‎(จุนจิ อิโต้: รวมเรื่องสยองขวัญญี่ปุ่น)
‎หนึ่งปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาญี่ปุ่น ‎หนึ่งปีแล้วที่ไม่ได้กลับบ้าน
‎อาจจะคิดว่าผมคงรู้สึกโล่งใจ ‎แต่จริงๆ แล้วลำบากใจมาก
‎นั่นเป็นเพราะว่าช่วงที่ผมไม่อยู่บ้าน ‎มีคนอื่นมาอยู่แทน
‎และไม่ใช่ใครที่ไหน
‎แต่เป็นครูของผมตอนม.ต้นกับครอบครัว
‎ไม่อยากเชื่อเลยว่าต้องปล่อยบ้าน ‎ที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ๆ ให้คนแบบนั้นเช่า
‎ผมบอกเขาว่าห้ามทำให้บ้านมีรอยขีดข่วนเด็ดขาด
‎ป่านนี้คงย้ายกันออกไปหมดแล้วละมั้ง
‎เอ๊ะ เก็บกุญแจไว้ที่ไหนนะ
‎(รา)
‎กลิ่นอะไรเนี่ย…
‎อะไรกันวะเนี่ย
‎อะไรเนี่ย
‎เน่าอยู่เต็มตู้
‎พี่ อยู่หรือเปล่า
‎อ๊ะ พี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
‎เข้ามาสิ
‎ไม่เป็นไร ดึกแล้ว เดี๋ยวผมกลับก่อน
‎เซย์จิ อธิบายมาซิ
‎พี่… ผมไม่นึกว่าพี่จะกลับญี่ปุ่นเร็วขนาดนี้
‎- เลยไม่มีเวลาทำความสะอาด ‎- ไม่ใช่เรื่องนั้น
‎ที่ไอ้ครูบ้านั่นทำแบบนี้ ‎เพราะฉันไม่เต็มใจปล่อยเช่าให้ใช่ไหม
‎ฉันคิดมาตลอดว่ามันเป็นไอ้แก่เจ้าเล่ห์ ‎แต่ไม่นึกว่าจะเลวถึงขนาดนี้
‎พี่ ผมว่าแกคงไม่ได้ตั้งใจหรอก
‎ถ้างั้นเพราะอะไรล่ะ
‎ห้องกินข้าวมีแต่ของกินเหลือกองอยู่ ‎แถมอ่างอาบน้ำก็มีคราบอะไรก็ไม่รู้
‎จะมองยังไงก็จงใจชัดๆ
‎ไม่หรอก เป็นเพราะผมเอง
‎หา
‎เดี๋ยวผมไปหาหมาพี่ก่อนนะ
‎- ไปละ ‎- อ้าว เฮ้ย
‎เซย์จิ
‎ไม่อยากเชื่อเลย
‎เหม็นชะมัด
‎โรกิ
‎โรกิที่ว่านี่ หมายถึงครูโรกิหรือเปล่า
‎ดูเหมือนว่าจะเกิดเหตุไฟไหม้ ‎แล้วบ้านครูก็วอดทั้งหลังเลย
‎ครูเลยอยากจะเช่าบ้านพี่อยู่ ‎ช่วงที่กำลังซ่อมแซมบ้าน
‎แล้วครูแกรู้ได้ไงว่าฉันกำลังจะไปต่างประเทศ
‎ก็คงได้ข่าวจากใครละมั้ง
‎ขอทีเถอะน่า
‎บ้านเพิ่งสร้างเสร็จแท้ๆ ‎แต่ฉันดันถูกย้ายไปทำงานต่างประเทศ
‎แค่นี้ฉันก็เซ็งจะแย่แล้ว
‎ผมรู้ว่าพี่เกลียดแกนะ
‎แต่แกเคยเป็นครูประจำชั้นของพี่ ‎แล้วผมจะปฏิเสธได้ยังไง
‎อีกอย่าง แกบอกว่าจะช่วยดูหมาให้ด้วยนะ
‎ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ…
‎งั้นตกลงใช่ไหม วันอาทิตย์นี้นะ ‎ช่วยหน่อยนะ พี่
‎เฮ้ย ฉันยังไม่ตกลงซะหน่อย
