Downloaded from YTS.MX
-Ne haber? Nasılsın? -İyidir. Senden ne haber?
Official YIFY movies site: YTS.MX
Bron, sen o tarafta oturacaksın.
-Sanırım LeBron buraya. -Peki.
-Evet. -LeBron buraya, Kobe o köşeye.
Evet Kobe. Altını kazandınız. Bunun senin için anlamı ne?
Daha öncelikli bir şey. Ülkeni temsil ediyorsun,
diğer ülkelerin en iyilerine karşı mücadele ediyorsun.
Benim için bu daha önemli.
Daha yüce bir hedef olduğunu ne zaman anladın?
Günlük hayatta hep karşıma çıkan bir şeydi.
Markete, kahve almaya falan giderken
yolda beni gören "Altını getir" diyordu.
Disneyland'de bir Celtic taraftarı vardı ve onu boğasım geldi.
Çünkü Garnett formalıydı ve sinir oldum.
Finaller hakkında ukalalık yapacağını sandım.
"Bizim için altını getir."
Yeterli yani.
Yeterli. Altını getir.
2008 Yaz Olimpiyatları'nın açılış töreni için Pekin'e hoş geldiniz.
Beklenen an geldi.
Çin'in ve tüm dünyanın gözü Ulusal Stadyum'da.
Basketbolla ilgiliyseniz
bu yılki kadronun lakabını duymuşsunuzdur. Telafi Takımı.
Onlara "Telafi Takımı" deniyor.
Telafi Takımı.
Geçmiş uluslararası hezimetler yüzünden Telafi Takımı deniyor.
Olimpik basketbolda yeni bir çağ başladı.
ABD'nin artık baskın olmadığı bir çağ.
NBA'in parası ve açgözlülüğü
rekabetçi doğamızı etkiliyor mu?
Evet. Öyle sanırım.
Uluslararası saygınlığımızı kaybettik.
Kendimize saygımızı kaybettik.
Maçta ne oldu Melo?
Bilmem. Ben yoktum.
Kartopu gibi büyüyen bir negatiflikti.
Bu kargaşa ortamında
hepsinin kendi sorunları vardı.
Kobe kendi hâlindeydi.
Kimseyle anlaşamıyor gibiydi.
Dünyanın en iyisi olduğumu hissediyordum
ama yeterince gösteremedim.
Her maça musallat olan bir hayalet var.
Yenilginin hayaleti.
2008 kadrosunda bir açlık vardı. Aç bir takımdı.
Dünyaya göstermemiz gereken çok şey vardı.
Ve sadece basketbol da değildi.
RÜYA TAKIMIN MUHTEŞEM GERİ DÖNÜŞÜ
TEMMUZ 2008 LAS VEGAS, NEVADA
Hücuma kalk Mike! Güzel!
Koçlar olarak yapacağımız en önemli şey bu.
Son iki yılda şunu gördüm,
hepiniz de çok şevkli ve cesursunuz.
Bu kadro uluslararası başarı için kuruldu.
Dünyanın en iyi üç oyun kurucusu bizde.
Elimizde Dwyane,
Carmelo, LeBron
ve Kobe var.
Bu takımdaki 12 kişi de
rahatça olimpiyat şampiyonu olabilir
ve büyük bir zaferde önemli bir rol oynamak için
hanginizin oyuna gireceğini bilemeyiz.
Dışarıdayım!
Çoğu iyi takım oyuncusu değildi.
Kobe bireysel oynuyordu.
LeBron herhangi bir şekilde lider olduğunu hâlâ kimseye kanıtlamamıştı.
Başlarında da ordudan bir koç vardı.
Hayatlarının mücadelesiydi.
Çak kanka!
Nasıl kazanacağız? Ne kazanacağız?
Ne oluşturacağız?
Amacımız sadece Olimpiyatlar'a katılmak mı?
Sadece bu sebepten geldiysek çok sığ bir sebep.
Unutmayın ki 2004'ten beri kaybediyorduk.
ABD Basketbol Takımı dibe vurmuştu.
ABD takımındaysan sürekli kazanman gerekir.
Mükemmel olmalısın.
Bu adamlar değildi.
ABD ERKEK BASKETBOL TAKIMI 1936-1984 ARASINDA
SADECE ÜNİVERSİTELİ OYUNCULARLA 10 OLİMPİYATA KATILDI.
Scoreboard maçı özetliyor: ABD 89, Rusya 55.
Ve ABD, dünya basketbol şampiyonu oluyor.
O SÜREDE DOKUZ ALTIN KAZANDI
Altın madalyanın sahibi,
Amerika Birleşik Devletleri.
ABD hiç maç kaybetmeden bir şampiyonluk daha kazandı.
Olimpik basketbolda Amerika'nın tek rakibi kendisiydi.
Başa baş geçen bir maç bile büyük haberdi.
ABD basketbolu daima çok baskındı ve en büyük yıldızlar bizdeydi
ama şu görüşe de sahiptik,
"Amerikalı olduğumuz için daha iyiyiz."
Avrupa ya da Güney Amerika'dan geldiysen
Amerikalı biri kadar iyi olamazdın.
Yanlıştı tabii.
Onlar da bizim gibi basketbolda uzmanlaştılar.
Yarı finale hoş geldiniz.
ABD, Sovyetler Birliği'ne karşı.
İşler kızışmaya başlıyor.
Maç başladı!
İki takım en son 16 yıl önce Münih'te karşılaştı.
Amerikan takımının kaybettiği tek olimpik basketbol maçıydı.
ABD halkı ve sporseverler olarak bunu hafife aldık.
"Olimpiyatlar bizimdir, biz icat ettik
ve kim olursa olsun her türlü kazanırız."
Öyle düşünürdük.
Coles… Sert savunma. Ribauntta Sabonis. İkiye bir hücum.
Marčiulionis…
Ve Sovyetler kazanıyor.
Birleşik Devletler afallamış hâlde eve dönüyor.
Nasıl bir zafer mi?
Bu maça dek ABD, 85 Olimpiyat maçının 84'ünü kazanıp
10 altın madalyanın dokuzunu elde etmişti.
Sonuç olarak, Sovyet deneyimi sayesinde
ABD tarafında NBA'deki profesyonellerin
Olimpiyatlar'a katılımı hızlanabilir.
ABD Basketbol Takımı panik yapmaya başladı
ve "Amerikan basketbolunu temsil eden
bir kadro kurmalıyız" dedi.
Ve 1992'de kim geldi dersiniz?
Hanımlar ve beyler, karşınızda ABD Olimpik Rüya Takımı.
Bu ekip, takım sporları tarihindeki
en iyi kadro olabilir.
ABD 1 NUMARA
Rakibin maçtan önce senden imza istiyorsa
biraz avantajlısın demektir.
Ellerinden geleni yaptılar ama hiç şansları yoktu.
ABD yeniden zafer kazanmış oldu.
Ama Rüya Takım'ın olayı vatanseverlik değildi.
RÜYA TAKIM HAYALİ OLİMPİK BASKETBOL, NBA REKLAMI MI OLACAK?
Amerika'dan çok "NBA için oyna" şeklindeydi.
HOŞ GELDİN NBA
İşte Rüya Takım
ve amacı ABD basketbol onurunu geri kazanmak.
Ama bir amacı daha var. İş yapmak.
Elimizde harika bir Amerikan ürünü var
ve bunu küresel pazara
mümkün olduğunca klas ve başarılı şekilde pazarlamalıyız.
Yıldızlardan oluşan bu takım fazla iyi.
Üniversitelilere dönelim diyenler var. Maçlar çok kolaylaştı.
O zaman 10.000 metre yarışlarında da Afrikalı koşucuları yasaklayalım
çünkü onlar da çok kolay kazanıyor.
Amaç en iyiyi elde etmek.
Bence basketbol sporu için harika.
1998 NBA Draftı'nda dokuzuncu sırada
Milwaukee Bucks'ın seçimi,
Würzburg, Almanya'dan Dirk Nowitzki.
San Antonio Spurs'ün seçimi,
Arjantin'den Emanuel Ginóbili.
Atlanta Hawks'un seçimi,
İspanya'nın FC Barcelona takımından Pau Gasol.
O andan itibaren basketbol dünya çapında seviye atladı.
Uluslararası spor şaşırtıcı bir hızla gelişiyordu.
Sarsıcıydı.
Rüya Takım'dan ilham alarak gelen yeni dalga daha rekabetçiydi
ve ABD Basketbol Takımı için daha büyük bir tehditti.
1992'de küresel bir spor olarak tanıtıldı
ama fark kapanmaya başlamıştı.
Farklı ülkelerin bahsi geçiyordu,
temel becerilere sahip yetenekli basketbolcuları vardı.
Dünya artık korkmuyordu.
Korku faktörü gitmişti.
Yurttaşlarım, Amerika ve koalisyon güçleri
Irak'ı silahsızlandıracak, halkını özgürleştirecek
ve dünyayı ciddi bir tehditten koruyacak
askerî operasyonlara başladılar.
ATİNA OLİMPİYATLARI'NA 17 AY KALA
Yunanistan Olimpiyatları yaklaşırken
ABD Erkek Basketbol Takımı kadrosu
terör korkusu yüzünden hâlâ belirlenemedi.
NBA yıldızları düzenli olarak altın mücadelesi veriyordu
ama bu kez bazıları hayır diyor.
Koç Larry Brown her tür mazereti duydu.
Jason Kidd'in dizi ağrıyormuş.
Shaquille O'Neal, play-off'larda
Lakers'ın gidişatını bekliyormuş.
2004 Olimpiyatları'ndaki ortama bir bakın,
11 Eylül'den sonraki ilk Yaz Olimpiyatları
ve Irak işgali yüzünden
herkes Amerika'nın yanlı davrandığını düşünüyordu
ve ABD dünya çapında istenmeyen misafir olmaya başlamıştı.
Yani meşru güvenlik endişeleri vardı.
1996 ve 2000'de mücadele etmiş olan
tüm bu sporcular da
yeniden katılmaya gerek olmadığını düşünüyordu.
TV'de izlediğimi hatırlıyorum,
bazı oyuncular gitmek istemiyordu.
Bir salgına dönüşmüştü.
Geleceğin yıldızlarını oynatma konusunda NBA büyük baskı yaptı.
Dwyane Wade, Carmelo Anthony ve LeBron James.
O takımda olmayı hak ettiğimi sanmıyordum.
Çaylak yılımın hemen ardından gelen yazdı
ve tek düşündüğüm arkadaşlarımla ve ailemle takılıp
antrenman yapmaktı.
Çaylak sezonum yeni bitmişti, yazın Chicago'da ailemle takılırken
beni Olimpiyat takımına çağıran bir telefon geldi
ve "Ne?" dedim.
Dokuz kişi takımı bıraktı.
O yerleri doldurmak için de bizi arayıp
"ABD Takımı'na katılır mısınız?" dediler.
Ben de "Tabii ki katılırım" dedim.
