Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
„Był koniec lat 90.
Nie mieliśmy nawet 16 lat.
Mama uważała Lorenza, mojego kuzyna, niezłym wariatem.
Mieliśmy iść do kina na film sensacyjny.
Niedawno przeniosłem się do Guadalajary z Los Altos.
Kuzyn przyprowadził dwóch kumpli, by namówić nas na biznes”.
Pole golfowe, kuzyn! To ziemia teścia brata kumpla.
Wprowadzamy w temat klub biznesowy.
Jedyny problem to woda,
ale bratanek dyrektora wodociągów to nasz gość.
Dostanie swoją działkę, gdy znajdziemy inwestora z kasą.
Idziemy na ten film czy nie?
Mam lepszy pomysł.
Boże, tak! Tyle spermy!
- Hiszpańskie pornosy są dziwne. - „Tyle spermy, ziom!”
Dobra. Pięć minut dla każdego. Reszta czeka w pokoju obok.
- Jasne? - Czekaj!
Każdy wybiera sobie fragment.
Zaczynam, bo to mój dom.
- Proszę. - Cześć.
Dzień dobry.
Jest ktoś w domu?
Dzień dobry. Mam naprawić lampę.
- Cześć. - Cześć.
- Proszę za mną. - Jasne.
Masz pięknego fiuta.
No chodź.
Tak.
Nie liczę, że ktoś mi uwierzy.
Vale!
- Co? - Lecimy do Barcelony!
- Co? - Mam stypendium!
- Serio? - Tak!
- Nie wierzę! - Serio!
Gratulacje.
Przed wyjazdem do Barcelony
pojechałem do Guadalajary, by pożegnać się z rodzicami.
Kiedy mnie odebrali, mama…
- Uważaj! - Widziałem.
- Zapłaciłeś za parking? - Płaci się na końcu.
- To po co są te parkometry? - Mogę zapłacić, tato.
Spokojnie, synu. Można zapłacić przy wyjeździe.
Parkometry nie wydają reszty.
- Jak się ma Vale? - Świetnie.
Została, by ogarnąć dom, ale przesyła pozdrowienia.
- Uściskaj ją. - Jasne.
Wiesz, kto jest w Barcelonie?
Córka mojej przyjaciółki.
Uczy się na szefową kuchni. Ma na imię Paola.
Obiecałam, że się odezwiesz.
Nie wiem, o co chodzi, ale mam przeczucie, że nie wrócisz.
- Mamo. - Naprawdę. Oby tak było.
Życzę ci, żebyś ułożył sobie tam życie.
Może zdobędziesz pracę na uniwersytecie.
Zostaniesz profesorem. Co nie?
- Byłoby świetnie. - Tak.
Zobaczymy.
- Prysznic jest sprawny? - Powinien.
Wezwałam hydraulika z polecenia mojego brata.
Znasz swojego ojca.
Jego gość chciał nas okantować. Kazał wymienić masę rur,
a nie było potrzeby.
W drugiej łazience jest lepsze ciśnienie.
Dzięki, mamo.
Jasne. Zrobię sałatkę.
- Dobrze. - I zamówię napoje.
Zaraz przyjdę.
Dojechałem, kochanie.
Właśnie się rozpakowuję. Rodzice mnie odebrali.
Przez cały dzień się całują.
Obiecaj, że tacy nie będziemy.
Zadzwonię później. Kocham cię.
Wyobrażam to sobie.
Siadam do jedzenia z tatą i Nayeli. Porozmawiamy później.
Kocham cię.
Juanpa. Tu jesteś, synu.
Lorenzo nie mógł przyjść, ale chce z tobą pogadać.
Nie odpowiadasz na jego wiadomości.
W porządku. Dzięki.
- Co tam? - Jak się masz, gnojku?
Musimy pogadać, nim wyjedziesz.
Mam ciekawy projekt. Poznasz moich wspólników.
- O której masz jutro czas? - Mogę nie dać rady.
Nie bądź pieprzonym dupkiem. Jesteśmy rodziną.
To zajmie pół godzinki.
- Wpadnij. Wszyscy tu są. - Zapomnij.
Jesteśmy rodziną, ale te obiady to męczarnie.
- Jutro idę do księgarni i banku… - Pół godzinki! Nie pożałujesz.
To stypendium nie wystarczy na wiele. Europa jest droga.
Mam pytanie.
Macie Instrucciones para Vivir en Mexico?
Trzyma ją pan.
Tak, ale szukam tańszej wersji.
Do robienia notatek.
To jedyny egzemplarz.
Rozumiem. Dzięki.
Jesteś kuzynem swojego jebniętego kuzyna?
- Nie. - Nie wkurwiaj mnie.
Jesteś, zobacz.
Idziemy.
- Dokąd? - Do jebniętego kuzyna.
Muszę zapłacić.
Dobra.
Dzień dobry.
Idź.
To twój kuzyn?
Wylatujesz na magisterkę do Barcelony?
Odpowiadaj, dupku.
Jeden kłapie dziobem, a drugi przyjął śluby milczenia.
Za wcześnie na ślub.
Będę robił doktorat.
Czemu go związaliście?
Bo ten dupek kosztował nas masę kasy.
Podobno macie jakiś projekt. To prawda?
Nie za wcześnie na jatkę?
Nie, Chucky. Trzeba od razu postawić sprawę jasno.
Zadzwoń po wszystkim.
José!
Jestem na głośniku?
Tak. Włączyć wideo?
Nie. Tylko przybliż telefon.
Juan Pablo?
Odpowiedz.
Tak?
Zobaczyłeś, że się nie pierdolimy. Jak się ma Valentina?
- Kto mówi? - Absolwent.
Twój kuzyn mówił o studiach. Jaki uniwersytet?
- W Barcelonie. - Jaki uniwersytet, młocie?
- Pompeu. - Jaki masz temat doktoratu?
Ograniczenia humoru w XX-wiecznej literaturze latynoskiej.
Co?
Ograniczenia humoru w XX-wiecznej literaturze latynoskiej.
Słyszałem, dupku, ale co to, kurwa, znaczy?
Chodzi o to, z czego można było się śmiać.
Na przykład czy można żartować z zabicia twojego kuzyna?
- Coś w tym stylu. - I co myślisz?
- Zależy. - Od czego?
Od narratora.
Gdyby żart opowiadał mój kuzyn…
Spierdalaj. Martwi nie gadają. Słuchaj mnie, dupku.
Leć z dziewczyną na uniwersytet w Barcelonie
i czekaj na instrukcje. Tylko bez żadnych sztuczek.
- Jeśli to Valentina, nie odbieraj. - To nie do mnie.
Wyjmij mój telefon z torebki.
- To tata. - Odbierz.
- Cześć, tato. - Przełącz na głośnomówiący.
- Halo? - Cześć, kochanie.
- Tak? - I jak?
Są zdruzgotani. Nie widziałem brata w takim stanie.
To coś strasznego. Wbrew ludzkiej naturze.
Dzieci chowają rodziców, a nie na odwrót.
Dowiedzieli się czegoś?
Jest tak źle, że nie wpuścili nawet mnie jako lekarza.
Nie da się odtworzyć ciała. Trumna będzie zamknięta.
Boże, to straszne. Nic nie rozumiem.
Jak ciężarówka mogła przejechać mu po głowie?
Nie wiem. Może wcześniej potrąciło go auto.
Nie za bardzo chciałem ich pytać.
Wybacz pytanie,
ale czy mógł zrobić to celowo?
Jasne, że nie!
Podobno Lorenzo był podekscytowany jakimś nowym projektem.
- Synu! - Tak?
Życzę ci udanego wyjazdu.
Dzięki, tato.
