Wszyscy boimy się eliminacji. Jesteście gotowi stracić całą pulę?
Całą pulę?
Tony, wstawaj.
Nie.
Zostałem tylko ja i Hannah. Ostatnia osoba dostanie zwolnienie.
Nie wiem, co robić.
Nikt nie dostanie zwolnienia, ale za to dojdziecie do zera.
Cudownie.
Zwariowaliście! Tony, no weź!
Tony jest uroczy.
Poza tym podkochuje się we mnie.
Tony, świetnie się bawię.
Uśmiecham się i mrugam rzęsami.
Zrobię wszystko, by wygrać.
Wstawaj.
Tony, wstawaj.
Chłopcy tak mają.
Odrobina flirtu nie zaszkodzi.
A jeśli odpadnę?
Nie ma mowy.
Przekazanie Hannah zwolnienia może wyjść mi na dobre.
Daj mi je. Dzięki.
Chcę, żeby mi zaufała, bo potrzebuję jej informacji,
żeby wszystkich pilnować.
Wstawaj.
PROMOTOR
Fakt, ryzykuję,
ale zyskam, mając ją po swojej stronie.
Tony, wstawaj.
Dam jej zwolnienie.
Daj mi je i wstawaj.
Odpadam.
Witaj z powrotem.
Niecałe dziesięć.
To najdroższe zwolnienie w historii Kreta.
Odkujemy się. Przed nami mnóstwo misji.
Nikt z was nie zasługuje na to zwolnienie.
Byłoby przykro, gdyby wzięła to zwolnienie,
a jej facet odpadł.
Cudownie.
Jakikolwiek sojusz wszystko zmienia.
Dzięki, skarbie.
Jeśli sojusz zawrze para, będzie jeszcze gorzej.
KSIĘGOWY ŚLEDCZY
- Hannah. - Cześć, Ari.
Oto twoje zwolnienie.
- Przejdziesz do następnej rundy. - Dziękuję.
Resztę zapraszam na miejsca.
Zwymiotuję.
Jesteśmy w szoku.
Pieniądze zniknęły.
Hannah wydaje się słodka i niewinna,
ale tylko udaje głupiutką.
Rozegrała Tony’ego.
Mogę zobaczyć?
Kto wie, może dzisiaj wróci przez to do domu?
MARKETINGOWIEC
Mam ją na oku.
Drużyno, w niecałe 30 minut
udało wam się stracić ponad 35 000 dolarów
z puli nagród.
W tej chwili
macie 9870 dolarów.
Dziś jestem hojny, powiedzmy, że macie równe 10 000.
PULA NAGRÓD
Mam też gorsze wieści dla wszystkich poza Hannah.
Teraz czas na quiz.
Odpowiecie na 20 pytań na temat działań i tożsamości kreta.
Osoba z najgorszym wynikiem odpadnie.
Sprawdźmy, co wiecie.
Przede mną quiz, a ja czuję stres i adrenalinę,
bo dałem Hannah zwolnienie.
Czego się boję?
Quiz jest po to, żeby znaleźć kreta.
Mam pewne podejrzenia.
Mam przeczucia, ale mogę się mylić.
Mogę oberwać i pożałować tej decyzji.
Przed tym quizem zrozumiałem, że muszę lepiej poznać tych ludzi.
IMIĘ: NEESH
Podczas ostatniej misji
Hannah czekała, a pula spadła prawie do 9000 dolarów.
To podejrzane krecie zachowanie.
Jest już na liście podejrzanych, ale podczas quizu
głupio jest skupiać się na jednej osobie.
Na wszelki wypadek rozłożę odpowiedzi.
Nie mogę przesadzić.
Szczerze mówiąc, stresuję się tym quizem.
Hannah i Tony na pewno zachowali się podejrzanie,
ale to gracze byliby zainteresowani zwolnieniem.
Po poszukiwaniu skarbu
podejrzewam każdego, kto pchał tratwę.
Nie!
Nie wierzę, że beczka wyskoczyła sama.
Czy to sprawka kreta? Nie wiem.
Będę musiał
rozłożyć odpowiedzi po równo.
KTO JEST KRETEM?
Podczas quizu serce wali jak młotem.
Chcę jak najszybciej mieć to za sobą.
Michaela podejrzewałam po sytuacji z wrakiem.
Świetnie, rzucaj.
Popełnił błąd, czy nas sabotował?
Nie wiem.
Na pewno pojawił się na mojej liście.
Żałuję, że nie mam tego zwolnienia.
Denerwuję się, bo dałem zwolnienie Hannah.
To szalony ruch.
Na szczycie mojej listy są teraz Michael i Neesh.
W prawo. To jest lewo.
Michaela podejrzewam od pierwszego dnia.
Poślizgnąłem się.
Neesh chyba grał na zwłokę.
- Chodźmy. - Nie spieszmy się.
Kret musi się tak zachowywać.
Ale mogę się mylić.
Napięcie rośnie.
Boję się.
QUIZ UKOŃCZONY
Dobry wieczór.
Wszyscy ukończyliście quiz.
Poza Hannah, ona jest bezpieczna.
Znamy już wyniki.
