JUNJI TO MANIAC
1996
AJIME ARCHEOLOGISCHE OPGRAVING
GEVAAR
Professor Soja. -Wat is er, Yamaoka?
Over deze laag.
Is het een geologische plooi of een sedimentlaag van mensen?
Chronologisch gezien lijkt het me geen plooi.
Het ziet er niet uit alsof het onder zijwaartse druk stond.
Maar waarom is deze laag dan zo vervormd?
Vind je het niet lijken op het profiel van iemand op z'n rug?
En er zijn ook horizontale lagen.
Probeer eronder eens wat weg te graven. -Goed, meneer.
Hé, professor.
Dit lijkt me…
…een prehistorische mens.
De schedel van een klein kind.
Is er een verband tussen deze botten en deze afzetting?
Het kunnen overblijfselen van een ritueel zijn.
Welk soort?
Het lijkt een begrafenis.
Ze bedekten het lichaam langzaam met dunne lagen klei.
Ze voegden laag na laag toe, om een mensvormige grafheuvel te krijgen.
En die heuvel is in de grond begraven? -Het is maar een hypothese.
Door een lagen-analyse kunnen we het antwoord vinden.
Dan zou dit dus een geweldige vondst zijn, professor.
Jazeker. -Dit is ongelofelijk.
Volgens het weerbericht zou het niet gaan regenen.
Yamaoka, snel afdekken. -Goed.
Hé, het regent.
Haal de plastic zeilen, schiet op.
LAGEN VAN VERSCHRIKKING
2017
Reimi, die 13e herdenkingsdienst voor je vader duurde erg lang.
Je hebt hem goed doorstaan. Je bent vast moe.
Zeg dat niet, moeder. Ik ben geen kind meer.
Ik kan zo'n dienst wel aan.
Echt? Toen je klein was, kwam je meteen bij me zeuren.
Steeds maar: 'Mama, knuffel.' Je was zo schattig, Reimi.
Hou eens op. -Ze was ook echt schattig.
Je zat zelfs in reclames en werd steeds populairder.
Waarom ben je gestopt? Anders was je misschien nu wel een ster.
Narumi, ik zou er niet tegen kunnen.
Ik ben introvert en hang in het verleden. Ik had het zwaar toen ik beroemd was.
Ik wilde liever door mama verwend worden. -O, Reimi.
Vergeef me. Dat heb ik nooit geweten. -Het is oké, mama.
Was je maar weer twee, dan zou ik je door en door verwennen.
Ik zou je optillen en knuffelen.
Je hebt goed voor Reimi gezorgd. Hoe kan ze nou ongelukkig zijn?
Jij betaalde haar lessen, en de rest.
Je stak zoveel tijd en geld in het repareren van haar tanden.
Die van mij heb je niet laten fiksen, daarom staan m'n tanden ook zo scheef.
Narumi.
Zeg nou gewoon wat je wilt zeggen. Reimi was beroemd, dus het was logisch.
Het stopte niet toen zij ermee stopte. -Ze had potentie, daarom deed ik m'n best.
Maar jij was niet te helpen.
Jij bent lelijk. -Wat zei je?
Narumi, kijk uit.
Is iedereen in orde?
Reimi.
Reimi, gaat het?
Reimi's gezicht, haar gezicht.
Narumi, dit is jouw schuld. Het is allemaal jouw schuld.
Dokter, hoe gaat het met Reimi?
Ze is weer bij bewustzijn.
Wat een opluchting.
Maar er is iets vreemds aan de hand. Dat moet u met eigen ogen zien.
Wat is dit? -Wat is hier aan de hand?
Haar gezicht is terug.
Dat klopt. Er verscheen een nieuwe laag onder de afgesneden laag.
Het is volstrekt onlogisch.
Kijk dit eens.
Waar kijk ik precies naar?
Uw dochter bestaat uit meerdere lagen. -Wat?
Ze heeft geen hersenen, organen, botten of wat dan ook.
De lagen die u hier ziet, zijn epidermale lagen.
Kortom: het lichaam van uw dochter bestaat uit laag op laag van opperhuid.
Doe niet zo belachelijk. Dit is geen tijd voor grappen.
Ik zou willen dat het een vergissing was.
Dit is vreselijk.
Reimi.
Dus…
…is ze net een laagjescake.
Of net een boom.
Inderdaad.