‎โอ้ เป็นบ้านสีขาวที่สวยมาก วิเศษจริงๆ
‎งั้นก็เชิญเข้าไปเลยครับ ครู
‎พี่
‎ผมพาครูโรกิมาแล้ว
‎อ้าว สวัสดี
‎สิบห้าปีแล้วสินะที่ไม่ได้เจอกัน
‎โตเป็นเด็กหนุ่มที่เพียบพร้อมจริงๆ ด้วย
‎ตอนนี้ยิ่งดูเหมือนคุณพ่อเธอเข้าไปใหญ่
‎บ้านก็สวยและดูโอ่อ่า
‎เธอเป็นคนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด ‎ในบรรดานักเรียนทั้งหมดที่ครูเคยสอนมา
‎แค่นี้ครูก็ดีใจที่สุดแล้ว
‎และอีกอย่าง
‎การได้มาอยู่ในบ้านแบบนี้เป็นเหมือนฝันเลย
‎เดี๋ยวก่อนสิครับ
‎ผมยังไม่ได้บอกว่าจะให้เช่าเลยนะครับ
‎ผมมีเวลาอยู่ญี่ปุ่นอีกไม่มาก
‎กระทันหันแบบนี้ผมคงปล่อยเช่าไม่ได้หรอกครับ
‎ช่วยไปหาบ้านที่อื่นเถอะนะครับ
‎พยายามหาดูแล้วแต่ไม่มีที่ไหนเลย
‎จะไปอยู่กับญาติก็ถูกมองว่าเป็นภาระ
‎ครูละอายใจเหลือเกิน ‎แต่ตอนนี้สภาพครูก็เป็นแบบนี้ไปซะแล้ว
‎ถ้าเธอไม่ให้เช่าที่นี่ พวกครูก็ไม่มีที่จะไปจริงๆ
‎ขอร้องละ
‎ปะป๊า หนูชอบบ้านหลังนี้
‎หนูอยากอยู่บ้านนี้ ดีจังเลย ปะป๊า
‎พี่ ช่วยที่พี่ไม่อยู่ ‎เดี๋ยวผมจะคอยรับผิดชอบดูแลบ้านให้เอง
‎ผมขอร้องละนะ
‎เซย์จิ
‎โอ๋ๆ เจ้าหนูน้อยเป็นอะไรไป หิวหรือเปล่านะ
‎อาคาซากะคุง ขอร้องละนะ
‎ครูขอร้องละ
‎ทำไมผนังมีรอยโป่งแบบนี้ล่ะ
‎เมื่อก่อนก็ไม่มีนี่นา
‎อะไรกันเนี่ย บ้านผิดปกติไปจริงๆ ด้วย
‎อะไรน่ะ
‎บ้าเอ๊ย
‎ทำไมกัน
‎บ้านพังเละเทะไปหมดแล้วเนี่ย
‎เซย์จิ ครอบครัวนั้นมันใช้ชีวิตอยู่กันยังไงวะ
‎แล้วตอนนี้โรกิไปอยู่ที่ไหน
‎คือพี่… ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
‎อยู่ๆ ก็ไปโดยไม่บอกกล่าว
‎ไหนบอกว่าสร้างบ้านใหม่ที่เดิมไง ก็ไปดูสิ
‎ผมไปมาแล้ว
‎แต่ไม่เห็นสร้างใหม่ตรงไหนเลย ‎ยังเป็นตอตะโกอยู่เหมือนเดิม
‎ว่าไงนะ
‎รานี่นา
‎ดูนี่สิ เซย์จิ
‎นับวันยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
‎มาดูใกล้ๆ สิ ทั้งบ้านมีแต่รา
‎ห้องน้ำยิ่งเป็นหนักเพราะมันชื้น ‎ฉันใช้ห้องน้ำไม่ได้เลย
‎แต่ที่แย่ที่สุดคือชั้นสอง ‎ถึงจะชื้นไม่เท่าห้องน้ำก็เถอะ
‎น่ากลัวมาก น่ากลัวจริงๆ
‎พี่ อย่าอยู่ที่นี่เลย ออกมาจากบ้านนี้เถอะ
‎แกต้องรู้อะไรใช่ไหม
‎เกิดอะไรขึ้นในบ้านตอนที่ฉันไม่อยู่
