Yumurta var mı?
Evet!
Zamanlama çok çok önemli.
Genelde iki dilim yerim.
İşte oldu.
Tek bir şey pişirebilirim.
Hayır, iki şey pişirebilirim, iki poşe yumurta.
Sırrı... zeytinyağı.
İşte bu, şef işi.
Çok fazla koydum.
Onca yıl yalnız mı yaşadın?
Hep dışarıda yedim, kahvaltı dâhil.
O günlerde buzdolabına baksaydım ne bulurdum?
Hiçbir şey.
Marty ve ben, o da poşe yumurtalı ekmek sever.
Evet. Evet, kesinlikle. Evet.
Yani genelde otellerde kalırız.
Özellikle iyi görünen poşe yumurtaya rastlarsam
Marty'ye fotoğrafını gönderirim, o hiç geri göndermedi.
Şimdi... evet.
Bol biber severim.
Steve. Benimle evlenir misin?
2. ŞİMDİ
İyi ki bunu çekmiyorsun yoksa çok utanç verici olurdu.
Bu belgeseli yapmayı niye kabul ettin?
Yanıtlaması zor.
Hiç bu kadar sıkılacağını düşündün mü?
Bunu bir milyon kez konuştuğum
genel konuların,
sıkıcı röportajların panzehri olarak görüyorum.
Geri dönüp ne tuhaf hayat diyorum.
Tüm hayatım ters.
Otuzlarımda kaygı doluyken
nasıl 75 yaşında ve mutlu biri oldum?
Bu nasıl oldu?
Karım bu videoya baksaydı
"O anda ne yapıyordun?" derdi.
"Eşya topluyordum." derdim.
O da "Öyle miydi?" derdi.
Peki...
O zaman bu... Bunu kaldıracağım.
Bu kaset 45 yıllık.
Hesaplarsam.
Ve... Şovu tekrar dinlemek için kaydederdim.
Pek sık yapmazdım ama arada tekrar dinlerdim.
Bunu dinlemekten biraz korkuyorum.
Oynat tuşuna basalım.
Time dergisinde bir şey okudum, beni rahatsız etti.
Güneş'in her an genişleyip
dünyayı yutup yok edebileceğini söylüyordu.
"İşte bu. Duman detektörü alıyorum." dedim.
Hak ettiğinden büyük bir kahkaha.
Bu stand up olayı benim için çok önemliydi.
Şimdi neredeyse önemsiz geliyor.
İnsan vücudunun son hâli için şanslıyız.
Basit bir şey gibi. İki kolu olmak yerine
vücudumuzun ortasında tek kol varmış.
Böyle yapardım.
Gösteri dünyasını bitirirdi
çünkü nasıl alkışlayacaklardı?
Oldukça iyi.
Peki, başlıyorum... Artık yetti.
Sonuna kadar dinleyip görmeliyiz
ama dayanamıyorum.
Artık yepyeni bir hayatım var.
Marty arıyor.
- Alo? - Selam. On dakikaya seni görmeliler.
Alo?
Yüzüme kapattı.
Karikatür yapmayı sevdiğini biliyorum.
Bu belgeselin yapımı hakkında
karikatürler yapmaya ne dersin?
BAZEN TALİHİME BAKIP ŞÖYLE DÜŞÜNÜRÜM,
BU NASIL OLDU?
BELKİ CEVABINI BELGESEL VERECEK.
FİKİRLERİNİZ?
- Evet, Böyle. - Tamam.
Ne oluyor? Bu hatalı bir başlangıç.
Bir sanatçının kendini yeniden yaratmasına tanık olabilmek...
ERIC FISCHL RESSAM - ARKADAŞ
...gerçekten olağanüstü.
Bunu yapan çok az sanatçı var.
Bir sanatçı için bundan uzaklaşmak,
yaratıcı olmak ve bağ kurmak için başka bir yol bulmak.
Hayatlarının sanatını hedefliyorlar.
Akla gelen sözcük cesaret.
Olayın dışında bir şey tarafından yönlendirilmeniz gerekir.
The Jerk'ün galası vardı.
Marie! Neredesin Marie?
Marie!
Bir arkadaşım ve babamla dördümüz akşam yemeğine gidiyoruz.
Babam film hakkında hiçbir şey söylemedi. Hiçbir şey.
Sonunda arkadaşım şöyle dedi, "Glenn,
filmde Steve'i nasıl buldun?"
Babam "Bir Charlie Chaplin değil." dedi.
Şimdi tekrarla. Kayıt devam etsin. Tekrarla.
Geri git Steve, kameradan uzak ol.
Bu kez başta fazla dönme
ama daha büyük dön.
Gösterdiğin gibi.
Başla.
Affedersin.
Sonraki filmim Pennies From Heaven'da
step dansı öğrenmem gerekti çünkü bilmiyordum.
O yüzden altı ay step dans yaptım.
Yapmayı çok istiyordum.
Gregory ve ben... İlk MGM müzikalimi bitirmiştim.
Adı Pennies From Heaven.
Çok iyiymiş diye duydum.
Bence yaptığım en iyi iş.
- İlk dramatik rolüm. - Dramatik rol mü?
- Doğru. - Çılgın biri değil mi?
Evet, bence çok farklı.
- Ama biraz dans ve şarkı var. - Dans mı?
Beni ağlattı. Müthiş olduğunu düşündüm.
Ve filmin müthiş bir konsepti var.
Eski şarkılara pleybek yapılıyor.
Uyanır da Bulursam kollarını boynumda...
Steve, sohbet böyleyken...
FRANK OZ YÖNETMEN
...böyle girer.
Farklı bir bakış açısı var
ve bu masumiyetinden geliyor.
Hesaplı bir şey değil. Doğal hâli.
Bayıldım ve "Bu büyük bir film." dedim.
Evet, kesinlikle.
Her soruna "Evet, kesinlikle." diyeceğim.
Tepki nasıl?
Evet, kesinlikle.
"Evet, kesinlikle."
Steve Martin fiyakacı mı? "Evet, kesinlikle."
Fiyasko oldu.
Bu yılın En İyi Oyuncu
Oscar ödülü, Pennies From Heaven...
Bay Steve Martin.
- Seni utandırdı mı? - Hem de nasıl.
Nasıl hissettiğimi söylemeye... utanıyorum.
Büyük bir fiyasko gibi hissettim.
Hepsini kendim yaptım.
Teşekkür edecek kimsem yok.
Annem, babam veya kamera arkasındakiler değil.
Sadece ben yaptım!
Tükenmiştim. Ve hiçbir şey işe yaramıyordu.
- Eğlenmek ister misin? - Hayır, üzülmek isterim.
Mola vermeyi düşündüm. Yalnız Londra'ya gitmeyi.
Tuhaftı çünkü yolda yürüyebiliyordum
ve kimse bana bakmıyordu.
Ve çok yalnızdım.
Flashdance filmini izlemeye gittim.
Orada depresif ve yalnız bir hâlde oturuyordum.
Film başladı ve küçük bir sahnede bir çocuk vardı,
hepsi cıvıl cıvıldı ve çocuk
"Steve Martin gibi olmak istiyorum." dedi.
Orada oturmanın ironisini fark ettim.
"Hayır, şimdi benim gibi olmak isteme." dedim.
- Hemen... - Evet.
- Tüm bu eleştirilerle... - Doğru.
İlginç, tuhaf bir film
ve sektörden güçlü kişiler harika yorum yaptı.
Tabii ki olumsuz yorumlar da oldu.
Beğenenlerin zeki, akıllı kişiler
olduğunu gördüm.
- Evet. - Beğenmeyenler de...
- Aptallar. - ...cahiller.
Doğru.
Olabilir.
Sen beğendin, değil mi?
- Evet. Tabii. Akıllı. - Evet. İşte...
Karar verdim,
artık meslektaşlarım hakkında olumsuz konuşmak istemiyorum.
- Çünkü yeterince zor... - Evet.
Evet.
Bardaklarını düz mü ters mi istersin?
- Suyun dışta olmasını isterim. - Peki.
Çünkü orada biraz var.
Sanırım oldu.
Ama hep bir prensibim vardı.
Başka sanatçıları eleştirmezsin.
- Hiç mi? - Bu...
Bir tabloya bakınca eleştirel olursun.
Şahsen beğenip beğenmediğimi
söylemem.
- Tamam. - Çünkü bizi öldürmek isteyen
- eleştirmenler var. - Doğru.
Ben öyle yapmam. Ben sanatsal taraftayım.
Veya çabalıyorum.
Bence tuhaf, bir kez baleye gitmiştim,
belli şeyleri alkışladılar.
Sanki zor hareketleri biliyorlarmış gibi.
Seksen yaşındaki insanlar... "Bu zor" diyor.
Bir film için Danny Daniels'tan step dans öğrendiğimde,
film için öğrendim, sonra unuttum.
Ama o "Bak Steve.
Zor görünen basit adımlar ve basit görünen zor adımlar var." dedi.
Yani insanlar neyi alkışlıyor bilmiyorsun.
O hangi filmdi?
Pennies From Heaven, bilirsin.
- Biliyorum. - İzleyelim. Şaka.
Evet.
Selam.
Macarca bir sözcüğe rastladım.
"Pihentagyú."
Anlamı "dinlenmiş bir zihinle."
"Şimdi sahip olduğum bu. Zihnim dinlenmiş." dedim.
Kendi yarattığım baskı altında değilim.
Bir şey kanıtlamak istemiyorum ve daha iyi işler çıkıyor.
Keşke bir şey olsaydı.
Replik mi lazım? "Falan filan" nasıl?
Espri mi lazım? Şu nasıl?
Şovumuza isim mi lazım? Bu nasıl?
Yeni afişimizi sevdim. Göstermek isterim.
Önce, bulacak mıyım bakalım.
Bence komik.
YENİ HÂLLERİNE İNANMAYACAKSINIZ!
Selam, röportajdayım.
Merhaba. Ne konuşuyordun?
Beni. Sadede gelene kadar vakit öldürüyorduk.
