Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Sto lat, sto lat niech żyje, żyje nam, sto lat sto lat, niech żyje, żyje nam!
Jeszcze raz, jeszcze raz, niech żyje, żyje nam!
Niech żyje nam!
A kto? Jasiu!
Wszystkiego najlepszego.
Wszystkiego najlepszego:
zdrowia, szczęścia, pomyślności, żebyś był taki fajniutki.
Moją najpiękniejszą rolą, jaką do tej pory gram,
myślę, że nawet jak zagram naprawdę wybitne role,
to i tak, to co stworzyłam prywatnie
nigdy tam zawodowo nie dorówna do tego, co zrobiłam prywatnie
i tego się będę trzymać i jestem strasznie z tego dumna.
A, że jestem matką trójki dzieci i... to są kochane dzieciaki.
Powiedziała do mnie kiedyś,
"Jasiu nie będzie mnie już na pewno pamiętał, tylko będzie miał obrazek moich zdjęć."
Brawo!
Są takie osoby, które są Tobie bardzo bliskie, nawet po śmierci.
Nie mówię tego na użytek tego filmu, tylko tak jest.
I Anka na przykład, ja doskonale wiem, jak ona stoi,
jak ona wygląda, jak się uśmiecha, jak na nas patrzy.
Wiem, jak jej głos brzmi - pamiętam dokładnie.
Ona jest, ona jest cały czas.
Może jestem wariatką, ale ja wiem, że ona jest,
wiem, że ma do ogarnięcia więcej przyjaciół, znajomych.
Nie ma dnia, żebym o niej nie myślał, bo... bo się o nią modlę.
Jeżeli czeka nas coś po,
po tym jak odejdziemy to myślę, że...
Znając życie, Anka od razu mnie opierdoli za to, że nie zadzwoniłem...
Miała tę piękną cechę,
nie tak bardzo oczywistą dla innych artystów,
że kiedy gaśnie oświetlenie, że kiedy wyłącza się kamera,
to można przestać grać.
To jest się człowiekiem.
To jest się kimś najzwyklej zwykłym na świecie.
To był rok 1978, jak się Ania urodziła. Grudzień.
To była zima stulecia.
Była dzieckiem spokojnym, ale jednocześnie ciągle głodnym.
Ciągle głodnym, to jej zostało.
Piękne duże oczy i zawsze głodna.
Dawała się lubić.
No i rzeczywiście, ten głos był czymś takim charakterystycznym, co przyciągało ludzi.
Mówili, "Jejku, ty taki słodziaczek, ale gadasz jak stary."
Rzeczywiście była to taka jej cecha rozpoznawcza.
Ona po prostu była kumplem z podwórka,
w starych jeansach, zawsze w adidasach, na różowym rowerze.
Ona była kumplem z podwórka.
Chciała być kimś.
Może nie myślała na początku o takiej typowej aktorskiej oprawie,
ale na pewno chciała być na scenie.
Ją było widać, zwracała uwagę;
te duże oczy, duże usta, była piękna, zawsze była piękna. Każdy ją lubił.
Myślę, że nie wyróżniała się tylko w naszej klasie.
Ania wyróżniała się w całej szkole. Każdy ją znał.
Jest 1994 rok. Zakładam agencję hostess i modelek.
Szukam dziewczyn. Przychodzą do mnie na casting.
Anię przyprowadza koleżanka, bo zauważa ją w szkole, w swoim liceum,
w IX liceum w Gdyni.
I wtedy widzę po raz pierwszy Anię.
Nazywam się Anna Przybylska, za miesiąc ukończę 17 lat.
Chodzę do IX Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego.
I mam metr siedemdziesiąt dwa. Skromnie, bo skromnie, ale jest.
Miała kompleksy.
Zawsze jej się wydawało: a bo niska, a bo chuda.
Ona nie miała tej świadomości, właśnie, jak ona wygląda.
Że ona ma takie długie nogi, że ona jest taka piękna,
ale ludzie ją tak postrzegali,
więc ją ktoś zaczepił, powiedział, "Słuchaj nadajesz się."
Ona mi wtedy powiedziała,
"Ale proszę Pani, ale ja nie chcę być modelką."
Ja mówię, "A kim Ty chcesz być?"
"Aktorką."
O karierze modelki nigdy nie marzyłam, i nigdy mi się to w głowie nie mieściło.
Modelką zostałam z przypadku.
A to co chce robić w przyszłości, to ma pewne powiązania z tym zawodem.
Zostałam zaproszona z moją mamą, dostałyśmy zaproszenie na pierwszy pokaz Ani.
I pamiętam, jak przed pokazem latałyśmy po całym mieście,
po hali naszej w Gdyni,
i szukałyśmy stringów, cielistych stringów.
To była w ogóle nowość,
ja pierwszy raz w ogóle dowiedziałam się, co to są stringi,
i to Ania przyniosła z tego wielkiego świata modelingu,
bo musi mieć pod tymi ubraniami cielistą bieliznę.
Przyjechali z agencji Model Plus organizatorzy, taki konkurs był "Twarz roku".
Konkurs "Twarz Roku" to szansa dla wielu, wielu młodych dziewcząt i chłopców.
Wielu z nich marzy, naprawdę marzy o wielkiej karierze modela, modelki.
Ania dostała się do ścisłego finału, mi ze wzruszenia łzy napłynęły.
Jeszcze wtedy nie wiedziałyśmy, że to jest dopiero początek.
Zadzwoniła pani i mówi, "Słuchaj, ty mówiłaś,
że tam jedna dziewczyna od ciebie chce być aktorką.
Jest casting do filmu Piwowarskiego, tego i tego dnia, w Warszawie.
Jak chcecie, to jedźcie."
I wtedy pojechała właśnie z Małgosią na pierwszy casting,
przesłuchanie właściwie, na przesłuchanie.
Robiłem próbne zdjęcia do "Ciemnej Strony Wenus".
Przyjechało kilkadziesiąt pięknych dziewczyn,
i wśród nich pojawiło się takie dziwne stworzenie,
dziecko z włosami obciętymi na zapałkę, z takimi wielkimi gałami.
A do tego mówiła, jak Jan Himilsbach, "Jestem Anka z Wybrzeża, znad morza."
Ja mówię, "Chyba kosmitka jakaś."
I to zapamiętałem.
Ona wcale nie grała lepiej od innych, mało tego, grała dużo gorzej, ale ją się pamiętało.
Przyjechał pan Piwowarski zaproponować konkretnie rolę Ani.
Musiał przeprowadzić z mamą rozmowę, jak by to miało wyglądać więc...
jest szansa na coś, pytanie wtedy tylko jeszcze było: na co.
Kajtek Frykowski, producent, kładzie umowę przed panią Krystyną i mówi,
"Ania jest niepełnoletnia, pani jako mama, musi za nią podpisać umowę."
A ja mówię, "Zaraz, zaraz." Wyciągam scenariusz i mówię,
"Proszę niech pani najpierw przeczyta scenariusz,
bo to jest poważny film,
to jest dramat psychologiczno-obyczajowy o ciemnej stronie duszy kobiety."
I widzę kątem oka Ankę, która zamarła, stała z boku.
Jest przerażona, że tym, co powiedziałem, wystraszę matkę.
A mama takim gestem, którego nigdy nie zapomnę, odsuwa scenariusz i mówi,
"Zawsze chciała być aktorką, ja jej na drodze nie stanę."
- Słucham Panią. - Ja do Ewy.
Żona śpi.
Maks?
Proszę?
To ty?
Przepraszam, a my się znamy?
Są osoby, z którymi spędziłem dwa, trzy miesiące na planie i ich nie pamiętam.
A Przybylską pamiętam; po dwóch dniach.
Pojechaliśmy z tą "Ciemną Stroną Wenus" do Gdyni.
Konferencja prasowa. Siedzimy: Ania, Agnieszka Wagner i ja.
I jest taka, widzę, atmosfera dosyć wroga.
Ja mówię, "Proszę państwa, może wam się ten film średnio podoba albo nie podoba,
ale zapamiętajcie sobie jedno na całe życie,
zapamiętajcie sobie to nazwisko, Anna Przybylska. To będzie gwiazda."