Gdy je prześlę, włączą się ekrany waszych telefonów.
Zielony ekran
oznacza bezpieczeństwo.
Czerwony to eliminacja.
Kończysz grę
i odchodzisz bez pożegnania.
Na początek…
Neesh.
Kolejna osoba.
Muna.
Boże, proszę.
Deanna.
Serce wali jak młotem.
Jestem bardzo pewny siebie, ale każdy czasem zwątpi.
Kolejna osoba to Ryan.
Nie wiem, czy dobrze zrobiłem, dając Hannah to zwolnienie.
Jeśli się mylę,
zasługuję na powrót do domu.
Kolejna osoba.
Andy.
Co za durny strzał.
Tak się przegrywa.
Nie!
Cóż, odpadłem.
Ktoś musi być ostatni.
- Tak mi przykro. - Mnie również.
Idźmy z tej plaży.
Niewiarygodne.
Co za ryzyko.
Wszystko jest już jasne. Tony będzie grał na całego.
- Życz im powodzenia. - Jasne.
Dzięki.
Analizowałem swoje odpowiedzi i nie wiem,
czy wszystkim poszło lepiej, czy też każdy był słaby, a ja najsłabszy.
Cieszcie się chwilą, bo każda może być waszą ostatnią.
Ale stres.
Kto obstawiał, że odpadnę?
Wszystko poszło idealnie.
Tony chyba mi ufa.
Na pewno będzie mi wszystko mówił,
choć tak naprawdę
nie powinien tego robić.
Lecimy.
Zależy mi tylko na tym, żeby zdobyć pieniądze i wygrać.
Zwycięzca może być tylko jeden, więc nie wiem, jak to się ułoży.
Może się o to pokłócimy?
KRET
Z tropikalnego raju
na południowy kraniec Półwyspu Malajskiego.
Na kolejną misję gracze udadzą się
do ultranowoczesnych wieżowców Forest City.
- Co za wstępy. - Potrzebuję kawy.
- Pa. - Siedzę z przodu!
Do zobaczenia.
Zapnij pasy.
Ależ się cieszę, uwielbiam misje.
Bądźcie szczerzy.
Inaczej nas postrzegacie po tym wszystkim?
- To bolało. - Bardzo.
- Każdy zasługiwał na zwolnienie. - Właśnie.
Nie mogę się doczekać powiększenia puli.
Po tej aferze…
Czemu musiałaś o tym przypominać?
Bo potrzebujemy tych pieniędzy, jestem głodna.
Jestem rozczarowana, że spadliśmy do 10 000,
ale nie będę obwiniać Hannah i Tony’ego.
Będę walczyła o każde zwolnienie.
Będę ryzykować pieniędzmi.
Gra do końca z szansą na zwycięstwo jest przecież bezcenna.
Ari napisał wiadomość.
Co takiego?
„Drodzy gracze, wybierając rano auto,
wybraliście zespół na dziś”.
Tak jest!
„Wybierając rano auto, wybraliście zespół na dziś”.
Boże.
„Zanim dotrzecie do celu, wybierzcie osobę,
która najlepiej radzi sobie z presją”.
Ciekawe.
Tak się cieszę, że wybraliśmy to auto.
Jeśli misja jest fizyczna, nie mają szans.
Umysłowo oni mają przewagę.
Widzę dwie interpretacje.
Może chodzić o emocjonalny aspekt działania pod presją
albo o bardzo dosłowne znaczenie.
Presja, czyli ciśnienie.
Widzę, do czego zmierzacie. Znowu mnie wybierzecie.
O nie.
Widzieliśmy przywództwo Neesha, jest wtedy strasznie wkurzający.
Uznaliśmy, że raczej nie idziemy w tym kierunku.
Co uważacie?
- Nie mam problemu z presją psychiczną. - No tak.
Myślę, że będzie chodziło o psychikę.
Wybierzmy Melissę.
Ty cały czas działasz pod presją.
Cieszę się, że dostanę okazję stanąć na czele.
Większość podejrzanych jest w moim aucie.
Mój plan na dziś to obserwacja.
Nikt nie ma z tym problemu?
Tak.
Melissa, bądź gotowa.
Jestem.
- Moim zdaniem presja fizyczna… - Nic nie wiemy!
Nie chcę nikogo urazić,
ale po wczoraj
nikt wam nie zaufa.
Ja mogę się zgłosić.
Decyzja należy do was, ale ja chętnie…
- Mnie pasuje. - Wybieram Seana.
Chcę móc się upewnić, że wygramy.
Może popracuję z ludźmi, których nie podejrzewałem,
szukając podejrzanych zachowań.
- Czyli Sean? - Ja się zgadzam.
Dobra, czyli Sean.
Dużo osób myśli, że to ja.
Nie ufają mi.
Cudownie.
Im bardziej ich zmylę,
tym gorzej poradzą sobie na quizie i wrócą do domu.
Spójrzcie.
Ależ się cieszę!
- O nie. - Sean, nie zawiedź nas!
Zobaczyliśmy budynki
żywcem wyciągnięte z King Konga.
Aż zacząłem pytać: „Co ja tu robię?”.
