Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Przywiódł cię tu Pan,
By ci z barków zdjąć
ciężar twoich cierpień.
Dziękujmy Bogu za piękną sobotę, w Joanapolis.
Zostańcie przy odbiornikach. Jest piętnasta.
Wiadomość od Mariene do męża, Kido:
"Całuję cię z całego serca, kochany Kido".
A choćby przyszła noc zdradziecka
i ciążył ci krzyż
Chrystus będzie z tobą.
Gdy świat przyprowadza cię do łez,
Bóg chce, byś się uśmiechał.
Bóg chce, byś się uśmiechał,
Dlaczego wyłączyłaś?
Bo potem są za duże rachunki za elektryczność.
Dziadkowi się podoba!
Tak? Powiedział ci?
Kiedy radio gra, przewraca oczami.
"Jasne"...
To dlatego, że miał wylew.
Jemu jest wszystko jedno.
Podejmijcie razem decyzję - czy wolicie oglądać kreskówki czy słuchać radia.
Albo jedno, albo drugie.
Zastałam kogoś?
- Obejrzymy kreskówki. - Zgoda.
Dzień dobry.
Czy tu mieszka Firmino Santos?
Tak, proszę pani.
Przysłali mnie z ośrodka zdrowia, żebym sprawdziła tlen.
Tatą się opiekuje Zé.
Przenieśli go, przejęłam jego pacjentów.
Mogę wejść?
Proszę.
Przepraszam...
Pani doktor...
Nie jestem lekarką, nazywam się Juracy.
Przepraszam, po prostu Zé był z nami od dawna.
Nie ma sprawy, rozumiem.
To mój ojciec, Firmino, a to mój syn - Jean.
Cześć, Jean.
Dzień dobry, panie Firmino!
To nowa pielęgniarka, tato.
Juracy, z przychodni. Przyszłam zobaczyć co u pana.
Przyniosę krzesło. Postawię.
Dziękuję bardzo.
Proszę się nie przejmować.
Zbadam pana.
Przyjmuje lekarstwa?
Tak.
Regularnie, zgodnie z zaleceniami?
Robimy wszystko tak, jak nam kazano.
Nie brakuje wam żadnych leków?
Nie trzeba wypisać nowej recepty?
Nie, w zeszłym tygodniu dostał nowe opakowanie.
Wszystko jest normalnie, jak zwykle. Bez zmian.
Zanotuję sobie.
Sprawdzimy tlen.
Pięć litrów na minutę, wyregulujemy.
Proszę, panie Firmino, gotowe.
Widzisz, tato?
Na pewno będzie w lepszym humorze po wymianie tlenu.
Poczuje się lepiej.
Nie, słońce, raczej nie. Na pewno nie.
Tkwi w tym brudnym barłogu.
Gapi się
na zgniłe drewno, termity mu paskudzą na twarz.
Pościel się wżyna w dupsko.
Pielucha przecieka po bokach.
Ledwie dycha, a będzie tylko gorzej.
Coraz gorzej.
Nawet nie może normalnie oddychać.
Ma plastikowe rury wetknięte w poranione chrząstki.
Jairo!
Chodź tu!
Jean, idź pograć w piłkę na podwórku.
- Nie. - Idź, powiedziałam.
Dzień dobry.
Pani chce nam coś powiedzieć.
Wypalacie węgiel?
Spore piece.
Żyjecie z tego?
Tak.
Czasem też gotuję dla sąsiadów. Dorobiam.
Ciężkie życie.
Coś o tym wiem.
I chyba mam propozycję.
Korzystną dla waszej rodziny.
Dla pana Firmino
i jeszcze dla kogoś, kto jest w potrzebie.
Z Bogiem, panie Firmino.
Cześć, mały!
Choćby opadła cię moc trosk.
Bo Bóg nasz jest radością.
Bóg jest miłością.
WĘGIEL
Uważaj na dziadka!
Cześć, Irene.
Nie widziałam was na mszy.
Spóźniliśmy się i stanęliśmy z tyłu.
Ja byłam wcześniej, bo chciałam porozmawiać z księdzem.
Dobrze pan wygląda, panie Firmino.
Biedak, coraz mocniej się garbi.
A jak się ma pani Amelia?
Kiepsko.
Nie wychodzi już z domu. Nawet jej nie namawiam.
Serce mnie boli, bo wiem, że w każdej chwili...
Boże uchowaj...
Została nam tylko modlitwa...
Chciałam zamówić kurczaka w czarnym sosie na urodziny Sergia.
- Takiego popisowego! - No tak!
Masz urodziny w tym samym dniu, co mój tata.
Sergio, nie masz jakiegoś zajęcia dla Jairo?
Jakiejś roboty?
Wypał węgla o tej porze roku kiepsko idzie.
Masz to zlecenie od geodety, zawsze tam kogoś potrzeba.
Wpadnij, to pogadamy.
Będziemy bardzo wdzięczni.
Zbieramy się.
