JUNJI ITO MANIAC
MGA KWATRO X KWATRONG MGA DINGDING
Tama na, Soichi!
Lintik! Hindi ko na kaya.
Papa! Kailangang may gawin ka kay Soichi!
Ano? May ginawa ba siyang mali?
Ginugulo niya ang pag-aaral ko.
May papalapit akong pagsusulit.
Teka, hindi ba't…
Basta, tigilan mo ang kakatalon sa attic.
Ano ba'ng sinasabi mo?
Huwag kang magmaang-maangan!
Alam mong nasa attic ka kanina!
Hindi, wala ako roon!
'Wag kang mangbibintang.
Oo, Kuya. Kanina pa nandito si Soichi.
Seryoso ka ba?
Totoo 'yon. 'Di mo dapat sinisisi sa kapatid mo ang lahat.
Nakakapagtaka.
Ibaba, ibaba. Ibaba mo ang marka.
Pababa, pababa. Pababa ang marka.
Bumagsak, bumagsak. Babagsak ang marka.
Papunta sa ilalim.
Zero ang marka sa pagsusulit, at mapagalitan ng guro.
Tapos iiyak dahil napagalitan.
Nakakairita si Soichi.
Hoy! Soichi! Masasaktan kita!
Bumalik ka rito!
Mabuti pang tumigil ka na!
Tumigil ka, Soichi! Magbabayad ka!
Sabi nang tumigil ka!
Ano?! Bakit mo ginagawa 'to?!
Tumatakbo ako papuntang banyo. Ihing-ihi na ako.
Sinungaling! Inaabala mo ang pag-aaral ko.
Totoo nga!
Naku! 'Di ko na mapigilan! Tulong!
Naihi talaga siya sa pantalon!
'Di ako makapaniwalang iniisip mong kasalanan ko.
Alam ng lahat na wala ako sa attic!
Papa, gumawa ka ng paraan sa kalokohan ni Soichi.
Nababaliw na ang kuya ko.
Ano'ng sinabi mo?
Kung hindi, baka poltergeist 'yon.
Isang poltergeist?
Tama. May nag-iingay kahit walang tao.
'Di ba, dahil 'yon sa hindi mapakaling espiritu?
Ang lamig dito sa bahay kamakailan, at may naririnig akong mga katok.
'Wag kang tanga. Taglamig, siyempre malamig.
At mga kumakatok? Kalokohan naman 'yan.
Pinagtatawanan mo ba ang mga poltergeist, Kuya Koichi?
'Di mo alam kung ano'ng nangyayari kapag pinagtawanan mo ang mga multo!
Wala kang alam! Walang-wala!
Kumakatok? Kalokohan. Si Soichi lang 'yon na nanggugulo.
Poltergeist ba 'yon? Teka lang.
Ano'ng ginagawa mo sa aparador, Soichi?
Kuya. Kaya kong pagmukhaing may poltergeist kapag hinila ko mga ito.
Nakita mo?
Ikaw nga ang may gawa nito, tulad ng mga ingay sa attic.
Hindi, totoo ang mga 'yon. Tumulong lang ako.
Tumigil ka na sa kalokohan mo!
Magandang umaga! Sana'y mabuti kayong lahat…
Papa! Gawan mo ng paraan ang tungkol kay Soichi!
Madaling sabihin kaysa gawin.
Wala na siyang pag-asa.
Ano? Kung gano'n, lilipat ako ng bahay!
Hindi, teka, Koichi!
May naisip ako.
May kakilala akong karpintero. Lalagyan ng kontra ingay ang kuwarto mo.
-Paano kung gano'n? -Puwede.
Nakauwi na ako.
-Ay, Koichi. -Nandito na ang karpintero?
Tama.
Pinapunta siya agad ng tatay mo.
Talaga?
Ginoong Tagaisu, gumawa ako ng tsaa. Magpahinga ka muna.
Hoy!
Kumusta?
Ay, naku.
Ginoong Tagaisu, salamat sa pagpunta.
Ito malamang ang anak mo.
Ako na ang bahala.
Pinakabagong paraan ang gagamitin ko para maging kontra ingay ang kuwarto mo.
Ang pinakabagong paraan?
Tama.
Gagamit ako ng apat na dingding para harangan ang ingay sa labas.
Apat na dingding? Iba nga 'yon.
May dahilan bakit pinili ko ang numerong apat.
Ang ibig sabihin ng apat sa pagbigkas sa Hapon ay "kamatayan."
Hindi puwede ang dalawa o tatlong dingding.
Tunog kamatayan lang kung apat ang dingding.