Wyjaśniłem wujkowi i ciotce, że mama odwozi cię na lotnisko,
ale zadzwoń do nich albo wyślij chociaż wiadomość.
Ze względu na opóźnienie musimy oczekiwać na pasie startowym.
Dziękujemy za cierpliwość. Jest to poza naszą kontrolą.
Juan Pablo Villalobos?
- Tak. - Proszę z nami.
- Coś się stało? - Nie wiem.
Mamy wyprowadzić pana z samolotu.
- Nie, to jakaś… - Weźcie go!
Przez niego mamy opóźnienie.
Do pana.
- Tak? - Gdzie twoja dziewczyna?
- Kto mówi? - Vicente.
- Kto? - Chucky, dupku. Gdzie Valentina?
Nie leci ze mną.
Rozstaliśmy się.
Jeśli chcesz ochronić ją oraz swoich bliskich,
masz robić dokładnie to, co ci, kurwa, mówimy.
Przebukuj lot, jedź po nią i lećcie razem.
Może odmówić. Byłem dla niej okrutny.
Okrutni to będą moi kumple, jeśli nie wsadzisz jej do samolotu.
Hej, siostrzyczko.
Nie wiem, czy zdołam zapomnieć, jakie okropności wygadywał Juan Pablo.
Jeszcze udaje, że nic się nie stało.
To było podłe, ale czas, byś zostawiła to…
Koleżko!
Dobrze wytrzyj naczynia, nim je odłożysz.
Nie ma sprawy.
Jutro wpadnie Ale. Przywiezie ją jej mama.
- Super. - Poznacie się.
- Świetnie. - Dobranoc.
- Pogaś światła.
- Prąd jest drogi. - Jasne.
DZICY DETEKTYWI
„Czasem walka wydaje mi się snem”.
„Czasami mnie to śmieszy, czasami nie”.
„Pewnego dnia policja złapie Belano i Limę,
ale nas nigdy nie znajdą”.
„Kocham cię, Lupe, ale tak bardzo się mylisz”.
Analizuję prywatne dzienniki pisarek z Argentyny i Urugwaju,
które popełniły samobójstwo.
Ciekawi mnie tożsamość jako występek lub wyparcie,
a także manifestacja woli mocy.
Bardzo ciekawe. Kontynuujmy.
Mamy na imię Nina. Pochodzę z Chile, mam 27 lat.
Mój projekt dotyczy zawłaszczenia politycznej poprawności
przez najbardziej reakcyjne, rzekomo libertariańskie dyskursy,
według których pochodzenie humoru nie ma żadnego znaczenia,
gdy jest wręcz odwrotnie.
Analizuję pojęcia hierarchii i własności
oraz koncepcje „nad/pod” i „na wylot”.
PROPOZYCJA PRACY DOKTORSKIEJ
NOWY DOKUMENT
Wcześniej nie napisałem żadnej książki,
bo nie przydarzyło mi się nic wartego opisania.
Cześć, Vale. To może być ciekawa wystawa.
- Mogę cię odebrać. - Dobrze, będę czekała.
Zrób sobie tosta z kajmakiem.
Co robisz, kochanie?
Narysowałam ją.
- Vale? - Tak.
Czemu jest czarna? Przecież tak nie jest.
To był najbardziej podobny kolor.
Nie wygłupiaj się. Narysuj ją ładnie.
To brunetka. Zobacz, jakie ma piękne włosy.
Masz.
„Samotność to trud w wyrażeniu tego.
Szare molo i czerwone domy”.
Matka nauczyła jej głupot.
Tosta?
Absolwent chce z tobą pomówić.
Jestem zajęty.
Daleko jeszcze?
Bo jestem umówiony.
Ktoś na mnie czeka.
Jak mieszkanie?
Ponad nasze możliwości.
To jedz mniej tapasów, dupku.
Według Chino policja rzadko odwiedza tę dzielnicę.
Trzymaj się i czekaj na instrukcje.
Pogrzeb twojego kuzyna był naprawdę smutny.
Przyjechała jego dziewczyna z Cozumel. Jakaś Carla lub Karina.
Wpadła ze swoimi głupimi znajomymi.
Mieli małe stopy, jak do wspinaczki na piramidy.
Wyglądali, jakby mieli sprzedawać hamaki.
A koledzy z pracy twojego wuja przesłali wieniec z różowych goździków.
Myśleli, że to była kuzynka. Obwinili za to sekretarkę.
Biedaczka przepłakała cały pogrzeb.
Twój wuj się zdenerwował. Ojciec musiał przepisać mu leki.
Te mocne, trzymane w sejfach, by ćpuni ich nie ukradli.
Vale.
Juan Pablo byłby zachwycony.
Myślałam, że przyda się nam nieco normalności,
ale ta dzielnica jest strasznie zadufana.
Były tańsze mieszkania, ale Juan Pablo nalegał.
Nie poznaję go.
Jakby przywiózł ze sobą wszystkie rodzinne uprzedzenia.
Zgadnij, co spotkało mnie w sklepie.
Przepraszam.
Podasz mi sos pomidorowy?
- Ten? - Tak, dziękuję.
Proszę.
Pomóż mi z mlekiem. Jest za ciężkie.
A potem rzuciła…
Wybacz. Myślałam, że tu pracujesz.
Ale jesteś śliczna.
Nie rozumiem tego miasta.
Ciężko mi.
Może to tylko mój gówniany nastrój, ale nie czuję tu pośpiechu.
Jakby ściągali tu tylko zagubieni.
Czuję, że powoli poddaję się nicości.
Jakby coś mówiło mi, że dzięki temu nie będzie gorzej.
OKUPACJA
Poznałam Włocha. Zrzędliwego, ale zabawnego. Jimiego.
Zostaw tę dziewczynę. Chodź.
- Jak masz na imię? - To Ugo.
Pochodzi z Neapolu, mieszka tu z psem.
- Pochodzę z Meksyku. - Co tu robisz?
Zaczęliśmy rozmawiać i poczułam się mniej smutna.
TAK DLA MIESZKAŃ SOCJALNYCH PONAD 1000 DOMÓW
Tu chociaż można napić się na ulicy.
Nie możesz mu wybaczyć? Posłuchaj swojego ciała.
Nie obwiniaj się za to, jeśli tak mówi ci ciało.
No patrzcie, na kogo wpadłam!
Cześć.
Juan Pablo chyba dostał wiadomość.
Znajomi ze studiów.
Idziemy na drinka.
- Chcesz iść? - No proszę.
Juan Pablo zaprasza dziewczynę. Trzeba to uczcić. Idziemy.
Elizondo była w szoku. Spytała, czy wiedziałam,
ale nie miałam pojęcia.
- A wy? - Nie.
O wilku mowa. Jest i on!
- Sami go spytajcie. - Zmieniłeś temat swojej pracy?
Miałam pierwsze zajęcia z Elizondo. Trochę popsułeś jej nastrój.
Przepraszam, siedzimy tu.
- Wyszliśmy tylko zapalić. - Jasne.
- Co ci powiedziała? - Nic.
- Nic? - Kiepsko to zniosła.
Opowiadaj.
Proszę.
- Dzień dobry. - Dobry.
- W porządku? - Tak.
Chciałem z panią pomówić,
bo chcę zmienić opiekuna doktoranckiego projektu badawczego.
Kim chciałbyś mnie zastąpić?
- Zapisz to. - Chwilkę.
Zaraz.
Tak?
Ma może pani długopis?
Dziękuję.
W porządku.
- R-I-P-O-L-L. - Dobrze.
- Ripoll. - Meritxell?
Tak.
Co twój projekt ma wspólnego z gender studies?
Nie kiwnę palcem, by to załatwić.
- Sam to zrób, a złożę podpis. - Dobrze.
- Też jesteś z Guadalajary? - Co?