Teşekkürler. Sözü geçmişken yevmiyem nerede?
Son bir buçuk yıldır gelecek ayki şovlar için
espriler topluyoruz.
Hazırlıklı olmak istiyoruz.
Arka plan sesi iyi,
yalnız olmadığımı gösterir.
Evet ama belgeseli mahvediyorsun.
Yeni esprilere bakarım, uygunlar mı
veya nereye gidebilirler ya da komiklerse ben alırım.
Komik değillerse Marty'ye veririm.
İşe yaramayan esprinin sorunu izleyicinin bilmemesidir.
Kahkaha beklersiniz ama gelmez.
"Sadece konuşuyor." derler.
"Komedyenin giriş
konuşmasını severim, aptal şovun havasını belirler."
Bence bu komik.
"Bir buçuk yıldır sahne almadık,
şov devam ederken belli olacak."
"Gergin değil, hazırlıksız." derim.
Aynı fikir.
"Kaçınız öldüğümü sandığı için alkışladı?"
"Hiç bir odaya girip orada
olduğunu unuttuğun oldu mu?"
Bu komik...
"Ne düşündüğünü biliyorum.
Bu işitme cihazı bana hava katıyor."
Hemen yaşlı olduğunu ima ediyor.
Prostatınla ilgili bir replikle devam edebilirsin.
"Benim için en önemli olan üç küçüğe
her gece, güzel bir iyi geceler öpücüğü veririm.
İki Emmy, bir Tony ödülüme."
Bunu senden beklerim.
Çünkü çok iyi değil.
"Protest bir şarkı,
adı 'İlk Yüzde Birden Daha Az Vergi Alalım."
Bunu sevdim.
"Ben eski kafalıyım. Kadınlar hak etmeden
onlara saygı gösteririm."
- "İğğ" diyecekler. - Evet, biliyorum.
"Şu deli, başkan olarak ünlü değil mi?" Ama ben...
Evet, hemen bir Trump esprisi.
Ayrıca politik olmak istemeyiz sadece...
Biraz politik olmalıyız.
- Trump. - Doğru, emekli olacaksın.
Hayır, sadece korkmuyorum.
"Steve'e sosyal mesafenin insanlardan
iki metre uzak durmak demek olduğunu söyleyince,
20 olsa?" dedi.
Kes.
Bunu hiç anlamıyorum.
"Steve muhteşem görünüyorsun. Sırrın ne?"
Onlara "20 yıl önce bir evsizi öldürdüm." dedim.
O ne demek?
BELGESEL İÇİN ENDİŞELİYİM...
ARAŞTIRIYORLAR. SORUŞTURUYORLAR. NE BULACAKLAR?
ON SEKİZ YAŞINDA KONDOM ALDIM. EMİNİM BUNU BÜYÜK OLAY YAPARLAR.
SON DAKİKA HABERİ STEVE MARTIN "KONDOMLARI ÇOK SEVER"
Steve'i çok iyi tanıyan biri olarak onu özel hayatta nasıl görüyorsun?
Sanki...
Sanki hâlâ
"Gerçek Steve" diyemem.
Bilirsin, ben...
Onu tanıyor muydun?
Hayır.
Pek değil. Hayır.
Steve her zaman biraz...
...yalnız biriydi.
Ama çok ama çok utangaçtı.
Ama bir başka görüş de içine kapalı olduğu
ve insanlarla konuşmadığıydı.
Ve açıkça,
o düzeyde ve yetenekte bir yıldızsanız
herkes sizden bir şey ister.
Çok dikkatli değil de çok nazik bir şekilde şöyle söyleyeceğim
çünkü Steve'in özeline girmek istemem.
Ama muhtemelen tam da bunu yapıyorsun.
Steve tanıdığım herkesten daha çok değişti.
Hadi ara verelim ve birbirimizi tanıyalım.
İzleyiciden sorular alalım.
Bana soru sormak isteyen varsa
lütfen el kaldırın ve rahat olun,
her soruya cevap vereceğim.
Evet, şuradaki hanımefendi.
Steve, gösteriden sonra nasıl rahatlarsın?
Senin mesleğin nedir?
Başka soru? Sorun hadi.
Evet, siz beyefendi.
Steve, televizyonda çalışmayı seviyor musun?
Bu beni tiksindiren bir şey.
Biri ayağa kalkıp bana böyle bir soru sorduğunda...
Çıkarın şu adamı! Beni hasta ediyor!
Midemi bulandırıyor! Çıkarın onu!
İzleyicilerden başka soru var mı?
Başka soru yok. Peki, şova devam edelim!
"Steve Martin'in kankası kim?"
"Steve Martin'in Picasso eseri var mı?"
"Steve ne kadar zengin?"
"Steve'in saçı ne zaman beyazladı?"
Sanırım bunlar hakkımda en çok sorulanlar.
"Steve oyunculuğu niye bıraktı?"
Bırakmadım... Bıraktığımı bilmiyorum.
Ederin nedir?
Evet, bakalım.
Evet... bu güzel.
Pek kesin değil ama...
Bunu kullanırsan onlara Google'a kendimi sormam istendiğini söyle.
Bir dakika. "Ben Stiller'ın ederi ne?"
- Evet? - Akşam için masanız var mı?
Elbette. Kaç kişisiniz?
- Yalnızım. - Yalnız mı?
Steve'le tanıştığımda...
...onunla samimi bir bağ kurmak çok zordu.
Sık sık uzun sessizlikler olurdu.
Yalnızlığının derinliğini hissederdiniz.
İlk yalnızlığın mı?
Yalnız ne?
O zaman niye yalnız kalmak istemiştim bilmiyorum.
Bilmiyorum.
Köpek almayı düşündün mü?
- Köpek mi? - Köpekler harikadır.
Üzerine atlarlar. Yüzünü yalarlar.
Hoşlarına gitmesi bile gerekmez. İçgüdüleri öyle.
Hitler'in köpeği varmış.
Yalnız çok zaman geçirdi.
İlk günlerde Fransa'ya gidip tablolar alacak kadar para kazandı.
Sonra dönüp iki tabloyu satar, seyahat parasını öderdi.
Karşınızdaki Lucien Margottet'ın geçen hafta yaptığı bir resim.
Bildiğiniz gibi empresyonist dönem
Amerikan resminde çok önemliydi.
Bence sanat sevgisi, sanat güzel olduğu için geldi.
Sanata bakmak güzeldir.
Bir şeyi sevebiliyor ve satın alabiliyordu.
Bu onun Rosebud'ı.
Frank Duveneck. Hepsi 19. yüzyıldan Amerikalılar.
Bu da bir odamın fotoğrafı.
Garajı, tablolara bakabileceğim küçük bir odaya çevirmiştim.
- Öyle mi? - Evet. Onları dizdim.
Şunlara bak.
Küçük, özel bir oda gibi, sanat odası gibi.
Kaybolurdum ve boşluğa bakardım.
Bunu yapmayı severdim. Hipnotize ediciydi.
NİSAN 1980
Aldığın ilk eser neydi?
Bu, hayatımın özelinde tutmaya çalıştığım bir alan.
Bence öyle de kalmalı.
Aldığım ilk tablo ay ışığı altında, denizde bir gemiydi.
Yapayalnız. Bilirsin, yana yatmış.
Sana şunu göstereyim.
Bu annesinin resmi.
Birçok yalnız figür tablon var.
Evet, Adam Gopnik bunu söylemişti.
"Steve farkında mısın? Hangi dönemden olursa olsun,
topladığın her eserin ortak noktası, hazin bir yalnızlık özelliği olması."
İnsanlar böyle... uzaklara bakıyor.
Hopper önemliydi.
Yalnız resimler.
Yalnız figürler ve deniz feneri.
Melankolik bir yanın var mı?
- Sık sık, evet. - Evet, benim de.
Ama bu dağılıyor. Gençken daha çok vardı.
- Öyle mi? - Evet.
Hiç gerektiği kadar mutlu olmadığını düşünüp üzülür müsün?
Belirtmeliyim ki etrafıma bakarım,
karım Annie'ye "Bu nasıl oldu?" derim.
- Evet. - Bu müthiş, biliyor musun?
- Bu kadar yavaş mı gideceğiz? - Lider sensin.
Giderken seninle röportaj yapsam mı?
Bu, bisiklete binmek ama tabii.
Hep komedide olmak mı istemiştin?
Tanrım. Buradan sağa döneceğiz Marty.
Burada küçük bir at çiftliği var, eskiden John Cleese'e aitti.
Bir at beni severdi ama ancak yiyeceğim varsa.
Tazecik.
Al bakalım.
Toprak kaplı elmanı al.
Peki, ilgilenmiyor.
Evet. Bu bir zaferdi.
Evet, İşte geliyor. Bunu düşünecek.
- Hayır. - Hayır.
Filmlerimi izlemiş.
Tenekeleri sevmez!
O BAY ED DEĞİL
Tenekelerden uzak dur!
Tanrım. Bu kısmı değiştirebiliriz.
Evet, bugün en büyük eğlencemiz bu.
Sana 75 yaşında ve bisiklette olmak hakkında sevdiğim
- bir şey söyleyeyim. - Evet.
İyi görünmen imkânsız.
İhtiyacı olan bizim çarpışıp düşmemiz.
Evet. Evet.
Devam et. Devam et.
- Niye yavaşlıyorsun? - Araba var.
Olamaz!
HUZUR İÇİNDE YAT MARTIN SHORT GÖSTERİ DÜNYASI
15 yaşında Disneyland'de çalışmaya başladım
Merlin'in Sihir Dükkânı'nda.
Bu, sahibi tarafından elde yapılan bir tabelaydı.
Eski fotoğraflarda görebilirsiniz, dükkânın önünde asılıdır.
Yıllar sonra eBay'deydi.
Ben de... Ben de nostaljiyle hemen satın aldım
ve buraya astım. İnanamıyorum.
Bu FantasyLand Sihir Dükkânı'ydı, artık yok.
