JUNJI ITO: MAKABRYCZNE JAPOŃSKIE OPOWIEŚCI
Od roku nie byłem w Japonii, w domu.
Można by pomyśleć, że czuję ulgę, ale nie.
Bo ktoś inny tu mieszkał, gdy mnie nie było.
I to nie byle kto.
To był mój nauczyciel z gimnazjum i jego rodzina.
Nie mogłem uwierzyć, że muszę wynająć mój nowy dom komuś takiemu.
Ostrzegałem go, żeby niczego nie zniszczył.
Ale już ich nie ma.
Zaraz. Gdzie schowałem klucz?
PLEŚŃ
Co tak śmierdzi?
Co to ma być?
Co to jest?
Wszystko zgniło!
Jesteś tam? To twój brat.
Kopę lat.
Wejdź.
Nie, już późno. Wracam do domu.
Seiji, chcę wyjaśnienia.
Nie sądziłem, że tak szybko wrócisz do Japonii.
- Nie było czasu na sprzątanie. - Nie o to chodzi!
Zrobił to na złość, bo nie chciałem mu wynająć domu?
Zawsze wiedziałem, że jest paskudny, ale nie aż tak!
Nie zrobił tego na złość.
To o co chodzi?
Jadalnia to chlew, a w wannie szlam!
To nic innego jak złośliwość!
Nie, to moja wina.
Co?
Pójdę poszukać twojego psa.
- Cześć. - Hej!
Seiji!
Nie do wiary.
Ale śmierdzi.
Rogi?
Rogi, jak nauczyciel, pan Rogi?
Wygląda na to, że jego dom spłonął w pożarze.
Chce wynająć twój dom.
Skąd wie, że jadę za granicę?
Musiał gdzieś usłyszeć.
Daj spokój.
Dopiero skończyłem budowę i muszę wyjechać.
Już to mnie dołuje.
Wiem, że go nie znosiłeś.
Ale był moim wychowawcą. Nie mogłem odmówić.
Poza tym powiedział, że zajmie się twoim psem.
Mimo to…
Czyli tak? W niedzielę. Liczę na ciebie.
Nie zgodziłem się!
Piękny biały dom. Cudowny.
Panie Rogi, wejdźmy do środka.
Hej.
Przyszedł pan Rogi.
Dzień dobry.
Ile to już lat? Piętnaście?
Jesteś już dorosłym mężczyzną.
Jesteś jeszcze bardziej podobny do ojca.
Masz wspaniały dom.
Jesteś najlepszym z moich uczniów.
Nic mnie bardziej nie cieszy.
Co więcej,
życie w takim domu jest jak marzenie.
Chwileczkę!
Nie mówiłem, że go panu wynajmę.
Niedługo wyjeżdżam.
Nie mogę go tak szybko wynająć.
Proszę znaleźć inne miejsce.
Szukaliśmy, ale niczego nie znaleźliśmy.
Staliśmy się ciężarem dla naszych krewnych.
To upokarzające. Taka jest moja sytuacja.
Nie mamy dokąd pójść, jeśli nie wynajmiesz nam domu.
Błagam cię.
Tato, podoba mi się tutaj.
Chcę tu mieszkać, tato.
Co ty na to? Wezmę odpowiedzialność za dom, gdy będziesz za granicą.
Ja też cię błagam.
Seiji!
O rety. Co się stało? Czy maluch jest głodny?
Proszę, Akasaka.
Błagam.
Co to za dziwne wybrzuszenie?
Wcześniej go tu nie było.
Co się dzieje? Coś jest nie tak z tym domem.
Co?
Do diabła!
Czemu to się dzieje?
Cały dom się sypie!
Seiji. Co ta rodzina zrobiła z moim domem?
I gdzie teraz jest Rogi?
No właśnie nie wiem.
Wyprowadzili się bez słowa.
Może odbudowali swój dom? Idź tam.
Już to zrobiłem.
To wciąż ruina po pożarze.
Co?
Pleśń.
Spójrz na to, Seiji.
Z każdym dniem jest gorzej.
Przyjrzyj się. Wszystko pokryte pleśnią.
Nie mogę skorzystać z łazienki. Jest bardzo źle z powodu wilgoci.
Ale drugie piętro jest najgorsze, choć nie jest tak wilgotne.
To przerażające.
Nie możesz tu zostać!
Wiesz coś, prawda?
Co tu się stało, gdy mnie nie było?
Czego się boisz?
Nic nie wiem!
Mów, Seiji.
Są takie same!
Co?
Ten dom jest taki sam!
Jak?
Dziecko!
To pewnie pleśń, tak jak mówiłeś.
Nowy gatunek pleśni.
Zainfekował ich dzieci.
Nie możesz tu zostać.
Musisz opuścić dom!
Dobrze?
Dobrze. Mogę się u ciebie zatrzymać?Z
Tak. Świetny pomysł.
Pa.
Rogi.
Niech to.
W sumie
wszędzie czuję swędzenie.
Bardzo swędzi.
MAKABRYCZNE OPOWIEŚCI
Wiedziałam, że cię tu znajdę.
Koko.
Co dziś czytasz?
Koko!
O co chodzi, Goro?
Co się stało z książką, która tu była?
Romans Renée zimowego wiatru Michela Lannesa!
Czytam ją teraz.
Nie bierz ich bez pytania!
Masz prosić o pozwolenie, rozumiesz?
Mam obowiązek chronić tę kolekcję!
