มีไข่มั้ยนะ
มีด้วย
เวลาเป็นอะไรที่สําคัญมาก
ปกติผมกินสองแผ่น
เรียบร้อย
ผมทําอาหารได้อยู่หนึ่งอย่าง
ไม่สิ สองอย่างต่างหาก ไข่ดาวน้ําสองฟองไง
เคล็ดลับอยู่ที่น้ํามันมะกอก
มาถึงขั้นตอนที่ต้องใช้สกิล
อุ้ย เยอะเกิน
หลายปีมานี้คุณอยู่คนเดียวเหรอ
ผมมักกินข้าวนอกบ้าน มื้อเช้าก็ด้วย
ถ้าเปิดตู้เย็นคุณดู ในตอนนั้นจะเจออะไร
ไม่เจออะไรเลย
มาร์ตี้ชอบไข่ดาวน้ํา กับขนมปังปิ้งเหมือนผม
ใช่เลย ถูกที่สุด ใช่มาก ๆ
เราต่างก็พักที่โรงแรมบ่อย
ถ้าผมเจอไข่ดาวน้ําดี ๆ
ก็จะถ่ายรูปส่งให้มาร์ตี้ แต่เขาไม่เคยทํางั้นกับผม
เสร็จละ เยี่ยม
ผมชอบใส่พริกไทยเยอะ ๆ
แต่งงานกับฉันเถอะค่ะ
(2. ปัจจุบัน)
ดีที่คุณไม่ได้ถ่ายไว้ คงน่าอายน่าดู
ทําไมถึงตกลงถ่ายสารคดีนี้
ตอบยากนะ...
ไม่คิดล่ะสิว่า มันจะน่าเบื่อได้ขนาดนี้
ผมมองว่ามันเป็นยาแก้
การให้สัมภาษณ์ที่น่าเบื่อ
ที่ผมต้องพูดเรื่องนู่นนี่ เป็นร้อยเป็นพันครั้ง
และหวนคิดถึงชีวิตเพี้ยน ๆ
ชีวิตผมเหมือนกลับหัวกลับหาง
ผมเริ่มจากวิตกจริตในวัย 30 กว่า
จนมาตอนนี้อายุ 75 แบบมีความสุขสุด ๆ
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ถ้าภรรยาผมได้มาเห็นวิดีโอนี้
เธอคงจะถามว่า "นั่นคุณทําอะไร"
ผมก็บอก "เก็บของเข้าที่ไง"
เธอคงจะแบบ "อ๋อเหรอ"
ก็นะ...
เอาล่ะ...เก็บอันนี้ดีกว่า
เทปนี้น่าจะ 45 ปีก่อน
ถ้าจําไม่ผิด
ผมมักจะอัดโชว์เพื่อนํามาฟังซ้ํา
ไม่ได้ทําบ่อยหรอก แต่บางครั้งก็เอามาฟังซ้ําดู
กลัว ๆ เหมือนกันที่จะฟัง
ฟังกันเลยเถอะ
ผมอ่านเจอบางอย่าง ในนิตยสารไทม์แล้วไม่สบายใจเลย
เขาบอกว่าดวงอาทิตย์ มีโอกาสขยายตัวได้ทุกเมื่อ
และจะกลืนกินโลกใบนี้ ทําลายทุกอย่างจนไม่เหลือซาก
ผมเลยตัดสินใจ "ซื้อเครื่องตรวจจับควันดีกว่า"
ขําเกินมุก
การเดี่ยวไมโครโฟน เคยเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากสําหรับผม
ตอนนี้รู้สึกเหมือน มันเป็นแค่จุดเล็ก ๆ
เราโชคดีจังที่ร่างกายเป็นแบบนี้
ง่าย ๆ เลยสมมติแทนที่จะมีแขนสองข้าง
เรามีแค่ข้างเดียวออกมาจากกลางลําตัว
ตอนนั้นผมทําแบบนี้
ธุรกิจบันเทิงจบแน่
เพราะไม่รู้จะปรบมือกันยังไง
ไม่เลว ๆ
เอาล่ะ พอเถอะ
เราควรจะฟังกันจนจบ จะได้รู้ว่ามันจบยังไง
แต่ก็นะ ไม่ไหวละ
ผมมีชีวิตที่แตกต่างแล้ว
มาร์ตี้โทรมา
- ฮัลโหล - อีก 10 นาทีถึงคิวนาย
ฮัลโหล
วางสายใส่ผม
รู้มาว่าคุณชอบเขียนการ์ตูน
อยากลองเขียนการ์ตูน
ถึงความรู้สึกของคุณ ขณะถ่ายสารคดีนี้มั้ย
(บางครั้งฉันมองเฟอร์นิเจอร์ ชิ้นสวย ๆ แล้วก็คิดว่า)
(มันมาได้ยังไง)
(เดี๋ยวสารคดีก็คงจะให้คําตอบเอง)
(ว่างั้นมั้ย)
- อย่างนั้นแหละ - โอเค
ทําไมล่ะทีนี้ อ๋อ ไม่ได้กดอัด
การได้เห็นศิลปิน นําเสนอสิ่งใหม่ที่ต่างออกไป
(เอริก ฟิชเชิล จิตรกรและเพื่อน)
มันมหัศจรรย์
มีศิลปินไม่กี่คนที่ทําแบบนั้น
การที่ศิลปินหนึ่งคนจะเดินหนีออกมา
เพื่อหาหนทางใหม่ ในการสร้างสรรค์และเชื่อมต่อกับผู้คน
พวกเขากําลังค้นหา ศิลปะแห่งชีวิตของเขา
คําที่ผมนึกออกคือความกล้าหาญ
คุณต้องถูกผลักดันจาก อะไรที่อยู่นอกกรอบที่เคยทํา
ตอน "เดอะ เจิร์ค" ฉายรอบแรก
มารี คุณอยู่ไหน มารี
("เดอะ เจิร์ค" ค.ศ. 1979)
มารี
เราสี่คนไปกินมื้อค่ําด้วยกัน มีเพื่อนของผม แล้วก็พ่อของผมด้วย
พ่อไม่พูดอะไรเกี่ยวกับหนังเลยสักคํา
จนเพื่อนของผมพูดขึ้นมาว่า "เกล็นน์"
"คุณว่าสตีฟเล่นเป็นไงบ้างในหนัง"
พ่อบอกว่า "ที่แน่ ๆ เขาไม่ใช่ชาร์ลี แชปลิน"
ลองอีกครั้ง ถ่ายยาวไปเลย ลองใหม่
ถอยหน่อยสตีฟ ออกห่างจากกล้องอีก
รอบนี้เอาแบบไม่ต้องหมุนมากในช่วงแรก
ค่อยหมุนตอนถึงช่วงหมุน
อย่างที่คุณทําให้ดู
ใช่
ตายละ โทษที
หนังเรื่องต่อมา "เพนนี ฟรอม เฮฟเว่น"
ผมต้องเรียนเต้นแท็ป เพราะผมเต้นไม่เป็นเลย
ผมฝึกอยู่หกเดือน
ผมอยากเล่นบทนี้มาก ๆ
เกรกอรี ผมเพิ่งเล่นหนังเพลง ของค่ายเอ็มจีเอ็มจบไป
เรื่อง "เพนนีส์ ฟรอม เฮฟเว่น"
ได้ยินว่าหนังดีมากเลยนี่
เป็นงานที่ดีที่สุดของผม
- เป็นบทดราม่าบทแรก - บทดราม่าเหรอ
- ใช่แล้ว - ไม่เป็นคนบ้าแล้วเหรอ
ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง
- ได้ร้องเพลงแล้วก็เต้นด้วยนะ - เต้นด้วยเหรอ
ผมน้ําตาไหลเลย ผมว่ามันเยี่ยมสุด ๆ
หนังมีไอเดียที่ดีด้วย
ลิปซิงค์เพลงเก่า ๆ
♪ ถ้าฉันตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนคุณ ♪
สตีฟเป็นคนที่ถ้าบทสนทนาเป็นแบบนี้
(แฟรงค์ ออซ ผู้กํากับ)
เขาจะตัดเข้ามาแบบนี้
คือเขาจะมาในมุมที่ไม่เหมือนใคร
มันมาจากตัวเขาแท้ ๆ เลย
ไม่ประดิษฐ์ประดอยอะไร เขาเป็นของเขาแบบนั้น
ผมชอบมากและคิดว่า "มันต้องประสบความสําเร็จ"
แน่นอนครับ
ผมจะตอบว่า "แน่นอนครับ" ไม่ว่าคุณจะถามอะไร
คนดูว่ายังไง
แน่นอนครับ
"แน่นอนครับ"
สตีฟ มาร์ตินเป็นไอ้ขี้โม้หรือเปล่า "แน่นอนครับ"
แต่มันดันเจ๊ง
ผู้ชนะออสการ์ปีนี้
สาขาการแสดงยอดเยี่ยมจาก "เพนนีส์ ฟรอม เฮฟเว่น"
คุณสตีฟ มาร์ติน
- คุณรู้สึกอายมั้ย - สุด ๆ ไปเลย
ผมรู้สึกอายที่จะบอกว่า...
รู้สึกเหมือนเป็น ความล้มเหลวครั้งยิ่งใหญ่
ฝีมือผมเอง
ผมไม่ขอขอบคุณใคร
ไม่ขอบคุณพ่อและแม่ หรือทีมงานใดใด
ทุกอย่างเป็นฝีมือผม
ผมเหนื่อยมาก ทําอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง
- อยากมีความสุขมั้ยคะ - ไม่อะ ผมชอบอมทุกข์
ผมอยากพัก เลยบินไปลอนดอนคนเดียว
มันน่าขนลุกเพราะผมเดินตามถนน
แต่ไม่มีใครรู้จักผมเลยสักคน
รู้สึกเหงาสุด ๆ เลย
ผมไปดูหนัง เรื่อง "แฟลชแดนซ์ ไม่มีวันฝันสลาย"
ก็นั่งดูอย่างหดหู่ และเหงาหงอยนั่นแหละ
มีซีนหนึ่งในหนังเป็นเด็กคนหนึ่ง
แบบห้าว ๆ เลย เด็กคนนั้นพูดว่า
"ฉันจะเป็นอย่างสตีฟ มาร์ติน"
รู้สึกถึงความย้อนแย้ง ของการที่ผมนั่งอยู่ตรงนั้น
"นายไม่อยากเป็นฉันแน่ ๆ จะบอกให้"
- สั้น ๆ เลย - ครับ
- จากคําวิจารณ์ทั้งหลาย - ครับ
มันช่างเป็นหนังที่ น่าสนใจและแปลกใหม่
พวกตัวเป้ง ๆ ในวงการ วิจารณ์ไปในเชิงบวก
แต่แน่นอนว่า มีคําวิจารณ์เชิงลบเช่นกัน
ผมค้นพบอย่างหนึ่งว่า กลุ่มคนที่ชื่นชอบ
มักจะเป็นคนฉลาดและมีสมองคิด
- ครับ - ส่วนคนที่ไม่ชอบ
- คือคนโง่ - คือคนกาก ๆ
ครับ
ก็เป็นได้
คุณชอบหนังใช่มั้ยล่ะ
- แน่นอน คนมีสมองไง - เห็นมั้ยล่ะ
(นครนิวยอร์ก)
ตัดสินใจแล้ว
ฉันจะไม่พูดเรื่องแย่ ๆ เกี่ยวกับเพื่อนร่วมงานอีกต่อไป
- แค่นี้ก็ลําบากกันพอแล้ว - ถูก
ใช่
ชอบให้คว่ําหรือหงายแก้ว
- ชอบแบบให้น้ําอยู่ข้างนอก - ได้
งั้นใส่ไว้ตรงนี้นิดนึง
โอเคแยกย้าย
แต่ฉันถือคติจริง ๆ นะ
ที่จะไม่วิจารณ์ศิลปินคนอื่น
- ทุกคนเลย? - คือ...
สมมติเห็นภาพวาด แน่นอนว่าต้องวิจารณ์
ส่วนตัวแล้วฉันคงชอบหรือไม่ชอบมัน
แต่จะไม่ป่าวประกาศออกไป
- เข้าใจละ - เพราะมีนักวิจารณ์อยู่แล้วไง
- ที่รอสับเราเละ - ถูก
มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน ฉันมีหน้าที่สร้างสรรค์ผลงาน
หรือพยายาม
มันแปลกมากเลย ครั้งหนึ่งฉันไปดูบัลเล่ต์
คนปรบมือให้บางสิ่งบางอย่าง
ราวกับว่า พวกเขารู้ว่าสิ่งนั้นมันยากนะ
คนดูวัย 80 อะไรอย่างนี้ บอกว่า "ท่านี้ยาก"
ตอนฉันเรียนเต้นแท็ป กับแดนนี แดเนียลส์เพื่อเล่นหนัง
พอเล่นหนังเสร็จแล้วก็ลืม
แต่เขาบอกฉันไว้ว่า
"มีท่าง่าย ๆ ที่ดูเหมือนยาก แล้วก็มีท่ายาก ๆ ที่ดูเหมือนง่าย"
คือคุณไม่มีทางรู้ว่า พวกเขาปรบมืออะไรกัน
หนังเรื่องอะไรน่ะ
"เพนนีส์ ฟรอม เฮฟเว่น"
- รู้จัก - ดูมั้ย ล้อเล่นน่ะ
อืม
หวัดดี
ผมบังเอิญรู้ศัพท์ฮังกาเรียนคําหนึ่ง
"พิเฮนทากยู"
แปลตรง ๆ ว่า "ด้วยสมองที่ผ่อนคลาย"
ผมคิดเลย "นั่นแหละที่ผมเป็น" สมองผมผ่อนคลาย
ผมไม่ได้อยู่ภายใต้แรงกดดัน ที่ฝังกลบตัวเองเอาไว้แบบเมื่อก่อน
ผมไม่ได้จะพิสูจน์ตัวเองอะไรใดใด แต่สิ่งดี ๆ ก็มาเอง
อยากให้เกิดอะไรสักอย่างตอนนี้
บทพูดสักหน่อยดีมั้ย "บลา บลา" อะไรแบบนี้
หรือเล่นมุก สมมติผมพูดว่า...
หรือคิดชื่อรายการ ลองอันนี้มั้ย
ชอบโปสเตอร์ใหม่ของพวกเรามาก อยากให้เห็น
ขอหาแป๊บ
(สตีฟ มาร์ติน และมาร์ติน ชอร์ต)
ตลกดีออก
(คุณต้องไม่เชื่อว่า พวกเขาเป็นยังไงในปัจจุบัน)
ฉันให้สัมภาษณ์อยู่นะ
สวัสดีครับ คุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ
เรื่องของฉัน แค่คุยฆ่าเวลารอพระเอกของงานน่ะ
ขอบคุณ แล้วไหนค่าตัวล่ะ
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ช่วงปีครึ่งที่ผ่านมา
เราเก็บสะสมมุกตลก เพื่อการแสดงในเดือนหน้านี้
พวกเราต้องพร้อม
ฉันชอบให้มีเสียงพูดคุยคนจะได้คิดว่า
ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว
แต่นายอาจกําลังทําสารคดีนี้พัง
ก็แค่ไล่ดูมุกใหม่ ๆ ดูว่าจะจัดยังไง
อันไหนขํา ผมก็เล่นเอง
อันไหนแป้ก ก็ให้มาร์ตินเล่น
ปัญหาของมุกตลกคือบางทีคนดูไม่รู้
คุณหวังจะให้เขาขําแต่ดันไม่มีใครขํา
พวกเขาดันคิดว่า "เขาแค่เล่าไปเรื่อย"
"ผมชอบประโยคเปิดของนักแสดงตลก"
"เพราะมันคือ ตัวกําหนดฟีลของทั้งโชว์นั้นเลย"
อันนี้ขําดี
"พวกเราร้างเวทีมาปีครึ่งแล้ว"
"ซึ่งพอถึงตอนแสดงจริง คนเขาดูออกนะ"
ก็ไม่ตื่นเต้นนะ แค่ไม่พร้อม
ซึ่งมันไม่ต่างกัน
"มีกี่คนที่ปรบมือ เพราะคิดว่าผมตายจริง"
"เคยเดินเข้ามายังห้องหนึ่ง"
"แล้วลืมว่าเรามาทําอะไรมั้ย"
ขํานะ...
โอเค "รู้นะว่าคิดอะไรอยู่"
"เครื่องช่วยฟัง ทําให้ผมดูเท่สุด ๆ เลยใช่มั้ย"
นี่คือการเปิดประเด็นอย่างรวดเร็ว ว่านายแก่แล้ว
จากนั้นก็เล่นมุกต่อ เรื่องต่อมลูกหมากเลย
"ทุกคืนผมจะจูบราตรีสวัสดิ์"
"กับเจ้าตัวน้อยทั้งสาม ที่มีค่ายิ่งกว่าชีวิต"
"รางวัลเอมมีทั้งสอง และรางวัลโทนี"
ก็เหมาะกับนายดีนะ
ไม่ค่อยขําดี
"เป็นเพลงประท้วงที่ชื่อ"
"เก็บภาษีคนรวยให้น้อยลงอีกดีกว่า"
อันนี้ชอบนะ
"ผมมันหัวโบราณ ผมให้เกียรติผู้หญิง"
"แม้พวกเธอไม่ควรได้รับมัน"
- คนดูคงแบบ "เอิบ" - ก็จริง
"ไม่แปลกเหรอ ที่คนดังมาเป็นประธานาธิบดี"
อืม เข้าทรัมป์ทันทีเลย
เราไม่อยากเล่นเรื่องการเมืองนี่นะ
ก็ต้องแตะนิดนึงนะ
- ทรัมป์น่ะ - นายกะวางไมค์อยู่แล้วนี่
แค่ไม่อยากกลัวไปหมดทุกอย่าง
"ตอนผมบอกสตีฟ ถึงการเว้นระยะห่างทางสังคม"
"อยู่ห่างจากคนอื่นสองเมตร เขาบอกผมว่า"
"20 เมตรเลยได้มั้ย"
หยุด
อันนี้ไม่เข้าใจ
"สตีฟ นายดูดีมากเลย บอกเคล็ดลับหน่อย"
"ผมบอกไปว่า 20 ปีก่อนผมฆ่าคนไร้บ้านไปหนึ่งคน"
หมายความว่าอะไรเนี่ย
(กังวลกับสารคดีจัง)
(พวกเขาค้นคว้า เจาะลึก พวกเขาจะเจออะไรบ้างนะ)
(ฉันซื้อถุงยางตอนอายุ 18 พวกเขาต้องทําเป็นเรื่องใหญ่แน่ ๆ)
(ข่าวด่วน สตีฟ มาร์ตินชอบถุงยาง)
คุณรู้จักสตีฟดี หลังกล้องเขาเป็นคนยังไง
เอาเข้าจริง...
เอาเข้าจริงแล้วฉันว่า ฉันก็ยังบอกไม่ได้
ว่าสตีฟเป็นคนยังไง
ก็...
ตอนนั้นรู้มั้ยว่าเขาเป็นคนแบบไหน
ไม่เลย
ไม่ค่อยนะ อืม ไม่เลย
สตีฟค่อนข้างจะ...
ออกแนวสันโดษ
เขาขี้อายมาก ๆ
อีกแง่นึงเขาดูไม่ค่อยเปิดเผยนัก
ไม่ค่อยคุยกับใคร
ซึ่งเข้าใจได้นะ
ถ้าคุณมีชื่อเสียงเบอร์นั้น
ใคร ๆ ก็คงพยายามเข้าหาคุณ
ถ้าจะให้พูดอย่างระมัดระวัง
และใส่ใจ เพราะผมก็ไม่อยากละลาบละล้วงอะไรสตีฟ
แต่ในเมื่อก็เหมือนทําอยู่
สตีฟเปลี่ยนไป มากกว่าใครก็ตามที่ผมรู้จัก
พักกันสักครู่ จะได้ทําความรู้จักกันมากขึ้น
มาฟังคําถามจากคนดูกัน
ใครอยากถามอะไรผม
เชิญยกมือขึ้นได้เลยครับ
ผมพร้อมตอบทุกคําถามจากทุกคนครับ
คุณผู้หญิงท่านนั้นครับ
สตีฟ คุณผ่อนคลายยังไงหลังจบโชว์คะ
แล้วมันธุระอะไรของคุณไม่ทราบ
ไหนมีอีกมั้ยครับ ยกมือขึ้นเลย
คุณผู้ชายครับ
สตีฟ คุณมีความสุขกับงานทีวีมั้ย
อันนี้น่ารังเกียจสุด ๆ ไปเลย
การที่ใครคนหนึ่ง ถามคําถามแบบนี้ขึ้นต่อหน้า...
พาเขาออกไปเลย ผมไม่อยากเห็นหน้า
น่ารังเกียจสุด ๆ เอาเขาออกไป
มีใครอยากถามอะไรอีกมั้ยครับ เชิญเลย
ถ้าไม่มีแล้ว มาต่อที่โชว์กัน
"ใครคือเพื่อนสนิทของสตีฟ"
"สตีฟมีภาพวาดของปิกัสโซ่ ในครอบครองมั้ย"
"สตีฟรวยแค่ไหน"
"สตีฟผมขาวตั้งแต่เมื่อไหร่"
พวกนี้คือคําถามยอดนิยมเกี่ยวกับผม
"ทําไมสตีฟ มาร์ตินเลิกแสดงหนัง"
ไม่ได้เลิกนะ ไม่รู้ว่าเลิกด้วยซ้ํา
คุณมีมูลค่าเท่าไหร่
นั่นสิ มาดูกัน
ใช้ได้เลยนะ
ไม่ใช่ว่าแม่นยําหรืออะไรแต่...
ถ้าจะใช้ข้อมูลนี้ ก็บอกเขาด้วยว่าผมก็กูเกิลเอา
เดี๋ยวนะ แล้วเบน สติลเลอร์มูลค่าเท่าไหร่
- ครับ - มีโต๊ะว่างมั้ยครับ
แน่นอนครับ มากี่ท่านครับ
- ผมมาคนเดียว - คนเดียวเหรอ
ตอนแรกที่รู้จักสตีฟ
เขาเป็นคนที่สนิทด้วยยาก
มักจะมีจังหวะเจื่อนอยู่ตลอด
คุณรับรู้ได้ถึงความสันโดษแบบสุด ๆ
หนุ่มหงอยเหรอเรา
อะไรคือหนุ่มหงอย
ไม่รู้เหมือนกันว่า อะไรทําให้ผมชอบอยู่คนเดียวในตอนนั้น
ไม่รู้สิ
คิดอยากเลี้ยงหมามั้ย
- เลี้ยงหมาเหรอ - หมาดีออก
พวกมันกระโจนเข้าหาคุณ เลียหน้าคุณ
พวกมันอาจไม่ได้ชอบคุณด้วยซ้ํา แต่ทําไปตามสัญชาตญาณ
ฮิตเลอร์ยังมีหมาเลย
เขาใช้เวลาส่วนมากอยู่คนเดียว
ช่วงแรก ๆ เขาทําเงินได้เยอะ ขนาดบินไปฝรั่งเศสเพื่อซื้อภาพวาด
พอกลับมาก็เอามาขายสักสองภาพ ก็ได้ค่าเดินทางแล้ว
เมื่อพิจารณาภาพวาดนี้
ที่วาดโดยลูเซียน มาร์โกต์เท็ต เมื่อสัปดาห์ก่อน
อย่างที่รู้ว่าศิลปะอิมเพรสชันนิซึม
เป็นยุคที่สําคัญมาก ในประวัติศาสตร์ภาพเขียนของอเมริกา
ผมว่าความรักในศิลปะ เกิดขึ้นเพราะศิลปะช่างงดงาม
ศิลปะช่างน่ามอง
เขารักและสามารถเป็นเจ้าของมันได้
มันเหมือนเป็นพลังชีวิตของเขา
แฟรงค์ ดูเวเนค นี่คือคนอเมริกันช่วงศตวรรษที่ 19
นี่คือรูปห้องที่ผมเคยมี
ผมเปลี่ยนโรงจอดรถ เป็นห้องเล็ก ๆ ไว้นั่งดูภาพวาด
- ถามจริง - รูปนี้ผมเอามันมาเรียงกัน
แล้วก็นั่งมอง
เป็นห้องเล็ก ๆ ส่วนตัว ห้องศิลปะอะไรทํานองนั้น
ลืมวันลืมเดือนไปเลย นั่งดูอยู่อย่างนั้น
ผมเคยชอบทําแบบนั้นมาก ๆ มันเหมือนถูกสะกดจิต
(เมษายน ค.ศ. 1980)
จําชิ้นแรกที่ซื้อได้มั้ย
นี่เป็นมุมหนึ่งในชีวิตผม ที่อยากจะคงความเป็นส่วนตัวไว้
ผมอยากให้มันเป็นอย่างนั้น
ภาพแรกที่ซื้อ เป็นภาพเรือในทะเลใต้แสงจันทร์
เปล่าเปลี่ยว โอนเอน
มาดูอันนี้
นี่เป็นภาพวาดแม่ของเขา
หลายภาพที่คุณมีออกแนวสันโดษ
อดัม กอปนิคก็เคยพูดแบบนั้น
"สตีฟ รู้มั้ยว่าทุกภาพที่นายมี มีสิ่งหนึ่งคล้ายกัน"
"ไม่ว่าจะภาพจากยุคไหนก็ตาม ทั้งหมดมันเหงาหงอยอย่างน่าเศร้า"
คนมองเหม่อ เคว้งคว้างว่างเปล่าอะไรทํานองนี้
งานของฮอปเปอร์ เป็นแกนหลักในชีวิตสตีฟมานาน
ภาพความโดดเดี่ยว
ตัวละครที่สันโดษ และภาพประภาคาร
รู้สึกถึงความเศร้าโศกจากข้างในมั้ย
- บ่อย ๆ - เหมือนกัน
แต่มันค่อย ๆ หายไปนะ ตอนหนุ่ม ๆ รู้สึกว่ามีมากกว่านี้
- จริงเหรอ - ใช่
เคยรู้สึกเศร้าเพราะ มีความสุขไม่เท่าที่ควรมั้ย
ฉันมองไปรอบตัว
ฉันบอกภรรยาว่า "ทั้งหมดนี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง"
- เหรอ - คือมันเยี่ยมสุด ๆ ไปเลย
- จะปั่นกันช้า ๆ อย่างนี้เหรอ - นําสิ
ลองให้ฉันสัมภาษณ์นายระหว่างขับมั้ย
เขาเรียกขี่ เอาก็เอา
คุณอยากเป็น นักแสดงตลกมาตลอดเลยเหรอ
ให้ตายเถอะ เลี้ยวขวาตรงนี้มาร์ตี้
มีคอกม้าอยู่ข้างหน้านี้ อันที่จริงเคยเป็นของจอห์น คลีสด้วย
มีม้าตัวหนึ่งชอบฉันมาก ถ้าฉันพกของกินมาด้วย
สด ๆ เลยนะ
เอาไป
มากินแอปเปิลเปื้อนฝุ่นเร็ว
ไม่สนแฮะ
ทําดีมาก
มาแล้ว ๆ ขอเวลาเขาคิดแป๊บนึง
- ไม่มา - ไม่มา
สงสัยจะเคยดูหนังฉัน
เขาเล็งกระป๋อง
(ไม่ใช่ตัวพ่อแน่ ๆ)
อย่าไปอยู่ใกล้กระป๋อง
คงต้องหามุกอะไรมาใส่ช่วงนี้ทีหลัง
นี่น่าจะสนุกที่สุด ที่เราทําในวันนี้ละ
ฉันจะบอกสิ่งที่ชอบของการอายุ 75 ปี
- และอยู่บนจักรยานให้ - ว่า ?
ให้ตายก็ไม่มีทางดูดี
ตากล้องคงอยากให้เราชนกันแล้วก็ล้ม
แหง ๆ
ปั่นสิ ปั่น
- ชะลอทําไม - มีรถจอดอยู่
ชิบหาย
(ขอให้ไปสู่สุขคติ มาร์ติน ชอร์ต แวดวงบันเทิง)
ตอนอายุ 15 ผมทํางานที่ดิสนีย์แลนด์
ที่เมอร์ลินส์ เมจิค ชอป
ป้ายนี้ทําโดยเจ้าของร้าน
ในรูปเก่า ๆ จะเห็นป้ายนี้แขวนอยู่หน้าร้าน
หลายปีต่อมา มีคนเอามาขายในอีเบย์
ผมรีบซื้อทันทีเพราะคิดถึงอดีตน่ะ
มาแขวนไว้ตรงนี้ ไม่น่าเชื่อเลยนะ
นี่คือร้านค้าเวทย์มนต์ ในจินตนาการที่ไม่มีอีกแล้ว
ผมเคยขายของพวกนี้ที่ดิสนีย์แลนด์
เธอก็รู้ว่าฉันอินกับคาวบอย
จริงสินะ
นี่ไงวิกตอเรีย
เธอดูเก๋อยู่ตลอดเวลา
หนึ่งในเพื่อนเก่าแก่ที่สุดของผม
อเมริกันมาก ๆ เลย
คุณเอาส่วนหนึ่ง ของความเป็นอเมริกันมาสร้างใหม่
จนมันกลายเป็นความอเมริกันไปเสียเอง
อันนี้สิเด็ด
เก็บไว้ทําไมไม่รู้
ฟันผมผูกกับเส้นด้าย
มีเด็กผู้ชายอยู่ข้างในนั้น เขาไม่เคยหายไปไหน
ผมซื้อมาจากอีเบย์หลายปีก่อน เพราะผมรักมาก
มันค่อนข้างเยิน
แต่มันทําให้ผมนึกถึงสมัยก่อน
เชื่อในสิ่งที่ดี บริสุทธิ์ และความเป็นอเมริกัน
ดูคุณมีของสะสมมากมายเลยนะ
ผมสะสมอะไรก็ไม่รู้ ปกนิตยสารอะไรแบบนี้
คือคุณควรจะถ่ายรูปบ้านคุณมากกว่า
จะได้มีความหมายเมื่อคิดถึงมัน
ผมไม่ค่อยมานึกย้อนวันวานหรอกนะ
แต่ดูสิตอนนี้มานั่งถ่ายสารคดีเฉยเลย
นี่คือรายชื่อการแสดง ที่อยู่ในสภาพนี้ก็เพราะ
ผมเหงื่อออกหนักมากตอนแสดง
กระโดดไปทั่วเวที แสดงเสร็จคือเหงื่อโชก
ตามมา
สมมติสตีฟไปออกรายการเลตเทอร์แมน
เขาจะโทรมาหาผม "นายว่าอันนี้เป็นไง"
เขาก็จะเล่นไป ผมก็จะบอก "ตลกดี น่าจะได้นะ"
พอถาม "แล้วจะเล่นเมื่อไหร่ล่ะ" เขามักตอบ "อีกห้าสัปดาห์"
ทุกโชว์ต้องออกมาดีน่ะ
นักเป้ากลของผม
(นักเป้ากลผู้ยิ่งใหญ่)
ตอนเด็ก ๆ ผมมักจะทึ่งอยู่เสมอ เวลาการแสดงมายากล
ที่นักมายากลใส่หมวกทรงสูง
แล้วก็ดึงเอาอะไรต่อมิอะไรออกมา ผมเลยคิดว่า
"ถ้าดึงจากเป้าล่ะ"
ผมได้แสดงในงานการกุศลด้วย
เป็นสัปดาห์สุดท้ายของจอห์นนี เขาเลยขอให้ผมแสดงนักเป้ากล
ผมว่าประสบความสําเร็จอยู่นะ ในมุมของจอห์นนีน่ะนะ
อันนี้ "ทรี อมิโกส สามสหาย" ไม่อยากลองใส่ให้ดูเลย
เอางี้ละกัน
กลายเป็นพ่อตาใน "ฟาเธอร์ ออฟ เดอะ ไบร์ด"
- เป็นไง - พอได้
กระดุมไม่ต้องติดอยู่แล้ว
โอเค
ความอัปยศอย่างเต็มรูปแบบ
"ทรี อมิโกส" สอนผมหลายสิ่งเลย
ยกตัวอย่างเช่น ปมชอบทํางานแบบมีคู่หู
- เรามาทําไมนะ - มาดูสิ่งมหัศจรรย์ไง
อ๋อ เก็ตละ
(ลา พาโลมา คาเฟ่)
นี่คือพาราไดซ์ คาเฟ่ อดีตพาราไดซ์ คาเฟ่
ฉันมาที่นี่ทุกวันเลยช่วงยุค 80
และชอบภาพศิลปะบนกําแพงนี้มาก
ดูสนุกไปหมดเลย
- นี่คือแรงบันดาลใจของนาย - ถูก
เป็นภาพที่ดีจริง ๆ
ทําให้นายรู้สึกมีความสุข
ฉันมาที่นี่ ดูภาพนี้ แล้วก็ปิ๊งเลย "สามสหาย"
แล้วชื่อฉันโผล่มาตอนไหน
ไม่มีนะ
ผมไปบ้านลอร์น
เขาเล่าเรื่อง "ทรี อมิโกส" ให้ฟัง
วันถัดมาผมบินกลับมาแอลเอ
ไปบ้านสตีฟเพื่อเอาบทมาอ่าน
ผมอึ้งกับงานศิลปะในบ้าน
ทั้งฮอปเปอร์ ทั้งปิกัสโซ่
ผมบอกสตีฟว่า "นี่นายรวยขนาดนี้เลยเหรอ"
"เพราะเคยดูงานของนายอยู่นะ"
- นายหัวเราะเลย - อืม
รับส่งกันได้ดีเลย
ไม่นะอันที่จริง
หนังเรื่องแรกของผม
เราเพิ่งได้รู้จักกัน
เน็ด นายทําอะไรน่ะ
แต่ผมต้องเล่นเป็น เพื่อนสนิทของพวกเขา
เป็นคนระดับเดียวกัน
ผมเลยต้องแอ๊บว่าตัวเองชิล
- ผมลัคกี้ เดย์ - ผมเน็ด เนเดอร์แลนเดอร์
และผมดัสตี้ บอตท่อมส์ พวกเราคือ...
สามสหาย
ได้เรียนรู้อะไรบ้าง
- ได้เรียนรู้ว่า... - ว่า ?
นายได้รับอิทธิพล
- จากภาพวาดโทรม ๆ - อืม
ได้เรียนรู้ว่า นายมีเวลาว่างมากจริง ๆ
- ว่าไง - หวัดดีจ้า
ทําไมชอบฉันจัง
น่ารักจัง ผมเคยทํางานกับสุนัขอยู่ครั้งหนึ่ง
ไปก่อนนะคะ
- ครับ - บ๊ายบาย
- บายจ้ะ - มาเร็ว
โอเค นั่นฉากจบของเรา
(ที่รัก คุณว่าอันนี้ตลกมั้ย)
(ลูกรัก ลูกว่าอันนี้ตลกมั้ย)
(ว่างมั้ย)
ถ้านายรู้วิธีเป็นคนตลกที่แท้จริง
- มุกอะไรก็ไม่จําเป็น - ฉันก็เคยพูดงั้น
ฉันบอกว่า "ตลกอัจฉริยะคืออะไร"
คือคนที่ยิงมุกไม่พลาดเลยเหรอ
มันมีเสียที่ไหน
- ถูก - ไม่มีตลกอัจฉริยะหรอก
ไม่มีทาง
วันก่อนเจอคริส ร็อก เขาบอกว่า
"ทุกวันนี้ยังเขียนอยู่มั้ย" ฉันบอก "ทุกวันเลย"
- นายเขียนทุกวันเหรอ - ทุกวัน
- ฉันเขียนการ์ตูน - จริงเหรอ
ใช่ ช่วงนี้เขียนการ์ตูน
ชอบวาดรูปเหรอ
ไม่เลย ฉันมีนักวาดที่ดีเยี่ยม แฮร์รี บลิส
- แฮร์รี บลิสเลยเหรอ - ใช่
- สุดยอด - สุดยอดจริง
ฉันกําลังทําชีวประวัติหนัง ในแบบการ์ตูน
- ว้าว - เป็นช่อง ๆ
มีวาดเป็นการ์ตูนในนั้นด้วย
วาดสตีฟตอนหนุ่มไม่ไหวแล้ว
แต่ด้านข้างของสตีฟจะออกแนว
ต้องเน้นคางหน่อย คางเขามีลักษณะเฉพาะ...
หูเขาไม่ค่อยใหญ่เท่าไหร่...
สันกรามค่อนข้างยากนิดนึง มันออกมน ๆ
ลูกกระเดือกค่อนข้างชัดอยู่
เขาแต่งตัวดี ผมมักจะวาดสูทหรืออะไรทํานองนี้ให้เขา
ผมเป็นนักแสดงไม่กี่คน ที่เล่นบทหมอฟันซาดิสต์สองครั้ง
ได้วาดผมกับบิล เมอร์เรย์ บนเก้าอี้ทําฟันมั้ย
หลายคนบอกว่า
"สตีฟ มาร์ติน ทําให้ฉันกลัวหมอฟัน"
(เดโบราห์ ฟัตเทอร์ คนตรวจต้นฉบับ)
อาชีพเดี่ยวไมโครโฟนของผม มันคือเรื่องราว
มีต้น มีกลาง มีตอนจบ
แต่หนังมันเป็นแค่เกร็ดเล็ก ๆ ในช่วงเวลาหนึ่ง
ผมเลยมาคิดว่า
"ถ้าเราเอาเกร็ดเล็ก ๆ นั้นมาเล่าในรูปแบบการ์ตูนล่ะ"
เยี่ยมมาก
เกร็ดเล็ก ๆ ก็มีค่าพอ ที่จะมีพื้นที่หน้ากระดาษของตัวเอง
แต่อาจจะไม่ถึงขั้นมีบทของตัวเอง นึกออกมั้ย
นั่นคือวิธีที่ผมมอง เส้นทางอาชีพของตัวเอง
ผมมักพูดถึงหนังสือเล่มนี้ว่า
"เริ่มอ่านขํา ๆ แต่อ่านต่อเพราะภาพการ์ตูน"
ผมว่ามันต้องยึดรูปแบบของมันไว้
- ว่ามันคือความทรงจําเกี่ยวกับหนัง - ถูกต้อง
(เล่าเรื่อง "ออล ออฟ มี" ให้ฟังอีก)
นี่เรื่อง "ออล ออฟ มี"
ให้ตาย ยกขาขวาไม่ขึ้น ฉันเป็นอัมพาตไปแล้ว
ขอลองหน่อย
เป็นผลงานที่สําคัญของผมเลย
ผมว่ามีอย่างน้อย ๆ อีกห้าเรื่อง
- ที่ควรเอากลับมา - ที่ใส่ไว้ในหนังสือ
ที่ผมยังไม่ได้แตะมันเลย
อย่าดึงจุกไม้ก๊อกออกจากส้อม
ทําไมจุกไม้ก๊อกถึงไปอยู่บนส้อมได้
เพื่อกันไม่ให้เขา ทําร้ายตัวเองและผู้อื่น
ดีทั้งหมดเลย
คุณดูเหมือนทอมมี ลี โจนส์นะรูปนี้
เหมือนผมยิ้มให้ไมเคิล เคนเลย
เดี๋ยวแก้ได้
- "แพเรนท์ฮูด" ก็น่าจะใส่ไว้นะ - แน่นอน
- เวร ลืมไปเลย - ลืมไปสินะ
ตลกมาก เพราะพอผมตื่นมา
ก็จะเห็นอีเมลที่เขาส่งมาตอนตีสี่
บอกว่ามีไอเดียใส่ในการ์ตูน
แล้วผมก็มักจะคิดว่า "มันเหมาะมาก ๆ เลย"
ผมคิดว่าเราน่าจะเพิ่มตอนอีกหน่อย
น่าจะสักสองหรือสามตอน
ถ้ายังมีเวลา
- เดี๋ยวขยายเวลาให้ - ขอแค่เวลา
- ทําไมเหรอ เวลาทําไม - ยังได้อยู่
นี่กลางเดือนกันยายนแล้ว ผมคงวาดเร็ว ๆ ได้อีกสักตอน
นายเพิ่งวาดเร็ว ๆ ไปแล้วหนึ่งตอน
ไหนดู "ร็อกแซนน์ สื่อรัก เสน่ห์ลึก"
มันมีมากกว่านี้ใช่มั้ย
- มีอีก ๆ - ที่เขียนไว้
- ใช่ - ใช่ ๆ
ผมร่วมเขียนบท "เดอะ เจิร์ค"
"แมน วิธ ทู เบรนส์ ผู้ชายสมองแฝด" และ "เดด เมน ดอนท์ แวร์ เพลด"
การร่วมเขียนบทมันต่างออกไป เหมือนกับการเสนออะไรแบบนี้
พอมาเรื่อง "ร็อกแซนน์" ผมเลยคิดว่า...
"จะเขียนเองได้มั้ยนะ"
ผมจะทําเรื่อง "ซีราโน เดอ เบอร์จแรค" อีกทําไม
ในเมื่อมันดีอยู่แล้ว
"สวัสดีที่รัก ไม่เจอกันนานเลยนะ"
ผมมาคิดได้ว่าสิ่งที่ผมพยายามตอบสนอง คือความปรารถนา
ผมแค่อยากรู้ว่า คุณชอบสิ่งที่ผมเขียนให้มั้ย
ชอบค่ะ
ผมโคจรอยู่รอบตัวคุณ
ลอยอยู่เหนือคุณในภาวะไร้น้ําหนัก
เหมือนชายสีฟ้าในภาพวาดของชากาล
ลอยไปมาใกล้ ๆ คุณ พร่ําเพ้อถึงรอยจูบ
ความปรารถนาเป็นเหมือน ไอเดียหลักในงานเขียนของคุณ
ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน
มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่ง ของชีวิตผมมาโดยตลอด
ตั้งแต่ "เดอะ เจิร์ค" หรือ "เพนนีส์ ฟรอม เฮฟเว่น" ก็ตาม
ผมอยากอยู่ในโลก ที่บทเพลงเหล่านั้นเป็นจริงได้
ต้องมีสักแห่งสิ ที่บทเพลงเหล่านั้นคือเรื่องจริง
"โบว์ฟิงเกอร์ เปิดกระโปงฮอลลีวูด" ก็เกี่ยวกับความปรารถนา
เป็นเรื่องของชายคนหนึ่ง ที่อยากประสบความสําเร็จ
ความปรารถนาเขาเป็นจริงในท้ายที่สุด ตอนที่ได้รับพัสดุจากเฟดเอกซ์
มันมีความเศร้าโศก
ทั้งทุกข์และสุขในคําเดียวเหมือน...
เหมือนดาร์กช็อกโกแลต ไม่ใช่ช็อกโกแลตธรรมดา
มันมีความปรารถนาอยู่ในแกนกลาง
ของทุกตัวละครที่เขาแสดงให้เราเห็น
และคนเดียวที่แก้มันได้
คือมาร์ติน ชอร์ต
เดี๋ยวพาชมเมือง แซนตาบาร์บาราแบบสวย ๆ เร็ว ๆ
- ที่นี่เคยเป็นแมจิกคาบาเรต์ - ว้าว
- รู้จักปราสาทแมจิกมั้ย - รู้จัก
อันนี้เป็นอีกเวอร์ชันหนึ่ง โดยผู้สร้างเดียวกัน
ฉันเคยไปบ่อยมาก ๆ แต่มันปิดไปเพราะโควิด
- เหรอ สนุกจัง - ใช่
- ขาดช่วงกลาง และตอนจบ - ใช่
ถึงจะเป็นเรื่องเล่าที่ดี
นายวางตารางอย่างดี เรากําลังไปรับเสื้อผ้าที่ส่งซัก
- ไปส่งซักต่างหาก - อ๋อ
ซึ่งแค่...
ไฟแดง ๆ
เลี้ยวขวาผ่านตลอดสิ แคลิฟอร์เนียนะ
ไม่ได้มีคนรับใช้ เอาเสื้อผ้าส่งซักให้เหรอ
- ไม่มี - นายเป็นสามัญชนจริง ๆ สินะ
- จริงแท้ - ว้าว
จริง ๆ แค่ทําหน้ากล้อง ครั้งแรกในรอบ 27 ปีเลย
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณครับ
นายคิดว่าตัวเองขับรถเก่งมั้ย
- เก่ง - ปลอดภัยมั้ย
รู้มั้ยพอเราแก่ลง
เราจะกลายเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ ไม่แย่ที่สุด ก็ดีที่สุด
- จริงที่สุด - นั่นจอดได้ใช่มั้ย
ฉันขับรถดีขึ้น
อัธยาศัยดีขึ้น ใจดีขึ้น
พูดคุยมากขึ้น
ใช่ เพราะ 50 ปีที่ผ่านมา
- นายเลวบัดซบเลย - ถูกต้อง
(สมัยสตีฟยังนิสัยเสีย)
ผมได้โรเจอร์มาเมื่อห้าปีที่แล้ว
ตอนนั้นผมออกเดต กับผู้หญิงคนหนึ่งที่เลี้ยงหมา
อยากได้มั้ย นั่งก่อน
เราเลิกกัน แล้วผมก็ได้โรเจอร์มาแทน
ไปเอาของเล่นมา เร็ว
ไปเอามา เร็ว ดีมาก
ผมไม่อยากเปรียบมันกับ ความสัมพันธ์กับมนุษย์หรอกนะ
แต่แน่นอนว่ามันคือ ความสัมพันธ์ทางเดียวที่สวยงาม
แต่ก่อนผมไม่ได้ใจร้ายกับคนอื่นหรอก ผมแค่ไม่ได้อยู่ตรงนั้น
ผมมักจะคิดอะไรไปเรื่อยในหัวผม
"จดหมายส่วนตัว จากสตีฟ มาร์ติน"
- "ถึง..." - "เจอร์รี"
"ดีใจอย่างยิ่ง ที่ได้รับจดหมายจากคุณ"
"แม้ตารางงานผมจะค่อนข้างยุ่ง"
"ผมตัดสินใจปลีกตัวมา เขียนจดหมายหาคุณ"
"บ่อยครั้งที่นักแสดง ไม่ติดต่อกับผู้ชม"
"และเริ่มมองข้ามพวกเขาไป"
"แต่ผมไม่คิดว่า มันจะเกิดขึ้นกับผมหรอกนะ..."
"เจอร์รี"?
"ไม่รู้ว่าเมื่อไร จะได้ไปอยู่ใกล้ ๆ คุณ"
"เก็บเตียงนอนให้ว่างไว้ เผื่อเวลาผมแวะไปที่..."
"ฟลินท์"
"ด้วยรักจากสตีฟ มาร์ติน"
"ป.ล. บ่ายนั้นที่เราใช้เวลาร่วมกัน ในริโอยังคงตราตรึงในใจผม"
"ได้เดินเคียงข้างกันพร้อมมองไปยัง..."
"ก้อนหิน"
ถ้าพิมพ์ว่า
"สตีฟไม่เคยสะดุดเลยเพราะ อายุปูนนี้เขาใช้ได้แค่ทางลาด"
เราอยู่หน้าที่ 37 จากทั้งหมด 117 หน้า
ลองวิธีอื่นที่นายอยากก็ได้
ฉันว่าเราไล่ดูที่จดไว้คร่าว ๆ
เอามาเขียนสคริปต์ แล้วค่อยไล่ดู...
มันเยอะมากเลยนะ อยากจะดูอีกสัก 100 หน้ามั้ย
"สาเหตุเดียวที่มาร์ตี้จะ ไม่ได้อยู่ในช่วงไว้อาลัยของออสการ์"
"คือไม่เคยเล่นหนังดี ๆ"
"ไม่มีสักคนที่แปลกใจ กับความสําเร็จของมาร์ตี้"
- "เพราะมีเป็นล้านคน" - ไม่เอา
"ขอบคุณโภชนาการและการออกกําลังกาย มาร์ตี้อายุยืนกว่าอาชีพเขา 30 ปี"
ไม่แย่นะ ไฮไลท์สีน้ําเงินแป๊บ
"สตีฟและผมเข้ากันได้ดี"
"เหมือนกับเบน แอฟเฟล็ก และหน้าเศร้า ๆ"
ดีนะ ชอบเหมือนกัน
"อีกไม่กี่ปีก็ต้องป้อนอาหารให้สตีฟ เหมือนอย่างลูกนก"
อันนี้ขํา ไฮไลท์แดงไปเลย
"สตีฟเขียนหนังสือ เล่นแบนโจ และเขียนการ์ตูน"
"เขาเป็นผู้ให้ความบันเทิง ที่ยิ่งใหญ่"
"และกลายเป็นผู้ให้ความบันเทิง ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งปี 1945"
ไม่เคยมองว่าอันนี้ขําเลย
- เหรอ - คนหัวเราะมั้ย
มีนะ
งั้นก็คงขําแหละ
อันนี้แย่หน่อย แต่ขํา
"เขามีสเน่ห์ทางเพศเหมือนเรอกลิ่น ฮอทดอกที่ติดอยู่บนหน้ากากอนามัย"
"เรอกลิ่นฮอทดอก"
จะเล่าเรื่องเมื่อคืนให้ฟัง
ฉันขับรถบนถนนซันเซ็ตบูเลอวาร์ด เพื่อจะไปซิลเวอร์เลค
แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า ฉันกําลังขับผ่านชีวิตทั้งชีวิตของฉัน
ฮอลลีวูดบูเลอวาร์ด ที่ฉันชอบไปตอนอายุ 16
โรงหนังที่ฉันเคยไป ร้านมายากลต่าง ๆ
นั่นฉันนี่นา
ฉันผ่านช่วงเวลาการแสดงหนังของฉัน ผ่านสถานที่ถ่ายหนัง "เดอะ เจิร์ค"
เราถ่าย "เดอะ เจิร์ค" ที่นี่ หลังนี้เลย
แม่จําความฝันของผม ที่จะมีบ้านหลังใหญ่บนเนินเขาได้มั้ย
ตอนนี้ผมมีแล้วนะ
ถนนเส้นนั้นทําให้นึกถึงวันวานมาก
นี่คือสิ่งที่น่าสนใจของแอลเอ
มันสะท้อนเรื่องราวส่วนตัวของเรา
แค่ขับรถไปที่ไหนก็ตามในแอลเอ
ก็เหมือนได้ไปแหล่งประวัติศาสตร์ ทั้ง ๆ ที่ก็ไม่ได้เก่าแก่ขนาดนั้น
ผมล้อเลียนมันอยู่ตลอดเวลา เพราะไม่มีอะไรเข้ากันเลย
- ใช่ - ว่ามั้ย
นั่นแหละทําให้เรารักแอลเอ
มันน่ารัก
สถาปัตยกรรม
บางตึกที่เห็นมีอายุมากกว่า 20 ปี
บ้านหลังนี้คือสถาปัตยกรรมฟื้นฟูกรีก
เลยต้องปลุกคนกรีกที่อาศัยอยู่ ที่นี่ให้ตื่นทุกเช้า
อันนี้คฤหาสน์แบบทิวดอร์
อันนี้แบบโฟร์ดอร์
ไม่มีทางได้ชื่อว่าเป็นคนดังในแอลเอ
ถ้าไม่อยู่ในบ้านที่มีประตูใหญ่ ๆ
สาม สอง หนึ่ง
แอคชั่น ดอลลี่
ชีล่ากําลังศึกษาศาสตร์ของการสนทนา
คุณเรียนเรื่องการสนทนาเหรอ
ใช่ค่ะ
"แอลเอ สตอรี่" สะท้อนความคิดคุณในขณะนั้นยังไง
ผมว่ามันคือการร้อยเรียงทางศิลปะ
ผมรวมเอาประสบการณ์ ทางศิลปะและชีวิตของผม
มาร์ติน มูล เคยบอกผมว่า
"คนคิดว่าศิลปิน มักคุยกันเรื่องทฤษฎีและไอเดีย"
เขาบอกว่า "ทั้งที่เราแค่คุยว่าซื้อสีที่ไหนดี"
ครับ
แต่ละตัวละครมีเรื่องราวของตัวเอง
ลูกหมาอาจจะดูเยอะไปนิด คุณต้องมองข้ามมัน
ในภาพวาดแนวนี้
ผมใส่ทุกอย่างลงไปในนั้น
ประสบการณ์ความรักด้วย
จนออกมาเป็นหนังอย่างที่เห็น
ปกติแล้วผมชอบอยู่กับคนที่น่าสนใจ
เพราะผมจะต้องเป็นคนน่าสนใจไปด้วย
จะบอกว่าฉันน่าสนใจเหรอ
ผมแค่จะบอกว่าเมื่อผมอยู่ใกล้คุณ
ผมกลายเป็นพวกชอบโชว์
ซึ่งเป็นการทําตัวให้น่าสนใจแบบโง่ ๆ
(สตีฟ มาร์ตินแต่งงานกับ วิกตอเรีย เทนแนนต์ที่โรม)
คุณเพิ่งแต่งงาน ไปไหนกันมา
เราไปโรมด้วยกันและมันดีมาก
"แอลเอ สตอรี่" เกือบจะออกไปทางเพ้อฝัน
ผมว่ามันโรแมนติกมากเลย ไอเดียเรื่องไฟบนถนน
(น่าจะขอเบอร์เธอ)
ช่วยสื่อสารให้คนสองคนมารักกัน
นั่นคือสิ่งที่ผมคิดในตอนนั้น
ผมพบภรรยาของผม เธอนําบางสิ่งเข้ามาในชีวิตผม
พอคุณเจอคนที่ใช่ ทุกอย่างมันจะสงบลง
นั่นคือเรื่องราวของหนังเรื่องนั้น
ฉันอ่านบทความในนิตยสารไทม์ เรื่องกระแสไฟฟ้า พี่ชายบอกฉันว่า
คุณสามารถสร้างกระแสไฟ ในกระต่ายได้ถ้าคุณ...
(จูบเธอซะ)
ความรักเปลี่ยนชีวิตคุณเหรอ
ว่ามันเป็นส่วนสําคัญในชีวิตของคุณ
ผมแค่อยากบอกว่า นี่อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็นในชีวิตจริง
แต่ถ้าในเวลาชั่วโมงครึ่งนี้ ทั้งหมดเป็นเรื่องจริงก็ดีไม่ใช่เหรอ
ฉันต้องไปแล้ว
คุณทั้งสองมีแผน จะสร้างครอบครัวด้วยกันมั้ยคะ
อยากรู้เหมือนกัน
ฉันต้องตอบเหรอ
โดยปกติแล้วพวกเขาถามส่วนคุณตอบ
ตอนถอดสคริปต์รายการ ออกมาคงจะดูดีมาก ๆ เลย
"เธอยักไหล่"
ตอนผมแต่งงานกับ วิกตอเรีย เทนแนนต์ ผมชอบเธอมาก
เธอมีอารมณ์ขันและฉลาด
เป็นคนอังกฤษอีกด้วย
ความสัมพันธ์มันพัฒนา ไปเป็นความรักง่าย ๆ เลย
- เราสนิทกัน - สนิทเหรอ
- โรแลนด์สนิทกับคุณตอนไหน - เราสนิทกันนะ
ส่วนหนึ่งคือ "ผมว่าควรแต่งงานได้แล้วล่ะ"
ซึ่งไม่ใช่เหตุผลที่ดีนัก คุณไม่ควรบังคับมัน
รับค่ะ
การเดินทาง การนอนโรงแรมสามเดือน
ไม่ต่างอะไรกับชีวิตโสด
คุณใช้ชีวิตแต่งงาน ในโรงแรมไม่ได้หรอก
ผมคิดอยู่ตลอดเวลาว่าในความสัมพันธ์
เดี๋ยวจะต้องมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น
นึกออกมั้ย
อยู่ไหนนะ
"ตอน"
นี่คือเรื่องที่ผมเขียน ว่าการทําหนังเป็นอย่างไร
ผมได้บทหนังยอดเยี่ยมมา "ลีป ออฟ เฟธ อัศจรรย์ไม่เป็นใจ"
ผมตื่นเต้นมาก
ผมเล่นเป็นนักเทศน์เผยแพร่ศาสนา และนักต้มตุ๋นไร้หัวใจ
ในหัวผมเห็นภาพเบิร์ต แลนแคสเตอร์ ในบทเอลเมอร์ แกนทรีที่ได้ออสการ์
ผมเตรียมตัวอย่างหนัก
ผมเรียนเต้นไอริช เพื่อที่ตัวละครของผม
จะได้เต้นไปทั่วเวทีอย่างมีชีวิตชีวา
ผมย้อมผมเป็นสีน้ําตาล จะได้ดูไม่เหมือนตัวเอง
ผมพ่นบทเทศน์ยาวเป็นหน้า ๆ
นักแสดงชื่อดังเต็มไปหมดทั้งเรื่อง
ผมเริ่มเห็นภาพตัวเองรับรางวัลต่าง ๆ
สุดท้าย พอหนังฉาย คําวิจารณ์แรกที่ออกมาคือ
"ระวังให้ดีเมื่อคุณเห็น สตีฟ มาร์ตินย้อมผม"
คุณกลายเป็นดาราดังไปแล้ว
คุณเริ่มจากการเดี่ยวไมโครโฟน
คุณเล่นหนังดี ๆ มามากมาย ตอนนี้ก็มีเรื่องใหม่อยู่
คุณเล่นหนังอีกเรื่องแล้ว
ครับ
- หมายความว่ายังไง - อันที่จริง...
ไม่ใช่ว่าผมชอบทําหนังนะ
จริง ๆ แล้วผมชอบ ช่วงโปรโมตหนังต่างหาก
- ได้มาออกรายการแบบนี้ - อ๋อ
แล้วก็โชว์คลิปสั้น ๆ
ถ้าทําแค่คลิปสั้น ๆ ได้ก็ดีสิ
มันคงจะเป็นงานที่เยี่ยมเลย
คุณกําลังบอกว่า
คุณไม่ได้อินการทําหนังเท่าไรนัก
- แต่อินกับการโปรโมต - ผมแค่ทําหนัง
เพื่อจะได้มาออกรายการสัมภาษณ์ต่าง ๆ
นี่คือสคริปต์ต้นฉบับ
ตอนผมเริ่มทําหนังผมคิดว่า
ต้องทําหนังสัก 40 เรื่อง เพื่อให้ได้หนังดี ๆ สักห้าเรื่อง
ผมคิดอย่างนั้น เพราะหนังประกอบด้วยหลายองค์ประกอบ
คุณไม่มีทางรู้ล่วงหน้า
"เพลน เทรนส์ แอนด์ ออโต้โมไบล์ เพื่อนแท้แต่แปลกหน้า"
ผมไม่ทันได้แนะนําตัว
เดล กริฟฟิธ จากอเมริกัน ไลท์ แอนด์ ฟิกเจอร์
ผู้อํานวยการฝ่ายขาย แผนกห่วงผ้าม่านห้องน้ํา
จอห์น แคนดี้ เป็นคนที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนมาก
เราสนิทกันมาก
เขามีฉากดี ๆ อยู่
ผมไม่อ่านให้ฟังหรอกนะ แต่เขามีบทพูดยาวเท่านี้
เราอยู่ที่สถานีรถไฟ เขาสาธยายทั้งชีวิตให้ผมฟัง
ผมยืนตรงข้ามเขาและผมร้องไห้
ในขณะที่ดูเขาเล่น
แต่มันถูกตัดทิ้ง
ไม่รู้ว่าทําไมถึงถูกตัดออก อาจเป็นที่จังหวะ
แบบตอนท้ายเรื่อง ไม่อยากให้มีบทพูดยาว
มันถูกตัดเหลือไม่กี่ประโยค
ผมไม่มีบ้าน
มารีเสียเมื่อแปดปีที่แล้ว
ตรงนี้ผมก็ชอบ
เขาพูดว่า "ผมเกาะติดคนอื่น"
"เช่นคุณ หลายต่อหลายครั้ง โดยเฉพาะช่วงวันหยุด"
"ผมมักจะมีวันหยุด เดือนมีนา กรกฎา และตุลา"
"แต่มันยากขึ้นเรื่อย ๆ"
แล้วเขาก็พูดว่า "ครั้งนี้ผมไม่อยากให้มันจบลง"
ผมหงุดหงิดจนต้องหยุดเพราะ
คุณทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทําหนังเรื่องหนึ่งนึกออกมั้ย
เอาแต่คิดถึงมัน ทํางานหนัก ทุ่มเท
สองปีผ่านไป มันกลายเป็นแค่วิดีโอบนชั้นวาง
"มิกซ์ นัตส์ สมาคมคนหลุดโลก" อันนี้รู้นะว่าจะแป้ก
ตอนทดลองฉาย มันไม่ดีเลย
จําได้ว่าผมขับรถบน ถนนเวนทูร่าบูเลอวาร์ดในแคลิฟอร์เนีย
โปสเตอร์หนังเป็น หน้าผมใส่หมวกซานตาคลอส
ผมคิดขึ้นมาเลย "คริสมาสต์นี้ คงจะลําบากหน่อย"
(อุกกาบาตชนโลกเถอะ)
แย่ได้แค่ไหน
แค่เท่า "มิกซ์ นัตส์" แย่มาก ๆ นั่นเอง
แย่จริง แย่มาก
- แย่สุด ๆ ไปเลย แย่ที่สุด - ไม่รู้ว่า...
สตีฟ ขอหนึ่งคําถามครับ
- ผมไม่อยากให้สัมภาษณ์ - คําถามเดียว
อาจมีคนเคยถามแล้ว
- คําถามเดียว - คุณไม่ใช่สื่อนี่
- ทําไม... - ถามว่าอะไร
- คําถามคือ... - คุณไม่รู้คําถาม
ทําไมคุณไม่ตลกแล้วล่ะ
- โอเค - สตีฟ
ตอนนั้นผมรู้สึกหลงทาง
ผมกับวิกตอเรียไม่เคยเห็นตรงกัน
พอเราแยกทางกัน ผมคิด "ไม่ใช่ความผิดของเธอ"
อย่างมากคือความผิดของเราทั้งคู่ แต่อย่างน้อย ๆ คือความผิดผมเอง
การหย่าร้างเหมือนการตกลงเหว ที่ลึกอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ผมอยากให้คุณลอง คิดคําบรรยายภาพนี้
อันที่จริง...
มันสมบูรณ์แบบแล้ว
ไม่ต้องมีคําบรรยาย
มันคือวิกฤตวัยกลางคน
เหมือนช่วงเวลาที่คุณ... คุณพยายาม...
แสดงให้คนอื่นเห็นว่า ความสําเร็จของคุณไม่ได้ฉาบฉวย
คุณพยายามเขียนงานขึ้น
(สตีฟ ค.ศ. 1996)
แล้วก็โชว์อย่างอื่นอีก
คุณโชว์นู่นโชว์นี่อย่างต่อเนื่อง
ผมเคยมีความสุขมาก ๆ จากการทํางาน
มันเคยทําให้ผมรู้สึกเคารพตัวเอง
แต่ผมมาคิดได้ว่า ถ้าผมไม่ทํางานอย่างต่อเนื่อง
คนจะเริ่มไม่ชอบผม
มันเลยเกิดเป็นความว่างเปล่า และบอบช้ําทางจิตใจ
(นม ไข่ โยเกิร์ต)
ตอนนั้นน่าจะเป็นช่วงที่ ผมอ่านพวกหนังสือพัฒนาตนเอง
ผมเคยคิดว่าควรจะพูดทุกเรื่อง
สมมติเจอคนแปลกหน้าบนเครื่องบิน ก็จะเล่าให้เขาฟัง
ถึงความคิดในก้นบึ้งจิตใจ
(ไม่ได้หวังว่าจะถูกเสนอชื่อ แต่ทุกคนเอาแต่พูดว่า)
("คุณต้องถูกเสนอชื่อแน่ ๆ" พอผมไม่ถูกเสนอชื่อก็เลย...)
เพราะผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คุณควรทํา
(ฆ่าฉันให้ตายเถอะ)
จะเติมเต็มความว่างเปล่านี้ยังไง
ผมว่านั่นคือธรรมชาติของ...
แรงผลักดันทางศิลปะ
มันมาจากความตระหนักรู้ ถึงความว่างเปล่าข้างใน
ตอนที่ผมเริ่มคิดในแง่ละครเวที
จินตนาการผมแผ่ขยาย
เราน่าจะพูดถึง บทละครที่ผมเขียนที่ชื่อ "วาสป์"
ผมเขียนสิ่งที่ ผมไม่คิดจะเขียนในบทหนัง
ในแง่ความสะเทือนอารมณ์
"วาสป์" เล่าถึง ครอบครัวอเมริกันขนาดเล็ก
กับความบกพร่องทางจิตใจ ที่ถูกฝังกลบไว้
(วาสป์ ค.ศ. 1996)
บทสนทนาที่เป็นที่รู้จัก และเขียนโดยสตีฟ
คือตอนที่พ่อเขามาดู "เดอะ เจิร์ค" ฉายรอบแรก
มันถูกใส่ไว้ใน "วาสป์" ด้วย
ลูกชายต้องสร้าง แบบจําลองสถาปัตยกรรมเป็นการบ้าน
เขาเอามาให้พ่อดู "พ่อคิดว่าไงบ้าง"
ที่แน่ ๆ ลูกไม่ใช่แฟรงก์ ลอยด์ ไรต์
มันมีอะไร ที่คุกรุ่นอยู่ในครอบครัวนี้
ที่ภายนอกดูปกติสุขดี
มันคือความเหินห่างที่อยู่ภายใน
เป็นความเฉยชาที่อยู่รอบ ๆ
ครอบครัวฉันอาศัยที่เท็กซัส ตอนผมอายุห้าขวบ
แม่อยากย้ายมาที่นี่มาก
แม่อยากให้พ่อได้งานในวงการภาพยนตร์
เราย้ายมาออเรนจ์เคาน์ตี ซื้อบ้านในราคา 16,000 ดอลลาร์
เข้าสู่วงการอสังหาริมทรัพย์เหรอ
ก็มันกําลังรุ่ง
พ่อหาเลี้ยงครอบครัวไม่ไหว
หากทําแค่งานในวงการละครเวที
ฉันไม่มีความทรงจําของอ้อมกอด
หรือความรัก
ผมมีความสุขกับลูกผมมาก
จนคิดสงสัยว่า ทําไมพ่อของผมถึงไม่รู้สึกแบบนั้น
ฉากหนึ่งใน "วาสป์" ที่ทั้งบ้านทานข้าวกัน
ความเงียบงันบนโต๊ะทานข้าว
ความไม่แยแสของพ่อ
ฉันว่าสิ่งที่ดีที่สุดที่ ฉันเขียนคือตัวละครของพ่อ
ลูกชายอยากได้จักรยาน แต่เขากลับบอกว่า
"แกก็ต้องทํางานแล้วซื้อเอง"
ลูกชายบอก "ผมแค่หวังว่าบางที..."
"แกรู้มั้ยว่า จักรยานคือของฟุ่มเฟือย"
"รู้จักของฟุ่มเฟือยมั้ย" "ไม่"
ของฟุ่มเฟือยคือสิ่งที่ ทําให้คนอื่นอิจฉาเพราะแกมี
อย่างสนามหญ้าเขียวขจีของเรา ก็ถือเป็นของฟุ่มเฟือย
มันต้องเขียวขจีขนาดนั้นมั้ย แต่นั่นไม่ใช่หัวใจหลัก
ฉันทุ่มให้กับสนามหญ้า
อาจจะมากกว่าที่ควร ฉันทุ่มเงินไปกับมัน
เพราะมันคือของฟุ่มเฟือยสําหรับฉัน มันทําให้คนอื่นเห็นแล้วอิจฉา
ผมจําได้ว่าพ่อโกรธมาก
เพราะผมซื้อกางเกงราคาสี่ดอลลาร์
เขาโกรธปรี๊ดเลย
อันนี้รวบตึงให้ฟังง่าย ๆ เอาจริงก็สมควรน่ะนะ
หลังจากนั้นผมไม่ขอเงินจากพ่อแม่อีก ตั้งแต่อายุได้ 10 ขวบ
"ที่ฉันจะสื่อคือ แกต้องทุ่มเทเพื่อของฟุ่มเฟือย"
"ถ้าอยากได้จักรยาน ก็ต้องทํางานแลกมันมา"
ฉันมีที่ผืนหนึ่งใจกลางเมือง มาหลายปีแล้ว
ถ้าหลังเลิกเรียนแล้วอยากจะไปที่นั่น
แล้วลองสร้างตึกขึ้นมา เราก็น่าจะพอซื้อจักรยานให้แกได้
- เอาจริงเหรอ - ตื่นเต้นล่ะสิ
จะสร้างตึกมันไม่ง่ายหรอกนะ
แต่นี่เป็นประเพณีโบราณที่สืบทอดมา
จากผู้คนในมหาทวีปกอนด์วานา ที่อยู่ในที่ราบกลโกธา
ตามประมวลกฎหมายของฮัมมูราบี
ที่จารึกด้วยอักษรรูปลิ่ม ณ ประตูเมืองบาบิโลน
"ที่สรุปมาจาก คําใบ้ของคําถามจากสฟิงซ์"
"รวบรวมโดยหนังสือที่ตีพิมพ์ ก่อนศตวรรษที่ 16 โดยแรดดอลต์"
"ส่งต่อมาถึงฉัน โดยเมอร์คิวรีผู้ว่องไว"
ถ้ามีอะไรคุกรุ่นอยู่ในใจ
คนทั่ว ๆ ไปก็แค่ระบายออกมา
แต่ศิลปินจะเก็บความคุกรุ่น ไว้อย่างนั้นและสร้างผลงานออกมาแทน
นึกออกมั้ย
จนมันหายคุกรุ่นในที่สุด
เนื้อเพลงของบิล คอสบี ที่เขียนด้วยเลือดปรากฏขึ้นบนผนัง
จารึกโดยพระผู้เป็นเจ้าและสลักใน เกรียงศักดิ์สิทธิ์แห่งฟรีเมสัน
เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่นะลูกพ่อ
เท่าที่จําได้คือเราไม่เคยคุยกันเลย
แต่ฉันสงสัยมานานหลายปีแล้ว
ไม่มีโอกาสได้ถามสักทีจนถึงทุกวันนี้
ฉันสงสัยว่า
แกอยากโตไปเป็นอะไร
ดีมั้ยก็ไม่รู้
มันดีมาก สมบูรณ์แบบ
ผมไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อ
(ออนลี เมอร์เดอร์ส อิน เดอะ บิลดิง ค.ศ. 2021)
แต่ผมไม่คิดว่าเขาเป็นคนดีนัก
และนั่นหลอกหลอนผมมาทั้งชีวิต
(4 มกราคม ค.ศ. 1996 ถึง "พ่อ")
ผมเขียนเมื่อปี 1996
ก่อนที่จะเขียนหนังสืออัตชีวประวัติ
มันน่าจะเป็นเหมือนการซ้อมเขียน ส่วนต่าง ๆ ของอัตชีวประวัติ
ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับพ่อและที่บ้าน
ถึง "พ่อ"
ผมใส่อัญประกาศให้คําว่าพ่อ เพราะตั้งแต่เล็ก ๆ
ผมถูกห้ามไม่ให้เรียกว่าพ่อ แต่ให้เรียกว่าเกลนน์
ผมเลยโตมาแบบไม่มีพ่อ
แต่โตมากับเกลนน์
จดหมายนี้เปิดมาด้วยท่าทีกล่าวหา
แล้วจบลงด้วยท่าทีที่เข้าใจ
มันพูดถึงผลงานของผม
ที่ทําไปเพื่อ ให้ได้รับการยอมรับจากเขา
เทอร์รีเพื่อนของผมบอกผมอย่างหนึ่ง
ซึ่งมันเปลี่ยนทัศนคติ ที่ผมมีต่อพ่อและแม่ไปเลย
เขาบอกว่า "ถ้าอยากบอกอะไรพวกเขา ก็พูดซะตอนนี้"
"เดี๋ยวพวกเขาก็ไม่อยู่แล้ว"
นั่นคือตอนที่ผมวางแผนไปเยี่ยม ไปพูดคุยกับพวกเขาเป็นประจํา
พาพวกเขาออกไปทานข้าว
จนได้เข้าใจสิ่งที่เขาเผชิญ
ชีวิตเขามีความหวังและความฝัน
แต่เขาตกอยู่ภายใต้ความเครียด ที่ต้องหาเลี้ยงครอบครัว
น่าจะเป็นความกดดัน ที่หนักหน่วงเลยทีเดียว
แม่ผมอยากออกไปทํางานนะ
จําได้เลยว่าพ่อพูดว่า "ฉันไม่มีทางให้เมียออกไปทํางาน"
อย่างกับละครเลย
ผมเห็นใจพ่อมาก ๆ นะ
ที่ไม่มีโอกาสได้ทําตามความฝัน
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงกับเขา
ผมชอบพ่อนะ
เขามีอารมณ์ขัน
ไม่เคยรู้เลย
ผมอยากมีโอกาสได้คุยกับเขาอีก
คําชมที่ดีที่สุดที่เคยได้
มาจากการเขียนเรื่องพ่อ ลง "เดอะ นิวยอร์กเกอร์"
ผมได้จดหมายจากสตรีท่านหนึ่ง เธอบอกว่า
"ฉันอ่านบทความ แล้วส่งต่อให้สามีอ่าน"
เขาบอกว่า...
โทษทีครับ
ไม่ต้องรีบ ดื่มน้ําก่อนครับ
แย่จังที่เป็นรายการทีวี
"เขาบอกว่า ขอเบอร์โทรลูกหน่อย"
ว้าว
- จะหมดเวลาแล้วใช่มั้ย - ครับ ใกล้แล้ว
ถ้ายาวกว่านี้ ผมตายแน่
ฟังความฝันของผมมั้ย
ผมฝันว่ามีผู้หญิงคนหนึ่ง พาผมไปยังทุ่งหญ้าเพื่อดูหลุมศพของผม
หลุมศพไม่ได้ถูกกลบ เลยเห็นโครงกระดูกในหลุม
โครงกระดูกนั้นยิ้มกว้างเลย
ผมหันไปยังผู้หญิงคนนั้นแล้วถามว่า
"หมายความว่า เราจะตายอย่างมีความสุขก็ได้เหรอ"
เธอบอกว่า "ใช่แล้ว"
ผมเลยถามต่อ "ต้องทํายังไงถึงจะตายอย่างมีความสุข"
เธอบอกว่า "เผชิญโลกกว้าง"
ผมเลยถามว่า "หมายถึงไปเที่ยวรอบโลกเหรอ"
เธอบอกว่า "หมายถึงผู้คนต่างหาก"
ซ้อมสักหน่อย อาทิตย์นี้ต้องเล่นแล้ว
ตอนที่ผมเริ่มกลับมาเล่นแบนโจ หลังจากการหย่า
ผมคิดว่า "ต้องถูกวิพากษ์วิจารณ์แน่เลย"
"โดนแหง ๆ"
ไม่ได้ซ้อมเพราะโควิด
"นักแสดงตลกอยากจะเป็นนักดนตรี" อะไรจะแย่ไปกว่านั้นอีก
- ก็ดีนะ - จะปีครึ่งแล้ว
ใช่แหละ แต่ยังพลาดอยู่
ไม่อยากให้เบล่า เฟล็คมาได้ยิน
ซึ่งไม่ได้มาอยู่แล้ว
(แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี)
(อลิสัน บราวน์ นักดนตรี)
ถ้าจะมีจุดร่วมของ ทุกสิ่งที่สตีฟให้ค่า
มันคือความยากของทักษะนั้น ๆ
เขาเป็นคนที่มีความสุข กับการเชี่ยวชาญอะไรสักอย่าง
ลงลึกไปถึงแก่นว่า สิ่งนั้นมันทํางานยังไง
แล้วก็ทิ้งมันไปเสียบ่อยครั้ง เพราะเก่งแล้วไง
พอได้ยินนายเล่นแบนโจแบบนี้
ก็รู้สึกเสียดายที่ไม่ได้สานฝัน
เครื่องดนตรีชิ้นหนึ่ง
เราน่าจะเล่นเข้ากันได้ดี
- คืออะไร - เป่าโถเหล้า
หนุ่มโสดคนที่สอง เติมประโยคนี้ค่ะ
"อาจฟังดูแปลกสักนิดแต่..."
"ผมเปลือยล่อนจ้อน"
นั่น...
(เดอะ เดตติ้ง เกม)
เราเคยไปพักร้อน ที่เซนต์บาตส์ด้วยกันบ่อย ๆ
(เอพริล กอร์นิค จิตรกรและเพื่อน)
มีแค่ฉัน สามี แล้วก็สตีฟ
สตีฟไม่อยากไร้คู่
แน่นอนอยู่แล้ว
ถ้าเขาเห็นสาวสักคน สมมติว่าเธออ่านหนังสืออยู่
เขาก็จะคิด "ไปเดตกันมั้ย"
หวัดดีครับ
บังเอิญเห็นหนังสือที่คุณอ่าน "เมเยอร์ ออฟ คาสเทอร์บริดจ์"
บังเอิญจริง ๆ ครับ
ผมเขียนรายงานปลายภาค เรื่องโทมัส ฮาร์ดีพอดี...
โสดมานานแค่ไหนแล้วคะ
ผมแค่อยากเจอคนที่คุยด้วยได้
ชนหน่อย
อดที่จะประหม่าไม่ได้
ทําไม ไม่ได้ทําอะไรผิดสักหน่อย
ชอบเดินเล่นในสวนมั้ยครับ
- กลางสายฝน - คุณพระ
ผมอยากให้คุณได้ดู "เดอะ มิวสิก แมน"
- เพราะว่า... - ฉันเคยดู ฉันชอบมาก
ผมเคยเดตกับผู้หญิงคนหนึ่ง
เราไปทานมื้อค่ํา เธอได้นั่งข้างสตีเวน สปีลเบิร์ก
พวกเขาดูเข้ากันได้ดีเชียว
เธอชอบการโต้เถียง
ซึ่งไม่ใช่ทางของผมเลย
ตอนขับรถกลับบ้านเธอพูดว่า
"ทําไมคุณไม่เป็นอย่าง สตีเวน สปีลเบิร์ก"
ยิ้มหวานหน่อยไอ้เวร
ผมคิดว่า "โอเค จบละ"
- ดีนะ - ทุกคนเรียกไพ่ต่ําไป
งั้นฉัน...
คอยดูนะ
ฉันบื้อจริง
เริ่มโหดแล้ว
ฉันไม่เคยเรียกสามเลยในชีวิต
สอง
- ขาดหนึ่งเหรอ - ขาดหนึ่ง
ยกเว้นแค่แอนน์ นี่มันช่าง...
คนแก่เล่นไพ่จริง ๆ
อย่าช้าสิ เร็ว ๆ
ใครล่ะที่พูดเป็นคนแก่อยู่ได้
ฉันออกแนวหนุ่มหวดแรง ๆ แบบไม่ให้ตั้งตัว
นายนั่นแหละที่ "ใครนับอย่างนั้น ต้องอย่างนี้"
- "นับหนึ่ง..." - เหมือน "ดิ ออด คัพเพิล" เลย
- จริง - เออ
สิ่งหนึ่งที่ฉันได้เรียนรู้
คือฉันไม่อยากทําหนังสารคดี
การที่ต้องมานั่ง
คอยมองหาเสี้ยวนาที ที่ได้เรื่องท่ามกลาง...
คุณเจอแอนน์ได้ยังไง
ตลกดี ตอนแรก คุณพยายามเติมเต็มเรื่องราว
- เพราะผมเจอเธอทาง... - โทรศัพท์ค่ะ
ฉันทํางานตรวจสอบข้อเท็จจริง ที่ "เดอะ นิวยอร์กเกอร์"
เรื่องแรกที่ฉันเช็กกับเขาคือ
มีคนโดนใบสั่งจากการจอดรถ และเลยเถิดบานปลายไปใหญ่โต
ฉันโทรหาเขาแล้วถามว่า
"ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องตลก ไม่ได้ต้องการความสมจริงอะไรมากมาย"
"แต่ถ้าอยากให้มัน ถูกตามหลักความเป็นจริง"
"ก็ทําได้นะ" แล้วเขาก็ตอบว่า
"เอาเลย มาทําให้มันถูกต้องแล้วก็ยังขําอยู่"
จากนั้นฉันก็กลายเป็นขาประจํา
เขาเขียนเกี่ยวกับครอบครัวของเขา ซึ่งเป็นอะไรที่ส่วนตัวมาก ๆ
ฉันได้คุยกับเมลินดา พี่สาวของเขา ได้คุยกับหลายคนเรื่องนี้
เราสนิทกันผ่านทางโทรศัพท์
ผมเล่าให้จิตแพทย์ฟัง
ว่าผู้หญิงคนนี้ ติดอยู่ในหัวผมตลอดเวลา
เราอยู่ที่เซนต์บาตส์ แล้วเขาใช้เวลาทั้งทริปพูดถึง
"แอนน์ สตริงฟีลด์ แอนน์ สตริงฟีลด์ ชื่อดีเนอะ"
หลายเดือนถัดมาเขาชวนฉัน มาทานมื้อกลางวันกับกลุ่มเพื่อน ๆ
เราทั้งคู่ไปถึงก่อนเวลา
ฉันพกอักษรไขว้ของ "เดอะ นิวยอร์ก ไทมส์" มา
กะว่าพอไปถึงก่อน จะได้นั่งทําฆ่าเวลา
แต่เขานั่งเล่นอักษรไขว้ของ "เดอะ นิวยอร์ก ไทมส์" อยู่แล้ว
น่าจะมีไม่กี่คนที่คิดว่า
"มายากล แบนโจ ใช่เลย"
แต่ฉัน...เป็นหนึ่งในนั้น
เขามีกลหนึ่งที่ใช้ไพ่สองใบ
ด้านหลัง และด้านหน้า ของไพ่ทั้งสองใบ
ฉันว่ามันดีที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย
จนตอนนี้ ก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาทํายังไง
ผมจะเอาไพ่ใบนี้...
พับครึ่งหันหน้าออกแบบนี้
แล้วก็เอาอีกใบมา...
พับครึ่ง...
หันหน้าออกเหมือนกัน
สอดเข้าไปแบบนี้
สนิมเกาะนิดหน่อย ไม่ได้เล่นนาน
ตอนนี้ไพ่หันหลังออกแทน หน้าไพ่อยู่ข้างใน
มาถึงทีเด็ด
ถ้าดันไพ่แบบนี้...
ไพ่จะพลิกเป็นอีกด้าน
หลังไพ่ไปอยู่ด้านในแทน นี่เป็นไพ่หนึ่งใบนะ
เป็นไพ่ใบเดียวกัน พลิกกลับแบบนี้
ลองอีกที ดันไพ่ขึ้น
การ์ดพลิกด้าน เห็นมั้ย ไพ่ใบเดียวกันนะ
ความมหัศจรรย์อยู่ที่...
ส่วนของไพ่ที่พลิกด้าน คือส่วนที่ถูกดันพ้นออกมา
ดังนั้น...
นี่คือส่วนที่ถูกดันออกมา
และนี่คือส่วนที่อยู่ข้างใน
ทํางี้ก็ได้
เรียบร้อย
มีคนสอนผมในคลับแห่งหนึ่งที่ฟลอริดา
เขาทําให้ดูแล้วผมก็อึ้งกิมกี่ไปเลย
เขาบอกว่า "เดี๋ยวสอนให้"
แล้วก็สอนให้ผมทํา
จนตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจ ว่าเป็นไปได้ยังไง
เดือนนี้มีโชว์ของสตีฟ ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะเมโทรโพลิทัน
นี่คือยุคหมิง เอ้ย เครื่องเคลือบของจีน
ยุคหมิงเป็นส่วนหนึ่ง
ขอถามได้มั้ยครับ
ว่าพวกนี้มูลค่าเท่าไหร่
ปกติผมไม่ค่อยชอบพูดถึงราคา
เพราะคนจะเริ่มมอง
แล้วเอาแต่คิดถึงราคาของสิ่งของ
เช่น ภาพวาดนี้ ราคาสี่ล้านดอลลาร์อะไรแบบนี้
ผมเลยขอตอบแค่ว่า ราคาเริ่มที่สามแสนดอลลาร์
ไปจนถึงหนึ่งถึงสองล้าน
สองล้านดอลลาร์เลยเหรอ ไม่น่าเชื่อ
ใช่ครับ ใช่...
ยกตัวอย่างเช่น ชิ้นนี้... พระเจ้าช่วย
(วินสโลว์ โฮเมอร์ ครอสเคอร์เรนต์ส)
เขามีสายตาที่เฉียบคม รู้เรื่องนี้มั้ย
รู้สึกจะรางวัลมาร์ก ทเวน หรืออะไรนี่ล่ะ ที่ดีซี
เราอยู่ที่... เราทานมื้อค่ํากันที่...
ถึงบอกว่าฉันไม่ควรเป็นคนเล่า
ให้คนอื่นเล่าดีกว่า
มื้อค่ําที่หอศิลป์แห่งชาติ
คืนก่อนที่เขาจะได้รับรางวัลเคนเนดี้ เซ็นเตอร์ ออเนอร์ส มีคนราว 200 คน
เป็นมื้อค่ําใหญ่โต มีภาพวาดเต็มกําแพง
หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นว่า "เรื่องของสตีฟที่คุณไม่รู้"
"ฉันกล้าพูดเลยว่าเขารู้ชื่อจิตรกร ของภาพวาดที่เห็นทั้งหมดนี้"
แล้วสตีฟก็ยืนขึ้น
เดินไล่ไปตามกําแพง
"ฮอปกินส์ วัตกินสัน วิลกินส์ จูลาย"
เขาเดินไปรอบห้อง บอกชื่อจิตรกรของทุกภาพที่แขวนอยู่
ทั่วทั้งหอศิลป์
เป็นทักษะอันเหลือเชื่อ
ศิลปะอยู่ลําดับที่เท่าไหร่ ในชีวิตคุณทุกวันนี้
ตอบได้เลยว่าลําดับที่สาม
ภรรยาและครอบครัว การแสดง
งานเขียนของพวกเรา พวกงานสร้างสรรค์
นี่คือสิ่งที่ดี...
ในแง่งานอดิเรกที่เพลิดเพลิน
ก่อนหน้านี้ลําดับไหน
ลําดับที่หนึ่ง
คุณเคยนั่งดูคนเดียว แต่ตอนนี้คุณนํามาโชว์
รู้สึกยังไงบ้างคะ
(คอลเลกชั่นส่วนตัวของ สตีฟ มาร์ติน)
มันเป็นอะไรที่ส่วนตัวมาก ๆ
จนถึงตอนนี้
สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ผมได้พบกับภรรยาของผม
ตัวตนที่ซ่อนไว้ของผมจึงออกมาได้
ศิลปะพวกนี้ได้รับการปลดปล่อย ไม่ต้องเป็นหลุมหลบภัยของผมอีกต่อไป
คุณเป็นคนที่พิเศษ คุณสนใจศิลปะพวกนี้
เพื่อให้คนประทับใจและเห็นว่า
- คุณไม่ใช่แค่ดาราตลก - ใช่เลย ถูกต้อง
อยากถามมานาน คนบอกให้ถามแต่ผมว่า
แต่ผมคิดว่า "ถามทําไม ก็รู้อยู่แล้วว่าคําตอบคืออะไร"
ใครคือเดอ คูนิง
เดอ คูนิง คือศิลปินคนสําคัญชาวอเมริกัน...
เคยดูหนังเรื่อง "พอลล็อก" มั้ย
เคยดูหนังเรื่อง
"ไมเคิล แองเจโล ยอดคนบรรลือโลก" มั้ย
เคยดู "มาดาม เอกซ์ แก้วตานาง" ของลานา เทอร์เนอร์
มีภาพวาดนามธรรมที่สวยมาก
ที่ทุกคนทําทีเป็นสนใจ
ผมว่านั่นน่าจะเป็นภาพของเดอ คูนิง
"ผมหมดความสนใจในภาพยนตร์ พร้อม ๆ กับที่..."
"ภาพยนตร์หมดความสนใจในตัวผม"
"ในที่สุด สี่ทศวรรษให้หลัง ผมก็ดับไฟความสนใจในภาพยนตร์ลงได้"
"ความเชื่อจากภายใน ที่แก้ตัวให้กับเวลาที่ทุ่มเทไป"
"ที่คอยรับคําวิจารณ์แย่ ๆ ที่มีมาตลอด"
"ที่ปกป้องตัวผม จากคําตัดสินในแง่รายได้"
"ในที่สุดไฟก็มอดดับลง"
"ลาก่อนภาพยนตร์ เราสนุกกันมามากจริง ๆ"
ฉันชอบนะ ชอบประโยคสุดท้ายมาก
เขียนเอาเลยก็ได้นะ แต่งอะไรนิดหน่อย
- ต้องมี - โบกมือลา
ต้องมี
ยังไม่ได้สรุปชื่อกันเลย
- ได้แล้วไม่ใช่เหรอ - แน่ใจแล้วใช่มั้ย
"ความทรงจําในภาพยนตร์และบันเทิง"
แล้ว "นัมเบอร์ วัน อิส วอล์คกิง" ล่ะ
- อันนั้นเป็นตัวเลือก - ใช่
"นัมเบอร์ วัน อิส วอล์คกิง"
ฉันชอบไอเดียคุณเต๊ะท่านะ
ผมก็ชอบ
หนังสือเกี่ยวกับคุณในวงการหนัง
นั่นคือสิ่งที่คนคิดถึง เป็นภาพจํา...
ตอนนี้ผมรู้ละว่าคนมองผมยังไง
ใช่เลย
- ใช่มาก ๆ - แบบว่า...
ใช่เลย ถ่ายรูปไว้เลย
ท่านี้เลย เป๊ะมาก...
- ให้เขาถ่ายรูปไว้ได้มั้ย - ก็ได้
(นัมเบอร์ วัน อิส วอล์คกิง ชีวิตของผมในสายภาพยนตร์และบันเทิง)
(นัมเบอร์ วัน อิส วอล์คกิง)
ส่วนใหญ่คุณแต่งงาน มีลูก แล้วก็ทํางาน
พอลูกคุณโตขึ้น คุณก็อายุได้ 60 - 70 ปีพอดี
ลูกก็ย้ายออกไปอยู่เอง
แต่ชีวิตผมกลับกันเลย
ผมทํางานหนักตั้งแต่แรกเริ่ม
แล้วค่อยแต่งงานอย่างมีความสุข
และมีลูกที่แสนน่ารักในตอนจบ
ซึ่งผมชอบนะ
พวกนี้เสร็จแล้ว
ผมกําลังเซ็น...
ทั้งหมด 6,000 ใบ
- พูดจริง ? - ครับ
แต่ผมก็แค่กางไอแพดแล้วก็ทําไป
บางทีก็ตอนมื้อกลางวัน
จ้างเอาไม่ได้เหรอ
ไม่ได้สิ มันไม่ถูกต้อง
เรานับแล้ว คุณมีลูก 27 คนจากหนังทั้งหมด
(แพเรนท์ฮูด)
(ฟาเธอร์ ออฟ เดอะ ไบรด์ ฟาเธอร์ ออฟ เดอะ ไบรด์ ภาคสอง)
(ครอบครัวเหมายกโหลถูกกว่า ครอบครัวเหมายกโหลถูกกว่า ภาคสอง)
ผมเคยพูดหรือยังนะ ว่าการเป็นพ่อในหนัง
ช่วยปูทางสู่การเป็นพ่อในชีวิตจริง
ลูกยังเด็ก พ่อก็เคยเป็นเด็ก
ลูกมีอะไรให้กังวลเยอะ ก็แค่นั้นเอง
(แพเรนท์ฮูด)
ผมเริ่มเล่นหนังกับเด็ก ๆ
ผมชอบพวกเขานะ แต่ก็คิดว่า
"เจ๋งสุด ๆ ไปเลยที่ ผมได้เจอพวกเขาแค่ตอนที่ดี ๆ"
แค่วันละสามชั่วโมง แต่พ่อแม่ของพวกเขาต้องกลับบ้าน
ไปเผชิญหน้ากับเวลาที่เหลือ ซึ่งไม่ง่ายแน่ ๆ
ผมไม่เป็นไรครับพ่อ
ลุกขึ้นมา อย่าก้าวพ้นประตูเชียวนะ ลูกถูกกักบริเวณ
แล้วไดแอน คีตันก็มีลูก
ผมจําได้ว่า นั่งดูลูกสาวเธอเล่นอยู่ในสนาม
แล้วคิดขึ้นมาว่า "ผมพอจะเห็นภาพ เด็กเล่นในสนามเหมือนกัน"
มันคือความสุข และเขาก็ดูจะสนใจเอามาก ๆ
เขาช่างเป็นมิตร
(ไดแอน คีตัน นักแสดง)
กับดุคตัวแสบ
เขาดีมาก ๆ
เขาดูใจดีมากเลย
- คุณจินตนาการตัวเองเป็นพ่อ - ครับ
ตลกเหรอ ดื้อนักนะเรา
ตอนที่ฉันรู้สึกว่า ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา
ฉันคิดว่า "เขายังไม่มีลูกจนถึงป่านนี้"
ถ้าฉันอยากอยู่กับเขา ก็ไม่ควรคิดเรื่องนั้น
เป็นอะไรที่ฉันคิดอยู่ลึก ๆ ว่า
ถ้าไม่ปล่อยมือจากความสัมพันธ์นี้
ก็ต้องล้มเลิกความคิดเรื่องมีลูก
เขาเองคงไม่คิดว่าตัวเองจะมีลูก
ไม่แม้แต่จะคิด
อาจจะเพราะชีวิตวัยเด็กของเขา ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
ถึงขนาดที่เขาอยากส่งต่อ
เขาไม่ได้มองว่าจําเป็นจะต้องมีลูก
- จอร์จ - นีน่า
ที่รัก ฉันอยากรู้ว่าคุณรู้สึกยังไง
เขาไม่ขายฮอตดอก
คุณพระ อย่านะ มานี่
ไม่เอา ไม่เอา
ผมรู้สึกยอดเยี่ยม พร้อมมาก ๆ
จริงเหรอ
ที่สุดเลย
เขาโทรมาแล้วถามว่า "นั่งอยู่ใช่มั้ย"
ฉันบอก "ใช่" เขาบอกว่า "ดีแล้ว"
"มีอะไรจะบอก" "อะไร"
คุณตั้งครรภ์
"แอนน์ท้อง" ฉันถามเลย "ใครเป็นพ่อเด็ก"
เรื่องแบบนี้ มักจะไม่เกิดกับชายวัยอย่างผม
ไม่เอาน่า ปิกัสโซ่ยังมีลูกตอนอายุ 70 กว่าเลย
ปิกัสโซ่ก็คือปิกัสโซ่ไง
ก็แค่ชายหนึ่งคนในประวัติศาสตร์ ที่มีลูกตอนอายุ 70
เขาเป็นศิลปิน เขาอยากทําอะไรก็เรื่องของเขา
ผมก็แค่... แค่ผู้ชายบ้าน ๆ
ผมเก็บข้อความเสียง ตอนเขาโทรมาจากโรงพยาบาล
การที่เขาเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ขนาดนั้น และโอเคที่จะแสดงมันออกมา
ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว
- เบ่งครับ เด็กออกมาแล้ว - นี่ค่ะ
ดีมากครับ ได้แล้วครับ
เป็นเด็กผู้หญิงครับ ยินดีด้วยครับคุณแม่
ครั้งแรกที่ผม ได้เห็นความรักที่แท้จริง
คือหลังจากที่ลูกคลอดออกมา
เด็กผู้หญิงค่ะ
ผมชอบเด็กผู้หญิงครับ
ผมมองไปที่แอนน์ เธอกําลังอุ้มลูกอยู่
เธอมองไปที่ลูก
โลกนี้ก็ไม่มีใครอื่นอีกแล้ว
(ร้องไห้หนึ่งครั้งถ้าตลก ร้องสองครั้งถ้าแป้ก)
ผมภูมิใจที่ได้มาอยู่ที่วอชิงตันดีซี
ซึ่งได้รู้ไม่นานมานี้ว่า เป็นเมืองหลวงของประเทศ
และได้รับรางวัลมาร์ก ทเวน ที่ทุกคนปรารถนา
รางวัลที่สําคัญเพียงอย่างเดียว ของวงการตลกอเมริกัน
นอกเหนือไปจากเงิน
น่าสนใจมากสําหรับผม เพราะสตีฟต่างออกไป
เส้นทางเขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เขาเดินออกจากเส้นทางนักแสดงตลก
ว่ากันว่าศาสตร์และศิลป์ของ การทําหนังคือความร่วมมือร่วมใจ
(รางวัลเกียรติยศออสการ์)
ดังนั้นการถูกเลือกมารับรางวัล แต่เพียงผู้เดียวนั้นหมายความว่า
มันไม่จริง
เขาชอบเล่นมุก เขาตลกจริง ๆ
เขายังคงมีอารมณ์ขัน
ไอ้เวรนี่
และผม...
ขอน้อมรับรางวัลนี้
(รางวัลอเมริกัน คอมเมดี ด้านความสําเร็จสูงสุด)
สิ่งเดียวที่จะทําให้ผม รู้สึกดีขึ้นไปอีก
คือการมี ผู้ได้รับการเสนอชื่อคนอื่น ๆ
ผมจะได้รู้สึกว่าเอาชนะคนอื่นมา
ขอบคุณครับ
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ ฉันแบรนดี โอทูล
- ยินดีที่ได้เจอค่ะ - เช่นกันครับ
ขอสรุปคร่าว ๆ นะคะ
- ว่ามีคิวอะไรบ้าง - ครับ
เริ่มที่สัมภาษณ์ เรื่องรางวัลเอมมีราวสิบนาที
- ครับ - ทางนี้ค่ะ
เริ่มที่ฉากลิฟต์รางวัลเอมมี
อยู่ตรงนั้นสักครู่ ถ่ายรูปหมู่ และรูปเดี่ยว
- โอเค - แล้วเปลี่ยนจากตรงนั้น
- โอเค - เป็นไปอย่างรวดเร็ว
ทุกอย่างจะ...
มีจุดที่ไม่อยากออกกล้องแล้วบ้างมั้ย
ก็คอยสังเกตอยู่นะ แต่ตอนนี้มีรายการโทรทัศน์อยู่
- รู้ - ที่ฉันได้เล่นเป็นคนอื่น
อะไรต่อ เสื้อผ้าเหรอ
โอ้ ว่าไง เซลีนา
ฉันน่าจะดูดีในชุดนั้นนะ
- สลับกันมั้ย - คุณน่าเท่ดีในชุดนี้
ใช่ สวัสดีครับ ชื่ออะไรครับ
แอมเบอร์ค่ะ
ผมไม่ได้จะเล่นเอง แต่พวกเขาถาม "อยากเล่นมั้ย"
ผมบอกว่า "ก็ได้ ถ้าถ่ายแค่ในนิวยอร์ก"
"ไม่อยากห่างลูก"
"จะให้ไปถ่ายหนังที่แอตแลนตา นานสามเดือนเหมือนเคยไม่ได้แล้ว"
ผมคิดว่า "ในฐานะนักเขียน ยังไงก็ต้องไปกองถ่ายทุกวันอยู่แล้ว"
- มาร์ตี้ - ว่า ?
ทีมสารคดีเขาอยากสัมภาษณ์นาย สองชั่วโมงแล้วก็ขอการแสดงหนึ่งโชว์
ทําอย่างนั้นทําไม ฉันเคยมีความฝัน
ฉันว่าไม่เอาดีกว่า ขอบใจนะ
ดี
หัวเราะดีค่ะ ดีเลย
อุ๊ย หนุ่ม ๆ
มันไม่น่าเป็นไปได้เลย ฉันอายุ 76 แล้ว
- ถูก - แต่ดันมีละครที่คนนิยม
- ใช่ - มันไม่ปกติ
- ไม่นะ เกิดขึ้นได้ - เหรอ
- ได้เหรอ - แน่นอน
ใครอายุ 76 แล้วมีละครที่คนนิยมบ้าง
เจน ฟอนดา กับลิลี ทอมลินไง
เออ ก็จริง ถูกต้อง
- ฉันว่าฉันพูดถูก - นายพูดถูก
- นายชนะ ฉันก็แค่อยากจะบอกว่า - ฉันชนะจริง
- ดีใจที่ได้คุย - ชอบแฮะ
(จดหมายจากพ่อของสตีฟ)
เขาสนับสนุนให้ฉันมีลูกตอนอายุ 96 ปี
นั่นก็อีกหลายปีอยู่
พ่ออยากให้ฉันมีลูก นั่นคือเมื่อปี 1996 น่ะนะ
ก็นานมาแล้ว
ความสัมพันธ์ที่แกมีทั้งหมดมัน มั่นคงและพาไป
ในทิศทางนั้น
ถ้าแกคิดว่าโรเจอร์สําคัญในชีวิตแก
รอจนแกมีลูก
แกจะไม่ได้แค่เรียนรู้ ความผิดพลาดของตัวเอง
แต่แกจะเรียนรู้จากของฉันด้วย
เพราะแกเป็นนักเรียนที่ดี
หวัดดี นี่พ่อเองนะ
- วันที่ 18 มีนาคม 2020 - นี่สตีวี่ไง
(ข้อความจากสตีฟถึงลูกสาว)
- เราอยู่ที่แซนตาบาร์บารา... - สตีวี่มาทักทาย
พ่อเพิ่งนึกได้ว่าไม่เคยบอกรักลูก
ไม่เคยจริง ๆ เหรอ ไม่น่าเชื่อ
นั่นแหละ พ่อรักลูกนะ
พ่อรักลูกและแม่ แค่อยากบอกให้รู้ไว้
ผมไม่รู้ว่าเป็นพ่อที่ดีหรือเปล่า แต่ผมว่าผมไม่แย่นะ
ผมไม่รู้ว่าพ่อที่ดีคืออะไร
แต่... ผมเป็นพ่อที่ใจดี
เขาเล่นกลในงานวันเกิดของลูก
แต่ดูเหมือน... จะไม่ได้รับความสนใจ
ผมจําคติตัวเองได้
อย่าแสดงให้เด็กอายุต่ํากว่าแปดขวบดู
- ใช่เลย - ใช่
เขาสอนลูกเล่นแบนโจ
ถ้าลูกอารมณ์เสียเรื่องอะไร เขาช่วยเธอได้
เขาช่วยโดยการทําให้ลูกขํา
มันวิเศษมาก ๆ
พอพ่อกลับถึงบ้าน ทุกอย่างเปลี่ยนแน่
ไม่มีเล่นสนุก ไม่มีเกมแล้ว
มีแต่งานเท่านั้น
เขาให้ลูกเล่นผมบ่อยครั้ง แล้วก็บอกว่า
"พ่อดูดีใช่มั้ย อยากให้แม่เห็นว่าพ่อดูดี"
ลูกก็จะบอกว่า "พ่อดูดีมาก"
เขาเป็นอย่างที่ เขาอยากให้พ่อของเราเป็น
เด็กคนนี้ไม่มีทาง ที่จะไม่รู้จักความรัก
คิดยังไงกับการให้ลูกออกสื่อ
เกลียดเลย
ความสุขในครอบครัว มันมีค่าเกินกว่าจะเอาไปแลก
ผมว่าคนเข้าใจนะ ว่าคุณไม่อยากเอาลูกออกสื่อ
แต่ผมรู้ว่าเธอมีส่วนในเรื่อง
งั้นก็วาดการ์ตูนก้างปลา แทนลูกเอาแล้วกัน
เตรียมตั๋วด้วยครับ
การแสดงยาวหนึ่งชั่วโมง 55 นาที
แต่ฉันว่ามันควรจะยาวแค่ หนึ่งชั่วโมง 48 นาที
งั้นก็ตัดช่วงที่ เล่นแบนโจออกสักหน่อยก็ได้
ฉันมีคู่หูแล้ว
ซึ่งทําให้ทุกอย่างง่ายขึ้นมาก
สมมติถ้าเราลองเล่นอะไรแล้วแป้ก...
อืม
ฉันมีคู่หูแล้วนี่ ก็แค่หันมามองหน้ากันแล้ว "เฮอะ"
ถ้ามาร์ตี้ตายล่ะ
ทําไมฉันหัวเราะล่ะ
นายจะทํายังไง
ฉันก็คงหยุด นี่พูดจริงนะ
- จริงเหรอ - ใช่
จะให้ทําอะไรอะ แบบว่า...
ไม่รู้สิ ฉันไม่ใช่แนวที่จะ "กลับมาแล้ว"
ไม่รู้สิ
มันน่าอัศจรรย์นะ เอาจริง
นายเริ่มจากการเดี่ยวไมโครโฟน
แล้วมาค้นพบว่า ชอบทํางานเป็นทีมมากกว่า
หนึ่ง สอง สาม ได้ยินมั้ย สตีฟ
ได้ยิน
- อย่าดุสิ - นายอยู่แค่นี้เอง
ก็เมื่อคืนนายบอกว่าไม่ได้ยิน
พวกคุณไม่ควรตากแดดนะ
มันไม่ร้อนขนาดนั้น
เราดีใจ...
นี่คือเหตุผลที่ฉันไม่ชอบใส่มัน
ชาวแคนาเดียนเพียงหนึ่งเดียว ที่โง่พอจะปฏิเสธบทใน "ชิตส์ ครีก"
"ไม่รับเล่น 'ชิตส์ ครีก'"
- ปฏิเสธบท - ใช่ไง ฉันพูดแบบนั้น
ฉันเช็กว่ารถเธอยังอยู่ดี
มีใครใจดีนวดก้นให้มั้ย
- ดีขึ้นยัง - ไม่
- อีกห้านาทีค่ะ - เช็กรถ... ว่ายังไงนะ
แทนที่จะ... นายเอาแขนมาโอบฉันดีกว่า...
เออ ดี ฉันชอบ
เราอยากได้โรงหนังในบ้าน ส่วนเขาอยากได้ยาสวนทวาร
- งั้นก็ยาวกว่าเดิมสิ - จริง
ไม่ได้แก้อะไรเลย
ฉันบอกว่า "ช่างหัวแมว" แล้วไปต่อได้มั้ย
สุดร้อนแรง
- กางเกงในของเรา - กกน. ของเรา
- ร้องว่าไงนะ - กางเกงใน
กางเกงใน
คือยังไงนะ พวกเขาถ่ายนายเยอะ ๆ ถูกมั้ย
- ใช่ - แล้วค่อยไปตัดส่วนที่
น่าเบื่อ และหมกมุ่นอยู่แต่กับตัวเอง
กําลังจะสื่ออะไร
งั้นก็จะเหลือแค่นิดเดียวล่ะสิ
- ใช่ - เหลือสัก 12 นาทีถึงมั้ย
ไม่ มันน่าจะดีถ้าฉายหลังจากฉันตาย พวกเขากะว่าอย่างนั้น
ฉันว่านายจะอายุยืนมาก ๆ
ช่วง 2 - 3 ปีสุดท้ายคงจะดูไม่จืดนัก
น่าจะเหม่อลอย
- อืม - ฉันคอยหวีผมให้นาย
ผมนายยาวสยาย
แล้วนายก็พูดว่า "นี่ปลั๊กอะไร"
ผมไม่ประหม่าหรอกแต่มักจะลุกลี้ลุกลน
ครั้งหนึ่ง มาร์ตี้กับผมกําลังขับรถไปงาน...
ประกาศรางวัลหรืออะไรสักอย่าง
ผมบอกว่า "ให้หยุดมั้ย" เขาถามว่า "ทําไม"
"แค่ไม่อยากรู้สึกประหม่าแล้ว"
นึกออกมั้ย
ไม่ใช่ว่าเราประหม่า แต่มันตื่นเต้นน่ะ
แต่ก็มีอะดรีนาลีนด้วย
ให้ตายสิ ล้วงลึกเกินไปมั้ย
โอเค
เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา
ขอเสียงปรบมือให้กับสตีฟ มาร์ติน
ขอบคุณครับ
ทุกท่านครับ ผมภูมิใจที่จะได้เชิญชายที่ผมคิดว่า
เป็นคนที่เล่นใหญ่ที่สุดตลอดกาล
ชายที่ทํางานหนักที่สุดในวงการบันเทิง
เพราะมันไม่ใช่ทางของเขาเลย
ชายที่ปรากฏตัวในหนังฮิต ถึงสองเรื่องถ้วน
ชาวแคนาเดียนเพียงหนึ่งเดียว ที่โง่พอจะปฏิเสธบทใน "ชิตส์ ครีก"
เชิญพบกับมาร์ติน ชอร์ต
- พระเจ้าช่วย สนุกมาก - รักสุด ๆ เลย ผมเจ๋งที่สุด
ขอบคุณครับท่านผู้ชม
มาร์ตี้กับผมเรียกการแสดงนี้ว่า "ถ้าประหยัดหน่อย ก็คงไม่ต้องมา"
ถูกต้อง
- ขอพูดอะไรหน่อยได้มั้ย พ่อหนุ่ม - ว่ามา
นายดูดีสุด ๆ
- ขอบคุณ - จริง ๆ นะ
น่าจะเป็นข้อดีของการดูเหมือน คนอายุ 70 ตั้งแต่ตอนอายุ 30
เป็นเกียรติของผม ที่ได้ยืนเคียงข้างชายที่
เป็นนักเขียนนิยาย นักเขียนบท นักดนตรี
นักประพันธ์เพลงและนักแสดงตลกในตํานาน
ผมก็ขอบอกว่า...
เป็นเกียรติของผม ที่ได้ยืนเคียงข้างชาย
ที่ยืนเคียงข้างชายคนดังกล่าว
มันดีมากเพราะว่า...
เราเล่นมุกมากขึ้น และโชว์ก็สั้นกว่าเมื่อคืนก่อน
คืนนี้สั้นกว่าคืนก่อนใช่มั้ย สิบนาทีได้มั้ย
คืนก่อนสั้นกว่านะ
ช่วงเวลาแห่งการชื่นชมตัวเอง ไม่ค่อยจะเกิดขึ้นเท่าไหร่
พอเขาลงจากเวที
ก็เริ่มการประเมิน
เขาจะบอกว่า "เราเล่นมุกนี้ไปตอนนี้นะ"
"และคนดูขําตาม"
"ตอนนั้นเราเอาอยู่จริง ๆ"
องค์แรกพอไหวอยู่
- อืม - องค์สองอยู่หมัด
- อืม - องค์สามพอไหว
เห็นด้วยร้อยเปอร์เซ็นต์
อันดับแรก มันคือการแสดงสด ไม่มีทางเป๊ะเหมือนกันทุกรอบ
การมีสิ่งที่คุณพยายาม ทําให้ได้ดีสร้างชีวิตชีวาให้คุณ
ผมว่าเคล็ดลับชะลอความแก่ คือการรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์
ฉันชอบนายบนเวทีวันนี้มาก
- ขอบคุณ - ยินดี
รู้มั้ยฉันอยากทําอะไร ฉันอยากร่วมงานกับนาย
นี่จีบกันเหรอ
ผมร้างเวทีการแสดงตลกไป 30 ปี
ตอนนี้ผมกลับมาใหม่ด้วยวัยที่มากขึ้น
เป็นผมที่มีวัยวุฒิ
ตรงไปตรงมามากกว่าเก่านะอันที่จริง
มีคําถามจะถามนาย
ฉันอายุครบ 65 ปีอาทิตย์ที่แล้ว
คงพอเดาได้ว่าลูก ๆ เอาบัตรประกันสุขภาพผู้สูงอายุมาให้
(อัดรายการพอดแคสต์)
ตอนนี้ฉันก็พกมันมา
มันออกจะประดักประเดิดเพราะว่า
เหมือนนายใช้ชีวิตสองทางพร้อมกัน
ทางหนึ่งคือประสบการณ์บนโลกใบนี้ ที่ไม่เปลี่ยนแปลง
อีกทางคือการรับรู้วันเวลาที่ผ่านไป ซึ่งจู่ ๆ ก็ทําให้นาย...
รู้สึกแก่ขึ้น มากกว่าที่คาดคิดในพริบตา
แง่หนึ่งก็อย่างที่นายพูดเลย นายใช้ชีวิตในแบบหนึ่ง
แต่ก็มีตัวเลขอยู่ในหัวนาย ที่มีความหมาย
- ซึ่งมันมีความหมายมาโดยตลอด - ใช่
ว่านายแก่แล้ว
แต่ก็มีอีกแง่หนึ่งที่นายจะคิดว่า
"ฉันอาจจะมีชีวิตอยู่อีกแค่ 25 ปีนะ"
ความรู้สึกข้างในเปลี่ยนไปมั้ย
จากตอนที่อายุ 40 หรือ 50 หรือตอนใดใดก็ตาม
ตอน 40 ฉันคิดเรื่องความตายแล้ว
แบบสติแตกเลย
วิตกจริตเลยแหละ
แต่ตอนนี้วิตกตามความเป็นจริง
ทั้งวิตกจริงและวิตกเกินจริง...
อันที่จริง วิตกตามจริงมันพอรับได้
มากกว่าวิตกเกินจริงนะ
งั้นนายก็...
ว่าไง
โทษทีค่ะ แวบมาทักทายก่อนไป
- มาหาพ่อหน่อย - พอดีเรา...
- จะไปไหนกัน - ไม่เป็นไร
- สวัสดีครับ สวัสดี - เหรอลูก
- สบายดีมั้ย - ดีค่ะ
ขอโทษทีที่มาขัดจังหวะ...
- นี่ก็ใช้ได้ - ช่วยบอก...
ไม่อยากไปโดยไม่บอก
บอกชื่อให้ฟังอีกทีได้มั้ย
ไหนดูหน้าหน่อย
โอเค โอเค
เล่าให้ฟังหน่อยว่าคิดอะไรอีก
แคปตัน อัพตันส์ เฮาส์ ถูกวาดในปี 1928
นี่คือภาพโดยเอ็ดเวิร์ด ฮอปเปอร์ ที่ผมซื้อมาได้เมื่อ 30 ปีก่อน
แวบแรกที่เห็นคือ บ้านโดดเดี่ยวหลังหนึ่งบนเนินเขา
สะท้อนถึงความเปล่าเปลี่ยว
บ้านหลังนี้ไร้ชีวิตชีวา
แต่ที่แปลกคือ...
หลายปีที่ผ่านมา ผมสามารถมองมัน
แล้วความคิด เกี่ยวกับภาพนี้ก็เปลี่ยนไป
ยิ่งมอง บ้านหลังนี้ก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวา
หน้าต่างเปิดกว้าง มีลมพัดเข้าออก
ผ้าม่านปลิวไสว
ตรงนี้มีห้องนั่งเล่นกระจก ที่มองทะลุหน้าต่างเข้าไปได้
คุณเกือบจะรู้สึกได้ถึง เฟอร์นิเจอร์หวายในบ้านเลย
ภาพวาดนี้มีชีวิตชีวามาก ๆ สําหรับผม
บ้านนี้มีอะไรบางอย่าง สัมผัสได้ถึงความสุข
ไม่รู้สึกถึงความกังวลเลย
มีคนอาศัยอยู่ในบ้านหลังนี้
การมีลูกสําหรับพวกเรา
คือประตูบานใหญ่ที่สุดในชีวิต ที่เราก้าวเข้ามา
คุณเปลี่ยนจากการเป็นเรือใบ ล่องลอยในมหาสมุทร
มาเป็นท่าเรือให้ใครบางคนได้ยึดเกาะ
คุณรู้บทบาทของคุณทันที
เป็นบ้านนั่นเอง
คําบรรยายไทยโดย แพงสุดา ปัญญาธรรม