Tama…
Mamatay, mamatay!
-Magtigil ka, Soichi! -Mamatay!
'Wag kang manggulo!
Paumanhin, Ginoong Tagaisu. Hindi na siya mapakiusapan.
Hindi. May abilidad siya At mahusay siyang magmartilyo ng pako.
Talagang espesyal ka, ano, bata?
Mahilig akong magmartilyo ng pako.
Napakahusay! Mukhang kailangan mo akong tulungan.
Kaya pala. Siguro pinwersa ko masyado si Obata.
Tatawag ako bukas at hihingi ng tawad.
Ginulat ako ni Soichi ngayon.
Buong araw siyang tumulong sa karpintero. Ang husay daw niya sabi ng karpintero.
Unang beses na may pumuri sa kanya.
Sinobrahan sa pagpuri na ang husay niya magmartilyo niya ng pako.
Talaga ba? Mukhang may pag-asa pa si Soichi.
Oo, pero medyo kakaiba ang Tagaisu na 'yon.
Tingnan natin ang nangyayari na sa konstruksyon.
Gabi na, mahal. Bakit hindi na lang bukas?
Ha? Isinara ang bintana ko.
Ang aga mong umuwi, Koichi.
-Hello. -Kumusta po, sir.
Maligayang pagbabalik.
Ginoong Tagaisu, ano nangyari sa bintana ko?
Ang bintana mo?
Dumadaloy ang tunog sa bintana kaya kailangan ko itong takpan.
Ang kuwartong 'yon ay kontra ingay na talaga.
Tapos na ang trabaho kaya aalis na ako.
Tapos ka na?
Tama. Kaya naman, paalam na.
Mama, kumusta na ang kuwarto ko?
Ang totoo, 'di ko pa nakikita.
May pinto sa likod ng pinto.
Dalawang pinto?
May pinto sa likod ng pinto sa likod ng pinto!
Ano'ng nangyayari?
'Wag mong sabihing may pinto pa sa likod niyan?
Sabi ko na! At lumiliit ang bawat pinto.
Naku, 'di ko alam ang gagawin natin kung may isa pang pinto d'yan.
Baka 'di ka magkasya dahil sa laki mo.
Kalma lang. Apat lang ang pinto.
Pero, masikip talaga ito.
Halos sakupin ng mesa ang buong kuwarto.
Kung guguhit ng dayagram,
ganito ang itsura.
Lumiit ang kuwarto dahil sa apat na dingding.
Pero ang kapalit, talagang walang ingay.
Ayos lang sa'yo na masikip?
Ayos lang siguro basta makapag-aral ako nang tahimik.
Sobrang tahimik, naririnig ko ang tunog sa tenga ko.
Ano ba 'yan? Hindi pa panahon ng kuliglig!
Boses 'yon ni Soichi!
Buwisit!
May sapat na espasyo sa pagitan ng mga pinto para may magkasya.
'Yon na nga! Pumasok si Soichi sa pagitan ng mga ito!
Magiging ganito ang dayagram.
Buwisit siya. Nanggaling siya mula sa attic.
Hayun na nga.
Nataranta siguro si Koichi dahil sa mga kakaibang ingay.
Mukhang masaya siyang nag-aaral sa maliit na kuwarto.
Napakalaking tanga!
Puwes, bigyan natin ng isa pa.
Isa, dalawa…
Tigilan mo 'yan!
Nahuli kita! Umalis ka rito!
Hulihin mo ako kung kaya mo!
Hoy, sandali! Hindi ka makakatakas!
May pasukan din dito?
Bumalik ka rito, Soichi!
Pababa na.
Hindi kapani-paniwala!
Aray!
Soichi!
Ikaw na bata ka!
Tumigil ka!
Soichi!
Lintik!
Ano ito?
Ito ang daanan pa-imburnal.
Hindi. Mapaglalaruan niya ako kung hahabulin ko siya.
Naku. Ano'ng nangyari sa'yo?
Ano? Mag-aaral lang ako.
Hindi ako… makahinga.
ANG LUNGGA NG SANDMAN
Yuji.
Yuji!
Ano'ng problema? Mukha kang pagod na pagod.
Tatlong araw na akong 'di natutulog.
Tatlong araw? Nagsusulat ka na naman ba ng nobela?
Hindi 'yon.
Mari. Ikaw lang ang nakakausap ko tungkol dito.
-Kailangan ko ng tulong mo. -Yuji. Ano'ng nangyayari?
Alam kong maniniwala ka.
Ang totoo, ang isa kong katauhan na nakatira sa panaginip ko,
ay sinusubukang pumasok sa totoong mundo.