‎ทำไมแกถึงดูกลัวขนาดนั้น
‎ไม่รู้ ผมไม่รู้อะไรเลย
‎บอกมานะ เซย์จิ
‎เหมือนกันหมดเลย
‎หมายความว่าไง
‎บ้านหลังนี้เหมือนมันเป๊ะเลย
‎นี่แกหมายถึงอะไร
‎เด็กคนนั้น
‎อย่างที่พี่พูด อาจจะเป็นเพราะราก็ได้
‎ราที่กลายพันธุ์
‎แล้วก็แพร่ไปจนพวกเด็กๆ ติดเชื้อ
‎พี่ ถ้าอยู่ที่นี่ต่อไปจะเป็นอันตรายนะ
‎รีบออกไปซะเถอะ ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว
‎นะ
‎งั้นให้ฉันไปอยู่บ้านแกสักพักได้ไหมล่ะ
‎อืม ได้สิ
‎ไปละนะ
‎โรกิ
‎บ้าจริง
‎พอมาคิดดูแล้ว
‎ก็รู้สึกคันจริงๆ ด้วย
‎คันจัง คันจังเลย
‎(วิกลจริต)
‎นึกแล้วว่าต้องอยู่ที่นี่ คุณโกโร่
‎โคโกะ
‎วันนี้อ่านเรื่องอะไรเหรอ
‎โคโกะ!
‎มีอะไรเหรอ คุณโกโร่
‎หนังสือที่เคยอยู่ตรงนี้ไปไหน รู้บ้างไหม
‎นิยายรักที่ชื่อว่าเรเนแห่งสายลมหนาว ‎ของมิเชล แลนน์น่ะ
‎อ๋อ เล่มนั้นน่ะ ฉันกำลังอ่านอยู่
‎ห้ามเอาหนังสือไปโดยไม่ได้รับอนุญาต
‎คราวหลังมาขอผมก่อน เข้าใจไหม
‎ผมมีหน้าที่ต้องดูแลหนังสือพวกนี้นะ
‎แค่หาหนังสือเล่มเดียวไม่เจอ
‎ผมก็รู้สึกจะเป็นบ้าตาย
‎- ขอโทษนะ ‎- เอาหนังสือกลับมาไว้ที่เดิม
‎คุณโกโร่ ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
‎อืม รอเดี๋ยวนะ
‎เขียนจวนเสร็จแล้ว
‎- บันทึกเหรอ ‎- ใช่ บันทึกประจำวันของวันนี้
‎ไม่เคยพลาดแม้แต่วันเดียว
‎ตั้งแต่อายุสี่ขวบเลยเหรอ
‎ในนี้จดบันทึกความทรงจำทั้งชีวิตของผมไว้
‎หนังสือพวกนี้สร้างอดีตของผม
‎ส่วนบันทึกเล่มนี้จดเรื่องราวในปัจจุบันเอาไว้
‎แล้วคุณเขียนถึงฉันบ้างไหม
‎เขียนสิ
‎คุณโกโร่ เป็นอะไรไป
‎ฝันไม่ดีเลย
‎หนังสือหายไปทีละเล่ม
‎ไม่มี
‎เรเนแห่งสายลมหนาวไม่ได้อยู่ตรงนี้ ‎คุณเอามันไปไว้ที่ไหน โคโกะ
‎ฉันก็เอากลับมาวางไว้ที่ชั้นเหมือนเดิมไง ‎คุณเองก็เห็นกับตา
‎แม่ผมรักหนังสือเล่มนั้นมาก
‎หายากด้วย ไม่ได้ ต้องเป็นเล่มนี้เท่านั้น
‎ดึกแล้วนะ ไว้ค่อยหาพรุ่งนี้เถอะ
‎อย่ามาพูดเล่นนะ
‎ผมต้องหาบนทุกชั้นในห้องนี้จนกว่าจะเจอ
‎นรกหนามของอาคาซาบิ ทานิโอะก็หายไป
‎เป็นหนังสือที่น่ากลัวที่สุดในโลก
‎พ่อผมรักหนังสือเล่มนี้ที่สุด
‎คุณโกโร่
‎ไม่มี หายไปแล้ว
‎บ้าเอ๊ย บ้าเอ๊ย!