- Jesteś z Guadalajary? - Nie, z Veracruz.
Miasto muzyki son jarocho.
Skąd znasz Juana Pabla?
Muszę iść do łazienki.
Pewnie wiedziała, dlaczego przyszedłeś.
Na pewno.
- Tak. - Pewnie tak.
Masakra.
Jesteś tam? Mogę zadzwonić?
Trochę tu głośno, ale daj znać, to zadzwonię.
Jakieś problemy ze zmianą?
Nie, tylko trochę papierów.
Kiedy przejmie cię Ripoll?
W przyszłym tygodniu.
Świetnie. Dowiedz się wszystkiego o Lai Carbonell.
Jest jej studentką. Powinna być na seminarium.
Laia Carbonell.
- Kto to? - Zbliż się do niej.
Musisz nawiązać kontakt. Nie spieprz tego, dupku.
Poznaj wszystkie modne słówka.
To nie jest moja specjalizacja. Co mam powiedzieć?
Zrób szybki kurs, jeśli życie ci miłe.
Co mam zrobić?
Przelecieć ją.
Co?
Masz wyruchać Laię, dupku.
Nie zrozumiałeś, co ci…
- Cześć. - Hej. Jak się masz?
Nie wiem. To jakiś parking.
Co tam robisz?
Poszłam do baru ze znajomymi Juana Pabla.
I jak?
Do dupy. Wiesz, co się okazało?
Jesteś pijana?
Nie, sikam.
Posłuchaj tego.
Wpadałam na niego, gdy wychodził, więc dupek musiał mnie zaprosić.
Nikogo nie znałam,
a do tego okazało się, że nawet im o mnie nie powiedział.
Pogadaj z nim.
Co ty robisz? Wynocha!
- Zaczekaj. - Co jest?
Gość mnie przyłapał.
- Oddzwonię jutro. - Dobra.
Cześć. W porządku?
Chcesz pierożków empanada?
Nie widziałem cię. Pierożków?
Naprawdę dobre. Świeże, domowej roboty.
Chcesz?
Pyszne.
No siadaj. Zjesz je jak taco?
Siadaj i wsuwaj.
Co jesteś taka nieśmiała?
Chcesz wina?
- Nie. - Na pewno?
- Zdrowie. - Smaczne.
Widzisz?
Posłuchaj.
Wiesz, co w tobie lubię?
Nie zachowujesz się jak te durnie,
które przesiadują na La Rambli, póki Cyganie nie zawiną im portfela.
Jesteś inna, prawda?
Rozgryzłem cię, co? Chadzasz własną ścieżką.
To sztuczne miasto nie zdołało cię omamić.
W waszym pokoju mieszkała para z Chile.
Codziennie nawijali o parkach i muzeach.
Przecież ja tu mieszkam! Mam gdzieś pierdoły dla turystów.
Pokłócili się,
ona spiknęła się z Katalończykiem, a on wyrzucił ją za drzwi.
Gość mógł wykorzystać tę sytuację
i zrobić tutaj 80 lasek dookoła świata.
Wtykać flagi na mapie.
Mamy tu Chinki, Afrykanki, Skandynawki, Latynoski.
A on co zrobił?
Wrócił do Santiago.
Nie do Meksyku, Buenos Aires czy do Bogoty.
Do Santiago.
Chcesz kreskę?
Nie przeszkadza ci to?
Co się dzieje z tobą i Juanem Pablem?
Ostatnio powiedział, że uczy się katalońskiego.
Serio? Katalońskiego?
Katalończycy tego nie chcą.
Na pewno nie chcesz?
Widzę cię.
Lubisz paradować jak jakaś Paryżanka
z seksownie potarganymi włosami.
Z fajką i kawowym oddechem.
Ale jesteś Latynoską. Nie oszukuj się.
Spójrz na siebie. Jesteś cudowną Latynoską…
- Nie! - Co?
- Co to ma być? - Co?
Mieszkam tu z Juanem Pablem. To ostatnie, czego chcę.
Do kurwy nędzy.
Przecież głupsza od tego nie będziesz. Co ma do tego Juan Pablo?
Podążacie w przeciwnych kierunkach.
Jesteście typową parą, którą Barcelona rozdziela.
Nie radzą tu sobie i rozstają się.
Wiesz czemu? Bo Barcelona to suka.
Mówię z doświadczenia.
Wiesz, co robi teraz Juan Pablo?
Pieprzy się z jakąś laską z baru.
Równie głupią, ale nieco ładniejszą.
Nic dziwnego, że ludzie nie lubią Argentyńczyków.
Pierdol się. Za kogo się masz?
Za jakąś księżną?
Hej. Absolwent dzwoni.
Nie waż się tak rozłączać.
Twój ojciec będzie pierwszy.
Wysłałem do niego mojego gościa, bo zranił się podczas akcji.
Tatko chciał zrobić badania, a to był tylko siniak,
bo gonił idiotę, który chciał nas okantować.
Dobry z niego lekarz.
- Chcę pogadać z tatą. - Możesz zaczekać?
Potrzebujemy nieco prywatności.
Spokojnie, synu. Wejdź.
- Lorenzo… - Co z nim?
- To nie było potrącenie. - Znów masz wysypkę!
Juan Pablo chyba ma koszmar.
- I zapalenie skóry. - To alergia.
Na przedstawienie dziewczyny znajomym.
O czym ty mówisz?
Wyszedł z baru, bo wstydzi się wysypki i dziewczyny.
Wyszłaś bez pożegnania.
Dziś chociaż się pokłóciliśmy.
To artystka, której prace opisują wiele omawianych tu tematów.
Mętność, odrzucenie, fragmentację.
Porozmawiajmy. Kto zacznie?
Proszę, Laia.
Rozumiem intencję autorki
i zgadzam się z tezami oraz pytaniami.
Jednak spojrzenie te wydaje się obecnie problematyczne.
Poniekąd nieumyślnie utrwala
idee kruchości, poetyzmu oraz reprezentacji abstrakcyjnej
w charakterystyce feminizmu.
Kruchość.
Kto się zgadza lub chce to skomentować?
- Mahle? - Tak.
Myślę, że każda osoba ma własną przestrzeń i pogląd.
Obecnie mamy reżyserki nagrywające ostre porno.
Ich perspektywa jest świetna.
Uważasz to za świetne?
Laia Carbonell, proszę.
Bądźmy konstruktywni.
Wielokrotnie omawialiśmy już to,
że pomimo czystych i prawych intencji
patriarchat utrwala fałszywe rozumienie równości
i umocnienia, więc się nie zgadzam.
Do tego sugestia, że maczyzm i uprzedmiotowianie to męska rzecz,
jest krótkowzroczna i zła.
Wszystkie mamy chcieć tego samego?
Porno oglądamy dla orgazmu.
A możesz czekasz do końca, by sprawdzić reżysera,
i wtedy wydajesz opinię?
Przedstawiłyście ciekawe argumenty,
ale przejdźmy dalej, do filmu Miguela Silveiry,
który w Santiago de Compostela prowadzi grupę badawczą
dotyczącą opresji i represji w dyskursie fallicznym.
Zgaśmy światła.
Nazywam się Miguel Silveira.
Film nosi tytuł Opresja fallusa
i nagrałem go z partnerem, Xavim.
Film ten obejmuje
następujące elementy.
Kiedy…
Chwileczkę. Dołączyła do nas nowa osoba.
Juan Pablo, przedstawisz się?
Cześć.
Juan Pablo. Pochodzę z Meksyku.
W pracy magisterskiej
poddałem analizie prace Jorge’a Ibargüengoitii z Meksyku.
Opowiedz o swoim projekcie.
Mój projekt badawczy dotyczy…
mizoginistycznego i homofobicznego humoru.