Haar lichaamsbouw doet me denken aan de groei en jaarringen van een boom.
Misschien zijn haar lagen ook sporen van haar groei.
Hoe bedoelt u?
Het midden is hoe ze als foetus was, en vanaf daar kun je verder tellen.
Eén, twee, drie, vier, vijf, zes, zeven, acht…
…negen, tien, elf, twaalf, dertien, veertien…
…vijftien, zestien, zeventien, achttien, negentien…
…en ten slotte twintig jaar oud.
Deze buitenste laag is dus de huidige vorm van uw dochter.
Wilt u nou zeggen dat Reimi's kinderlichaam nog in haar zit?
Ja, dat lijkt me fysiek gezien mogelijk.
Ik wil het lichaam van uw dochter grondig onderzoeken.
Dat is cruciaal voor haar behandeling. -Nee, dokter.
Ik neem Reimi mee naar huis.
Narumi, we laten Reimi ontslaan zodra haar litteken geneest.
Ik reken op je hulp.
Moeder, dit is een vloek. -Hè?
Herinner je je die opgraving nog?
Dat graf bij Ajime, dat vader 21 jaar geleden ontdekte?
Ik zie de foto nog voor me, van die lagen aarde rondom die schedel.
Hij leek precies op Reimi's MRI-scan.
Die grafheuvel was vervloekt, en vader opende het graf.
Zijn mentale gezondheid ging daarna steeds verder achteruit.
Negen jaar na die opgraving stierf hij.
Maar daar bleef het niet bij.
De vloek trof Reimi toen ze een jaar later werd geboren.
Maar hij heeft mij ook beïnvloed.
Dit is het bewijs, kijk maar.
Ik heb ook een gelaagde structuur.
Reimi, heb je nog pijn aan je wond? -Nee, moeder.
Reimi, maak je geen zorgen om 't litteken.
Mama maakt het helemaal beter.
Oké.
Goed zo, meisje. -Hé, ik heb een idee.
We houden een begrafenis voor die schedel, we vragen de universiteit om het te doen.
Daar doe ik niet aan mee, dat is totaal onwetenschappelijk.
Maar…
Mama, we weten 't pas als we 't proberen. Het is tenslotte een vloek.
Het is geen vloek, maar een ziekte, Reimi. Mama zal zorgen dat je beter wordt.
Maar wat kun je er nou echt aan doen?
Ik zoek een beroemde arts en…
Hou op met die onverantwoorde trucjes.
De moderne geneeskunde kan dit echt niet oplossen.
Ik ben geen kind meer, ik ben volwassen.
Maar Reimi…
Blijf van me af. Ik walg van je.
Ik ben het doen alsof echt helemaal zat.
Het ongeluk was jouw schuld.
Reimietje?
Hoor je me?
Reimi van 2, kun je me horen? Zeg iets.
Lief klein Reimietje, geef mama antwoord. Ik weet dat je me kunt horen.
Reimi, wanneer kun je me antwoord geven?
Reimi, lief, klein Reimietje.
Waarom geef je geen antwoord?
Ik weet dat je er bent. Je zit erin.
Mama.
Knuffel.
Mama, knuffel.
Reimi, je hoorde me dus wel. Die stem heb ik al lang niet meer gehoord.
Laat me eruit.
Mama, laat me hier alsjeblieft uit.
Wil je eruit? Ach, kindje toch. Ik kan vast iets voor je doen.
Reimi? Wat is er aan de hand?
Moeder, wat doet u? Bent u gek geworden?
Het is oké. Ik verwijder gewoon de beschadigde laag.
Ik moet alle lagen eraf halen tot ik bij de tweejarige Reimi ben.
Ik moet het afmaken nu de slechte Reimi nog bewusteloos is.
Moeder.
Mama.
Mama? Schiet op en laat me eruit.
Goed, m'n lief, klein Reimietje. Ik haal je uit die donkere, krappe ruimte.
Wacht op mama. Voorzichtig, heel voorzichtig.
Moeder, hou daarmee op. -Nee, er zijn nog meer lagen.
We zijn er bijna. Nog maar een klein stukje.
Mama, knuffel.
Eindelijk.
Eindelijk zie ik de tweejarige Reimi weer.
Wacht even, ik pel je lichaam voor je af.
Narumi, help me.
Nu meteen.
Hè? Wat is dit?