- Może dziś skaczemy ze spadochronem. - O nie.
Nie mów tak.
- Michael, odszczekaj to! - Super!
O Boże!
Jest i Ari.
Wygląda strasznie.
Witaj, Ari.
Ari!
Co u ciebie, Ari?
Witam drużynę, witam kreta.
W tej grze czasem trzeba myśleć tylko o sobie,
ale żeby wygrać pieniądze, musicie grać zespołowo.
Właśnie dlatego tu teraz jesteśmy.
Witam w Forest City.
Warta seki miliardów dolarów inwestycja
zajmuje obszar 25 kilometrów kwadratowych.
To idealne miejsce na domy letniskowe dla ludzi,
których na to stać.
Przez większość roku mieszkania stoją puste.
W dwóch mieszkaniach gdzieś nad nami znajdują się sejfy z biżuterią.
- Gotowi. - Kasa!
Macie szczęście, bo właściciele wyjechali z miasta.
Pięknie!
A to znaczy,
że obie drużyny dostaną szansę na imponujący skok.
- Tak jest. - Do dzieła!
Lecimy.
Tak jest!
Surrealistyczne doświadczenie. To nie jest codzienność dla mamy.
No dobra.
Budynek jest strzeżony,
ale system ma lukę.
Alarmów nie założono
na balkonach
i klatkach schodowych,
które prowadzą na dach.
Ktoś boi się wysokości?
Nienawidzę być wysoko, szybko tracę pewność siebie.
Sean,
Melissa,
sukces tej misji spoczywa w dużej mierze na waszych barkach.
Liderzy zjadą na linach z dwóch stron
tego 38-piętrowego budynku,
żeby zidentyfikować cel.
Cele mają na balkonach czerwone krzesła.
Znajdź piętro, przekaż informację zespołowi,
wejdź do środka i wpuść resztę.
O nie!
Nie bez powodu mieszkam w parterowym domu!
W środku będziecie musieli znaleźć sejf i złamać szyfr,
po czym uciec z biżuterią przed końcem czasu.
W każdym sejfie są klejnoty warte 10 000 dolarów.
Jeśli obu drużynom się uda,
do puli dojdzie 20 000 dolarów.
Przydadzą się.
Dasz radę.
- Sean, dasz radę. - Będziesz bezpieczny.
Dasz radę.
Lina?
Trzydzieści osiem pięter? Zabójcza wysokość.
Jestem przerażony. Boję się.
Dasz radę, będzie super.
Najbardziej boję się ciasnych pomieszczeń i wysokości.
- Boisz się wysokości? - Nie dzisiaj.
Możesz się bać, ale działaj.
Całe życie gram w pokera.
Musisz umieć zachować spokój.
Jestem przerażona, ale nie mogę się wycofać.
- Gotowi? - Tak.
Tak jest!
W tych torbach jest wszystko, czego potrzebujecie.
Bez nich będziecie ślepi.
Lepiej trzymajcie je pod ręką.
Macie godzinę, żeby wyjść z klejnotami.
Czas ruszy po wejściu na dach.
Powodzenia i pamiętajcie, że kret jest z wami.
- Chodźmy. - Tak jest.
- Muna? - Biorę.
- Lekkie. - No dobra.
Ciężko pracowałem, żeby stać się urodzonym przywódcą.
Ciężko jest przekazać tę rolę komuś innemu,
bo cały czas myślisz: „Jedno z was chce ukraść mi pieniądze”.
Chciałem, żeby mnie wybrali, ale przestałem żałować,
gdy doszedłem do krawędzi.
Boże.
- Jesteśmy nad nimi. - O rany.
Nie chciałbym tam być.
- Bez końca w dół. - Dasz radę.
- Nie. - Dasz radę.
O Boże, jesteśmy tak wysoko.
No nie.
Krzyczałem w środku.
Przerażające!
Trzydzieści osiem to dużo.
W życiu nie byłem tak wysoko.
Poważna sprawa.
Skup się, teraz będzie poważnie.
Stań twarzą do ściany.
Nie czuję się z tym dobrze.
- Poczekaj. - Oddychaj, dasz radę.
Moja kolej? Nie dam rady wstać.
- Pomodlić się za ciebie? - Nie, ale dziękuję.
Myślałem, że jestem najbladszy,
ale Sean wyglądał jak duch.
Nie wiem, czy nawet zaczniemy.
KIEROWNIK PARKINGU
Musisz pociągnąć tutaj i iść w dół.
Dobra. Jestem gotowa.
Dawaj, Melissa!
Dasz radę.
Umieram.
Staram się nie patrzeć w dół.
Z każdą sekundą
stresuję się coraz bardziej.
Jeśli spanikuję, będzie po sprawie. Nie dokończę zadania.
Idealnie.
Jeśli się boisz, to tego nie widać.
- O tak. - Idę.
Boże, zjeżdża!
Dalej!
Wymiata!
Nie patrz w dół.
Szukaj czerwonego krzesła.
Postaraj się odliczać piętra na głos.
Przyjęłam.
Piętro 38 odpada.
Nie wiem, czy Sean ruszył.
Liczymy na ciebie.
Drużyna Seana.