W jednej z jego powieści bohater myśli,
że największy wstyd to lekarz, który wsadza mu palec w tyłek.
W odbyt.
Bawi cię, że go to zawstydza?
Podczas lektury mnie to rozbawiło,
ale to kwestia kontekstu kulturowego oraz budowy postaci.
Nie uważam tego za zawstydzające.
Czy celebracja takiej historii nie wzmacnia takiej homofobii?
To zależy.
Jeśli poprzez „celebrację”
ma pani na myśli lata analizy tekstów, to nie zgodzę się.
Dlatego właśnie o tym rozmawiamy.
Co oznacza fakt, że cię to rozbawiło?
To zależy.
Nie bawi mnie to, że mnie to rozbawiło.
Ale gdybym opowiedział komuś o tym, co dzieje się między mną a wami,
tworzyłoby to spore pole do wprowadzenia humoru.
Dziękuję już.
Do zobaczenia za tydzień.
Pamiętajcie, by wysłać tematy projektów.
Cześć.
Byliśmy na zajęciach u doktor Ripoll.
Pamiętamy. To było pół godziny temu.
Byłeś bliski linczu.
Ktoś już wcześniej ich nakręcił.
Cześć.
Analizujesz seksistowski humor.
Bardziej ciekawią mnie granice humoru.
To trudne czasy na takie dyskusje.
Lepiej nie omawiać ostatniego filmu.
Jedno mnie zainteresowało.
Przypomniał mi się artykuł Gayle Rubin i Judith Butler.
- Kogo? - Gayle Rubin i Judith Butler.
Opisują seksualność w kontekście historii materiałów.
- I innych rzeczy. - Jakich?
Planowania miejskiego i chińskich dzielnic.
Czarnych plam na mapie, bez dostępu do prądu.
Jaki to ma związek?
Nie da się zrozumieć historii fetyszyzmu
bez poznania historii gumy
i wyzysku Indian z Amazonii przez Anglików w XIX wieku.
Chodzi mi o to,
że dr Silveira i jego partner nie byliby w stanie
dokonać tych „wyczynów”
bez przemysłu produkującego te seksualne protezy
i powrotu do wyzysku Indian.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Mamy czuć się winne, gdy szczytujemy dzięki dildo?
No cóż.
Należałoby przeprosić za swoją kolonialną mentalność
przed ściągnięciem majtek.
- Jak było ci na imię? - Juan Pablo.
Nie można mówić o fetyszyzmie bez analizy mizoginii,
bo wielu twoich „dobrych dzikusów” było cholernymi mizoginami.
Znasz Pigmaliona?
Pomyślałem o nim, bo…
To nasz przystanek.
- O co chodzi? - Nie mogę tego zrobić.
- O czym ty mówisz? - Znajomość nie wystarczy?
Z Katalonką?
Żartujesz sobie. Masz się za takiego bystrzachę?
Wysil się, dupku. Pokaż, za co dostałeś to stypendium.
„Niektóre doświadczenia uważa się za cenniejsze.
W czasach kapitalizmu rzeczy takie jak życie,
czas oraz wspomnienia stały się towarem jak wszystko inne.
Zwiedzamy Amerykę Łacińską, Tajlandię czy Kanadę.
Wybieramy Nowy Jork, Madryt i Paryż, bo tam jest najciekawiej.
Całą młodość szukamy czegoś, co zawsze jest o krok przed nami.
To trywialne konsekwencje nakładania teorii ekonomicznych
na nową formę towaru: czas wolny.
Zwrot ten jest przewrotny,
bo sugeruje istnienie czasu niewoli”.
Dziękuję, Munir.
Żywe istoty to świetny debiut. Pamiętajcie o zakupie.
Wszystko jest autofikcją, prawda?
- No cóż… - Też piszesz?
Tak.
- Czekam na magisterkę. - Jak to?
Muszę mieć stypendium.
W Meksyku trzeba czekać dwa lata po otrzymaniu grantu…
Przepraszam.
Zamykają, więc idziemy na drinka do baru.
Wezmę rzeczy i pożegnam się.
Idziesz?
Proszę.
Cześć.
Przeczytałaś wiadomość ode mnie?
Miałem twój adres e-mail dzięki liście u doktor Ripoll,
więc wysłałem ci tamten artykuł.
Widziałam, ale nie czytałam go.
Znasz tę książkę?
Tak, ale nie czytałam.
Naprawdę dobra.
Może chciałabyś pójść ze mną kiedyś na kawę?
Chodźmy.
Teraz?
Tak, napiłabym się kawy.
Ale nie rób sobie nadziei, wolę kobiety.
Jasne.
Wiedzieliśmy o tym.
- Zaangażuj Valentinę. - Co?
Musimy dostać się do kręgu Lei.
Najłatwiej i najszybciej będzie dzięki seksowi.
- Pójdę na policję. - Tak?
Śmiało. Jeśli pójdziesz do gwardii, uściskaj ode mnie Gimena.
A jeśli na policję, to Riquera.
- I co w ogóle powiesz? - O Lorenzo.
Zabiła go ciężarówka.
Prześlę ci kopię aktu zgonu.
Zapisz ten numer telefonu, dupku.
Zadzwoń do tego gościa.
Da ci to, czego potrzebujesz.
Nie jestem na tyle durny, by ufać twojemu urokowi.
Dzięki, Chino.
Wystaw rękę.
Masz.
Proszę.
Co stało ci się z twarzą?
Mam kilka alergii.
Jezu. Od dawna tu jesteś?
- Cóż… - Chyba nie, co?
Ludzie idealizują Barcelonę.
Kiedyś było tu super, ale to już przeszłość.
Turyści, cały ten klimat.
Miasto zeszmaciło się dla turystyki. Zarabiam na tym, ale taka prawda.
Chyba masz rację.
No dobra. Stawiasz piwo, nie?
Tabsy są opłacone.
To najlepszy towar na rynku.
W całej Europie nie ma silniejszej aspiryny.
- Jasne. - Ludzie dla nich zabijają.
A ty masz je za darmo. Kim jesteś, do cholery?
Nieważne. Na razie.
Piwko na niego, Chino.
Miłego dnia. Na razie.
Literatura nauczyła mnie,
że aby osiągnąć coś niemożliwego, absurdalnego czy magicznego
wystarczy jedynie spełnić wymogi.
W najgorszym razie trzeba stworzyć nowy świat.
Rany. Juan Pablo zaprasza mnie na imprezę.
Może to zamanifestowałaś.
Epatujesz New Age jak na squatera.
Co tam?
Świat z innymi zasadami.
- Cześć. - Jak tam?
Dobrze. A u was?
- Super. - Świetnie.
- Cześć. - Laia. Valentina, dziewczyna.
- Miło poznać. - Wzajemnie.
W najlepszym razie wystarczy tylko zmienić narrację.
I pozwolić, by bohaterowie ożyli.
Vale.
Vale!
Co robisz?
Szota?
Chcecie?
Zdrowie!
Potem wystarczy pozwolić, by narracja płynęła sama.
Taxi!
I, niczym w klasycznej powieści,
staje się niemożliwe.
Lubisz obserwować?
Juan Pablo też by tego chciał.
Kilka dni oraz kłótni, które wolę przemilczeć, później
Valentina zostawiła mnie.
Ale nie Barcelonę.
Po długim namyśle uznałam,
że to klasyczna historia przemiany bohatera.
To esencja każdej opowieści.
Musi zdradzić przeszłość i bliskich, by zmienić swoją przyszłość.
A „bohaterem” jest ten pierdolony gnój.
Brakowało tylko obietnicy, powodu tej pieprzonej przemiany.
Lai.