Disneyland'de sattığım şey buydu.
Kovboylara hayrandım.
Biliyorum.
Bu Victoria.
Victoria'nın müthiş bir tarzı vardı.
En eski dostlarımdan biridir.
Amerikan kültürü.
Belli bir Amerikan kültürünün yeniden yaratımıydı.
Sonra sen de Amerikan kültürü oldun.
İşte bu önemli.
Bu neden var bilmiyorum.
Zincire geçirilmiş dişim.
İçinde hiç kaybolmayan bir çocuk var.
Bunu yıllar önce eBay'den aldım çünkü beğendim
ama berbat.
Ama bana nasıl başladığımı hatırlatıyor.
İyi, saf ve Amerikan olan bir şeye inanç.
Yıllar içinde çok şey biriktirmişsin.
Yanlış biriktirdim. Dergi kapakları gibi.
Daireni fotoğraflamalısın.
Böylece hatırladığında anlamlı olur.
Ve... ben bir şeylere geri dönüp bakmam.
Ama burada, bu belgeseli yapıyoruz.
Bu benim şarkı listemdi ve bu durumda olmalarının nedeni
sahnede çok fazla terlemem,
zıplayıp durmam ve sırılsıklam olmamdı.
Başlıyoruz.
Letterman'a çıkardı.
"Bu konuda ne düşünürsün?" diye çağrı alırdım.
O yapardı. "Bence komik. İyi olacak." derdim.
"Ne zaman yapıyorsun?" derdim. "Beş hafta sonra." derdi.
Ve her seferinde kazanmak gerekliydi.
Bu benim Flydinim.
MUHTEŞEM FLYDINI
Çocukken sihirbazın bir numarasından etkilenirdim.
Bir şapkayla gelirdi
ve içinden bir sürü şey çıkarırdı.
"Ben de pantolonumla yapsam." dedim.
Hayır kurumları için yapmıştım.
Johnny'nin son haftasıydı ve bana "Flydini yapar mısın?" dedi.
Johnny'nin zihninde yaptığımı anladım.
Three Amigos. Ama denemek istemiyorum.
Şöyle yaparız.
Bu Father of the Bride'dan çıkmış gibi.
- Oldu. - Fena değil.
İliklenmesi gerekmiyor.
Tamam.
Küçük düşme tamamlandı.
Three Amigos, bana çok şey öğretti.
Mesela ortaklarla çalışmayı severim.
- Niye buradayız? - Mucizeye bakacağız.
Ah, anlıyorum.
İşte bu Paradise Kafe. Eskiden öyleydi.
80'lerde buraya her gün gelirdim.
Ve bu duvar resmini çok güzel bulurdum.
Çok eğlenceli görünüyor.
- Sana ilham vermiş! - İlham verdi.
Çok güzel bir görüntü.
Mutlu ediyor.
Neyse, buraya gelip izlerdim ve "Three Amigos" diye düşünürdüm.
Benim adım ne zaman geldi?
Hiçbir zaman.
Lorne'un evine gittim.
Bana Three Amigos'tan bahsetti.
Ertesi gün Los Angeles'a döndüm,
evine gidip senaryoyu aldım.
Sanat eserlerinden büyülenmiştim.
Bir Hopper vardı. Picasso vardı.
Steve'e "Nasıl böyle zengin oldun?
Çünkü işini gördüm." dedim.
Sen de güldün.
Karşılıklı atıştık.
Hayır. Pek karşılıklı değildi.
İlk filmimdi.
Yeni tanışıyorduk.
Ned ne yapıyorsun?
Ama yakın arkadaşları olan ve her açıdan eşit olan birini
oynamam gerekiyordu.
Yani kendimin çok rahatlamış bir taklidini yapmalıydım.
- Ben Lucky Day. - Ben Ned Nederlander.
Ben de Dusty Buttoms ve biz...
Üç Amigo'yuz!
Peki, ne öğrendin?
- Öğrendiğim... - Evet.
Bozulmuş bir tablodan
- çok etkilendiğin. - Evet.
Çok boş vaktin olduğunu öğrendim.
- Merhaba. - Selam dostum.
Beni niye seviyorsun?
Çok şirinsin. Bir kez biriyle çalışmıştım.
Size iyi günler.
- Sağ ol. - Güle güle.
- Hadi dostum.
Peki, bu bizim çıkış sahnemiz, tamam.
TATLIM, SENCE BU KOMİK Mİ?
MEŞGUL MÜSÜN?
Nasıl komik olacağını bilseydin o kadar espri
- gerekmezdi. - Bence de öyle.
"Komedi dehası nedir?" dedim.
Hiç kötü oynamayan biri midir?
Öyle bir şey yok.
- Doğru. - Komedi dehası yok.
Hayır.
Geçen gece Chris Rock'ı gördüm
"Her gün yazıyor musun?" dedi. "Evet." dedim.
- Hâlâ her gün yazıyor musun? - Her gün.
- Ben karikatür yazıyorum. - Öyle mi?
Evet. Yaptığım bu.
Çizim yapıyor musun?
Hayır. Harry Bliss adında müthiş biri var.
- Harry Bliss mi? - Evet.
- Müthiştir. - Müthiş.
Filmlerle ilgili bir anı yapıyorum ama çizgi roman...
- Vay. - ...biçiminde.
Orada bazı karikatürler yapıyoruz.
Artık genç Steve'i
çizemiyorum ama Steve'in profili oluyor.
Bazen çenesiyle oynarım, çok belirgin...
Kulakları çok büyük değil o yüzden...
Çene hattı da zor çünkü yuvarlak geliyor.
Belirgin bir Adem elması var.
İyi giyinir o yüzden ona hep takım elbise falan giydiriyorum.
Sadist dişçiyi iki kez oynayan nadir oyunculardanım.
Dişçi koltuğunda Bill Murray ve ben mi varız?
Çok kişi
"Steve beni dişçiden korkuttu." der.
DEBORAH FUTTER METİN EDİTÖRÜ
Stand up kariyerimin gerçek bir hikâyesi var. Başı, ortası ve sonu.
Ama filmler sadece anekdotlar.
O yüzden "Çizgi roman
biçimindeki anekdotların nesi var?" diye düşündüm.
Mükemmel.
Anekdot, bir sayfa değerindedir
ama bir bölüm değerinde değildir. Biliyor musun?
Kariyerim için de öyle düşünüyorum.
Kitap için şunu söylerim
"Espriler için gel, çizimler için kal."
Filmlerin anısı olduğu için temaya uygun
- olmalı diye düşünüyorum. - Haklısın.
DAHA ÇOK ALL OF ME.
Peki, bu All of Me.
Tanrım, sağ bacağımı oynatamıyorum. Felç oldum.
Ben deneyeyim.
Benim eserlerim arasında önemli bir film.
Bence kitapta olması gereken en az beş...
- Yer vermeli. - ...anekdot var.
Benim hiç ilgim olmayan.
Tıpayı çataldan çıkarma.
Tıpa neden çatalda?
Kendine ve başkalarına zarar vermesin diye.
Hepsi iyi.
Burada Tommy Lee Jones gibisin.
Michael Caine'e sırıtıyor gibiyim.
Bunu düzeltebilirim.
- Parenthood, bence uygun. - Kesinlikle.
- Kahretsin. Onu unuttum. - Onu unuttun, evet.
Çok komik çünkü uyanacağım
ve sabah 4.00'te ondan bir karikatür fikri içeren
bir e-posta alacağım
ve "Bu mükemmel olur." diyeceğim.
Bence biraz daha karikatür gerek.
İki veya üç tane gerekli.
Zamanım olursa.
- Sana veririm. - Tek ihtiyacım.
- Ne var? Saat kaç? - Hallederiz.
Eylülün ortasındayız. Bir karikatür daha yapabilirim.
Bir karikatür daha yap.
Roxanne'e bakıyorum.
Roxanne'de fazlası var.
- Var. - Yazıda mı?
- Evet. - Evet.
The Jerk'ün ortak yazarıydım.
Man With Two Brains ve Dead Men Don't Wear Plaid'in ortak yazarıyım.
Ama ortak yazmak farklı, sunum yapmak gibi.
O yüzden Roxanne'de şöyle dedim.
"Yapabilir miyim?"
Ama başka Cyrano de Bergerac yapmamın ne anlamı var?
Zaten çok iyi.
"Merhaba canım. Seni bir süredir görmedim."
Tepki verdiğim şeyin özlem olduğunu fark ettim.
Sana yazdıklarım mı seni etkiledi diye düşünüyordum.
Etkiledi.
Senin etrafında dönüyorum.
Senin üzerinde boşlukta duruyorum.
Tıpkı Chagall'ın mavi adamı gibi.
Çılgın bir öpücükte senin üzerinde süzülüyorum.
Özlem, yazılarında çok gördüğüm bir tema.
Nasıl tarif edeceğimi bilmiyorum.
Her zaman hayatımın bir parçası oldu.
The Jerk'te veya Pennies From Heaven'da bile.
Şarkıların gerçek olduğu bir dünyada yaşamak isterim.
Şarkıların gerçek olduğu bir yer olmalı.
Yani Bowfinger'da bile özlem var.
Dünyada başarılı olmaya çalışan bir adam.
Sonundaki tek mutluluğu bir FedEx paketi alması.
Melankoli var.
Acı tatlı bir çikolata. Bu...
Hershey'in Özel Bitter'i. Sütlü değil.
Neredeyse bize gösterdiği herkesin
merkezinde bir özlem var.
Ve bunu düzeltebilecek tek kişi
Martin Short.
Sana küçük ve güzel bir Santa Barbara turu yaptıracağım.
- Bu eski Büyülü Kabare. - Vay.
- Büyülü Şato var ya? - Evet.
Bu orijinal yaratıcılarının bir versiyonuydu.
Oraya gitmeyi severdim ve sonra COVID yüzünden kapandı.
- Güzel hikâye. - Evet.
- Gelişme ve sonuç lazım. - Evet.
O zaman çok iyi bir hikâyem olurdu.