Bardzo rzadko ma się do czynienia z kimś,
kto w sposób niewymuszony, niewymyślony, autentyczny,
jest naturalny i bezpośredni w funkcjonowaniu.
Żadnych kompleksów wobec partnerów, wobec reżysera,
wobec planu; bezpośredniość totalna.
Chyba miała aurę jakąś specjalną.
No i w ten sposób,
Ania w swoich martensach, wełnianej czapce, weszła do filmu polskiego.
Pierwszy raz spotkałam się z Anią po premierze "Ciemnej Strony Wenus",
ponieważ uznałam, że to jest osoba, przed którą jest przyszłość aktorska,
i że powinnam z nią zrobić wywiad po prostu.
Była jeszcze bardzo młoda, nie pamiętam, chyba miała 19 lat wtedy.
Rozmawiałyśmy po prostu o jej życiu, o aktorstwie, o tym kim chce być.
Ania była taką moją rozmówczynią na przyszłość,
bo rozmawiałam z nią potem wiele razy.
Miałam ogromne szczęście wygrywając, tak zwany: los na loterii,
i trafiając od razu, do takiego towarzystwa aktorskiego.
I to jest strasznie fajne.
Myślę, że spotkanie z wybitnymi aktorami
i praca przez te kilkanaście lat z wybitnymi artystami,
bardzo mocno mnie ukształtowały.
Te spotkania z tymi ludźmi, one bardzo wiele mi dały.
I to jest piękne.
Ja od początku, jak ją zobaczyłem, wiedziałem, że...
z nią trzeba inaczej niż z wszystkimi aktorami.
Że trzeba wykorzystać to, jaka ona jest;
że nie wolno jej zmuszać do niczego.
Od stu lat wszyscy w filmie grają według metody Stanisławskiego,
która polega na tym, że aktor się musi wczuć w rolę,
w postać, którą gra.
A u niej było na odwrót, to była anty-metoda Stanisławskiego.
Anka miała być zawsze sobą.
Z Anką było tak, że...
Radosław Piwowarski powiedział, "Słuchaj, no zobaczysz."
- No dobra, ale co zobaczę? - Czekaj, zobaczysz.
Dla pana gorący pies.
Dziękuję, niepotrzebnie pani się wykosztowała.
Ale wcale się nie wykosztowałam, jak jestem na obchodzie, wszyscy mi coś dają.
- Co za darmo? - Tak.
Ale to jest przekupstwo, to jest przekupstwo policjanta.
Jakie przekupstwo?
Oni mnie podrywają, a ja zawsze biorę podwójne, dla mnie i dla szefa.
No tak, a jak przyjdzie co do czego, to co?
Oskarżą nas o branie łapówek.
Pierwsze pojawienie się Ani na planie nie wywoływało zdziwienia, co tu robi,
tylko po prostu zadziwienie, że pan Radosław coś takiego odkrył,
bo odkrył na castingu.
Piwowarski wypatrzył te Ankę
i absolutnie uważał, że ta Anka powinna być w komisariacie,
i że najlepszy będzie numer, jeżeli ona tam przyjdzie
i zakocha się w komendancie.
Dziękuję.
- Za co? - Za cudowny wieczór.
- Marylka... - Co?
- Marylka... - No co?
Cicho bądź.
Pomimo tego, że ja wtedy byłam bardzo młodziutka
i poznawałam bardzo poważnych, inteligentnych i mądrych ludzi,
którzy w świecie kultury bardzo mocno się zapisali,
oni nigdy nie dali mi odczuć,
że ja jestem gdzieś zawodowo od nich daleko i wiekowo od nich daleko.
Na dzień dobry spotkała się z najlepszymi polskimi aktorami.
Mogła ich podglądać, uczyć się, sparing-partnerować,
próbować, a potem grać z nimi.
Wyobraźcie sobie, że codziennie:
tutaj Paweł Wawrzecki, tutaj Henryk Machalica, tutaj pani Janowska...
Jaka szkoła na świecie by jej dała taką możliwość,
jaką dostała tutaj?
Przychodzi dziecko, i gra z najlepszymi. Codziennie.
Po prostu była koleżanka, która na każde polecenie,
na każdą jakąś tam delikatną zmianę reagowała w sposób zawodowy.
To się nam bardzo podobało.
I to było ucelowane w dychę.
No i wtedy, nie ma na co czekać, trzeba przejść na ty.
Trzeba, że tak powiem, wypić kieliszeczek i przejść na bezpośredniość.
Świetnie pisana rola Marylki Baki przez Purzyckiego,
reżyserowana przez świętą czwórcę naszego serialu,
spowodowała, że ja przez te kilka lat po prostu zdobyłam rzeszę fanów.
To nie był po prostu epizod, to była jej rola, to był jej serial.
Wchodziła na plan takim zamaszystym krokiem. "Co robimy?"
Każdy dzień zdjęciowy to był jakimś, no takim,
w takim pozytywnym tego słowa znaczeniu, wariactwem.
Jak dla mnie, to była nauka pokory, zdecydowanie,
że jednak, Anka po prostu jest numerem jeden i można tam było stawać na głowie.
Do pewnego momentu jeszcze tam, wiesz: starałam się docisnąć,
a potem uznałam, że to nie ma sensu
i trzeba Ankę wypuścić, i po prostu partnerować jej.
Jedna z pierwszych scen nasza to była: macie się całować i już.
Dobra, jest napisane w scenariuszu, no to już idziemy, próba, proszę bardzo.
To co glino? Dasz pyska?
No więc, dochodzimy w dialogu do tego momentu, kiedy mamy się pocałować.
- No na gwiazdkę. - Nie.
Nie wiem, co mam powiedzieć jeszcze, to było bardzo duże zaskoczenie, naprawdę.
To przez wiele lat trwało, że walczyliśmy z Piaskiem o Anię.
No, to tak chyba też było w życiu, że wszyscy walczyli o nią,
no bo zaczarowała nas wszystkich.
Zakochałem się miłością pierwszą, jedyną i niepowtarzalną,
kiedy zobaczyłem najpiękniejszą istotę w Złotopolskich.
Ania wtedy była malutką dziewczynką, kiedy wchodziła do Złotopolskich.
Ja nigdy w tym serialu nie pracowałem,
natomiast zobaczyłem kogoś zjawiskowego,
niepowtarzalnego, pięknego i takiego do zakochania.
Takie oczy, takie usta i taka prawda,
i taka namiętność, i taka dziewczęcość, i taka kobiecość, i taka uczciwość, wszystko.
No, to to była zjawiskowa dziewczyna, zjawiskowa kobieta, zjawiskowy człowiek.
Od pierwszego wejrzenia uczucie aktorskie; takie, "Wow".
Zaproponowano mi zrobienie telewizyjnego koncertu po którejś z płyt,
to był koncert pod tytułem "Piasek i przyjaciele", chyba.
Przywitajmy gorąco, naprawdę gorąco,
bo wiecie, jak to jest trudno stanąć na scenie i zaśpiewać.
Naprawdę.
Ania Przybylska.
Nie pamiętam dokładnie, ale mam w głowie takie przeświadczenie,
że musiałem ją wciągać niemalże na scenę.
Mam w głowie taki obrazek,
że chyba troszeczkę ją przytuliłem, to poczułem, że ona po prostu się trzęsie.
Pewnie głos też jej się trząsł w takim razie, ciekawe byłoby to zobaczyć po latach.
Czasem ślepy los z nieba zsyła ci dobre myśli a potem gorzkie łzy,
Czasem mówisz więc, tym to łatwiej żyć Ale swój masz los to twój własny film.
Więc jeśli nic, nic już nie cieszy cię, nie chce się nic,
Wstań zrób coś z tym,
Wszystkie tęsknoty zmień w resztę szczerozłotych chwil.
Złoty środek znajdź, tylko jeszcze dziś,
Złoty środek tak, jak my.
Tak jak my.
Złoty środek, potem powiesz czy,
Czy nowym losem będzie twój film.
Czy twoim nowym losem będzie ten film.
Brawo dla Ani!
Poznaliśmy się jeszcze w tamtym wieku, to był chyba 1999 rok.
To kliknęło od razu.
To ciężko to opisać, bo my byliśmy dziećmi tak naprawdę,
z perspektywy czasu patrzę na to, po prostu byliśmy dzieciakami,
ale byliśmy bardzo, bardzo mocno zakochani.