Pomyśl o swoich dzieciach.
Dasz radę, zrób to dla dzieci.
Doceniam to.
Będą zachwycone, jak zobaczą, że tata pozamiatał.
Wszystko gra?
- Tak. - Wskakuj.
Muszę sobie poradzić. Chcę, żeby moi synowie byli dumni.
Dalej, Sean.
Dasz radę, Sean.
Każdy ma inną motywację, żeby wygrać.
To mój powód.
Muszę to zrobić.
- Proszę. - Dasz radę.
- Łatwizna, Sean. - Dawaj.
- Proszę! - Oddychaj głęboko.
Jest dobrze? Trzymacie mnie?
Jak iść w dół?
Po prostu. Grawitacja.
W ten sposób?
- Dobra, łapię. - Świetnie.
Dobrze ci idzie, Sean.
Obserwujemy cię. Świetnie ci idzie.
Po trzech piętrach odetchnąłem
i wszedłem do gry.
- Dwadzieścia dziewięć. - Przyjąłem.
Dwadzieścia osiem.
Boże.
Jesteśmy dumni!
Nie mogę patrzeć.
Jordan, dwadzieścia trzy.
Dasz radę, Sean!
- Dasz radę, Sean! - Dawaj!
Dwadzieścia jeden.
Szybko schodzi.
Musi być blisko.
- Przygotuj się. - Dziewiętnaście!
Sean, słyszysz mnie? Świetnie ci idzie, stary.
Dawaj, Melissa!
Już prawie.
Jednak nie.
- Pięć pięter za nami. - Musimy czekać.
Czekamy.
Czas ucieka, a ledwo doszliśmy do połowy.
Dwadzieścia trzy odpada.
Robi to celowo? Być może.
Gdy robisz wiele rzeczy jednocześnie…
PROGRAMISTKA
…nie jest łatwo.
Nie ma krzesła. Piętro 19 odpada.
Sean ciśnie.
Dasz radę, Sean!
SEAN, PIĘTRO SZÓSTE
Piąte.
Dasz radę!
Świetnie ci idzie!
Czwarte.
Ziom, czerwone krzesło.
Biegiem!
Nie sądziłem, że mu się uda.
Biegniemy.
Nie wierzę, że przeszedł przez krawędź. Potem tak szybko schodził.
Mam podejrzenia,
bo to w ogóle nie było trudne.
Sean, biegniemy na czwarte.
Pukamy, słyszysz nas?
Słyszę, już idę.
- Zszedł? - Słyszałam ich krzyki.
Czyli mu się udało.
Ona nie przyspieszy.
Osiemnaście odpada. Wiatr wzmaga.
Ostrożnie.
Kąty są trudne.
Tak jest!
- Brawo, jestem dumny! - Do roboty.
Gratulacje. Pierwszy etap za wami.
W sypialni znajduje się sejf, a w nim czekają klejnoty.
Pamiętajcie, że macie wszystko, czego możecie potrzebować.
Rozegrajcie to mądrze, a ukończycie misję.
Co tam masz?
- Rękawiczki, butelkę i latarkę. - Jasne.
Na pewno się przyda. Do dzieła.
- Marnujemy czas. - Szukajmy.
Trzeba znaleźć sejf.
Kto go ma?
Główna sypialnia, więc pewnie będzie gdzieś tu.
Sejf.
- Znalazłem sejf! - Gdzie jesteś?
W garderobie.
- Gdzie? - W szafie.
„Zawartość zabezpieczona czterocyfrowym kodem”.
„Trzy potknięcia włączą alarm”.
Drużyno, jesteście otoczeni liczbami.
Wymyślcie, które są istotne,
a wkrótce będziecie pławić się w blasku klejnotów.
Szukamy liczb.
- Pięć i trzy na stole. - Butelka wody. Sześć i dziewięć.
Na zegarku jest data: sobota, czwarty kwietnia.
Liczby są wszędzie.
Nie podoba mi się to.
Na pojemniku z jedzeniem też są.
Gra staje się coraz trudniejsza.
Cztery cyfry mogą utworzyć mnóstwo kombinacji.
Co one znaczą?
Stwierdziłam, że coś nam umyka.
Ta latarka ma z tym coś wspólnego.
Wciąż czuję, że jesteśmy na początku.
Gdzie są baterie do latarki?
Melissa, szybciej! Ile mamy czasu?
Jakieś 33 minuty.
Mogłaby przyspieszyć.
Jest już dość nisko.
Zaczepiłam się?
To przerażające.
- Świetnie ci idzie. - Idź dalej!
Dziewiątka odpada.
To nie sprint.
Naprawdę boję się wysokości.
Wiem, że jeśli nie zauważę tego krzesła, będę musiała wszystko powtórzyć.
Piątka odpada. Przed wami dużo schodów.
Krzesło jest na czwartym.
- Biegniemy. - Chodźcie!
Chwytaj torbę, ruszamy.
Jestem skupiony.
W życiu nie czułam takiej ulgi. Spokój wygrywa wyścigi.
Melisso, zbliżamy się do czwartego piętra.
Świetnie. Stoję przy drzwiach.
Tak jest!