- A gdzie William? - Zostaje u kuzynostwa do końca wakacji.
Niech przyjdzie się pobawić, jak wróci.
Na pewno! Tęskni za tobą.
Do widzenia, panie Firmino!
Zobaczę coś w sklepie.
Jean, popilnujesz dziadka?
Jasne.
- Niech będzie pochwalony. - Irene?
- Tak, ojcze. - Nie widziałem cię.
Staliśmy z tyłu kościoła.
Ojcze...
Kiedy ktoś już gaśnie...
jest ciężko chory,
to czy wolą Boga jest,
aby taka osoba... powiedzmy...
odeszła?
Och, Irene.
Widzę, że to pytanie płynie prosto z serca.
Chodzi o ojca, prawda?
Nie bój się. Bóg nie chce, żeby twój tatuś zmarł.
Dla każdego nadejdzie jego czas.
Zatem Bóg chce, żeby nadal cierpiał?
To nie tak.
Bóg nas uzdrawia.
A co, jeśli to uzdrawianie się nie udaje? Kiedy jest ciężko?
Co wtedy?
Czy Bóg wolałby, żeby ten ktoś cierpiał, czy żeby umarł?
Irene, niestety nie znam odpowiedzi na to pytanie.
Sądzę, że trzeba pytać poprzez modlitwę, poprzez osobistą rozmowę z Bogiem.
Dobrze, ojcze.
Bóg zapłać.
Na szczęście o tej porze roku mam zwykle sporo zamówień.
Jeśli tak dalej pójdzie,
będę mogła bardziej wspomagać kościół.
Wspaniale, bo zmagamy się z problemami finansowymi.
Rozumiem. Szczęść boże!
Niech cię Bóg błogosławi, córko.
Chodź tu, pomożesz mi z drewnem.
Nie chcę!
Chodź tutaj, nie będę powtarzać.
Nie ruszę się stąd.
Chodź, Jean, mówię do ciebie.
Co za leń!
Jesteś szalona. Jak mogłaś nawet o tym pomyśleć!
Rosół będzie później.
Pojadę do miasta i tam zjem.
Masz za dużo pieniędzy?
A to ja "jestem szalona"!
Idź i powiedz dziadkowi: "Dobranoc".
Będziesz dzisiaj spał w naszym pokoju, jasne?
Czy Dziadka będzie bolało?
Syneczku kochany,
nie mów tak.
Dziadek od dawna żyje w wielkim bólu.
Nie chce dłużej cierpieć. Tak będzie lepiej.
Czyli ja nie wiem, czy Dziadek lubi muzykę, ale ty wiesz, że chce umrzeć?
Chodź, dziecko.
Już po wszystkim. Idziemy.
Wyspa czeka, don Miguelu.
Bardzo dobrze.
Mogę zobaczyć?
Proszę.
Co to za dziadostwo? Jakbym się przebrał na Halloween.
Czy ktoś w to uwierzy?
Nie pierwszy raz mam takie zlecenie.
Oczywiście, że uwierzą.
Ej, ty! Pomóż mi wynieść zwłoki.
- Kto? Ja? - Tak, ty, a kto? Szybko!
Czy prawnik panu powiedział, że zanim się pan znajdzie na wyspie,
zatrzyma się pan na parę dni gdzie indziej?
Co? Nie! Nic nie mówił.
Tak ustaliliśmy.
Dokąd mam pojechać?
Nie mogę panu powiedzieć - dla bezpieczeństwa.
Czyli płacę majątek i nawet nie wiem, dokąd jadę?!
Płaci pan za zniknięcie. Nikt nie będzie wiedział, że pan żyje.
To rozumiem, ale dlaczego mam najpierw dokądś jechać?
Żeby sprawa przycichła.
Potem pojedzie pan do docelowego miejsca.
Wystarczy!
A jak twoi ludzie mnie wystawią?
Moja partnerka jest godna zaufania.
Co jest, kurwa? Co ty wyprawiasz?
Nie tak się umawialiśmy!
Ismaelu? Tego nie było w planie.
Nikt nie może wiedzieć, gdzie pan jest. To część protokołu.
Jakiego znowu, kurwa, "protokołu"?!
Zaraz zobaczysz, jak dobrze się spisałam.
Jedna noga na drugiej. Tak. Dobrze.
Ręce na boki.
Dobrze!
Brawo! Jeszcze jedno zdjęcie!
Utopię się.
Nie pomożesz mi?
Proszę.
Wybierz jakieś dobre gwoździe. Nie...
Takie się nie nadają. Całe są pogięte.
Jairo! Po co trzymasz takie pokrzywione gwoździe?
Proszę, to tutaj.
Jak się nazywasz?
Powiedzieli ci, że będziesz miał współlokatora?
Że co?
Nie wiedziałem, że będę z tobą w pokoju.
Co to za problem? Chyba nie jesteś pedofilem?
Skąd ci to przyszło do głowy?
- Nie powiedzieli ci, kim jestem? - Nie.