To było w Chorwacji.
Co powiesz nowego?
Kocham cię.
Pierwszy raz oficjalnie wyznała mi miłość.
Głodna jestem. No, nie odmawiaj mi jedzenia.
To był szalony czas, ale fantastyczny.
Młodzi ludzie, szczęśliwi, z taką dobrą, pozytywną energią.
Dużo miłości, śmiechu, zabawy.
Hej, wycieczka!
No, idź popływaj trochę.
On nie powiedział mi z kim on się spotyka,
w kim on się zakochał, tylko mówi:
"Mamo, mam dla ciebie niespodziankę."
"Będę u ciebie tego i tego dnia, z kimś."
I to było wszystko.
Byłem dzieciakiem, dużym dzieckiem, chłopcem, który wyprowadził się od rodziców,
Dopiero co, świeżo podpisałem kontrakt.
Przyszedł taki moment właśnie, to było chyba po dwóch miesiącach,
i mówi Ania, że się wyprowadza do Wronek.
Ja mówię, "A gdzie ty do Wronek? Co to jest?"
No, to dopiero się dowiedziałam, że tam jest ten klub sportowy.
Przyjeżdżamy pod mój blok.
Mieszkałem wtedy w czteropiętrowym bloku, przy samym więzieniu.
Mury więzienia praktycznie graniczyły z tym blokiem.
Przed bloczkiem ławeczka, starsze panie na poduszce w okienku.
Wtedy była piękna pogoda, pamiętam.
Zaparkowaliśmy samochód przy ulicy, bo wtedy nie było miejsc parkingowych oczywiście.
Wysiadamy i Ania to zobaczyła i tak z tym swoim poczuciem humoru mówi:
"Nie, no ja się tu widzę."
Usiadła na ławeczce.
Założyła nogę na nogę, i tak...
Jakby wózek kiwała, i tak...
"Misiu, kawki?"
- Co ty mnie kręcisz? - Dzień dobry.
Pani Aniu, jesteśmy z programu "I'm Sorry".
Miała swoje sklepiki, swoich sąsiadów, no bawili się w dom.
Taka fajna chemia była,
bardzo dobrze wspominała to życie wspólne we Wronkach.
Niesamowicie do siebie pasowali, naprawdę.
To były tak, jakby dwie połówki raptem się spotkały.
Od samego początku już było wiadomo, że to jest naprawdę coś, co przetrwa.
Fe!
Mi bluzę gryzie.
Fe...
No, wściekłeś się?
Ania już od... już miała status gwiazdy,
więc we Wronkach, no, głowy się kręciły.
Bo ja się przyzwyczaiłam do tego, że jestem żoną ministra,
chociaż podobno to ma swoje złe strony,
bo oni przeważnie jak mają jakąś władzę, to stają się impotentami.
A ja mam dopiero 24 lata.
A... wszystkie moje koleżanki tak samo mają, nie tylko żony, ale i kochanki.
To już w ogóle aberracja, mieć kochankę i nie móc jej podupcyć.
Mówią, że władza odbiera moc w jajach, więc radzę ci nie pchaj się do rzą...
Zjedz coś, bo ci ostygnie.
Myśmy się spotkali w momencie,
kiedy każde z nas miało to samo marzenie i ten sam plan:
czyli ułożyć sobie życie.
Ja myślę, że to nas zbliżyło jako przyjaciół, jako kumpli na planie,
że to dominowało nasze rozmowy.
Jarek był dla niej wszystkim, ona była bardzo zakochana.
Ona była zauroczona.
Ona jak opowiadała o nim, to jej się oczy świeciły,
i widziałem, że bardzo jej zależy, żeby on miał o niej jak najlepsze zdanie.
I widziałem, że takim najtrudniejszym dla niej problemem jest jej zawód.
Dla Jarka.
No, bo jednak powiem szczerze, z mojego punktu widzenia,
ja nigdy nie byłem w związku z aktorką,
jeszcze ze znaną aktorką, lubianą, pożądaną, na którą "lecą faceci".
To powiem szczerze, że ja chyba nie dałbym sobie psychicznie rady,
jakbym wiedział, że na każdym rogu jest mój wróg...
I tu nie ma znaczenia, że komuś ufamy, że... "Ależ zaufaj mi, tylko ty."
Widzę, że ona to budowała bardzo skrupulatnie.
I nawet kiedy miała sceny, gdzie musiała obnażyć piersi,
myśmy się po cichu umówili,
ona mówi, "Zakryj mi, bo wiesz, Jarek jest cywilem."
My tak mówimy o ludziach spoza branży.
Byłem bardzo zazdrosny o te sceny.
Myślę że, bardzo zazdrosny, to źle powiedziane, ale byłem zazdrosny.
Po prostu o to, że Ania gdzieś leży w jakiejś scenie z innym mężczyzną,
jeszcze rozebrana.
Z jednej strony,
gdzieś emocje były takie bardzo negatywne, właśnie ta zazdrość.
Z drugiej strony, no, jestem osobą świadomą, wiem jaki Ania zawód wykonuje,
wiem, że to jest tylko scena, którą musi zagrać.
Ale mimo wszystko, te emocje są trudne
i ja pamiętam, że na początku sobie z tym ciężko radziłem.
Widziałem, że bardzo jej zależało, żeby on ją postrzegał właśnie jako...
Jako kandydatkę na żonę, na matkę.
Praktycznie po siedmiu miesiącach związku dowiedzieliśmy się, że Ania jest w ciąży.
To prawdopodobnie był luty,
więc chciałem te wszystkie momenty, chwile uchwycić.
Pewnie stąd się wzięła ta taka chęć, jakby, cały czas kręcenia wszystkiego.
Pamiętam ten zapach w domu:
tych wszystkich oliwek dla dzieci, szamponów, puderków.
Pamiętam też tą ciszę, kiedy dziecko zaśnie i wszyscy w domu szepczą.
To jest taki specyficzny moment i specyficzny klimat,
który jest trudno zapomnieć.
Ania wywiązywała się fantastycznie.
Ja byłem pełen podziwu, tam był spokój, opanowanie, nie było żadnej paniki.
No proszę, już słońce ty mamy, nie denerwuj się.
Takie nerwy, takie nerwy...
A widziałaś jakiego pampersika masz ładnego, w pingwinki.
I to babcia przywiozła.
Byłem zawsze zdania, że zdjęcia nie oddają tak emocji, jak film.
Do tej pory mam takie często wrażenie, jak oglądam stare filmy nasze,
że nawet czasami czuję zapach miejsca, w którym to się działo.
Mama, pokaż nową fryzurę.
Dobra, daj ja ponagrywam.
Hi, hi... Everybody.
Pomachaj, zobacz, powiedz, hello, moje słońce...
Pokaż guza, pokaż guza, pokaż...
To jest guz, o bliżej światełka chodź...
To jest moja duża córka. I nos podrapany, i zaciska uściska, spójrz na usta mamie.
Kocham cię.
No chodź. Zero naciśnij...
Każdy ten etap staraliśmy się uwiecznić, nakręcić, sfilmować.
Może się na śniadanie załapiesz?
O Jezu wiesz, że ona już dziś 20 raz kichnęła dzisiaj?
Ona zawsze mówiła, że zawsze chce rodzinę; Jarek zawsze chciał rodzinę.
U Ani to było takie naturalne, takie z serca wypływające.
Ona nie analizowała, nie czytała książek, poradników;
tylko ona była tą mamą.
Kaśka Bujakiewicz, widzę, że to, co ona ma, i to, co ja mam,
i to, że się tak strasznie dogadujemy i odbieramy się na tych samych falach,
to jest jakaś pogoda ducha. Kasię poznałam na planie przecież.
Ja siedziałam w garderobie i wpadła Ania.
Ja na nią tak, z takim dystansem, bo mówię, "Dużo hałasu robi..."
Jakbym ja nie robiła...
Dużo zamieszania...
No i ona wpadła do garderoby i myśmy spojrzały sobie w oczy...
No, i to się wydarzyło, po prostu...
No i odpaliłyśmy wspólnie w tej garderobie witając się...
Jak to mówił Jarek z Anią, odpaliłyśmy wrotki.
Ja bym powiedziała tak po polsku: takie dwie wariatki.