"Tanrım, Rüya Takım'dan hatırladığım
inanılmaz bir şeyin parçası olmamı istediler.
Ben de varım."
Ama bize şöyle dediler,
"Oynamak istiyorsanız iki hafta sonra Jacksonville'de olun."
Ne olacağını bilmiyorduk. Herkes çekilmişti.
Oraya gidip altın madalya alma fırsatı bizim elimize geçmişti.
TEMMUZ 2004 JACKSONVILLE, FLORIDA
Jacksonville'e gidip ABD Takımı'nı görmüştüm.
İki farklı takım gibi bölünmüştü.
Bir tarafta Allen Iverson, Marbury, Tim Duncan vardı.
Diğer tarafta da lige yeni katılan çaylaklar vardı.
Gençlere bakıyorsunuz, ben, Melo ve D Wade
ne yapacağımızı, takıma nasıl uyacağımızı anlamaya çalışıyorduk.
Gençtik. Koşturuyorduk, smaç falan atıyorduk.
İki grup arasında kopukluk vardı.
Takıma yeni gençler katılmıştı.
Bir de daha büyükler vardı,
"Bu iş bizde. Madalyayı alacağız."
Tabii bir de o vardı,
Larry Brown.
Son beş altı yıldır belli bir şekilde oynadık.
Tamam mı? Artık değişmeliyiz.
Takımdaki bazı oyuncular…
Sanırım Koç, Olimpiyatlar'da bir şey kanıtlamaya çalışıyordu,
hepimizi "doğru şekilde", kendi istediği gibi oynatabilirdi.
Hücuma hazırız.
Sen süpüreceksin…
Dünya çapında bir spor oldu.
Rakiplerimize saygı duymazsak başımız belaya girer.
Sence insanlar "Bu takım altın kazanamaz" diyor mu?
Genç bir takım olduğumuz için çok fazla şüpheci var.
Genç oyuncular başaramaz sanıyorlar. Kendimizi kanıtlamalıyız.
Olimpiyatlar Yunanistan'da başlıyor,
yerel bir yetkiliye göre ortam
"Kötü bir mahalledeki temiz bir kavşak gibi."
Yunanistan açıklarında bir gemide kalan oyuncular ve ailelerini
Olimpiyat süresince Yunan ve Amerikalı yetkililer koruyacak.
Olimpiyat Köyü'nde değildik. Olimpik sporcularla değildik.
Olimpiyat deneyiminin bir parçası değil gibiydik.
İlk rakip Porto Riko.
ABD bir altın madalya daha kazanacak mı?
Yoksa NBA oyuncularının yer aldığı
ilk Olimpiyat yenilgisi mi olacak?
Bu sorular bu maçta cevaplanacak.
Takımdaki isimlere bakınca
"Güzel. Kazanırız ya" diyorsunuz.
Iverson'dan Marion'a!
Amerika kazanacağımıza emindi,
biz de öyle düşündüğümüzden maça önem vermedik.
Porto Riko perdeleyip devriliyor.
İçeriye güzel pas ve Porto Riko farkı dokuza çıkardı.
Muhabirlerin çoğu başka yerlerdeydi.
Skeet atıcılığını, atletizmi, yüzmeyi takip ediyorduk.
Kimse ilgilenmiyordu.
Carmelo Anthony.
Ayuso'dan güzel bir kurtarış.
Carlos Arroyo… Müthiş bir feyk!
Porto Riko maçını hatırlıyorum.
O maçı Mike Breen'le anlatmıştık.
Birbirimize baktık ve dedik ki "Eyvah, bu takımın başı belada."
Arroyo'nun hamlesi… Basket faul!
Onlara hak ettikleri saygıyı göstermedik
ve bizi dağıttılar.
Nihayet gerçek oldu.
ABD ilk kez NBA oyuncularıyla bir Olimpiyat maçı kaybetti.
Porto Riko'yla oynadığımız ilk maçta şunu gördük,
"Lanet olsun, dalga geçiyormuşuz.
Toparlanmamız lazım."
ABD Erkek Basketbol Takımı herkesin dilinde.
Ne şekilde bakarsak bakalım tam bir üzüntü ve utanç kaynağıydı.
Lakapları "Rüya Takım"dı,
şimdi bazıları onlara "Güya Takım" diyor.
Gençler olarak Larry Brown'a kızmıştık
çünkü bizi oynatmadı.
Maçta ne oldu Melo?
Bilmem. Ben yoktum.
Bizden fazla sayı attılar. O kadar.
"Oynarsak kazanmaya yardım edebiliriz" diye düşündük.
Ama Larry Brown
veteran oyuncular kadar iyi olacağımızı düşünmedi.
-Hâlâ kazanabilirler. -Evet.
-Ben de ona bakıyordum. -Eleme usulü değil.
Altın ihtimali hâlâ var.
ABD-Arjantin maçını canlı olarak aktaracağız.
Yarın kazanan altın madalya için mücadele edecek.
Aralarında bir kimya olduğu hemen anlaşılıyordu.
Arjantinlilerin çoğu boşta. Çok iyi paslaşıyorlar.
Sanchez topu aldığı gibi üçlük atıyor.
Uyumluydular.
Çalışılmış oyunları uyguladılar.
Ginóbili'den bomboş üçlük.
Yıllarca birlikte oynadıkları belliydi.
Basket ve faul!
Buraya pas atsalar birinin geleceğini biliyorlardı.
Ginóbili.
Sánchez, iğne deliğinden pas. Ve Oberto.
Aralarında kimya vardı. Takım oyunu vardı.
Yoldaşlık vardı. Sahaya her şeyi yansıttılar.
Kısaca oynanması gerektiği gibi oynadılar.
Sconochini, Montecchia'ya şık bir pas.
Harika bir oyun.
Atina'da altın olmayacak.
Ve son nokta da kondu.
ABD, Olimpiyatlar'da altın kazanamıyor.
İzlemesi zordu.
İzlemesi de parçası olmak da korkunçtu.
Olimpik basketbolda yeni bir çağ başladı diyebiliriz
ve bu çağda ABD artık baskın değil.
Harika oyuncular. En iyilerin takımı.
Bireysel olarak bakınca en iyi onlar. Ama bu bir takım sporu.
Beşe beş oynuyoruz, teke tek değil. Tenis değil bu.
Saçma sapan şekilde bir araya gelmiş bir kadroyduk
ve "Sahaya çıkıp altını kazanın" dediler.
ABD Takımı'nda kültür yoktu.
Hiç kültür yoktu.
ABD oyuncuları bronz madalyalarını alıyor.
Hayal kırıklığı yaşadıkları vücut dillerinden anlaşılıyor.
Burada, Durham, Kuzey Karolina'da o maçı izlerken
acı çekmiştim.
Arjantin'in neşesini görüyorsunuz.
Diğer ülkeler hiçbir şeyi hafife almıyor.
Arjantin'in millî takımına bakın.
O çocuklar 18 yaşından beri birlikte oynuyordu.
Kardeş gibiydiler.
Fazla vaktimiz olmamıştı.
İki haftada takım olmaya çalışmalıydık.
Gençtim ama kazanmak için kimya yaratmanın
ne demek olduğunu biliyordum.
Rüya Takım'da bunu yakalamıştık
ama devamını getiremedik.
Eve döndüğümüzde
kendi ülkemiz bize saygı göstermedi.
Hakkımızda şarkılar yazıldı. Herkes bizi konuşuyordu.
BRONZ GERÇEKLİK
AMERİKA BU GÜNÜ UNUTMALI
Neden ABD Takımı sürekli rezil oluyor?
"Bu oyuncular berbat." "Dünya bize yetişti."
"Porto Riko'ya yenilmeseydiniz."
Son olarak bu adamlar,
A, bilet sırasına girdiler, B, maç izlemek için uzaklara gittiler,
C, ABD Erkek Basketbol Takımı'nı yendiler.
Kartopu gibi büyüyen bir negatiflikti.
Amerikalılar bronza razı oldu.
Kürsüde bronz madalyayı alırken şöyle düşündüm,
"Vaktimi boşa harcadım."
Bir daha ABD Takımı için oynamak istemiyordum.
Geçen yaz Atina'da alınan bronzun etkisi devam ediyor,
ABD Basketbol Takımı yenilenmeye giderek Jerry Colangelo'yu başa getirdi.
Jerry Colangelo el attığı her şeyi başarıyor.
Özellikle de yeni projeleri.
1966'da Chicago Bulls'a dönüşen yeni bir projede yer aldı.
-Sonra batıya, Arizona'ya gitti. -Evet.
Oradaki dört takımdan üçünü kurdu.
2004'ün başlarında
öz sermayem büyük ölçüde Phoenix Suns'taydı.
Ben de takımı satmaya karar verdim.
Bir tür boşluğa düşeceğimi biliyordum.
"Sırada ne var?" diyordum.
Birkaç hafta sonra ABD Basketbol Takımı için aradılar.
"Peki, yaparım" dedim.
"Yaparım. Ama komite falan istemem.
Koçları da oyuncuları da ben seçeceğim."
Colangelo komite olmadan seçecek.
-Sence fazla yetkili olmuyor mu? -Muhtemelen.
-Tek adam. -Hepsi onda.
-Ona güveniyor musun? -Evet.
Koçlar panomda bazı isimler vardı. Koçlardan bahsedelim.
Kuzey Karolina'dan Dean Smith dedi ki
"Bütün oyuncuların saygısını kazanan bir koç var
ve bu işi sadece o başarabilir.
Sadece o. Başkası yapamaz."
Duke Üniversitesi'nden Koç K.
Kader Dükü başardı!
20 yıldır ilk kez bir üniversite takımı üst üste şampiyon oldu.
Yankees gibi. Ya seversin ya nefret edersin.
Başarısından dolayı Duke da böyleydi.
Yoksul mahallede büyüyen, Duke'u sevmez.
Duke'u sevmezsin. Christian Laettner'ı sevmezsin.
JJ Redick'i sevmezsin.
Koç K'yi sevmezsin.
Mavi Şeytan'ı sevmezsin.
Koç K takımın başına geçtiğinde
hiçbirimiz heyecan duymamıştık.
Takımın başına geçeceği ilk açıklandığında şöyle düşündük,
"Üniversite takımı koçu olarak
bu oyuncuları nasıl yönetecek?"
Birçok endişem vardı.
NBA oyuncularının gözündeki itibarım da bunlardan biriydi.
Üniversitede çok başarılı olmuştum
ama NBA farklıydı.
Değişen ilk şey, Olimpik koç olmayacak olmamdı.
Millî takım koçu olacaktım.
Tek bir koçun dört yıl boyunca yürüttüğü
bir program oluşturmaya çalışıyorlardı.
Bir takım kurmalısın. Fantezi basketbolu gibi olamaz.
Yıldızlar Karması olabilir ama doğru pozisyonda olmalılar.
Koç K ve Jerry en başından beri bunu vurguluyordu.
Gerçekten ciddiye alıp sadık olmalıydın
ve tek seferlik olmamalıydı.