Gerçekten günü planladın. Kirlilerini alacağız.
- Bırakacağız. - Peki.
Bu sadece...
Kırmızı ışık.
Kırmızıda sağa dönerim. Burası Kaliforniya.
Kirlilerini yıkayan hizmetçilerin yok mu?
- Hayır. - Yani gerçekten halktan mısın?
- Evet. - Vay.
Kamera için yapıyorum. Yirmi yedi yılda ilk kez.
- Buyur. - Sağ ol. Hoşça kal.
Kendini iyi bir şoför olarak mı görüyorsun?
- Evet. - Güvenli biri mi?
Yaşlandıkça
kendinin ya en iyi ya da en kötü hâline dönüşüyorsun.
- Bu kesinlikle doğru. - Şu, park alanı mı?
Ve ben daha iyi bir şoför oldum.
Daha nazik oldum. Daha kibar.
Daha açık.
Evet çünkü 50 yıldır
- tam bir pisliktin. - Biliyorum, evet.
(STEVE TAM BİR PİSLİK OLDUĞU ZAMANLARDA)
Roger'ı beş yıl kadar önce aldım
ve Lab'ı olan bir kadınla çıkıyordum.
Almak ister misin? Otur.
Sonra kızla ayrıldık ve ben Roger'ı aldım.
Git, oyuncağı getir. Hadi. Evet!
Git, getir! Hadi! Güzel.
Bunu bir insan ilişkisiyle kıyaslamam
ama kesinlikle güzel, tek taraflı bir ilişki.
Eskiden insanlara karşı kötü değildim, uzaktım.
Kafamda hep başka bir yerdeydim.
"Steve Martin'den özel mektup.
- Sevgili..." - "Jerry."
"Senden mektup almak bir zevk.
Programım çok yoğun olsa da
sana bizzat cevap yazmak için mola verdim.
Oyuncular izleyiciyle irtibatı
kaybedip onları kanıksar.
Ama bence bu bana hiç olmayacak, olacak mı..."
"Jerry"?
"Ne zaman yakınına gelirim bilmem
ama sen yerimi hazır tut, belki Flint'e..."
"...gelirim."
"İyi dileklerimle, Steve Martin.
Not: Rio'da geçirdiğimiz, sahilde yürüyüp, taşlara baktığımız
o öğleden sonrayı hep..."
"hatırlayacağım."
Tamam, şöyle yazarsan
"Steve tek bir basamak bile kaçırmadı çünkü o yaşta sadece rampa kullanıyor."
117 sayfadan 37. sayfadayız.
İstediğin gibi yapabiliriz.
Bence ham malzeme üzerinden gidiyorsun.
Senaryoya koymuşsun, biz üstünden...
Evet ama çok. 100 sayfa daha mı yapacağız?
"Marty'yi Oscar Hatıratı'nın dışında tutan şey
hiç iyi film olmaması."
"Marty'nin başarısına şaşırmayan tek bir kişi yoktu.
- Milyonlar vardı." - Hayır.
"İyi beslenme ve egzersiz sayesinde Marty kariyerini 30 yılı sürdürdü."
Fena değil. Mavi işaretleyim.
"Steve'le iyi bir ekibiz.
Ben Affleck gibiyiz ve üzgün görünüyoruz."
Bunu sevdim.
"Steve'in yavru kuş gibi beslenmesine birkaç yıl var."
Çok komik. Yine de onu kırmızı yap.
"Steve yazar, banjo çalar ve karikatür yazar.
En büyük gösteri ustası...
Bu da onu 1945'in en büyük gösteri ustası yapıyor."
Güçlü olduğunu düşünmedim.
- Öyle mi? - Kahkaha alır mı?
Evet.
O zaman güçlü.
Bunlar berbat. Ama harika.
"Yüz maskesinde kalmış bir sosisli geğirmesinin cazibesine sahip."
"Sosisli geğirmesi."
Gece ne yaptığımı söyleyeyim.
Sunset Bulvarı'nda araba sürdüm. Silver Lake'e giderken.
Tüm hayatımın içinde gezdiğimi fark ettim.
On altı yaşında gittiğim, Hollywood Bulvarı.
Gittiğim sinemalar, sihir dükkânları.
İşte ben, Tanrım.
Sinema hayatımı dolaştım, The Jerk'ün mekânlarını dolaştım.
The Jerk'ü çektiğimiz yer, o ev.
Anne tepedeki büyük ev hayalimi hatırlıyor musun?
Onu da aldım.
Ama tüm yolculuk çok nostaljikti.
Los Angeles'ın ilginç yönü bu.
Kişisel geçmişini yansıtır
ama Los Angeles'ın herhangi bir yerine gitmek
çok eski olmasa da arkeolojik kazı gibidir.
Evet, bununla hep dalga geçtim çünkü hiç uymadı.
- Evet. - Bilirsin.
Los Angeles'ın sevdiğim yanı bu.
Çok tatlı.
Mimari.
Bu binaların bazıları 20 yıldan yaşlı.
Bu ev Yunan Canlandırması.
Evdeki Yunan her gün canlanır.
Bu da bir Tudor malikânesi ve
dört kapılı bir malikâne.
Los Angeles'ta büyük kapılı
bir evde yaşamıyorsan sıradan birisin.
Üç, iki, bir...
Kayıt, dolly.
Sheila sohbet sanatı eğitimi alıyor.
Sohbet eğitimi mi alıyorsun?
Evet.
LA Story o dönemki düşüncelerinden nasıl çıktı?
Sanatsal iş olarak görürüm.
Tecrübemi sanatla ve hayatla birleştirdim.
Martin Mull bana
"İnsanlar, ressamların teorileri ve fikirleri konuştuğunu düşünür.
Ama nereden boya aldığımızı konuşuruz." demişti.
Evet.
Her karakterin kendi hikâyesi var.
Yavru köpek biraz fazla ama bu resimlerde
görmezden gelmelisin.
Sonra her şeyimi koydum.
Sevgi ve aşk tecrübemi.
Ve hepsi filmde bir araya geldi.
İlginç tiplerle olmayı sevmem çünkü
ben de ilginç olmalıyım demektir.
Ben ilginç biri miyim?
Tek söylediğim seninleyken kendimi
gösteriş yaparken bulduğum.
Bu da ilginç olmanın aptal bir versiyonu.
STEVE MARTIN ROMA'DA VICTORIA TENNANT'LA EVLENDİ
Yeni evlendin. Neredeydiniz?
Roma'daydık. Ve birlikte, bu harika oldu.
LA Story mizah için âdeta bir araçtı.
Şehir ışıklarının sevgilileri bir araya getirme...
NUMARASINI AL
...fikrini romantik buldum.
Ama benim düşüncem öyleydi.
Karımla tanıştım, hayatıma bir şey kattı.
Doğru kişiyle tanışınca her şey sakin görünür.
Bu hikâyenin konusu da bu.
Times'daki tümevarım makalesini okudum ve kardeşlerim
tavşandan elektrik akımı üretilebileceğini...
ÖP ONU APTAL
Yani aşk, hayatı değiştirebilir mi?
Bu, hayatınızın çok önemli bir bölümü.
Sanırım işlerin böyle olmayabildiğini söylüyorum.
Ama bir buçuk saat için böyle olduğunu hayal etmek hoş değil mi?
Sanırım gitmeliyim.
İkinizin gelecekte aile kurma planlarınız var mı?
Ben de öğreneyim.
Cevaplamalıyım!
Onlar soru sorar, sen cevaplarsın.
Programımızın deşifresinde harika görünecek.
"Omuz silkme."
Victoria Tennant'la evlendiğimde onu çok sevdim.
Çok komik, eğlenceli ve çok zekiydi.
İngiliz'di.
Kendiliğinden aşka dönüşen bir ilişkiydi.
- Kankayız. - Kanka mı?
- Roland ne zamandan beri kankan? - Çok yakınız.
Bir yanı da "Sanırım evlenmeliyim." idi.
İyi bir neden değil. Zorlamak imkânsız.
Kabul ediyorum.
Uzaklara gidip, üç ay otelde yaşamak
âdeta bekâr hayatı gibi.
Evliliği otel odasında yürütemezsiniz.
Romantik ilişkilerde hep
bir şeyin kötüye gideceğini hissettim.
Bilirsin.
Onu nerede bulurum?
"Anekdotlar."
Bu, film yapmanın nasıl bir şey olduğu hakkında yazdığım bir hikâye.
"Bana Leap of Faith adlı müthiş bir hikâye geldi."
Heyecanlanmıştım.
Karakterim, dinî uyanış yapan bir vaiz ve kalpsiz bir dolandırıcıydı.
Zihnimde Burt Lancaster'ın ödüllü Elmer Gantry rolünün görüntüleri vardı.
Büyük bir özenle hazırlandım,
karakterim sahnede o şevkle
dans edebilsin diye İrlanda step dansını öğrendim.
Steve Martin olmamak için beyaz saçlarımı boyadım.
Sayfalar dolusu ateşli vaazı aktararak sahnede sıçradım
ve filmde çok iyi aktörler yer aldı.
Ödülleri ve madalyaları hayal etmeye başladım.
Ama onun yerine film açıldı ve ilk eleştirinin ilk satırı şöyleydi,
"Steve Martin'in saç boyasına dikkat edin."
Stand up günlerinden sonra
önemli bir yıldız oldun.
Art arda güzel filmler yaptın ve yeni bir filmin var.
Şimdi başka bir film yaptın.
Evet.
- "Evet" ne demek? - Durum şu. Bilirsin ben...
Zevk aldığım şey, film yapmak değil.
Tanıtımdan zevk alıyorum.
- Şova gelmekten. - Evet.
Fragman göstermekten.
Sadece fragman yapabilseydik
çok iyi bir iş olurdu.
Yani demek istediğin,
film yapma işinin kendisiyle ilgilenmiyorsun.
- Tanıtımından zevk alıyorsun. - Bu işi
röportajlar ve sabah programlarına çıkmak için yapıyorum.