A coś ci powiedzieli?
Mnie nikt nic nie mówi.
Nie jestem pedofilem, bądź spokojny.
Mój dziadek tutaj sypiał. Czasem mu przeciekała pielucha.
Ale możesz sobie odwrócić materac.
Będziesz spał na stojaka?
Obowiązują pewne zasady.
Możesz wychodzić z pokoju, tylko kiedy dam znać, że nikogo nie ma.
Nie objaśnili ci tego?
Gdzie są przybory toaletowe dla mnie?
Rzeczy do mycia?
Kupię w tym tygodniu. Pojadę do sklepu.
Na razie używaj rzeczy Jairo i Jeana.
Albo nawet moich.
Kupię wszystko.
Czuj się jak u siebie w domu.
Niczym się nie przejmuj.
Jesteśmy tylko we dwoje, możesz się odprężyć.
Zaparzę kawę, jeśli chcesz.
Tylko najpierw...
musisz się ubrać!
Kiedy drzwi są zamknięte, to znaczy, że ktoś korzysta z łazienki.
Po prostu tłumaczę, jak działają podstawowe sprawy w tym domu.
Kim ty jesteś?
Głową rodziny.
Rodziny, która robi ci przysługę i zgodziła się ciebie ukryć.
Och, "przysługę"!
"Dziękuję bardzo"! Fantastycznie.
I przepraszam.
Widziałem cię tylko, kiedy srałeś.
Mam robotę. Muszę nadal zarabiać na życie.
Postaraj się lepiej traktować tego człowieka.
Chociaż w sumie ty nikogo w domu nie traktujesz dobrze.
Nie lubię takich gości.
Oceniasz go? Nie rób tego.
Tylko Bóg może oceniać ludzi, nie ty.
Zresztą Jezus przebaczył swoim winowajcom.
Jasne...
Powinienem spędzać więcej czasu z małym.
Muszę trochę zwolnić.
Chyba byś leżał w grobie, gdybyś jeszcze zwolnił.
Jakbyś pracował jeszcze mniej, to by wyszło zero albo mniej.
A co z robotą u Sergia?
Nic nie wspominał.
Chyba mają kłopoty rodzinne.
Jakie?
Nieważne.
Powiedz mi.
Ten cały Sergio ma kogoś na boku.
Skoro te plotki dotarły do mnie, to raczej do Luciany też...
Nieważne, przypomnij mu.
W przyszłym tygodniu ma urodziny.
Kup mu jakiś upominek i przypomnij się, może znajdzie ci robotę.
Jean!
Hej? Jean?
- Cześć, Williamie. Co robisz? - Jest Jean?
Nie możesz tak tutaj wpadać.
Ale jest w domu?
Nie, pojechał z ojcem po zakupy.
Zaczekam.
Nie, to potrwa, nie warto czekać.
Ale ja mogę posiedzieć.
Nie, późno wrócą. Pojechali po rzeczy do szkoły.
Wracacie do nauki w przyszłym tygodniu.
- Niestety. - No widzisz.
Będziecie się ciągle spotykać.
Cały czas będziecie się bawić.
A jak Jean dzisiaj wróci, to go poślę do ciebie.
Zresztą muszę posprzątać.
Mogę pomóc.
O nie!
Już ja znam was, chłopaków. Więcej bałaganicie niż pomagacie.
Nie masz soli?
Mam.
Każdy ma inny gust.
Niektórzy lubią więcej soli, a inni mniej.
Juracy opowiadała mi o tobie dużo dobrego.
Jak pomagałeś ludziom.
Uważam, że to, co się spotkało, to sprawka Złego Oka.
Muszę z nią porozmawiać.
- Z Juracy? - Tak.
To dopiero za dwa, trzy tygodnie.
Jest bardzo zajęta.
Nie ma mowy, żebyś ja nachodził w przychodni.
Ona spanikuje.
Musisz przestrzegać protokołu.
Nie wytrzymam zamknięty w tym pokoju.
Tak to już jest na wsi.
Sąsiedzi wpadają bez zapowiedzi.
Musimy być czujni.
Nie da się nagle zmienić ludzkich obyczajów. Przykro mi.
Owszem, da się.
Jeśli chcesz, powiem ci, jak.
Ja też nie mogłem spać.
Bo dzisiaj pierwszy dzień szkoły.
Ładnie tu, prawda?
Ale są węże, a sąsiedzi mieszkają tuż obok...
Jak było u kuzynów?
Fajnie. A jak twoje wakacje?
Nigdzie nie wyjeżdżałem.
- Ale dostałeś telefon. - To nawet lepiej.
- Kto ci go dał? - Ciocia.
- Jaka ciocia? - Ciocia Rose.
Nigdy o niej nie słyszałem.
Nic nigdy nie mówiłeś o żadnej cioci Rose.
Bo ona mieszka w Sao Paulo.
To prezent urodzinowy.
Przecież nie masz teraz urodzin.
Ale ciocia mi dała telefon. Razem ze Świętym Mikołajem.