Gdzieś okazało się, że ten sam temperament, to samo poczucie humoru.
To jest tak, że my nigdy ze sobą nie rywalizowałyśmy,
nie miałyśmy tego, że...
Czasem jest tak u aktorów, aktorek zwłaszcza, że takie trochę sprawdzanie się,
która ładniejsza, która mądrzejsza, która zdolniejsza.
A my po prostu, jak nas wsadzali gdziekolwiek razem, to jedna drugą nakręcała.
Kasia Bujakiewicz bardzo blisko była naszej rodziny.
To rozpakujemy.
Oliwia, zobacz co Mikołaj przyniósł.
Mikołaju, nie zimno ci w tych butach było?
Na biegunie...
Mikołaju...
Mikołaju, dziękujemy.
A to rózga dla mamy, proszę bardzo.
Mama niegrzeczna była w tym roku, bardzo niegrzeczna.
Mama wypnie pupę, proszę bardzo.
Jeden bacik rózgą musi być, proszę bardzo.
Objadłam się bardzo, naprawdę.
Jak prezenty? Zadowolona Pani jest w tym roku z prezentów?
Święty Mikołaj był hojny?
Ja nie mówię o jedzeniu, mówię o prezentach.
Jedzenie wiem, że było bardzo dobre, bo widać.
Pani tak siedzi, proszę się podnieść.
Po świętach, zawsze wyjeżdżaliśmy na narty.
Lubiła góry, klimat, atmosferę i ten cały krajobraz, tą otoczkę.
I to grono znajomych.
Jeździła bardzo ostrożnie, zachowawczo.
No nie, ale jak ja...
Ja nie umiem tą deską sterować, wiesz?
I mówiąc tak delikatnie, dosyć długo jej to zajmowało
i ciężko przychodziło.
Co?
Bo ja chcę pojeździć, rozumiesz o co chodzi?
Ja wiem, ale też chcę pojeździć, wiesz?
No dobrze, pojeździć, ale to masz czas jeszcze.
A ty do mnie, że ja 4 godziny siedziałam w domku.
Ani 5 sekund mi nie poświęciłeś.
Nie, no te wyjazdy były cudowne.
Ja z nich wracałam jak z jakiś kolonii: zapłakana, tęskniąca.
Oni mieli świetną ekipę swoich przyjaciół, do których ja dołączyłam.
Tylko rowerowych nie sprawdzaj tras, pysiu.
Auto mamy gdzieś tu, nie?
Nie, auto mamy, misiu, gdzieś tu, na wysokości Mottolono, gdzieś tu mamy.
- Przecież my pod karuzelą zaparkowaliśmy. - A, auto mówisz? Tak, tak...
Auto mamy tu, to my musimy jechać dwunastką.
Tak, później w 187 przesiadamy się.
Dobra idziemy. Chodź.
Wyszło poczucie humoru Ani.
Jest też fajnie zarejestrowany jej taki śmiech,
gdzie naprawdę udało mi się ją rozśmieszyć i wyprowadzić z równowagi.
My często, generalnie, parodiowaliśmy siebie, i to nie był pierwszy raz.
Dobra...
Widzisz, krok - tak...
Ale ja tak nie wyglądam groźnie...
Posprzątaj mi tutaj szybciutko, tak...
Byle by... Boże, byś... Bo mam żylaki...
Postanowiłem, oczywiście spontanicznie, na wesoło, gdzieś tam pokazać,
jak wygląda taki normalny dzień w naszym domu,
gdzie Ania często mówi, że coś ją boli, że coś ją strzyka, że coś tam jest nie tak...
I Ania oczywiście szybko złapała za kamerę, "Czekaj, czekaj, czekaj, muszę to nagrać."
O tu tak boli, zobacz... O tu, tak boli...
Nie patrz na moją dupę...
Wiosną 2005 roku dowiedzieliśmy się, że Ania jest ponownie w ciąży,
i że będziemy mieli kolejne dziecko.
Jest światełko. Powiedz mi, tata denerwujesz się, czy nie?
Czy się denerwuje? Pewnie, że się denerwuję.
Czas też jak się pojawił Szymon to w ogóle był cudowny,
bo Szymon, po prostu, był wpatrzony w Anię i on wszędzie, wszędzie z nią jeździł.
Słyszałem zawsze, "O, to cała Ania, cała Ania."
"Nie dość, że z wyglądu, to charakter, jak Ania; i wygadany, jak Ania."
To jest standardowy tekst,
pojawia się zawsze raz na jakiś urodzinach, czy na spotkaniach rodzinnych,
albo od nauczycieli słyszę, którzy uczyli mamę, czy znali i mówili,
"No, ty to na pewno musisz iść na aktorstwo,
albo coś w tym kierunku, bo wygadany, jak matka."
Chcesz mi dać buziaczka? Daj...
Mi.
Jeszcze raz mamusi buziaczka.
Daj buziaczka jeszcze raz mamie.
Ale ty, kurczę, aktorze jeden, buzi mi daj.
Producenci w Stanach Zjednoczonych zainteresowali się jej urodą
i talentem przede wszystkim,
i zaproszono ją, żeby przyjechała do Stanów i spróbowała tam swoich sił.
Ania powiedziała, że nie jest to moment na to, ponieważ przeprowadza się do Turcji z Jarkiem,
i nie zostawi przecież dzieci i nie pojedzie do Ameryki,
bo po co jej to w tej chwili.
Powiedziała, że wyjeżdża do Turcji, bo Jarek dostał prace w Turcji.
Ja mówię, "Aniu, ale czy ty wiesz, że to jest przeciwko twojej karierze?"
Ona mówi, "Nie... Będę przyjeżdżała, samoloty latają codziennie."
Ja mówię, "Nie, nie, nie... Nie będą cię brali."
"Nikt nie może ryzykować, żaden producent, że aktorka nie doleci na zdjęcia."
Ale mówi, "Dla mnie rodzina jest najważniejsza."
Taka była Anka.
Krajobraz po bitwie.
Kręcę mojego kochanego synka,
który bawił się ciastolino, jest 4 kwietnia 2008 rok, i zasnął.
Bo mu się chciało.
Ta Turcja, no to jednak, jeden z fajniejszych okresów jej życia.
Cudownie to wspominała, tam byli szczęśliwi.
Wiecie: słońce, endorfiny...
Ona była tam bardzo szczęśliwa też ze względu na to, że nikt jej nie znał.
Czuła się totalnie swobodna.
Tak wygląda starzejąca się kobieta, tu widzimy zmarszczki...
Ta pani zbliża się nieuchronnie do trzydziestki.
No pokaż. Tutaj ciemno. Trochę światełka muszę dostać.
No, tak, tak... Jak tak będziesz się naciągać...
- No patrzę. - A uśmiechnij się.
Och, żarty sobie ze mnie ciągle stroisz.
Oczywiście, to był żart.
Staraliśmy się prowadzić taki tryb życia, jak to było w Polsce,
czyli ja rano miałem trening, Oliwia szła do przedszkola.
- Gdzie idziesz? - Ja? Do przedszkola, ale ja chcę się bawić.
Proszę, błagam...
- Buziaczki, kocham cię. - Kocham cię, pa!
Ona zawsze podążała za Jarkiem,
bo twierdziła, że rodzina jest w momencie, kiedy wszyscy są razem.
Że jednak dzieciaki, ojciec i matka stanowią taką spójną całość
i muszą być razem, zawsze i wszędzie, w każdej części kraju,
albo potem już świata, jak się okazało.
Powiedz, mamo kocham cię.
Nie kumam, tylko kocham.
Nie cię, tylko kocham cię.
Bo ja z uporem maniaka, raczej stawiam na rodzinę niż na pracę,
i jakoś nie tracę ani sympatii u producentów, ani też sympatii u widzów, tak naprawdę.
Nie, nie, nie, tam nie idź, niusio.
Wiele filmów zrobiła latając właśnie...
czy sesji zdjęciowych, czy sesji reklamowych, latając właśnie z Turcji.
Paradoksalnie, dla niej też zaczął się bardzo dobry okres pod kątem zawodowym,
bo bardzo dużo dostała propozycji z filmów fabularnych.
Ponieważ jej nie było w Polsce, więc była takim trochę towarem deficytowym.