Takımın parçası olmak istiyorsan
üç yazını anında feda etmeliydin.
TEMMUZ 2006 LAS VEGAS, NEVADA
PEKİN OLİMPİYATLARI'NA 2 YIL KALA
-Ne haber? -Nasılsın?
Çocuklar keyifli gibi.
-Ne haber? Ne var ne yok? -İstediğin bu mu?
Seni görmek güzel.
Kampa girmek için takım Vegas'ta toplandı
ve ilk toplantıda Koç K dedi ki
"Bu bizim sporumuz değil.
Bu, dünyanın sporu."
Çok kızgındı. Tepesi atmıştı.
Dünyadaki herkese saygı duymalıydık.
İlk günden kendini o şekilde tanıttı.
"Size ne yapacağınızı söylemeye gelmedim.
Siz profesyonelsiniz ve aramızdaki de bir iş ilişkisi.
Benimle konuşun. Açık ve dürüst olmak istiyorum."
Şunu anlamalısınız, kavgayı kazanmak için
rakibinizi tanımalısınız.
Rakipleriniz kendilerini Superman gibi görüyor.
Kaybedecek bir şeyleri yok.
İlk günden itibaren bir baskı vardı.
Geçen sefer kaybetmiştik. Güya en iyiydik.
Millî takım konsepti olduğu için
takımı ciddiye almazsan çok dayanmazsın.
2004'ü kaybedince ABD Basketbol Takımı'nı hayal kırıklığına uğrattığımızı düşündük,
özellikle de dördümüz.
Ben, D Wade, Bron ve Melo
o takımın parçasıydık ve yenilginin acısını hissettik.
Sanırım başlardaki görüş şuydu,
"Uluslararası oyuncular yumuşaktır.
Amerikalı oyuncular serttir."
Daha iyi bakınca "Hayır, yumuşak değiller" diyorsun,
"Yetenekliler. Oyun tarzları farklı."
Onların oyun tarzını öğrenmeli, mazeret üretmeyi
ve kendi tarzımızı dayatmayı bırakmalıyız.
Tarzlarını öğrenirsek onları yeneriz.
Siz de ben de her şeyi bilmiyoruz.
Birbirimizin ne bildiğini de bilmiyoruz.
Aynı konuma gelebilmek için antrenman yapıyoruz.
Koç K'de beni şaşırtan şey,
kimsenin öz geçmişini sallamayışı ama bunu saygıyla yapmasıydı.
En iyi performanslarımı daima,
herkesi sorumlu tutan biri için oynarken gösterdim.
-Soldan gel! -Evet, içeri! Evet!
ABD Takımı'nda böyle oynarız.
Kim oynarsa oynasın, kim koçluk yaparsa yapsın.
ABD Takımı böyle oynamalı.
Güzel.
Bize dedi ki "Egonuz ve gururunuzla
buraya gelmenizi istemiyorum. Sizi siz yapan bunlar."
Şu an oynadığınız takımlardaki egolarınızı
bana vermenizi istiyorum.
Onları bu takıma getirin.
Tamam mı? Ve bütün egoları tek bir yerde toplayalım.
Bunu söylediği anı hatırlıyorum.
"Mantıklıymış" dedim.
İleri. Evet. O tarafa.
Beni en çok birbirinizle bu kadar iyi konuşmanız şaşırttı.
İdmanlar arasında iyi anlaşıyorsunuz.
Geliştirilmesi gereken çok iyi bir ruh var.
Zaten elinizde. Onu geliştirin.
İki kere!
Seçmeler acayipti. Vegas'taki Wynn'de bir ay kaldık.
Bir ay Vegas'ta yaşadık.
Gördüğünüz ilişkilerin çoğu o zaman kuruldu.
-Otobüse bin hadi! -Benim ailem var!
Ailem var!
-Çantaları al! -Binemiyorum!
35 gün boyunca her gece kâğıt oynayan bir grup vardı.
Çünkü 35 gün boyunca ailenden ayrısın
ama burada da başka bir ailen var.
Ailenin bir parçası. Evden hiç ayrılmamışsın gibi.
-Anlatabildim mi? -En yakışıklıları da benim.
Bunlar da korumalarım gibi yani.
Hayır.
"Şampiyonluk yüzüğüm var" demeni tercih ederdim.
Anlatabildim mi?
Hepiniz için önemli bir şey diyeceğim,
o yüzden iyi dinleyin.
Bu sabah burada bizi temsil eden kişiler var
ve insanların onlara saygı gösterme fırsatı olmuyor.
Ne yaptıklarını bile bilmiyoruz.
Koç K motive edicidir
ve öyle de yaptı.
Her gün farklı biri gelip bizimle konuşuyordu.
Bugün yapabileceğimiz en önemli şey,
bu kahramanların anlatacaklarını dinlemek.
Koç K, West Point mezunu ve ülkesini seviyor.
Ülkesine hizmet etmeyi seviyor.
Bahsettiği şeylerin çoğu,
orduda geçirdiği zamanla paralellik gösteriyordu.
Onda bayağı yer etmişti yani.
Kabul edelim ki takımları başarılı kılan fedakârlıktır.
Başkasının ihtiyaçlarını kendinden önde tutmaktır.
Sahada, boştaki topa atlamak veya hücum faul yaptırmaktır.
Savaş alanında ise mermi sağanağına doğru koşmaktır.
Başkası için hayatını riske atmak,
fedakârlık budur işte.
Harika bir oyuncuysan
kimseye gerek olmaz sanırsın. Kendim yeterli sayı atıp kazanabilirim.
Koç K de bunu yapabileceğimizi
ama grup olarak hareket edersek daha başarılı olabileceğimizi söylüyor.
Askerî bir zihniyet.
Bir patlama oldu ve bir şarapnel parçası gözlerine isabet etti.
Gözleri normal gibi görünüyor.
Aslında yok. Kafasını delip geçen şarapnel gözlerini yok etti.
Ama hâlâ görevde.
Bir kahraman.
Gerçekten duygulandım.
Kim ve ne için oynadığımızı bize gösterdiler.
Bunlar Irak'ta üniformalarımıza taktığımız bayraklar,
her biriniz için bir bayrağımız var.
Umarım bunları ısınma formalarınıza takarlar.
Ve umarım başınızı eğip bayrağı gördüğünüzde,
harika bir basketbolcu olmanız için binlerce insanın
ne fedakârlıklar yaptığını anlarsınız.
Duyuyor musun Scotty?
Mikrofon taktılar.
Sahadayken ona ufak tefek şeyler söylüyorduk.
Mavi bizi zorluyor. Beyaz Takım olarak daha iyi olmalıyız.
Bizden iyiler.
Üniformalarınızı giyince gurur duyuyorsunuz.
Biz de formalarımızı giyip göğsümüzde
ABD ile dolaşınca gurur duyuyoruz.
Gururlu olduğunuzu biliyorum. Çoğumuz için rol modelsiniz.
Bunu söyleme şansımız olmuyor. Hepiniz rol modelsiniz.
Ülkemiz için yaptıklarınıza saygı duyuyoruz.
Bu hikâyeleri duyan oyuncularımız kalplerini açtı.
Ve bunun sonucunda da
ABD ile bütünleştiler.
FIBA Dünya Şampiyonası özel yayınına hoş geldiniz.
Basketbolun zirvesine yeniden çıkabilmek için
ABD bu sabah ilk adımını atacak.
2006'daki FIBA Şampiyonası, Koç K ile katıldığımız ilk sınavımızdı
ve büyük baskı altındaydık çünkü Pekin'e gitme hakkı elde etmeliydik.
Turnuvayı kazanmalıydık.
Önümüzdeki maçları maraton gibi değil, sürat koşusu gibi oynamalıyız.
Bu maçlar çok hızlı olacak.
Kötü alışkanlıklar edinmeyelim ve kimseyi görmezden gelmeyelim.
Amerika Birleşik Devletleri çok gergin olacak
çünkü hem takımı temsil etmenin hem de altın madalyanın yarattığı
yoğun bir baskı var.
Herhangi birimizle ilgili değil.
Takımlarımızla ilgili de değil. ABD ile ilgili.
Amerika'daki herkes için yapalım.
Üçte "ABD." Bir, iki, üç!
-ABD! -Gidelim!
Çok iyi oynadık.
Havamızı geri kazanıyoruz diyebilirdik.
Hiç zorlanmıyorlar.
İyiyken çok iyi oluyorlar.
Her maçta görevimizi yaptık.
Turu geçtik. Takımları yendik.
Ve çok da iyi oynuyorduk.
Anthony.
Nasıl da iyi oynuyor öyle?
Amerika Birleşik Devletleri
finallere doğru ilerliyor.
Ama emin ol rakipler giderek zorlaşacak.
Yetmiş iki günlük turnuvanın ardından
seri başı iki takım karşı karşıya geliyor.
Bir numaralı ABD, bir numaralı Yunanistan'a karşı.
Baştan savma oynamayın, tamam mı?
Hep yaptığınız gibi yapmayın.
Klas oynayıp kazanmaya bakalım.
Yunanistan, Avrupa şampiyonu.
ABD'nin karşısındaki adamlar işte bu kadar iyi.
O maçı dün gibi hatırlıyorum.
"Bebek Shaq" diye biri vardı.
"Bebek Shaq" lakaplı Schortsanitis, gerçekten dev gibi bir oyuncu.
İleriye pas, uzun Schortsanitis'ten smaç!
Böylece skor 36-35 oldu!
Bir çeyrekte, üçüncü çeyrekte
berbat oynadık, onlar da harikaydı.
ABD'nin sorunu, içeri devrilmeleri savunamıyor olması.
-Ne harika bir pas! -Ne pas ama!
Tanrım, pas dediğin böyle olur.
Darmadağın oluyorlar.
Kendi hücumumuzla yenildik.
O noktada NBA, içeri devrilmenin çok olduğu bir ligdi.
Bizi de o şekilde yendiler.
Diamantidis, içeri pasla çembere gidiyor…
TV'de izlerken "Niye onları durdurmuyorlar?" denebilir.
Ama gerçek zamanlı oynarken neler olup bittiğini anlamak zor.
Güvenlerini de kaybetmediler.
Şutlar attılar.
Mükemmel oynadılar
ve maçı çeviremedik.
Kaçırıyor. İşte bu. Yunanistan kazandı!
ABD'yi yendiler!
Birleşik Devletler yarı final maçında bir kez daha hezimete uğradı.
2006'da Japonya'da aldığımız yenilgi,
hayatımda aldığım en kötü yenilgiydi.
Ülkenin takımına koçluk yapıyorsun ve kaybediyorsun.
Yenilgi sonrası herkes soyunma odasına dönmüştü,
ben de sahada kutlamaları izliyordum
ve şöyle düşündüm,
"Bir daha bu hissi yaşayamayız."
O kürsüye çıkıp bronz madalya almak istemedik.
Çünkü "Bronzdan daha iyiyiz" diyorduk.
