ΕΝΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΣΕ 2 ΜΕΡΗ
Έχουμε αυγά;
Ναι!
Ο συγχρονισμός είναι το παν.
Συνήθως, τρώω δύο φέτες.
Αυτό ήταν.
Ένα πράγμα μαγειρεύω μόνο.
Δύο πράγματα, βασικά. Δύο αυγά ποσέ.
Το μυστικό; Ελαιόλαδο.
Εδώ φαίνεται η μαεστρία του σεφ.
Αχ! Έβαλα παραπάνω.
Τόσα χρόνια μένεις μόνος;
Τρώω τα πάντα έξω. Και πρωινό.
Τι θα έβρισκα στο ψυγείο σου;
Τίποτα.
Κι ο Μάρτι τρώει ποσέ αυγά στο ψωμί.
Ναι. Ναι, εννοείται. Ναι.
Μένουμε συχνά σε ξενοδοχεία.
Αν μου τύχει κανένα περιποιημένο ποσέ αυγό,
το στέλνω με μέιλ στον Μάρτι... Εκείνος, ποτέ.
Λοιπόν... ναι.
Θέλω μπόλικο πιπέρι.
Αχ, Στιβ. Με παντρεύεσαι;
2. ΤΩΡΑ
Χαίρομαι που δεν τραβάς. Θα ντρεπόμουν.
Γιατί κάνεις το ντοκιμαντέρ;
Είναι δύσκολη ερώτηση. Εμ...
Περίμενες ποτέ τέτοια βαρεμάρα; Χμ;
Το βλέπω ως αντίδοτο
στις ανώδυνες συνεντεύξεις,
σε γενικότητες που έχω πει πολλές φορές.
Στην αναδρομή μιας παράξενης ζωής.
Όλα ανάποδα στη ζωή μου.
Πώς έφτασα από το άγχος της δεκαετίας των 30
σε τέτοια ευτυχία στα 75;
Πώς έγινε αυτό;
Η γυναίκα μου, αν έβλεπε το βίντεο,
θα έλεγε "Τι έκανες εκεί πέρα;"
"Τακτοποιούσα".
"Έτσι το λέμε τώρα;"
Μάλιστα...
Οπότε... ας μετακινήσω αυτό.
Αυτή η κασέτα είναι 45 ετών.
Αν τα υπολογίσω.
Ηχογραφούσα την εκπομπή για να την ακούω μετά...
Δεν το έκανα συχνά. Περιστασιακά μόνο.
Γι' αυτό, φοβάμαι λίγο να την ακούσω.
Ας το πατήσουμε.
Ταράχτηκα με κάτι που διάβασα στο Time.
Έλεγε ότι ανά πάσα στιγμή, ο ήλιος μπορεί να διασταλεί,
να σκεπάσει τη Γη και να την αφανίσει.
"Τέλος", είπα. "Θέλω ανιχνευτή καπνού".
Πιο δυνατό απ' ό,τι άξιζε.
Αυτό το σταντ απ ήταν πελώριο για μένα, τεράστιο.
Τώρα, μου φαίνεται ασήμαντο.
Ευτυχώς που το σώμα μας είναι έτσι.
Αν υποθέσουμε κάτι απλό, ότι αντί για δύο χέρια,
μπορεί να είχαμε ένα χέρι, στη μέση.
Έκανα έτσι.
Πάει η σόουμπιζ μετά.
Πώς θα χειροκροτούσαμε;
Μια χαρά.
Αρχίζω να... Φτάνει τώρα.
Έπρεπε να το ακούσουμε ως το τέλος,
αλλά δεν το αντέχω τώρα.
Η ζωή μου είναι αλλιώς πια.
Ο Μάρτι είναι.
- Εμπρός; - Σε θέλουν σε δέκα λεπτά.
Εμπρός;
Μου το έκλεισε.
Σου αρέσει να κάνεις καρτούν.
Θα ήθελες να κάνεις μερικά
που να δείχνουν πώς νιώθεις γι' αυτό το ντοκιμαντέρ;
ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΛΕΠΩ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΕΧΩ
ΚΙ ΑΠΟΡΩ ΠΩΣ ΕΓΙΝΑΝ;
ΙΣΩΣ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ.
ΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ;
- Ναι, έτσι. - Εντάξει.
Τι συνέβη; Δεν το πάτησα.
Το να βλέπεις έναν καλλιτέχνη να αναγεννάται...
ΕΡΙΚ ΦΙΣΛ ΖΩΓΡΑΦΟΣ & ΦΙΛΟΣ
...είναι συγκλονιστικό.
Λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να το κάνουν.
Για να αφήσει ένας καλλιτέχνης όλο αυτό
και να βρει έναν τρόπο για να επικοινωνήσει και να δημιουργήσει.
Κάποιον που στοχεύει στην τέχνη της ζωής του.
Μόνο τη λέξη "θάρρος" μπορώ να σκεφτώ γι' αυτό.
Πρέπει να σε οδηγεί κάτι έξω από όλο αυτό.
Είχε πρεμιέρα το Χαζόμουτρο.
Μαρί! Πού είσαι, Μαρί;
ΤΟ ΧΑΖΟΜΟΥΤΡΟ, 1979
Μαρί!
Και τέσσερις από εμάς βγήκαμε για δείπνο με τον πατέρα μου κι έναν φίλο.
Ο πατέρας μου δεν είπε τίποτα για την ταινία. Τίποτα.
Και στο τέλος, ο φίλος μου είπε... "Γκλεν,
"Πώς σου φαίνεται ο Στιβ στην ταινία;"
Κι απάντησε, "Δεν είναι κι ο Τσάρλι Τσάπλιν".
Πάμε πάλι. Άσε να γράφει. Ξεκίνα.
Λίγο πιο πίσω απ' την κάμερα, Στιβ.
Αυτήν τη φορά, μη γυρίσεις απ' την αρχή,
μόνο όταν χρειάζεται.
Όπως μου έδειξες.
Πάμε.
Θεέ μου... συγγνώμη.
Στο Αναπάντεχα Δολάρια,
είχα μάθει κλακέτες γιατί δεν ήξερα τίποτα.
Έκανα μαθήματα έξι μήνες.
Το ήθελα πολύ.
Γκρέγκορι, μόλις τελείωσε το πρώτο μου μιούζικαλ.
Λέγεται Αναπάντεχα Δολάρια.
Έμαθα ότι είναι καλό.
Ό,τι καλύτερο έχω κάνει.
- Ο πρώτος δραματικός ρόλος. - Δραματικός;
- Ακριβώς. - Πάνε οι τρέλες;
Είναι κάτι διαφορετικό.
- Τραγουδώ και χορεύω λίγο. - Χορεύεις;
Έκλαιγα κανονικά. Το έβρισκα υπέροχο.
Και η ταινία βασιζόταν σε μια πολύ καλή ιδέα.
Με πλέι μπακ παλιών τραγουδιών.
Αν ξυπνήσω Και τα χέρια σου γύρω μου νιώσω...
Όταν μια συζήτηση πάει έτσι, ο Στιβ...
ΦΡΑΝΚ ΟΖ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ
...μπαίνει έτσι.
Η οπτική του είναι εντελώς εξωγήινη,
κι αυτό πηγάζει απ' την αθωότητά του.
Δεν είναι μελετημένο. Είναι αυθόρμητο.
Μου άρεσε. "Μεγάλη επιτυχία", σκέφτηκα.
Ναι.
Η απάντηση σε όλα είναι, "Ναι, εννοείται".
Άρεσε;
Ναι, εννοείται.
"Ναι, εννοείται".
Είναι ψωνισμένος ο Στιβ Μάρτιν; "Ναι, εννοείται".
Η ταινία πάτωσε.
Το φετινό Όσκαρ
Α' Ανδρικού Ρόλου για το Αναπάντεχα Δολάρια...
...Στιβ Μάρτιν.
- Ντράπηκες; - Φρικτά.
Ντρέπομαι να πω πόσο... ένιωσα.
Ένιωσα πολύ αποτυχημένος.
Μόνος μου το κατάφερα.
Ποιον να ευχαριστήσω;
Ούτε γονείς ούτε εικονολήπτες.
Μόνο εγώ το έκανα!
Είχα εξαντληθεί. Τίποτα δεν πήγαινε καλά.
- Θες να περάσεις καλά; - Όχι, θέλω να μιζεριάζω.
Είπα να κάνω ένα διάλειμμα. Να πάω στο Λονδίνο μόνος.
Και ήταν τρομακτικό γιατί περπατούσα
και δεν με κοιτούσε κανείς.
Ένιωθα πολύ μόνος.
Και πήγα να δω το Flashdance.
Και καθόμουν, θλιμμένος και μόνος.
Μέσα στην ταινία, υπάρχει μια σκηνή όπου ένα παιδί
αναθαρρεύει και λέει,
"Θέλω να γίνω σαν τον Στιβ Μάρτιν".
Και ήταν μεγάλη ειρωνεία, γιατί σκέφτηκα
"Δεν θες να μου μοιάσεις, πίστεψέ με".
- Πες μου... - Ναι.
- Με τόσες κριτικές... - Ναι.
Είναι τόσο παράξενη ταινία.
Έχει πάρει καλές κριτικές από σημαντικά πρόσωπα.
Υπάρχουν και αρνητικές κριτικές, ασφαλώς.
Και πρόσεξα ότι η ταινία άρεσε
σε σοφούς και ευφυείς ανθρώπους...
- Ναι. - Ενώ δεν άρεσε...
- Σε βλάκες. - ...σε άσχετους.
Μάλιστα.
Συμβαίνει.
Σ' εσένα άρεσε, έτσι;
- Ναι. Φυσικά. - Ναι.
ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Δεν θέλω
να κάνω αρνητικά σχόλια πια για συναδέλφους.
- Αρκετά ζόρια έχουμε. - Ναι.
Ναι.
Σ' αρέσει να βάζουν το ποτήρι ανάποδα;
- Προτιμώ το νερό απ' έξω. - Καλώς.
Γιατί χύθηκε αρκετό.
Καλυφθήκαμε, νομίζω.
Εγώ είχα πάντα μια τακτική.
Να μη σχολιάζω καλλιτέχνες.
- Κανέναν; - Είναι...
Τους πίνακες τους σχολιάζουμε.
Είτε μου αρέσει είτε όχι,
δεν θα το ανακοινώσω.
- Κατάλαβα. - Γιατί υπάρχουν κριτικοί
- που θέλουν να μας φάνε. - Ναι.
Εγώ βλέπω το καλλιτεχνικό κομμάτι.
- Μάλιστα. - Προσπαθώ.
Πήγα να δω μπαλέτο κάποτε και παραξενεύτηκα
που χειροκροτούσαν κάποια πράγματα.
Λες και ξέρουν ποιες είναι οι δυσκολίες.
Κάτι 80χρονοι έλεγαν "Αυτό είναι δύσκολο".
Εγώ έμαθα κλακέτες απ' τον Ντάνι Ντάνιελς,
για μια ταινία και μετά το ξέχασα.
Αλλά μου είπε "Κοίτα, Στιβ.
Κάποια εύκολα βήματα φαίνονται δύσκολα και κάποια δύσκολα φαίνονται εύκολα".
Δεν ξέρεις τι χειροκροτεί ο καθένας.
Για ποια ταινία;
Αναπάντεχα Δολάρια. Την ξέρεις.
- Ναι. - Ας τη δούμε. Πλάκα κάνω.
Ναι.
Φιλαράκια.
Διάβασα μια λέξη στα Ουγγρικά.
"Pihentagyú."
Κυριολεκτικά, σημαίνει "με ήρεμο μυαλό".
"Αυτό έχω τώρα", σκέφτηκα. Το μυαλό μου είναι ήρεμο.
Δεν έχω την πίεση που ασκούσα τότε στον εαυτό μου.
Δεν θέλω ν' αποδείξω τίποτα κι όσα έρχονται είναι καλύτερα.
Μακάρι να γινόταν κάτι.
Θέλετε ατάκα; "Μπλα-μπλα". Κάνει;
Θέλουμε αστείο;
Θέλουμε τίτλο για το σόου;
Μ' αρέσει η νέα αφίσα. Να σας τη δείξω.
Να δω αν θα τη βρω πρώτα.
ΣΤΙΒ ΜΑΡΤΙΝ & ΜΑΡΤΙΝ ΣΟΡΤ
Εγώ το βρίσκω αστείο.
ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΜΕΡΑ!