Udało ci się!
- Nie nakręcajmy się. - Jasne.
Ogarnijmy to.
Najpierw musimy znaleźć sejf.
Nie dotykajcie go.
- Masz tam coś? - Jeszcze nie.
Powinien być u rodziców.
Każdy, kto oglądał filmy, dobrze wie jedną rzecz.
Musi gdzieś tu być.
Sejf zawsze jest za zdjęciem!
Znalazłam!
- Co? - Gdzie?
Mam sejf!
Byłam zachwycona!
- O tak. - Sejf.
- Czterocyfrowy kod. - „Trzy potknięcia włączą alarm”.
W mieszkaniu jest mnóstwo liczb, ale tylko kilka pomocnych.
Znajdźcie te właściwe, by złamać szyfr.
Pamiętajcie, że macie wszystko, czego potrzebujecie.
Powodzenia. Teraz możecie błyszczeć.
Wskazówki przynoście na stół.
Wizyta u lekarza o trzeciej!
- O trzeciej? - Tak.
Mam baterie.
Od razu wiedzieliśmy, że nie będzie tak łatwo.
Wszędzie liczby!
- Co tam masz? - Osiemdziesiąt osiem.
Jest tu znacznie więcej liczb, niż mamy szansę wykorzystać.
Pretendent numer 304.
Nie zbliżamy się do rozgryzienia szyfru.
Ktoś tu gra w pokera.
Coś nam umyka.
Czas ucieka.
Wszędzie liczby.
Umyka nam coś oczywistego. Na pewno nie mamy zgadywać.
Na muzycznych papierach w sypialni są dwie liczby: 63 i 97.
Ktoś chce to zapisać?
Próbujemy rozgryźć kombinację,
ale mamy latarkę, która musi coś znaczyć.
Są tu jakieś czerwone baterie?
- Baterie? - Tak, AA.
Chyba żartujesz.
Olej to, latarka jest bezwartościowa.
To nie miało sensu.
Ta latarka gra jakąś rolę.
W całym mieszkaniu znajdowałem baterie.
Masz tam baterie?
Na pewno nie są tu przez przypadek.
- Proszę. - Latarka UV.
- Wyłączcie światła. - Światła! Mamy to!
Że co? O cholera!
To światło, które pokaże odciski
albo coś podobnego.
Poświeć tutaj, może będą…
Jest!
- Proszę. - Trzy, cztery, sześć, osiem.
Stary!
Jesteśmy na tropie!
Może po prostu trzy, cztery, sześć, osiem?
Spróbujmy.
Trzy, cztery, sześć, osiem.
Dawaj.
- Nie. - Myślałem, że to koniec.
- Ile kombinacji… - To szalona liczba.
Ile jest możliwych kombinacji?
Za dużo.
Są 24 różne konfiguracje,
a nam zostały dwa strzały.
Jestem z Vegas. Szanse są malutkie.
Wskazówka jest gdzieś tu przed nami.
Po prostu…
Wiedziałem, że to nie wszystko.
Musieliśmy coś przeoczyć.
Mówię wam, wskazówka jest tuż przed nami.
Znaleźliśmy sejf, został nam tylko kod.
Nie zamykajcie szuflad i szafek.
- Nie marnujmy czasu. - Sprytnie.
Wskazówki przynoście na stół.
Po co tu tyle baterii?
Baterie coś znaczą.
Dużo listów. Co my tu mamy?
Spotkanie w kuchni.
„W kopercie jest wskazówka, która wam pomoże.
Wskazówka kosztuje 5000 dolarów”.
Na razie ją odłóżmy.
- To nasza decyzja. - Będę ją trzymała.
Nie chcę tej wskazówki, rozgryzę to.
Wiem, że dam radę.
To moje wewnętrzne wyzwanie.
Czy umiem być detektywem bez technologii?
Wszystko spisuję.
Wszystkie dane będą tutaj.
- Świetnie. - Medal, dziesięć.
Trzysta cztery, czepek.
Kartki na lodówce.
To lista zakupów. Ktoś zakreślił 12.
Druga dwunastka.
Na kartce jest 12 i 15.
- Zakreślone. - Dwanaście?
Dobra, 12.
Numer 12 jest ważny.
Obejdzie się bez pomocy.
Możemy użyć…
Może coś jest tutaj!
Dobry pomysł.
- Rękawiczki… - Latarka.
Baterie.
- Tam leżą te duże. - Biegnij.
- Zobacz, czy rzuci jakiś obraz. - Jasne.
Niebieskie.
- Niebieskie! - To ultrafiolet!
Gdzie mam szukać?
Pomyślmy o ultrafiolecie.
Gdzieś musi być ukryta wiadomość.
Ręczniki?
Może piłka.
- Jak tam ultrafiolet? - Nic.
Chwila.
Boże, 95.
Świeci się.
Nic innego tak nie reaguje.
To musi być nasza liczba.
- Hej, D! Możesz spróbować tutaj? - Co?
Poświećcie tutaj.
Gdzie jesteś?
Pokaż.
- Boże. - Odciski?
Odciski na cyfrach!
Dziewczyny!
Jeden, dwa, pięć i dziewięć.
