JUNJI ITO MANIAC
1996
LUGAR NG SHELL MOUND SA AJIME
MAPANGANIB
Propesor Soya.
Ano 'yon, Yamaoka?
Tungkol sa layer na ito.
Geological fold ba ito o depositong gawa ng tao?
Kung sa kronoholikal na aspeto, 'di ko maisip na fold ito.
Mukhang 'di ito nakaranas ng lateral pressure.
Ano kayang nagpa-deform sa layer na ito?
'Di ba mukha itong taong nakahiga?
At may mga pahalang na layer din.
Subukang maghukay nang kaunti sa ilalim nito.
Opo, sir.
Uy, Propesor.
Mukha itong
sinaunang tao.
Bungo ng isang bata.
May kaugnayan ba ang mga buto na ito at ang deposito na ito?
Maaaring labi ito ng isang klaseng ritwal.
Tulad ng?
Para itong isang libing.
Dahan-dahang tinatabunan ang katawan ng maninipis na patong ng putik.
Sa bawat dagdag na patong, naging malaking hugis-taong libingan ito.
At ang tambak na ito ay inilibing sa lupa?
Hypothesis lang ito.
Pero kung susuriin ang mga layer, baka may makuha tayong sagot.
Malaki ang nadiskubre natin, Propesor!
Oo.
Nakakamangha ito.
Hindi sinabi sa ulat ng panahon na uulan.
-Yamaoka, ingatan agad ang lugar. -Tama.
Hoy, umuulan!
Dalhin ang mga plastik na tarp! Bilis!
PATONG-PATONG NA PANANAKOT
2017
Reimi, ang haba ng ika-13 taong pag-alala sa pagkamatay ng papa mo.
Pero nakaya mo itong tapusin. Pagod ka na siguro.
'Wag mong sabihin 'yan, Mama. Hindi na ako bata.
Kaya ko ang pag-alala ng kamatayan.
Talaga? Noong bata ka, kukulitin mo ako kaagad.
Paulit-ulit, "Buhatin mo ako, Mama."
Nakakatuwa ka talaga, Reimi.
Tama na.
Oo, nakakatuwa siya.
Nasa mga patalastas ka pa nga at nakakuha ng atensyon.
Bakit mo isinuko 'yon?
Baka sikat ka na kung ipinagpatuloy mo ito.
Narumi, 'di ko kakayanin.
Isa akong introvert at nananatili pa rin sa nakaraan.
Napakahirap maging artista.
Gusto kong alagaan ako ni Mama.
Ah, Reimi!
Patawad. 'Di ko alam na gan'yan ang nararamdaman mo.
Hindi, 'wag mo nang alalahanin.
Sana dalawang taon ka uli para maalagaan kita nang husto!
Susunduin kita at yayakapin nang mahigpit!
Inalagaan mo si Reimi, paano'ng hindi siya masaya?
Pinaaral mo siya at ginastusan mo sa lahat.
Gumugol ka ng oras at pera sa pagpapaayos ng ngipin niya.
Pero 'di mo pinaayos ang sa akin.
Kaya sungki-sungki mga ngipin ko.
Narumi.
Kung may sasabihin ka, sabihin mo. Huwag mong kaawaan sarili mo.
Artista si Reimi kaya natural lang 'yon.
'Di ito huminto kahit umalis na siya sa industriya.
May potensyal si Reimi. Kaya nga nagsikap ako eh.
Pero ikaw, 'di ka na matutulungan
dahil pangit ka.
Ano'ng sabi mo?!
Narumi! Mag-ingat ka!
Kumusta kayo?
Reimi!
Reimi, ayos ka lang ba?!
Ang mukha ni Reimi ay…
Narumi, kasalanan mo ito! Ikaw ang may kasalanan!
Dok! Kumusta si Reimi?!
Nagkamalay na siya.
Mabuti naman.
Pero may kakaiba. Kayo na mismo ang dapat na makakita.
Ano ito?
Ano'ng nangyayari?
Bumalik ang mukha niya!
Oo. May bagong layer na lumabas mula sa ilalim ng layer na natanggal.
'Di ito maipaliwanag.
Tingnan n'yo ito.
Ano ba talaga ito?
Ang anak po ninyo ay binubuo ng maraming layer.
Ano?
Wala siyang utak, organo, buto, o anumang bagay na inaasahan mong makita.
Ang mga layer na nakikita mo ay mga epidermal layer.
Sa madaling salita, ang katawan niya
ay binubuo ng patong-patong na epidermal skin.
'Wag kang magpakatawa. Hindi ito oras para magbiro.
Sana nga'y isa itong pagkakamali.
Grabe ito!
Reimi!
Kung gano'n,
para siyang Baumkuchen cake.
Parang isang puno!
Tama ka.