Bunlar benim senaryolarım.
Film yapmaya başladığımda "Peki.
Beş iyi film yapmak için 40 film yapmalıyım." dedim.
Öyle düşündüm çünkü bir film çok fazla girdisi olan bir sirk gibi.
Yani önceden bilemezsin.
Planes, Trains and Automobiles.
Kendimi hiç tanıtmadım.
Del Griffith, American Light and Fixture
Satış Müdürü, Duş Perdesi Halkası Bölümü.
John Candy çok hassas ve çok karmaşıktı
ve birbirimizi çok sevdik.
Çok güzel bir sahnesi vardı...
Bak, bu konuşmayı okumayacağım ama bu kadar uzun.
Tren istasyonundayız ve tüm hayatını anlatıyor.
Ben de karşısındaydım. O oynarken
ben de ağlıyordum.
Ve hepsi çıkartıldı.
Temposu dışında niye çıkartıldığını bilmiyorum, belki
sonda uzun bir konuşma istemezsin.
Bir ya da iki replik kaldı.
Benim evim yok.
Marie sekiz yıl önce öldü.
Sevdiğim bir replik vardı.
"Zaman zaman insanlara bağlanırım,
seninle olduğu gibi, özellikle bayramlarda." der.
"Mart'ta, Temmuz'da, Ekim'de yapabilirim.
Ama zorlaşıyor."
Sonra şöyle dedi... "Bu sefer bırakamadım."
Çok sinir bozucu oldu. Durmak istedim çünkü
bu filmlere çok emek veriyorsunuz.
Düşünüyorsunuz, çok çalışıyorsunuz, yapıyorsunuz.
İki yıl sonra sadece video rafındaki bir başka film oluyor.
Mixed Nuts. Fiyasko olduğunu biliyordum.
Testler iyi olmadığını söyledi.
Kaliforniya'da Ventura Bulvarı'nda arabayla gidiyordum
ve afişte Noel Baba şapkalı suratım vardı.
"Bu zor bir Noel olacak." diye düşündüm.
METEOR İÇİN DUA ET.
Ne kadar kötü olabilir?
Mixed Nuts kadar kötü olabilir. Çok kötü.
Kötü. Kötü.
- Vay, kötü mü? Gerçekten çok kötü. - Yani bilmiyorum...
Steve, soru sorabilir miyim?
- İstemiyorum. - Bir soru.
Sana sorulmuştur.
- Lütfen bir soru. - Sen... ticari değilsin.
- Niye... - Soru ne?
- Soru... - Sorun bile yok.
Artık niye komik değilsin?
- Peki. - Steve!
O dönem kaybolmuş hissettim.
Victoria'yla yola devam edemem
ama boşandığımızda "Bu onun hatası değil." dedim.
En çok ikimizin hatası ve en az benim hatam.
Boşanma, dipsiz bir çukurun açılmaya başlamasıydı.
Belki bir başlık düşünürsün diyordum.
Aslında bu...
...bu hâlde mükemmel.
Yani başlığa ihtiyacı yok.
Bir tür orta yaş kriziydi.
Bir dönem gibi... Sürekli kendine ve başkalarına
saman alevi gibi olmadığını göstermek için devam edersin.
Yazacağını gösterirsin.
Sonra başkasını gösterirsin.
Sürekli gösterir, gösterirsin.
İşimden çok tatmin oluyordum
ve kendime saygı duyma sebebimdi.
Fark ettim ki sürekli çalışmazsam
insanların beni beğenmeyeceğini düşünüyordum.
Geride bir boşluk kaldı ve travmatikti.
SÜT YUMURTA YOĞURT
Kişisel gelişim kitapları okuduğum bir dönemdi.
Bence her konuda konuşmam gerekirdi.
Uçakta yabancılara en derin düşüncelerimi anlatırdım.
ADAYLIK BEKLEMEDİM AMA İNSANLAR
"OLACAKSIN" DEDİ, OLMAYINCA...
Çünkü yapman gereken bu diye düşündüm.
LÜTFEN ÖLDÜR BENİ.
Boşluk nasıl kapatılır?
Bence sanatın içindeki...
...enerjinin doğası bu...
Boşluğun derin farkındalığından geliyor.
Tiyatro açısından düşünmeye başladığımda
zihnim genişledi.
WASP adındaki yazdığım oyuna göz atmalıyız.
Kendimi bir filmde asla yazmayacağım şeyleri yazarken buldum.
Ve keskin tarafta olduğunu söylemeliyim.
WASP, çekirdek bir Amerikan ailesi
ve görünenin altındaki derin duygusal bozukluk hakkında.
Steve'in yazdığı değişim, babasının
The Jerk'ün galasına gelişi.
Bu gerçekten WASP'ta var.
Çocuğun okul için mimari bir maket yapması gerek.
Babasına gösterir, "Ne düşünüyorsun?"
Frank Lloyd Wright değilsin.
Son derece sevimli görünen
yoğun duygusal mesafeli olan bu ailenin
bir sorunu var
ve soğuk bir rüzgâr esiyor.
Ailemle Teksas'ta yaşıyorduk, ben beş yaşındaydım
ve annem buraya taşınmak istedi.
Babamın sinema işine girmesini istedi.
Sonra Orange County'ye taşındık ve 16.000 dolara bir ev aldık.
Emlak işine mi girdi?
Gelişen bir alandı.
O günlerde aileyi
tiyatrodan kazandığıyla geçindiremezdi.
Sarıldığımızı hatırlamıyorum.
Sevgi hatırlamıyorum.
Ben çocuğumla çok mutlu oluyorum
ve acaba babamın mutlu olmama sebebi neydi diye düşündüm.
WASP'ta ailenin yemeğe oturduğu bölümler var.
Yemek masasında bir sessizlik.
Babanın ilgisizliği.
Bence baba, yazdığım en iyi şeylerden biri.
Oğlu bisiklet almak istiyor, baba,
"Onun için çalışıp ödemelisin." diyor.
Oğlu "Ummuştum ki..." diyor.
"Oğlum, bisiklet lüks bir eşya. Lüks eşya
nedir biliyor musun?" "Hayır."
Lüks eşya, sahip olduğun için insanları gıcık eder.
Yeşil çimlerimiz gibi, bu lüks bir şey.
Sanırım daha az yeşil olabilirdi ama konu bu değil.
O çim için çalışırım.
Belki gerekenden çok. Biraz para harcıyorum.
Ama benim için lüks bir şey, başkalarını gıcık etmek için orada.
Dört dolarlık şort aldığım için
babamın çok kızdığını hatırlıyorum.
Küplere binmişti.
Çok büyük paraydı. Ama kendim kazanmıştım.
Ama on yaşından sonra anne babamdan hiç para almadım.
"Yani lüks bir eşya almak için çalışmalısın.
O bisikleti istiyorsan onun için çalışmalısın. Şimdi...
...şehirde birkaç yıldır küçük bir arsamız var.
Hafta sonları okuldan sonra oraya gidip
üzerine bir bina yapmak istersen sanırım sana o bisikleti alabiliriz.
- Tanrım! - Evet, çok heyecanlandın.
İnşaat kolay değildir evlat ama
nesillerce aktarılan antik gelenekler var.
Golgota ovalarında yaşamış Gondwanda kıtası halkından,
Hammurabi kanunlarına dayanan,
Babil kapılarına çivi yazısıyla yazılmış,
Sfenksin sorgucusunun kriptogramlarından çıkarılan
ve Ratdolt'un ilk kitaplarından toplanan,
hızlı Merkür tarafından bana teslim edilen..."
Çoğu insan sorunludur.
Sorunu gidermeye çalışırlar.
Ama sanatçılar, sorunu orada tutar ve ondan sanat yapar.
Biliyor musun?
Ta ki sonunda canını o kadar acıtmayana dek.
What a Swell Party'nin sözleri salonumun duvarına kanla yazılmıştı.
Tanrı tarafından yazıldı ve Masonların Kutsal Mala'sıyla oyulmuştu.
Evlat, biz pek konuşmayız.
Aslında hatırlayabildiğim kadarıyla hiç konuşmadık.
Ama birkaç yıl önce düşünüyordum
ve maalesef şu ana dek hiç sormadım.
Ama merak ediyordum,
hayatınla ilgili ne planlıyorsun?
İyi mi bilmem.
Çok iyi. Mükemmel.
Babamı pek tanımam.
İyi biri olduğunu sanmıyorum.
Hayatım boyunca aklımdan çıkmadı.
4 OCAK 1996 SEVGİLİ "BABA"
Bunu yazdım... Hangi yılmış? '96.
Yani otobiyografimden çok önceymiş.
Sanırım bir açıdan otobiyografinin bölümleri için bir prova.
Babam ve ev hayatım hakkında yazmam için.
Sevgili "Baba."
"Baba"yı tırnak içine aldım çünkü küçükken
sana baba değil de Glenn demem söylenmişti.
Yani ben babasız büyüdüm.
Bir Glenn'le büyüdüm.
Evet, bu mektubun başlangıcı... çok suçlayıcı.
Ve anlayışla bitiyor.
Evet, işimin aslında
nasıl da ondan onay almaya çalışmak olduğundan bahsediyor.
Dostum Terry bunu söyledi,
ve ebeveynlerime olan tavrımı değiştirdi.
"Ebeveynlerine söyleyeceğin bir şey varsa şimdi söyle çünkü bir gün
gitmiş olacaklar." dedi.
O zaman onları düzenli olarak ziyaret etmeye ve onlarla konuşmaya başladım.
Onları öğle yemeğine götürdüm.
Neler yaşadığını anlıyorsunuz.
Umutlarla ve hayallerle dolu bir hayat.
Ve ailesini geçindirmek için müthiş bir stres altındaymış.
İnanılmaz bir baskı olmalı.
Annem işe gitmek istemişti.
Babamın anneme, "Benim karım çalışmayacak." dediğini hatırlıyorum.
Bir filmden çıkmış.