Γεια, δίνω συνέντευξη.
Γεια σας. Για ποιο πράγμα έλεγες, λοιπόν;
Για μένα. Περνούσαμε την ώρα μας μέχρι να έρθει η φίρμα.
Ευχαριστώ. Αλήθεια, πού είναι τα λεφτά μου;
Τον τελευταίο ενάμισι χρόνο,
συλλέγουμε αστεία για εκπομπές που θα γίνουν τον άλλο μήνα
για να είμαστε έτοιμοι.
Μ' αρέσουν οι γύρω θόρυβοι γιατί δείχνουν
ότι δεν μένω μόνος.
Μα καταστρέφεις το ντοκιμαντέρ.
Μελετώ τα νέα αστεία, αν αξίζουν,
αν πρέπει να αφαιρεθούν. Αν είναι καλά, τα κρατώ εγώ.
Αλλιώς τα δίνω στον Μάρτι.
Το κοινό δεν καταλαβαίνει ένα κακό αστείο.
Εσύ περιμένεις να γελάσουν και δεν το κάνουν.
Θεωρούν ότι απλώς μιλάς.
"Μ' αρέσει η πρώτη ατάκα
γιατί ορίζει το ύφος όλου του σόου".
Καλό.
"Απέχουμε ενάμισι χρόνο.
Θα το δείτε στην πορεία".
"Δεν έχω άγχος. Μα ήρθα αδιάβαστος".
Είναι η ίδια ιδέα.
"Πόσοι χειροκρότησαν που με είδαν ζωντανό;"
"Σας έχει τύχει να βρεθείτε κάπου
και να μη θυμάστε γιατί;"
Πετυχημένο...
"Ξέρω τι σκέφτεστε.
Τα ακουστικά βαρηκοΐας μού κάνουν ωραίο κώλο".
Τονίζεις αμέσως την ηλικία σου.
Μπορείς να πεις και για τον προστάτη σου.
"Κάθε βράδυ, δίνω ένα φιλί
στα τρία πιο σημαντικά πράγματα για μένα.
Τα δύο Emmy και το Tony μου".
Μπορείς να το πεις εσύ αυτό.
Γιατί δεν είναι καλό.
"Τραγούδι διαμαρτυρίας,
'Ας Πληρώνουν Λιγότερα Οι Πλούσιοι'".
Μ' αρέσει αυτό.
"Είμαι παλιάς κοπής. Σέβομαι τις γυναίκες
πολύ πριν το κερδίσουν".
- Δεν θα αρέσει αυτό. - Το ξέρω.
"Ο πρόεδρος είναι σελέμπριτι", αλλά...
Παραπέμπει στον Τραμπ αυτό.
Άσε που δεν θέλουμε πολιτική χροιά.
Δεν γίνεται να το αποφύγουμε.
- Τραμπ. - Σωστά, εσύ θες ν' αποσυρθείς.
Όχι, απλώς δεν φοβάμαι.
"Όταν είπα στον Στιβ ότι λόγω Covid
έπρεπε να είμαστε δύο μέτρα μακριά, μου είπε
'Να το κάνουμε 20;'"
Στοπ.
Αυτό δεν το κατάλαβα.
"'Στιβ, σε βλέπω μια χαρά. Το μυστικό σου;'
Τους λέω, 'Πριν από 20 χρόνια, σκότωσα έναν άστεγο'".
Τι θα πει αυτό;
ΑΝΗΣΥΧΩ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ...
ΤΟ ΨΑΧΝΟΥΝ. ΤΟ ΕΡΕΥΝΟΥΝ. ΤΙ ΘΑ ΒΡΟΥΝ;
ΑΓΟΡΑΣΑ ΕΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ ΣΤΑ 18. ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΟΥΝ ΘΕΜΑ.
ΕΚΤΑΚΤΟ Ο ΣΤΙΒ ΜΑΡΤΙΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΩΝ
Πώς είναι ο Στιβ εκτός σκηνής, απ' όσο ξέρεις;
Νιώθω ότι...
δεν θα μπορούσα να πω,
"Ο πραγματικός Στιβ".
Ξέρεις...
Ήξερες ποιος ήταν;
Όχι.
Δεν θα το 'λεγα. Όχι.
Ο Στιβ ήταν πάντα...
μοναχικός κατά κάποιον τρόπο.
Αλλά ήταν πάρα πολύ ντροπαλός.
Επίσης κλεινόταν στον εαυτό του
και δεν μιλούσε σε κανέναν.
Και εύλογα, φυσικά.
Όταν είσαι τόσο διάσημος και ταλαντούχος,
όλοι θέλουν κάτι από σένα.
Θα πω κάτι με μεγάλη... επιφύλαξη,
διακριτικά, γιατί δεν θέλω να μπω στα χωράφια του Στιβ,
αν και, υποθέτω, ότι το κάνετε ήδη αυτό.
Ο Στιβ έχει αλλάξει πιο πολύ από κάθε άλλον γνωστό μου.
Ας πάρουμε λίγο χρόνο να γνωριστούμε λιγάκι.
Ας δεχτούμε ερωτήσεις απ' το κοινό.
Αν κάποιος θέλει να με ρωτήσει κάτι
ας σηκώσει το χέρι, ελεύθερα,
θα χαρώ να απαντήσω σε ό,τι θέλετε.
Ναι, η κυρία εκεί.
Στιβ, πώς χαλαρώνεις μετά το σόου;
Να κοιτάς τη δουλειά σου.
Άλλες ερωτήσεις; Ψηλά τα χέρια.
Ναι, εσείς, κύριε.
Στιβ, σ' αρέσει να δουλεύεις στην τηλεόραση;
Αυτά είναι που μου τη δίνουν.
Όταν σηκώνεται κάποιος και με ρωτάει κάτι τέτοιο...
Πάρτε τον από εδώ! Δεν αντέχω!
Μου γυρίζει τ' άντερα! Έξω!
Υπάρχουν άλλες ερωτήσεις απ' το κοινό;
Τέλος οι ερωτήσεις. Καλώς, ας συνεχίσουμε το σόου.
"Ο κολλητός του Στιβ;"
"Έχει Πικάσο ο Στιβ Μάρτιν;"
"Πόσο πλούσιος είναι ο Στιβ;"
"Πότε άσπρισαν τα μαλλιά του;"
Αυτές τις απορίες έχει ο κόσμος για μένα.
"Γιατί σταμάτησε την υποκριτική;"
Τώρα το μαθαίνω, βασικά.
Πόσα λεφτά έχεις;
Για να δούμε.
Μάλιστα. Μια χαρά.
Δεν έπεσαν μέσα, αλλά...
Αν το βάλετε αυτό, να πείτε ότι μου ζήτησαν να με γκουγκλάρω.
Για στάσου. "Τι περιουσία έχει ο Μπεν Στίλερ;"
- Ναι; - Γεια. Υπάρχει τραπέζι για φαγητό;
Ασφαλώς. Πόσα άτομα;
- Μόνος είμαι. - Μόνος;
Τον γνώρισα...
τότε που ήταν πολύ δύσκολο να τον πλησιάσει κανείς.
Υπήρχαν μεγάλες σιωπές συχνά.
Ήταν έντονη η μοναχικότητά του.
Πρώτη φορά μόνος;
Τι θα πει αυτό;
Δεν ξέρω γιατί ήθελα να είμαι μόνος τότε.
Δεν ξέρω.
Γιατί δεν παίρνεις σκύλο;
- Σκύλο; - Είναι τέλεια τα σκυλιά.
Πηδούν επάνω σου. Γλείφουν τα μούτρα.
Κι ας μην τους αρέσεις. Από ένστικτο γίνεται.
Ο Χίτλερ είχε σκύλο.
Έμενε ώρες μόνος του.
Τον πρώτο καιρό, έβγαζε αρκετά για να πάει στη Γαλλία να αγοράσει πίνακες.
Επέστρεφε, τους πουλούσε και έβγαζε τα έξοδα του ταξιδιού.
Αυτός ο πίνακας
έγινε από τον Λουσιάν Μαργκοτέτ πριν μία εβδομάδα.
Όπως ξέρετε, η περίοδος του ιμπρεσιονισμού
ήταν πολύ σημαντική για την αμερικάνικη ζωγραφική.
Η αγάπη για την τέχνη προέκυψε απ' την ομορφιά της.
Είναι ένα ωραίο θέαμα.
Μπορούσε ν' αγαπάει κάτι και να το αγοράζει.
Ήταν το δικό του "Μπουμπούκι".
Φρανκ Ντουβενέκ. Αμερικάνοι ζωγράφοι του 19ου αιώνα.
Αυτό είναι ένα δωμάτιο που είχα.
Είχα μετατρέψει το γκαράζ σε χώρο όπου κοιτούσα πίνακες.
- Ναι; - Τους έβαζα σε σειρά.
Και τους κοιτούσα.
Σαν πριβέ δωμάτιο τέχνης.
Χανόμουν, κοιτούσα στο πουθενά.
Μου άρεσε πολύ αυτό. Με υπνώτιζε.
ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1980
Ο πρώτος σου πίνακας;
Αυτό το κομμάτι της ζωής μου το κρατώ για μένα.
Έτσι πιστεύω ότι πρέπει.
Ο πρώτος πίνακας ήταν ένα πλοίο στη θάλασσα, στο σεληνόφως.
Μοναχικό. Γερτό.
Θα σας δείξω αυτό.
Σ' αυτόν τον πίνακα είναι η μητέρα του.
Συλλέγεις μοναχικές φιγούρες.
Το είχε πει κι ο Άνταμ Γκόπνικ κάποτε.
"Στιβ, έχεις καταλάβει πως ό,τι συλλέγεις,
απ' όποια περίοδο κι αν είναι, δείχνει μια θλιβερή απομόνωση;"
Άνθρωποι που ατενίζουν... στο άγνωστο έτσι.
Του άρεσε πολύ ο Χόπερ.
Θλιβερή θεματολογία.
Απομονωμένες φιγούρες, φάροι.
Νιώθεις μελαγχολία μέσα σου;
- Συχνά, ναι. - Κι εγώ.
Αλλά έχει περιοριστεί. Ήταν πιο έντονη παλιά.
- Αλήθεια; - Ναι.
Θλίβεσαι που δεν είσαι τόσο χαρούμενος όσο θεωρείς ότι θα έπρεπε;
Κοιτάζω γύρω μου,
λέω στη γυναίκα μου, την Ανν, "Πώς έγιναν όλα αυτά;"
- Μάλιστα. - Είναι φανταστικά.
- Τόσο αργά θα πηγαίνουμε; - Εσύ δίνεις τον ρυθμό.
Να σου πάρω συνέντευξη όσο οδηγούμε;
Ποδήλατο κάνουμε, αλλά εντάξει.
Ήθελες πάντα να γίνεις κωμικός;
Ωχ. Θα στρίψουμε εδώ, Μάρτι.
Υπάρχει μια φάρμα αλόγων εδώ που ήταν του Τζον Κλις κάποτε.
Ένα άλογο με συμπαθεί, μόνο όταν έχω φαγητό.
Φρέσκο.
Ορίστε.
Πάρε το λερωμένο μήλο σου.
Καλώς. Δεν σε νοιάζει.
Ναι. Καλά πήγε κι αυτό.
Ναι. Α, πάει. Το σκέφτεται.
- Όχι. - Όχι.
Έχει δει τις ταινίες μου.
Μισεί τις κονσέρβες!
ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
Μακριά απ' τις κονσέρβες!
Ρε φίλε. Ίσως αλλάξουμε αυτό το κομμάτι.
Δεν έχει κάτι πιο ευχάριστο σήμερα.
Θα σου πω τι μου αρέσει στο να είσαι 75
- και να κάνεις ποδήλατο. - Ναι;
Δεν μαζεύεται το θέαμα.
Ο καμεραμάν θέλει να συγκρουστούμε και να πέσουμε.
Ναι. Ναι.
Προχώρα. Προχώρα.
- Γιατί κόβεις; - Έρχεται αμάξι.
Γαμώτο.
RIP ΜΑΡΤΙΝ ΣΟΡΤ ΣΟΟΥΜΠΙΖ
Στα 15 μου, έπιασα δουλειά στην Disneyland
στο Μαγαζί του Μέρλιν.
Αυτή η πινακίδα φτιάχτηκε απ' τον ιδιοκτήτη.
Φαίνεται σε παλιές φωτογραφίες. Μπροστά στο μαγαζί.