Ang istraktura ng katawan niya ay para ngang growth ring ng mga puno.
Marahil ang mga layer ay bakas rin ng paglaki niya.
Ano?
Ibig sabihin, ang gitna ay kung ano siya noong fetus pa siya.
At papalabas mula roon,
edad isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim, pito, walo,
siyam, sampu, labing-isa, labindalawa, labintatlo, labing apat,
labinlima, labing-anim, labing-pito, labing-walo, labing-siyam,
at panghuli, edad dalawampu.
Ang itaas na layer ay ang kasalukuyang anyo ng anak mo.
Dok, ibig sabihin, nasa loob niyan ang batang si Reimi?
Oo, naniniwala akong posible 'yon.
Magsagawa tayo ng malalim na pagsusuri sa katawan ng anak mo.
-Mahalaga ito sa pagggaling niya. -Hindi, Dok.
Iuuwi ko na si Reimi.
Narumi, ilalabas natin si Reimi oras na maghilom ang peklat niya.
Umaasa ako sa tulong mo.
Mama, isa itong sumpa.
Ha?
Naaalala mo ba ang archaeological site?
Ang libingan sa Ajime Shell Mound?
Naaalala ko pa ang larawan ng mga layer ng lupa sa paligid ng bungo.
Kamukhang-kamukha ito ng MRI ni Reimi.
Sinumpa ang libingan na 'yon.
Hinayaan na sana ito ni Papa na mamayapa.
Pagkatapos, nagsimulang masira ang kalusugan ng isip niya.
Namatay siya siyam na taon matapos itong hukayin.
Pero hindi ito roon natapos.
Naapektuhan ng sumpa si Reimi nang isilang siya matapos ang isang taon.
Pero naapektuhan din ako.
Narito ang patunay. Tingnan mo.
May patong-patong rin sa akin.
Reimi, hindi na ba masakit ang sugat mo?
Hindi na, Mama.
Reimi, 'wag kang mag-alala sa peklat.
Pagagalingin ko ito!
Sige.
'Yan ang anak ko.
May naisip ako.
Magdaos tayo ng pag-alala sa kamatayan ng bungo na 'yan.
Tatanungin ko ang Seito University kung puwedeng hiramin…
Isang pag-alala? 'Di ako sasali sa hindi maka-agham na komedya!
Pero…
Mama, 'di natin malalaman kung 'di susubukan.
Isa itong sumpa.
Hindi ito sumpa o anuman, Reimi.
Isa itong sakit at may gagawin ako para rito.
Pero… ano ba talaga ang magagawa mo?
-Hahanap ako ng kilalang manggagamot, at… -Tama na sa kalokohang mga laro.
Duda ako na may lunas ang makabagong gamot!
'Wag mo akong tratuhing parang bata! Matanda na ako!
Reimi!
'Wag mo akong hawakan! Iniinis mo ako!
Pagod na akong makipag-usap sa'yo!
Ikaw ang may kasalanan ng aksidente!
Reimi? Reimi?
Naririnig mo ba ako?
Sumagot ka kung naririnig mo ako, dalawang taong gulang na Reimi.
Nakakatuwang batang Reimi, sagutin mo si Mama.
Alam kong naririnig mo ako, Reimi.
Reimi, kailan mo ako sasagutin?
Reimi?
Reimi.
Bakit ayaw mo akong sagutin?
Alam kong nandiyan ka. Nandiyan ka lang.
Mama.
Buhatin mo ako.
Mama, buhatin mo ako.
Reimi! Naririnig mo nga ako. Ang tagal ko nang 'di narinig ang boses na 'yan.
Palabasin mo 'ko rito.
Mama, palabasin mo ako rito.
Gusto mong lumabas diyan? Ah, kawawa ka naman!
May magagawa ba ako?
Reimi?! Ano'ng problema?!
Mama, ano'ng ginagawa mo?! Nababaliw ka na ba?!
Ayos lang. Tinatanggal ko lang ang nasirang layer.
Kailangang tanggalin ko lahat ng layer hanggang makita ko ang batang Reimi.
Kailangan kong tapusin habang tulog pa siya!
Mama!
Mama.
Mama? Bilisan mo at palabasin mo ako.
Oo, pinakamamahal kong munting Reimi.
Ilalabas kita sa madilim at masikip na lugar na 'yan.
Hintayin mo si Mama. Kailangan nating mag-ingat, sobrang ingat.
Mama, magtigil ka!
Hindi! Marami pa!
Malapit na. Kaunti na lang!
Mama, buhatin mo ako.
Sa wakas.
Sa wakas, makikita ko ulit ang dalawang taong gulang na si Reimi.
Sandali, babalatan ko ang katawan mo.
Narumi, tulungan mo ako.