Vakti gelmemişti.
Her şey istediğin gibi ilerleyecek diye bir şey yok.
Atina'daki yenilgi kadar boktan hissettirmemişti
ama hâlâ yolumuz vardı.
1 YIL SONRA
AĞUSTOS 2007 LAS VEGAS, NEVADA
ABD Basketbol Takımı adına hoş geldiniz demek istiyorum.
Geçen yaz yapmak istediğimiz bir şeyi yapmayı başaramadık.
Dünya Şampiyonası'nı kazanamadık,
o yüzden Olimpiyat bileti bu yaza kalmış oldu.
Başaramadık.
2006'da kaybettik
çünkü genel durumu bildiğimizi sanıyorduk ama bilmiyorduk.
NBA'de oynadığımız oyun yerine
farklı bir oyunu öğrenmemiz gerekecekti.
Yapacağımız bazı şeylerden bahsedeceğim.
Doğal değildi.
Oyuncularımız için doğal…
Top bile farklı.
Sekiz yerine 12 paneli var.
Atış yapılırken serbest atış çizgisinden geçebilirsin.
Çemberdeki topa dokunabilirsin.
Olimpiyat kurallarındaki bu küçük farklara yabancıydık.
Topsuzken vücudunu kullanırsan ya da sabah dedikleri gibi kat yaparsan,
yüksek posttan bu şekilde geliyorsan
önüne çıkabilir ve faul olmaz. NBA'de bunu yapamayız.
Oyunu anlamalıydık, topu anlamalıydık,
hakemleri anlamalıydık.
Farklı bir oyun tarzı öğrenmeliydik.
Ve yaşça büyük oyunculara ihtiyacımız vardı.
O yüzden de Kobe Bryant'ı takıma kattık.
-Ne haber? -Nasılsın?
Seni görmek güzel. Hoş geldin.
ABD Takımı'nda kimsenin Kobe Bryant kadar derdi yoktu.
Lig tarafından dışlanmıştı.
Millî takıma katıldığında kariyeri dönüm noktasındaydı.
Sevilen bir isim olan Shaquille O'Neal'ı LA'den kaçırmıştı.
Shaq'in özel hayatını polise ifşa ettiğini düşünüyorlardı.
Bencil olduğunu düşünüyorlardı.
Bu yaz mücadeleci birini bulmalıyız.
Her şeyi de kendim yapamam.
Newport Beach'teki bir market otoparkında takas talep etmişti.
Kobe Bryant bugün, NBA dünyasını altüst etti.
-Yani takas istiyorsun? -Evet, takas edilmek istiyorum.
Ayrılmak istiyor, sözünü geri alıyor ve kalmak istiyor.
Kariyeri açısından 2007 ilginç bir yıldı.
Epey darbe almıştı.
O yüzden Kobe, yerini geri almaya çalışıyordu.
Adını da kurtarmaya çabalıyordu.
Takım oyuncusu olduğunu kanıtlamalıydı. İyi biri olduğunu kanıtlamalıydı.
Dünyadaki herkese kendini kanıtlamak zorundaydı.
Durumun ciddiyetini hemen anladık.
Zaten kendi de daima ciddiydi.
Kobe'yle tanıştığınızda şöyle olmaz,
"Selam kanka! Ben Kobe!"
Öyle bir deneyim yaşamazsınız, daha çok şöyledir,
"Ben Kobe Bryant.
Memnun oldum."
"Lanet olsun be" dedirtir.
O kadar şeyden sonra ABD Takımı'na katılmak istemesi
hepimizi biraz şaşırtmıştı.
Kimseyle zorla arkadaş olmam
ama Kobe de bulaşılacak birine benzemiyordu.
Kobe bir röportaj verdi
ve NBA'den birkaç arkadaşıyla konuştuğundan bahsetti.
Muhabirler olarak gülüştük.
Çünkü hiç arkadaşı yoktu.
Kobe hiçbir zaman
ligdeki oyunculara kendini sevdirmeye çalışmadığından
hâlâ ona temkinli yaklaşıyorlardı.
Kobe'yi biliyordum ama tanımıyordum.
Ona karşı oynamıştım.
Yine Kobe! İşte bu!
Gelmiş geçmiş en iyi oyuncuydu.
Ve neredeyse dokunulmazdı.
Kob öyle biriydi. Yalnızdı.
Tek başına takılırdı. Kimseye ihtiyaç duymazdı.
O tarz bir adamdı ve hâlinden memnundu.
O dönemde kimse onu o şekilde kabul etmiyordu
ve o da kimseye kulak asmıyordu.
Hatta 2008 Olimpiyatları için ilk toplantıda
tek başına oturdu.
Bunu da düşünmelisiniz
çünkü Kobe Bryant ya da LeBron James için oynamıyorsunuz siz.
Ülkemiz için oynuyorsunuz.
Böyle müthiş bir fırsat çok az kişiye nasip olur.
Şey gibiydi, "Bak Kob.
Bizimle oynamaya geldin. Biz de seninle oynayacağız.
Lakers Kobe'sini istemiyoruz.
Tamam mı? ABD Takımı Kobe'sini istiyoruz."
O da "Tamam. Ben varım. Yenilmenizi görmekten bıktım" dedi.
Öyle dedi. "Yenilmenizi görmekten bıktım."
-Hadi bakalım. Gösterelim onlara. -Hadi. Gidelim.
-"Birlikte." Bir, iki, üç. -Birlikte.
Her şey demek.
Bu konumda olmayı ve ülkemizi temsil etmeyi
bir süredir dört gözle bekliyordum.
Çok özel bir şey.
2004'te kaybetmemiz bizim için ağır bir darbe oldu.
Yıllardır bu spora hâkim olan taraftık
ve bence kaybetmemizin gerçekten güzel bir yönü de var,
demek ki basketbol bayağı gelişiyor
ve artık üst düzey oynayan birçok ülke var.
Aynı zamanda şu da var, "Tamam. Çok güzel.
Ama şimdi o konumumuzu geri istiyoruz."
Bizim için kendimizi affettirme şansıydı.
Basketbolda en iyi olduğumuzu
bütün dünyaya göstermek istedik.
İlk antrenmanda Kobe'nin yanına gidip konuştum.
"İyi ki geldin. ABD'nin yeniden doğuşuna
tanıklık edeceksin" dedi,
"Görevim bu. Şu ana dek yaptığım her şeyden daha önemli."
Kobe Bryant'ın hayatının ikinci bölümü böylece başlamıştı.
Hazırlık maçlarına başladık.
-Şurada dur. -Hadi!
Maçın 30. saniyesi falandı
ve top boşta kaldı.
Ve boşta kalan toplar için sürekli olarak
kafa üstü dalışa geçiyordu.
Hadi Kob! İşte bu!
Örnek teşkil etmiyor olabilir mi?
Büyük bir örnek oldu.
Geliyor! Destek ol!
Boş toplara daldılar. Ribaunda çıktılar.
Savunma oynadılar. Kimseyi bırakmadılar.
Hepsi de Kobe Bryant'la başladı.
Yurt dışında büyüdüğüm için oradaki oyuncuların
nasıl bir duygu ve tutkuyla oynadıklarını
ve bizi yenmelerinin önemini çok iyi anlıyorum.
Hiç böyle bir idman yapmamıştık.
Yurt dışında oynayanların gözünde
çok sayı atan şovmenleriz,
hücumda çok şey yapıyoruz ama kasmıyoruz.
Hepimiz yıldız olduğumuz için kasmıyoruz
ve düzenli galibiyet alamıyoruz.
Bence bizi düzlüğe çıkaracak olan bu.
Hadi Kob…
Kendini tamamen takıma verdiğini herkese göstermesi gerekiyordu,
bunun yolu da savunma oynamaktı.
Durdur onu Kob!
Takımla bu şekilde iletişim kurup şöyle diyordu,
"Bir iş hakkında istediğin kadar konuş,
asıl önemli olan
o işi hayata geçirmendir."
Vegas'taydık.
Antrenmandan sonra dışarı çıkmak istedik.
Ve hep beraber çıktık. Kob hariç.
Dışarı çıktık ve sanırım Club Tryst'e gittik.
Şu anki gibi şık giyindik.
Çok havalıydık. İyi vakit geçirdik.
Çok eğlenceliydi.
Sabah 5.30 ya da 6.00 gibi otele döndük
ve kim lobiden spora gidiyordu?
Kobe, çantası ve spor ayakkabılarıyla lobiye inmişti,
ağırlık eldivenleri de vardı.
-"Nereye ya?" diye şakalaştık. -"Nereye böyle?"
-"Aşağı iniyorum." -"Spora gidiyorum."
"Nasıl lan?" diye düşündüm.
Kobe çoktan terden sırılsıklam olmuştu.
"Evet, farklı biriymiş" dedik.
"Saat sabahın dördü ya.
Biraz uyuyayım. İdmanda görüşürüz."
Asansöre binerken hepimiz
"Duydun mu?" diyorduk. Hepimiz ondan bahsediyorduk,
"Adam amma azimliymiş."
Sonra sabah 5.30'da kalkan Kobe'nin yanına
LeBron ve D Wade de eklendi.
Haftanın sonunda ise bütün takım sabah erken kalkıp
Kobe'nin programına uyuyordu.
Domino etkisiydi.
Büyük oyuncuları orada görüp nasıl liderlik yaptıklarını görünce
"Ben de varım, hadi bakalım" diyorsunuz.
Bunu o yarattı. İstediği buydu.
Kimin çalışacağını görmek istedi.
Dürüst olacağım.
4.30'da falan gitmeyecektim. Çok erkendi.
Ama kahvaltı için aşağı inince ağırlık çalışıyorduk.
Ağırlık kaldır, kahvaltı yap, sonra da antrenmana git.
Kobe en iyi oyuncumuzdu
ama LeBron James ve Carmelo Anthony gibi
yeni isimler de geliyordu.
Bununla nasıl başa çıkarsın?
Ve alfa olduğun bir takımda
nasıl liderlik yaparsın?
O dönemde ülkedeki her berberde ve evde aynı konu tartışılıyordu,
"En iyi oyuncu kim?"
LeBron bu yılki en baskın basketbol oyuncusu.
En baskın oyuncu.
Maç sonunda topu kime atarsın?
-Kobe. Kesinlikle. -Bence LeBron James.
-En çok asist yapan kim? -Rich.
Maç başına en çok ribaunt alan, en çok top çalan kim?
-İstatistiklere bak. -Google'da "MVP" diye arat.
İkisi de liseden beri harika olarak görülüyordu
ve medya da sürekli onları karşı karşıya getiriyordu.
"Bu kim? O kim? En iyisi kim?"
O muhabbetten haberim var. Bence heyecanlı.
Çocukken bu tarz eşleşmeleri görmek istersin.
Magic ve Bird'ü, Michael ve Magic'i görmek istersin.
İlginç oldukları için onları izlemek istersin.
Dünyanın en iyisi kim? Kobe mi, Bron mu? Bron mu, Kobe mi?