Tak to możemy nazwać.
Też dużo rzeczy reklamowych, marketingowych się pojawiło.
Potrafiła przylecieć na jeden dzień, zagrać dwie sceny i wrócić do Jarka.
W moim rankingu takiego szacunku partnerskiego to to jest pierwsza dziesiątka.
Potrafiła wrócić do dzieci po zdjęciach. Wsiąść w samolot.
Ona się naprawdę nalatała między tą Turcją a Polską.
Po okresie naszego pobytu w Turcji przenieśliśmy się do Łodzi,
gdzie podpisałem kontrakt z tamtejszym Widzewem Łódź.
Polskimi Beckhamami to oni byli pierwsi nazwani w mediach.
Ja nie jestem tak dobrym piłkarzem, jak David Beckham,
a Victoria Beckham nie jest tak dobrą, fajną artystką,
i utalentowaną, jak Ania Przybylska, żeby nas porównywać.
Marki sięgały po Anię, bo każda marka poważna robi badania,
i Ania wypadała najlepiej w tych badaniach.
Ona, jak to aktorka potrafiła, grać modelkę; świetnie to robiła.
Fotografowie uwielbiali z nią pracować, bo robiła to świetnie.
Dla mnie osobiście, w życiu najważniejsze jest spełnienie:
w macierzyństwie,
w pracy,
i w związku.
Ja to wszystko osiągnęłam i mam, i czego Wam z całego serca życzę.
Cześć. Słuchajcie, właśnie zaczęła się akcja porodowa.
Oliwia, co powiesz na ten temat?
Mama rodzi! Będzie Jasio na świecie!
Szymon? Co powiesz?
Będę miał brata na świecie, i będę się z nim bawił.
Oni od razu planowali dużą rodzinę,
że będzie dużo dzieci.
To było bardzo szybkie tempo.
Bardzo malutki tutaj. Taka żabka - zobacz.
Malutki jest taki. To jest taki robaczek.
Takie same dzieci byłyście.
Tak samo wyglądaliście.
Pierwsze spotkanie.
No dotknij go, tylko delikatnie, po rączce.
Jasiu, to jest twoje rodzeństwo, Szymon i Oliwia.
Oliwia, Szymon, to jest wasz brat.
Ania mówiła, że na pewno dwójeczka,
a trzecie to tak po czterdziestce, na podtrzymanie młodości.
Stało się inaczej, bo Jasiu pojawił się nagle i niespodziewanie,
co ich bardzo ucieszyło.
Ania mówi, "No to dobra, no to, po 40-stce będzie to czwarte."
- Tata? - Słucham?
A jak się już urodzi Jasio, no to musicie wziąć ślub.
Temat ślubu jakoś nie był u nas najważniejszy.
My uważaliśmy, że dzieci to jest taki owoc miłości;
to są takie obrączki, których nie da się ściągnąć.
Uważam, że jesteśmy bardzo dobraną parą.
Nasza statystyka, wiesz, ilości miejsc zamieszkania,
godzenia tego z moją pracą, ilości dzieci,
mówi jakby sama za siebie. To jest najlepszy dowód miłości.
Cześć mama, która się teraz właśnie maluje.
- A ty kręcisz? - Tak.
A to jestem ja, dla ciebie, Jasiu.
Ania przyszła na casting, i od razu w niej się zakochałem.
Bo to była osoba, to jest bardzo rzadka jakość.
Rozmawiasz z nią w życiu i widzisz, że jest wybitnie inteligentna,
że Pan Bóg jej dał wszystko.
Dał urodę, dał dystans do siebie, dał poczucie humoru, a więc inteligencję,
dał taką energię na życie, której nie można podrobić.
Pamiętam nasze pierwsze spotkanie na planie,
kiedy przyjechałem i zapytałem, no, czy już jest Ania i tak dalej.
Chciałem przegadać scenę.
Tak, oczywiście że jest w swoim kamperze.
Więc ruszyłem do tego kampera, zapukałem.
Tak, tak, tak, tak...
Mówię, "Ania, z tej strony Paweł, chciałbym się przywitać i chwilę pogadać."
"Tak, tak jasne, wchodź."
No, więc kiedy usłyszałam wchodź,
więc wywaliłem te drzwi, wszedłem do środka od razu,
z siłą pełną, uśmiechnięty, pewny siebie i nagle...
Widzę, Ania z tym małym, którego dopiero co urodziła,
siedzi przy piersi i go karmi.
Więc od razu, wiesz, czerwony na twarzy, nabrałem pąsów
i byłem taki onieśmielony bardzo.
Mówię, "O Jezu, przepraszam, nie wiedziałem."
"Nie, spokojnie, co ty Małasz, cycków nie widziałeś?"
No, to jako ten młody aktor, no nie przeczę, że się w niej podkochiwałem,
bo tak, jak powiedziałem wcześniej była piękna i bardzo, bardzo seksowna.
I zawsze chciałem z nią zagrać.
Zawsze chciałem się z nią spotkać na planie,
i to gdzieś takie moje ukryte marzenie w końcu się spełniło.
- Nie uważa Pan. - Naprawdę?
- A to nie jest ten cios. - To nie jest ten cios.
Proszę bardzo, pokażę panu.
Jest pan bardzo zdolny, ale za mało pan ćwiczy.
Może parę lekcji indywidualnych?
Ja bardzo chętnie.
Co? Wymięka pani trener?
Ona potrafiła być sobą na ekranie, sobą.
I wierzyła, że bycie sobą wystarczy, żeby przekonać do siebie widza,
ale wachlarz miała szalony, od dramatu, poprzez czułość, namiętność, aż do komedii.
Pamiętam też jak mnie Ania, czy jej talent, czy jej osobowość zawstydziła,
ponieważ robiliśmy jedną z takich prób, właśnie do tej sceny z teleskopem,
trudnej sceny tak naprawdę.
Miałaś patrzeć w nieskończoność.
No właśnie patrzę.
Pamiętam, jak ona to powiedziała do mnie, patrząc w oczy,
i mnie zatkało trochę, bo zrozumiałem, że, że...
Że ona jest dojrzalsza ode mnie.
Życiowo.
A to co, kurwa jest? Kazirodztwo?
- Oszalałeś? - Kładź się, kurwo!
Ratunku!
- Zawołam milicję. - To ja jestem milicja, kurwo.
Była typową gwiazdą filmową,
nie aktorką teatralną, tylko właśnie gwiazdą filmową.
Ja myślę, że była na tyle sugestywna i oryginalna w tej swojej postaci,
że ciężko by jej było zagrać kogoś innego.
Ja zawsze podchodziłam do pracy lekko, tak,
to znaczy, zawsze mnie przerażały te na wskroś przygotowane artystki,
które przychodzą z wykutym tekstem.
Bo ja zawsze uważałam, że scenę trzeba poczuć, popróbować.
Jakoś nigdy nie umiałam się uczyć do lustra, dopiero kiedy przekraczam próg garderoby,
wtedy wiem, że jestem w robocie, kiedy wychodzę z garderoby, ten temat zamykam.
Na planie ja zawsze jakby idę na żywioł i to jest zawsze uważam, że ta świeżość.
Nie lubię nie wiadomo jakiej ilości dubli,
nie wiadomo jakiej ilości prób, żeby to zajechać
i żeby to traciło świeżość.
Zagrała Roksanę, striptizerkę, matkę małego dziecka.
Ja pisałem tę role z myślą o niej.
No, chciałem taką dziewczynę, która jest wieloznaczna,
jest dobra, ma dobre serce,
ale życie zmusza ją do tego, żeby dokonywała innych wyborów.
Piękny film, wzruszające kino, "Bilet na Księżyc".
Tragiczna rola kobiety, nieduża niestety,
ja bardzo żałowałam, że on się nie rozpisał na ten temat.
Świetny film z takim gorzkim zakończeniem.
Ja to wiele razy powtarzałem i powtórzę jeszcze raz,
gdyby ona urodziła się 10 lat wcześniej w Stanach Zjednoczonych,
to ona by zagrała Pretty Woman.
Ja myślę, że jeszcze ciekawe rzeczy przede mną,
te wielkie role, w tym momencie, kiedy to moje emploi się zmieni,
kiedy zejdę z tego piedestału tej seksbomby, tej matki polki,
i będę mogła jakąś taką zagrać styraną, zmęczoną, brzydką kobietę
i wiem, że ten czas przyjdzie.