- Gwiazdki też nie ma. - Ale jest nowy rok szkolny.
Mogę pograć?
A ja po Williamie.
Poproszę czekoladę i colę. I drugą czekoladę i colę.
I trzecią czekoladę i colę.
- Płacisz za wszystko? - Tak.
- Chcecie coś jeszcze? - Nie, dzięki.
Jesteś teraz bogaty?
- Co robisz? - Stęskniłem się. Chodź.
Nie!
A mój teść?!
To ty lubiłeś to robić przy starym.
- Do klasztoru wstąpiłeś? - Wyjdź.
- Wiesz, jaki dzisiaj dzień? - Wiem, ale przestań.
Mamy trzy godziny.
Wyjdź.
Sergio.
A jak przyjdzie mój syn? Na kogo wyjdę?
Daj mi jeszcze miesiąc,
Nie będę dłużej czekał. Od lat mówisz "jeszcze miesiąc".
Jean, pomóż mi wytrzeć naczynia.
Nie!
Słucham?
Nie chcę.
Nie denerwuj mnie!
Nie przyjdę.
Proszę cię, muszę posprzątać. Wytrzyj to, co umyłam.
Nie chcę!
Teraz tańczę.
Patrzę na ciebie.
Chodź tu natychmiast i mi pomóż.
Chodź, Jean! Ty głupolu.
Umyj tę szklankę, bo szlag mnie trafi.
Nie wrzucaj mi limonek do zlewu!
To ten pan rzuca wszędzie skórki od limonek.
- Kąpałeś się? - Nie.
To idź się umyć.
Nie będę się mył! Chcę iść spać brudny.
Zostały mi jeszcze dwa talerze.
Zanim skończę, masz iść się umyć, bo inaczej rozbiję ci coś na głowie.
Idź pod prysznic!
Nie lubisz, jak się gniewam, ale doprowadzasz mnie do szału.
Dupa Jasiu! Jutro kupisz mi rower!
Został ostatni talerz.
Zobaczysz, jak nie pójdziesz pod prysznic...
Nie pójdę! Będę oglądał telewizję! Kto mnie zmusi?
MISS WILKOŁAKÓW 1995
Okropne odrosty, co?
Owszem!
Dlaczego nie zadzwoniłaś? Mogłam przyjść do ciebie do domu!
O nie!
Korzystam z każdej okazji, żeby właśnie się wyrwać.
Nie chcę się zakopać w chacie i tylko usługiwać synowi,
mężowi i ojcu.
A jak tata? Lepiej?
A skąd!
Wręcz przeciwnie.
Już nie wychodzi z domu. Po oczach widzę, jak się męczy.
I tak dobrze to znosisz.
Kiedy moja mama była w takim stanie, cały czas ryczałam.
Nauczyłam się nie okazywać emocji.
Nie chcę zatruć dziecku serca swoim smutkiem.
Wyglądasz pięknie!
Co to jest?
Właśnie przywieźli.
Woda toaletowa, o zapachu lawendy i jaborandi.
Otwiera czakrę zmysłowości.
Spróbuj.
Mogę?
I jak?
Odłożysz mi na trzy dni? Wtedy zapłacę.
Weź teraz.
To jest tester, dam ci wodę w pudełeczku.
Torebkę?
Nie trzeba.
No to pa. Zaczekaj!
Może dodać pikanterii swojemu związkowi?
Jadalne majtki, edycja na Halloween.
O smaku dyniowo-ciasteczkowym.
Spróbuj
Napijemy się wina?
Trzymam je tutaj, na specjalne okazje.
Żeby było czym wznosić toast.
Za nowy początek. Trzeba to uczcić.
To wino przypomina mi o mamie.
Kupowała je codziennie.
Była alkoholiczką.
Piękne wspomnienie.
A ty nie byłeś bogaty?
Dlaczego nosisz takie łachy?
Całe podarte.
Masz dziurę. O, tu.
- Wiesz, że to sweter dziadka? - Tak?
Będziesz musiał zapłacić za to, że podarłeś.
Pięćdziesiąt dolarów.
Co robiłeś z moją mamą?
Nic. Kazała mi wyjść z pokoju, to wyszedłem.
Widziałeś jej fryzurę?
Nie. A co?
Na moje oko dzisiaj ją zrobiła.
Co?
No, fryzurę.
I pomalowała się.
Czymś się wysmarowała.
Wypachniła.
Ufarbowała.
Widziałeś zdjęcie mamy koło swojego łóżka?
Nie.
To ona je powiesiła, ale kazała mi powiedzieć, że to ja.
Wygrała kiedyś konkurs piękności "Miss Wilkołaków".
Mówiła: "Wrau, chodź tu niegrzeczny chłopczyku!".
Była złym czy dobrym wilkołakiem?
Bardzo złym!
- A tu są wilkołaki? - Tak.
Jeden mieszka w piecu i mówi:
"Nie wchodź do mojej nory.