Gumigising siya kapag tulog na ako.
Sinusubukan niya akong hatakin sa panaginip
para palitan ako sa totoong mundo.
Sinimulan niya subukan tatlong araw na nakaraan.
Kaya hindi ako nakakatulog.
Gigising siya 'pag natulog ako.
Teka. Baka isa na naman ito sa mga delusyon mo.
Hindi ito delusyon.
Kasasabi mo lang na may isa kang katauhan sa panaginip mo.
Mahusay ka sa genre na 'yan.
Maniwala ka! 'Di ito kasinungalingan o delusyon!
Yuji, bakit 'di ka magpatingin sa doktor?
Sa doktor?
Tama. Isang doktor! Siguradong matutulungan niya ako!
Salamat, Mari.
Yuji!
Teka, Yuji! Huwag kang umalis!
Nagbibiro ako.
Yuji!
Alam ko, Mari.
Hindi ko talaga maintindihan ang sinasabi mo.
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Gusto kong samahan mo ako at siguraduhing hindi makakatulog.
Yuji.
Huy. Pumasok ka.
Magtitimpla ako ng kape.
Ako na.
Iyo na lang ang timplahin mo. Marami na akong nainom.
Salamat, Mari.
Ano'ng ginagawa niya ngayon?
Natutulog. Pero 'di ko na kayang manatiling gising.
Mari, gamitin mo ang tape para itali ang mga binti at braso ko.
Bakit?
Para hindi siya makalabas.
Bilisan mo.
Ayos na ba ito?
Oo, pero 'di ako sigurado kung gagana.
'Wag kang mag-alala. Nandito na ako.
Yuji! Gumising ka! Yuji!
Mari! Tulong!
Bilis!
Ano 'yon?
Tinanggal mo ang tape?
Yuji. Ano 'yung kanina?
Ang isa kong katauhan sa panaginip. Siya ang kabaligtaran ng katawan ko.
Kalokohan. Imposible ang bagay na 'yan.
Pero totoo! Kakakita mo lang, 'di ba?
Pero…!
Nananaginip lang siya noon sa loob ko.
Pero nalaman niya ang tungkol sa labas na mundo.
Hindi naman walang laman ang katawan.
Kapag binaligtad mo ito, lalabas ang lamang loob.
Ito lang ang paraan para maipaliwanag ko ito.
Wala akong laman sa loob mula nang ipanganak ako
o mula nang mawala ang pamilya ko.
Tama na!
Gusto kong lumipad na parang ibon noong bata pa ako.
Sinubukan ko na lahat tulad ng paglalagay ng pakpak sa mga braso ko.
Pero hindi ako nakalipad,
kaya nagpasya akong subukan sa panaginip ko.
Kahit noon, niloloko ko ang sarili ko sa panaginip at sinasabing,
"Hindi ka makakalipad."
Hindi ko pa narinig ang kuwento na 'yan.
Mas mukhang totoo ang panaginip kaysa sa reyalidad.
Pero bakit gusto niyang lumabas kung posible ang lahat sa panaginip?
Gusto ka niya, Mari.
-Ano? -Kahit sabihin kong "siya," ako rin 'yon.
Alam ko 'yon.
Ang layunin niya… ay ikaw, Mari.
Yuji, huwag kang matutulog!
Makakaalis ka na. Pupunta ako sa mundo ng panaginip.
Ayaw na kitang saktan pa.
Yuji!
Hindi ako susuko.
Kakaladkarin kita palabas ng mundo ng panaginip mo.
Sige na, Yuji.
Sasamahan kita.
Mr. Hirano? Yuji Hirano? Alam naming nandiyan ka.
Bubuksan ito ng manager para sa amin.
May mga tanong kaming nais itanong.
Pasok kayo.
Nawawala si Mari Igarashi.
Kaninong bag 'yan?
Maaari n'yo siyang hanapin pero 'di n'yo siya makikita
sa totoong mundo.
Sa totoong mundo? Ano'ng ibig mong sabihin?
Nasa loob ko na siya.
'Di ko maintindihan.
-Ano'ng… -Kinain mo siya?
Hindi. Umalis siya… papunta sa mundo ng panaginip ko.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Maria Quintana
Mahaba at itim na buhok ay gumapang na sa pader.
Nagtataka ako bakit nanginginig ang mga salita
sa dingding, pero buhok pala ito.
Ano ba'ng ginagawa nito?
Sinusubukan ba akong abutin?
Wala akong magagawa kundi bunutin ang mga ito.
Noon nagsimulang tumigil ang buhok.