Και χρόνια μετά, την έβαλαν στο eBay.
Την αγόρασα αμέσως, από νοσταλγία,
και την κρέμασα εδώ. Απίστευτο.
Είναι ένα μαγαζί που δεν υπάρχει πια.
Αυτά πουλούσα στην Disneyland.
Λάτρευα τους καουμπόηδες.
Το ξέρω.
Εδώ είναι η Βικτόρια.
Είχε απίστευτο στιλ.
Από τις παλιότερες φίλες μου.
Κλασική περίπτωση.
Αναπαραγωγή ενός κλασικού αμερικάνικου προϊόντος.
Όπως έγινες κι εσύ μετά.
Βρήκα κάτι.
Δεν ξέρω γιατί το έχω.
Το δόντι μου σε κορδόνι.
Έχει ένα αγοράκι μέσα του, που δεν τον άφησε ποτέ.
Αυτό το πήρα από το eBay πριν από χρόνια,
αλλά έχει διαλυθεί.
Μου θυμίζει το ξεκίνημά μου.
Πίστευε σε κάτι καλό, αγνό και αμερικάνικο.
Έχεις φυλάξει πολλά, βλέπω.
Όλα τα λάθος πράγματα. Εξώφυλλα περιοδικών.
Ενώ θα έπρεπε να φωτογραφίζω το διαμέρισμά μου.
Για να σημαίνει κάτι όταν θα το θυμάμαι.
Δεν συνηθίζω να ανασκαλεύω τα περασμένα,
αλλά είναι για το ντοκιμαντέρ.
Αυτή είναι η λίστα τραγουδιών, που έχει γίνει έτσι
επειδή ίδρωνα στη σκηνή,
χοροπηδούσα και γινόμουν μούσκεμα.
Πάμε.
Τον κάλεσε ο Λέτερμαν.
Και με ρώτησε, "Τι λες γι' αυτό;"
Μου το έδειξε και είπα ότι είναι αστείο.
"Πότε θα το παρουσιάσεις;" "Σε πέντε εβδομάδες".
Και κάθε φορά, έπρεπε να το πετυχαίνει.
Το "Φερμουαρίνι" μου.
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΦΕΡΜΟΥΑΡΙΝΙ
Πάντα μ' εντυπωσίαζαν ως παιδί
οι ταχυδακτυλουργοί με τα καπέλα
που έβγαζαν εκατομμύρια πράγματα, και έλεγα,
"Γίνεται από φερμουάρ;"
Το έκανα για φιλανθρωπικούς σκοπούς,
κι ο Τζόνι ζήτησε, την τελευταία του εβδομάδα, να το κάνω.
Ήξερα ότι είχα πετύχει... στο μυαλό του Τζόνι.
Οι... Τρεις Αμίγκος. Δεν θέλω να το βάλω, όμως.
Θα το κάνω έτσι.
Θυμίζει σκηνή απ' το Μπαμπάς της Νύφης.
- Ορίστε. - Καλό.
Δεν πρέπει να κλείνει.
Εντάξει.
Ο απόλυτος εξευτελισμός.
Το Τρεις Αμίγκος μού έμαθε πολλά.
Για παράδειγμα, μ' αρέσει να έχω συνεργάτες.
- Τι κάνουμε εδώ; - Θα δούμε ένα θαύμα.
Κατάλαβα.
ΚΑΦΕ ΛΑ ΠΑΛΟΜΑ
Εδώ είναι το καφέ Πάρανταϊς. Εδώ ήταν, δηλαδή.
Ερχόμουν κάθε μέρα, τη δεκαετία του '80.
Μου άρεσε πολύ αυτή η τοιχογραφία.
Είναι σκέτη απόλαυση.
- Αυτό σε ενέπνεε! - Πράγματι.
Είναι υπέροχη εικόνα.
Σου δίνει χαρά.
Τέλος πάντων, το χάζευα εδώ και σκέφτηκα, "Τρεις Αμίγκος".
Το δικό μου όνομα πότε προέκυψε;
Ποτέ.
Ήμουν στου Λορν.
Μου μίλησε για το Τρεις Αμίγκος,
και την επομένη, πέταξα για Λ.Α.
και πήρα το σενάριο από εκείνον.
Μ' εντυπωσίασαν τα έργα τέχνης που είχε.
Είχε αυθεντικό Χόπερ. Και Πικάσο.
Τον ρώτησα, "Πώς έγινες τόσο πλούσιος;
Αφού έχω δει τι κάνεις".
Κι εσύ γέλασες πολύ.
Απάντησες ανάλογα.
Δεν θα το 'λεγα.
Ήταν η πρώτη μου ταινία.
Γνωριζόμασταν ακόμα.
Νεντ, τι κάνεις;
Έπρεπε να υποδυθώ έναν κοντινό τους φίλο
και ίσο από κάθε άποψη.
Έπρεπε, δηλαδή, να παίξω τον εαυτό μου.
- Είμαι ο Λάκι Ντέι. - Νεντ Νεντερλάντερ.
Εγώ ο Ντάστι Μπότομς, και μαζί...
Οι Τρεις Αμίγκος.
Τι έμαθες, λοιπόν;
- Έμαθα... - Ναι.
Ότι σε επηρέαζε πολύ
- ένας πίνακας. - Ναι.
Είχες πολύ ελεύθερο χρόνο.
- Γεια. - Έλα, φιλαράκο.
Με συμπαθείς πολύ;
Αχ, είσαι γλύκα. Είχα συνεργαστεί με σκύλο.
Καλή σας μέρα.
- Ευχαριστούμε. - Γεια.
- Γεια, φιλαράκο. - Πάμε.
Έτσι αποχωρούμε απ' το πλάνο.
ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ, ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΣΤΕΙΟ ΑΥΤΟ;
ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ, ΤΟ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΑΣΤΕΙΟ ΑΥΤΟ;
ΕΧΕΙΣ ΔΟΥΛΕΙΑ;
Αν ήσουν πραγματικά αστείος
- δεν θα ήθελες τόσα αστεία. - Σωστά.
Πώς ξεχωρίζει ένας κωμικός;
Είναι αυτός που δεν αστοχεί ποτέ;
Δεν υπάρχει αυτό.
- Σωστά. - Δεν γίνεται.
Όχι.
Είδα τον Κρις Ροκ και είπε,
"Γράφεις κάθε μέρα;" "Ναι, κάθε μέρα".
- Εσύ γράφεις κάθε μέρα; - Ναι.
- Εγώ φτιάχνω καρτούν. - Αλήθεια;
Ναι. Μ' αυτό ασχολούμαι.
Εσύ τα σχεδιάζεις;
Όχι. Έχω έναν φανταστικό τύπο. Τον Χάρι Μπλις.
- Τον Χάρι Μπλις; Σοβαρά; - Ναι.
- Είναι τέλειος. - Πράγματι.
Κάνω μια συλλογή με όλες τις ταινίες, αλλά με κόμικς.
- Φοβερό. - Έτσι θα 'ναι.
Και προσθέτουμε κάποια σκίτσα.
Ο νέος Στιβ πάει πια,
αλλά το προφίλ του είναι πιο εύκολο.
Πειράζω το πιγούνι του καμιά φορά γιατί...
Δεν έχει μεγάλα αυτιά, οπότε...
Και το σαγόνι του είναι ζόρικο γιατί πάει έτσι.
Το καρύδι είναι κανονικό.
Ντύνεται καλά, οπότε θα του βάλω κοστούμι ή κάτι τέτοιο.
Είμαι από τους λίγους που έπαιξαν σαδιστή οδοντίατρο δύο φορές.
Έχεις τον Μπιλ Μάρεϊ κι εμένα στον οδοντίατρο;
Πολλοί λένε,
"Φοβάμαι τον οδοντίατρο, λόγω του Στιβ Μάρτιν".
ΝΤΕΜΠΟΡΑ ΦΑΤΕΡ ΔΙΟΡΘΩΤΡΙΑ ΚΕΙΜΕΝΩΝ
Η καριέρα μου στο σταντ απ έχει πραγματική ιστορία.
Αρχή, μέση και τέλος.
Ενώ οι ταινίες, είναι ανέκδοτες ιστορίες.
Έτσι, άρχισα να σκέφτομαι,
"Γιατί όχι ανέκδοτες ιστορίες σε καρτούν;"
Είναι τέλειο.
Οι ιστορίες γεμίζουν μια σελίδα,
αλλά όχι ένα κεφάλαιο. Κατάλαβες;
Έτσι βλέπω και την καριέρα μου.
Όπως λέω για το βιβλίο:
"Ελάτε για τα αστεία, μείνετε για τα σκίτσα".
Θεωρώ ότι πρέπει να ταιριάζουν με το θέμα.
- Σαν ανάμνηση για τις ταινίες. - Σωστά.
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΟΣ.
Το Κανείς Δεν Είναι Τέλειος.
Χριστέ μου. Παρέλυσε το αριστερό μου πόδι.
Στάσου.
Είναι σημαντική ταινία για μένα.
Υπάρχουν τουλάχιστον πέντε ιστορίες που...
- Πρέπει να μπουν. - Ακριβώς.
Δεν έχω κάνει κάτι μ' αυτές.
Άσε τον φελλό στο πιρούνι.
Γιατί είναι στο πιρούνι;
Για να μην τραυματίσει τον ίδιο ή τους άλλους.
Εντάξει όλα αυτά.
Είσαι σαν τον Τόμι Λι Τζόουνς εδώ.
Λες και χαμογελάω στον Μάικλ Κέιν.
Μπορώ να το φτιάξω.
- Το Δεσμοί Στοργής να μπει. - Σίγουρα.
- Να πάρει. Το είχα ξεχάσει. - Κι αυτό, ναι.
Έχει πλάκα γιατί ξυπνάω,
και μου στέλνει μέιλ στις 4 το πρωί
με ιδέες για καρτούν.
Και σκέφτομαι "Αυτό ταιριάζει πολύ".
Θέλουμε κι άλλα σκίτσα.
Άλλα δύο-τρία.
Αν έχω χρόνο.
- Θα το φροντίσω. - Χρόνο θέλω.
- Πόσο έχουμε; - Θα το λύσουμε.
Είναι μέσα Σεπτεμβρίου. Μπορώ να ετοιμάσω κι άλλο.
Ετοίμασε άλλο ένα.
Βλέπω τη Ρωξάνη.
Νομίζω έχει κι άλλα γι' αυτό.
- Πράγματι. - Να γραφτεί.
- Ναι. - Ναι.
Είχα γράψει κι εγώ Το Χαζόμουτρο.
Όπως και τα Ζητείται Πονηρός Εγκέφαλος Για Σεξ και Dead Men Don't Wear Plaid.
Όμως είναι διαφορετική διαδικασία. Πετάς ιδέες.
Έτσι, στη Ρωξάνη, σκέφτηκα...
"Να το κάνω μόνος;"
Τι νόημα έχει άλλο ένα Συρανό ντε Μπερζεράκ;
Είναι ήδη πολύ καλό.
"Γλυκιά μου. Έχω να σε δω καιρό".
Συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι που λαχταρούσα.
Αναρωτιόμουν αν σε άγγιξε αυτό που έγραψα.
Ναι.
Είμαι σε τροχιά γύρω σου.
Είμαι μετέωρος από πάνω σου.
Σαν τον μπλε άνθρωπο στον πίνακα του Σαγκάλ.
Αιωρούμαι απλώς από πάνω σου, στο παραλήρημα ενός φιλιού.
Η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά κείμενά σου.
Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω.
Ήταν πάντα μέρος της ζωής μου.
Ακόμα και στο Χαζόμουτρο ή στο Αναπάντεχα Δολάρια.
Θέλω να ζήσω σε έναν κόσμο που τα τραγούδια βγαίνουν αληθινά.
Κάποιο μέρος θα υπάρχει που θα γίνεται αυτό.
Ακόμα και στο Ένα Τρελό, Τρελό Κόλπο.
Μιλάει για έναν τύπο που προσπαθεί να πετύχει.
Η απόλυτη ικανοποίησή του στο τέλος είναι ένα πακέτο της FedEx.
Υπάρχει μελαγχολία.
Είναι σαν γλυκόπικρη σοκολάτα. Είναι...
Τύπου Hershey's Special Dark, όχι γάλακτος.
Υπάρχει μια λαχτάρα στο επίκεντρο...
όλων των χαρακτήρων που μας δείχνει.