Bo będziesz musiał pracować dla mnie"!
Zwariowałeś?!
- To dla mnie?! - Tak, dla ciebie.
Przecież ty wiecznie jesteś bez grosza.
Chyba go nie ukradłeś?
Miałem odłożone pieniądze.
Jest przepiękny.
Podoba ci się? Jest nowy...
Nie mogę go zatrzymać. Co powiem Lucianie?
To co ja teraz zrobię?
Co zrobisz?
Zerżnę cię.
Zmieniłeś zdanie? Odpowiedz!
Dobry wieczór, Juracy.
Sprawdź, czy wszystko się zgadza.
Dziękuję. Na pewno, ufam ci.
Zawsze warto sprawdzić.
Dziękuję bardzo.
Muszę z tobą pomówić.
Co ty robisz na dworze? Wracaj do środka.
Ciągle mu to powtarzam, ale żebyś wiedziała, jakie robi sceny!
Kwiczy głośniej niż świnie.
Zawsze mu przypominam o protokole.
Powtarzam mu to dzień w dzień.
Gdzie jest klucz do pokoju?
- Tam. Bo co? - O co chodzi?
Po co ci klucz do pokoju? Hej, Juracy!
Czyli każdy może wziąć klucz i zamknąć te drzwi?
Hej! Juracy?
Możemy porozmawiać? Kurwa!
Nie, nie, nic nie mów.
- O, nie! - Nie dotykaj mnie.
Możemy porozmawiać z tą panią chwileczkę?
- Rozmawiajcie sobie, ile chcecie. - Możecie nas zostawić na moment?
Wejdźmy tutaj!
Jairo! Oni się zamknęli w łazience.
Co powiedziała Marlene?
Że na razie nie może cię przenieść w inne miejsce.
Sprawy wyglądają nieciekawie.
Nie mogę tu zostać. Ciągle przychodzą jacyś ludzie.
Ktoś taki jak ja nie może mieszkać w takim miejscu!
I właśnie dlatego tu jesteś.
Miguelu, wiem, jak trudno jest walczyć o przetrwanie.
Powiem ci, co zrobię.
Znowu zgłoszę Marlene twoją skargę
i zobaczymy, co da się zrobić.
Cześć, Irene!
- Hej! - Przyszłam odebrać kurczaka.
Tak wcześnie?
A co? Jeszcze nie gotowy?
Gotowy.
- Kurczę, pogoda się zmieniła. - Rzeczywiście.
Nie miałam nic do roboty, więc wpadłam po kurczaka.
Żebyś miała mniej zamieszania.
- Planowałam ci go przynieść. - Popatrz, już przyszłam.
A sio! Wynocha z kuchni!
Robicie mi tu bałagan! Sio!
Przepraszam.
Wybacz, że takie zamieszanie, ale zwierzaki mi tu wbiegają cały czas.
Sergio naprawdę czeka na tego kurczaka.
Jest już naszykowany
Cieszę się, że wpadłam, bo chciałam zobaczyć pana Firmino.
On też ma dziś urodziny, prawda?
Przynajmniej go uściskam,
ucałuję, żeby poczuł, że przyszłam.
Tata teraz śpi.
Leży jak nieprzytomny.
Śpi cały dzień.
Duży ten kurczak.
Tak, trafił się duży.
Wiem, że Sergio lubi czarny sos, więc dałam więcej. Trzy pojemniki.
Pysznie pachnie.
Starałam się bardziej niż zwykle.
Czy pan Firmino nie sypia dobrze w nocy?
Niestety.
Moja mama tak samo. No, ale ona nie musi rano wstawać.
Zajrzę to niego tylko na chwileczkę.
Chcę, żeby miał spokój.
Dlatego też miałam zanieść ci jedzenie, żeby w domu była cisza.
Jean jest w szkole, a Jairo pojechał do miasta.
Niech sobie ojciec dobrze wypocznie w spokoju.
Daj spokój! Przecież on ogłuchł dziesięć lat temu!
Nagle zaczął słyszeć?
Możliwe, że coś tam słyszy.
No, może...
Nie masz pojęcia, jak się wścieka, kiedy się go obudzi.
Niedługo my będziemy sikać w pieluchy i się ślinić,
a chłopcy się będą nami opiekować.
Masz coś słodkiego?
Coś słodkiego?
Mam herbatniki.
Wybacz, że od razu czegoś nie podałam.
Nic nie szkodzi.
Dobre!
A zaparzysz kawkę?
Kawkę?
Tak, kawkę do herbatników.
Mogę ci zaparzyć, ja nie piję kawy.
Przez sytuację z ojcem jestem ciągle zdenerwowana, a od kawy mam zgagę.
Biorę leki od tygodnia, ale nie działają.
Ojej! Co to było? Czy to pan Firmino?
Nie. Możesz tu zaczekać chwilę?
- Wszystko w porządku. - Co to było?
To nie u taty.
Po prostu zwierzęta znowu dokazują.