Tamtej pieprzonej nocy
przeszłość, teraźniejszość i przyszłość wylądowały w łóżku.
Rano teraźniejszość była przeszłością, a przyszłość przejęła władzę.
Nie powinnam przyjeżdżać do Barcelony
i mieć durnych nadziei, że nasz związek może się udać.
Księżniczka opłaci rachunek za gaz?
Co?
Włączyłaś ogrzewanie, a jest płatne osobno.
I nie mówiłaś, że masz wielkiego psa.
Nie wiedziałam. Było zajebiście zimno.
To kup sobie koc.
Co słychać?
Zajmuję się Ugo.
Albo i on mną.
Squattersi też świętują Boże Narodzenie, więc Jimi wyjechał do rodziny.
Nie rozumiem tej jego ideologii,
ale ostatnio niewiele rozumiem.
Proszę.
Ciastka są dla niego.
Dzięki, Giuseppe.
Nie uwierzysz, co odwaliłam.
Poszłam na ulicę Julesa Verne’a i czekałam na Juana Pabla.
Był z tą suką, która podobno jest lesbijką.
Wysypka jest coraz gorsza. Biedak.
Miał nową kurtkę.
Jimi powiedział, że to skandynawska firma.
Masz obsesję.
Dupek cię wystawił. Żyj dalej.
Ciesz się życiem, przeleć kogoś.
Twoja siostra ma rację. Przestań.
Czasami zemsta daje ukojenie.
Sama nie wiem. Może byłam dla niego za surowa.
Nie sądzę. Mogę go nastraszyć.
Daj mi jego adres. Sprawię, że posra się w gacie.
Poczujesz się lepiej.
Chcę prezent gwiazdkowy.
Zimno mi.
Ukradli mi kurtkę.
Nie stać mnie na nową. Nie mam ani grosza.
Oddaj mi swoją. Zaraz przyjdę.
Zaczekaj.
Mówiłem, że opłacę ci lot do domu.
Cześć. Juanchi kazał ci ją dać.
Przypomniałem sobie, jak bardzo Valentina nie lubiła zimna.
Stopy marzły jej nawet w Meksyku.
Byłem bliski zejścia i wyjawienia jej prawdy,
ale nie mogłem ryzykować.
Potrzebuję nowej kurtki.
Nie mogłeś zadzwonić na Święta?
Ojciec czekał całą noc. Powiedziałam, że w Europie było późno.
Wróciłeś do Valentiny?
Zawsze szanowałam twoje wybory,
ale otworzyłeś już oczy,
więc mogę ci powiedzieć, że Valentina nie jest dla ciebie.
Ostra jak papryczka, oczy jak ropucha i wielka gęba.
Nie, nie, synu.
Bez powitań, idioto.
Chodź.
Co ty masz na twarzy?
To atopowe zapalenie skóry.
Co ty odpieprzasz? Czemu rzuciłeś Valentinę?
Dręczysz tę biedaczkę.
- Sama chciała odejść. - Pieprzenie.
Uwierzyłeś w te bzdury, które czytasz, by omamić Laię?
- Miałeś być o 11.00. - Zaczekać?
Podejdź, jakbyś sprzedał piwo, ale my ci odmówimy.
Na razie spadaj.
Ten skurwiel za nami… Nie odwracaj się!
- Jest z rodziny twojej panny. - Nie mojej.
Wzbudziłeś podejrzenia, a miałeś tego nie robić.
Nie powinieneś zrywać z Valentiną.
Przez ciebie musimy zaryzykować.
Powiedz Lai, że odwiedził cię chrzestny, który przed laty tu studiował.
Jej ociec go uczył.
Powiedz jej, że to szalony zbieg okoliczności.
„Chrzestny bardzo ceni twojego ojca.
Bardzo się lubią i chciałby się z nim spotkać”.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- W porządku? - Tak.
Co za przyjemność!
Ciocia Laia!
- Dzieciaki! - Dla ciebie.
Jak się macie?
- Pobaw się z nami. - Tak!
- Pozwolę wam pogadać. - Dobrze.
Chodźmy.
Co ty chcesz udowodnić? Że ten świr da ci do nas dostęp?
Myślałem o czymś mniej konwencjonalnym.
Toksycznym związku z młodą kobietą.
Byłą dziewczyną Juana Pabla.
- Ale humanistom nie można ufać. - Durnie.
Wyłącz to.
Właśnie. W Meksyku nazywamy ich dupkami.
Wiesz, co jest zabawne?
Sam wciągnąłeś w to Leię.
Miałem ją obserwować w Playa del Carmen.
- Bałeś się porwania. - To groźba?
Siedzimy u ciebie
obok dupka, który wygląda jak zainfekowany odbyt.
Tego bym się bał.
Teraz nalej mi whiskey.
Napijmy się.
W tym czasie wyjaśnij mi, czego ode mnie chcesz, do licha.
Oby to było coś ciekawego, bo wezwę policję.
Tu nie jest jak w Meksyku. System sprawiedliwości działa.
Takiego Oriego właśnie znam. Dowcipniś, jakich mało.
Spierdalaj.
Halo?
Dzwoniłaś. W porządku?
- Czemu szepczesz? - O co chodzi?
- W kurtce było 50 euro. - Mówiłaś, że nie masz kasy.
Będziesz mi dawał kasę, by oczyścić sumienie?
Nie, ale mogę pomóc ci z lotem.
Nie wyjadę stąd. Przestań nalegać.
Vale?
- W porządku? - Tak.
Pamiętasz, co mi zaproponowałeś?
Podjęłam decyzję.
Zrób to.
Wykorzystaj ten czas, synu.
Znajdź sobie porządną kobietę z Europy.
Pomyśl, jak byś skończył, gdybyś wciąż był z Valentiną.
Jako nauczyciel z Pachuki z mieszkaniem socjalnym.
Zastanów się.
Wyłącz to. Nie dziw, żeś taki durny.
Przyprowadź go, Chucky.
Masz ognia?
Ostatnio się widzieliśmy.
To zaraźliwe?
Przymknijcie się.
Może to trąd.
Nie jesteśmy w twoim zjebanym kraju.
Ten dupek obserwował drugiego dupka na prośbę rodziny jego panny.
Cholerni imigranci!
Ostatnie słowa?
Zostawcie psa. To nie jego wina.
- Jakiego psa? - Jest na zewnątrz.
Masz.
Chino.
- Masz. - Bierz, kurwa.
Udowodnij swoje zaangażowanie.
- Nie wiem, w czym biorę udział. - To nic szalonego.
- Ojciec twojej panny musi… - Dość już wie, dupku.
Chcesz, bym wysłał swoich ludzi do tatka i mamci na Jacarandas 32?
Śmierć twojego kuzyna będzie przyjemna w porównaniu do…
Dość.
Jednak twardziel z ciebie.
JESTEŚ ODPOWIEDZIALNY
- Tak? - Miało być 15, a Chino przywiózł 87.
- Kto mówi? - Nie pieprz, durniu.
Nie takie są zasady.
Przekaż szefowi, że taka ilość ściągnie na nas Interpol.
Nie zrobię tego.
Juan Pablo Villalobos?
Wiem, co zrobiłeś!
Horror tego świata.
Puste spojrzenie zmarłych.
Horror tego świata.
Puste spojrzenie martwych, które zmusiło mnie…
Horror tego świata.
Puste spojrzenie zmarłych, które…
Które…
odebrało dech i zmusiło do pisania.
Pewnego razu Meksykanin, Chińczyk i muzułmanin
spotkali się z gangsterami w opuszczonym magazynie w Barcelonie.
Tyle że muzułmanin był tak naprawdę ateistą z Pakistanu.
Zabij psa.
Szczerze mówiąc,
nikt nie znał do końca zasad tego świata.
