JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
Idealna pogoda i dobrze dostrojone auto. Jestem w niebie.
Znam mojego starszego brata. Cieszysz się, że zobaczysz Izumi.
O czym ty mówisz, Kaoru?
Jadę z tobą, bo martwię się o moją najdroższą siostrę.
Akurat.
Izumi ucieszyła się, gdy powiedziałam, że do nas dołączysz.
Naprawdę?
- Co? - Nic.
Nie jedź tak szybko. Dopiero zrobiłeś prawo jazdy!
Spokojnie.
MIASTO GROBÓW
To naprawdę daleko, prawda?
Może czas zrobić sobie przerwę.
Nic mi nie jest. Na pewno jedziemy w dobrym kierunku?
Chyba tak, ale…
- Co? Daj mi mapę. - Hej!
Naucz się czytać mapę.
Tsuyoshi, uważaj!
NIEBEZPIECZEŃSTWO LAWINOWE
O nie.
Hej! Słyszysz mnie?
Niedobrze.
No i?
Pomóż mi ją zabrać ją do auta! Jedziemy do szpitala!
Kaoru!
Tak.
Źle to wygląda. Ma spuchniętą twarz.
Nie ma pulsu. Jedźmy szybko szpitala!
Szybko.
Nie żyje?
Przejedziemy przez miasto i poszukamy dobrego miejsca.
Góry byłyby najlepsze.
Co to jest?
Wygląda jak nagrobek.
Skąd grób na środku drogi?
O co chodzi?
Musimy zawrócić i poszukać gdzie indziej.
Niech to. Czemu akurat teraz?
Mocno go uderzyłeś.
Nagrobek pękł na pół.
Nagrobek?
Jesteś spoza miasta, jak rozumiem?
Zgadza się.
Do podniesienia auta potrzebny będzie lewarek.
Pospiesz się. Bierz lewarek.
Pewnie masz go w bagażniku.
Pomożemy ci.
Dobrze.
To przyniesie ci pecha.
Obyś nie został przeklęty.
- Na pewno. - Miejmy to już za sobą.
Dziękuję za pomoc.
Stoją na środku drogi.
Nie możemy cię winić.
Mówiłeś, że to nagrobki.
Tak, zgadza się.
Kiedyś były tu chowane tylko ofiary wypadków drogowych.
Ale teraz są też inne groby.
Ale dlaczego są na środku drogi?
Bo tu zginęli ludzie.
Zginęli na drodze?
Naprawdę przyjechałeś do miasta, nic o nim nie wiedząc?
Jak przejedziemy?
Pojedźcie bocznymi uliczkami.
Na niektórych jest mniej grobów.
Kaoru.
Już zaczynałam się martwić.
Izumi.
Wszystko w porządku? Coś się stało?
Znasz ich, Izumi?
Tak, przyjechali do mnie na wakacje.
Pokaż im wszystkie zabytki.
Których nie mamy!
Musieliście być w szoku.
Też nie mogłam uwierzyć, że na drodze są groby.
Ale przywykłam do tego.
Prawie zapomniałam. Spójrzcie.
To grób kogoś, kto kiedyś tu mieszkał.
Zmarł tutaj.
Ale prawda jest taka, że nie chcę mieć grobu w domu.
Mieszkańcy grzebią ludzi tam, gdzie ci zmarli?
Można tak powiedzieć.
Kiepsko wyglądacie.
Nic nam nie jest. Długa jazda samochodem wyssała z nas energię.
Prawda, Kaoru?
Tak.
Mamy czas przed kolacją, więc oprowadzę was po mieście.
To będzie miła odmiana.
Dobry pomysł. Chodźmy.
Wszędzie są groby.
Staramy się, by ludzie umierali na zewnątrz.
Rany. Dziwny zwyczaj.
Czy stawianie nagrobków w miejscu śmierci ma ukryty sens?
- Co jeszcze możemy zrobić? - To znaczy?