Duydum ve gerçekten aklıma da gelmişti
çünkü alfa erkekler olarak aklınızın bir köşesinde şu hep vardır,
"Dünyanın en iyisi olarak bilineyim."
Herkes aralarının iyi olmasını sağlamaya çalışıyordu
çünkü iyi olmazsa
bütün emeklerimiz boşa giderdi.
Bence rekabetçi olmaları ama kontrolden çıkmamaları konusunda
Koç K harika bir iş çıkardı.
Boğaları ayırmak gerek, değil mi?
İyi bir antrenman istiyorsak onları ayrı tutmalıydık.
O ikisinin çarpışacağını sanırdınız
ama iyi bir ilişki geliştirme konusunda müthiş bir iş çıkardılar.
Bunda mizahın rolü büyüktü.
Senden bahsediyorum 10 numara,
Philadelphia-İtalya'dan geliyor.
Kobe'nin iş konusunda çok ciddi olduğunu biliyorum
ama o da gülümsemek ve kabullenilmek istiyordu.
Nişancı-Mamba Kobe!
Doğru!
Çok komiğim demiyorum
ama o da hep tetikte bekliyordu.
Onu farklı bir açıdan görmek
tüm takımı ve programı rahatlattı.
Dün Hırvat bir elemanla konuşuyordum,
Dwight Atlanta'ya gelirse onu dövecekmiş.
Çok komik biri.
Hiç durmuyor ama. Anlatabiliyor muyum? Durmuyor.
Güm! Maç vakti!
Bu tarz bir coşkuyu görmek hoşuma gidiyor
çünkü ikimiz de aynı tutkuya sahibiz. Sadece farklı gösteriyoruz.
-Hadi! -Teksin, sağı perdele!
Ben konuşkan biriyim.
-Kobe pek konuşmaz. -Bir şey demem.
Evet, pek konuşmaz, genelde ben konuşurum.
Ama bu ikisinin birleşimi rakip için tehlike demektir.
Tek başınasın Mike! İleri!
Sahada nasıl örnek olduğunu ve ne yaptığını biliyorsunuz.
Gölge!
Çok iyi anlaşıyorlardı.
Kariyerinin zirvesinde olan iki alfa ve kimin alfa olduğuna bakmıyorlar.
Pek olmaz.
Hadi!
Sana atıyorum!
Basket faul Bron!
Sahada daha iyisin.
Aralarındaki ilişkinin ve herkesin bu ilişkiye bakışının
takım için kilit önemde olduğunu ikisi de biliyordu.
-Aynen öyle. -Öyle demek?
Aynen öyle.
Beyler, 50 eyaletten insanlar sizi izliyor olacak.
Sizinle gurur duymak isteyen çocuklar ve her yerden insanlar olacak.
Tamam mı? Bu insanlar Lakers ya da Cavaliers taraftarı değil,
ABD Basketbol Takımı taraftarları olacak.
Bu sorumluluğu anlayın.
Kaybetmeyeceğimi biliyorum.
Lanet olsun.
Kaybetmeyeceğim.
Kariyerimin bu döneminde ve bunu giyerken olmaz.
Beni vursanız daha iyi.
İşte bu şekilde oynamanızı istiyorum.
Artık bir dedeyim. Beş torunum var.
Hayatınızın bir noktasında
kalça veya diz proteziniz olacak
ya da saçınız dökülecek.
Karnınızda minik bir kese olacak
ve torununuz kucağınıza oturup şöyle diyecek,
"Dedeciğim" ya da "Büyükbaba."
"Efendim?" "Olimpiyat'ta oynadın mı?"
"Evet." "Ne yaptın peki?"
"O lanet olası Yunan takımına kaybettik."
"Büyükannem nerede?"
Las Vegas, Nevada, Işıklar Şehri.
Şehre gelen 10 takım şans meleğine kur yapmakla kalmıyor.
Değerli bir şey istiyorlar ve gelecek yazı iple çekiyorlar.
İşin ucunda, yaklaşan Olimpiyatlar için iki takımlık yer var.
Bu gece ilk maçımız var,
o yönde atacağımız ilk adım.
Ve yola çıkmaya hazırız. Uzun bir yolculuk başlıyor.
-Üçte "ABD." Bir, iki, üç. -ABD!
Hadi gidelim.
Sanırım LeBron… Tanrım!
Kobe Bryant!
Değirmen smaç.
LeBron James'ten karşı uçta harika blok!
Jason Kidd hücumda.
-Panyadan sektirdi. -LeBron James tamamladı!
Harika takım oyunuyla smaç geldi!
Kobe Bryant hâlâ ayakta ve içeri giriyor!
Kobe üç sayı şansı için çizgiye gidiyor!
Olağanüstü!
Maçı burada koparacağız. Gevşemeyelim.
On dakika!
Birlikte oynamaları, fedakârlıkları, topla hareketleri
gerçekten harika.
Durdurulamaz bir takım.
FIBA Amerika'yı kayıpsız tamamladılar
ve her şey bitti. Altın madalya ABD'ye gidiyor.
Bence hepsi mutlu ve gururlu olmalı.
İstediklerini aldılar. Pekin'e gidiyorlar.
Dikkat et dünya. ABD bir mesaj veriyor.
Harikaydınız beyler.
Aferin millet. Çin'e gidiyoruz.
Kesinlikle formlarının zirvesindeler.
Şimdi bu ivmeyi yaklaşık bir yıl boyu korumaları gerek,
kilit nokta bu. Bir de bilinmeyenler var.
Kim orada olacak, kim olmayacak,
sakatlık yaşayan biri olacak mı bilinmez.
Ne yazık ki tüm bunlar uzun bir NBA sezonu boyunca olacak.
NİSAN 2008 MIAMI, FLORIDA
İşte geliyor!
Dwyane Wade'den bir basket daha!
55 sayıya ulaştı!
Wade! Ne oyun ama!
Vay canına.
Sanırım o dönemde
NBA'in en iyi oyuncuları Kobe, LeBron ve bendik.
İşte geliyor!
-Evet! -Yine başardı!
Şuradaki Wade mi?
Kolun nasıl geriye esnediğini gördünüz.
Kenar çizgideki Kara Lawson omzundan sakatlandığını söylüyor.
Ciddi bir sakatlıktan çıkmıştım
ve yeniden o noktaya ulaşmak için çok uğraştım,
çoğu insan da başarabileceğimi sanmıyordu.
Olimpiyat takımında olacağıma kimse inanmadı
çünkü gerektiği gibi toparlanamamıştım.
Üstüne bir de diz sakatlığı çıktı ve çifte ameliyat oldum.
Wade, ameliyatla düzelen sol dizini memleketi Chicago'da iyileştiriyor.
İdmanlar basit, ağırlık antrenmanı ise yoğun.
Benim için Dwyane kritik bir oyuncuydu.
Wade, NBA şampiyonluğundan uzun süre sahaya çıkamamaya uzandı.
Artık tek amacı sahalara dönmek değil.
Wade bu yaz ABD Olimpiyat kadrosunda olmayı da hedefliyor.
Koç K mutlaka takıma katılmamı söyledi.
Tamam mı? Ama Jerry Colangelo'nun bazı şüpheleri vardı.
Düşüncelerimi onunla da paylaştım.
Lige ilk geldiği zamandan bahsettim.
Başarıya açtı ve kendini kanıtlamıştı.
Ama belli bir mesafeden bakınca
öyle olmadığını hissettim.
Eskisi gibi değildi.
Yükselişini gördük, sonra da sakatlandı. Ayrıca dürüst olalım.
Heat o yıl berbattı,
hatta ondan önceki yıl da.
Zor bir dönem geçirdiler.
Chicago'ya gelip idmanımı ve çalışmamı izlediler.
Antrenörümle konuştular.
Anlıyordum ama sinirlendim
çünkü bitmek bilmeyen hikâyemin bir parçasıydı,
sanki beni asla takdir etmiyorlardı.
Unutulmuştum.
Yine aynı şey oluyordu. "Başlayalım bakalım.
İlkokul? Aynı. Lise? Aynı. NBA? Aynı. Olimpiyat?"
Aynı.
Kendimi toparlamaya çalışıyordum.
Ama geriye yaslanıp düşününce "Yerim neresi?" diyordum.
Çünkü takıma uyup uymadığımı artık bilmiyordum.
TEMMUZ 2008 LAS VEGAS, NEVADA
PEKİN OLİMPİYATLARI'NA 1 AY KALA
D Wade 2008'de oynayamaz sanıyordum.
Sonra dokuz numaralı forması
ve kel kafasıyla geldi.
"Pekâlâ" dedim,
"Böyle mi yapacağız yani? Böyle mi olacak? Peki."
Bu adamlar işine sadık, baştan beri takımda olmak istiyor.
Oraya gidecek takım bu.
ABD'yi yeniden zirveye taşıyacak takım.
Herkes buraya baksın.
Hedefinizi iyi bilmelisiniz
ve bazen bu hedefi her gün görmelisiniz.
O yüzden size defter dağıtacağız.
Ve her defterin ilk sayfasında şu olacak,
altın madalya.
Hedefimiz bu,
altın madalya.
Koçlar ya da oyunculardan söz almak isteyen var mı?
Mazeretimiz olmamalı.
Bazen mazeret yarattığımı biliyorum.
Evde otururken
"Dwight Howard takımımda olsa
veya Carlos Boozer takımımda olsa veya Chris Paul oyun kurucum olsa
NBA şampiyonu olurdum" diyorum.
Hepiniz buradasınız. Şimdi ne mazeretim var?
Mazeretimiz var mı? Yok.
Hep hayalini kurduğumuz şey bu işte,
o kişinin yanında olması ve kazanmak.
Artık bir mazeretim yok.
Kimsenin yok.
Babamın 1972'de yaşadıkları yüzünden Olimpiyatlar ve basketbol
benim için daima çok önemli olmuştur.
Küçükken her Olimpiyat döngüsünde,
her dört yılda bir konu dönüp dolaşıp
Münih'teki maça gelirdi.
49-48. Bitime üç saniye var.
Doug Collins iki serbest atış kullanacak.
Taraftarlar çıldırıyor.
Doug Collins maçı kazandırmış olabilir.
Ne final ama! Birleşik Devletler
üst üste sekizinci altın madalyayı aldı.
Şimdi de scoreboard'da hata olduğu söyleniyor.
Tribünden inen bir adam, süre eklenmesini söyledi.
Üç saniye daha eklendi.
Saat üç saniye gösteriyor.
Ruslar uzun oyuncuları Alexander Belov'a topu atabilir.
Bunu deniyorlar.
Alexander Belov!
Bu kez gerçekten bitti.
Koç K babamı takımla konuşmaya davet etmiş.
Sanırım Koç K, Olimpiyatlar'da oynamanın nasıl olduğunu
en iyi babamın anlatacağını anlamıştı.
Abartmıyorum, o odaya girdiğimde
kalbim küt küt atıyordu.
Çok gergindim.