Zwłaszcza Meksykanin błądził we mgle.
Oglądasz pornosy?
Bez jaj. Włóż słuchawki i zamknij drzwi.
Jasne.
Mała zostanie tu trochę. Jej mama wyjechała do Argentyny.
„Nie musieliśmy pisać dla nikogo”.
- Co? - To jakiś wiersz.
„Nie ma tu ciszy. Jedynie zdania, których nie słyszysz”.
W swojej powieści Juan Pablo Villalobos
tworzy wyjątkowy świat pełen ujmujących ekscentryków
wplątanych w dziwne, zabawne sytuacje.
W odysei zwykłego człowieka,
który wplątuje się w iście niezwykłe przygody,
Villalobos odnalazł swój własny ton oraz rytm,
wyjątkowy wobec współczesnej literatury meksykańskiej.
Śmieje się z absurdu i ujawnia bezsens wszechświata.
Jednogłośnie tegoroczna nagroda dla książki roku
trafia w ręce tego obiecującego młodzieńca.
Brawa dla Juana Pabla Villalobosa
i jego książki Nie liczę, że ktoś mi uwierzy.
Nagrodę wręczy Jorge Herralde.
Gratulacje. Proszę.
Okoliczności determinują wszystko.
Napisał tę książkę, ale nie zaprzeczymy,
że wydarzenia z jego życia były wielką inspiracją.
Nie mówi się źle o zmarłych,
ale niektórzy wciąż sprawiają kłopoty.
Hej, dzbanie. Po prostu strzelaj!
Piszę bez poczucia winy i wstydu. Mam na to ochotę.
Nie piszę, by przeprosić.
Po prostu jestem cynikiem, który chce napisać książkę,
jaką lubi czytać.
Nie wyskoczyłem z okna tylko dlatego, by dokończyć pisanie.
Muszę wytrwać.
Czasem nieco wyolbrzymiam, ale wszystko jest prawdą.
Mogę tego dowieść.
Nie liczę, że ktoś mi uwierzy. Nie pójdę też na policję.
Idziemy.
To na pewno był Włoch?
Raczej tak.
Jebani Włosi. Chcą pokrzyżować nam plany.
Długo pracujesz dla Absolwenta?
Przyjechałem tu zrobić doktorat.
Tego brakowało, by policja wydawała karty pobytu przestępcom.
Nie zdziwiłbym się. To kretyni.
Do zobaczenia.
- Do siego roku. - Wzajemnie.
Spokojnie. Jesteś wśród przyjaciół.
Inaczej by cię tu nie było.
Pieprzyć tych Włochów.
Mają Barcelonę za ściek,
w którym mogą promować swoją walkę z establishmentem.
To on.
Uwolnij się, siostro.
Od Juana Pabla i jebanych euro. Wracaj do nas do domu.
Cześć.
Chciałam życzyć ci szczęśliwego Nowego Roku.
Mam nową pracę.
Zadzwonię później. Kocham cię.
- Cześć. - Wychodzicie?
Tak. Spieszymy się.
Pa.
- Do siego roku. - Wzajemnie.
Jezu. Co ty masz na twarzy?
- Mam alergię na dym. - Jasne.
- Mogę zadać ci pytanie? - Tak.
Nie chcę dewaluować twojego związku z Laią,
ale czy jest ci z nią dobrze?
Nie chcę się wtrącać,
ale jesteś jej kaprysem.
Laia Carbonell kwestionuje i analizuje wszystko.
Nawet to, co kwestionuje.
Jesteś dla niej pieprzonym projektem.
Rozumiesz to?
- Zamyśliłeś się. - Idę zadzwonić do rodziny. Zaraz będę.
Siemasz! Tabsy się spodobały? Chcesz hucznie powitać Nowy Rok?
Posłuchaj mnie. Masz psa?
Mam to, co zwykle. Jakiego psa?
Pilnie potrzebuję weterynarza.
Nie mów, że pies zjadł ci tabsy.
Znasz kogoś?
Weź kasę, jest święto. To nie będzie tania sprawa.
Mówiłem, że są mocne.
Jasne.
Dobra.
Tak?
Masz numer telefonu do Ahmeda?
Pies mógł być zachipowany.
TATA
Wygrywasz, durne miasto. Spieprzam stąd.
Cygan i Maur wchodzą do baru
i zamawiają kawę u Hiszpanki.
Gdy ta się odwraca, Maur szturcha Cygana
i wsadza do kieszeni babeczkę.
Cygan odpowiada: „To jeszcze nic. Ucz się”.
Woła hiszpańską kelnerkę i mówi: „Pokażę ci sztuczkę”.
Ta nic nie odpowiada,
a Cygan bierze babeczkę i wkłada całą do buzi.
Kelnerka pyta: „Gdzie tu magia?”.
A Cygan na to: „Sprawdź kieszenie Maura”.
Nie Maura, tylko Maghrebczyka.
U mnie to zawsze był „pieprzony Maur”.
Nie kumacie, bo nie jesteście stąd.
To mało śmieszne i utrwala stereotyp,
że Maghrebczycy i Romowie to złodzieje.
„Romowie”? Skąd ty ich bierzesz?
To poniżające.
Po prostu skojarzył mi się ten pieprzony żart.
Wyglądacie jak podstawieni.
Meksykanin, muzułmanin i Chińczyk.
Jestem ateistą.
Najgorsza jest hiszpańska kelnerka.
Jakbyśmy mieli tu okradać Hiszpanów.
- Oto kod do… - Pokaż.
Zostanie jakiś ślad?
Zgłupiałeś? Zapisz ten kod.
Dlaczego?
Pozwolisz, by ten dupek wygrał?
- Ugo cię polubił. - Ugo?
Chodź.
- Vale. - Będę za wami tęsknić.
Giuseppe Savardi?
Dokumenty.
- Co? - Dokumenty.
Kurwa.
Proszę.
Co za zmiana!
Dokumenty.
- Moje? - Nie, butelki.
- Są w domu. - Skąd pochodzisz?
Nie odpowiadaj.
- Z Meksyku. - Mieszkasz tu?
Tak, ale za tydzień wracam.
- Zgłosiłaś pobyt? - Chyba tak.
Pod jakim adresem?
Przy ulicy Julesa Verne’a 2, ale wyniosłam się.
Proszę.
Oto data, godzina i miejsce przesłuchania.
- Radzę przyjść. - Nie wiem, o co chodzi.
Myślicie, że się was boję?
Te faszystowskie sztuczki…
Mężczyzna oskarżył cię o groźby karalne 28 grudnia pod jej adresem.
Gdzie mieszkasz?
- Gdzie? - Nie musisz odpowiadać.
Tamtej nocy byłem tutaj. Mam na to świadków.
Stul pysk, bo pojedziesz z nami.
Musimy sprawdzić twój adres. Proszę z nami.
Chwileczkę. Znam swoje prawa.
Co, do licha? Nic mu nie zrobiłeś, prawda?
Zrobiłem to, co chciałaś. Kto zgłasza popchnięcie na policji?
Masz tylko mnie. Uwierz mi.
Kupił sobie taką samą kurtkę
i ma ohydną wysypkę. Nie żałuj tego.
- Żałuję, bo mam kłopoty. - Chodźmy.
- Chwila. - Nie wiem, co zrobiłeś.
Do licha. Meksykanka boi się policji? Nie zasługujecie na Zapatę.
- Mogłeś powiedzieć. - Jak mnie tu znaleźli?
- Jechać z tobą? - Nie.
Jesteście faszystami. Nękacie ją, bo to Latynoska.
Ograbiliście ich ze złota i czepiacie się imigracji.
Pieprzeni naziści.
Moje rzeczy są w sypialni.
Tędy.
Na razie nie masz kłopotów.