‎(9 ก.พ. แม่ออกจากบ้านไปกับผู้ชาย ‎ผมคิดถึงแม่…)
‎แม่ครับ
‎หนังสือ
‎หนังสือกำลังไปจากฉัน
‎(บันทึกของชิราซากิ โกโร่)
‎คุณโกโร่
‎โคโกะ เจอเรเนแห่งสายลมหนาวแล้วละ
‎เอ๋
‎ยืนกดออดอยู่หน้าประตูเมื่อกี้นี้
‎มีคนกดออดด้วยเหรอ
‎เป็นผู้หญิงที่สวยมาก
‎มีบางอย่างที่คล้ายแม่ผม
‎แต่ผู้หญิงคนนี้คือเรเนแห่งสายลมหนาว ‎อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
‎เธอพิสูจน์ด้วยการท่องหนังสือให้ฟัง
‎ตั้งแต่บทแรกไปจนถึงหน้าลิขสิทธิ์ท้ายสุดเลย
‎แต่นอกจากจะท่องหนังสือจากความจำได้แล้ว
‎เธอดูเหมือนสภาพจิตไม่ปกติ
‎โธ่ คุณโกโร่ คงจะฝันไปน่ะ
‎ไม่ได้ฝันไปหรอก ตอนนี้เธอยังยืนอยู่เลย
‎ดูสิ
‎เรเนแห่งลมหนาว
‎คุณโกโร่ เป็นอะไรไปเหรอ
‎กลับมาแล้ว…
‎มันกลับมาแล้ว… นรกหนาม
‎เป็นนิยายที่สยองขวัญที่สุดบนโลก
‎ผมพยายามกันแล้ว
‎แต่มันแอบเข้ามาทางหน้าต่าง
‎แล้วก็ท่องนิยายอับปรีย์นั่น ‎ด้วยเสียงแหบพร่าน่ากลัวเป็นที่สุด
‎นิยายน่ากลัวสยองขวัญที่สุดเรื่องนั้น
‎คุณโกโร่ ฉันว่าไปให้คุณหมอดูหน่อยเถอะนะ
‎โคโกะ ไม่จำเป็นหรอก
‎ผมคิดอะไรออกแล้ว
‎มันจะกลับมา ผมรู้ว่ามันจะต้องกลับมา
‎"ข้าขอมอบบทร้อยแก้วอับปรีย์ ‎แด่ปีศาจภูติผีแลอสุรกาย"
‎"บทนำ: อักดูรัม กู เชาเอเม็ก"
‎"เหตุสยองนองเลือดสั่นสะท้านทั่วโลกา
‎ลางร้ายปรากฏอยู่ในตา ‎แผ่ซ่านซึมซับเข้าสู่สมอง"
‎- "ประตูสู่หนทางแห่งนรกโลกันต์…" ‎- คุณโกโร่
‎คุณโกโร่
‎"เหตุการณ์ครานั้นสั่นสะท้านทรวงใน ‎บีบคั้นใจข้าเป็นเกลียว
‎ร่างข้ากลับกลายบิดเบี้ยว
‎นรกคงเคี้ยวกบาลข้าแล้วกระมัง"
‎"ปี 1955 หมอผ่าตัดชั่วช้า มันมาขูดเนื้อข้า
‎เจ็บปวดรวดร้าวจนแทบบ้า ‎สูญสิ้นสติสัมปัชชัญญะ"
‎"บทสุดท้าย"
‎"ซาโมทา"
‎"ยาเฟดรา…"
‎นรกหนามไปแล้ว
‎ผมเป็นฝ่ายชนะ
‎ไม่เป็นไรแล้วนะ
‎เรเน…
‎เรเนแห่งสายลมหนาวหายไปแล้ว