Και ο μόνος που μπορεί να τη σβήσει
είναι ο Μάρτιν Σορτ.
Θα σου κάνω μια μικρή ξενάγηση στη Σάντα Μπάρμπαρα.
- Αυτό είναι το παλιό Μαγικό Καμπαρέ. - Ουάου.
- Ξέρεις το Μαγικό Κάστρο; - Ναι.
Αυτό είναι μια άλλη εκδοχή των δημιουργών του.
Μου άρεσε να πηγαίνω εκεί, αλλά έκλεισε λόγω COVID.
- Ωραία ιστορία. - Ναι.
- Θέλει μέση και τέλος. - Ναι.
Τότε, θα ήταν καλή ιστορία.
Τα έχεις οργανώσει όλα. Θα πάρουμε ρούχα απ' το καθαριστήριο.
- Θα τα αφήσουμε. - Ναι.
Είναι πολύ...
Κόκκινο.
Μπορώ να στρίψω. Εδώ είναι Καλιφόρνια.
Δεν έχεις προσωπικό να σου παίρνει τα ρούχα;
- Όχι. - Είσαι άνθρωπος του λαού;
- Ναι. - Φοβερό.
Για την κάμερα το λέω. Πρώτη φορά σε 27 χρόνια.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ. Γεια σας.
Θεωρείς ότι είσαι καλός οδηγός;
- Ναι. - Ασφαλής;
Όσο μεγαλώνεις,
ή καλύτερη εκδοχή σου γίνεσαι ή χειρότερη.
- Αλήθεια είναι. - Να παρκάρουμε εκεί;
Εγώ έγινα καλύτερος οδηγός.
Έγινα πιο ευγενικός. Πιο τρυφερός.
Πιο ανοιχτός.
Ναι, γιατί για 50 χρόνια
- ήσουν κάθαρμα. - Το ξέρω.
(ΤΟΤΕ ΠΟΥ Ο ΣΤΙΒ ΗΤΑΝ ΚΑΘΑΡΜΑ)
Πήρα τον Ρότζερ πριν από πέντε χρόνια,
όταν έβγαινα με κάποια που είχε Λαμπραντόρ.
Το θέλεις; Κάτω.
Μετά, χώρισα μ' εκείνη και μου έμεινε ο Ρότζερ.
Φέρε το παιχνίδι. Άντε. Ναι!
Φέρ' το! Πήγαινε! Ωραία.
Δεν τη συγκρίνω με ανθρώπινη σχέση,
αλλά σίγουρα είναι μία υπέροχη μονόπλευρη σχέση.
Τότε, δεν ήμουν κακός με τους ανθρώπους. Ήμουν αλλού.
Όλο και κάπου ταξίδευα νοερά.
"Γράμμα απ' τον Στιβ Μάρτιν.
- Αγαπητή..." -"Τζέρι".
"Χάρηκα με το γράμμα σου.
Αν και είμαι πνιγμένος,
βρήκα χρόνο να απαντήσω προσωπικά.
Συχνά, οι καλλιτέχνες χάνονται
και θεωρούν δεδομένο το κοινό,
αλλά σ' εμένα δεν θα συμβεί ποτέ αυτό..."
"Τζέρι";
"Δεν ξέρω πότε θα έρθω στα μέρη σου,
αλλά να έχεις χώρο, μήπως έρθω στο..."
"Φλιντ".
"Με εκτίμηση, Στιβ Μάρτιν.
ΥΓ. Πάντα θα θυμάμαι το απόγευμά μας στο Ρίο,
στην παραλία, που χαζεύαμε..."
"βότσαλα".
Εντάξει, γράψε,
"Ο Στιβ ανεβαίνει ακόμα, γιατί στην ηλικία του πάει από ράμπες".
Είμαστε στη σελίδα 37 από τις 117.
Μπορεί να γίνει όπως θες.
Εσύ θα δεις το ακατέργαστο υλικό.
Θα τα βάλεις στο σενάριο, και μαζί...
Είναι πολλά. Θα δούμε άλλες 100 σελίδες;
"Ο λόγος που ο Μάρτι λείπει απ' τα οσκαρικά αφιερώματα...
είναι οι κακές ταινίες".
"Κανείς δεν ξαφνιάστηκε με την επιτυχία του Μάρτι.
- Υπήρχαν εκατομμύρια". - Όχι.
"Χάρη στην καλή διατροφή και την άσκηση, ο Μάρτι έθαψε 30 χρόνια καριέρας".
Καλό αυτό. Θα το κάνω μπλε.
"Είμαστε καλή ομάδα.
Όπως ο Μπελ Άφλεκ και η θλιμμένη του φάτσα".
Μ' αρέσει αυτό.
"Σε λίγα χρόνια, θα ταΐζουν τον Στιβ σαν πουλάκι".
Πετυχημένο. Βάλ' το με κόκκινο.
"Ο Στιβ γράφει, παίζει μπάντζο και φτιάχνει κόμικ.
Είναι ο μεγαλύτερος...
διασκεδαστής του 1945".
Δεν το 'χα για τόσο καλό.
- Αλήθεια; - Θα βγάλει γέλιο;
Ναι.
Τότε, το κρατάμε.
Αυτά είναι τραγικά, αλλά τέλεια.
"Έχει το σεξ απίλ φάτσας που έχει μυρίσει ρέψιμο από λουκάνικο".
"Ρέψιμο από λουκάνικο".
Τι έκανα χθες;
Οδήγησα στη Σάνσετ Μπούλεβαρντ. Για Σίλβερ Λέικ.
Και συνειδητοποίησα ότι διέσχιζα όλη μου τη ζωή.
Στη Χόλιγουντ Μπούλεβαρντ πήγα στα 16 μου.
Στα σινεμά που πήγαινα, στα μαγαζιά με τα ταχυδακτυλουργικά.
Εγώ είμαι εκεί. Θεέ μου.
Πέρασα απ' την κινηματογραφική ζωή μου. Απ' τα μέρη του Χαζόμουτρου.
Σ' εκείνο το σπίτι γυρίστηκε.
Θυμάσαι, μαμά, που είδα ένα σπίτι σε λόφο;
Κι αυτό το πήρα.
Όλη η διαδρομή ήταν πολύ νοσταλγική.
Αυτό είναι το ωραίο με το Λ.Α.
Αντανακλά την προσωπική σου ιστορία,
και κάνοντας μια βόλτα, σχεδόν οπουδήποτε,
είναι σαν αρχαιολογική ανασκαφή, παρ' όλο που δεν είναι τόσο παλιό.
Πάντα το κορόιδευα, γιατί δεν υπήρχε κάτι παρόμοιο.
- Σωστά. - Κατάλαβες;
Αυτό αγαπάμε στο Λ.Α.
Είναι τόσο γλυκό.
Αρχιτεκτονική.
Έχει κτίρια άνω των 20 ετών εδώ.
Αυτό είναι ελληνικής αναβίωσης.
Κι ο Έλληνας μέσα αναβίωση θέλει.
Μια έπαυλη των Διθυρώρ, και...
...μια των Τετραθυρώρ.
Στο Λ.Α. είσαι γνωστός
μόνο αν μένεις σε σπίτι με μεγάλη πόρτα.
Τρία, δύο, ένα...
Γυρίζουμε, κούκλα.
Η Σίλα μελετάει την τέχνη του διαλόγου.
Παρακολουθείς μαθήματα;
Ναι.
Πώς προέκυψε το Τρελές Ιστορίες του Λος Άντζελες;
Είναι καλλιτεχνικός ιστός.
Συνδυάζω τις εμπειρίες μου με την τέχνη και τη ζωή.
Ο Μαλ είπε κάποτε,
"Θεωρούν ότι οι καλλιτέχνες μιλούν για θεωρίες και ιδέες,
ενώ στην ουσία μιλάμε για προμηθευτές χρωμάτων".
Ναι.
Κάθε χαρακτήρας έχει την ιστορία του.
Έχει και τις υπερβολές του, αλλά το προσπερνάς
σ' αυτούς τους πίνακες.
Και μετά, σε όλο αυτό πρόσθεσα
την εμπειρία μου απ' την αγάπη.
Και όλα αυτά ενώθηκαν στην ταινία.
Συνήθως, αποφεύγω τα ενδιαφέροντα άτομα
γιατί πρέπει να γίνω κι εγώ το ίδιο.
Έχω ενδιαφέρον, δηλαδή;
Θέλω να πω, ότι δίπλα σου,
έχω την τάση να κοκορεύομαι.
Έτσι προβάλλονται οι ανόητοι μόνο.
Ο ΣΤΙΒ ΜΑΡΤΙΝ ΠΑΝΤΡΕΥΕΤΑΙ ΤΗ ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΤΕΝΑΝΤ ΣΤΗ ΡΩΜΗ
Παντρεύτηκες. Πού πήγατε;
Στη Ρώμη. Και μαζί. Ευχάριστο αυτό.
Η ταινία είχε ανάλαφρο χιούμορ.
Ήταν ρομαντική, με τα φώτα της πόλης...
ΚΑΚΩΣ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΕΣ ΑΡΙΘΜΟ
...να βοηθούν τους εραστές να βρεθούν.
Έτσι σκεφτόμουν τότε.
Γνώρισα τη γυναίκα μου και άλλαξε η ζωή μου.
Όταν γνωρίσεις το σωστό άτομο, όλα φαίνονται ήρεμα.
Αυτό αφηγείται κι αυτή η ιστορία.
Διάβασα ένα άρθρο για την επαγωγή.
Μπορείς να παράγεις ρεύμα με...
ΦΙΛΑ ΤΗΝ, ΑΝΟΗΤΕ
Ο έρωτας αλλάζει τη ζωή;
Είναι ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής σου.
Λέω απλώς ότι ίσως να μην είναι έτσι τα πράγματα.
Αλλά δεν είναι ωραία για μιάμιση ώρα να φαντάζεσαι ότι ισχύει αυτό;
Καλύτερα να πηγαίνω.
Σχεδιάζετε να κάνετε οικογένεια στο μέλλον;
Κι εγώ απορώ.
Α, πρέπει ν' απαντήσω!
Συνήθως, πρέπει ν' απαντάμε.
Αυτό θα βγει ωραίο στην απομαγνητοφώνηση.
"Το σήκωμα των ώμων".
Όταν παντρεύτηκα τη Βικτόρια, μου άρεσε πολύ.
Ήταν αστεία, απολαυστική και πανέξυπνη,
και Αγγλίδα.
Ήταν μια σχέση που εξελίχθηκε σε ρομάντζο.
- Είμαστε κολλητοί. - Κολλητοί;
- Με τον Ρόλαντ; Από πότε; - Είμαστε δεμένοι.
Ήταν και λίγο το "Καλύτερα να παντρευτώ".
Που δεν είναι καλός λόγος. Δεν γίνονται με το ζόρι αυτά.
Δέχομαι.
Έφυγα και ζούσα σε ξενοδοχείο για τρεις μήνες.
Σχεδόν εργένικη ζωή.
Δεν γίνεται γάμος σε δωμάτιο ξενοδοχείου.
Πάντα ένιωθα ότι στις ερωτικές σχέσεις
πάντα ετοιμαζόταν να γίνει κάτι κακό.
Καταλάβατε;
Πού θα το βρω αυτό;
"Ανέκδοτες ιστορίες".
Αυτήν την ιστορία την έγραφα για το γύρισμα ταινιών.
"Άφησαν στο γραφείο μου το σενάριο του Θαυματοποιού.
Ενθουσιάστηκα.
Θα έπαιζα έναν ευαγγελιστή ιερέα και άκαρδο απατεώνα.
Μου ήρθε στο μυαλό ο Μπαρτ Λάνκαστερ στον βραβευμένο ρόλο του Έλμερ Γκάντρι.
Μελέτησα πολύ.
Έμαθα ιρλανδικό χορό για να χορέψει
ο χαρακτήρας μου στη σκηνή συνεπαρμένος.
Έβαψα τα μαλλιά μου καστανά για να μην είμαι ο Στιβ Μάρτιν.
Όργωνα τη σκηνή φωνάζοντας σελίδες παθιασμένων κηρυγμάτων
και στην ταινία έπαιζαν εξαίρετοι ηθοποιοί.
Άρχισα να φαντάζομαι βραβεία και τιμές.
Αντ' αυτού, η πρώτη γραμμή της πρώτης κριτικής έλεγε,
'Μη χάσετε τον Στιβ Μάρτιν με βαμμένα μαλλιά'".