Sio mi stąd! Coś zrzuciły.
Mam tam zapasową butlę z tlenem.
Czasem ją przewracają.
- To niebezpieczne. - Ale to nie u taty.
Może weźmiesz parę herbatników dla Sergia?
Liczę, że wpadniecie mu zaśpiewać "Sto lat".
- Pewnie. - Chciałam ci powiedzieć,
że się cieszę, że wam się lepiej powodzi. Chwała Bogu.
Nie narzekam, na szczęście.
O tej porze roku interesy idą lepiej.
Sergio cieszy się tym motocyklem jak dziecko.
To miło.
Ja też niedługo mam urodziny! Żartowałam!
Na razie!
Na litość boską! Chcesz, żeby ktoś cię usłyszał?
Łóżko się złamało.
Coś ty zrobił?!
Nic! Samo się złamało. Chcę natychmiast porozmawiać z Juracy!
- Nie wrzeszcz! - W tej chwili!
- Nie wytrzymam w tym wariatkowie! - Nie wściekaj się.
Owszem, jestem wściekły, to chyba zrozumiałe.
- Wszędzie syf i dziadostwo! - Uspokój się!
Jairo? Czyś ty kupił naszemu sąsiadowi motocykl?!
Miał urodziny. Sama mówiłaś, żebym mu kupił prezent.
Był używany...
Jezu, miałam na myśli szczypce do grilla albo koszulkę.
Coś, żeby pamiętał o robocie dla ciebie.
Żebyś zarobił pieniądze, a nie wyrzucał je w błoto!
Będziesz się teraz zachowywał jak wielki bogacz?
Luciana dzisiaj była jakaś dziwna.
Prosiła, żeby ją wpuścić do ojca.
Kilka razy.
Odmówiłam, a ona naciskała.
To nie było normalne...
Nie wiem, co ludzie o nas myślą.
Musimy coś zrobić, by położyć kres podejrzeniom.
Jairo?
Macie coś zadane?
William ma, a ja nie.
Pa, ciociu Irene! Cześć, Jean.
Cześć William. Przyjdę później.
No, jesteś. Przywitaj się z Juracy.
Cześć, mały!
- Jean? - Co?
Następnym razem, jak będziesz u Williama,
wejdź do pokoju pani Amelii i sprawdź, czy ona tam jest.
I co im powiem?
Że się zgubiłeś.
Oni mają tylko dwa pokoje, jak miałbym się zgubić?
To się zdarza.
- Może lepiej zapytam Willa? - O nie!
Gdybym chciała, żebyś zapytał Willa, to bym o to poprosiła.
I jakim cudem on ma zadaną pracę domową, a ty nie?
Mamy nową nauczycielkę i ona o wszystkim zapomina.
Ale przecież macie tę samą nauczycielkę!
Zapytasz Willa o lekcje i też je odrobisz.
- Rozumiesz? - Tak.
- Chcesz wyrosnąć na głupka? - Nie.
Taka szybka jesteś? Masz, cip cip.
Kury żrą wszystko, co im się da.
A mówią, że tylko świnie to świnie.
Czy jak się łamie ludziom kark, to też jest taki trzask?
Jutro są urodziny mojego taty.
To znaczy byłyby, gdyby nie ty.
Nie!
Nie prosiłem o ósemkę albo dziewiątkę. Prosiłem o osiemdziesiąt dziewięć.
To osiemdziesiąte dziewiąte urodziny.
Stawiasz obok siebie - masz osiemdziesiąt dziewięć.
Nie!
Proszę nie przykrywać.
To taki śliczny tort! Dziadek kończy osiemdziesiąt dziewięć lat.
Irene!
Zaśpiewamy "Sto lat" dla pana Firmino.
Jairo? Zwariowałeś?
Zwariowałem, że się z tobą ożeniłem. I z tobą.
Jean! Chodź!
No, pokrój. Zrób raz coś pożytecznego.
Przestań! Jean, idź się pobawić z Willem.
Jean, wracaj.
Nie paradowałem z tym tortem przez miasto bez powodu.
Sto lat niech żyje nam!
No, śpiewaj!
Sto lat niech żyje nam!
Niech nam żyje Firmino!
Sto lat niech żyje nam!
Wszystkiego najlepszego!
Zdmuchnij świeczkę.
Podaj talerze!
Podaj talerze, kobieto. Znowu się lenisz!
Nic nie ma w tym domu!
Wystaw rękę. Weź, jak mężczyzna.
No, bierz!
Smacznego.
Pyszne.
Juracy! Tutaj!
Ty "głowo rodziny".
Skończyła się kokaina?
Dlatego taki jesteś?
A on? Gdzie?
Nie chciał zejść.
Leży w łóżku i dziwnie się zachowuje.
To znaczy?
Dzień dobry, długo pan czeka?
Jakiś kwadransik.
Przepraszam.
Rano poszłam roznieść zamówienia i trochę mi się zeszło.
Halo?
Tak, przy telefonie.
Dlaczego?