Nie ma ukrytego sensu. Zawsze tak było.
- Szybciej! - Tak, doktorze!
Musimy się spieszyć, zanim umrze!
Szybko!
Zrób to delikatnie.
Co się dzieje?
Pacjent na łożu śmierci.
Nie mogą mieć grobów w szpitalu, zabierają pacjentów na zewnątrz.
Tak traktuje się umierających.
To okrutne, prawda?
Biedactwo. Pewnie potrącił go samochód.
Zakopmy go gdzieś.
Tsuyoshi, nie dotykaj go!
Co?
Jeśli to zrobisz, nie zazna spokoju.
Zostaw go.
W ten sposób powstanie tam nagrobek.
Nagrobek?
Kaoru?
Kaoru!
Coś cię trapi?
To miasto ją niepokoi.
Tak mi przykro.
To wyjątkowe miejsce.
Nie o to chodzi.
Po drodze miałam objawy choroby lokomocyjnej.
Nadal mam mdłości.
Czyli o to chodzi.
Przepraszam, że nie zauważyłam.
Nie szkodzi.
Zaraz wydobrzeje.
Powinnaś odpocząć.
Wracajmy do domu.
Dobrze.
Dlatego nagrobki są różnej wielkości?
Małe są dla psów i kotów?
Wznosi się nagrobki dla wszystkich istot.
Wchodzę, Izumi.
Przyniosłam coś do picia.
Dzięki, mamo.
Z Kaoru wszystko w porządku?
Nic mi nie jest.
Naprawdę? Co za ulga.
Izumi, Ayumi jeszcze nie wróciła?
Nie widziałam jej od rana, odkąd pojechała w góry.
Dziwne. Ciekawe, gdzie się podziewa.
Kim jest Ayumi?
To moja młodsza siostra.
Co?
Ayumi ma się dobrze?
Nadal pakuje się w kłopoty.
Ayumi jeszcze nie wróciła?
Nie widzieliśmy jej, odkąd wyszła w góry.
Mogła się zgubić albo zostać porwana.
Nie mów tak.
Wezwij policję.
Dobrze.
Tato!
Będzie dobrze. Poszukam jej.
Pójdę już.
Nie, to zbyt niebezpieczne.
Zaczekaj tu z matką.
Kaoru.
Jak wygląda Ayumi?
Była trochę niższa ode mnie, szczupła.
A włosy?
Długie.
Często je zaplatała.
Czy dziewczyna w bagażniku…
Ty idiotko!
Jak mogłaś nie zauważyć?
Miała spuchniętą twarz.
Zachowuj się naturalnie.
Ayumi Murakami, lat 15.
Miała na sobie pasiastą koszulę i białe szorty.
Miała też bransoletkę z dzwonkiem.
Przepraszam. Przyjechaliście odpocząć, a tu coś takiego.
My też się martwimy.
Ale będzie dobrze, Izumi.
Na pewno jest cała i zdrowa.
Ayumi!
Szukaliśmy wszędzie. Może nie ma jej w górach.
Może wpadła do starej studni?
Pewnie nie przeżyłaby takiego upadku.
Chodźmy zobaczyć.
Stara studnia?
Widzicie coś?
Nic.
Ta studnia jest aż tak głęboka?
Tak.
Nie wiemy, kto ją wykopał, ale jest bardzo głęboka.
Nie da się tam kogoś znaleźć.
Jesteście spoza miasta?
Podobno od czasów starożytnych
wrzucano tam ciała tych, którzy nie mogą spoczywać w pokoju.
Co to znaczy?
Wczoraj ktoś zmarł w szpitalu. Zajrzyjcie tu później.
Wtedy zrozumiecie.
Co zrobimy, Tsuyoshi?
Zabiliśmy Ayumi.
Wiem!
Ukryliśmy jej ciało w bagażniku.
Powiedziałem, że wiem!
Zastanawiam się, co robić!
Jakieś pomysły?
Ty też pomyśl!