Hayalini gerçekleştiremediği için
babama büyük bir sempati duyuyorum.
Bugün ona ne hissediyorsun?
Ben... Onu seviyorum.
Çok iyi bir mizah anlayışı vardı.
Hiç bilmezdim.
Ve evet, keşke onunla tekrar konuşabilseydim, biliyor musun?
Övüncüm,
New Yorker'a babam hakkında hikâye yazmak.
Bir kadından mektup aldım, şöyle diyordu...
92. SOKAK Y RÖPORTAJI
"Yazıyı okudum, kocama verdim, o da okudu.
Sonra şöyle dedi..."
Affedersiniz.
Acele etme. Biraz su iç.
Televizyonda olmayı sevmiyorum.
Hayır, "Oğlumuzun telefon numarası ne?" dedi.
Vay canına.
- Sona yaklaşmıyor muyuz? - Şimdi gidiyoruz.
Devam edersek kendimi öldürürüm.
Rüyamı anlatayım.
Beni açık, çimenlik bir alana götürüp kendi mezarımı gösteren bir kadın gördüm.
Mezar açıktı ve bir iskelet yatıyordu, benim iskeletim.
İskeletin yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Kadına dönüp şöyle dedim,
"Bu, mutlu ölmek mümkün demek mi?"
O da "Evet, öyle." dedi.
Ben de "Mutlu ölmek için neye ihtiyacım var?" dedim.
"Maceraya." dedi.
Sonra ben de "Yani şelaleler görmek, dünyayı dolaşmak gibi mi?" dedim.
O da "Hayır, insanlar." dedi.
Bunu çalışalım, haftaya çalacağız.
Boşanmadan sonra tekrar banjo çalmaya başladığımda
"Eleştiri gelecek." diye düşündüm.
Olur, bilirsin.
COVID, bıraktım.
"Komedyen müzisyen oluyor." Daha kötü bir şey düşünemezsin.
- Bence iyi. - Bir buçuk yıl oldu.
Biliyorum ama hatalar var.
Béla Fleck'in dinlemesini istemem.
Ve yoktu.
ALISON BROWN MÜZİSYEN
Steve'in değer verdiği her şeyde ortak bir tema varsa
o da başarının zorluğu temasıdır.
Bir şeyde ustalaşmaktan mutlu olan,
nasıl çalıştığını öğrenene dek tekniğin derinliklerine giren
ve sonra genelde ustalaştığı için bırakan karakter türü.
Banjo çaldığını duyunca
bir müzik aletine duyduğum ilk aşka devam etmediğime
pişman oldum.
Çünkü ekip olabilirdik.
- Neydi? - Sürahi.
İkinci bekâr. Cümleyi tamamla.
"Biraz garip gelebilir ama..."
"Şu anda çıplağım."
Bu...
Onunla hep St. Barts'da tatil yapardık.
APRIL GORNIK RESSAM ARKADAŞI
Ben, Eric ve Steve giderdik.
Bekâr Steve, bekârlığı istemedi.
Orası kesin.
Bir kadınla tanışırdı ve kadın bir kitap okuyorsa
"Belki çıkmalıyız." diye düşünürdü.
Selam.
Kitabın dikkatimi çekti. Casterbridge Başkanı.
Bu tam bir tesadüf.
Çünkü final ödevim Thomas Hardy hakkındaydı.
Ne zamandır yalnızsın?
Konuşup tanıyabileceğim biriyle tanışmak isterim.
Şerefe.
Elimde değil, heyecanlanıyorum.
Niye? Yanlış yapmıyorsun.
Parkta yürümeyi sever misin?
- Yağmurda! - Tanrım!
The Music Man'i görmeni isterim.
- Çünkü... - Gördüm. Sevdim!
Bir randevumu hatırlıyorum.
Yemeğe gittik ve Spielberg'ün yanına oturdu.
Çok iyi anlaşmış görünüyorlardı.
Bu kadın hep tartışmada olmayı severdi.
Benim tarzım değil.
Eve dönüş yolunda
"Niye Spielberg gibi olamıyorsun?" dedi.
Gülümse, seni pislik...
"Tamam, bu iş bitti." diye düşündüm.
- İyi bir şey. - Herkes fiyat kırar.
Ben sadece...
Böyle şeyler olacak.
Deli oynuyorum.
Kötüleşiyor.
Ben... hayatta hiç üç demezdim.
İki.
- Bir altı mı? - Bir altı.
Anne dışında bu gerçekten
kart oynayan yaşlı insanlar.
Seni bekleyemem, hadi.
Yaşlı konuşmasını kim yapıyor?
Ben genç bir doğaçlama ustası gibiyim.
Şunu diyen sensin, "Öyle sayılmaz!"
- "Bir..." - Bu The Odd Couple.
- Biliyorum. - Evet.
Sana bundan öğrendiğim bir şeyi söyleyeceğim.
Ben belgesel film yapımcısı olmak istemiyorum.
Burada oturup
değerli olan küçük bir şey bulma fikri...
Anne ile nasıl tanıştın?
Komik, önce boşluk dolduruyorsun.
- Çünkü onunla tanışmam... - Telefonda. Evet.
The New Yorker'da bilgi kontrolörü olarak çalışıyordum.
İlk kontrol ettiğim, bir hikâyesiydi.
Park cezası alan ve tamamen kontrolden çıkan biri hakkındaydı.
Onu arayıp şöyle dedim,
"Bunun komedi olduğunu biliyorum, gerçekçi olması gerekmiyor
ama çok doğru olmasını istersen
şöyle yapabiliriz." O da
"Kesinlikle. Çok doğru ve aynı zamanda komik yapalım." dedi.
Sonra benim müdavimim oldu.
Ailesi hakkında bir şey yazdı ki çok özeldi.
Kız kardeşi Melinda'yla konuştum. İnsanlarla konuştum
ve telefonda çok samimi olduk.
Psikiyatrıma aklımdan çıkmayan bir kadın var, dedim.
St. Barts'daydık ve tüm tatili
"Anne Stringfield, Anne Stringfield. Bu ismi sevmediniz mi?" diyerek geçirdi.
Birkaç ay sonra beni bir grup yemeğine davet etti.
İkimiz de erken gitmiştik,
yanımda New York Times'ın kare bulmacası vardı.
İlk giden olurum ve bulmaca çözerim demiştim.
O da orada aynı kare bulmacayı çözüyordu.
Muhtemelen "Sihir numaraları, banjo.
Bu adam tam bana göre." diyen çok az kişi vardır.
Ama ben... Ben onlardan biriyim.
İki kartlı bir numarası var.
Arkaları, önleri, iki kart.
Bence gördüğüm en güzel şeylerden biri
ve nasıl yapıldığını hâlâ tam anlamıyorum.
Yapacağım şey bu kartı almak,
yüzü dışta kalacak şekilde, böyle ikiye katlamak.
Ve bu kartı alıp
yüzü dışta kalacak şekilde
ikiye katlayacağım.
Bunu böyle kaydıracağım.
Biraz sakarım, bunu yıllardır yapmamıştım.
Şimdi arkası dışarıda, yüzü içeride.
Şimdi muhteşem bölüm geliyor.
Kartı alıp içinden iterseniz
kart döner.
Arkası içeride ve kartın tamamı var.
Tüm kart demeliyim. Şunu çevir.
Tekrar yap. İçine it.
Kart döner. Ve yine tüm kart.
Muhteşem yanı...
Dönen tek kısım, içinden geçen kısım.
Yani...
İşte içinden geçen kısım
ve işte geçmeyen kısım.
Bilirsin, yapabilirsin...
İşte böyle.
Biri bana bunu Florida'da öğretmişti. Bir kulüpteydim.
Bana bunu gösterdi ve çok şaşırdım.
"Sana göstereyim." dedi.
Sonra bana gösterdi
ve yine de anlamadım.
Bu ay New York'ta Steve'in şovu var.
Bunlar Ming... Hayır, Çin seramiği.
Çin seramiği. Ming, bir parçası.
Evet. Bunların fiyatının ne olduğunu
sormak uygun olur mu?
Eşyaların değeri hakkında konuşmayı sevmem
çünkü insanlar bir şeye bakmaya başlar
ve sadece değerinin ne olduğuna bakarlar.
Değeri dört milyon dolar olan bir tablo gibi.
Yani sadece 300.000 civarından başlayıp bir ya da iki milyona kadar
çıktıklarını söyleyeyim.
İki milyon dolar mı? İnanılmaz.
Evet. Evet, fiyatları...
Mesela arkadaki parça... Tanrım.
WINSLOW HOMER ZIT AKIMLAR
Gözü çok iyi. Mark Twain Ödülü'ndeki
olayı biliyor musun? Washington, DC'deydi.
Hepimiz... Bir yemek vardı... şeyde...
Bu yüzden ben anlatmamalıyım.
Başka biri daha iyi anlatır.
National Gallery'de bir yemek vardı, değil mi?
Önceki gece Kennedy Onur ödülünü almıştı ve yaklaşık 200 kişiyle
büyük bir yemek vardı ve duvarda tablolar vardı.
Bir hanımefendi ayağa kalkıp "Steve'i hiç
fark etmezsiniz ama eminim burada duvardaki tüm ressamları bilirdi." dedi.
Ve Steve ayağa kalktı.
Duvarda dolaşmaya başladı.
"Hopkins, Watkinson, Wilkins, July."
Dolaştı ve National Gallery'nin duvarlarındaki ressamların
hepsinin ismini söyledi.
Olağanüstü bir yetenekti.
Bugün sanatın hayatındaki yeri nedir?
Kesinlikle üçüncü sırada derdim.
Karım, ailem ve performansım var.
Yazmak, bizim işimiz. Bilirsin, sanatsal hayat.
Ve bu çok keyifli,
iyi bir hobi, bilirsin?
Önce neredeydi?
İlk sırada.
Bunları seversin, şimdi paylaşıyorsun.
Bu nasıl?
STEVE MARTIN'İN ÖZEL KOLEKSİYONU
Çok kişisel, çok özel ve aa...
sadece belki... şu ana dek.