Είσαι μεγάλο αστέρι πια.
Τέρμα το σταντ απ.
Κάνεις συνέχεια ταινίες. Τώρα βγάζεις καινούργια.
Γύρισες κι άλλη ταινία.
Ε, ναι.
- Τι θα πει αυτό; - Θα σου πω.
Δεν απολαμβάνω το γύρισμα,
αλλά την προώθηση της ταινίας.
- Να πηγαίνω σε σόου. - Ναι.
Να δείχνω αποσπάσματα.
Αν περιοριζόμασταν σ' αυτά,
η δουλειά θα ήταν καταπληκτική.
Θες να πεις
ότι δεν σ' ενδιαφέρει το γύρισμα
- αλλά η προώθηση. - Το κάνω μόνο
για τις συνεντεύξεις και τις πρωινές εκπομπές.
Αυτά είναι τα σενάριά μου.
Όταν άρχισα να κάνω ταινίες, είπα "Εντάξει.
Πρέπει να κάνω 40 ταινίες για να πετύχω πέντε".
Έτσι νόμιζα γιατί μια ταινία είναι ένα συνονθύλευμα πραγμάτων.
Δεν μπορείς να το προβλέψεις.
Αεροπλάνα, Λιμουζίνες και Τρένα.
Δεν συστήθηκα ποτέ.
Ντελ Γκρίφιθ, American Light and Fixture,
Διευθυντής Πωλήσεων, κουρτίνες μπάνιου.
Ο Τζον Κάντι ήταν ευαίσθητος και πολυδιάστατος,
και αγαπιόμασταν πολύ.
Είχε μια όμορφη σκηνή...
Δεν θα διαβάσω τον λόγο. Είναι τεράστιος.
Ήμασταν σε έναν σταθμό τρένου κι εξηγούσε όλη του τη ζωή,
κι εγώ ήμουν απέναντι. Έκλαιγα...
...όσο το ερμήνευε.
Το έκοψαν όλο.
Μάλλον το έκοψαν λόγω ρυθμού.
Κανείς δεν θέλει μονόλογο στο τέλος.
Έμειναν δύο ατάκες μόνο.
Δεν έχω σπίτι.
Η Μαρί έχει πεθάνει οκτώ χρόνια.
Είχε μια αγαπημένη ατάκα.
"Έρχομαι κοντά με κάποιους αραιά και πού,
όπως μ' εσένα, ιδίως στις γιορτές.
Για Μάρτιο, Ιούλιο, Οκτώβριο αντέχω.
Αλλά μετά ζορίζει.
Αυτήν τη φορά, δεν μπόρεσα να αφεθώ".
Είχα κουραστεί. Ήθελα να σταματήσω.
Δίνεις τα πάντα σ' αυτές τις ταινίες.
Σκέφτεσαι πολύ, δουλεύεις σκληρά.
Και δύο χρόνια μετά, είναι άλλος ένας τίτλος σ' ένα ράφι.
Στα Πρόθυρα της Τρέλας. Ήξερα ότι θα πατώσει.
Η δοκιμή έδειξε ότι δεν ήταν καλή.
Θυμάμαι που οδηγούσα στη λεωφόρο Βεντούρα
και η αφίσα είχε το πρόσωπό μου με τον σκούφο του Αϊ Βασίλη.
"Ζόρικα Χριστούγεννα", σκέφτηκα.
ΚΑΝΕ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ.
Τόσο χάλια;
Το Πρόθυρα της Τρέλας είναι πολύ χάλια.
Είναι.
- Είναι πολύ χάλια. - Δεν ξέρω...
Στιβ, να ρωτήσω κάτι;
- Δεν θέλω. - Κάτι γρήγορο.
Θα σ' έχουν ρωτήσει.
- Μία ερώτηση μόνο. - Δεν είναι καν επίσημο.
- Πώς και... - Ρώτα.
- Είναι... - Δεν έχεις ερώτηση.
Γιατί δεν είσαι πια αστείος;
- Εντάξει. - Στιβ!
Ένιωθα χαμένος τότε.
Δεν μπόρεσα να συνεχίσω με τη Βικτόρια,
αλλά όταν χωρίσαμε, είπα, "Δεν έφταιγε εκείνη γι' αυτό".
Φταίγαμε και οι δύο. Και πιο πολύ εγώ.
Το διαζύγιο ήταν το πρώτο στάδιο μιας μαύρης τρύπας.
Σκέψου κάποια λεζάντα.
Βασικά, είναι...
τέλειο έτσι.
Δεν χρειάζεται λεζάντα.
Ήταν κρίση μέσης ηλικίας.
Ήταν μια περίοδος... που συνέχιζα
για να αποδείξω ότι δεν είμαι κάτι περιστασιακό.
Γι' αυτό έγραφα διάφορα.
ΣΤΙΒ 1996
Μετά, έδειχνα κάτι άλλο.
Κι αυτό δεν σταματούσε ποτέ.
Και με ικανοποιούσε πολύ η δουλειά μου
και μου έδινε έναν λόγο να σέβομαι τον εαυτό μου.
Και συνειδητοποίησα ότι αν δεν δούλευα διαρκώς,
ο κόσμος δεν θα με συμπαθούσε.
Και έμενα με ένα κενό. Είναι τραυματικό.
ΓΑΛΑ ΑΥΓΑ ΓΙΑΟΥΡΤΙ
Τότε, διάβαζα βιβλία αυτοβοήθειας.
Νόμιζα ότι έπρεπε να μιλώ για όλα.
Μιλούσα με αγνώστους σε αεροπλάνα
για μύχιες σκέψεις μου.
ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ
ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ...
Αυτό νόμιζα ότι έπρεπε να κάνω.
ΣΚΟΤΩΣΤΕ ΜΕ, ΠΑΡΑΚΑΛΩ.
Πώς κλείνει αυτό το κενό;
Νομίζω ότι αυτή είναι η φύση του...
κινήτρου της τέχνης...
Πηγάζει απ' τη βαθιά επίγνωση του κενού.
Όταν ασχολήθηκα με το θέατρο...
άνοιξε το μυαλό μου.
Να δούμε το θεατρικό μου, το WASP.
Έγραφα πράγματα που δεν θα έβαζα ποτέ σε ταινίες.
Και έλεγα ότι είναι αρκετά καυστικά.
Το WASP είναι για μια οικογένεια των ΗΠΑ
και τη βαθιά συναισθηματική αναπηρία που κρύβει από κάτω.
Και η ιστορία που είπε ο Στιβ
για τον πατέρα του στο Χαζόμουτρο,
υπάρχει μέσα στο WASP.
Ένα αγόρι φτιάχνει μακέτα για το σχολείο.
Ρωτάει τον μπαμπά του, "Πώς είναι;"
Δεν είσαι κι ο Φρανκ Λόιντ Ράιτ.
Υπάρχει ένα αγκάθι στην οικογένεια
που δεν θα φαινόταν προβληματικό,
για τη συναισθηματική απόσταση
και την ψυχρή ατμόσφαιρα που επικρατεί.
Ζούσαμε στο Τέξας όταν ήμουν πέντε
κι η μητέρα μου ήθελε να μετακομίσει εδώ.
Ήθελε να ασχοληθεί με το σινεμά ο μπαμπάς.
Μετά αγοράσαμε σπίτι στο Όραντζ Κάουντι με 16.000 δολ.
Έγινε μεσίτης, δηλαδή;
Ήταν η καλύτερη περιοχή γι' αυτό.
Δεν μπορούσε να μας συντηρήσει
με όσα έβγαζε στο θέατρο.
Δεν θυμάμαι αγκαλιές.
Δεν θυμάμαι τρυφερότητα.
Εγώ χαίρομαι τόσο πολύ με το παιδί μου,
που αναρωτιόμουν τι είχε ο πατέρας μου και δεν χαιρόταν.
Σε μια σκηνή η οικογένεια κάθεται και τρώει.
Πέφτει σιωπή στο τραπέζι.
Ο πατέρας είναι αδιάφορος.
Ο πατέρας αυτός είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω γράψει.
Ο γιος θέλει ποδήλατο κι εκείνος του λέει,
"Δούλεψε για να το πάρεις".
Κι ο γιος λέει, "Ήλπιζα μήπως..."
"Αυτά είναι πολυτέλειες, γιε μου.
Ξέρεις τι θα πει αυτό;" "Όχι."
Είναι κάτι που έχεις κι ενοχλεί τους άλλους,
όπως το γκαζόν μας. Είναι μια πολυτέλεια.
Θα μπορούσε να μην είναι τόσο πράσινο.
Εγώ κοπιάζω γι' αυτό.
Ίσως να μην έπρεπε τόσο. Ρίχνω και λεφτά.
Αλλά είναι μια πολυτέλεια με την οποία την μπαίνω σε άλλους.
Ο πατέρας μου θύμωσε πολύ
επειδή αγόρασα ένα σορτσάκι που έκανε τέσσερα δολάρια.
Και έγινε έξαλλος.
Ήταν τεράστιο το ποσό. Αλλά τα έβγαλα μόνος μου.
Έκτοτε δεν ξαναπήρα λεφτά απ' τους γονείς μου. Απ' τα δέκα και μετά.
"Οι πολυτέλειες θέλουν ιδρώτα.
Αν θες ποδήλατο, δούλεψε γι' αυτό".
...έχω ένα οικοπεδάκι στο κέντρο,
αν θες να πηγαίνεις μετά το σχολείο ή το σαββατοκύριακο,
ν' αρχίσεις να το φτιάχνεις, θα σου πάρουμε το ποδήλατο.
- Θεέ μου! - Ξέρω ότι έχεις ενθουσιαστεί.
Δεν είναι εύκολο πράγμα,
αλλά αυτές είναι αρχαίες παραδόσεις
του λαού της Γκοντβάνα που ζούσε στις πεδιάδες του Γολγοθά,
με τις αρχές του Χαμουραμπί,
που γράφτηκαν με σφηνοειδή γραφή στη Βαβυλώνα...
"...και βγήκαν απ' τα κρυπτογραφήματα ανακριτών της Σφίγγας,
και τα αρχέτυπα του Ράτντολντ,
και έφτασαν στα χέρια μου απ' τον Ερμή..."
Συνήθως, όταν σε ενοχλεί κάτι
βρίσκεις τρόπο και το λύνεις.
Οι καλλιτέχνες το ασπάζονται, όμως, και κάνουν τέχνη απ' αυτό.
Καταλάβατε;
Μέχρι που κάποια στιγμή σταματάει να σε πονάει τόσο.
Οι στίχοι του What a Swell Party ήταν στον τοίχο μου με αίμα,
γραμμένοι από τον ίδιο τον Θεό και χαραγμένοι από τεκτονικό μυστρί.
Γιε μου, δεν μιλάμε συχνά.
Βασικά, απ' όσο θυμάμαι, δεν μιλάμε ποτέ.
Αλλά αναρωτιόμουν, πριν χρόνια,
και δεν σε έχω ρωτήσει ως τώρα,
αλλά αναρωτιόμουν...
...τι θα κάνεις στη ζωή σου;
Δεν ξέρω αν αξίζει.
Είναι τέλειο. Υπέροχο.
Δεν ξέρω πολλά για τον μπαμπά μου.
Δεν ήταν καλός άνθρωπος, όμως.
Κι αυτό με στοιχειώνει μια ζωή.
4 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ, 1996 ΑΓΑΠΗΤΕ "ΜΠΑΜΠΑ"
Αυτό το έγραψα το '96.
Πολύ πριν από την αυτοβιογραφία μου.
Είναι κάτι σαν πρόβα για τμήματα της αυτοβιογραφίας,
ως προς τον πατέρα μου και το σπίτι.
Αγαπητέ "Μπαμπά".
Βάζω τα εισαγωγικά γιατί όταν ήμουν μικρός,
μου έλεγαν να σε φωνάζω Γκλεν.
Έτσι, μεγάλωσα χωρίς μπαμπά.
Μεγάλωσα με έναν Γκλεν.
Ναι, το γράμμα ξεκινάει... πολύ κατηγορητικά.
Και κλείνει με κατανόηση.
Λέει πώς η δουλειά μου
ήταν ένας τρόπος να με αποδεχτεί.
Ο φίλος μου ο Τέρι είπε κάτι
που άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τους γονείς μου.
"Αν έχεις κάτι να τους πεις, κάν' το τώρα,
γιατί μια μέρα, θα φύγουν".