- Musimy ustalić kolejność. - Może 1-2-9-5.
- Jeden i dwa na start. - Bo?
Dwunastkę zakreślili.
- Tak. - I 95 z książki.
No i 95 na okładce. Jeden, dwa, dziewięć, pięć.
Kod to 12-95 albo 95-12. Na pewno.
- Czyli 12-95. - Spróbujmy.
Dobra.
- Nie. - Nic się nie stało.
Zamieńmy kolejność, 95-12.
To musi być to.
Musi.
- Dziewięć, pięć, jeden, dwa. - Tak.
I krzyżyk.
- Dodaliśmy go ostatnio? - Tak.
Zadziałaj.
Nie!
Co teraz?
Myślę o wskazówce.
Byłam przekonana, że to rozgryźliśmy.
Coś nam umknęło.
Ja tu świruję.
Co przeoczyliśmy?
Nie mam pojęcia.
- Jakie cyfry? - Trzy, cztery, sześć, osiem.
Świeciliście na coś innego?
Nic tu nie ma.
Latarka działa, super, ale dostaliśmy cztery cyfry,
które można ułożyć na mnóstwo sposobów.
Stoimy w miejscu.
Trzy, cztery, osiem.
Zegary wskazują 3.48.
Lodówka jest ustawiona na osiem stopni.
W tym szaleństwie nie było metody.
Coś nam umyka, ale nie wiem co.
Cokolwiek się powtarza?
Wszędzie jest 3.48.
Dobra, godzina 3.48.
A szóstka?
Może być przed albo po, bo te trzy są w kolejności.
Każdy zegar wskazuje 3.48.
Może nie widzimy pozycji szóstki?
Czyli 3-4-8-6 albo 6-3-4-8?
Nie wiem, ale możemy spróbować.
Mnie to pasuje.
Oboje jesteśmy pewni tych opcji.
Spróbujmy obu.
Która?
Chyba 6-3-4-8.
- Stara… - Jeszcze jedna próba.
No dobra.
Spróbować drugi kod?
Poczekajmy, sprawdźmy wszystko,
może coś znajdziemy.
Chyba coś nam umyka.
Czyli nie 6-3-4-8.
Nie wiem, czy powinniśmy próbować.
Może te liczby miały nas zmylić?
Znamy cztery cyfry, prawda?
Mamy dwójkę, jedynkę, piątkę i dziewiątkę.
Próbowaliśmy 1-2-9-5 i 9-5-1-2.
- 95 było na książce? - Tak.
To musi być nasza liczba.
Skoro zaznaczyli liczbę na książce,
to poszukajmy innych.
- Liczby! - Tył obrazu sprawdziliśmy.
Muszę się mylić co do 12.
Dwunastka odpada.
Wszystkie liczby są na blacie.
A 48?
- Nic. - Nic nie czuję.
Ta liczba musi się zaświecić.
Sprawdzaliśmy dyplom?
Tak.
To jest wyryte.
To część układanki.
Wkurzyłam się.
Sama chciałam to zrobić, ale on musi się zawsze wcisnąć.
To są nasze dwie opcje.
Świecą się.
Albo 21-95, albo 95-21.
- Została jedna próba. - Tak.
Teraz to gra losowa. Sprawdźmy wskazówkę.
- Zgadzam się. - Wskazówka.
Do dzieła.
- Dobra. - Tak jest.
Niechętnie się zgodziłam.
„W tej kopercie…”
- Za 5000? - Oby to było coś nowego.
„Odpowiedzi szukajcie w świetle”.
- To samo! - To już wiedzieliśmy.
Już to wiemy!
Jesteśmy rozczarowani.
Pilnuję wszystkich, ale przede wszystkim Neesha.
Kto chciał poznać wskazówkę?
Wspaniała sprawa dla kreta.
Wystarczyło ją otworzyć,
a straciliśmy 5000 dolarów, w teorii próbując pomóc grupie.
„Odpowiedzi szukajcie w świetle”.
Czyli mamy użyć latarkę.
Ktoś, kto chciał powiększyć pulę, zachowałby się tak samo.
Tak czy siak, wydaliśmy połowę potencjalnej nagrody,
a nic nie zyskaliśmy.
Co robimy? 21-95 czy 95-21?
- Rzućmy monetą, to bez znaczenia. - Stary, nie.
Została jedna próba.
Jest 3.48.
Szóstka przed albo po.
Czyli 3-4-8-6 albo 6-3-4-8?
Próbowałam 6-3-4-8.
Właśnie.
Jedno z dwojga.
Pierwszy nie zadziałał, więc drugi musi być dobry.
Czyli nie 6-3-4-8.
Dajmy szóstkę na tył.
No to 3-4-8-6.
Próbujemy z 3-4-8-6?
No dobra.
Słuchaj intuicji,
jeśli to czujesz, działaj.
Nie krępuj się.
Bardzo zależy mi na pieniądzach.
Czuję cofające się śniadanie.
- Trzy… - Cztery…
- Osiem. - Sześć.
Nie!
Ziom…
Myśleliśmy, że się udało, tak że…
Co poszło nie tak?