Bilisan mo!
Ha? Ano ito?
Ano ito?
Mama.
Mama?
Mama, ano'ng ginagawa mo?
May naisip akong magandang ideya.
Baka may sumpa rin ako.
Babalatan ko ang sarili ko hanggang maging 38 taong gulang ako uli
at isisilang kong muli si Reimi!
Panoorin mo ito, Narumi.
Heto na!
Mama.
Mama, buhatin mo ako.
MANIAC
Madalas kong mapanaginipan ang karagatan.
Palaging 'yon lang ang panaginip.
Dinadala ako sa kailaliman nito.
Tapos, may nakasalubong akong isda, malaki at mahiwaga,
na nabuhay mula pa noong unang panahon.
Para bang nakalimutan ng lahat na minsan silang nabuhay.
ANG BAGAY NA INANOD SA PAMPANG
Totoo ba ito?
Tingnan n'yo. May mga kakaibang mga usli sa buong katawan nito.
Ano kaya ang mga 'yan?
Siguro umiilaw ang mga nakausling ito tulad ng sa anglerfish.
Tingin mo, ang higanteng ito ay lumalangoy sa madilim na kailaliman ng dagat
habang naglalabas ng mahinang ilaw?
Kinikilabutan ako, iniisip ko pa lang.
Dumarami ang mga tsismoso't tsismosa.
Tama ka.
-Sabihin sa pulis na palayuin sila. -Opo, sir.
Sobrang init ngayon.
Ano'ng problema? Masama ba ang pakiramdam mo?
Oo, medyo.
Nahihilo ako.
Hindi na ako nagulat dahil sa init at amoy rito.
-Magpahinga ka sa lilim. -Salamat. Masyado kang mabait.
Gusto kong hilingin sa lahat na lumayo sa nilalang!
'Wag n'yong hawakan!
Ang baho nito.
Nagsisimula na itong mabulok.
Ito ang pagtuklas ng siglo. Hindi natin dapat hayaang mabulok ito nang ganito.
Oo, bilisan natin.
Mag-isa ka lang ba rito ngayon?
Oo. Matapos kong marinig ang balita,
'di ko ito mapigilang hindi isipin.
Ako rin. Kailangan ko lang pumunta.
Ang totoo ay ayaw ko sa karagatan, at nakakahiya man, ayaw ko ng isda.
Ayaw ko rin sa karagatan.
Bakit ayaw mo?
Patawad. Hindi ko sinasadyang manghimasok.
Hindi.
Kasi, may kakilala akong nawala sa dagat.
Naalala mo ba ang lumubog na ferry sa Izu, pitong taon na ang nakalipas?
Marami ang namatay rito.
Nakasakay sila roon.
Patawad. Kaibigan mo ba siya?
Siya ang mapapangasawa ko.
Mabigat siguro sa loob mo.
Sigurado akong 'di siya nakaligtas.
G. Shiota, ano sa palagay mo ang nilalang na ito?
Magandang tanong. Ang hula ko ay…
Amino, tingnan mo.
Ang alin?
Mga tao.
-Ano'ng nangyayari? -May mga katawan din akong nakikita.
Halimaw na kumakain ng tao?
May nangyari.
Kakaiba.
Iminumungkahi ng lokasyon na ito ang bituka nito.
Pero mukhang 'di sila natutunaw pa.
Wala itong saysay.
Anupaman, buksan ang tiyan at ilabas ang mga biktima.
Ano?
Buhay sila.
Ito ay… Tadashi!
Ang pakakasalan ko na nawala sa dagat ng Izu, pitong taon na ang nakaraan!
Sigurado ka?
Oo! Siguradong si Tadashi ito!
Ang lumubog na ferry sa Izu?
Marami sa mga biktima ang hindi na natagpuan.
Ito ang mga pasahero?
Nilamon sila ng nilalang na ito at nabuhay ng pitong taon sa bituka nito?
Posible ba iyon?
Tadashi!
Ako ito, si Mie!
Mie.
May mali sa kanila.
Para silang mga parasitiko.
Mga parasitiko?
Oo.
Kinain nila ang mga sustansya sa bituka ng nilalang.
'Yon ang paraan kung paano sila nabuhay.
Ganoon ba.
Posible bang maging parasitiko ang mga tao sa ibang nilalang?
Tagapagsalin ng Subtitle: Maria Quintana
Makinig, mga insekto ko.
Ikukuwento ko ba ang tungkol sa babaeng nandito kahapon?
Nagulat ako.
Sino ang nakakaalam na may ganoong tao sa mundong ito?
Tama. Hindi ka ba sang-ayon?
Pero naglagay rin siya ng insekto sa mukha niya.
Sabi nila, pansinin ko raw.
At 'yon ang nagligtas sa buhay ko.