Τότε, άρχισα μεθοδικά να τους επισκέπτομαι, να τους μιλώ.
Να τους βγάζω για φαγητό.
Τότε, κατάλαβα τι πέρασε.
Μια ζωή γεμάτη ελπίδες και όνειρα.
Και δεχόταν τρομερή πίεση για να συντηρήσει την οικογένεια.
Πρέπει να ήταν αφόρητη.
Η μητέρα μου ήθελε να δουλέψει.
Θυμάμαι που της είπε, "Η δική μου γυναίκα δεν θα δουλεύει".
Ατάκα βγαλμένη από ταινία.
Συμπονώ πολύ τον πατέρα μου
που δεν είχε τον τρόπο να εκπληρώσει το όνειρό του.
Πώς νιώθεις γι' αυτόν σήμερα;
Τον συμπαθώ.
Είχε φοβερή αίσθηση του χιούμορ.
Δεν το ήξερα.
Και... μακάρι να μπορούσα να του μιλήσω και πάλι.
Πήρα εύσημα
για μια ιστορία που έγραψα για εκείνον.
Έλαβα ένα γράμμα από μια γυναίκα που έλεγε...
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ 92ND STREET Y
..."Διάβασα το άρθρο. Το έδωσα και στον σύζυγό μου και το διάβασε.
Και μετά είπε..."
Συγγνώμη.
Σιγά σιγά. Πιες νεράκι.
Στην τηλεόραση βρήκε...
"Είπε, 'Ποιο είναι το τηλέφωνο του γιου μας;'"
Ουάου.
- Δεν πέρασε η ώρα; - Τελειώνουμε.
Αλλιώς, θ' αυτοκτονήσω.
Να σου πω τ' όνειρό μου;
Μια γυναίκα με πήγε σ' ένα λιβάδι για να μου δείξει τον τάφο μου.
Ο τάφος ήταν ανοιχτός και μέσα ήταν ο σκελετός μου.
Κι ο σκελετός χαμογελούσε διάπλατα.
Γύρισα στη γυναίκα και είπα,
"Γίνεται να πεθάνω ευτυχής;"
Και απάντησε, "Γίνεται".
"Τι πρέπει να κάνω για να το πετύχω;"
Κι απάντησε, "Περιπέτεια".
"Να βλέπω καταρράκτες και να γυρίζω τον κόσμο;"
Είπε, "Όχι, κόσμο".
Πάμε για πρόβα, ξεκινάμε σε μία εβδομάδα.
Όταν ξεκίνησα να παίζω πάλι μπάντζο, μετά το διαζύγιο,
σκέφτηκα ότι θα δεχτώ κριτική γι' αυτό.
Αναπόφευκτα, κατάλαβες;
Σκουριασμένος λόγω COVID.
"Από κωμικός, μουσικός". Δεν έχω χειρότερο.
- Καλό ήταν. - Πέρασε καιρός.
Έχει λαθάκια.
Μη μ' ακούσει ο Μπέλα Φλεκ.
Δεν σχολιάστηκε.
ΝΑΣΒΙΛ, ΤΕΝΕΣΙ
ΑΛΙΣΟΝ ΜΠΡΑΟΥΝ ΜΟΥΣΙΚΟΣ
Το κοινό που έχουν όλα αυτά που μετρούν για τον Στιβ
είναι η δυσκολία που έχουν για να πραγματοποιηθούν.
Μιλάμε για μια προσωπικότητα που θέλει να αριστεύσει σε κάτι,
και μελετάει σε βάθος μέχρι να μάθει πώς γίνεται αυτό
και, συχνά, το παρατάει αφού το καταφέρει.
Όταν παίζεις μπάντζο...
...μετανιώνω που δεν συνέχισα τη δική μου πρώτη αγάπη
στη μουσική.
Θα κάναμε ωραία ομάδα.
- Τι όργανο; - Αυτοσχέδιο.
Εργένη #2. Τελείωσε την πρόταση.
"Θ' ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά..."
"Είμαι γυμνός τώρα".
Μα...
Κάναμε διακοπές μαζί στο Σεντ Μπαρτς.
ΕΪΠΡΙΛ ΓΚΟΡΝΙΚ ΦΙΛΗ
Εγώ, ο Έρικ και ο Στιβ.
Ο Στιβ δεν ήθελε να είναι μόνος.
Αυτό είναι σίγουρο.
Γνώριζε κάποια, κι ακόμα κι αν διάβαζε βιβλίο,
σκεφτόταν, "ας βγούμε μαζί".
Γεια.
Πρόσεξα το βιβλίο σου, Ο Δήμαρχος του Κάστερμπριτζ.
Φοβερή σύμπτωση,
η διατριβή μου ήταν στον Τόμας Χάρντι...
Πόσο καιρό είσαι μόνος;
Θέλω να γνωρίσω κάποια με την οποία να μπορώ να μιλώ.
Εις υγείαν.
Πώς να μην έχω άγχος;
Γιατί; Δεν κάνεις κάτι κακό.
Σ' αρέσει η βόλτα στο πάρκο;
- Στη βροχή! - Θεέ μου!
Θέλω να δεις το Music Man.
- Γιατί... - Το έχω δει!
Θυμάμαι ένα ραντεβού.
Πήγαμε για φαγητό και κάθισε δίπλα στον Στίβεν Σπίλμπεργκ.
Και ταίριαξαν αμέσως.
Κι αυτή η γυναίκα ήθελε πάντα να διαφωνεί.
Κάτι που δεν με χαρακτηρίζει.
Στην επιστροφή, λέει,
"Γιατί να μην είσαι σαν τον Σπίλμπεργκ;"
Χαμογέλα, ρε...
Και σκέφτηκα, "Πάει κι αυτό".
- Καλό αυτό. - Όλοι έβαλαν λίγα.
Στάσου να...
Θα γίνουν διάφορα.
Δεν παίζω καλά.
Αρχίσαμε τις κακίες.
Δεν θα έλεγα ποτέ τρία.
Δύο.
- Ένα ακόμα; - Ένα.
Αν εξαιρέσουμε την Ανν, μιλάμε ειλικρινά...
για ηλικιωμένους παίκτες.
Δεν έχουμε χρόνο.
Ναι, αλλά ποιος μιλάει έτσι;
Εγώ κάνω το αυτοσχεδιαστικό κομμάτι.
Κι εσύ λες, "Δεν μετράμε έτσι."
-"Ένα..." - Ένα Παράξενο Ζευγάρι.
- Το ξέρω. - Ναι.
Θα σας πω τι έχω μάθει... απ' αυτό.
Δεν θέλω να γυρίζω ντοκιμαντέρ.
Να κάθομαι
και να βρίσκω κάτι μικρό που ν' αξίζει τον κόπο μέσα σε...
Πώς γνώρισες την Ανν;
Στην αρχή, σκέφτεσαι διάφορα,
- γιατί γνωριστήκαμε στο... - Τηλέφωνο.
Έκανα επαληθεύσεις στοιχείων για το New Yorker.
Μου είχαν αναθέσει μια ιστορία του
με μία κλήση στάθμευσης που καταλήγει σε τρελό επεισόδιο.
Τον κάλεσα και του είπα,
"Ξέρω ότι είναι κωμικό και σίγουρα όχι ρεαλιστικό,
αλλά αν θες να είναι ακριβές,
άκου τι πρέπει να γίνει". Και μου είπε,
"Εννοείται. Ας το διορθώσουμε για να το γελοιοποιήσουμε".
Και μιλούσα τακτικά μαζί του.
Είχε γράψει κάτι προσωπικό, για την οικογένειά του.
Μίλησε με την αδερφή του, τη Μελίντα, και με άλλους,
και γίναμε φίλοι απ' το τηλέφωνο.
Έλεγα στον ψυχίατρο ότι σκέφτομαι συνέχεια κάποια.
Στις διακοπές στο Σεντ Μπαρτς, έλεγε,
"Ανν Στρίνγκφιλντ. Μα δεν είναι υπέροχο όνομα;"
Λίγο μετά, με κάλεσε για φαγητό με φίλους.
Φτάσαμε νωρίς και οι δύο,
και είχα ένα σταυρόλεξο μαζί μου,
για ν' απασχοληθώ μέχρι να φτάσουν όλοι.
Εκείνος ήταν ήδη εκεί κι έλυνε το δικό του.
Είναι λίγοι αυτοί που θα έλεγαν
"Ταχυδακτυλουργικά, μπάντζο. Ό,τι πρέπει για μένα".
Αλλά... είμαι κι εγώ στη λίστα.
Κάνει ένα κόλπο με δύο τραπουλόχαρτα.
Πίσω και μπροστά, δύο χαρτιά.
Ό,τι πιο όμορφο έχω δει, νομίζω.
Κι ακόμα δεν ξέρω πώς το κάνει.
Θα πάρω αυτό το χαρτί...
θα το διπλώσω στη μέση, έτσι, για να φαίνεται η φιγούρα.
Και θα πάρω το άλλο...
θα το διπλώσω στη μέση...
για να φαίνεται πάλι η φιγούρα.
Θα το βάλω μέσα έτσι.
Σκούριασα. Έχω να το κάνω χρόνια.
Τώρα, φαίνεται το πίσω μέρος απ' έξω και η φιγούρα από μέσα.
Τώρα, το ωραίο κομμάτι.
Αν σπρώξετε το χαρτί από μέσα...
θα γυρίσει.
Το πίσω μέρος πάει μέσα και είναι ολόκληρο.
Ακέραιο, θα έλεγα. Γυρίζουμε αυτό.
Πάμε πάλι. Το σπρώχνουμε.
Γυρίζει το χαρτί και είναι πάλι ολόκληρο.
Το συγκλονιστικό μ' αυτό είναι...
το μόνο μέρος που γυρίζει είναι αυτό που περνάει από μέσα.
Οπότε...
Αυτό είναι το μέρος που πέρασε,
κι αυτό που δεν πέρασε.
Μπορείς να...
Αυτό ήταν.
Μου το έμαθε κάποιος στη Φλόριντα. Σε λέσχη.
Μου το έδειξε και έμεινα άφωνος.
"Θα σου μάθω να το κάνεις".
Και μου το έμαθε.
Αλλά δεν μπορούσα να το καταλάβω.
Ο Στιβ έχει σόου στο Met.
Αυτά είναι κινέζικα κεραμικά.
Τα Μινγκ είναι μέρος αυτών.
Ναι. Και είναι ασφαλές
να σε ρωτήσω πόσο κάνουν;
Δεν συζητώ για την αξία των πραγμάτων
γιατί ο κόσμος κοιτάει κάτι
και στέκεται μόνο στην αξία του.
Όπως ένας πίνακας 4 εκατ. δολαρίων.
Θα έλεγα ότι ξεκινούν από 300.000
και φτάνουν τα δύο εκατ.
Δύο εκατ. δολάρια; Απίστευτο.
Ναι.
Για παράδειγμα, αυτό... Χριστέ μου.
ΓΟΥΙΝΣΛΟΟΥ ΧΟΜΕΡ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΡΕΥΜΑΤΑ
Έχει φοβερό μάτι. Ξέρετε για...
...το βραβείο Μαρκ Τουέιν; Ήταν στην Ουάσινγκτον.
Ήμασταν σε ένα δείπνο στο...
Κακώς τα λέω εγώ.
Άλλος τα αφηγείται καλύτερα.
Δειπνούσαμε στην Εθνική Πινακοθήκη.
Είχε μόλις βραβευτεί από το Ίδρυμα Κένεντι, είχε 200 άτομα,
μεγάλο δείπνο και πίνακες παντού τριγύρω.
Και μια κυρία λέει, "Δεν ξέρετε ότι ο Στιβ
μπορεί να κατονομάσει κάθε ζωγράφο εδώ μέσα".
Και ο Στιβ σηκώθηκε.
Κι άρχισε να το κάνει.
"Χόπκινς, Γουάτκινσον, Γουίλκινς, Τζουλάι".
Και κατονόμασε κάθε ζωγράφο στους τοίχους
της Εθνικής Πινακοθήκης.
Συγκλονιστικό κατόρθωμα.
Τι θέση έχει η τέχνη στη ζωή σου σήμερα;
Θα έλεγα σίγουρα την τρίτη θέση.
Γυναίκα και οικογένεια, μετά τα σόου.
Συγγραφή, τα δικά μας. Η καλλιτεχνική ζωή, δηλαδή.
Κι αυτό είναι ένα καλό...