Nasze marzenie się spełniło,
przyjechaliśmy tutaj, do Gdyni, do naszego ukochanego miejsca.
Ja wróciłem, po tylu latach, do swojego macierzystego klubu,
więc wydawało się, że teraz to będzie wszystko pięknie, poukładane,
i będziemy żyli w szczęściu, i w spokoju, i w radości.
Słuchajcie, wznoszę toast za nasz nowy domek.
Żeby tata z mamą się w tym domku zestarzał,
żeby wasze wnuki, żeby nasze wnuki, a wasze dzieci się tutaj bawiły.
Gdynia to jest taka nasza ziemia obiecana, rozumiesz Krysieńka.
Myśmy naprawdę mieli 11 cudownych lat, w różnych naprawdę fajnych miejscach,
ale dla dzieci to jest cholernie ważne, żeby taką stabilizację mieć.
Ja, co to się dzieje, ja?
O czekaj, zgubiłam cię z kadru.
Ja.
Idziesz do braciaka?
O jest.
- Super mama. - Co za miła i urocza mamusia.
Czy moja cudowna kochana rodzina przyniesie mi śmietnik i szufelkę do góry?
Będę odkurzała. Kropelka.
Odkurzacz poproszę do góry, ty rurę do góry, tata śmietnik.
Twój najmłodszy syn sprząta cały czas.
Nie wyruszę 400 niemalże kilometrów
z Trójmiasta na pokaz mody, czy na otwarcie kolejnego sklepu,
gdzie za darmo dają mi szmaty, bo nie mam na to czasu po prostu.
Mam rodzinę, gdzie mam,
i dla mnie priorytetem jest bycie i prowadzenie życia rodzinnego
i bycia z moimi dziećmi, zawożenie ich do szkół,
a nie nagle zerwanie się w środku tygodnia, żeby iść na pokaz mody
albo na otwarcie parasola w dupie.
Fit mama.
Perfekcyjna pani domu.
Szymonku, Oliwko, proszę nie zachlapać łazienki.
Już nie mogę się doczekać, kiedy wieczorem będziemy znów bajeczki czytali.
Ile oni zawsze psocą.
Co za niesforna dziatwa.
To nic, to nic, tata potem zmyję podłogę, jak zawsze.
No musztra była, ale to była taka musztra przez miłość.
No to była musztra z miłości,
i nie kojarzy mi się ta musztra jakoś tak negatywnie,
a wręcz nawet - pozytywnie, bo teraz widzę z perspektywy czasu,
że to wszystko było z miłości, żebyśmy wyszli na dobrych ludzi.
Mama była bardzo kochającą kobietą,
ale też była bardzo wymagającą i była bardzo surową.
I no, u niej nie było tutaj, że tak powiem przelewek,
trzeba było się słuchać,
bo jak nie, to mama potrafiła krzyknąć, albo dać karę nawet.
Daj mi te świece przestań się za... Siedem rzeczy naraz robisz, no.
Daj te świece, kurde no... No daj te świece.
- Spokojnie, już daje. - K***a przestań.
Spokojnie misia, tylko kręcę. Piękna rodzinna atmosfera,
rozpakowujemy kartony.
Uspokój się, do jasnej cholery.
Ona miała, chyba z domu, taki żołnierski wychów,
ponieważ tata był komandorem Marynarki Wojennej.
I u nich tak było w domu wszystko, tak po żołniersku,
i wszystko tak poukładane.
Tata był, tata był dla niej bardzo ważny, bardzo.
Ona się go bardzo bała, bo było wszystko w domu tak,
jak ma być, po wojskowemu:
musi być obiad, kiedy rodzice wracają do domu, posprzątane i obiad zrobiony.
My jeszcze uczyłyśmy się parówki gotować, a ona już obiady klepała.
Bardzo często rozmawiałyśmy o tacie, tata był dla Ani wzorem.
Zawsze się bardzo dobrze wypowiadała
i zawsze jej przykro było, że tata tak wcześnie odszedł.
Tata Ani zmarł na chorobę nowotworową,
więc bała się, że być może też odziedziczyła jakieś geny,
które być może spowodują, że ona w przyszłości zachoruje.
Często o tym mówiła, stąd też często się badała.
Ona od momentu urodzenia dzieci jakoś tak bardzo przesadnie,
wtedy myśmy to brali jako przesadę, że bardziej przesadnie zaczęła się badać.
Nawet po śmierci taty, żeśmy tego nie zauważyli,
że w jakiś sposób robi to częściej, nie.
Od momentu urodzenia dzieci, rzeczywiście.
Mówi, "Wiecie, bo jestem mamą, trzeba funkcjonować, całe życie przed nami."
Pamiętam, że po powrocie z wakacji powiedziała,
że musi zrobić badania, bo coś jakieś ma problemy z żołądkiem.
Była bardzo niespokojna i wysłałam ją do znajomej lekarki na rezonans.
Po dwóch, trzech godzinach, jeszcze Ani nie było,
ale już zadzwoniła do mnie ta znajoma lekarka i mówi,
"Słuchaj Agnieszka, ja tutaj Ani nic nie mówiłam,
bo ona się już spieszyła do domu, do dzieci,
ale ja ją uspokoiłam, że na pierwszy rzut oka nic tutaj nie widać.
Ale ja muszę obrobić, pomierzyć te zdjęcia
i zadzwonię ci za dwie trzy godziny."
Zadzwoniła doktor i mówi,
"Wiesz co, tu jest jakiś drobiazg, to chyba jest nic nieznaczące."
"Ona może mieć to od zawsze, aczkolwiek trzeba to wyjaśnić."
Nie wyobrażaliśmy sobie, że to może być coś poważnego.
Natomiast ja pamiętam, że Agnieszka,
ponieważ pracuje wiele lat w służbie zdrowia, się trochę przejęła,
bo no jakiś guz czy narośl na trzustce, na narządzie wewnętrznym
to już zapaliła się... Był jakiś sygnał, że coś może być złego.
Agnieszka zadzwoniła i mówi, "Mamo siedzisz?"
Ja mówię, "A co się stało?"
Ona mówi, "Usiądź, to coś ci powiem."
"Ania była na badaniu i się okazało właśnie, że bardzo źle, bardzo źle, bo jest jakiś guz."
Minęło jeszcze kilka tygodni, po czym doszło do zabiegu
i już po zabiegu doktor nam powiedział, po wyjściu z sali operacyjnej,
że po konsystencji, kolorze i kształcie, no nie jest to nic dobrego.
Lekarz stwierdził, że trzeba wziąć wycinek tego guza do badania,
zrobić biopsję, no i zobaczyć, co to jest.
Pamiętam konsultacje w szpitalu.
Pojechaliśmy z Anią i doktor wytłumaczył nam,
że to jest ten sam guz, który miał Patrick Swayze.
Na początku był to mega szok. Pierwsze co wchodzisz w statystyki, nie?
A jak już czytasz takie statystyki: tylko 2% ma szansę na 5 lat.
No, to już jesteś jak zbity pies.
Włączył mi się taki tryb zadaniowy,
i właściwie, i od razu taki tryb walki.
Nie potrafiłem się z tym pogodzić,
nie wierzyłam w to, że to już jest koniec, że nie mamy szans.
W momencie pojawienia się informacji o jej chorobie, paparazzi osaczyli ją.
Osaczyli jej dzieci, osaczyli jej rodzinę, koczowali pod domem, pod szkołą dzieci.
No i co kolego? A wiesz, że cię buty zdradzają, nie?
Ale stoisz pod szkołą, może jesteś pedofilem.
Wyszłyśmy z dziećmi na spacer,
to żeśmy nawet po tych kolczastych krzakach tutaj chowały się, uciekały.
Ja z dziećmi w jedną stronę, ona w drugą stronę,
dzieci wystraszone, ja byłam w szoku.
A tu trzech takich z aparatami ścigało z każdej strony;
z każdej strony zaatakowali.
To nie znaczy, że musisz mnie okradać z prywatności, rozumiesz?
Sobie z kolegą przychodzisz pod mój dom i mi robisz zdjęcia, do widzenia stąd, ale już!