Ale... czy coś się stało?
Może pan szybciej?
A ona spojrzała mi w oczy...
Jairo, proszę cię!
- Rozmawiam z kimś. - Chodź tu, mówię ci.
Ogarnij się i nie rób mi wstydu.
- Dzień dobry. - Proszę usiąść.
Czy coś się stało?
Tak, mamy kłopot z Jeanem.
Widziano, jak kupuje kokainę i chowa do tornistra.
- Jezu! - Dlatego państwa wezwałam.
- On ma dopiero dziewięć lat. - No właśnie.
Gdyby to jeszcze była marihuana!
Ale kokaina jest za mocna dla dziewięciolatka.
Niestety.
Może to jakaś pomyłka?
Chodzi o naszego Jeana?
I jego plecak? Może kupił sobie ciastka?
To nie pomyłka, nauczycielka widziała.
Zresztą zachowanie Jeana ostatnio się zmieniło.
Stał się agresywny, nie uważa na lekcjach.
Używa innego słownictwa.
Jak państwo wiedzą, jesteśmy szkołą religijną
i dbamy o dyscyplinę.
Chcecie go wyrzucić ze szkoły?!
Nie, nie chcemy,
ale niestety musieliśmy zawiadomić opiekę społeczną.
Widzisz? Dzieciak pójdzie do więzienia.
Cicho bądź, Jairo.
Pani Dyrektor, nie wiem, co powiedzieć.
Czy może Jean ma nowych kolegów?
Czy ktoś nowy zjawił się w jego życiu?
A może coś w domu?
Owszem, mamy kłopoty.
Jego dziadek jest bardzo chory.
Ale Jean to dobry chłopiec. Mądry i grzeczny.
Pomaga mi w pracy!
Przepraszam, ale to na pewno nie mój Jean jest winny.
Może trzeba się przyjrzeć jego kolegom.
Starszym dzieciakom?
Może oni wykorzystują mojego synka?
Ktoś mu coś podrzucił. On ma dziewięć lat.
Proszę się uspokoić. Porozmawiajmy.
Chce pani nasłać na nas opiekę społeczną?
Jean, idź do pokoju!
Nie wstyd ci prosić dziecko o zakup kokainy?!
- Co? - Oszalałeś?!
Ja o nic nie prosiłem!
Jak zawsze... Do pokoju!
Nie rozumiesz, jakie to ryzyko?
Narzekasz, że sąsiedzi przychodzą, a wiesz kto teraz przyjdzie?
Pomoc społeczna!
Och, "przepraszam", że zepsułem "wzorowe" wychowanie waszego synalka.
Jeśli kiedyś zabije was i sprowadzi do domu handlarza narkotyków,
to będziecie wiedzieli, czyja to wina. Wynoście się!
Będziesz tak stał?
Prosiłaś, żebym miał cierpliwość do tego skurwysyna.
- Zrozumiałeś, co powiedział? - Nie.
Mówił, jak wychowujesz syna.
Ty dupku!
Mówiłem, że to się źle skończy.
- Jesteś dupkiem! - Spierdalaj.
Tak być nie może.
- Porozmawiam z tą babą! - Którą?
- Tą z przychodni. - Nie!
Muszę! Pójdę.
- Nie idź tam! Nie ufam jej. - Dlaczego?
Wiesz kto był u Luciany, kiedy odprowadziłam Williama? Ona!
Może przywiozła lekarstwa?
Tak jak tlen dla ojca?
Pójdę do niej. Ale jutro.
- Teraz chcę kawę. - Jutro pogadam z tą babą.
Zajmij się dzieciakiem i zrób mi taką kawę, jak lubię.
Kawy się zachciewa! To przez ciebie Jean jest taki!
Zapisałem się na wizytę.
Mówiłam, żebyście tu nie przyjeżdżali.
Pani Juracy.
Ten człowiek robi dzikie sceny.
Skończyły mu się narkotyki.
Prosił Jeana, żeby mu kupił w szkole. Irene panikuje.
Boi się, że ludzie coś wiedzą.
On chce wyjechać.
Ta bomba wkrótce wybuchnie.
A Irene mówi, że widziała panią u Luciany.
Przyniosłam jej matce lekarstwa.
Czy Luciana coś wie?
Oczywiście, że nie!
A jej matka nadal jest w domu?
Macie jakieś przywidzenia.
Coś ci powiem!
Więcej się spodziewałam po szefie gangu!
Wielkim mafiosie.
Myślałam, że będziesz kimś ciekawym, a jesteś głupkiem.
I ćpunem a nie żadnym bossem!
- Odejdź stąd. Daję ci szansę. - Jasne!
Wyjdź.
- Nie jesteś mężczyzną. - Mógłbym cię zamordować.
- Nie masz jaj. - Wynoś się.
Zabiłbym cię, ale się tobą brzydzę.
Nie chcę cię nawet dotykać, jesteś obrzydliwa.
- A ty jesteś cieniasem. - Obleśna jesteś! - Ciszej!