...χόμπι, αρκετά διασκεδαστικό, κατάλαβες;
Ποια θέση είχε;
Την πρώτη.
Μοιράζεσαι αυτά που κάποτε χάζευες.
Πες μας γι' αυτό.
Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΤΙΒ ΜΑΡΤΙΝ
Ήταν κάτι πολύ προσωπικό...
τουλάχιστον... μέχρι τώρα.
Αυτό που άλλαξε είναι ότι γνώρισα τη γυναίκα μου.
Το ιδιωτικό μου κομμάτι μπόρεσε πια να ελιχθεί.
Η τέχνη ήταν ελεύθερη πλέον και δεν αποτελούσε τη λύτρωσή μου.
Είσαι το κάτι άλλο. Με όλη αυτήν την τέχνη
δείχνεις στον κόσμο
- ότι δεν είσαι μόνο κωμικός. - Ναι.
Κι ο κόσμος αναρωτιέται γιατί,
αλλά όλοι ξέρουμε την απάντηση.
Ποιος είναι ο Ντε Κούνινγκ;
Ένας σημαντικός Αμερικάνος...
Έχεις δει το Πόλοκ, ο Ασυμβίβαστος;
Έχεις δει
Αγωνία και Έκστασις για τον Μιχαήλ Άγγελο;
Είδα το Η Άγνωστος με τη Λάνα Τέρνερ.
Και στο φόντο είχε έναν υπέροχο αφηρημένο πίνακα
με τον οποίο ασχολούνταν όλοι.
Νομίζω ότι ήταν του Ντε Κούνινγκ.
"Έπαψα ν' ασχολούμαι με ταινίες τότε
που έπαψαν ν' ασχολούνται κι αυτές μ' εμένα.
Μετά από 40 χρόνια, είχα εξαντλήσει κάθε περιέργεια,
αυτό που μ' έκανε ν' αφιερώνω χρόνο,
που κάλμαρε τις αιχμηρές κριτικές
και με προστάτευε από κάθε αποτυχία.
Κάποια στιγμή, στερεύεις.
Αντίο, ταινίες, περάσαμε καλά".
Μ' αρέσει πολύ η τελευταία ατάκα.
Μπορεί να γραφτεί με ένα σκίτσο.
- Ναι. - Σχόλια που αποχαιρετούν.
Θα μπει σίγουρα.
Ακόμα δεν έχουμε βρει τον τίτλο.
- Αφού βρήκαμε. - Είναι σίγουρο;
"Αναμνήσεις Ταινιών και Άλλων Ασχολιών".
Το "Νούμερο Ένα Προχωράει" ή...
- Έπαιζε κι αυτό. - Ναι.
Το Νούμερο Ένα Προχωράει.
Μ' αρέσει η ιδέα της φιγούρας που λέγαμε.
Ναι, κι εμένα, αλλά...
Το βιβλίο μιλάει για τις ταινίες σου.
Έτσι θα καταλάβει ο κόσμος ότι...
Έτσι με βλέπει ο κόσμος;
Ακριβώς.
- Πολύ σωστά. - Κατάλαβες...
Βγάλε φωτογραφία.
Αυτό είναι.
- Να σε φωτογραφίσει; - Ναι.
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΑΣΧΟΛΙΕΣ
ΤΟ ΝΟΥΜΕΡΟ ΠΡΟΧΩΡΑΕΙ!
Συνήθως, παντρεύεσαι, κάνεις παιδί, δουλεύεις,
το παιδί μεγαλώνει, γίνεσαι 70
και τα παιδιά φεύγουν.
Η δική μου ζωή πάει ανάποδα.
Δούλεψα σκληρά στην αρχή,
μετά έκανα έναν ευτυχισμένο γάμο,
κι ένα φανταστικό παιδί στο τέλος.
Και, εμ... μ' αρέσει.
Αυτά είναι έτοιμα.
Υπογράφω...
έξι χιλιάδες βιβλία.
- Αλήθεια; - Ναι.
Αλλά έχω το iPad και κάνω μόνο αυτό,
και μερικά... όταν τρώω.
Δεν το κάνει άλλος;
Όχι, δεν θα ήταν σωστό.
Είχες 27 παιδιά στις ταινίες.
ΔΕΣΜΟΙ ΣΤΟΡΓΗΣ
Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΗΣ ΝΥΦΗΣ
ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΜΠΕΛΑΔΕΣ
Σας έχω πει πώς ο ρόλος του πατέρα στο σινεμά
άνοιξε τον δρόμο για την πατρότητα;
Κι εγώ ήμουν παιδί, σαν εσένα.
Σ' απασχολούν πολλά απλώς.
ΔΕΣΜΟΙ ΣΤΟΡΓΗΣ
Άρχισα να κάνω ταινίες με παιδιά.
Και μου άρεσαν, αλλά πίστευα,
"Είναι τέλεια. Τα βλέπω στα καλύτερά τους".
Τρεις ώρες τη μέρα και μετά, οι γονείς στο σπίτι
αναλαμβάνουν τα δύσκολα.
Είμαι καλά, μπαμπά!
Σήκω πάνω. Δεν πας πουθενά. Είσαι τιμωρία!
Μετά, έκανε παιδιά η Νταϊάν Κίτον.
Και θυμάμαι την κόρη της που έπαιζε στην αυλή,
και σκέφτηκα, "Δεν με χαλάει να παίζει ένα παιδί στην αυλή".
Έδειξε μεγάλη χαρά, ενδιαφέρον
και τρυφερότητα...
ΝΤΑΪΑΝ ΚΙΤΟΝ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
...για τον Ντουκ, το τρελοκομείο.
Ήταν υπέροχος.
Για μένα, ήταν ευγενικός.
- Φαντάζεσαι τον εαυτό σου μπαμπά; - Ναι.
Το βρίσκεις αστείο; Είσαι άτακτη, άτακτη!
Όταν κατάλαβα ότι θέλω να είμαι μαζί του,
σκέφτηκα, "Δεν έχει παιδί ως τώρα".
Αν ήμασταν μαζί, δεν θα υπήρχε αυτή η επιλογή.
Αυτό που σκεφτόμουν ήταν,
ή να ξεπεράσω τη σχέση
ή την ιδέα του παιδιού.
Δεν περίμενε να κάνει παιδί.
Δεν το είχε σκεφτεί.
Ίσως επειδή είχε παιδικά τραύματα
που δεν ήθελε να περάσει σε άλλους.
Δεν ένιωθε την ανάγκη για παιδί.
- Τζορτζ; - Νίνα;
Θέλω να ξέρω πώς νιώθεις γι' αυτό.
Δεν έχουν χοτ ντογκ!
Θεέ μου! Μη! Παιδί μου!
Όχι! Όχι!
Νιώθω υπέροχα. Το θέλω πολύ.
Αλήθεια;
Εννοείται.
Μου είπε, "Κάθεσαι";
"Ναι", "Εντάξει, ωραία.
Έχω ένα νέο". "Τι;"
Περιμένετε παιδί.
"Η Ανν είναι έγκυος". Και ρώτησα, "Από ποιον;"
Δεν συμβαίνουν αυτά στην ηλικία μου.
Ο Πικάσο έκανε παιδιά στα 70 του.
Δεν μιλάμε για τον Πικάσο.
Είναι ο μόνος που έκανε παιδί στα 70.
Είναι καλλιτέχνης. Κάνει ό,τι θέλει.
Εγώ είμαι ένας τυχαίος.
Έχω το μήνυμα απ' το νοσοκομείο.
Το ότι είχε συγκινηθεί τόσο και δεν του ήταν πρόβλημα αυτό
ήταν ό,τι καλύτερο.
- Σπρώξε. - Έτσι.
Ωραία. Έρχεται.
Είναι κορίτσι! Ωραία. Συγχαρητήρια, μαμά.
Η πρώτη φορά που είδα τον έρωτα της ζωής μου
ήταν όταν γεννήθηκε το μωρό.
Είναι κορίτσι.
Αγαπώ τα κορίτσια.
Είδα την Ανν να κρατάει το μωρό
και να το κοιτάζει
και δεν υπήρχε κανείς άλλος στον πλανήτη.
ΜΙΑ ΚΡΑΥΓΗ - ΑΣΤΕΙΟ ΔΥΟ - ΟΧΙ ΑΣΤΕΙΟ
Είμαι στην Ουάσινγκτον
που πρόσφατα έμαθα ότι είναι η πρωτεύουσα.
Για να λάβω το περίφημο βραβείο
που είναι το μόνο σημαντικό βραβείο κωμωδίας των ΗΠΑ
πέρα απ' τα λεφτά.
Είχε ενδιαφέρον γιατί ο Στιβ είναι αλλιώς.
Είχε άλλη πορεία.
Είχε αφήσει το σταντ απ, αλλά όχι ακριβώς.
Λένε ότι η τέχνη των ταινιών είναι συλλογική υπόθεση.
ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΟΣΚΑΡ
Το ότι ξεχώρισα και βραβεύομαι απόψε μόνος...
σημαίνει ότι δεν ισχύει.
Το λατρεύει. Είναι ξεκαρδιστικός.
Παραμένει πολύ αστείος.
Το κάθαρμα.
Και...
...το δέχομαι ταπεινά.
ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ
Το μόνο που θα το έκανε καλύτερο
είναι αν υπήρχαν κι άλλοι υποψήφιοι...
...για να νιώσω ότι κέρδισα κάποιον.
Ευχαριστώ.
- Γεια σας. - Είμαι η Μπράντι Ο'Τουλ.
- Χαίρομαι πολύ. - Κι εγώ.
Θα σας εξηγήσω
- τι θα κάνουμε. - Εντάξει.
Ξεκινάμε με τα Emmy, για δέκα λεπτά.
- Ωραία. - Ελάτε.
Είναι το σκετσάκι με το ασανσέρ.
Θα βγάλουμε ομαδικές φωτογραφίες και ατομικές.
- Εντάξει. - Θ' αλλάξουμε εκεί.
- Καλώς. - Θα γίνει γρήγορα.
Όλα είναι...
Δεν βαριέσαι ποτέ τις κάμερες;
Το προσέχω, αλλά συμμετέχω σε μια εκπομπή τώρα.
- Το ξέρω. - Υποδύομαι κάποιον άλλον.
Τι κάνουμε τώρα; Ρούχα;
Γεια, Σελίνα.
Θα μου πήγαινε αυτό.
- Ν' αλλάξουμε. - Συμφωνώ.
Ναι. Είσαι... Γεια. Πώς σε λένε;
Ναι. Άμπερ.
Δεν θα έπαιζα καν, αλλά με ρώτησαν αν θέλω.
"Ναι, αν γίνει στη Ν. Υόρκη,
δεν αφήνω το παιδί μου.
Δεν πάω για γύρισμα στην Ατλάντα για τρεις μήνες".
Αλλά σκέφτηκα, "Ως σεναριογράφος, θα είμαι εκεί κάθε μέρα".
- Μάρτι. - Ναι;
Το ντοκιμαντέρ θέλει δίωρη συνέντευξη από σένα κι ένα σκετσάκι.
Γιατί το έκανα; Ένα όνειρο είχα
Άσ' το καλύτερα. Ευχαριστώ.
Χαριτωμένο.
Μας αρέσουν τα γέλια. Ναι.
Νεαρέ;
Είναι σχεδόν ανέφικτο. Είμαι 76.
- Ναι. - Και η σειρά έγινε επιτυχία.
- Ναι. - Δεν γίνονται αυτά.
- Γίνονται. - Ναι.
- Αλήθεια; - Φυσικά.
Ποιος κάνει επιτυχία στα 76;
Τζέιν Φόντα και Λίλι Τόμλιν.
Σωστά. Εννοείται.
- Καλύφθηκα. - Ναι.
- Κέρδισες. - Πράγματι.
- Καλά πήγε κι αυτό. - Ναι.
ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΠ' ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΤΙΒ
Με ενθάρρυνε να κάνω παιδί απ' το '96.
Έχω κάμποσα χρόνια ακόμα.
Αν έχεις 3χρονη κόρη στα 60 σου,
δεν θα έχεις θέμα με διαζύγιο.
Οι σχέσεις σου ήταν σταθερές και υπεύθυνες
και το επιβεβαιώνουν.
Αν θεωρείς τον Ρότζερ σημαντικό
πού ν' αποκτήσεις παιδί!
Δεν μαθαίνεις μόνο απ' τα λάθη σου.