To była desperacka próba, nie mogę nikogo winić,
bo wszyscy tam byliśmy.
Nikt nie powiedział, żeby Hannah tego nie robiła.
Zawaliliśmy sprawę.
Ale zastanawiasz się:
„Czemu rzucasz tymi numerami?”.
Chyba wróciliśmy pierwsi.
Oby im się udało.
To był błąd, czy cwane zagranie?
Jest ciężko, bo nic nie wiem.
To nie był kod? Nic już nie rozumiem.
Nie wierzę, że się nie udało.
Została nam jedna próba. To jest to.
Mamy 95
i 21.
Musimy losować między 21-95 i 95-21.
Znalazłem monetę.
Ta strona to 21-95, druga to 95-21.
Załamałam się.
Kurcze, zgadujemy.
95-21, 21-95. Zaczynamy.
Chwila prawdy.
- 95-21. - Dobra.
Ja rzucałem, ja to zrobię.
- Gotowi? - Nie.
- Działaj. - Musimy.
Dziewięćdziesiąt pięć, dwadzieścia jeden.
Tak!
- Nie wierzę! - O Boże!
- Dajcie torbę! - Torba! Musimy lecieć!
- Boże! - Niczego nie zostawmy!
Jestem w szoku,
że zaufaliśmy rzutowi monetą.
Udało się! Tak jest!
W ostatniej chwili!
Jeśli się skupisz, zauważysz,
że to Neesh pociągał za sznurki.
Jeśli jest kretem,
to był genialny podwójny blef.
Witajcie z powrotem.
- Kto ma klejnoty? - My.
Pokażcie.
- Prawdziwe. - Błyszczą!
Śliczne.
Piękny, błyszczący stos.
Ale chyba sprawdziliście podpowiedź.
Owszem.
To jest warte 5000 dolarów.
- Tak. - Nie 10 000.
- Fakt. - Drużyna Seana.
- Cześć. - Witam.
Co dla mnie macie?
- Polegliśmy. - Widzę.
- Zero dolarów do puli. - Zgadza się.
Kret ma nas sabotować
i zmniejszać pulę.
Nie ufam im.
Nikomu z tej grupy!
Domyśliliście się, po co była latarka UV?
W mieszkaniach było mnóstwo liczb.
Tylko te, które świeciły się pod światłem UV,
były wam potrzebne.
Znaleźliście te na sejfie,
ale nie zauważyliście, że 63 na nutach
i 48 na zegarze też się świecą.
Te pary układały się tylko w dwie kombinacje.
Poprawny kod to 48-63.
Myślałem, że to niemożliwe.
Chyba mogłem być nieco dokładniejszy.
Byliście blisko?
- Nie. - Nie trafiliście jednej liczby?
Nie.
Wszyscy widzieli, jak biegam po mieszkaniu z latarką.
Q raczej nas nie sabotował.
Chyba po prostu popełnił błąd,
ale nie wniósł niczego do śledztwa.
Chciałbym mu ufać, choć może nie powinienem.
Gratuluję, wygraliście 5000 dolarów.
W puli jest teraz 15 000 dolarów
dzięki częściowemu sukcesowi zespołu Melissy.
Porządne włamanie zawsze pobudza apetyt.
Przebierzcie się, odsapnijcie i do zobaczenia na kolacji.
Nie spóźnijcie się. Tego posiłku nigdy nie zapomnicie.
Po tej misji jestem na dobrym tropie.
Intuicja mówi, że to Neesh.
Chodźmy na kolację.
Łatwo jest się zapomnieć.
Potrzebuję więcej informacji.
Jak leci?
- Co tam, stary? - O wilku mowa.
Obgadujemy kogoś?
- Pięknie. - Super.
- Dziękuję. - Bardzo dziękuję.
- To nasza pierwsza randka? - Chyba tak.
Uroczo. Na zdrowie.
Co sądzisz o misji?
Dobrze się spisaliśmy.
Świetnie współpracowaliśmy.
Co sądzisz o drugiej grupie?
Nic nie ugrali.
A skończyli tak wcześnie.
Interakcje są bardzo dziwne.
Masz ochotę na szczerą rozmowę,
ale ciągle myślisz:
„Czy ta osoba steruje rozmową,
żeby wyciągnąć ode mnie informacje?”.
Kumple od liny.
Nikt nie docenia…
- Jeśli ktoś mnie podejrzewa… - Nie.
Nie miałem na to ochoty.
- Jeśli jesteś kretem, świetnie ci idzie. - Obłęd.
Biedny Sean. Zjechał z budynku po nic.
Mówiliście, że się odkujemy. Zdobyliśmy pięć koła.
- Za rzut monetą. - Przynajmniej zrobili swoje.
To nasza wina.
Podnieciliśmy się na myśl, że znaleźliśmy szyfr.
Zespół mięśniaków.
Gdyby to było wyzwanie fizyczne, gdyśmy mieli ścigać się po schodach,
na pewno zgarnęlibyśmy kasę.
Ale…
No właśnie.
Chcę coś kupić, mają tu fajne sklepy.
- Jedzenie musi być świetne. - Jedzenie musi być dobre.
Pięknie tu.