Ale nikomu o tym nie mów.
Dzięki wam spoczywa w pokoju.
Co za ulga.
Całą noc nad nim czuwaliśmy.
Ciężko by było, gdyby ktoś musiał przenieść ciało.
Ale wyszło cudownie.
Zmienia się w kamień zgodnie z planem.
Jutro będzie wspaniałym nagrobkiem.
Co to jest?
Co się dzieje?
Zamienia się w kamień?
Hej, ty!
Nie dotykaj! Jeszcze nie jest gotowy!
Tsuyoshi, myślisz, że to tylko sen?
Zły sen.
Mam nadzieję.
Mam nadzieję, że to sen.
Nie!
Coś nie tak z moim autem?
To nic takiego.
Byliśmy przy starej studni, ale nic tam nie było.
Dziękuję za pomoc w poszukiwaniach Ayumi.
A góry?
Znaleźli ślady poślizgu na górskiej drodze.
A w pobliżu plamę krwi i lakier z karoserii.
Policja prowadzi śledztwo.
Rozumiem. Ale nie sądzisz chyba, że Ayumi została potrącona?
Mam nadzieję, że nie.
Powinniście odpocząć w środku.
Muszę coś zrobić.
Patrz.
Na siedzeniu jest krew.
Izumi na nią patrzyła!
Nie zauważyłem.
Co teraz?
Spokojnie!
Ale znaleźli odprysk farby, a policja prowadzi śledztwo!
Nie przejmuj się.
Dłużej nie wytrzymam.
Uspokój się.
Spokojnie.
Jeśli Ayumi naprawdę umarła,
a jej ciało gdzieś zabrano,
nie zmieni się w nagrobek.
Nie?
Kiedyś widziałam ciało kogoś, kto nie zamienił się w kamień.
Nic nie można było zrobić, więc wrzucili je do starej studni.
Kaoru, Tsuyoshi.
Nie zauważyliście niczego po drodze?
Izumi, chciałam ci powiedzieć…
Kaouru.
Izumi.
Przykro mi, że przyjechaliśmy w tak trudnym momencie.
Nie możemy się narzucać, więc wyjedziemy dziś wieczorem.
Tsuyoshi, to nie ma sensu.
Nie ma po co uciekać.
Mam pomysł.
O ile nie ma dowodów…
Tutaj?
Co zamierzasz zrobić?
Nigdy jej nie znajdą w tej studni.
Tsuyoshi!
Problem w tym, że samochód jest ciężki.
Nie ruszy się, póki nie wcisnę mocno gazu.
Wczoraj taki nie był.
Co jest grane?
Nie wiem. Pozbądźmy się ciała.
Tak się dzieje, gdy ciało nie spocznie w pokoju?
Co się stało?
Kaoru, pomóż mi.
- Nie tknę tego! - Szybciej!
Ale ciężka.
Obrzydliwe.
Trzymaj.
Nie dam rady.
Prawie jesteśmy.
To koniec.
To nie koniec.
Koszmar będzie trwał.
Teraz i na zawsze, aż do dnia, w którym umrzemy.
- Auć. - Co się stało?
Zaciąłem się na ostrych partiach ciała.
Co to jest?
Siostro!
To on! To on mnie potrącił i zabił!
To on!
Tsuyoshi Yoshikawa!
- Zamknij się! - Tsuyoshi Yoshikawa!
Zamknij się.
Tsuyoshi? Tsuyoshi!
Co się stało?
Kaoru?
To nic.
Chodźmy.
Przepraszam. Tak mi przykro.
Przepraszam.
TESTAMENT
Napisy: Paulina Korzeniewska
Dziś robale muszą to powiedzieć.
„Na dnie morza jest wiele warstw”.
Robale rozmnożyły się i zajęły całą kartkę papieru.
Teraz krzyczą i trudno je zrozumieć.
Są tu trzy duże kartki papieru
i kilka kołków wbitych od spodu.
Nie! Robale się zbliżają!