Θα μάθεις κι απ' τα δικά μου
γιατί μελετάς σωστά την ανθρώπινη φύση.
Γεια, ο μπαμπάς είμαι.
- Είναι 18 Μαρτίου 2020. - Ο Στίβι!
ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΙΒ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΟΥ
- Είμαστε στη Σάντα Μπάρμπαρα... - Να πω "γεια!"
Συνειδητοποίησα ότι δεν σου έχω πει ποτέ ότι σ' αγαπώ.
Είναι δυνατόν; Απίστευτο!
Τέλος πάντων, σ' αγαπώ.
Κι εσένα και τη μαμά. Να το ξέρεις.
Δεν ξέρω. Δεν νομίζω ότι είμαι κακός μπαμπάς.
Δεν ξέρω πώς είναι ο καλός μπαμπάς.
Αλλά είμαι τρυφερός μπαμπάς.
Κάνει ταχυδακτυλουργικά για τα γενέθλιά της.
Αλλά περνάει απαρατήρητο.
Θυμάμαι τον κανόνα μου.
Ποτέ σε παιδιά κάτω των οκτώ.
- Ακριβώς. - Ναι.
Της μαθαίνει μπάντζο.
Όταν εκείνη έχει πρόβλημα με κάτι, εκείνος της το λύνει.
Το διορθώνει κάνοντάς τη να γελάσει.
Είναι συγκλονιστικό.
Όταν επιστρέψω, θ' αλλάξουν πολλά.
Εννοείται. Τέρμα η διασκέδαση και τα παιχνίδια.
Μόνο σκληρή δουλειά.
Την αφήνει να του φτιάχνει τα μαλλιά και μετά λέει,
"Μου πάει; Θέλω ν' αρέσω στη μαμά",
και του λέει, "Είσαι κούκλος".
Έγινε όλα αυτά που ήθελε απ' τον μπαμπά μας.
Αυτό το παιδί θα πάρει μόνο αγάπη.
Πώς νιώθεις που η κόρη σου είναι στην ταινία;
Δεν μ' αρέσει.
Έχω τόση χαρά στην προσωπική μου ζωή που δεν τη χαλαλίζω για κανέναν λόγο.
Λογικό να μην εκθέτεις το παιδί σου.
Μα είναι μέρος της ιστορίας,
οπότε κάναμε ένα σκίτσο στη θέση του παιδιού.
Ετοιμάστε τα εισιτήρια.
Το σόου είναι μία ώρα και 55 λεπτά.
Η ιδανική διάρκεια είναι μία ώρα και 48 λεπτά.
Ας κόψεις το μπάντζο.
Έχω συνέταιρο πια.
Αυτό τα κάνει όλα πιο εύκολα.
Αν δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο και δεν πάει καλά...
Ναι.
Έχω έναν συνέταιρο που τον κοιτώ και λέμε... "Ουπς".
Κι αν πεθάνει ο Μάρτι;
Γιατί γελάω;
Τι θα κάνεις τότε;
Θα σταματούσα, λογικά. Το εννοώ.
- Αλήθεια; - Ναι.
Τι άλλο να κάνω;
Δεν βλέπω την καριέρα μου ως... "Επέστρεψα!"
Δεν ξέρω.
Είναι τρομερό, πάντως.
Ξεκίνησες μόνος το σταντ απ,
και μετά είδες ότι σ' αρέσει η ομαδική δουλειά.
Ένα, δύο, τρία, μ' ακούς;
Ναι.
- Άσε το υφάκι... - Δίπλα είσαι.
Δεν με άκουγες χθες.
Φύγετε απ' τον ήλιο.
Δεν έχει ζέστη.
Χαιρόμαστε πολύ...
Γι' αυτό δεν φοράω αυτά.
Ο μόνος Καναδός που απέρριψε το Schitt's Creek...
που είπε όχι σ' αυτό...
-"Απέρριψε"; - Ναι, αυτό είπα.
Θα δω ότι το αμάξι Είναι στο γκαράζ σου
Για ν' απολαύσω ένα μασάζ Απ' τα χεράκια τα δικά σου
- Καλύτερο; - Όχι.
- Πέντε λεπτά ακόμα. - Όχι. Κάτι άλλο;
Απλώς πάρε με αγκαλιά και θα...
Ναι, μια χαρά.
Θέλουμε σινεμά κλειστό Κι αυτός κλύσμα δαγκωτό
- Μεγαλώνει έτσι. - Το ξέρω.
Δεν καταφέραμε κάτι.
Να πω, "Γάμα τη γάτα σου" να τελειώνουμε;
Με τα σέξι...
- Σώβρακα - Εσώρουχα
- Πώς τα λένε; - Εσώρουχα.
Εσώρουχα.
Πώς γίνεται; Τραβούν πολλά πλάνα σου;
- Ναι. - Και κόβουν τα σημεία
που είναι βαρετά και εγωκεντρικά.
Πού το πας;
Θα μείνει πολύ λίγο...
- Ναι. - 12 λεπτά.
Καλύτερα να βγει όταν πεθάνω. Αυτό ελπίζω.
Εγώ νομίζω ότι θα ζήσεις... πολύ, πολύ καιρό.
Τα τελευταία χρόνια θα 'ναι ζόρικα.
Θα είσαι στον κόσμο σου...
- Ναι. - Εγώ θα σε χτενίζω.
Θα 'χεις μακριά μαλλιά.
Κι εσύ θα λες, "Να βγάλω αυτήν την πρίζα";
Όταν αγχώνομαι, γίνομαι νευρικός.
Κάποτε, πηγαίναμε με τον Μάρτι...
σε κάποια απονομή ή κάτι τέτοιο.
Και του είπα, "Θα τα παρατούσα". Με ρωτάει, "Γιατί;"
"Δεν θέλω να έχω άλλο άγχος πια".
Κατάλαβες;
Δεν είναι ακριβώς άγχος, αλλά αγωνία.
Υπάρχει όμως αρκετή αδρεναλίνη.
Είναι πολύ προσωπικό αυτό.
Καλώς.
Κυρίες και κύριοι,
υποδεχτείτε τον Στιβ Μάρτιν.
Ναι! Ευχαριστώ.
Και τώρα, θέλω να σας παρουσιάσω έναν άνθρωπο που θεωρώ
τρομερά υπερβολικό.
Έναν απ' τους πιο εργατικούς του χώρου
μιας και δεν του βγαίνει αυθόρμητα.
Έχει παίξει σε δύο επιτυχίες μόνο.
Και ο μόνος Καναδός που απέρριψε το Schitt's Creek.
Υποδεχτείτε τον Μάρτιν Σορτ.
- Θεέ μου. - Είμαι ο καλύτερος!
Ευχαριστώ, κυρίες και κύριοι!
Το σόου λέγεται, "Αν είχαμε λεφτά, δεν θα 'μασταν εδώ".
Σωστά.
- Και θέλω να σου πω, νεαρέ Στίβεν... - Ναι.
Είσαι κούκλος.
- Ευχαριστώ. - Αλήθεια.
Αυτό είναι το καλό όταν δείχνεις 70 απ' τα 30 σου.
Και είναι τιμή μου να στέκομαι δίπλα σ' αυτόν τον άνθρωπο
που είναι συγγραφέας, σεναριογράφος, μουσικός,
συνθέτης και θρυλικός κωμικός.
Να σου πω...
Είναι και δική μου τιμή να είμαι δίπλα σ' αυτόν
που στέκεται δίπλα σ' εμένα.
Ήταν τέλεια γιατί...
Είχαμε μπόλικο υλικό και το σόου κράτησε λιγότερο.
Κράτησε δέκα λεπτά λιγότερο.
Χθες έγινε αυτό.
Δεν καμαρώνει για τον εαυτό του συχνά.
Όταν κατεβαίνει απ' τη σκηνή,
αξιολογεί τα πάντα.
"Είπαμε αυτό το αστείο αυτήν τη στιγμή.
Άρεσε στο κοινό.
Αυτό ήταν πολύ πετυχημένο".
Πρώτη εμφάνιση, έτσι κι έτσι.
- Ναι. - Δεύτερη, πήγε καλά.
- Ναι. - Τρίτη, έτσι κι έτσι.
Συμφωνώ απόλυτα.
Δεν γίνεται να είσαι τέλειος κάθε βράδυ.
Σε κρατάει σε εγρήγορση η προσπάθεια να το κάνεις σωστά.
Το να νιώθεις ότι είσαι χρήσιμος δεν σ' αφήνει να γεράσεις.
Μου άρεσες στη σκηνή απόψε.
- Ευχαριστώ. - Παρακαλώ.
Θέλω να δουλέψουμε μαζί μια μέρα.
Φλερτάρετε.
Έκανα ένα διάλειμμα 30 χρόνων απ' το σταντ απ.
Και τώρα επέστρεψα, ώριμος πια.
Είναι η ώριμη εκδοχή μου.
Πιο ειλικρινής, βασικά.
Απορία.
Έγινα 65 πρόσφατα,
και τα παιδιά μού έκαναν ιδιωτική ασφάλιση.
ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ PODCAST
Είναι απαραίτητη πια.
Ανησύχησα γιατί
ήταν λες και ζούσα σε δύο επίπεδα.
Από τη μία, είναι αυτό που βιώνεις και δεν αλλάζει,
κι απ' την άλλη, ο χρόνος που περνάει και που ξαφνικά σε κάνει,
μυστηριωδώς, πιο μεγάλο απ' ό,τι περίμενες να είσαι.
Απ' τη μία, είναι όπως τα λες, επειδή ζεις με έναν τρόπο,
αλλά έχεις έναν αριθμό στο μυαλό σου
- που σήμαινε κάτι μια ζωή. - Σωστά.
Ότι γέρασες.
Αλλά υπάρχει και το σκεπτικό,
"Μπορεί να ζήσω άλλα... 25 χρόνια".
Νιώθεις αλλιώς μέσα σου
απ' ό,τι όταν ήσουν 40 ή 50 ή κάποια άλλη στιγμή;
Στα 40, σκεφτόμουν τον θάνατο.
Νευρωτικά.
Μια λανθασμένη εικόνα κατάληξης.
Τώρα, είναι ρεαλιστική.
Αλλά μεταξύ τους...
η ρεαλιστική είναι πιο ανεκτή
απ' την άλλη.
Οπότε...
Γεια χαρά.
Συγγνώμη. Να χαιρετήσουμε;
- Έλα εδώ. - Συγγνώμη.
- Πας κάπου; - Δεν πειράζει.
- Γεια σου. - Αλήθεια;
- Τι κάνεις; - Καλά.
Συγγνώμη που διακόψαμε.
- Θα το χρησιμοποιήσουμε. - Μου θυμίζεις...
Δεν ήταν ασήμαντο.
Πώς είπαμε ότι σε λένε;
Εντάξει. Να δω το πρόσωπό σου;
Ναι, σωστά.
Τι άλλο σκέφτεσαι;
Το Captain Upton's House ζωγραφίστηκε το 1928.
Είναι έργο του Έντουαρντ Χόπερ και το αγόρασα πριν από 30 χρόνια.
Αρχικά μοιάζει με ένα μοναχικό σπίτι σε λόφο,
και αντιπροσωπεύει τη μοναξιά.
Αυτό το σπίτι δεν έχει ζωή.
Αλλά το περίεργο μ' αυτό είναι...
Μετά από χρόνια, κατάφερα να το κοιτώ,
και να έχω αλλάξει γνώμη γι' αυτό.
Όσο το κοιτούσα, το σπίτι έπαιρνε ζωή.
Τα παράθυρα είναι ανοιχτά και μπαίνει αέρας μέσα
και οι κουρτίνες κουνιούνται.
Εδώ είναι η βεράντα και μέσα απ' τα παράθυρα
σχεδόν αισθάνεσαι τα έπιπλα από ρατάν.
Οπότε, για μένα, είναι ένας πολύ ζωντανός πίνακας.
Κάτι χαρούμενο γίνεται μέσα.
Δεν με προβληματίζει καθόλου.
Έχει κόσμο το σπίτι.
Τα παιδιά, για όλους μας,
είναι η μεγαλύτερη πόρτα της ζωής.
Εκεί που είσαι ένα πλοίο στις θάλασσες του κόσμου,
γίνεσαι μουράγιο και λιμάνι για κάποιον.
Ξέρεις τον ρόλο σου.
Είναι απλώς... μια εστία.
Υποτιτλισμός: Ντέση Βερβενιώτου