Rozprawa Giuseppe jest w marcu. Będziesz już w Meksyku.
Powinnaś jednak zarejestrować pobyt.
To tylko durna zazdrość, póki jakiś idiota nie przesadzi.
Znam takie wypadki.
Brzmi głupio, ale lepiej zgłosić to, nim będzie za późno.
- To nie tak. - Daj.
- Co? - Kartę.
Dam ci swój numer.
- Laia? - Tak mam na imię.
Dziękuję.
Mam.
Wabi się Viridiana. Zarejestrowana na Pereę Carbonellego.
- Cholera. To krewny Lai. - Jakiej Lai?
- To córka Oriola. - Chip jest wyłączony.
- Powiedzmy Absolwentowi. - Po co?
- Dzwonimy tylko w pilnych sprawach. - Chino, dzwoń.
- Nie. - Proszę.
Zostawiłeś mu psa.
- Niech Ahmed zadzwoni. - Nie pracuję dla niego.
- Nie? - Pracuję dla jego szefa.
Sam sobie dzwoń.
Wystawiacie kciuk do góry lub w dół.
Jasne? Na mój znak.
Ten, kto wystawi kciuk inaczej, dzwoni do Absolwenta.
Przećwiczmy.
- Dobra. - Jasne.
Raz, dwa, trzy i…
Tak?
Jasne.
Dam radę.
Coś wymyślę.
Tak.
- Kto to był? - Absolwent.
Co chciał?
Mam poszukać informacji, by przycisnąć Oriola.
Powiedział, że za wcześnie na wysyłanie mu ucha lub palca.
I wie o psie. Spadajcie, mam robotę.
- Musimy z Ivonne odsapnąć. - Ivonne?
Absolwent kazał mi zmienić jej imię.
Spadam.
Proszę, idź sobie.
Już nas nie potrzebują. Mają już to, czego chcieli.
Jeśli chcę uratować Valentinę i dokończyć swoją książkę,
muszę porozmawiać z Absolwentem.
Kto to?
- To brunetka. - Cześć.
- Szukam Juana Pabla. - To dwa kartony, daj żyć.
Powiedz, że dam mu jakiś gratis.
- Cześć. - Cześć. Jak tam?
Źle. Mama wyjechała do Argentyny, a tata kiepsko sobie radzi.
Daj spokój. Złości się, że mam mało czasu.
Widziałeś Juana Pabla?
Pewnie jest z Leią. Dzwoniłaś?
Brunetka mnie popilnuje.
Masz już nianię. Co powiem Pilar?
Pilar jest głupia. Wolę brunetkę.
Vale, popilnowałabyś jej dziś? Zapłacę siedem euro za godzinę.
Od wyjazdu matki jest ciężko. Nawet niania jest na skraju.
Ale z tobą jest inna.
Byłoby dziwnie, gdyby Juan Pablo mnie zastał.
Nie przyjdzie. Rzadko kiedy tu wpada.
Wrócę pierwszy.
Skoczcie do parku, pobawcie się, umyj ją i akurat wrócę.
Co powiesz? Dziesięć euro za godzinę. Umowa?
Chcesz, bym przeprosił za ostatnio?
Przepraszam. Spieprzyłem.
Przejdźmy już dalej. Uznaj to za komplement.
Nie pogarszaj sprawy.
Przyda mi się kasa. Zostanę.
Będę za kwadrans, Charly.
Będziesz mi obciągał do rana.
Wejdź.
VALENTINA: WRACAM DO MEKSYKU. SPOTKAJMY SIĘ I POGADAJMY.
SŁUSZNA DECYZJA. DAJ ZNAĆ, CZY PRZEBUKOWAĆ LOT
ALBO PRZELAĆ CI PIENIĄDZE.
Znaleźli Włocha. Zgadnij, z kim był.
Nie powinieneś był zrywać z Valentiną.
Detektyw to wuj Lai.
Myślisz, że kazałem dupkowi zabić drugiego dupka,
nie wiedząc, kto to?
Mówiłeś, że był tam na zlecenie rodziny.
Powiedziałem, że był tam na prośbę rodziny.
Ale myliłem się.
Jebana europejska burżuazja.
Dostał dwa razy po jajach i wszystko wyśpiewał.
Sądził, że wykorzystujesz ją dla obywatelstwa.
A jeśli rodzina zgłosi zaginięcie?
Masz nas za durniów?
Mamy jego telefon. Wysyłamy wiadomości do rodziny.
Nie powinieneś był zrywać z Valentiną.
Mówiłem ci.
Nie chciałem tego. Lubię Valentinę.
Lubię osoby, które zaczynały od zera, ale nie ma innego wyjścia.
Nie powinieneś był jej odrzucać.
„Przelać ci pieniądze”. Spójrz mi w twarz, dupku.
- Chodź tu! - Co?
Nie rzucaj piaskiem, bo wpadnie im do oczu.
- Oni zaczęli. - Dzwonić po Pilar?
- Nie. - To przeproś i idziemy.
Chodźmy od razu.
Ptasie móżdżki!
- Hej! - Co?
Woda różana zasycha, a my bierzemy roller.
Używam go w tam, gdzie kamień gua sha.
DZWONI TATA
Zawsze do zewnątrz. I moje ulubione pytanie…
Ale!
Kąpiel prawie gotowa.
Pokaż. Muszę odebrać.
Cześć, tato!
Dobrze. Opiekuję się córką kolegi.
Chyba tak. Zadzwonię do linii i dam ci znać.
W porządku. Pa!
Ale?
- Co robisz? - Witamy w Aeroméxico.
By porozmawiać z pracownikiem, proszę wcisnąć „1”.
Porozmawiać z pracownikiem.
Aeroméxico, mówi Margarita. W czym mogę pomóc?
Dzień dobry.
Jestem na liście oczekujących lotu z Barcelony do Meksyku.
- Chciałam zapytać o miejsce. - Ma pani kod rezerwacji?
- Chwileczkę. - Tata zabrał tablet.
Chcę oglądać filmik!
Dokończę rozmowę i dam ci telefon.
Kod to L-F-P-P-7-1.
- Chwileczkę. - Ale!
Chodzi o lot w czwartek, 11 stycznia, tak?
Lub wcześniejszy w podobnej cenie.
To pokój Juana Pabla. Nie możesz tu wchodzić.
Wpisz hasło, bo powiem, że mnie biłaś.
Nie biłam cię!
Chwileczkę.
Wyjdź stąd. To nie jest twój pokój.
Jestem tu, Margarita. Zarezerwujesz mi miejsce?
Niestety to niemożliwe. Mogę pomóc w czymś jeszcze?
Nie, dziękuję.
- Dziękujemy za telefon do… - Kurwa!
Ja pierdzielę.
Cholera.
Powiedz, że nie obejrzałeś tego pieprzonego filmu.
- Co to? - Nie wiem. Samo się włączyło.
- Co zrobiłaś? - Nic!
Kliknęłam coś na ekranie.
Do jutra.
Spotkasz się z partnerami. Będzie super.
Co?
Wysyłam to później na wypadek, gdyby te dupki mnie zabiły.
Puść. Fajnie mówi!
Weź kąpiel, a potem porobimy, co zechcesz.
- Pomalujemy się. - Dobrze.
Dziesięć minut i mnie pomalujesz.
Obiecuję.
Jak zginąłem? Pewnie przez potrącenie.
Zawsze tak to załatwiają.
Juan Pablo, tu Valentina. Zadzwoń do mnie.
Widziałam film od zabitego kuzyna.
Jestem u ciebie. Nic nie rozumiem. Zadzwoń.
- Juan Pablo! - Vale!
- Gdzie jesteś? Posłuchaj. - U ciebie.
O co chodzi w tym filmie od kuzyna?