‎ทำอะไรไม่ได้เลย
‎พอเธอท่องให้ฟังก็ดันจำได้เองหมด
‎ทีนี้คงไม่มาให้เห็นอีกแล้วใช่ไหม
‎ถ้าเป็นแบบนี้ ไม่ต้องมาเลยซะดีกว่า
‎จะได้ไม่ต้องทรมานแบบนี้
‎ผมถึงได้ตัดสินใจแล้ว
‎ผมจะเก็บมันไว้ในตัวทั้งหมด
‎ถ้าการพลัดพรากมันจะทำให้เป็นทุกข์ถึงเพียงนี้
‎งั้นผมก็จะเก็บหนังสือทุกเล่มไว้ในหัว
‎คุณโกโร่
‎ขอร้องละ พอเถอะนะ
‎อย่ามายุ่งน่ะ
‎เหลืออีกแค่นิดเดียว
‎แต่จะไม่เหลือพื้นที่ในสมองแล้ว
‎จะจำหมดได้ไหมนะ
‎หรือหัวจะระเบิดไปซะก่อน
‎หรือที่ผมพยายามเก็บข้อมูลมากมายขนาดนี้
‎แต่สุดท้ายกลับต้องเสียความทรงจำของตัวเองไป
‎"ฉันได้โอกาส เลยแอบซ่อนเครื่องอัดเสียง ‎ไว้ในกระเป๋าของหล่อน
‎เพื่ออัดเสียงเวลานังนั่นอยู่กับชู้"
‎"บทที่หนึ่ง: การพบกัน"
‎"ความรักของเรเนปรากฏเพียงชั่วครู่ ‎ดุจหิมะที่โปรยปรายลงมาในเมือง
‎และละลายหายไปกับดิน"
‎(ไดอารี ‎ชิราซากิ โกโร่)
‎คุณโกโร่
‎อยู่นี่เองเหรอ…
‎เรเน
‎(ชิราซากิ โชโก)
‎"อีกรอบ: อาซาลติเต โดกรามอส อะโฟรดินา"
‎"รู้สึกถึงกายใจข้าที่ผันเปลี่ยน
‎ปรากฏชัดเจนแจ่มแจ้งต่อหน้าต่อตา
‎โลกพลันสว่างจ้าเมื่อดิ่งพสุธาลงสู่ความมืดมิด
‎โลกที่ยืนยาวชั่วกัปกัลป์มาถึงกัลปาวสาร
‎ดั่งเช่นแจกันที่ว่างเปล่า…"
‎(เรเนแห่งสายลมหนาว ‎นรกหนาม)
‎(ใบเมเปิ้ลของโคโกะ)
‎"ข้าได้รู้ต่อเมื่อเดินทางไปยังนรก
‎ว่านรกแท้ที่จริงแล้วคือประตูสู่สวรรค์ ‎เช่นเดียวกับที่สวรรค์คือประตูสู่นรก"
‎(กองหนังสือหลอน)
‎"โอ้ สัตว์นรกทั้งหลาย ‎จงกู่ร้องออกมาให้คอแตกเถิด"
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์
‎ฟังเหล่าคนที่ยืนอยู่บนป้ายหลุมศพให้ดี
‎ป้ายหลุมศพมากมายก่ายกองพวกนั้น
‎ฟังสิๆ ผมได้ยินเสียงทุกคนคุยกัน
‎ถ้าผมได้ยิน คุณก็ต้องได้ยินด้วย
‎แต่ว่านะ เพื่อให้คนที่ไม่ได้ยินฟังด้วย ‎ผมต้องสอนพวกแมลง