Değişen şey, karımla tanışmam.
Özel hayatım başka bir yere gidebildi.
O zaman bu sanat olayı benim kurtuluşum olmayabildi.
Müthişsin. Bu sanatı
sadece komedyen olmadığını
- göstermek için mi yapıyorsun? - Doğru.
Bunu sormak istedim. Herkes istedi.
"Niye? Cevabı hepimiz biliyoruz." dedim.
De Kooning kim?
De Kooning önemli bir Amerikan...
Pollock filmini izledin mi?
Michelangelo hakkında The Agony and the Ecstasy'yi?
Lana Turner'la Madame X'i izledim.
Arka planda herkesin değer veriyormuş gibi yaptığı
harika bir soyut resim vardı.
Ve sanırım de Kooning resmiydi.
"Filmlere ilgimi, filmlerin bana ilgisini
kaybettiği zaman kaybettim.
Kırk yıl sonra film maceram nihayet bitti.
Harcanan vakti haklı çıkaran,
düzenli kırıcı eleştirileri hafifleten,
gişe hasılatından koruyan o inanç.
Ve sonunda enerjin biter.
Elveda filmler, iyi eğlendik."
Bunu sevdim. Son cümleyi sevdim.
Biraz süslü yazılabilirdi.
- Yapmalı. - El sallayan.
Bunu yapmalı.
Hâlâ bir isim bulmadık.
- Bulduk sanıyordum. - Kesin bulduk mu?
"Film Anıları ve Başka Yönelimler."
"Bir Numara Yürüyor"a ne oldu?
- O bir seçenekti. - Evet.
Bir Numara Yürüyor.
Hâlâ senin esnek poz fikrini seviyorum.
Evet, ben de ve...
Sinema kariyerin hakkında bir kitap.
İnsanlar öyle düşünecek, büyük tanımlayıcı bir...
İnsanların fikrini öğreniyorum.
Evet.
- Doğru. Evet. - Bilirsin...
Öyle. Fotoğraf çek.
İşte bu. Bu...
- Fotoğraf çekebilir mi? - Tamam.
BİR NUMARA YÜRÜYOR FİLMLERDEKİ HAYATIM VE BAŞKA YÖNELİMLER
BİR NUMARA YÜRÜYOR!
Evlenirsin, çocuk olur, çalışırsın,
sonra çocuk büyür, sen 60 veya 70 yaşına gelirsin
ve çocuklar evden gider.
Hayatım tamamen tersi.
Ben başta çok çalıştım,
sonra mutlu bir evlilik yaptım
ve şimdi harika bir çocuğum oldu.
Ve... çok sevdim.
Bunlar bitenler.
Bunlardan 6.000 adet
imzalıyorum.
- Öyle mi? - Evet.
Ama bir iPad ayarladım ve sadece şöyle yapıyorum
ve bazen öğle yemeğinde.
Yaptıramaz mısın?
Hayır, o... O çok yanlış olur.
Biz saydık, filmlerde 27 çocuğun olmuş.
Bundan bahsetmiş miydim? Babalık filminin
gerçek babalığa yol açmasına ne dersin?
Benim olduğum gibi çocuksun.
Çok endişen var, hepsi bu.
Çocuklarla filmler yapmaya başladım.
Sevdim de ama şöyle düşündüm,
"Bu gerçekten mükemmel. Onları en iyi hâllerinde alıyorum."
Günde üç saat. Sonra ebeveynleri eve gidip
ilgilenmeli, ki zor olduğunu biliyordum.
İyiyim baba!
Hayır, ayağa kalk, kapıdan çıkmıyorsun. Cezalısın.
Sonra Diane Keaton'ın çocukları oldu.
Orada oturduğumu hatırlıyorum, kızı bahçede oynuyordu,
"Bahçede oynayan bir çocuk görebilirdim." diye düşündüm.
Çok keyifliydi, Duke ile ilgili
ve çok samimi...
DIANE KEATON AKTRİS
...göründü. Küçük yaramazlar.
Harikaydı.
Bana göre çok iyiydi.
- Kendini baba olarak görüyorsun. - Evet.
Sence komik mi? Seni yaramaz!
Onunla birlikte olmak isteyebileceğimi ilk fark ettiğimde
"Bu noktada bir çocuğu yok." diye düşündüm.
Onunla olmak isteseydim bu muhtemelen mümkün olmazdı.
Zihnimin arkasında bir yerde ya bu ilişkiyi
bırakacağım ya da bu fikirden vazgeçmek
zorunda kalacağım diye düşünüyordum.
Bence baba olacağını düşünmedi.
Hiç aklına gelmemişti.
Muhtemelen çocukluğu o kadar mükemmel olmadığı için
es geçmek istemiş.
Çocuk sahibi olma ihtiyacı duymamış.
- George? - Nina?
Tatlım, bu konuda ne hissettiğini bilmeliyim.
Sosisli yok!
Tanrım. Yapma! Oğlum!
Hayır! Hayır! Hayır!
Bu konuda süper hissediyorum. Denemek istiyorum.
Öyle mi?
Kesinlikle.
Aradı "Oturuyor musun?" dedi.
"Evet." dedi. "Tamam, güzel.
Önemli haberim var." dedi. "Ne?"
Bir bebeğin olacak.
"Anne hamile." "Babası kim?" dedim.
Bunlar benim yaşımdaki adamların başına gelmez.
Yapma, Picasso'nun 70'lerinde çocuğu olmuş.
Picasso'yu bilirsin. Yani Picasso.
Yani tarihte 70'lerinde çocuğu olan tek adam.
Ama o bir sanatçı ve ne isterse yapabilir.
Ben sadece... bilirsin, sıradan bir adamım.
Hastaneden gelen sesli mesajı kaydettim.
O kadar duygusal olması ve duygusal olma konusundaki rahatlığı
olabildiğince iyiydi.
- Ikın. İşte bebek. - Oldu.
Güzel. İşte.
Bir kız! Güzel. Tebrikler anne.
Hayatımda gerçek aşkı ilk görüşüm
bebek doğduktan sonraydı.
Bir kız.
Kızları severim.
Anne'e baktım, bebeği tutuyordu
ve yüzüne bakıyordu
ve gezegende başka hiç kimse yoktu.
KOMİKSE BİR, DEĞİLSE İKİ KEZ AĞLA
Washington'da olmaktan gururluyum.
Ki ülkenin başkenti olduğunu yeni öğrendim.
Komedi dalında tek ödül olan, bu istenilen
Mark Twain Ödülü'nü aldığım için.
Para dışında.
Bence ilginçti çünkü Steve farklıydı.
Gidişatı tamamen farklı.
Stand up'tan kesinlikle uzaklaştı. Ama gerçekten değil.
Film yapım sanatı ve zanaatının birlikte çalıştığını söylerler.
ONURSAL OSCAR
O yüzden bu akşam seçilmek ve ödüllendirilmek, bunun
doğru olmadığını gösteriyor.
Bunu yapmayı çok sever. Çok komik.
Hâlâ çok komik.
Pislik.
Ve ben de...
...bu ödülü kabul ediyorum.
ÖMÜR BOYU BAŞARI AMERİKAN KOMEDİ ÖDÜLÜ
Daha iyi olmasını sağlayabilecek tek şey
başka adayların da olması olurdu.
Böylece birini yenme duygusunu tadabilirdim.
Çok teşekkürler.
- Selam. - Selam. Brandy O'Toole.
- Memnun oldum. - Nasılsın?
Kısa özet
- geçeyim. - Peki.
Emmy röportajıyla başlayacağız, on dakika.
- Peki. - Beni izle.
Emmy asansörü olacak.
Bir süre orada olacağız, grup ve tekli çekimler yapacağız.
- Tamam. - Geçiş yapacağız.
- Peki. - Hızlı olacak.
Her şey...
Artık kamerada olmak istemediğin bir an var mı?
Bunu arıyorum ama şimdi bir televizyon programındayım.
- Biliyorum. - Başka birini oynuyorum.
Tamam, şimdi ne? Gardırop mu?
- Selam Steve. - Selam.
Bende çok hoş durur.
- Değiştirmeliyiz. - Hoş olabilir.
Evet. Sen... Selam. Adın ne?
Evet. Amber.
Oynamayacaktım, "Oynar mısın?" dediler.
"New York'ta olursa oynarım.
Çocuğumu bırakamam.
Çekim için üç ay Atlanta'ya gidemem." dedim.
Ama "Zaten yazar olarak her gün orada olacağım." dedim.
- Marty. - Evet.
Belgeselde seninle iki saatlik röportaj ve bir şarkı olması gerekiyor.
Ne yaptım ben Bir rüya gördüm
Sanırım bunu yapmayacağız. Ama teşekkürler.
Şirin.
Kahkahalara bayıldık. Evet. Çok iyi.
Genç adam?
Neredeyse imkânsız. Ben 76 yaşındayım.
- Evet. - Hit TV dizin var.
- Evet. - Bu olmaz.
- Hayır, olur. Olur. - Evet.
- Olur mu? - Tabii.
Kimin 76'sında hit dizisi var?
Jane Fonda ve Lily Tomlin'in.
İşte bu doğru. Kesinlikle.
- Sanırım cevabını verdim. - Bence de.
- Bence sen kazandın. - Bunu ben kazandım.
- Harikaydı. - Sevdim.
STEVE'İN BABASINDAN MEKTUP
Çocuk yapmam için beni yüreklendiriyor, bu 1996 yılıydı.
Yani aa... daha uzun yıllar vardı.
Altmışlarında üç yaşında bir kızın olursa
boşanmayla uğraşmazsın.
İlişkilerin hep o noktaya doğru
sürekli ve sorumlu oldu.
Roger'ın önemli olduğunu sanıyorsan
çocuğun olana dek bekle.
Sadece hatalarından öğrenmezsin.
Benimkilerden de öğrendin
çünkü sen çok iyi bir öğrencisin.
Selam, ben baban.