Juan Pablo?
Co się dzieje?
Tak?
- Pomyliłem dzwonki. - Jasne.
Nigdzie nie wychodź i nikomu nie otwieraj.
Przyjadę i wszystko ci wyjaśnię.
Nigdzie nie wychodź i nikomu nie otwieraj.
Przyjadę i wszystko ci wyjaśnię.
Wysyłam ci tę zaplanowaną wiadomość,
bo jestem ostrożny i chcę cię w tym projekcie.
Muszę wziąć pod uwagę wszystkie zmienne.
Jeśli te dupki mnie zabiły, nie może im to ujść na sucho.
Posłuchaj mnie uważnie.
Około dwóch lat temu poznałem w Cancún dwie Katalonki.
Chciałem przelecieć jedną z nich, ale okazało się, że to lesbijki.
Intuicja kazała mi traktować je z szacunkiem.
Sprawdziłem je
i okazało się, że jedna z nich, Laia Carbonell,
to córka ważnego, katalońskiego polityka.
Nikt w Katalonii nie pierdnie bez jego pozwolenia.
Powiedz, że nie obejrzałeś tego pieprzonego filmu.
Wiesz co? Czuję to.
Ten pieprzony Absolwent chce mnie zabić.
Uznał, że projekt rozwija się za wolno.
Po prostu jesteśmy w fazie początkowej.
Jeśli ciebie też obiorą na cel, lepiej mnie posłuchaj.
Nie idź na policję, bo ci dranie mają ich w garści.
Kluczem do wszystkiego jest Chucky.
Chucky, młody.
Spotkaj się z nim jutro. To dobry gość.
Czuję, że ma już dość Absolwenta i chce go sprzątnąć.
Pogadaj z nim.
Przekonaj go do sprzątnięcia Absolwenta.
Posłuchaj mnie.
Posłuchaj, dupku.
Nie ujdzie im to…
- Halo? - Nieźle biegasz.
Jak na mola książkowego.
Chcę, by Valentina wróciła do kraju.
- Znów wzięło cię na żarty? - Mówię serio. Przyjadę.
- Niech Chino nic mi nie zrobi. - Zapraszam.
- Obyś nie zmarnował mi czasu. - Jasne.
Pomówmy w cztery oczy.
Chodź.
Ahmed i Chucky chcą cię wyruchać.
O czym ty mówisz?
Ahmed na kontakt z szefem.
- Wcale nie. - Nie?
W takim razie się pomyliłem.
Wybacz.
Ten pedał pracuje dla wspólnika ludzi na górze.
Zapewnia usługę.
Mów, co chciałeś powiedzieć.
Ahmed sądzi, że Chucky byłby lepszy
i wolałby działać z nim.
Powiedział o tym górze i zgodzili się z nim.
Czemu mi to mówisz?
Mam ci uwierzyć?
Twierdzą, że jesteś zbyt brutalny
i narażasz dobro organizacji.
Co za pieprzone pedały.
Chcę zawrzeć umowę.
Vicente?
Co o tym myślisz?
Pieprzony Chucky chce się mnie pozbyć.
Dobry wieczór!
Cześć.
Co tam?
- Jak mała? - Dobrze.
Zasnęła.
Chciała zaczekać, ale mówiłam, że wrócisz późno.
Świetnie.
No dobra.
Piwko? Nie odliczę ci z pensji.
Nie, dzięki.
Zostanę tu, dopóki Juan Pablo nie wróci.
Nie ma mowy.
Dzięki, że zostałaś z Ale, ale nie chcę kłopotów z Juanpim.
Nie martw się. Pomogę ci jutro z Ale.
Bystra jesteś.
W porządku.
Najwyżej powiem, że sama się wprosiłaś.
I popilnujesz Ale cały dzień.
Dobrze.
PRACA DOKTORSKA
POMYSŁY
NLKMU
MEKSYKANIN ZABIJA GO.
CHUCKY ZABIJA GO.
Cześć, Laia. Tu Valentina. Dałaś mi swój numer, pamiętasz?
Musimy pogadać.
Twój były to napisał? Wygląda na książkę.
Tak, ale autobiograficzną.
Używa fikcji, ale to prawda.
Skąd wiesz? Zerwaliście.
Ale Juan Pablo dziwnie się zachowywał.
Nie chciał, bym tu przyleciała.
Rzucił mnie, a potem wrócił. Jak w książce.
Kazali mu to zrobić.
Musimy już iść!
Mamy 15 minut. Zaczekaj chwilę.
Mało prawdopodobne, by organizacja kryminalna
kontrolowała jego życie miłosne.
To była część ich planu. Wszystko opisał.
Przeczytaj tutaj. Opisuje, jak poszedł na policję.
- Kurwa. - Zobacz tutaj.
- Cholera. - Kojarzysz?
- To tata Lai. - Wszyscy go znają.
To ważna szycha.
- Pomożesz mi? - Nie wiem.
Nie jestem fanką literatury, a wymieszał prawdę i fikcję.
To byłaby istna bomba, gdyby choć połowa była prawdą.
Meksykańscy gangsterzy piorą kasę w Katalonii?
Przez Oriola Carbonellego i jego partię.
I to pod okiem policji? Bez jaj!
Pomóż mi znaleźć Juana Pabla.
Nie mogę aktywować protokołu, ale rozejrzę się.
- Dobrze. - I przeczytam to.
Ale, chodź.
Wczoraj miałem koszmar,
że Vale leciała do domu, ale wyciągnęli ją z samolotu.
Rano Chino zabrał mnie do Riquera, bym zidentyfikował Włocha.
Na ścianie wisiała podpisana koszulka Espanyolu.
Cholera.
Valentina!
Wciąż myślałam o czasowniku „zniknąć”.
Gdy powiedzieli, że się „nie pojawiła”,
na myśl przyszła mi sztuczka.
Jakby magik sprawił, że coś znika,
a potem pojawia się ponownie.
Ale ty się nie pojawiłaś.
Cześć, synu.
Twoja matka wciąż ma nadzieję, że odbierasz te wiadomości.
Z jakiegoś powodu nie może zrozumieć,
czemu się nie odzywasz.
Może wyjechałeś do Botswany i nauczasz z Valentiną dzieci.
Matka chciała ci powiedzieć, że jest w Barcelonie.
Zostałam zaproszona na konferencję dla rodzin zaginionych osób.
Lekarz ojca zabronił mu podróży, więc matka przyleciała sama.
Zgadnij, co się stało.
Matka spotkała się na chwilę z Laią.
Cudowna! Elegancka i obyta.
Przeprosiła za obecność prawnika,
ale jej ojciec na to nalegał.
Tak czy inaczej,
twoja matka krąży po tym pięknym mieście,
licząc, że nagle cię zauważy.
Musisz dokończyć swoją historię.
Potrzebujesz zakończenia.
Dobrego lub złego, ale potrzebujesz go.
Proszę posłuchać. Znałam Valentinę.
Szef policji i ojciec Lai Carbonell
są zamieszani w morderstwo Juana Pabla, Valentiny i małej.
Nie. Rozmawiałam z Riquerem i ministrem Carbonellem.
- Szukają ich. - To oni są mordercami!
Razem z meksykańskim gangiem.
Nie znaleźli ciał.
Bo sprawili, że zniknęli. Byłam policjantką.
Zwolnili mnie, bo chcieli mnie uciszyć.
Zabili też Jimiego, znajomego Valentiny.
Upozorowali przedawkowanie.
Wszystko ma związek ze śmiercią Lorenza. Pani syn to opisał.
Jeśli nie mnie, proszę uwierzyć jemu.
Mimo tego tytułu.
Nie przeczytam tego. Daj mi spokój.
Napisy: Krzysztof Zając