Wyjdź! Wypierdalaj!
Jesteśmy tu sami!
WIEM
Proszę! To było na moim parapecie, a to na jego.
Wygląda to na sprawkę Luciany.
Jak to? Powiedziałaś jej?
To ty do niej chodzisz!
Taki liścik...Taki karteluszek....
Może chodzi o coś innego?
Nie ma niczego innego! Ten facet musi stąd zniknąć.
Co za "geniusz"! Co za błyskotliwy umysł!
Nawet ten przygłup rozumie, że muszę zniknąć.
Muszę wyjechać. Cudownie!
Będziemy monitorować sytuację. Zobaczymy, co się da zrobić.
- Monitorować? - Właśnie.
Mo-ni-to-rować.
Będziemy monitorować, będziemy rozpatrywać,
potem będziemy blokować,
przekładać, potem trzeba będzie poczekać.
A ja będę musiał to siedzieć jak pizda.
Przecież sprawa jest jasna. Nie widzisz, co tu jest napisane?
Co cię tak śmieszy?
Nie rozumiem, z czego się, kurwa, śmiejesz.
Co w tym jest zabawnego? Nie ma się z czego śmiać, kurwa!
Jeśli mnie zabiją, to dopilnuję, żeby zabili i ciebie.
I jego, i ciebie, i ciebie. I tego gnojka też. Wszystkich.
Powiem im "Wiecie, jak się tu znalazłem?
Pomogli mi Juracy i on, i ona".
Nie wytrzymam tego dłużej! Ja pierdolę!
Wszystko tu rozjebię!
Zapłaciłem za to! I wszystko kurwa rozpiżdżę!
Wszystko zniszczę!
Mam dość! Kurwa! Dosyć!
Kurwa mać!
Właśnie, wyjdź, wypierdalaj!
RODZINNY OŚRODEK ZDROWIA
Miałam dziś więcej niż przepisowe pięć wizyt domowych.
I to jak daleko!
Cóż, takie życie. Pa!
Zjesz dziś kolację w domu?
Tak.
Bardzo smaczne.
Tylko ten kurczak jakiś chudy.
Ale pyszny! Tylko chudy.
Bo to młoda kura.
Młodsze są chudsze.
Tłuste kury dają dobre jajka, ale ich mięso jest gorsze.
- Rozumiesz? - Tak.
U nas kury są większe.
Dwa razy!
Ale to jest bardzo smaczne.
Aż przyjemnie zjeść coś takiego.
Aleś ty się dziś rozgadał.
Zadowolony jesteś, prawda?
Tak będzie lepiej dla wszystkich.
W każdym razie, dziękuję.
Przepraszam.
To mięso jest twarde.
Co ty opowiadasz.
Przecież ty nie jesz mięsa, tylko kość.
To obrzydliwe! Nałożę ci.
Nie dawaj mi szyi!
To co byś chciał?
Szyja to jest dobra dla psów!
- Nałożyć ci udko? - Dawaj.
Zostaw tę kość.
- Mówisz, że twarda? - Zjedź tę miękką część.
Przepraszam.
Musisz naprawdę wyjechać?
Dokąd?
Kiedyś po ciebie wrócę.
Mogę być twoim pomocnikiem.
Niczego się nie boję.
To dla mnie?
Dziękuję.
Jean!
A choćby przyszła noc zdradziecka.
i ciążył ci krzyż.
Chrystus będzie z tobą.
Gdy świat przyprowadza cię do łez, Bóg chce, byś się uśmiechał.
Firmino był dobry ojcem,
dobrym dziadkiem, dobrym mężem.
Mężczyźni z charakterem rosną na żyznej ziemi zwanej rodziną.
Błogosławieni niech będą ci, którzy trzymają rodzinę razem, pomimo trudności.
Czytanie z Biblii.
Aristajos,
w dniach stworzenia świata, szedł, utykając i kulejąc.
Szukał pożywienia i zobaczył drzewo.
Samotne drzewo na pustyni.
Resztką sił i nadziei trzymał się przy życiu.
Poszedł do drzewa i poprosił je o ostatni owoc.
Drzewo, zdjęte współczuciem, powiedziało, że mu go da,
lecz że owoc jest zgniły
i przyniesie mu więcej szkody niż pożytku
WIEM
Aristajos poprosił więc o liście, by mógł z nich ugotować bulion.
Drzewo odrzekło, że liście poraził grzyb, tak trujący, że może go uśmiercić.
Aristajos zatem poprosił o schronienie pod pniem.
"Moje drewno przeżarły termity".
Aristajos zapytał:
"Jeśli jesteś tak pozbawione wartości,
dlaczego nie chcesz pomóc biednemu człowiekowi".
A drzewo odrzekło:
"Jak bez własnego zepsucia
poznam prawdę o sobie?"
Oto słowo boże.
Chwała tobie, panie.
Zejdź, Jean!
Nie rób tu hałasu, bo Babcia śpi.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak