DOKUMENT W 2 CZĘŚCIACH
Wystarczy jajek?
Wystarczy.
Czas jest bardzo ważny.
Zazwyczaj jem dwie kromki.
Proszę.
Umiem ugotować jedną rzecz.
A nie, dwie. Dwa jajka w koszulce.
Sekretem jest... oliwa.
To wymaga zdolności szefa kuchni.
A niech to. Za dużo nalałem.
Przez te lata, gdy mieszkałeś sam...
Wszystkie posiłki jadłem poza domem.
Co bym wówczas znalazł w twojej lodówce?
Nic.
Marty też lubi jajka w koszulce na toście.
Zdecydowanie.
Często nocujemy w hotelach.
Gdy dostaję ładnie wyglądające jajka w koszulce,
wysyłam Marty'emu zdjęcie. On zaś nigdy tego nie robi.
A niech mnie.
Lubię dużo pieprzu.
Czy wyjdziesz za mnie, Steve?
2. TERAZ
Taki wstyd. Dobrze, że tego nie filmujecie.
Dlaczego zgodziłeś się zrobić ten dokument?
Trudno na to odpowiedzieć.
Podejrzewałeś taką nudę?
Postrzegam to jako... antidotum
na miałkie wywiady
i prozaiczne rzeczy, o których mówiłem z milion razy.
I jako spojrzenie na moje życie.
Całe moje życie jest na odwrót.
Jak przeszedłem od lękającego się trzydziestolatka
do szczęśliwego siedemdziesięciolatka?
Jak do tego doszło?
Gdyby moja żona zerknęła na ten film,
zapytałaby, co ja wtedy robiłem.
Odkładałem rzeczy.
Zapytałaby: „Czy naprawdę o to chodziło?”.
No cóż...
Zdejmę to.
To nagranie ma 45 lat.
Jeśli dobrze liczę.
Nagrywałem występy, żeby je potem odsłuchać...
Od czasu do czasu je odtwarzałem.
Boję się tego posłuchać.
Wciskam „play”.
Przeczytałem w Time o czymś niepokojącym.
W każdej chwili Słońce może się powiększyć
i pochłonąć Ziemię, by całkowicie ją zniszczyć.
Uznałem, że czas kupić czujnik dymu.
Zbyt hojny ten śmiech.
Stand-up był dla mnie wielką sprawą.
Teraz wydaje się byle mignięciem.
Cieszmy się, że ludzkie ciało tak wygląda.
Zamiast dwóch rąk, moglibyśmy mieć jedno ramię,
wychodzące ze środka ciała.
Tak to pokazałem.
Show-biznes by upadł,
bo jak ludzie mieliby klaskać?
Niezłe.
Już się nasłuchałem.
Powinniśmy wysłuchać do końca, ale tego nie zniosę.
Mam teraz całkiem inne życie.
To Marty.
- Halo? - Jesteś potrzebny za 10 minut.
Halo?
Rozłączył się.
Wiem, że lubisz tworzyć dowcipy rysunkowe.
Może napisałbyś kilka
mówiących o tym, co czujesz w związku z tym dokumentem?
Czasem patrzę na swoje szczęście i myślę...
Jak do tego doszło?
Może ten film odpowie na tę zagwozdkę.
Co o tym myślisz?
- Coś takiego. - OK.
Co jest? Falstart.
Możliwość obserwowania, jak artysta odkrywa siebie na nowo...
MALARZ I PRZYJACIEL
...jest naprawdę niezwykła.
Niewielu artystów tak robi.
Artyści ot tak nie rezygnują z jednego,
by znaleźć inny sposób na bycie kreatywnym.
Ich celem jest sztuka ich życia.
Odwaga – to słowo, które przychodzi mi na myśl.
Musisz działać szerzej, niż nakazuje ci schemat.
Wielka premiera filmu Szajbus.
Gdzie jesteś, Marie?
SZAJBUS, 1979
Marie!
We czwórkę ze znajomym i moim ojcem poszliśmy na kolację.
Ojciec nie wspomniał słowem o filmie.
Nagle mój przyjaciel zapytał:
„Glenn, co sądzisz o roli Steve'a?”.
Odparł: „Żaden z niego Charlie Chaplin”.
Od początku. Niech się nagrywa.
Cofnij się. Oddal się od kamery.
Tym razem nie skręcaj tak na początku.
Bardziej przy skręcie.
Tak, jak pokazywałeś.
Dajesz.
Boże... przepraszam.
Do kolejnego filmu, Grosz z nieba,
musiałem nauczyć się stepowania.
Uczyłem się pół roku.
Bardzo chciałem to zrobić.
Właśnie skończyłem mój pierwszy musical dla MGM.
Grosz z nieba.
Słyszałem, że jest dobry.
To najlepsze, co zrobiłem.
- Moja pierwsza rola dramatyczna. - Naprawdę?
- Tak. - Nie zagrasz wariata?
To zupełnie coś innego.
- Nawet śpiewam i tańczę. - Tańczysz?
Dobiło mnie to. Myślałem, że to świetny film.
Film miał świetną koncepcję.
Piosenki z playbacku.
Jeśli mam się budzić Otul swe ramiona wokół mnie...
Gdy rozmowa wygląda w ten sposób...
REŻYSER
...Steve wkracza z tej pozycji.
Wchodzi z jakiegoś kosmicznego kąta.
I robi to niewinnie.
Nawet tego nie planuje. Po prostu taki jest.
Podobał mi się. Myślałem, że to będzie hit.
Zdecydowanie.
Planowałem odpowiadać tak na każde pytanie.
I jak?
Zdecydowanie.
„Zdecydowanie”.
Czy Steve Martin jest nadętym dupkiem? „Zdecydowanie”.
I okazał się klapą.
Zdobywcą Oscara za najlepszą rolę w filmie Grosz z nieba
jest Steve Martin.
- Zawstydziło cię to? - Bardzo.
Wstyd przyznać, co... czułem.
Czułem się jak wielki nieudacznik.
Zawdzięczam to tylko sobie.
Nikomu nie muszę dziękować.
Ani rodzicom, ani ekipie filmowej.
Sam to zrobiłem.
Byłem wykończony. Nic nie wychodziło.
- Chcesz miło spędzić czas? - Nie, wolę smutek.
Chciałem zrobić sobie przerwę. Polecieć samemu do Londynu.
I to było niesamowite, bo mogłem spacerować ulicą
i nikt mnie nie rozpoznawał.
Był to też samotny czas.
Poszedłem do kina na Flashdance.
Siedzę sobie, samotny i przygnębiony.
Pojawia się film, a w nim krótka scena z dzieciakiem.
Widzowie się bawią, a on mówi:
„Chcę być jak Steve Martin”.
A ja tam siedzę i myślę:
„Uwierz mi, nie chcesz być mną”.
- Na szybko... - Tak.
- Te wszystkie recenzje... - Tak.
A to taki interesujący film.
Znane osoby wystawiły mu świetne recenzje,
ale oczywiście były też te negatywne.
Odkryłem, że ten film podoba się
ludziom mądrym i inteligentnym.
A ci, którym się nie spodobał, to ignoranccy głupcy.
Rozumiem.
To się zdarza.
Podobał ci się, prawda?
Tak. Jestem mądry.
NOWY JORK
Nie chcę mówić źle o kolegach po fachu,
bo to naprawdę trudne.
Tak.
Wolisz szklankę dnem do góry czy do dołu?
Lubię wodę poza szklanką.
Bo masz troszkę tutaj.
Chyba skończyliśmy.
Zawsze miałem swoje zasady.
- Nie krytykować innych artystów. - Wszystkich?
Przecież na obrazy patrzysz krytycznie.
Może mi się coś podobać lub nie, ale nie będę o tym mówić.
- Jasne. - Są pewni krytycy,
którzy by nas za to zabili.
Ja tak nie robię. Raczej wspieram artystów.
Albo chociaż próbuję.
To dziwne. Pewnego razu poszedłem na balet.
Widownia oklaskiwała pewne momenty,
jakby wiedzieli, co jest trudne.
I ci 80-latkowie uważający... „To jest sztuka”.
Danny Daniels nauczył mnie stepowania na potrzeby filmu.
Już nie pamiętam, jak się to robi.
Powiedział mi: „Są łatwe kroki,
które wydają się trudne, i trudne, które wydają się łatwe”.
Po prostu nie wiesz, czemu ktoś bije brawo.
Co to był za film?
Pewnie znasz. Grosz z nieba.
- Znam. - Obejrzymy? Żartuję.
Tak.
Czołem, maluchy.
Natknąłem się na węgierskie słowo.
„Pihentagyú”.
Dosłownie oznacza „ze zrelaksowanym mózgiem”.
Pomyślałem, że teraz mam taki stan. Mój mózg jest zrelaksowany.
Nie jestem pod presją, jaką kiedyś sobie nakładałem.
Nie muszę już niczego udowadniać. I nadeszły lepsze rzeczy.
Mogłoby się coś wydarzyć.
Chcesz wypowiedź? Co powiesz na „bla, bla”?
Chcesz żart? A taki?
Potrzebujemy tytułu? A ten?
Podoba mi się nowy plakat. Pokażę ci go.
Spróbuję go najpierw znaleźć.
Tak czy inaczej, to zabawne.
NIE UWIERZYSZ, JAK TERAZ WYGLĄDAJĄ
Mam wywiad.
Cześć. O czym rozmawiacie?
O mnie. Zabijaliśmy czas, póki nie zjawiła się gwiazda.
Dziękuję. À propos, gdzie moja dniówka?
Przez ostatnie półtora roku
gromadziliśmy dowcipy na występy, które odbędą się za miesiąc,
więc chcemy być przygotowani.
Odpowiada mi ten szum, bo słychać,
że nie mieszkam tu sam.
Ale niszczysz dokument.
Oceń nowe dowcipy.
Jeśli cię bawią, ja je biorę.
Jeśli nie, oddam je Marty'emu.
Żart, który nie zażarł, wynika z braku wiedzy widowni.
Oczekujesz śmiechu, a potem go nie ma.
A oni myślą, że po prostu gadasz.
„Uwielbiam pierwsze zdanie komika, bo nadaje ton całemu głupiemu występowi”.
To zabawne.
„Nie występowaliśmy przez półtora roku, co będzie oczywiste w trakcie występu”?
„To nie stres, a nieprzygotowanie”.
To ten sam pomysł.
„Ilu klaskało, bo myślało, że nie żyję?”.
„Macie tak, że wchodzicie do pokoju i zapominacie, po co?”.
Cóż, jest zabawne...
„Wiem, o czym myślicie.
Te aparaty słuchowe podkreślają mój zgrabny tyłek”.
Od razu sugerujesz, że jesteś stary.
Możesz coś dodać o swojej prostacie.
„Każdego dnia daję buziaka na dobranoc
trójce maluchów, które znaczą dla mnie najwięcej.
Dwóm Emmy i jednej Tony”.
Słychać, że to twój żart, bo nie jest wybitny.
„Jest taki protest song:
«Opodatkować mniej najbogatszy jeden procent»”.
Podoba mi się.
„To stara szkoła. Traktuję kobiety godnie
zanim na to zasłużą”.
- Wybuczą to. - Wiem.
„Szaleństwo. Celebryta prezydentem”, ale...
Od razu wchodzimy na Trumpa.
Nie chcemy, by było zbyt politycznie.
Musimy być trochę polityczni.
No tak, bo wolisz emeryturę.
Nie, po prostu się nie boję.
„Gdy Steve zrozumiał,
że dystans społeczny to dwa metry odległości,
poprosił o większy”.
Cięcie.
Nie rozumiem.
„Wyglądasz świetnie. Jak ty to robisz?”.
„Wiesz, 20 lat temu zabiłem włóczęgę”.
Co to znaczy?
Martwię się o ten dokument.
Wyszukują, wynajdują. Co mogą odkryć?
Kupiłem prezerwatywę, mając 18 lat. Pewnie zrobią z tego aferę.
Z OSTATNIEJ CHWILI Steve Martin lubi kondomy
Bardzo dobrze znasz Steve'a. Jak postrzegasz go prywatnie?
Wydaje mi się...
Chyba wciąż nie jestem w stanie powiedzieć,
jaki jest prawdziwy Steve.
Cóż...
Czy widziałeś, jaki on jest?
Nie.
Nie bardzo.
Steve zawsze był...
w pewnym sensie samotną osobą.
Był niesamowicie nieśmiały.
Bywał zamknięty w sobie i nie rozmawiał z ludźmi.
Co jest zrozumiałe,
jeśli jesteś gwiazdą takiego formatu i masz taki talent.
Każdy chce kawałek ciebie.
Mówię to nie do końca z ostrożnością, ale z pewną delikatnością,
bo nie chcę naruszyć prywatności Steve'a,
ale prawdopodobnie... jesteś w trakcie robienia tego.
Steve zmienił się bardziej niż ktokolwiek, kogo znam.
Poświęcimy chwilę, by się trochę poznać. Oddajmy głos widowni.
Jeśli ktoś ma pytanie, które chciałby mi zadać,
proszę podnieść rękę.
Chętnie odpowiem.
Pani w środku.
Jak odpoczywasz po występie?
A co cię to właściwie obchodzi?
Jakieś inne pytania?
Tak?
Lubisz pracę w telewizji?
Takie coś mnie oburza.
Gdy ktoś wstaje i zadaje mi takie pytanie.
Wyprowadzić go. To obrzydliwe.
Brak mi słów. Wyprowadzić go.
Jakieś inne pytania?
Nie ma pytań. Wróćmy do występu.
„Kto jest jego najlepszym przyjacielem?”. „Czy Steve ma obraz Picassa?”.
„Jak bogaty jest Steve?”.
„Kiedy Steve Martin osiwiał?”.
To są chyba najczęstsze pytania na mój temat.
„Dlaczego wycofał się z aktorstwa?”.
Nie wiedziałem, że się wycofałem.
Ile jesteś wart?
Spójrzmy.
To miłe.
Nie jest to do końca prawda, ale...
Jeśli tego użyjesz, powiedz, że kazałeś mi wyszukać siebie w Google.
Chwila. „Ile wart jest Ben Stiller?”.
- Tak? - Macie dostępny stolik?
Oczywiście. Dla ilu osób?
- Jestem sam. - Sam?
Gdy go poznałem...
...trudno było nawiązać z nim głębszy kontakt.
Często następowała długa cisza.
Czuło się intensywność jego samotności.
Pierwszy raz, samotniku?
Słucham? Co to znaczy?
Nie wiem, co sprawiło, że chciałem być wtedy sam.
Nie wiem.
Spraw sobie psa.
- Psa? - Psy są świetne.
Skaczą po tobie. Liżą twoją twarz.
Nawet nie muszą cię lubić. To ich instynkt.
Hitler miał psa.
Dużo czasu spędzał samotnie.
Na początku zarabiał tyle pieniędzy, że mógł kupić we Francji kilka obrazów.
Potem wracał, sprzedawał dwa obrazy i płacił za podróż.
Patrzymy właśnie nad obraz,
który tydzień temu namalował Lucien Margottet.
Okres impresjonizmu
był bardzo ważny w malarstwie amerykańskim.
Miłość do sztuki pojawiła się, bo sztuka jest piękna.
Dobrze na nią patrzeć.
Może coś pokochać i może to kupić.
To jego życie.
Frank Duveneck. To wszystko Amerykanie z XIX wieku.
To zdjęcie pokoju, który miałem.
Przekształciłem garaż w mały pokój, w którym mogłem patrzeć na obrazy.
- Naprawdę? - Są w szeregu. By na nie patrzeć.
Coś jak prywatny mały pokój artystyczny.
Mogłem tam odlecieć myślami.
Uwielbiałem to. To było hipnotyzujące.
KWIECIEŃ 1980
Który kupiłeś pierwszy?
To obszar mojego życia, który staram się zachować dla siebie.
I niech tak zostanie.
Pierwszy obraz, który kupiłem, to statek na morzu w świetle księżyca.
Samotny. Pochyla się.
Pokażę wam coś.
To rysunek jego matki.
Większość twoich obrazów przedstawia samotników.
Adam Gopnik to powiedział.
„Czy wiesz, że wszystko, co kolekcjonujesz,
niezależnie od okresu, ma wspólną cechę smutnej izolacji?”.
Ludzie patrzący w dal... w ten sposób.
Hopper długo był dla niego ważny.
To samotne obrazy.
Wiele odizolowanych sylwetek, latarni morskich.
Nosisz w sobie melancholię?
- Często. - Ja również.
Ale się rozproszyła. Miałem jej więcej w młodości.
- Naprawdę? - Tak.
Czy byłeś smutny, bo nie byłeś tak szczęśliwy, jak myślałeś, że powinieneś?
Rozglądam się
i pytam żonę: „Jak do tego doszło?”.
To cudowne uczucie.
- Serio mamy jechać tak wolno? - Ty prowadzisz.
Może porozmawiamy w trakcie prowadzenia?
Mówi się „jeżdżenia”. Jasne.
Od zawsze chciałeś być komikiem?
A niech mnie. Muszę tu skręcić, Marty.
Jest tu mała stadnina koni, której właścicielem był John Cleese.
Jeden z koni mnie lubi, ale tylko gdy mam coś do żarcia.
Świeże.
Łap.
Weź to zabrudzone jabłko.
Nie jest zainteresowany.
Co za sukces.
Idzie do nas. Chyba to przemyślał.
- Albo i nie. - Nie.
Widział moje filmy.
Nie lubi puszek.
Żaden z niego gadający koń.
Zostaw te puszki.
Trzeba coś zrobić z tym fragmentem.
Lepszej zabawy dziś nie będzie.
Powiem ci jedną rzecz o życiu po siedemdziesiątce
- i jeżdżeniu na rowerze. - Tak?
Nie wygląda się dobrze.
On tylko marzy, żebyśmy się zderzyli i upadli.
To prawda.
Jedź dalej.
- Czemu zwalniasz? - Przez samochód.
Cholera.
Pracowałem w Disneylandzie, mając 15 lat.
W Merlin's Magic Shop.
To był szyld wykonany ręcznie przez właściciela.
Można go zobaczyć na starych zdjęciach. Wisiał nad sklepem.
Lata później wylądował na eBayu.
Kupiłem to bez zastanowienia ze względu na sentyment
i powiesiłem tutaj. Niesamowite.
To był sklep Fantasyland Magic, którego już nie ma.
Takie rzeczy sprzedawałem w Disneylandzie.
Fascynowali mnie kowboje.
Wiem.
To jest Victoria.
Miała niesamowite wyczucie stylu.
Moja wieloletnia przyjaciółka.
To takie amerykańskie.
To było odtworzenie pewnego rodzaju amerykańskości.
A potem ty stałeś się tą amerykańskością.
Tu coś jest.
Nie wiem, czemu to mam.
To mój ząb na sznurku.
Wciąż jest w nim ten mały chłopiec, który nigdzie nie odszedł.
Kupiłem to na eBayu wiele lat temu. Uwielbiałem to.
Ale tu bałagan.
Przypomina mi o tym, jak zaczynałem.
Wiara w coś dobrego, czystego i amerykańskiego.
Przez lata sporo zbierałeś.
Zbierałem sporo śmieci. Np. okładki gazet.
A trzeba było fotografować mieszkanie.
To coś znaczy, kiedy o tym pamiętasz.
Tak naprawdę nie jestem sentymentalny. Nie wracam do rzeczy,
ale robimy ten dokument.
To moja setlista. Jest tak zniszczona,
bo bardzo się pocę podczas występów.
Skaczę, a potem schodzę spocony.
Chodźmy.
Szedłby do Lettermana,
a ja dostałbym telefon z pytaniem, co sądzę.
On by to zrobił, a ja odparłbym, że to zabawne.
Spytałbym, kiedy to robi, odparłby, że za pięć tygodni.
O to właśnie chodzi, jeśli występ ma być świetny.
To jest mój Flydini.
WIELKI FLYDINI
Gdy byłem dzieckiem, magia robiła na mnie wrażenie.
Była taka typowa sztuczka magika z cylindrem,
gdy wyciąga z niego milion rzeczy. Pomyślałem sobie,
by użyć rozporka.
Robiłem to charytatywnie.
Był to ostatni tydzień Johnny'ego. Zapytał, czy zrobię Flydiniego.
Wiedziałem, że w jego głowie... już to robię.
A to z Trzech Amigos. Nie chcę tego przymierzać.
Spróbujmy tak.
To jak z filmu Ojciec panny młodej.
- Proszę. - Nieźle.
Tego się nie zapina.
Poniżenie zakończone.
Film Trzej Amigos wiele mnie nauczył.
Np. że lubię współpracować z partnerami.
- Co tu robimy? - Przyjrzymy się czemuś.
Już wiem.
Oto Paradise Café. Albo to, co z niej zostało.
Przychodziłem tu każdego dnia w latach 80.
Ten mural wydawał mi się uroczy.
Wygląda świetnie.
- Zainspirował cię. - Zgadza się.
Cudowny obraz.
Sprawia, że czujesz się szczęśliwy.
Przychodziłem tu, patrzyłem na niego i myślałem o Trzech Amigos.
A kiedy ja się w tym pojawiłem?
Nigdy.
Pamiętam mieszkanie Lorne'a.
Rozmawialiśmy o Trzech Amigos.
Następnego dnia wróciłem do LA i pojechałem do jego domu po scenariusz.
Byłem oszołomiony dziełami sztuki.
Był tam Hopper, Picasso.
Zapytałem: „Jak stałeś się tak bogaty?
Przecież znam twoje filmy”.
Zaśmiałeś się.
To była wyrównana rozmowa.
Nie, nie do końca wyrównana.
To był mój pierwszy film.
Dopiero się poznawaliśmy.
Co ty robisz, Ned?
Musiałem zagrać kogoś, kto był ich bliskim przyjacielem
i był równy na każdym poziomie.
Musiałem więc udawać, że jestem wyluzowany.
- Ja Lucky Day. - A ja Ned Nederlander.
A ja Dusty Bottoms. Razem jesteśmy...
Trzej Amigos.
Czego się dowiedziałeś?
- Cóż... - Tak?
Że byłeś pod wielkim wpływem
zniszczonego muralu.
I że miałeś dużo wolnego czasu.
- Cześć. - Hej, piesku.
Lubisz mnie?
Uroczy. Kiedyś z takim pracowałem.
Miłego dnia.
- Dzięki. - Pa.
- Pa, piesku. - Chodź.
To będzie ujęcie końcowe.
Czy to jest zabawne?
Masz chwilę?
Jeśli wiesz, jak być zabawnym, nie potrzebujesz
- tylu dowcipów. - Zgadzam się.
„Kim jest geniusz komedii?”.
Czy to osoba, która wychodzi i zawsze ma świetny występ?
Taki człowiek nie istnieje.
Nie ma geniusza komedii.
Nie ma.
Chris Rock zapytał mnie,
czy codziennie piszę. Tak, piszę.
- Piszesz każdego dnia? - Tak.
- Ja tworzę komiksy. - Naprawdę?
Tym się od dawna zajmuję.
Lubisz rysować?
Nie. Mam od tego świetnego artystę, Harry'ego Blissa.
- Naprawdę jego? - Tak.
- Jest świetny. - Tak.
Robię hołd filmom w formie komiksu.
Tworzymy dowcipy rysunkowe.
Nie umiem rysować już młodego,
ale Steve z boku wychodzi lepiej.
Muszę pobawić się podbródkiem, bo jest specyficzny.
Nie ma dużych uszu.
Linia szczęki też jest trudna, ponieważ w pewnym sensie się zaokrągla.
Ma porządne jabłko Adama.
Dobrze się ubiera, więc zawsze rysuję mu garnitur lub coś podobnego.
Dwa razy zagrałem dentystę sadystę. Niewielu tak ma.
Masz mnie i Billa Murraya na fotelu u dentysty?
Wiele osób twierdzi,
że przeze mnie boją się dentysty.
REDAKTORKA
Moja kariera w stand-upie ma prawdziwą historię.
Początek, środek i koniec.
A filmy to anegdotki.
Zacząłem myśleć,
co złego w anegdotkach w formie komiksu?
Są świetne.
Anegdota jest warta strony,
ale nie jest warta rozdziału. Rozumiecie?
Tak myślę o mojej karierze.
Tak myślę o książce.
„Wstąp dla żartu, zostań dla rysunku”.
Musi trzymać się tematu,
- że to wspomnienie o filmach. - Zgadzam się.
Więcej o Dwoje we mnie.
To Dwoje we mnie.
Nie mogę ruszyć prawą nogą. Sparaliżowało mnie.
Pomogę.
To ważny film w mojej twórczości.
Myślę, że jest co najmniej pięć anegdot...
- Muszą tu być. - ...które muszą być w książce,
a nic z nimi nie zrobiłem.
Nie zdejmuj korka z widelca.
Czemu jest na widelcu?
Aby nie zrobił krzywdy sobie i innym.
Wszystko świetne.
Wyglądasz tu jak Tommy Lee Jones.
Jakbym uśmiechał się do Michaela Caine’a.
Mogę to naprawić.
- Spokojnie, tatuśku to ważny film. - Tak.
- Cholera, zapomniałem. - Zapomniałeś.
To zabawne, bo wstaję
i dostaję maila od niego o 4.00 w nocy z pomysłem na rysunek.
Nagle myślę, że to się nada.
Potrzebujemy więcej plansz.
Dwie lub trzy plansze więcej.
Jeśli znajdę czas.
- Dam ci. - Tego potrzebuję.
- Czym jest czas? - Damy radę.
Mamy połowę września. Mogę stworzyć kolejną planszę.
Właśnie to robisz.
Patrzę na Roxanne.
Jest więcej z Roxanne, prawda?
- Jest. - A tekst?
- Jest. - Tak.
Byłem współautorem scenariusza Szajbus.
Współautorem Człowiek o dwóch mózgach i Umarli nie potrzebują pledu.
Współautorstwo to coś innego.
Gdy zacząłem z Roxanne, pomyślałem...
„Może to zrobię?”.
Ale jaki jest sens kolejnego Cyrano de Bergerac?
Już ten jest dobry.
„Kochanie. Dawno cię nie widziałem”.
Zdałem sobie sprawę, że tym, na co reaguję, to tęsknota.
Czy poruszyło cię to, co napisałem dla ciebie?
Tak.
Jestem na orbicie wokół ciebie.
Wiszę nad tobą w stanie nieważkości.
Jak niebieski człowiek u Chagalla.
Unoszę się nad tobą i zamieram z tobą w delirycznym pocałunku.
Tęsknota to temat, który często widzę w twoich tekstach.
Nie umiem tego opisać.
To w pewnym sensie zawsze było częścią mojego życia.
Nawet widać ją w Szajbusie czy Groszu z nieba.
Chcę żyć w świecie, w którym piosenki się spełniają.
Musi być jakieś miejsce, gdzie te piosenki są prawdziwe.
Nawet Wielka heca Bowfingera.
To facet, który próbuje zaistnieć w świecie.
Największą satysfakcją jest to, że otrzymuje paczkę kurierską.
Jest tu melancholia.
To tabliczka gorzkiej czekolady.
To ciemna czekolada bez dodatku mleka.
W centrum uwagi niemal każdego,
kogo nam ukazuje, jest tęsknota.
Jedyną osobą, która może to naprawić,
jest Martin Short.
Zabiorę cię na małą, piękną wycieczkę po Santa Barbara.
To stary klub Magic Cabaret.
- Znasz Magic Castle? - Tak.
To była tego wersja autorstwa jego twórców.
Lubiłem tu przychodzić, póki nie zamknął go COVID.
Ciekawa historia.
Potrzebuje środka i końca.
Wtedy stanie się ciekawą historią.
Naprawdę zaplanowałeś cały dzień. Odbierzemy twoje pranie.
- Wykreśl. - Wykreślam.
To...
Czerwone.
Mogę skręcić na czerwonym. To Kalifornia.
Nie masz grupy służących po odbiór prania?
- Nie. - Więc należysz do ludzi.
- Tak. - Nieźle.
Właściwie robię to tylko pod kamerę. To pierwszy raz od 27 lat.
- Proszę. - Dziękuję. Do widzenia.
Uważasz się za dobrego kierowcę?
- Tak. - Bezpiecznego?
Gdy się starzejesz,
stajesz się albo najgorszym, albo najlepszym sobą.
- Święta prawda. - To miejsce parkingowe?
Stałem się lepszym kierowcą.
Stałem się też milszy, bardziej uprzejmy.
Bardziej otwarty.
Bo przez ostatnie 50 lat
byłeś prawdziwym dupkiem.
(CZAS, GDY STEVE BYŁ PRAWDZIWYM DUPKIEM)
Przygarnąłem Rogera jakieś pięć lat temu,
gdy spotykałem się z właścicielką labradora.
Chcesz? Siad.
Zerwaliśmy i zostałem sam z Rogerem.
Przynieś zabawkę. No dalej.
Przynieś. Świetnie.
Nie porównałbym tego do relacji międzyludzkiej,
ale z pewnością jest to piękna jednostronna relacja.
W przeszłości nie było mi po drodze z ludźmi.
Moja głowa zawsze była gdzieś indziej.
„Osobisty list od Steve'a Martina.
- Drogi...”. - „Jerry”.
„Miło mi, że do mnie napisałeś.
Choć mam napięty terminarz,
postanowiłem osobiście ci odpisać.
Często artyści tracą kontakt z widownią.
Przestają ją doceniać.
Nie sądzę, żeby mi się to przytrafiło”.
„Prawda”?
„Nie wiem, kiedy będę w okolicy,
ale przygotuj dodatkowe łóżko, gdybym dotarł...”
„do Flint”.
„Pozdrawiam, Steve Martin.
P.S. Będę miło wspominać to popołudnie, które spędziliśmy w Rio,
spacerując po plaży i patrząc na...”
„kamienie”.
Jeśli wpiszesz:
„Steve nie tęskni za schodami, bo obecnie korzysta tylko z podjazdów”.
Jesteśmy na stronie 37 z 117.
Zróbmy to po twojemu.
Zwykle analizuje się surówkę, umieszcza się ją w scenariuszu,
a potem dochodzimy do...
Tego jest za dużo. Chcesz kolejne 100 stron?
„Jedyną rzeczą, która powstrzymuje Marty'ego od oscarowego In Memoriam...
jest brak dobrego filmu”.
„Nie było jednej osoby, która byłaby zaskoczona jego sukcesem.
- Było ich miliony”. - Nie.
„Dzięki dobrej diecie i ćwiczeniom, Marty przeżył swoją karierę o 30 lat”.
Niezłe. Zaznaczę to.
„Tworzymy udany duet.
Jak Ben Affleck i smutna twarz”.
To jest dobre.
„Steve'a za kilka lat będą karmić jak pisklaka”.
Zabawne. Zaznaczam to.
„Steve pisze, gra na banjo i tworzy komiksy.
Już jest największym artystą...
To sprawia, że jest największym artystą rocznika 1945”.
Mocniejsze, niż myślałem.
- Serio? - Rozbawi kogoś?
Tak.
Ale jest mocne.
Te są okropne, ale i świetne.
„Ma seksapil beknięcia po hot dogu, uwięzionego w maseczce”.
„Beknięcia po hot dogu”.
Wczoraj wieczorem jechałem Bulwarem Zachodzącego Słońca.
W stronę Silver Lake.
Zdałem sobie sprawę, że podróżuję przez całe życie.
Gdy miałem 16 lat, ruszyłem do Hollywood Boulevard.
Są tam kina, do których chodziłem, sklepy dla magików.
To ja. O Boże.
Zwiedziłem swoje filmowe życie, odwiedziłem lokacje z Szajbusa.
W tym domu kręciliśmy Szajbusa.
Pamiętasz moje marzenie o domu na wzgórzu?
Udało mi się.
Cała ta podróż była niesamowicie nostalgiczna.
Ale to jest najciekawsze w LA.
Odzwierciedla twoją historię,
ale sama przejażdżka przez dowolne miejsce w LA
przypomina wykopaliska archeologiczne, mimo że to miasto nie jest stare.
Zawsze się z tego naśmiewałem, bo nic do siebie nie pasowało.
Prawda.
Za to lubimy Los Angeles.
Jest takie urocze.
Architektura.
Niektóre z tych budynków mają ponad 20 lat.
Ten dom tutaj to greckie odrodzenie.
Każdego dnia muszą odradzać jakiegoś Greka.
A to willa w stylu Tudorów i...
willa w stylu nie-Tudorów.
W LA jesteś nikim,
jeśli nie masz domu z wielkimi drzwiami.
Trzy, dwa, jeden.
Akcja.
Sheila uczy się sztuki konwersacji.
Uczysz się, jak rozmawiać?
Tak.
Jak twój ówczesny sposób myślenia wpłynął na kreację filmu?
Traktuję to jako wątek artystyczny.
Połączyłem swoje doświadczenie ze sztuką i życiem.
Martin Mull powiedział:
„Ludzie myślą, że artyści rozmawiają o teoriach i pomysłach.
A rozmawiamy o tym, gdzie zdobyć farby”.
Każda z postaci ma swoją historię.
Szczeniak to za dużo, ale w takich obrazach
trzeba to pomijać.
I wtedy rzuciłem się na to wszystko.
Moje doświadczenie z miłością i romansem.
Wszystko to wyszło w tym filmie.
Nie lubię być wśród ciekawych ludzi,
bo wówczas też muszę być ciekawy.
Jestem ciekawa?
Gdy jestem obok ciebie,
zaczynam się popisywać.
To sposób idioty na bycie ciekawym.
STEVE MARTIN POŚLUBIA VICTORIĘ TENNANT W RZYMIE
Wziąłeś ślub. Powiesz, gdzie?
Byliśmy w Rzymie. I to razem. Dlatego było tak cudownie.
Historia z Los Angeles była środkiem do wyrażania fantazji.
Pomysł z miejskimi światłami wydał mi się romantyczny...
MOGŁEŚ WZIĄĆ JEJ NUMER
...by pomóc kochankom być razem.
Ale tam właśnie była moja głowa.
Poznałem żonę. Wniosła wiele do mojego życia.
Gdy spotkasz tę jedyną, nagle jest spokojnej.
W zasadzie o tym jest ta historia.
Przeczytałam artykuł o indukcji. Moi bracia dowiedzieli się,
że można wytworzyć prąd u królików, jeśli...
POCAŁUJ JĄ, GŁUPKU
Czyli romans zmienił twoje życie?
To niezwykle ważna część twojego życia.
To być może nie jest sposób, w jaki rzeczy się układają.
Ale czy nie jest miło przez półtorej godziny wyobrażać sobie, że tak było?
Muszę iść.
Czy macie jakieś plany związane z założeniem rodziny?
Też chcę wiedzieć.
Mam odpowiedzieć?
Tak to działa. Oni pytają, ty odpowiadasz.
Świetnie to będzie wyglądać w transkrypcji.
„Wzruszenie ramion”.
Poślubiając Victorię, bardzo ją lubiłem.
Była zabawna, mądra i na dodatek to Angielka.
To relacja, która przerodziła się w romans.
- To przyjaciel. - Tak?
- Od kiedy? - Roland jest blisko.
Uznałem też, że najwyższy czas wziąć ślub.
To nie był dobry powód. Nie da się to wymusić.
Tak.
Mieszkanie w hotelu przez trzy miesiące
przypomina niemalże życie kawalera.
Małżeństwo nie może funkcjonować na walizkach.
Zawsze czułem, że w relacjach romantycznych
zaraz coś pójdzie nie tak.
Prawda?
Gdzie to jest?
„Anegdoty”.
To historia, o której pisałem. Jak to jest tworzyć filmy.
„Otrzymałem wspaniały scenariusz pt. Cudotwórca.
Byłem podekscytowany.
Moja postać była nawiedzonym kaznodzieją i bezdusznym oszustem.
Wyobrażałem sobie Burta Lancastera w roli Elmera Gantry’ego.
Skrupulatnie się przygotowywałem.
Uczyłem się tańca irlandzkiego,
by postać mogła tańczyć po scenie jak natchniona.
Przefarbowałem włosy, żeby nie być Stevem Martinem.
Skakałem po ekranie, wygłaszając płomienne kazania,
a w filmie pojawili się wspaniali aktorzy.
Zacząłem mieć wizje nagród.
Zamiast tego, pierwsza linijka pierwszej recenzji brzmiała:
«Uważaj, gdy Steve Martin idzie po farbę do włosów»”.
Stałeś się wielką gwiazdą filmową.
Większą niż za stand-upu.
Zrobiłeś dwa dobre filmy z rzędu.
I wychodzi teraz kolejny film.
Tak.
- To znaczy? - Chodzi o to,
że to nie proces tworzenia filmu lubię.
Lubię promowanie.
Przychodzenie do programów.
Pokazywanie fragmentu.
Gdyby to się ograniczało tylko do tego,
to byłaby świetna praca.
Czyli to nie o robienie filmów chodzi,
- a o ich promocję. - Robię je,
żeby udzielać wywiadów i chodzić do śniadaniówek.
To moje scenariusze.
Gdy zacząłem tworzyć filmy, pomyślałem,
że muszę zagrać w 40 filmach, aby mieć pięć dobrych.
Tak myślałem, bo film to wielkie i absorbujące przedsięwzięcie.
Nie jesteś w stanie nic przewidzieć.
Samoloty, pociągi i samochody.
Nie przedstawiłem się.
Del Griffith. Dyrektor ds. sprzedaży, departament zasłon prysznicowych.
John Candy był człowiekiem bardzo wrażliwym i złożonym.
Bardzo się lubiliśmy.
Miał taką piękną scenę.
Nie przeczytam jego monologu, bo jest tak długi.
Byliśmy na stacji kolejowej, a on zaczyna analizować swoje życie.
Stałem naprzeciwko niego i płakałem,
słuchając jego występu.
A potem to wycięli.
Nie wiem, czemu to wycięli. Jedyne wytłumaczenie – tempo.
Może nie chcieli długich monologów.
Zostawili z dwa wersy.
Nie mam domu.
Marie nie żyje od ośmiu lat.
Był tam piękny fragment.
„Od czasu do czasu przywiązuję się do ludzi,
tak jak do ciebie, zwłaszcza w okresie wakacji.
Zniosę to w marcu, lipcu, październiku.
Ale jest coraz trudniej”.
A potem dodał: „Tym razem nie mogłem odpuścić”.
To było wkurzające. Chciałem przestać grać,
bo wkładasz mnóstwo serca w te filmy.
Myślisz o tym, ciężko pracujesz, realizujesz to.
A dwa lata później to kolejny tytuł na półce z filmami.
Wariackie święta. Wiedziałem, że to klapa.
Badania wykazały, że nie był dobry.
Jechałem wzdłuż Ventura Boulevard w Kalifornii.
Spostrzegłem plakat z moją twarzą i czapką Mikołaja.
Pomyślałem, że to będą trudne święta.
Niech spadnie meteoryt.
Czy jest zły?
To bardzo zły film.
Jest naprawdę zły.
- To naprawdę zły film. - Ja nie wiem...
Mogę zadać pytanie?
- Wolę nie. - Jedno pytanie.
Może ktoś je zadał.
- Jedno pytanie. - Nie jesteś komercyjny.
- Jak... - Pytanie?
- Pytanie to... - Nie masz żadnego.
Czemu nie jesteś zabawny?
- OK. - Steve.
Poczułem się wtedy zagubiony.
Nie było mi z Victorią po drodze,
ale gdy się rozwiedliśmy, powiedziałem, że to nie jej wina.
Co najwyżej oboje zawiniliśmy, a przynajmniej ja.
Rozpad małżeństwa był początkiem bezdennej otchłani.
Pomyślałem, że mógłbyś wymyślić jakiś tekst.
Cóż, jest to...
Idealne samo w sobie.
Nie potrzebuje tekstu.
To był rodzaj kryzysu wieku średniego.
Tak, jak wtedy, gdy próbujesz pokazać sobie
i wszystkim dookoła, że nie jesteś gwiazdą jednego sezonu.
Potem pokazujesz, co napisałeś.
Potem pokazujesz coś innego.
Ciągle komuś coś pokazujesz.
Kiedyś czerpałem radość z mojej pracy.
Dzięki temu szanowałem samego siebie.
Uważałem, że jeśli nie będę ciągle pracować,
ludzie nie będą mnie lubić.
Pozostaje pewien rodzaj traumatycznej pustki.
MLEKO, JAJKA, JOGURT
Zacząłem wówczas czytać poradniki o samopomocy.
Chciałem mówić o wszystkim.
Poznawałem obcych w samolotach, siadałem z nimi
i dzieliłem się przemyśleniami.
Nie oczekiwałem nominacji,
ale mówili, że będę nominowany.
Myślałem, że to powinno się robić.
Zabijcie mnie.
Jak zamknąć pustkę.
Taka jest natura popędu
w sztuce.
Pochodzi z głębokiej świadomości pustki.
Gdy zacząłem myśleć o teatrze,
moje myśli eksplodowały.
Powinniśmy przejrzeć napisaną przeze mnie sztukę WASP.
Piszę o rzeczach, o których nigdy nie napisałbym w filmie.
Powiedziałbym, że jest raczej wzruszająca.
Opowiada o tradycyjnej amerykańskiej rodzinie
i skrywanych dysfunkcjach emocjonalnych.
Słynna wymiana zdań, o której pisze,
gdy ojciec przyszedł na premierę Szajbusa,
jest dosłownie w sztuce.
Chłopiec musi zrobić model budynku do szkoły.
Pyta ojca, co o tym myśli.
Żaden z ciebie wybitny architekt.
Mamy kamyk w bucie tej rodziny,
która wydaje się być cudowna,
ale tak naprawdę przeżywa głęboki dystans emocjonalny
i rodzaj chłodu, który przeszywa ich stosunki.
Mieszkaliśmy w Teksasie. Miałem pięć lat, gdy matka
chciała się tu przeprowadzić.
Chciała, żeby ojciec wszedł w kino.
Przenieśliśmy się do hrabstwa Orange i kupiliśmy dom za 16 tysięcy.
Poszedł w nieruchomości?
Był to dynamicznie rozwijający się sektor.
Nie utrzymałby rodziny z tego,
co otrzymywałby w teatrze.
Nie pamiętam uścisków.
Ani wyrażania uczuć.
Okazuję dużo czułości mojemu dziecku.
Myślałem o tym, co się działo z ojcem, że nie mógł tego robić.
W WASP są sceny wspólnych posiłków.
Siedzą w ciszy przy stole.
Brak zainteresowania ze strony ojca.
Jedną z najlepszych rzeczy, które napisałem, to postać ojca.
Gdy jego syn chciał rower, on odparł,
że musi na niego zapracować.
Syn odpowiada: „Liczyłem, że...”.
„Rower to dobro luksusowe.
Wiesz, co to?”. „Nie”.
To rzecz, którą kupujesz, by wkurzyć innych.
Nasza zielona trawa to przykład dobra luksusowego.
Mogłaby być mniej zielona, ale nie o to chodzi.
Pracowałem nad nią.
Przeznaczyłem na nią dużo pieniędzy.
To dla mnie dobro luksusowe, żeby irytować ludzi.
Kiedyś ojciec się na mnie wściekł,
bo kupiłem parę szortów za cztery dolary.
Wpadł w szał.
To była wielka suma, ale sam na to zarobiłem.
Od tamtej pory, mając 10 lat, nie wziąłem już nigdy pieniędzy rodziców.
„Musisz zapracować na dobro luksusowe.
Jeśli chcesz ten rower, musisz na niego zapracować”.
Od kilku lat mam małą działkę w centrum.
Jeśli chcesz tam jeździć w weekendy po szkole
i postawić na niej budynek, myślę, że moglibyśmy ci kupić ten rower.
- Ojej. - Wiedziałem, że się ucieszysz.
Nie łatwo postawić budynek,
ale są to starożytne tradycje przekazane
przez ludy Gondwany z równin Golgoty,
oparte na kodeksie Hammurabiego,
zapisane pismem klinowym w Babilonie...
„...wydedukowane z kryptogramów pytającego Sfinksa
i zebrane z inkunabuł Ratdolta.
Dostarczone mi przez szybkonogiego Merkurego, kiedy...”
Ktoś, kto ma kamyk w bucie,
zdejmuje but i wyjmuje kamyk.
Artyści trzymają kamyk w środku i robią z niego sztukę.
Rozumiesz?
Aż przestaje urażać twoją stopę.
Tekst What a Swell Party został na ścianie salonu krwią zapisany
przez samego Boga i wyryty w Świętej Kielni Masonów.
Rzadko tak rozmawiamy, synu.
W zasadzie nigdy nie rozmawiamy.
Od kilku lat się zastanawiałem,
a nie miałem okazji cię zapytać.
Tak się zastanawiam...
Jaki masz plan na życie?
Nie wiem, czy dobre.
Jest świetne. Idealne.
Niewiele wiem o moim ojcu.
ZBRODNIE PO SĄSIEDZKU, 2021
Chyba nie był dobrym człowiekiem.
Ta myśl prześladuje mnie przez całe życie.
4 STYCZNIA 1996, DROGI „TATO”
Napisałem to... w 1996 roku.
Na długo przed moją autobiografią.
To w pewnym sensie próba do napisania autobiografii,
do pisania o ojcu i o życiu rodzinnym.
Drogi „Tato”.
Umieściłem to w cudzysłowie, bo w dzieciństwie
miałem się do ciebie zwracać Glenn, nie tato.
Wychowałem się więc bez ojca.
Wychowałem się z Glennem.
Ten list zaczyna się bardzo oskarżycielsko.
A kończy się zrozumieniem.
Mówi o tym, jak swoją pracą
próbowałem uzyskać jego aprobatę.
Mój przyjaciel Terry powiedział to kiedyś
i zmieniło to moje podejście do rodziców.
„Jeśli masz coś do powiedzenia rodzicom, powiedz to teraz.
Kiedyś ich zabraknie”.
Wtedy zacząłem ich odwiedzać, rozmawiać z nimi.
Zabierałem ich na lunch.
Nagle rozumiesz, przez co przeszedł.
Miał życie pełne nadziei i marzeń.
Żył w ciągłym stresie, aby utrzymać rodzinę.
Musiał być pod ogromną presją.
Moja mama chciała pracować.
Ojciec powiedział: „Moja żona nie będzie pracować”.
Jak z filmu.
Bardzo współczuję mojemu ojcu,
że nie miał środków na realizację swojego marzenia.
Co o nim teraz myślisz?
Lubię go.
Miał świetne poczucie humoru.
Nie wiedziałem.
Chciałbym móc z nim jeszcze raz porozmawiać.
Najlepszy komplement usłyszałem, gdy napisałem o ojcu w gazecie.
Otrzymałem list od kobiety, w którym napisała...
WYWIAD DLA 92ND STREET Y
„Przeczytałam artykuł i dałam go mężowi, żeby też to zrobił.
Potem rzekł...”.
Przepraszam.
Nie spiesz się. Napij się.
Najgorsze, że jestem w telewizji.
„Jaki jest numer telefonu do naszego syna?”.
Wow.
- Nie powinniśmy kończyć? - Zaraz skończymy.
Zabiję się, jeśli to będzie trwać.
Opowiedzieć ci sen?
Kobieta zabrała mnie na otwarte, trawiaste pole, żeby pokazać mi mój grób.
Był otwarty i spoczywał tam mój szkielet.
Miał szeroki uśmiech na twarzy.
Zapytałem kobietę:
„Czy to możliwe umrzeć szczęśliwym?”.
Odpowiedziała, że tak.
Zapytałem, czego potrzebuję, by tak się stało.
Odpowiedziała: „Przygody”.
Zapytałem: „Masz na myśli oglądanie wodospadów i zwiedzanie świata?”.
Odpowiedziała: „Nie, ludzi”.
Poćwiczmy, bo trzeba to zagrać za tydzień.
Kiedy po rozwodzie wróciłem do gry na banjo,
pomyślałem, że zaraz zacznie się krytyka.
Tak po prostu.
COVID mnie rozleniwił.
„Komik zostaje muzykiem” – nic gorszego nie można sobie wyobrazić.
Minęło półtora roku.
Jest tu trochę błędów.
Nie chcę, by Béla Fleck to usłyszał.
I nie usłyszał.
MUZYK
Jeśli jest jakiś motyw, który Steve ceni,
jest to motyw dotyczący trudności w osiągnięciu celu.
To rodzaj osobowości, który czerpie przyjemność z opanowania czegoś,
zagłębia się w jego mechanikę, dopóki nie zrozumie, jak to działa,
a potem często to odrzuca, ponieważ już to opanował.
Gdy słyszę, jak grasz na banjo,
żałuję, że nie było mi po drodze z miłością do pewnego instrumentu.
Jakiego?
Moglibyśmy grać razem.
- Jaki to instrument? - Dzban.
Kawaler numer dwa. Dokończ zdanie.
„To zabrzmi trochę dziwnie, ale...”
„Jestem teraz nagi”.
To...
RANDKA W CIEMNO
Zawsze spędzaliśmy z nim wakacje w St. Barts.
MALARKA I PRZYJACIÓŁKA
Byliśmy tam w trójkę. Ja, Eric i Steve.
Steve nie chciał być singlem.
To znaczy, to jest oczywiste.
Poznawał jakąś kobietę. Jeśli czytała książkę,
chciał się z nią umówić.
Cześć.
Zauważyłem, że czytasz książkę. Burmistrz Casterbridge.
To ciekawe. Pisałem pracę semestralną o Thomasie Hardym.
Od jak dawna jesteś samotny?
Chcę poznać kogoś, z kim mógłbym rozmawiać.
Na zdrowie.
Wybacz, jestem zdenerwowany.
Czemu? Nie robisz nic złego.
Lubisz spacery po parku?
- W deszczu. - Boże.
Musisz zobaczyć The Music Man.
Kocham ten musical.
Pamiętam pewną randkę z kobietą.
Poszliśmy na kolację, a ona usiadła obok Spielberga.
Dobrze się dogadywali.
Ta kobieta zawsze lubiła się kłócić.
Ja taki nie jestem.
W drodze do domu zapytała:
„Dlaczego nie jesteś jak Steven Spielberg?”.
Uśmiechnij się, sukin...
Pomyślałem: „Czyli to koniec”.
- To... dobra rzecz. - Przebijam.
Spróbuję...
Niech się dzieje.
Zaszalałem.
Robię się niezła.
W życiu bym nie powiedział trzy.
Dwa.
- Zmiana? - Zmiana.
Z wyjątkiem Anne, grają tu w karty
sami starzy ludzie.
Nie mam czasu. Pospiesz się.
Jasne, ale kto tak gada?
Ja jestem jak... młody improwizacyjny bicz.
A ty jesteś jak... „Nie licz tak!".
- „Masz jedną...” - To Dziwna para.
Wiem.
Powiem wam, czego się z tego nauczyłem.
Nie chcę być dokumentalistą.
Pomysł, że trzeba tu siedzieć
i znaleźć coś, co będzie warte pośrodku...
Jak poznałeś Anne?
To zabawne, bo najpierw sobie dopowiadasz,
- bo poznałem ją przez... - Telefon.
Pracowałam jako kontroler faktów w The New Yorker.
Weryfikowałam jego historię,
w której ktoś dostaje mandat, a sytuacja wymyka się spod kontroli.
Zadzwoniłam do niego.
Powiedziałam, że wiem, że to komedia, że nie musi być realistyczna,
ale jeśli chce, by była bardziej precyzyjna,
mogę mu w tym pomóc. Zgodził się.
„Zróbmy to precyzyjnie, ale i śmiesznie”.
I stałam się dla niego zwykłą osobą.
Napisał coś osobistego o swojej rodzinie.
Rozmawiałam o tym z jego siostrą i innymi osobami.
Zaprzyjaźniliśmy się przez telefon.
Mówiłem terapeucie o kobiecie, która ciągle siedzi mi w głowie.
Całe wakacje w St. Barts o niej mówił.
„Anne Stringfield. Cóż za piękne imię, prawda?”.
Kilka miesięcy później zaprosił mnie na lunch ze znajomymi.
Oboje przybyliśmy wcześniej.
Wzięłam ze sobą krzyżówkę z New York Timesa,
myśląc, że będę pierwsza, będę mieć zajęcie.
W tym czasie on rozwiązywał swoją krzyżówkę.
Pewnie niewiele osób zakłada,
że facet z banjo i magicznymi sztuczkami to ideał.
Ale ja jestem jedną z nich.
Ma taką sztuczkę z dwiema kartami.
Rewers i awers, dwie karty.
To jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie widziałam.
Wciąż nie rozumiem, jak on to robi.
Wezmę tę kartę.
Zegnę ją na pół, awersem na zewnątrz.
Wezmę tę kartę,
zegnę ją na pół,
awersem na zewnątrz.
Wsunę w ten sposób.
Trochę niezdarnie. Nie robiłem tego od lat.
Teraz mamy rewers na zewnątrz i awers do wewnątrz.
A teraz niesamowita część.
Jeśli przepchniesz tę kartę,
widzisz, że się odwraca.
Rewers jest wewnątrz, a oto cała karta.
Odwracamy to.
Jeszcze raz. Przepychamy.
Karta się odwróciła. Jeszcze raz, cała karta.
Niesamowite jest to, że...
Jedyna część, która się obraca, to ta, która przechodzi.
Więc...
Oto część, która przeszła,
a oto część, która nie.
I...
To wszystko.
Jakiś facet nauczył mnie tego na Florydzie w klubie.
Pokazał mi tę sztuczkę. Byłem zdumiony.
Chciał ją pokazać.
I pokazał.
Wciąż nie rozumiem, jak to działa.
W tym tygodniu występ Steve’a w Met.
To Ming... Nie, to chińska ceramika.
Ming to jej część.
Warto zapytać,
jaka jest ich cena?
Zazwyczaj nie rozmawiam o wartości rzeczy,
gdyż nagle ludzie patrzą na coś
tylko przez wzgląd na ich wartość.
Jak świetny obraz za cztery miliony dolarów.
Ceny zaczynają się od 300 tysięcy,
a dojdą do miliona lub dwóch.
Dwa miliony dolarów? Niesamowite.
To prawda.
Na przykład, ten wazon... Cholera.
WINSLOW HOMER PRZECIWPRĄDY
Ma świetne oko. Czy wiesz o tej sprawie
na rozdaniu nagród Mark Twain Prize?
Byliśmy na... Jedliśmy obiad w...
Nie umiem opowiadać historii.
Komuś innemu poszłoby lepiej.
Jedliśmy obiad w Galerii Narodowej.
Poprzedniego wieczoru został wyróżniony na Kennedy Honors.
Wielka kolacja, na ok. 200 osób. Wszędzie obrazy.
Kobieta wstaje i mówi: „Ciekawostka o Steve'ie.
Założę się, że potrafi wymienić nazwisko każdego malarza na tej ścianie”.
Steve wstał.
I idąc przy ścianie, mówi:
„Hopkins, Watkinson, Wilkins, July”.
Obszedł dookoła salę i wymienił każdego malarza na ścianie
w Galerii Narodowej.
To był niezwykły wyczyn.
Które miejsce w twoim życiu zajmuje dziś sztuka?
Zdecydowanie trzecie.
Żona i rodzina, występy.
Pisanie, nasza rzecz. Życie artystyczne.
A to jest dobre hobby,
które odrywa uwagę od wielu rzeczy.
A kiedyś?
Była na pierwszym.
Masz je dla siebie, a teraz je odkrywasz.
Skąd ta decyzja?
PRYWATNA KOLEKCJA
To bardzo osobiste, prywatne...
aż do teraz.
Poznanie mojej żony zmieniło wszystko.
Moje prywatne ja mogło udać się gdzieś indziej.
Ta sztuka mogła być wolna i przestała być moim zbawieniem.
Cudowne. Zajmujesz się sztuką, żeby zaimponować ludziom,
- że nie jesteś tylko komikiem? - Tak.
Chciałem zadać ci to pytanie.
Ale po co? Wszyscy znamy odpowiedź.
Kim jest de Kooning?
De Kooning jest ważnym amerykańskim malarzem.
Widziałeś film Pollock?
Czy widziałeś film
Udręka i ekstaza o Michale Aniele?
Widziałem Madame X z Laną Turner.
W tle był wspaniały abstrakcyjny obraz.
Udawano, że nikogo obchodził.
Myślę, że to był de Kooning.
„Straciłem zainteresowanie filmami, gdy filmy straciły zainteresowanie mną.
Po czterech dekadach wyczerpałem filmową wiarę,
która uzasadniała inwestowanie czasu,
buforowała dokuczliwe recenzje
i chroniła przed oceną box office.
Aż w końcu zabrakło paliwa.
Żegnajcie, filmy. Było miło”.
Podoba mi się to ostatnie zdanie.
Można to umieścić w marginaliach.
Machamy na pożegnanie.
Musi tak być.
Wciąż nie mamy tytułu.
- Myślałem, że mamy. - Mamy na pewno?
„Wspomnienia z kina i innych rozrywek”.
A co z „Numer jeden maszeruje” lub...
To była jakaś opcja.
Numer jeden maszeruje.
Wciąż podoba mi się pomysł ciebie w... dziarskiej pozie.
Zrobię to i...
To książka o twoich filmach.
Ludzie pomyślą, że to ważna cecha identyfikacyjna...
Dowiaduję się, co pomyślą.
Właśnie tak.
- O to chodzi. - To prawda.
Zrób zdjęcie.
To jest to.
Może zrobić zdjęcie?
NUMER JEDEN MASZERUJE: MOJE ŻYCIE W FILMACH I INNE ROZRYWKI
Bierzesz ślub, masz dziecko, pracujesz,
dziecko dorasta, potem masz z 60 lat,
a dzieci się wyprowadzają.
Moje życie jest na odwrót.
Na początku bardzo ciężko pracowałem,
potem było szczęśliwe małżeństwo
i fantastyczne dziecko na końcu.
Podoba mi się to.
Te są gotowe.
Muszę podpisać...
sześć tysięcy takich.
- Naprawdę? - Tak.
Skonfigurowałem iPada i często to robię podczas lunchu.
Nie możesz tego zlecić?
To byłoby nie w porządku.
Wyszło, że w filmach miałeś 27 dzieci.
SPOKOJNIE, TATUŚKU
OJCIEC PANNY MŁODEJ OJCIEC PANNY MŁODEJ II
FAŁSZYWA DWUNASTKA FAŁSZYWA DWUNASTKA II
Czy mówiłem o tym, jak filmowe ojcostwo
utorowało drogę prawdziwemu?
Też byłem takim dzieciakiem.
To tylko małe zmartwienia.
SPOKOJNIE, TATUŚKU
Zacząłem robić filmy z dziećmi.
Lubiłem je, ale pomyślałem:
„To idealne rozwiązanie. Dostaję je w najlepszym wydaniu”.
Trzy godziny dziennie, a potem rodzice muszą
zajmować się nimi w domu, co nie jest łatwe.
Nic mi nie jest.
Nie wyjdziesz przez bramę. Masz szlaban.
Potem Diane Keaton została matką.
Siedziałem sobie, a jej córka bawiła się na podwórku.
Pomyślałem, że mógłbym patrzeć na dziecko bawiące się na placu zabaw.
To była sama radość. Wydawał się zainteresowany
i był bardzo ciepły...
AKTORKA
...wobec Duke'a, małego głupola.
Był świetny.
Byłam pozytywnie zaskoczona, że był taki dobry.
- Widzisz siebie w roli ojca? - Tak.
To nie jest zabawne. Ale z ciebie łobuziara.
Gdy zaczęłam zdawać sobie sprawę, że to ktoś, z kim chcę być,
pomyślałam, że on jeszcze nie ma dzieci.
Gdybym chciała z nim być, prawdopodobnie nie będzie mi to dane.
Musiałam podjąć decyzję.
Albo będę musiała porzucić ten związek,
albo będę musiała porzucić ten pomysł.
On też nie myślał, że zostanie ojcem.
Nie przyszło mu do głowy.
Prawdopodobnie dlatego, że jego dzieciństwo nie było idealne,
żeby chciał je przekazać dalej.
Nie widział takiej potrzeby.
- George? - Nina?
Muszę wiedzieć, co o tym myślisz.
Nie mają hot-dogów!
Przestań! Stój.
Nie!
Brzmi świetnie. Jestem na to gotowy.
Na pewno?
Na pewno.
Zadzwonił i spytał: „Siedzisz?”.
Siedziałam.
„Muszę ci coś powiedzieć”.
Będziecie mieli dziecko.
„Anne jest w ciąży”. Zapytałam, kto jest ojcem.
To nie przytrafia się facetom w moim wieku.
Picasso miał dzieci grubo po siedemdziesiątce.
Picasso to Picasso.
Jedyny facet w historii z dzieckiem po 70.
To artysta. Może robić, co chce.
Ja zaś... ja jestem zwykłym obywatelem.
Zapisałem wiadomość, gdy dzwonił ze szpitala.
Był tak rozemocjonowany i czuł się zarazem komfortowo.
Lepiej być nie mogło.
- Już prawie. - Proszę.
Świetnie.
To dziewczynka. Gratulacje.
Prawdziwą miłość po raz pierwszy w życiu zobaczyłem
po narodzinach dziecka.
To dziewczynka.
Uwielbiam dziewczynki.
Spojrzałem na Anne, która trzymała dziecko.
Patrzyła na nią,
a cały świat się nie liczył. Były tylko one.
Pojedynczy płacz – zabawne. Podwójny – nie zabawne, jasne?
Cieszę się, że mogę być w stolicy.
Od niedawna wiem, że to stolica kraju.
I otrzymanie tej upragnionej nagrody Marka Twaina,
która jest zresztą jedyna znacząca amerykańska nagroda w dziedzinie komedii,
z wyjątkiem pieniędzy.
To ciekawe, ponieważ Steve się zmienił.
Jego droga się zmieniła.
Niby odszedł od stand-upu, ale niekoniecznie.
Ponoć sztuka i tworzenie filmów opierają się na współpracy...
OSCAR HONOROWY
...więc bycie dziś wieczorem wyróżnionym i nagrodzonym oznacza...
że to nieprawda.
On to uwielbia. Jest taki zabawny.
Wciąż potrafi bawić.
Skurczybyk.
A ja...
Przyjmuję nagrodę z pokorą.
NAGRODA ZA CAŁOKSZTAŁT TWÓRCZOŚCI
Jedyne, co mogłoby poprawić sytuację,
to jacyś inni nominowani,
bym mógł poczuć, że kogoś pokonałem.
Dziękuję.
- Cześć. - Jestem Brandy O'Toole.
- Miło poznać. - Ciebie również.
Opowiem o tym,
- co dzisiaj robimy. - OK.
Zaczynamy od wywiadu dla Emmy. Potrwa 10 minut.
Proszę za mną.
Zestaw wind do Emmy.
Będziemy tam przez chwilę. Zrobimy zdjęcia grupowe i pojedyncze.
Potem się przebierzesz.
Musimy działać szybko.
Wszystko jest...
Myślałeś o tym, by nie występować już przed kamerą?
Myślałem o tym, ale teraz gram w serialu telewizyjnym.
Gram kogoś innego.
Teraz co? Garderoba?
Cześć.
Dobrze bym w tym wyglądał.
- Trzeba się przebrać. - Tak.
Jak się nazywasz?
Amber.
Nie miałem zamiaru w tym grać, ale zapytali.
Mogłem, jeśli zdjęcia będą w NYC.
Nie zostawię dziecka.
Nie pojadę na trzymiesięczny plan do Atlanty.
Ale pomyślałem, że jako twórca i tak będę tam codziennie.
- Marty? - Tak?
Dokument potrzebuje dwugodzinnego wywiadu z tobą i piosenki.
Czemuż to robię? Miałem marzenie
Myślę, że tego nie zrobimy. Ale dziękuję.
Więcej śmiechu.
Młody człowieku?
To niemożliwe. Mam 76 lat.
I nagle trafia mi się serialowy hit.
To się nie zdarza.
Zdarza się.
- Naprawdę? - Tak.
Kto ma 76 lat i serialowy hit?
Jane Fonda i Lily Tomlin.
To prawda. Masz rację.
- Udowodniłem rację. - Tak.
- Wygrałeś. Dodam tylko... - Wygrałem.
...że jest świetnie.
LIST OD OJCA STEVE'A
W 1996 roku zachecał mnie do posiadania dzieci.
Czyli wiele lat temu.
Jeśli masz 60 lat i trzyletnią córkę,
nie będziesz brał rozwodu.
Twoje relacje były zbyt stałe i odpowiedzialne,
by szły w tym kierunku.
Jeśli Roger jest ważny w twoim życiu, poczekaj, aż pojawi się dziecko.
Uczysz się na swoich błędach.
Wiele nauczysz się z moich,
bo jesteś wielkim badaczem ludzkiej natury.
Cześć, tu tata.
- Mamy 18 marca 2020. - To Stevie.
WIADOMOŚCI DO CÓRKI
- Jesteśmy w Santa Barbara. - Pozdrawiam.
Właśnie zdałem sobie sprawę, że nigdy nie mówiłem ci, że cię kocham.
Nigdy? Nie wierzę.
Nieważne. Kocham cię.
Ciebie i mamę. Naprawdę.
Nie wiem, czy jestem dobrym. Nie sądzę, żebym był zły.
Nie wiem, jaki jest dobry ojciec.
Jestem miłym tatą.
Robi magiczne sztuczki na jej urodziny.
Wydają się być niezauważane.
Pamiętam swoją zasadę.
Nie występować dla dzieci poniżej 8. roku.
No tak.
Uczy ją gry na banjo.
Jeśli jest jej smutno, potrafi to naprawić.
Wystarczy, że ją rozśmieszy.
To niesamowite.
Kiedy wrócę, wszystko się zmieni.
Żadnej zabawy, żadnych gier.
Tylko ciężka praca.
Pozwala jej układać sobie włosy, a potem mówi:
„Jest dobrze? Chcę tak wyglądać dla mamy”.
Ona mówi, że wygląda świetnie.
Może być tym, czego chciał od naszego taty.
To dziecko nie pozna uczucia braku miłości.
Jak się czujesz z myślą, że córka jest w filmie?
Okropnie.
W życiu rodzinnym jest zbyt wiele radości, aby ją narażać.
Zrozumieją, że nie chcę pokazywać dzieci.
Ale to część historii,
więc użyjmy rysunku, który przedstawi dziecko.
Oto bilety.
Występ trwa godzinę i 55 minut.
Idealna długość to godzina i 48 minut.
Możesz skrócić grę na banjo.
Mam partnera.
Dzięki niemu jest łatwiej.
Jeśli spróbujemy czegoś nowego i to nie wypali...
Tak.
...mam partnera, z którym jest to łatwiejsze.
Co, jeśli Marty umrze?
Czemu się śmieję?
Co wówczas zrobisz?
Przestanę. Mówię poważnie.
- Serio? - Tak.
Co miałbym robić?
Nie wyobrażam sobie, że nagle wracam.
Nie wiem.
To niesamowite.
Byłeś stand-uperem,
a potem odkryłeś, że lubisz pracę w zespole.
Raz, dwa. Słyszysz mnie, Steve?
Tak.
- Nie musisz... - Stoisz obok.
Wczoraj mnie nie słyszałeś.
Powinniście zejść ze słońca.
Nie jest aż tak gorąco.
Cieszy nas...
To dlatego tego nie noszę.
Jedyny Kanadyjczyk, który odrzucił Schitt's Creek...
Który powiedział „nie” Schitt's Creek?
- Odrzucił? - Tak powiedziałem.
Sprawdzę samochód w garażu
Nie odmówię tyłka masażu
- Lepiej? - Nie.
- Pięć minut. - Co z tym samochodem?
Zamiast dostać się do... Otocz mnie ramieniem, a...
Podoba mi się.
Do kina w parku poszedłbym z waćpanną A on ma lewatywę z kawy nieustanną
- Wydłuża się. - Wiem.
Nic nie zrobiliśmy.
Powiem: „Pieprz kota” i tyle?
W seksownej...
- Bieliźnie - Majteczkach
- Jak to się nazywa? - Bielizna.
Bielizna.
Jak to działa? Dużo ciebie filmują?
A potem wycinają fragmenty,
gdzie jesteś nudny i zadufany w sobie?
Po co to robisz?
To będzie dość krótkie.
Potrwa z 12 minut.
Oby wyszedł po mojej śmierci. Na to mam nadzieję.
Będziesz żył bardzo, bardzo, bardzo długo.
Ale ostatnie lata nie będą piękne.
Będzie dużo gapienia się.
A ja będę czesał ci włosy.
Urosną ci długie włosy.
A potem zapytasz: „Co to za wtyczka?”.
Nie denerwuję się. Jestem trochę niespokojny.
Któregoś razu Marty i ja jechaliśmy
na jakieś rozdanie nagród.
Uznałem, że chcę się zatrzymać. Zapytał, czemu.
Odparłem, że nie chcę czuć już zdenerwowania.
Nie jesteśmy zdenerwowani tylko podekscytowani.
To taka dawka adrenaliny.
To okropnie intymne.
Dobra.
Panie i panowie,
przed państwem Steve Martin.
Dziękuję.
Z dumą przedstawiam człowieka, którego uważam za jednego
z największych hiperbolików wszech czasów.
Jednego z najciężej pracujących ludzi,
bo nic nie przychodzi mu łatwo.
Człowieka, który pojawił się w wielkiej liczbie dwóch hitowych filmów.
Jedyny głupi Kanadyjczyk, który odrzucił Schitt's Creek.
Przed państwem Martin Short.
Cudownie. Jestem najlepszy.
Dziękuję państwu.
Nazywamy ten program: „Gdybyśmy oszczędzali, nie byłoby nas tutaj”.
Zgadza się.
- Jeśli mogę, młody Stevenie. - Jasne.
Wyglądasz świetnie.
- Dziękuję. - Naprawdę.
To zaleta wyglądania jak starzec, odkąd skończyłeś 30 lat.
To zaszczyt stać obok pisarza,
dramaturga, muzyka,
kompozytora i legendy komedii.
Chcę powiedzieć...
Pozwólcie, że powiem, jakim zaszczytem jest dla mnie stać obok mężczyzny,
który stoi obok tego człowieka.
To było świetne.
Mieliśmy więcej materiału, a występ był krótszy.
Był krótszy o 10 minut.
Ostatnio było krócej.
Chwile samozadowolenia są nieliczne.
Kiedy schodzi ze sceny, następuje cała ocena.
Powie: „W tym momencie dodaliśmy ten nowy żart,
a widowni się spodobało.
Jeden z nich naprawdę im się spodobał”.
Pierwszy, prawie się udało.
Drugi występ, udało się.
Trzeci występ, prawie się udało.
Zgadzam się.
Nie możesz być doskonałym każdej nocy.
Ta praca, którą starasz się wykonać dobrze, utrzymuje cię przy życiu.
Sekretem niestarzenia się jest poczucie bycia użytecznym.
Podobał mi się twój występ.
- Dziękuję. - Proszę.
Chciałbym kiedyś z tobą popracować.
To flirt.
Miałem trzydziestoletnią przerwę od stand-upu.
Wróciłem, już jako dorosły, więc jest to dojrzalsza tego wersja.
Właściwie jest to prostsze.
Mam pytanie.
Niedawno skończyłem 65 lat.
Dzieciaki podarowały mi ubezpieczenie dla seniora.
NAGRYWANIE PODCASTU
Muszę teraz takie mieć.
To było niepokojące, bo pomyślałem,
że żyję na dwóch torach.
Jesteś doświadczeniem świata, które jest niezmienione,
i twojej wiedzy o upływie czasu, która nagle, w tajemniczy sposób,
uczyniła cię starszym, niż kiedykolwiek się spodziewałeś.
Jest tak, jak mówisz, bo żyjesz w jeden sposób,
ale w twojej głowie jest ta liczba, która ma znaczenie
i miała znaczenie przez całe twoje życie.
Że jesteś stary.
Ale jest też coś innego.
„Mogę żyć tylko przez kolejne... 25 lat”.
Czujesz się inaczej niż,
gdy miałeś 40, 50 lat lub w jakimkolwiek innym momencie?
Mając 40 lat, myślałem o śmierci.
Neurotycznie.
Miałem fałszywe poczucie zagłady.
Teraz mam prawdziwe.
Różnica między nimi...
To prawdziwe jest bardziej znośne niż to fałszywe.
Czyli jesteś...
Witam.
Możemy się pożegnać?
- Chodź. - Przepraszam.
- Idziesz gdzieś? - Nie szkodzi.
- Cześć. - Naprawdę?
- Jak tam? - Dobrze.
Wybacz, że przeszkodziłyśmy.
- Użyjemy tego. - Przypomnij...
Nie ma nieważnych pożegnań.
Przypomnisz mi swoje imię?
A mogę zobaczyć twoją twarz?
Świetnie.
Co jeszcze masz w głowie?
Dom kapitana Uptona był namalowany w roku 1928.
To obraz Edwarda Hoppera, który kupiłem 30 lat temu.
Pierwsze wrażenie jest takie, że jest to samotny dom na zboczu.
Reprezentuje odizolowaną samotność.
W tym domu nie ma życia.
Co ciekawe, w tym obrazie...
Przez lata mogłem się mu przyjrzeć
i moje zdanie na ten temat uległo zmianie.
Im częściej na to patrzę, tym żywszy wydaje się ten dom.
Okna są otwarte, wiatr wpada,
a zasłony powiewają.
Tutaj mamy werandę. A przez te okna
można wręcz poczuć te rattanowe meble.
Według mnie to bardzo żywy obraz.
Coś się tam dzieje i jest radośnie.
Ani trochę nie wydaje się niepokojący.
W środku są ludzie.
Dla wszystkich dzieci
to największe drzwi, przez które w życiu przechodzisz.
Zmieniasz się nagle ze statku na morzach świata
w port czy przystań dla kogoś nowego.
W pewnym sensie znasz swoją rolę.
To po prostu... dom.
Napisy: Daria Pokorska-Jurewicz