Nie bój się, Oliwia.
Co pani robi?
Jak to co, jestem kolekcjonerem wrażeń, tak jak wy.
Cały rok była śledzona, była nękana,
wynajęli nawet mieszkanie nieopodal domu Ani.
Siedzonko pod domem? Tam jest monitoring. Nie bądź frajerem.
Nie wyciągaj aparatu. Ostrzegam cię.
Myślę, że wiele granic przekroczono i że to było niezwykle okrutne.
Do tej pory czuję niesmak, że tak się to odbywało,
i że paparazzi stali pod jej domem
i czyhali na to, żeby ją gdzieś złapać, zdjęcie zrobić takiej właśnie chorej.
Czasem się zastanawiałam, skąd ona ma siły jeszcze,
wiesz, żeby, żeby z nimi tam toczyć walkę.
To było straszne, że ci mali, wstrętni ludzie,
którzy widzą osobę chorą,
nie potrafią nie myśleć o tym, że na tej chorobie mają zarobić.
To jest wstrętne, to jest...
To ja nie wiem, jak to nazwać nawet.
Można żyć ze wszystkiego, robić różne rzeczy wątpliwe moralnie,
ale nie mieć sumienia w takiej chwili, jeszcze takiej osobie,
która jednak wszystkim nam kojarzy się z osobą ciepłą, miłą, bezpośrednią.
Prowokować ją do złości, do nerwowych zachowań,
do obrony własnej rodziny przed wścibską ciekawością.
To jest takie żerowanie na najstraszniejszych uczuciach.
Nie polecam ci nękać moją rodzinę,
bo robisz to nieustannie od ponad dwóch lat,
także uważaj.
- Nie przesadza Pani. - Nie, nie przesadzam
i teraz masz naprawdę duży problem, bo to jest nękanie mnie, rozumiesz?
Prześladujesz mnie i moją rodzinę,
nie masz prawa stać pod moim domem,
nie masz takiego prawa.
Nie szanowałeś mnie w ciąży i nie szanujesz mnie dalej.
To jest już najniższy poziom upadku, najniższy.
Ja byłem wtedy tym oburzony i jestem do dziś zresztą,
nie wyobrażam sobie, żeby to miało się powtórzyć komukolwiek.
Ta ostatnia Wigilia to była taka, jakby...
Nie wiem, czy Ania coś czuła,
czy po prostu tak chciała, żeby ta Wigilia była u niej.
Byłam z nią u góry w pokoju, to tylko się pytała,
"Mamo, jakby coś, z dziećmi, to..."
Ja mówię, "Przestań, co ty opowiadasz, nic nie będzie."
"Bo Szymon idzie do komunii, a Jasio do przedszkola."
I ona się tego trzymała, że będzie dobrze.
No i faktycznie, jeszcze zawieźliśmy tort do przedszkola,
kręciła właśnie film w przedszkolu.
No, zrób głupią minę do kamery.
Ale nie idź z talerzem, zrób głupią minę taką...
- Koniec. - Koniec?
Powiedziała do mnie kiedyś,
"Jasiu nie będzie mnie już na pewno pamiętał,
tylko będzie miał obrazek moich zdjęć."
Janek? Ale pięknie.
Janku, myjesz naczynia?
Powiedz Jasiu, co ty tam myjesz?
- Woda tak. - Woda tak.
Kapie tak woda?
Dobrze, że nie mamy sąsiadów, bo byśmy ich zalali. Tak?
To, w jaki sposób Ania definiowała piękno w czasie naszej ostatniej rozmowy
bardzo mnie poruszyło, wzruszyło.
Jak słucham tej rozmowy,
to łzy same zaczynają płynąć mi z oczu.
Jak byłam małą dziewczynką,
no, to co mi się piękne wydawało to, co na pewno jest na zewnątrz;
jak korale się błyszczą,
jak dziewczyna była na bogato umalowana, uczesana i ubrana,
to ona mi się wydawała najpiękniejsza.
Ale dla mnie piękno, to mi się wydaje,
że jest być pogodzonym ze sobą jakby, w sytuacji, w której obecnie się znajduje.
Piękno to trzeba naprawdę latami pracować i dopiero czasami ono bardzo późno przychodzi,
tuż przed śmiercią przychodzi to poczucie piękna,
kiedy mamy, kiedy jesteśmy zupełnie spełnieni, nażyliśmy się.
Wówczas stajesz przed lustrem i mówisz,
kurczę, nawet te 10 kg nadwagi, czy nawet taka drastyczna chudość,
mówisz, jest pięknie.
Jest po prostu pięknie, mi się wydaje, że to jest przede wszystkim clue tego sukcesu.
Jeśli nie masz poczucia tego piękna w ten sposób, jak ja,
to ja myślę, że to przysparza dużo nieszczęść.
Nasza najpiękniejsza 2013, niestety nie mogła być dzisiaj z nami.
A kto jest tą najpiękniejszą 2013?
Piękna, elektryzująca kobieta,
wspaniała aktorka, która swoją karierę zaczęła jeszcze jako nastolatka,
ulubienica i mężczyzn, i kobiet,
wspaniała mama trójki dzieci
i niesamowita kobieta, która ma odwagę zmagać się z życiem.
Najpiękniejsza 2013-Anna Przybylska.
Ja za ten ogromny szacunek i sympatię państwa bardzo, bardzo gorąco dziękuję.
Jest mi trochę przykro i smutno, że nie mogę być z państwem,
że nie mogę przytulić Piotra teraz tak personalnie, osobiście,
ale czynie to mentalnie i na odległość, proszę mi w to wierzyć.
Życzę państwu, oczywiście, udanego wieczoru.
Piotruś, mam gorącą prośbę, żebyś odebrał również moją statuetkę.
Bardzo dziękuję.
Oczywiście ja odbieram statuetkę,
przekażę ci ją z wielką przyjemnością,
a z największą przyjemnością też cię przytulę,
i myślę, że wszyscy państwo tutaj tulimy Anię teraz bardzo mocno.
Ten materiał był w Gdyni nagrywany, ona już nie była w stanie pojechać do Warszawy,
ale to nagranie, to w strasznych mękach powstawało,
tak, żeby to w ogóle na koniec wyszło to, co wyszło,
a mimo to, ludzie zauważyli, bo potem się rozdzwoniły też do mnie telefony.
Wtedy zobaczyli, że jest źle. Po tym nagraniu.
Cały czas próbowaliśmy w różnych miejscach i na całym świecie szukać tej nadziei.
Przełomowym momentem, mi się wydaje, że był powrót Ani ze Stanów.
Miała być do takiego programu naukowego zakwalifikowana
i to jej dało ogromną nadzieję i dało jej to naprawdę dużego kopa.
Więc ona była cała szczęśliwa,
ona jakieś pierwsze badania przeszła bardzo pozytywnie.
Wyjechali nawet z Jarkiem tam na pewien czas do tych Stanów.
W momencie, kiedy myślała, że jest na dobrej drodze do leczenia,
nagle okazuje się, że skreślają ją z listy.
Ania strasznie płakała
i to była jedna z właśnie z takich bardziej dramatycznych chwil i momentów,
kiedy nas odzierano z tej nadziei i taka pojawiła się bezsilność i żal.
I smutek. To pamiętam. To było trudne.
Ja jeszcze wynalazłam takich fajnych ludzi,
którzy powiedzieli, że trzeba Anię do Houston wysłać,
bo tam jest właśnie eksperymentalne leczenie raka trzustki.
I ona wtedy powiedziała, że ona już nie chce. Ona już nic nie chce, już nie ma siły.
Ani było też na pewno ciężko, bardzo.
Nie chciała tego pokazać,
ale jak myśmy ze sobą rozmawiały, to wiele takich słów padało, że się boi.
Dlaczego ja, dlaczego jak mam teraz i piękny dom,
trójkę dzieci, czemu ja mam to zostawić?
Co ja takiego zrobiłam?
I to było pytanie.
Dlaczego?
Ja teraz z Panem Bogiem znowu się kumpluję, chodzimy co niedzielę na kawę.
I bardzo dobrze mi jest z tym wiesz?
Ja nie manifestuję tego, nikomu nie narzucam.
Ania kiedyś nam powiedziała, że bardzo chciałaby...
Chciałaby iść do kościoła, chciałaby iść tak do spowiedzi.
Chciała jakoś się porozumieć z Panem Bogiem.
Myślała, że to, co jej się przytrafiło to jest to,
że może za mało z tym panem Bogiem dotychczas rozmawiała.
Ona taka wracała lżejsza, lżejsza,
i ona mówiła, że to było jej potrzebne.
Była bardziej wyciszona, spokojna,
próbowała nas też wielu rzeczy jeszcze nauczyć, na wiele rzeczy nas namówić,
że może więcej powinniśmy się modlić.
Ja naprawdę zaczynam cieszyć się każdą chwilą
i doceniam każdą minutę spędzoną na tym łez padole.
Ja to co zawsze powtarzałam mojemu dziecku, najstarszemu,
mojej córce, bo mam ją jedyną.
Mówię, "Oleńko, Jeżeli cię rzeczy małe nie będą cieszyły,
to cię nigdy duże nie ucieszą."
Ten nasz ostatni wywiad jest pełen pięknych myśli Ani.
Ja uwielbiam przebywać, w ogóle obcować z przyrodą,
to jest taki czas takiej modlitwy, metafizyki czy...
To jest trudne w ogóle do opisania to,
co ja przeżywam w momencie, kiedy, czy pada czy nie pada,
czy jest zimno, czy nie zimno
i kiedy taka pełna sił, uśmiechnięta,
z cycem do przodu mogę iść po prostu brzegiem morza,
w las i chłonąć, po prostu, ten zapach całej przyrody, który mnie otacza.
Naprawdę, ale to ktoś, kto nie otarł się o pewne rzeczy,
powie, co ta Przybylska pieprzy za głupoty.
Spotkałem Anię, zupełnie przypadkowo...
Po prostu, wyszła zza rogu.
Oczywiście bardzo się ucieszyłem, że ją spotkałem,
no bo zawsze bardzo się cieszyłem, kiedy ją widziałem i...
Nie wyglądała najlepiej.
Powiedziała mi, że jest chora, że jest bardzo chora...
Czasem nasze reakcje są,
może niewystarczające,
albo nie wiemy, co powiedzieć, nie wiemy, co zrobić, nie wiemy, jak się zachować.
Najczęściej mówimy, "Będzie dobrze."
"Nie martw, się będzie dobrze. Wszystko jeszcze będzie dobrze..."
Uściskała mnie.
I powiedziała tylko...
"Nie będzie."
Człowiek się nie może się przygotować na śmierć dziecka.
Nie da się.
Najgorsza to była ta sobota,
ona chciała strasznie, żeby podwieźć ją na ławkę, przy domu.
Pamiętam to były regaty, które się kończyły.
Przepiękne słońce.
Zawinęliśmy ją w kołdrę, w koc,
i na wózku przywieźliśmy ją na tą ławkę, żeby popatrzyła
I właściwie tylko utkwiły mi te słowa,
że warto było dla tego momentu wyjść na spacer.
Przyszłam do niej i ja się nagle po raz pierwszy popłakałam.
Ania zaczęła mnie pocieszać, przytuliła mnie.
I powiedziała, że nie mam się martwić tak,
że będzie wszystko dobrze.
Ona się ze mną żegnała.
Zabrała mnie, wzięła mnie za rękę, zeszliśmy po schodach,
weszłyśmy do kuchni i powiedziała, że ona odchodzi, i że...
Ale, że kiedyś się zobaczymy.
Że kiedyś się zobaczymy,
że na pewno się kiedyś spotkamy. Że to będzie tam na górze.
Nigdy nie zadzwoniłam...
Przepraszam.
Nie miałam odwagi.
Nigdy nie powiedziałam jej, jaka była dla mnie ważna.
Ona mi zawsze, mnie pocieszała nie, że jeszcze zjemy te drożdżówki razem.
Bo my jadłyśmy drożdżówki, takie poznańskie z kruszonką.
Zawsze człowiek się ludzi, a może jeszcze, a może to,
ale tu nie było... już żadnej iskry nawet nie było.
Nie mogę tego wymazać z pamięci całkiem,
no bo to był ostatni moment, kiedy trzymałam Anie za rękę
i kiedy się praktycznie z nią żegnaliśmy wszyscy,
przez tyle godzin.
To był jeden oddech i zasnęła naprawdę spokojnie.
Pomodliliśmy się, no i wszystko się skończyło.
Każdy, czy jest znajomym, czy nieznajomym;
każdy się jakoś z Anią spotkał, czy przez ekran, czy bezpośrednio.
Pamiętam wjeżdżałem samochodem do Gdyni,
były wszędzie jej zdjęcia, były flagi.
Dokładnie widzieliśmy, gdzie jechać, tam, gdzie szedł tłum.
Był nieprzebrany tłum ludzi.
Jeszcze ksiądz dzwonił do mnie wcześniej
i poprosił, czy bym nie przeczytał jednej z lekcji,
podczas mszy pożegnalnej.
Ja się zgodziłem.
Odwracam się,
spojrzałem
i zobaczyłem morze głów.
I wiedziałem jedno.
Nie mogę spojrzeć na dzieci, bo nie powiem słowa.
Przeczytałem,
skończyłem,
i dopiero wtedy, na koniec, spojrzałem na Jarka,
na dzieci, na małego, który siedział mu na kolanach.
I już nie przestałem płakać do końca dnia.
Płakali wszyscy, wszyscy
i szczerze, to nie było tak, że ktoś przyszedł popatrzeć,
bo jakaś sensacja się odbywa. Nie, wszyscy przyszli ją pożegnać.
Aniu, za szybko odeszłaś.
Nie na cieszyliśmy się tobą, twoją urodą, talentem.
Będziemy o tobie zawsze pamiętać.
Myślę, że będzie takim motylem, kolorowym, wesołym, wspaniałym.
Myślę, że ona tak strasznie kochała życie.
A w jej wypadku było totalnie za krótkie.
Po człowieku zostaje tyle, co zostaje nam w pamięci.
Pamiętamy klimat spotkań, pamiętamy jej uśmiech,
pamiętamy jej nieskomplikowane podejście do życia,
jakie chciałaby mieć. I to było wszystko z takim uśmiechem.
Zawsze jak o niej myślę, to jestem taki szczęśliwy,
że taka była fajna dziewczyna, tak mi się trafiło.
Ona mnie, a ja jej.
Zawdzięczam jej na pewno to,
że znacznie wcześniej ode mnie wiedziała, że wystarczy być zwykłym człowiekiem.
Naprawdę.
Że nie trzeba się ścigać ze sobą,
nie trzeba stawiać wszystkiego na jedną kartę,
nie trzeba za wszelką cenę być wielkim artystą.
Kiedy się ma być nim, to się nim zostaje, wcześniej czy później.
Ale że życie nie polega wyłącznie na tym,
żeby rzucić się w wir najbardziej fascynującej pracy nawet.
Ona dała mi przez swój urok, wdzięk, dała mi taką pewność siebie,
że jednak w życiu trzeba się kierować sobą.
Trzeba się kierować swoimi marzeniami,
trzeba się kierować takim gdzieś wewnętrznym, jakimś impulsem, motywacją,
że trzeba wierzyć w to, że to co robisz, to jest właśnie to.
To mi się spodobało i niechcący to właśnie zrobiłem w swoim życiu.
Też mam trójkę dzieci, jestem szczęśliwy.
I idę w tym kierunku,
tylko ja jeszcze mogę iść, razem z moją żoną, a Ania już nie.
I bardzo mi jej brakuje, bo chciałbym jej to kiedyś powiedzieć.
Nie odbyliśmy takiej ostatniej rozmowy, trochę żałuję tego,
że nie powiedziałem jej, kim dla mnie była,
co dla mnie znaczyła,
że mieliśmy piękne życie, kochaliśmy się,
że była dla mnie najważniejszą osobą,
że dała mi trzy piękne owoce naszej miłości.
Myślę, że tego żałuję.
Gdyby tu była?
Nic więcej bym nie powiedziała, tylko tyle że ją kocham.
Tyle tylko, że ją kocham.
Życzę wam tego byście nie przestawali marzyć
i nie przestawali podążać za własnymi marzeniami.
Całuję was bardzo gorąco.