Jest i Ari.
- Chodźcie. - Co tam, Ari?
Ari!
Dotarliśmy do restauracji, humory dopisują.
Napoje, jedzenie…
Witam, chodźcie.
- Usiądź. - Usiądę obok ciebie, Ari.
Jestem głodny, serio.
Wszyscy pomyśleli: „To jest to”.
Po raz ostatni jest was dziesięcioro. To ostatni posiłek dla jednego z graczy.
Za chwilę podejdziecie do quizu, ale najpierw…
czas na kolejną misję.
Pomyślałem wtedy:
„O nie”.
Co teraz?
Jest was dziesięcioro.
Każdy dostał ciasteczko z wróżbą.
Pięć z nich powiększy pulę,
a pięć gwarantuje zwolnienie.
Pięć?
To połowa z nas.
Płyta zatrzymała się z piskiem.
Muszę się napić.
Pięć osób dostanie zwolnienie, a ja mogę się nie załapać.
Moje szanse na quizie maleją.
Niedobrze. Nie lubię tego uczucia.
Chcę dostać zwolnienie,
ale siedzi tu wiele osób,
którym bardzo nie chcę go dać.
Nie unikną quizu.
No dobra.
W każdej rundzie będziecie głosować, kto ma odejść od stołu,
dopóki nie zostanie was pięcioro.
Jasne.
Pieniądze, które dojdą do końca, zostaną dodane do puli.
Jeśli przy stole zostanie zwolnienie, jego właściciel uniknie quizu.
To prosta gra, wystarczy kłamać albo mówić prawdę.
Cieszę się na tę misję, bo dostanę szansę,
żeby przypatrzyć się, jak dobrze wszyscy kłamią.
Zagłosujcie dobrze, a dostaniecie ponad trzykrotność puli,
bo dojdzie do niej 50 000 dolarów.
- Potrzebujemy tej kasy. - I to jak.
Wybierzcie po ciastku.
Powodzenia i pamiętajcie: do odważnych świat należy.
Pięć osób musi blefować, żeby dostać zwolnienie.
To wszystko zmieni.
Kasa.
Jestem pewny, że zorientuję się, kto kłamie,
a kto mówi prawdę.
Zależy mi na zwolnieniu. To przepustka do kolejnej misji.
Każdemu będzie na nim zależeć.
- No i Mike. - Które by tu wziąć?
Jeśli dostanę okazję, skorzystam z niej.
Teraz musicie się dowiedzieć, kto co ma.
Do dzieła.
Mam 5000.
- Ja też. - Też mam 5000.
Trzy piątki.
Ja też mam 5000.
Deanna, Melissa, Michael i Q.
Mogę zdradzić, że tylko w dwóch ciastkach było 5000 dolarów.
Dwie osoby kłamią.
Każdy ze zwolnieniem będzie kłamał na jego temat.
Taka będzie tu strategia.
Ułatwię sprawę i pojadę po bandzie.
Przysięgam na rodziców, że mam 10 000.
Ja też.
Też mam 10 000.
To ciekawe, bo osoby, które odpowiadają natychmiast,
zazwyczaj kłamią.
Czekałam, kto zgłosi moją kwotę, czyli 10 000 dolarów.
Robi się gorąco.
Sean, Neesh, Hannah i Muna twierdzą, że mają 10 000,
ale taka kwota była w dwóch ciastkach.
Ja mam 20 000 i wolę dodać je do puli.
Jeśli wylecę, zobaczycie czerwony pasek z nadrukiem „20 000 dolarów”.
Czerwony pasek z białymi literami.
Ryan, co masz?
Dwadzieścia.
To ja mam 20 000.
Już wiem, od kogo zacznę.
Tony i Ryan twierdzą, że mają 20 000.
Jedno z was musi mieć zwolnienie.
Tylko dwie osoby mają 20 000. Wybierzmy spośród nich.
Mam zwolnienie. Muszę spróbować.
Najlepszym pomysłem
był atak na Tony’ego,
bo wiem, że niektórzy mu nie ufają.
Tony, chcę wierzyć, że masz 20 000,
ale wczoraj rano powiedziałeś,
że zrobisz wszystko, żeby zostać w grze do końca.
Chcę powiększyć pulę.
Nie zaryzykowałabym całej,
ale wolę stracić część,
żeby dostać zwolnienie.
Będzie bolało.
Wiszę wam kupę kasy, więc…
Tony mówi prawdę. Ryan kłamie.
Może nie mieć tej kasy.
- Umie kłamać. - Ona ma zwolnienie, ja mam 20 000.
Głosujmy na Ryan.
- Zacznijmy od niej. - Czemu nie od ciebie?
Mam 20 000 dolarów, ale osoba, która mnie atakuje,
wygląda wiarygodnie.
Pierwszy się zgłosiłem, ona milczała.
Myślałam, że po prostu rozmawiamy.
Na początku chciałem, żeby mnie podejrzewali,
ale teraz nie potrafią odróżnić prawdy od kłamstw.
Wyszedłem na idiotę, nie ufają mi.
Stracimy kasę.
Przeze mnie.
Niedobrze.
Napisy: Jędrzej Kogut