Wat is dit?
Moeder.
Moeder?
Moeder, wat doet u?
Ik kreeg net een geweldig idee. De vloek moet ook wel op mij rusten.
Dus ik pel m'n huid af tot aan m'n 38-jarige zelf…
…en baar Reimi nog een keer.
Kijk maar goed, Narumi.
Daar gaat ie.
Mama.
Mama, knuffel.
Ik droom vaak van de oceaan.
Het is altijd dezelfde droom.
Ik drijf rond op de bodem van de oceaan.
Daar zie ik vissen, enorm en griezelig, die al sinds de oudheid bestaan.
Alsof het hele universum was vergeten dat ze ooit bestonden.
HET DING DAT AANSPOELDE
Is het echt?
Kijk, over z'n hele lichaam zitten vreemde uitsteeksels.
Wat zouden het zijn?
Die uitsteeksels gloeiden vast, net als die van een hengelvis.
Denk je dat dit gigantische wezen in de diepe, donkere oceaan zwom…
…en daar zwak licht uitstraalde?
Ik krijg er helemaal de kriebels van.
Er komen steeds meer pottenkijkers. -Inderdaad.
Laat de politie ze tegenhouden. -Ja, meneer.
Wat is het warm vandaag.
Wat is er? Voel je je niet lekker? -Niet echt, nee.
Ik ben duizelig.
Niet gek, met die hitte en die stank.
Rust wat uit in de schaduw. -Bedankt. Erg aardig.
Ik vraag iedereen bij het wezen uit de buurt te blijven.
Raak 't niet aan.
Het stinkt vreselijk. -Het begint al te ontbinden.
Dit is de ontdekking van de eeuw. We moeten het niet zo laten wegrotten.
Inderdaad, opschieten.
Ben je hier vandaag alleen?
Ja. Toen ik het nieuws hoorde, bleef ik er aan denken. Geen idee waarom.
Ik ook. Ik moest gewoon komen.
Maar ik haat de zee, en tot m'n schaamte moet ik toegeven dat ik niet van vis hou.
Ik heb ook een hekel aan de zee.
Waarom heb je er een hekel aan?
Het spijt me. Dat zijn mijn zaken niet.
Niet erg.
Iemand die ik kende, is op zee verdwenen.
Zeven jaar terug zonk er een veerboot voor de kust van Izu. Weet je nog?
Talloze mensen werden vermist.
Hij was aan boord. -Wat erg. Was hij een vriend van je?
Hij was m'n verloofde. -Dat was vast zwaar voor je.
Hij heeft het vast niet overleefd.
Mr Shiota, wat denkt u dat dit voor wezen is?
Goede vraag. Ik denk dat…
Hé Amino, kijk eens.
Waarnaar?
Mensen.
Wat is er aan de hand?
Ik zie ze ook. -Een mensenetend monster?
Er is iets gebeurd.
Erg vreemd.
De locatie suggereert dat dit de ingewanden zijn.
Maar ze lijken niet verteerd te zijn.
Het klopt niet.
Laten we tenminste de buik opensnijden en de slachtoffers verwijderen.
Opensnijden?
Ze leven nog.
Dit is Tadashi.
M'n verloofde, die zeven jaar geleden bij Izu verdween.
Weet je het zeker? -Ja, dit is zeker weten Tadashi.
De Izu-veerbootramp?
Veel van de slachtoffers zijn nooit gevonden.
Dus dit waren de passagiers?
Werden ze door dit wezen opgeslokt en overleefden ze zeven jaar in de darmen?
Is dat wel mogelijk?
Tadashi.
Ik ben het, Mie.
Mie.
Er is iets mis met ze.
Het zijn net parasieten. -Parasieten?
Ja.
Ze hebben zich gevoed met de voedingsstoffen in de darmen.
Zo hebben ze het zo lang overleefd. -Ik snap het.
Maar kunnen mensen echt het lichaam van een ander wezen parasiteren?
Ondertiteld door: Martijn Beunk
Beestjes van me.
Zal ik vertellen over de vrouw die gisteren langskwam?
Ik was geschokt.
Wie had gedacht dat er zo iemand bestond? Inderdaad, jullie zijn het met me eens.
Maar ze had ook beestjes op haar gezicht.
Ze vertelden me dat ik goed moest kijken.
En dat heeft m'n leven gered.