- 18 Mart 2020. - Bu Steve!
STEVE'İN KIZINA MESAJLARI
- Santa Barbara'dayız... - Steve merhaba diyor!
Seni sevdiğimi hiç söylemediğimi fark ettim.
Hiç söylemedim mi? İnanamıyorum.
Neyse, seviyorum ve sen...
Seni ve anneni, bilmeni istedim.
İyi bir baba mıyım bilmiyorum. Kötü olduğumu sanmam.
İyi bir baba nedir bilmiyorum.
Ama... ben hoş bir babayım.
Doğum günü partisinde sihirbazlık yapar.
Ama pek fark edilmez.
Kuralımı hatırlıyorum.
Sekiz yaşından küçük çocuklar için sahne alma.
- Doğru. - Evet.
Banjo öğretiyor.
Bir şeye canı sıkılmışsa düzeltebilir.
Onu güldürerek her şeyi düzeltebilir.
Müthiş bir şey.
Döndüğümde her şey değişecek.
Kesinlikle, artık eğlence yok, oyun yok.
Sadece çok çalışma var.
Ona saçını yaptırır
ve sonra "Hoş görünüyorum, değil mi? Annene hoş görünmeliyim." der.
O da "Çok hoş görünüyorsun." der.
Babamızdan istediği her şey olabilir.
Bu çocuk, sevmeyi hep bilecek.
Kızının filmde olması konusunda nasıl hissediyorsun?
Nefret ediyorum.
Aile hayatında taviz verilecek kadar çok keyif var.
Çocuklarını göstermek istememeni anlarlar.
Ama hikâyenin parçası
o yüzden çocuğu temsil eden çöp figür kullanalım.
Biletler hazır.
Program hâlâ bir saat 55 dakika.
Bence ideal uzunluk bir saat 48 dakika.
Bence banjoyu kesebilirsin.
Artık ortağım var.
Bu her şeyi daha kolaylaştırıyor.
Yeni bir şey denersek, sıfır...
Evet.
Bakıp "İşte" diyebileceğim bir ortağım var.
Ya Marty ölürse?
Ben niye gülüyorum?
O zaman ne yapacaksın?
Muhtemelen bitiririm. Ciddiyim.
- Gerçekten mi? - Evet. Evet.
Ne yapacağım? Sanki...
Bilmiyorum, kariyerimi şöyle görmüyorum... "Geri geldim!"
Bilmiyorum.
Gerçekten muhteşem.
Tek stand up yapıyordun,
sonra ekip olarak çalışmayı sevdiğini gördün.
Bir, iki, duyuyor musun Steve?
Evet.
- Aksileşme... - Oradasın.
Dün gece duyamıyorum dedin.
Güneşte kalmayın.
Sıcak değil.
Çok mutluyuz...
O yüzden bunu giymiyorum.
Schitt's Creek'i kapatacak tek aptal Kanadalı...
Schitt's Creek'e hayır diyecek...
- "Kapatmak"? - Evet, öyle dedim.
Garajda arabaya bakarım
Ve popo masajı isterim
- İyi mi? - Hayır.
- Beş dakika. - Hayır. Arabaya... Başka?
Daha iyisi... Kolunu bana sar, ben de...
Evet, bu iyi, sevdim.
İsteriz iç mekân sineması Kahve gerekir lavmanına
- Uzun yapıyoruz. - Biliyorum.
Yani hiçbir şey yapmadık.
"Kahrolsun" deyip devam mı edeyim?
Çok seksi...
- Çamaşırlarımızda - İç çamaşırlarımızda
- Ne deniyor? Nedir? - İç çamaşır.
İç çamaşır.
Nasıl çalışıyor? Seni çok çekiyorlar.
- Evet. - Sonra sıkıcı
ve bencil olduğun kısımları kesiyorlar.
Sen... Sen ne diyorsun?
Diyorum ki bu çok kısa...
- Evet. - On iki dakika falan olacak.
Hayır. Ben öldükten sonra en iyi olur. Bunu umuyorlar.
Bence sen çok uzun yaşayacaksın.
Bence son birkaç yıl hoş olmayacak.
Bence çok fazla gözün dalacak...
- Evet. - ...ve saçını ben tarayacağım.
Saçın çok uzayacak.
"Bu fiş ne?" diyeceksin.
Ben heyecanlanmam, gergin olurum.
Bir keresinde Marty ve ben birlikte arabayla
bir ödül törenine gidiyorduk.
Ben "Durabilirim." dedim. O da "Neden?" dedi.
"Artık kaygılanmak istemiyorum."
Bilirsin.
Konu kaygılı ya da heyecanlı olmamız değil.
Biliyor musun? Ama bir... adrenalin faktörü de var.
Tanrım, bu çok özel.
Tamam.
Hanımlar beyler, uzatmadan,
alkışlarınızla Steve Martin.
Evet! Teşekkürler.
Şimdi hanımlar beyler, size gururla
en abartılı aktörlerden birini sunuyorum.
Şov dünyasının en çalışkanlarından biri
çünkü doğal yeteneği yok.
Sayısız, iki hit filmde rol alan bir adam.
Schitt's Creek'i kapatacak kadar aptal tek Kanadalı.
İşte karşınızda Martin Short.
- Tanrım. Çok... - Bayıldım, en iyiyim!
Teşekkürler hanımlar beyler!
Marty ve ben bu şova "Para biriktirseydik burada olmazdık." diyoruz.
Doğru.
- Şunu söyleyeyim genç Steven... - Tabii.
Muhteşem görünüyorsun.
- Teşekkürler. - Evet, gerçekten.
Sanırım 30'undan beri 70 yaşında görünmenin faydası bu.
Ve romancı, yazar, müzisyen, besteci,
efsanevi bir komedyen olan bir adamın
yanında durmak benim için bir onur.
Ve izninizle...
İzninizle ben de o adamın yanında duran adamın yanında
durmanın bir onur olduğunu söylemeliyim.
Müthişti çünkü...
Daha çok malzememiz vardı, şov dün geceden kısa oldu.
Dün geceden on dakika kadar kısa bir şov oldu.
Dün gece bu geceden kısaydı.
Kendini kutlama anlarına nadir rastlanır.
Sahneden inince, şov yaptıktan sonra
tam bir değerlendirme olur.
"Bu ana, şu yeni espriyi koyuyoruz.
İzleyici onlarla.
Başarılı bir espriydi." der.
İlk şovda başarılı sayılırız.
- Evet. - İkinci şovda başarılıydık.
- Evet. - Üçüncü şovda başarılı sayılırız.
Yüzde yüz katılıyorum.
Her gece farklıdır. Her gece kusursuz olamazsın.
Doğru olması için çalıştığınız bir işinizin olması sizi canlı tutar.
Bence yaşlanmamanın sırrı, işe yarar olma duygusudur.
Sahnede seni beğendim.
- Sağ ol. - Bir şey değil.
Ne yapmak isterdim biliyor musun? Bir gün seninle çalışmak.
Flört ediyorsunuz.
Stand up'a 30 yıl ara verdim.
Şimdi geri döndüm ama bir yetişkin olarak döndüm.
Yani yetişkin versiyonu.
Aslında daha açık sözlü.
Bir sorum var.
Geçen hafta 65 oldum.
Çocuklar bana Medicare sağlık sigortası kartımı verdi.
PODCAST KAYDI
Şimdi o da olacak.
Can sıkıcıydı çünkü hayatını
iki ayrı yolda yaşamak gibiydi.
Tam bir dünya deneyimisin, kesinlikle değiştirilemez.
Zamanın akışı bilgin de seni bir anda
gizemli bir şekilde beklediğinden daha yaşlı yaptı.
Bir yandan dediğin gibi, bir tarzda yaşıyorsun.
Ama kafanda anlamı olan bir şey var.
- Hayatın boyunca anlamı vardı. - Doğru.
Yaşlısın demek.
Ama aynı zamanda şöyle de diyebilirsin,
"Sadece 25 yıl daha yaşayabilirim."
Kırk, elli yaşına göre
eskisinden farklı hissediyor musun?
Kırk yaşında ölümü düşünmüştüm.
Kuruntulu olarak.
Sahte bir kıyamet algısı.
Şimdi gerçek bir algım var.
Ama sahte ve gerçek...
Aslında gerçek kıyamet algısı sahtesine göre
daha tolere edilebilir.
Yani sen...
Selam.
Hızlıca selamlaşalım.
- Buraya gel. - Pardon, biz...
- Gidiyor musun? - İyi.
- Selam. Merhaba. - Sen misin?
- Nasılsın? - İyi.
Üzgünüm... Böldüm.
- Kullanırız. - Neydi...
Önemli bir vedaydı.
Bana ismini hatırlatır mısın?
Peki. Yüzünü görebilir miyim?
Evet, evet.
Aklında başka ne var?
Kaptan Upton'ın Evi 1928'de yapılmış.
Bu Edward Hopper'ın 30 yıl önce alabildiğim bir tablosu.
İlk izlenimi tepedeki, yalnız bir ev
ve soyutlanmış yalnızlığı temsil eder.
Bu evde hayat yok.
Ama garip yanı...
Yıllar içinde ona gerçekten bakabildim
ve hakkındaki fikrim değişti.
Baktıkça evin çok canlı olduğunu düşündüm.
Bu pencereler açık ve içeri bir esinti giriyor
ve perdeler uçuşuyor.
Burada bir kış bahçesi var ve pencerelerin içini görebiliyorsunuz.
Âdeta içindeki bambu mobilyaları hissedebiliyorsunuz.
Yani bana göre bu çok canlı bir resim.
İçeride bir şey oluyor ve keyifli.
Hiç sorunlu gelmiyor.
O evde insanlar var.
Çocuğun olması
bence hayatta geçtiğin en büyük kapı.
Dünyanın denizlerindeki bir gemiyken
bir anda başka biri için liman ya da sığınak olursun.
Rolünü bilirsin.
Sadece... yuva.
ALT YAZI ÇEVİRİSİ: TUBA GÜMÜŞ