Biraz bilgim vardı
ama Olimpiyatlar'da nasıl kandırıldığımızı detaylı olarak bilmiyordum.
1972'deki deneyimimi açık kalplilikle anlattım.
"Millî marşı duymanızı istiyorum" dedim,
"En son onu duyacaksınız.
Altın madalyayı almak için kürsüye çıkmanızı istiyorum.
O anı hayatınız boyunca unutmayacaksınız.
Ve kalan ömrünüzde birbirine neşeyle bağlanacaksınız.
Benim takımım acıyla bağlandı ve bunu yaşamanızı istemiyorum."
Birinin acısını dinlemek, neler yaşadığını anlamak
ve yine de hayatına devam etmesi bizi birleştiriyor.
Acı ortadan kaybolmuş ya da unutulmuş değil,
her gün bunu düşünüyor.
Bu oyuncularının çoğunun benimle bir bağı vardı.
LeBron'la bir bağım vardı. NBA'deki ilk maçını ben sunmuştum.
İlk iki maçını sundum.
Kobe Bryant'ın babasıyla oynamıştım.
1978-79 yıllığını açtım. Babasının kucağındaki küçük Kobe'nin
yıllıktaki fotoğrafını çektim.
Kızım da o yıl doğmuştu.
Bu çocuklarla bağım vardı.
Kişiseldi yani. Benim için kişiseldi.
Beyler.
Size bir şey göstereceğim.
Bu bizim şarkımız olacak,
1983'te tüm zamanların en iyilerinden biri seslendirdi.
Koç K, millî marşımızı dinlememizi istedi.
…görebiliyor musun?
Ve Marvin Gaye'in söylediği versiyondu.
Seherin
İlk ışıklarında
Bence var olan en iyi millî marş.
Hepimiz ürperdik,
bunu asla unutamam.
Yıldız bezeli
Bazen genç bir basketbolcuysan…
Sancağımızı
…tarihi gerektiği kadar anlamıyorsun.
Afrikalı-Amerikalı olarak
bugünlere nasıl gelebildiğimizi daha iyi anlamalıyız.
Kahramanların yurdu…
Ve bizim için fedakârlık yapan o insanları anlamalıyız.
…memleketimin üzerinde
Pekâlâ. Toplanın. Bir kere daha yapalım. Hadi.
-Üçte "ABD." Bir, iki, üç. -ABD!
PEKİN 2008
2008 Yaz Olimpiyatları'nın açılış töreni için Pekin'e hoş geldiniz.
Beklenen an geldi.
Çin'in ve tüm dünyanın gözü Ulusal Stadyum'da.
ABD takımının nasıl coşkulu karşılandığını dinleyin.
NBA yıldızı Kobe Bryant, Telafi Takımı'na liderlik etmeyi umuyor.
Hemen önünde Miami Heat'ten Dwyane Wade var.
O yürüyüşü hatırlıyorum.
Milleti selamlarken herkes çığlık atıyordu.
Kobe de herkese sürekli böyle yapıyordu.
Normalde her yerde Olimpiyat takımıyız. Önemliyiz.
Bazı oyuncular daha popüler olsa da sonuçta Olimpiyat takımıyız.
Ama Çin'e gittiğimizde hiçbir önemimiz yoktu.
Sadece "Kobe" vardı.
Kobe!
-Favorin kim? -Kobe.
Kobe Bryant.
En iyisi Kobe.
Kobe'nin ünü, turneye çıkmak üzere olan Michael Jackson gibiydi.
Kobe'ye ulaşmaya çalışan bir kız tam önümüzde bayıldı.
Kobe!
Açıkçası biraz bunaltıcı ve utanç verici.
Kalabalığa karışmaya ve dikkat çekmemeye çalışıyorum
çünkü takımın bir parçası olmak istiyorum ama yine de çok özel tabii.
Otelde bekleyen binlerce hayranı vardı.
Kobe!
Otele yaklaşamadıklarından
otobüsü fotoğraflamayı bekliyorlardı
çünkü Kobe otobüste olacaktı.
Kobe!
MVP!
İnsanlar onun için çıldırdı. Çin onu sevdi.
Ve bence sorumluluğunun Lakers'tan büyük olduğunu fark etti.
NBA'den büyüktü. Ülkesi içindi.
Kobe Bryant, LeBron James ve Birleşik Devletler
Yunanistan'a karşı.
Bu maçın ekstra bir önemi de var çünkü 2006'da,
Yunanistan yarı finalde
ABD'yi ciddi hüsrana uğratmıştı.
O turnuvada bronzla yetinmeleri gerekmişti.
Bu takım bizi iki yıl önce yendiğinde
birçok oyuncu çok acı çekti.
Bize "Telafi Takımı" diyorlardı. O zaman hemen telafi edelim.
Başlamaya hazırız.
Yunan takımı birkaç yıldır aynı kadroyla oynuyor
ve çok iyi bir takım hâline geldi.
Spanoulis'ten iyi hamle, solak ama sağ elini kullandı.
Yunanistan harika başladı.
İçeriye iyi pas, Fotsis tamamlıyor.
Birleşik Devletler ilk çeyreğin başında
savunma anlamında çökmüş vaziyette.
Chris Bosh oyuna giriyor.
Benim gibi biri, takımdaki değerini kanıtlamak için
bir şeyler yapmak zorundaydı.
Ben de savunmacı olmak için daha çok çabaladım.
Chris Bosh, mükemmel savunma ve top kaybı.
Paul, bir feyk, güzel oyun.
Birleşik Devletler beraberliği sağladı.
ABD savunması hücum yaratıyor.
Topu çalan isim Wade.
LeBron James geliyor ve smaç!
Spanoulis… Bosh'tan blok!
Spanoulis… James'ten blok!
Ribaunt… Bosh, Zisis'i blokluyor!
James yine blokladı!
James'ten Bosh'a pas…
Basket faul! Vay canına!
Wade topu yine çalıyor.
Mükemmel savunma basketle sonuçlandı!
Dwyane Wade'in muazzam pasını Kobe Bryant tamamlıyor!
Turnuvanın en iyi oyunu bu.
Birleşik Devletler Pekin'de ilk gerçek sınavını geçti.
Yunanistan'ın çok iyi olan takımına karşı üstün bir zafer.
Amacımız ülkemizin ve dünyanın
saygısını kazanmaktı.
Çirkin Amerikalılar olmayacaktık.
Rakibe saygı duymalıyız.
Onları yenmek istiyoruz. Madalyayı istiyoruz.
Ama onları utandırmak istemiyoruz. Saygısızlık olur.
Bu sporun ne kadar güzel olduğunu
tüm dünyaya gösterebilmek için harika bir sahnedeyiz.
Sahaya çıkıp kavga çıkarmak anlamsız olur.
İki takım sıkı oynadı, oyunu sevdi, en iyi yaptığı şeyi yaptı.
Olimpiyat budur işte.
Olimpiyat Köyü'nde olmak farklıydı.
Devasa bir kafeteryada oturuyorsun.
Etrafında oturan insanlar kendi dallarında dünyanın en iyileri.
Benim için bu, LA'de dolaşırken
ünlü birini görmekten çok daha özel
çünkü sporcular arasında.
Buraya gelmek için neler yaşadıklarını anlıyorum.
Yani karşılıklı saygı ve hayranlık var.
-Teşekkürler. -Ne demek.
-Hadi. -Sorun değil.
2004'te koruma altında olduğumuzdan
gerçek bir Olimpiyat deneyimi yaşamadık.
O yüzden önümüze gelen etkinliğe gittik.
Dışarı çıkmak istedik.
"Olimpiyat'a ve bize bakış değişsin" fikrini
uygulamak için attığımız bir diğer adımdı.
Takım olarak giderdik ya da birkaç kişi giderdi
ve diğer sporcuların yanında olurduk.
ABD!
ABD'li diğer sporcular için tezahürat yapmak müthiş bir histi.
Takvimin olması da güzeldi. "Bugün boşum, Michael Phelps'i izleyeyim."
Michael Phelps ya.
Onu ve herkesi yenmesini izlemek olağanüstü bir şeydi.
İnsanlardan destek istemiştik.
Biz de aynısını yapıp destek olmak istedik.
ABD olarak bir tür yoldaşlık kurmak istedik.
Diğer dallardaki büyük sporcuları izlemelerinin iyi yanı,
gerçek büyüklüğü görebilecek olmalarıydı.
Bence bizimkiler bu sayede rekabete daha da iyi hazırlandı.
Sırada Olimpiyatlar'ın asıl MAÇI var.
Yarın 16.15'te RTVE'den canlı yayınla
basketbolun en iyileri, devler çarpışacak,
İspanya, ABD'ye karşı.
İspanya son şampiyon. İki takım da yenilgisiz.
Herkes bu maçı bekliyor.
Ya sen ve Pau?
Pau'yla ilişkin ne olacak?
Kardeş gibiyiz. Çok yakınız.
İyi oynadığı için onun adına çok mutluyum.
Aramız çok iyidir. O yüzden ona karşı oynamak zor olacak.
Maçtan hemen önce Köy'e geldiklerinde Kobe yanıma uğradı.
Çok iyi ve net hatırlıyorum.
Ağabeyim takım arkadaşlarımla beni görmeye geldi
ve herkes "Vay be, Kobe bizim dairemizde. Ne güzel" diyordu.
Sanırım bu, beni yumuşatmak için bir stratejiydi.
Birleşik Devletler'in karşısında
çoğu kişiye göre Olimpiyatlar'daki en zorlu rakibi var.
İspanya. İki takım da üçte üç yaptı. En iyi iki takım.
İkisi de altın madalya adayı.
Kobe maçın tonunu başta belirleyeceğini söyledi.
"Pau'nun göğsünden geçeceğim" dedi.
"İlk oyunda Pau'nun içinden geçeceğim." Biz de "Ne?" dedik.
"Delirme ya. Takım arkadaşın o. Bunu yapmak zorunda değilsin."
"İlk oyunda ne yapacaklarını biliyorum."
Pau son perdeleyen olacaktı.
"O şerefsizin içinden geçeceğim" dedi.
Yemin ederim, maçın ilk oyunuydu…
Hadi Kob!
Şöyle olduk…
"Vay anasını."
Göğsümün ortasına vurdu,
içimden geçecek gibiydi.
Hem bana hem de takım arkadaşlarına mesaj veriyordu,
"Bu benim kardeşim olabilir.
Birlikte oynuyoruz. Yakınız.
Ama kazanmaktan başka hiçbir şey umurumda değil."
Tam önündeydim ve o…
Hadi be!
"Şu an takım arkadaşım değil" diyordu,
"Siktir et. Ayağa kalk."
"Bu enerjiye bayıldım. Bize gereken bu" dedim.
"Takım arkadaşına böyle mi yaptı?"
Tanrım.
"Bu maçı kaybetmemiz imkânsız. İspanya'yı mahvedeceğiz."
Kobe Bryant.
Bomboş üçlük. Basket.
James'e alley-oop!
Güzel pas! Paul'den Howard'a,
böylece bu müthiş zafere son noktayı koymuş oldular.
En iyi iki takım arasındaki maç, ABD'nin tartışmasız üstünlüğüyle geçti.
ÇEYREK FİNAL ABD-AVUSTRALYA
Birleşik Devletler, Arjantin'e karşı.
Ne eşleşme ama. Öncelikle intikam faktörü var.
2004'te bu zamanlarda Birleşik Devletler,
yarı finalde Arjantin'e yenilmişti.
Birleşik Devletler, Atina'da altın alamıyor.
Birleşik Devletler'deki hayal kırıklığına bakın.
Arjantin altın madalya maçına gidiyor.
Birleşik Devletler bronz için oynayacak.
Dördümüz de bu maçı bekliyorduk.
Ben, D Wade, Bron ve Melo
"Bu maçı alacağız. Ne olursa olsun yeneceğiz" dedik.
Onları tokatlamak istedik. Arjantin'den intikam almalıydık.
Diğer takımın raporunu okuyordum.
Orada oturmuş scout raporunu okurken
Manu Ginóbili'nin adı geçti.
Medya 2008'de Ginóbili için
dünyadaki en iyi şutör gard diyordu.
Onlarla oynamadan önce
maç videolarını izleyecektik ve Koç K, Ginóbili'nin derlemesini getirdi.
Onu izledik.
Manu perdelemeyi aştı, Skinner'a doğru…
Sol elle panyadan basket.
Ginóbili'den güzel hamle!
Sağ kanattan üçlük atıyor. Manu üçlüğü!
Ginóbili sayı yapmayı biliyor. İsabetli!
Kapat şunu ya.
Bu saçmalığı izlemek istemiyoruz.
Yine Manu!
Maç günü geldi. Koç K herkesin oturacağı yere
birer kâğıt koymuştu.
Ginóbili hakkında söylenen çeşitli sözler yazıyordu.
Bendekinde "Manu Ginóbili. NBA'in en iyi ikinci şutör gardı" vardı.
Kafayı yedim.
Hadi Kobe neyse. Ama Manu yerime geçemez, tamam mı?
Bana biraz Manu lazım. Bu eşleşmeyi istiyorum.
Kobe'nin koltuğundaki kâğıtta
dünyanın en iyi şutör gardının Ginóbili olduğu yazıyordu.
Ve o anda Kobe Bryant'ın Black Mamba'ya dönüştüğünü gördüm.
Bu şekilde.
Bir araya toplandık. "Dinleyin, Ginóbili bende" dedi,
"Bu iş bugün bitecek."
O maça hazırdık.
Sanırım Kobe'nin en hazır olduğu maçtı.
Kobe Bryant'tan müthiş savunma.
Oyun içinde oyun oynanıyor.
Jason Kidd'in atışı. Hâlâ tek bir atış kaçırmadı.
James içeri giriyor, potaya hamle, sol elle güzel oyun.
Carmelo Anthony'nin basketi.
Onları mahvediyorduk.
Kobe Bryant havada asılı kalıp sayıyı aldı.
Ve Ginóbili sakatlandı.
Elbette Arjantin için çok kötü bir haber.
Ginóbili soyunma odasına gidiyor.
Sanki maça böyle devam etmek yerine
"İstediğimizi aldık" dedik ve maç kızıştı.
-Delfino'dan Scola'ya pas. -Scola'nın basketi!
Fark altı sayıya indi.
"Manu" yüzünden fazla gaza gelmiştik.
Manu sakatlanınca da…
Maçın tadı kaçmıştı.
İkinci çeyrekte 21 sayı gerideydiler.
O andan itibaren ve Ginóbili olmadan,
ABD'nin 12 sayısına karşılık 27 sayı attılar.
Manu'nun sakatlanıp çıkmasını kimse istemiyordu.
Sahadakilere hükmetmek istiyorduk ama onları tam güçle istiyorduk.
Boşa güzel pas! Topla iyi oyun!
Anthony kaçırdı. Bosh tamamlıyor.
Paul, içeriye güzel pas. Dwyane Wade'in basketi.
Arjantin var gücüyle öne geçmeye çalıştı ama dayanmayı başardılar.
Hayalini kurdukları altın madalyayı kazanabilmek için
önlerinde 36 saat kaldı.
Pekâlâ, hadi bakalım. Dediğim gibi, bugün Kobe'nin 30. yaş günü
ve üç deyince "Happy Birthday" söylüyoruz.
Kobe sürekli "Bir şey yapmayın" diyordu,
"Plan yaptığınızı biliyorum."
Bir, iki, üç.
Mutlu yıllar sana
Mutlu yıllar sevgili Kobe
Mamba
Mutlu yıllar sana!
Teşekkürler!
İnsanlara karşı hep bir duvarı vardı
ve herkesle rekabet hâlindeydi.
Çok heyecanlı olduğu belliydi çünkü başarmıştık.
"Vay canına, bana gerçekten kucak açtılar" diye düşünmüştü.
Doğum günü kutlaması da bunu kesinleştirdi.
YARI FİNAL ARJANTİN-ABD
ALTIN MADALYA MAÇI İSPANYA-ABD
Hoş geldiniz. Beklenen an geldi.
Altın madalya maçı için Olimpiyat Basketbol Salonu'na gidiyoruz.
ABD, İspanya'yla karşılaşmaya hazır.
Üçte "ABD." Bir, iki, üç.
-ABD! -Gidelim.
Merhaba. Bugün erkek basketbolunda yeni Olimpiyat şampiyonu belli olacak.
ABD, Pekin'de yenilgi almadı.
Maç başına ortalama 30 sayı farkla kazandılar.
İkinci en iyi denilen İspanya'yı yenemezlerse
Mike Krzyzewski ve takımı için bunun bir anlamı olmayacak.
İspanya'da Pau Gasol ve kardeşi Marc başta olmak üzere
çoğu oyuncunun NBA deneyimi var.
Buraya kadar geldik, şansımız var, çıkıp halledelim.
Agresif olmamız, korkmamamız,
onlara saldırmamız ve onları şaşırtmamız yeterli.
İki takımın son karşılaşmasında,
hatırlarsanız Kobe Bryant maçın ilk dakikasında
Pau Gasol'ü yere sermişti.
Gasol, Kobe'nin hazır olduğunu belirten ucuz numarayı
yine beklediğini söyledi.
İlk maçta onları çok fena yendiğimizden
kıran kırana geçeceğini biliyorduk.
Zihinsel olarak hazır olmalıydık.
Bu ana ulaşmak için üç yıl önce verdiğimiz söz buydu.
LeBron James'in üçlüğüyle maç başlıyor.
Rubio… Gasol'e güzel bir pas.
İspanya öne geçiyor.
Jiménez, potaya giderken faul yapıldı.
LeBron James'in ikinci faulü.
Kritik bir faul. Sadece beş hakkı var.
LeBron James peş peşe iki faul yaptı.
Takımın savunmasını nasıl güçlendirdiğini konuşmuştuk.
Takımın duygusal lideri.
Mike Krzyzewski risk alıyor.
LeBron'un iki faulle oynamasına izin verecek.
Kobe üçlük atılırken faul yapıyor. Bu da onun ikinci faulü.
ABD'nin iki lideri de şu ana kadarki kısımda
birkaç kötü faul yaptı.
ABD maça iyi başlayamadı,
iki lideri de fauller yüzünden kenarda.
Faul sorunları yüzünden kopuk bir ilk yarı oldu.
Farklı oyuncular forma şansı buldu ve farklı rollere sahiplerdi.
Dwyane Wade ve Deron Williams
beklenenden erken giriyor.
Bazen daha önce o yoldan geçtiğini hissedersin.
İyi oynayacağımı biliyordum. Ve hemen işe koyuldum.
Wade potaya hamle yapıyor, içeri giriyor, güzel hareket.
Wade topu çaldı.
Kobe de ben de erkenden ikişer faul yaptık,
bu da D Wade'in önünü açtı.
Wade… Üçlükte isabet var.
Wade yeniden top çalıyor.
Mükemmel bir sezgiyle topu kapıp basketi atıyor.
Oyuna girdikten sonraki 18. sayısı.
Kenardan oyuna D Wade giriyorsa
en iyi millî takım sizdedir.
Olimpiyat maçında iyi oynadım ve ağır toplar girene dek
altın madalya umudunu canlı tutabildim.
Paul'den ileri pas. Kobe Bryant'ın sayısı!
Muhteşem bir pas ve şahane bir bitiriş.
Onlara sağlı sollu vurduk.
Ama yıkamadık.
Fernandez'in atışı. Üçlük isabetli.
İki dakika kaldı. Fernandez…
Nasıl bir sayı bu? Teke tekte önce vücut feyki,
sonra da kavisli bir basket.
Rakip böyle sinir edilir.
Çok iyi atışlarla, normalde atmadığın üçlüklerle,
kaçan atışları tamamlamakla
ve ABD'ye baskı yapmakla.
Sporcu olarak o anları, öyle maçları severiz.
Wade'in üçlüğü… Yine isabetli!
Böylece çılgın ilk yarının sonuna geldik.
Dwyane'in ilk yarıdaki sayıları bizi ayakta tuttu.
Millî maçlarda bir an önce rakiple farkı açmak gerekir.
Ama arayı bir türlü açamadık.
ABD 69-61 ile İspanya'nın önünde.
ABD 2004 Olimpiyatları'ndaki hayal kırıklığını unutturmaya çalışıyor.
ABD Erkek Basketbol Takımı için en üzücü ikinci Olimpiyat olabilir.
İlki de 1972 Münih Olimpiyatları olmalı.
Doug, sen o yıl altın madalya maçında Sovyetler'e karşı oynamıştın.
Bu maçta yer alan bazı isimler o takım ve senin için
kazanmak istiyor, oğlun Chris yardımcı antrenör.
LeBron James de dünkü açıklamasında
takıma ülkelerini nasıl temsil edeceklerini
ve Olimpik sporcu olmayı anlattığını, senin için kazanmak istediğini söyledi.
LeBron kibarlık yapmış. Takımla konuştum.
Altını almalarına 20 dakika kaldı.
ABD sahaya çıktı ve gergin oldukları belliydi.
Risklerin farkındalar.
Gasol, Howard'a karşı.
Şut saatinde son beş saniye.
Gasol'den sol elle basket.
Fark birden dörde indi.
Sona yaklaştıkça ve aradaki farkı kapattıkça
umut var demektir.
Gerçekten kazanabilirsin.
O zaman daha iyi oynayalım.
Navarro, boyalı alanda iyi hareketli şut.
Navarro hareketli şutu sevmiş ki yine atıyor.
İspanya'nın isabetli atış oranı %60 ve fark yeniden dörde indi!
Maç boyunca başarabileceğimizi,
şansımız olduğunu biliyordum.
Ciddi bir şansımız olduğunu herkes gördü.