Nie mogę stracić z oczu nawet jednej książki,
ani na chwilę!
- Wybacz mi. - Odłóż książkę na miejsce.
Kochanie, masz chwilę?
Chwileczkę.
Prawie skończyłem.
- Twój pamiętnik? - Tak, dzisiejszy wpis.
Nigdy nie opuściłem ani dnia.
Odkąd skończyłeś cztery lata?
Moje pamiętniki są pełne wspomnień.
Książki nadają kształt mojej przeszłości, a pamiętnik zapisuje moją teraźniejszość.
Piszesz o mnie?
Oczywiście.
Goro, wszystko w porządku?
Miałem zły sen.
Książki znikały.
Nie ma jej!
Nie ma Renée zimowego wiatru! Gdzie ją odłożyłaś, Koko?
Na półkę. Sam widziałeś.
Moja matka uwielbiała tę książkę!
Potrzebuję tego konkretnego egzemplarza!
Już późno. Poszukajmy jej jutro.
Nie bądź śmieszna!
Muszę przeszukać wszystkie półki jeszcze dziś!
Piekło cierni Tanio Akasabi też zaginęło!
To najstraszniejsza książka na świecie.
To była ulubiona książka mojego ojca.
Skarbie.
Zniknęły. Przepadły!
Do diabła! Cholera!
DZIEWIĄTY LUTEGO MAMA ODESZŁA Z OBCYM MĘŻCZYZNĄ
Mamo.
Książki!
Książki mnie opuszczają!
PAMIĘTNIK GORO SHIRASAKIEGO
Kochanie?
Koko. Znalazłem Renée zimowego wiatru.
Co?
Stała tu i zadzwoniła do drzwi.
Ktoś zadzwonił?
Piękna kobieta.
Przypomina mi moją matkę.
Ale bez wątpienia jest Renée zimowego wiatru.
Udowodniła to, recytując książkę słowo w słowo,
od pierwszego rozdziału do ostatniej strony.
Ale poza recytacją całej książki z pamięci,
wydaje się upośledzona.
Goro. To był tylko sen.
To nie był sen. Stoi tam.
Patrz.
To Renée zimowego wiatru.
Goro, co się stało?
Wróciło.
Piekło cierni powróciło!
To najstraszniejsza powieść na świecie!
Próbowałem je powstrzymać!
Ale zakradło się przez okno
i wyrecytowało tę przeklętą powieść nieprzyjemnym, chrapliwym głosem.
Tę przerażająca powieść!
Nie trzeba, Koko.
Mam pomysł.
Wróci. Wiem, że tak będzie.
„Dedykuję tę przeklętą prozę potępionym.
Prolog: Agdurum gu shauemek.
Ten krwawy incydent przeraził cały świat,
a zły omen, który pojawił się na mojej siatkówce, zaatakował mój mózg.
- Wejście do piekła było…" - Kochanie?
Goro?
„To musiało być wydarzenie, które sparaliżowało mój umysł.
Ohydne zmiany w moim ciele
musiały być dziełem piekła.
Groteska w wykonaniu tego przeklętego chirurga w 1955 roku
doprowadziła mnie jeszcze bardziej na skraj szaleństwa.
Ostatni rozdział.
Samota”.
Yafedra…".
Piekło cierni przepadło.
Zwyciężyłem.
Wszystko będzie dobrze.
Renée…
Renée zimowego wiatru zniknęła!
Nic nie mogłem zrobić.
Słuchając jej recytacji, nauczyłem się wszystkiego na pamięć!
Już nigdy się przede mną nie pojawi.
Wolałbym, żeby nigdy się nie zjawiła,
niż tak cierpieć!
Dlatego podjąłem decyzję.
Zapiszę to wszystko w sobie!
Jeśli rozstanie to takie cierpienie,
to zapamiętam każdą książkę!
Skarbie.
Błagam. Przestań.
Nie przeszkadzaj mi.
Już niewiele zostało.
Ale nie mam więcej miejsca w głowie.
Dam radę wszystko zapamiętać?
Czy mój umysł wybuchnie?
Czy przechowam tyle informacji tylko po to,
by stracić własne wspomnienia?
„Zwęszyłem okazję, więc ukryłem w jej torbie dyktafon,
żeby nagrać jej zdradę”.
„Rozdział pierwszy: Spotkanie.
Miłość Renée była ulotna jak śnieg padający na miasto.
Wkrótce zaczęła zanikać”.
PAMIĘTNIK GORO SHIRASAKIEGO
Kochanie?
Tu się podziewasz.
Renée.
SHOGO SHIRASAKI
„Asaltite dogramos afrodinana.
Czułem zmiany w ciele i umyśle”.
Zmiany stały się jasne.
Cały świat lśnił, gdy pogrążał się w mroku.
Świat trwał wiecznie, choć właśnie się kończył.
Jak ta urna”…
RENÉE ZIMOWEGO WIATRU PIEKŁO CIERNI
KLONOWE LIŚCIE KOKO
„Zrozumiałem to w drodze do piekła.
W skrócie, piekło jest wejściem do nieba, tak jak niebo jest wejściem do piekła.
Mieszkańcy piekła, krzyczcie! Aż rozerwą się wasze gardła!”
Napisy: Paulina Korzeniewska
Posłuchajcie uważnie tych nagrobków,
całego mnóstwa grobów.
Nawet ja słyszę głosy, które do siebie przemawiają.
Skoro ja je słyszę, to wy też.
Dla tych, którzy nie słyszą, wszystko zapisuję.