İspanya kendine güveniyor. ABD onları fazla boş bıraktı
ve şimdi de İspanya'nın ensesinde.
Navarro'dan içeri… Gasol.
ABD de İspanya da karşısındakini durduramıyor.
James potaya gidiyor. Basket faul!
İnanılmaz hızlı.
Acayip bir enerji.
İki takım da boştaki toplara dalıyor, işin ucunda altın var.
İspanya altı sayı geride. Hâlâ şansları var.
Deron, CP ve benim amacımız şuydu,
"Maça girince takıma değişik bir görünüm ve hava katalım."
Chris Paul geliyor.
ABD yine çıkmaya çalışıyor.
Wade, dönüyor. Zor bir atış, isabetli.
Wade yeniden canlanıyor ve fark 10 sayıya çıkıyor.
Bosh'tan Williams'a.
Deron Williams'tan atış ve isabetli.
Kimin yaptığı önemsizdi.
Bu adam 15 atmış, bu adam 12 atmış… Fark etmez. Kazanalım yeter.
Mike Krzyzewski endişeli,
Pekin'deki altın madalya maçında
üçüncü çeyreğin son dakikası.
Gasol'e alley-oop! Navarro müthiş oynuyor!
Anthony'den üçlük geliyor.
İsabet var. Carmelo Anthony'den önemli bir atış.
Üçüncü çeyrek bitmek üzere.
Navarro. Williams onu geçirmiyor,
yine de geçti, soldan turnike! Üçüncü çeyrek sona ererken
Navarro'dan harika bir atış.
Çocuklara mesajım şuydu,
"Önümüzdeki çeyreğe odaklanın. Skoru boş verin.
Skoru düşünmeyin. Önünüzdeki oyunu düşünün.
İspanya'nın devrileceğini ya da pes edeceğini düşünmeyin
çünkü öyle olmayacak."
İspanya'yı iyi ateşleyen Rudy Fernandez oyunda.
Dört faulle oynuyor, oyun dışı kalmasına tek faul var.
Ne pas ama!
Gasol'ün bitirişi ile fark yeniden beş oluyor.
Carmelo Anthony üçlük deniyor. İsabetsiz.
ABD ikinci yarıda yedi üçlükten sadece birini sayıya çevirebildi.
Fernandez'in üçlüğü. Basket!
Fark ikiye indi!
İspanya farkı kapatırken ABD mola alıyor!
İspanya'nın tek istediği, ABD'yi baskı altına almaktı.
Bence ABD şu anda ciddi bir baskı hissediyordur.
Maçta sadece iki sayı fark var.
Sanıyorum kariyerlerinde daha gergin bir an olmaz,
Olimpiyat maçındayız, iki puan öndeyiz
ve sanki tüm dünya üstümüze geliyor.
Molada bir şeyler söylemek üzereydim ki
oyuncular konuşmaya başladı.
Kobe, Dwyane ve konuşanlar
"Hallederiz. Sıkıntı yok" dedi.
O an için hazırlanmışlardı.
İspanya'nın kaybedecek bir şeyi yok.
Rahatlar. Özgürler. ABD ise son 8 dakika 13 saniye için
bir an önce toparlanmak zorunda.
Tek maç var.
O yüzden sahadaki oyuncular gergin
ve eminim benden çok baskı hissediyorlar.
Ama ben hazırım.
Wade'den Kobe Bryant'a.
Bryant savunmayı geçti, zor bir atış ve isabetli.
Kobe Bean. Bay Fantastik günü kurtarmaya geldi.
Kobe Bryant topu Rubio'ya kaptırdı. Geri aldı.
İçeride Howard'a pas ve smaç.
Bitime 6 dakika 45 saniye kala fark yine dokuz oldu.
Her oyunda kim var? Üçünde de Kobe Bryant var.
Bu süreçte bir önemli atış, iki de asist yaptı.
Üst üste yedi sayı.
Büyük bir savaş gibiydi.
Bütün gece oynasak dokuz kere uzatmaya giderdi.
Ribauntta Reyes. Tekrar Fernandez'e, bomboş bir atış.
Ve bu da isabetli!
Fernandez'den İspanya için önemli bir atış.
Vücudumun tepkilerini engelleyemem ve gergindim.
Çok gergindim.
98-92, bir üçlük daha. Kobe Bryant'ın basketi!
Dünyanın en iyi basketbolu oynanıyor gibiydi.
Fernandez içeri giriyor!
Ne smaç ama, bir de faul!
Rudy Fernandez!
Rudy Fernandez'in bitirişi harika değil miydi?
Gergindim diyemem
ama kesinlikle şöyleydim, "Bu heriflerden kurtulamıyoruz."
Fark beş sayı, 104-99.
Alan savunmasına dönüldü. ABD adına kim atış yapacak?
Nedense başa baş giden maçların sonlarındaki o anlarda
büyük şutlar atacağında
gözün hiçbir şey görmez.
Kalabalık yoktur.
İçeri girip Kob'a pas attım,
Kob bir adım attı…
Üçlük atış…
İsabetli!
Sonra döndü ve şöyle yaptı.
Kobe dedi ki…
O andan keyif alabilirsin. Salona bakabilirsin,
her şeyi içine çekebilirsin.
Ve keyif alabilirsin.
Böyle anları NBA'de Kobe Bryant'tan daha çok seven var mı?
Bu oyundan dört sayı birden gelebilir.
Ayrıca Rudy Fernandez de faulü yüzünden oyun dışı kalıyor.
ABD biraz rahatlayabilir
ama hâlâ İspanya'yı domine edemedi.
108-99.
Altın madalya maçında son üç dakika.
Navarro'dan yine hareketli şut ve basket.
Maçın sonunda stratejik oynamalıyız.
Elimizdekileri çok iyi kullanmalıyız.
Öyle olunca da maçtaki seviyenin nasıl yükseldiğini görüyorsun.
Yine Navarro, bu kez Jiménez'e pas.
Bomboş üçlük… İsabetli!
Fark yine dörde indi.
İspanya farkı sürekli kapatıyor.
Öyle anlar insana öz güven sağlar.
O anlarda mükemmel olmayacağını bilirsin
ama korkmadığın sürece sorun yaşamazsın.
Dwyane Wade sürmek istiyor. Paul ve LeBron James de istiyor.
James içeride, dışarıdaki Wade'e. Üçlük…
Basket geliyor!
Kritik bir üçlük daha. Skor 111-104.
O atışı yaptım
ve içimde inanılmaz bir şey hissettim.
ABD altı sayı önde, bitime 1 dakika 20 saniye var.
İspanya alan savunmasında.
Paul'den Bryant'a. Bryant boşluk arıyor,
hareketli şut denemesi. İsabetli!
Kobe Bryant'ın basketiyle fark sekize çıkıyor.
O anda maç bizim oldu. Altın madalyayı aldık sayılır.
Wukesong'daki Olimpiyat Basketbol Salonu
"ABD" tezahüratlarıyla inliyor.
Oynanmış en iyi maçlardan biri olabilir.
Kutlamalar başladı.
Ve ABD yeniden altın madalya kazandı!
2002, 2004 ve 2006'daki Olimpiyatlar hayal kırıklıklarıyla sonlanmıştı.
Oyuncular eski Olimpik sporcu ve sunucumuz Doug Collins'i tebriğe geliyor
ve duygusal anlar yaşanıyor.
Oğlun Chris'in antrenör olmasının da katkısı var elbet.
Collins ailesi için özel bir gün.
ABD Basketbol Takımı için özel bir gün.
Hiç beklemiyordum ama hepsi de hakem masasına geldi.
Ellerinde çiçekler falan vardı.
Sahaya çıkmamı istediler ve madalyalarını boynuma taktılar,
kocaman gülümseyip toplu fotoğraf çektirdik.
Geçen gün o fotoğrafı çıkardım
çünkü Kobe yanımdaydı.
Şişeler nerede?
Neredeler?
Altın madalya! ABD yavrum!
İşte bu!
Bravo CP.
İşte bu!
Koca adam!
-Kimdi o? -Hayır!
-Sana demiştim! -Kobe atışı yaptı!
Amerikalılara bireysel oynayan süperstarlar gözüyle bakılır.
Amacımız şovdur. İlgi çekmek için oynarız.
Takım oyunu oynamayız.
-Şunu da çek! -Aferin kanka.
Telafi Takımı geldiğinde ise
ilgisiz ve bencil oynamaya
herkesten çok hakları vardı.
Ama Olimpiyat tarihinin muhtemelen en büyük, en harika takımı olmuştu.
Amerika Birleşik Devletleri!
Kürsüde beklerken yolculuğumu düşündüm.
Altın madalya kazanmanın önemini bilmiyordum.
Ama o anda, yaşadığım hiçbir duygunun,
hiçbir şüphenin ve sakatlığın önemi kalmadı.
Beni şu an bulunduğum yere getiren birer araçtı onlar.
Sevindim. Rahatladım.
"Pekâlâ, başardık" diye düşündüm.
Bir amaç için birleştik.
Formamda Denver Nuggets yoktu. LeBron'da Cleveland yoktu.
Kobe'de Lakers yoktu. Hepimizde ABD vardı.
Kaybettiğimiz yıllar boyunca
yaşadığımız onca şey yüzünden,
boynuma altın madalya takılırken
o kürsüde beklemek,
kariyerimin en müthiş anlarından biriydi.
Amerika'daki basketbol standardı da
sanırım böylece sıfırlanmış oldu.
Altın madalya kazanmaktan daha iyi bir his yok.
Ülken adına alıyorsun. Dünya şampiyonusun.
Olimpiyat şampiyonusun.
Bundan daha büyük bir an yok.
İşte bu. Yolculuğun ilk günü.
Hadi bakalım. Çin'e gidiyoruz. Altın madalyayı alacağız.
On üç saat mi?
Uçmak için fazla uzun.
Ama Olimpiyatlar'a gidiyoruz, o yüzden sorun olmaz.
Hadi Tayshaun!
Pijamalarınızı çıkardınız mı?
Kobe, pijamalarını çıkardın mı?
Hâlime bak. Hiç bu kadar güçlü görünmemiştim.
Çok iyi ya. Onun sayesinde Iron Man gibi oldum.
Anlatabildim mi?
Normalde forma numaran kaç?
-İki yıl önce kaç numaraydın? -On.
Buyurun.
Gidelim. Philly. Hadi.
Bunun anlamı "Yoldan çekil" demek.
Bir tür oyun sanmıştım.
Beş yıldır beni kandırıyorsun.
Şimdi anladım Kob. Bu işareti değiştir bence.
Ancak anladım. Evet.
Sanırım bugün iyice farkına vardım. Gerçek bir vatansever gibi hissediyorum.
Özgürlük Anıtı'nın önünde olmak iyi geldi.
Altına giden yoldayız yavrum.
Altın madalyayı iple çekiyorum.
Gelecek bölümde görüşürüz.
Ben King James. D Wade hemen arkada. Her an…
Güm!
-Selam. -Bizden bu kadar.
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci