จ่ายค่าเข้ากันคนละเท่าไหร่นะ
- ห้า - ห้าดอลลาร์เหรอ
ในเมื่อเสียตังค์แล้ว คงอยากดูโชว์จากมืออาชีพ
เพื่อไม่เป็นการเสียเวลา
มาดูโชว์จากมืออาชีพกันเลย มา
ผมว่า...
ไมค์เปิดอยู่หรือเปล่า
ทุกคนโอเคมั้ย โทษทีครับ
รักผมสิ
ด้นสดล้วน ๆ ไม่มีการซักซ้อมใดใด
ไม่มีการซ้อม
ไม่ได้ซ้อม
ก็...
เป็นอะไรกันไปหมด ไม่มีอารมณ์ขันกันเลยหรือไง
(1. สมัยก่อน)
ไง
คัต
ผมมีอย่างอื่นจะเล่น มาถ่ายกันอีกรอบ
เขาทําให้คนมีความสุข
(เสียงของเจอร์รี ไซน์เฟลด์)
เขาคือนักแสดงตลก ที่ผู้คนคลั่งไคล้มากที่สุด
เขาคือภาพการก้าวเข้าสู่ยุค 70
(เสียงของจอห์น แมคยูเอ็น)
คุณคงไม่ค่อยเห็นภาพนี้นัก
คุณทําตัวไร้สาระได้อีกครั้ง
ผมเพิ่งคิดออกอย่างหนึ่ง
ที่จะเป็นจุดจบของวงการบันเทิง
แทนที่มนุษย์จะมีแขนสองข้าง
แต่มีแค่ข้างเดียวจากตรงกลางลําตัว
นั่นจะเป็นจุดจบของวงการบันเทิง เพราะจะปรบมือกันยังไงล่ะ
อย่างนี้...
(พวกเราสนุกมาก)
เขาเปลี่ยนภาพการเดี่ยวไมโครโฟน
(เสียงของลอร์น ไมเคิลส์)
ซึ่งไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก
แต่เขาไม่เคย มองว่าความสําเร็จจะคงอยู่ถาวร
ผมคิดเสมอว่า "นี่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง"
แต่มันเกิดขึ้นจริง
อีกอย่างนะครับ ถ้าคุณซื้ออัลบั้มของผม
แล้วมาชมโชว์โดยคาดหวังว่าผมจะเล่น
อย่างในเทปแต่ผมดันไม่เล่น
ก็เรื่องของผม
ราตรีสวัสดิ์ครับ
ถ้าผมมีสิ่งที่คอยแนะแนวทาง...
...ทั้งหมดนี้คงไม่เกิดขึ้น
ผมแค่อยากยืนบนเวที
พอได้เห็นเวทีเมื่อไหร่ ตาผมเบิกโพลง
แล้วก็จินตนาการว่าตัวเองอยู่บนนั้น
แต่ขอบอกไว้เลยว่า ผมไม่มีความสามารถพิเศษอะไรเลย
สักอย่างเดียว
เลยต้องหาวิธี เพื่อให้ได้ขึ้นไปบนเวทีเอาเอง
ผมน่าจะอายุสัก 10 - 11 ปี
ตอนที่รู้ว่าสามารถซื้อ กลมาเล่นได้จากร้านมายากล
แค่อ่าน "สวัสดีครับ ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี"
ก็เล่นโชว์ได้แล้ว
ไม่ต้องตกใจไป ไม่มีอะไรผิดพลาด ช่วยผมที
ผมตั้งใจจะเป็นนักมายากล
แต่ไม่นานก็เรียนรู้ว่า...
พอบอกว่าให้ออกมา ก็ออกมาสิ
"โอ้ คนชอบเวลากลผิดพลาดนี่"
(ออเรนจ์เคาน์ตี รัฐแคลิฟอร์เนีย ค.ศ. 1955)
ชีวิตผมไม่มีอะไรมาก จนผมอายุได้สิบขวบ
เพื่อนผมบอกว่า "ดิสนีย์แลนด์จ้างเด็ก ๆ"
ผมบอก "อะไรนะ"
ใช่แล้ว อะไรก็เป็นไปได้ที่ดิสนีย์แลนด์
คิดดูตอนอายุสิบขวบ ไม่เคยเห็นอะไรมากมายนัก
แต่มีสวนดอกไม้รูปมิกกี้ เมาส์
มีรถไฟเข้าจอดที่ชานชาลา
มีตัวละคร มีเครื่องเล่น มีกระสวยอวกาศ
ผมได้งานเป็นคนขายดิสนีย์แลนด์ นิวส์
(สตีฟ ! (จริง ๆ))
ที่ไม่มีใครอยากซื้อ
แต่ประเด็นคือ ผมเสร็จงานตั้งแต่เก้าโมงเช้า
แล้วก็เที่ยวเล่น ในสวนสนุกฟรี ๆ ได้ทั้งวัน
ผมมักไปนั่งเล่นที่ โกลเด้น ฮอร์สชู รีวู
มีนักแสดงตลกชื่อวอลลี โบก์
เขาคือนักแสดงตลกคนแรกที่ผมได้ดูสด
มาเล่นไพ่กัน
คุณมักได้เงินและมีโชคจากมันเสมอ
ไม่มีผิดหวัง ดูนี่ น้ําตกไนแอการา
มองจากฝั่งแคนาดา
น้ําตกไนแอการาแข็ง
ผมดูโชว์เขาเป็นร้อย ๆ รอบ
มีอะไรอีก
คนทั่วไปเป่าลูกโป่งแบบนี้
นี่คือพวกที่เป็นปกติ
แล้วก็มีพวกตรง ๆ
รู้จักช้างสีชมพูมั้ย นี่ไงช้างสี ๆ
ดูคล้าย ๆ กัน นี่ไงช้าง ได้แล้ว
ไม่ดีเหรอ ฟังเสียงปรบมือก็รู้แล้ว งั้น...
ความฝันของผมคือผมนั่งอยู่ในหมู่คนดู
แล้วเขาเกิดไม่สบายขึ้นมา
ใครคนหนึ่งเลยพูดขึ้นว่า "ใครแสดงโชว์นี้ได้มั้ย"
ผมพร้อมเสียบทันที
ชื่ออะไรเอ่ย
มีชื่อมั้ย
การที่เป็นดิสนีย์แลนด์ คือไม่ใช่งานจริงจัง
(เสียงของเมลินดา ดอบส์ พี่สาวของสตีฟ)
เขาคงทําเงินไม่ได้เท่าไหร่หรอก แต่เขาสนเสียที่ไหน
เขารักสิ่งที่เขาทํา
เป็นทางให้เขาได้หลบเลี่ยง
เพราะสตีฟมักโดนพ่อหงุดหงิดใส่เสมอ
พ่อมักจะโมโหร้ายใส่เขา
ไม่มีอ้อมกอด
ไม่มีความรักใคร่อยู่ในความทรงจํา
จําได้ว่าตอนเด็ก ๆ ผมพูดว่า
"ผมมีวัยเด็กที่มีความสุขสุด ๆ"
แล้วค่อยคิดได้ว่า "อ๋อ มีความสุขนอกบ้านต่างหาก"
สู่สถานที่ที่ มีความสุขที่สุดในโลก ดิสนีย์แลนด์
แล้วผมก็ได้งานที่ร้านมายากล
(เมอร์ลินส์ แมจิค ชอป)
ซึ่งเปลี่ยนชีวิตผมไปเลย
การได้เล่นมายากลทั้งวัน
มันคือฝันที่เป็นจริง
คุณเก่งขึ้นจนได้ในที่สุด
เรามีเรื่องตลกมากมาย
มีคาดผมหูกระต่าย หรือที่เป็นธนูทะลุหัว
เราเล่นมายากล แต่ก็เล่นมุกด้วย
(เงียบเชียบ ทํางานเก่ง...)
เพื่อนผมชื่อ จิม บาร์โลว์ มีประโยคเด็ดอยู่
เขาจะเดินเข้าไปหาลูกค้าแล้วบอกว่า
"มีเงินให้ผม เอ้ย มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย"
ผมเอาประโยคเด็ดเขามาเล่นหมด
พอมีลูกค้าซื้อของผมก็จะบอกว่า
"คุณเป็นลูกค้าคนที่ 100 ในวันนี้ เราขอมอบถุงกระดาษเป็นของสมนาคุณ"
เล่นอะไรประมาณนี้ ก็ดิสนีย์แลนด์ และผมอายุแค่ 15 ปี
มาร์ติน ยอดนักมายากล เชิญชมครับ
ผมเล่นกลตามนัดเล่นไพ่ของพ่อแม่ หรือให้ลูกเสือดู
ไม่ตลกใช่มั้ย ฟังเสียงปรบมือก็รู้แล้ว
ผมกับจิม บาร์โลว์ คิดมุกกันไว้มากมาย
ขอเพลงสนุก ๆ หน่อย
ส่วนมากก็จําเขามา
แค่อยากบอกว่า ถ้าอยากขํา ขําได้
ถ้าอยากหนี ประตูล็อก
กะว่าใช้เล่นได้ทั้งชีวิต
บอกว่าสนุก ๆ ไม่ใช่สลด ๆ
เริ่มเลยนะ หนึ่ง
สอง
สาม
(คิวงาน ค.ศ. 1963 1. คริสมาสต์บอร์ดนายหน้าอสังหา ฯ)
ผมมักได้ยินว่า "ก็แค่เป็นตัวเอง"
ใครรู้มั่งล่ะว่าตัวเองเป็นยังไง
เพราะผมไม่รู้
(บันทึก เกริ่น คาดการณ์)
"สวัสดีครับ สุภาพบุรุษ สุภาพสตรี ลูกเสือสํารอง
ผมคือนักมายากลสําหรับค่ําคืนนี้
ผม สตีฟ มาร์ติน นักมายากลสําหรับค่ําคืนนี้
อย่าลืมนามบัตร แจกให้คนสําคัญ ๆ
ไม่แสดงโชว์ให้เด็กอายุต่ํากว่า 8 ปี
เป็นโชว์ที่เยี่ยมมาก เสียงหัวเราะตลอดงาน
อุบัติเหตุกับอุปกรณ์ แต่ตีเนียนไปได้ ไม่มีใครรู้"
(สบาย ๆ อย่าสั่น)
คุณกําหนดบุคลิกให้ตัวคุณ แล้วก็แสดงบุคลิกนั้นตอนอยู่บนเวที
คุณเป็นอะไรก็ได้ที่อยากเป็น
- เล่นให้เราฟังหน่อยได้มั้ย - ได้สิ ได้
("ดัสตีส์ แอตติค" ค.ศ. 1966)
ไม่ใช่อย่างนั้นสิ เท็กซ์
อ๋อ อย่างนี้เหรอ
- ไม่ - ไม่
ผมมาคิดได้ว่า
"สายมายากลนี่ ดูจะไปได้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก
สายตลกดูเปิดกว้างกว่า"
เมื่อคุณได้ออกทีวี โอ้
เมื่อคุณได้ออกทีวี นักแสดงหลายคนมักตื่นเต้น
ผมไม่ตื่นเต้น
ผมไม่อยากให้คนคิดว่าผมตื่นเต้น
ใครคิดว่าผมตื่นเต้น ผมตายดีกว่า
ผมชอบเจอร์รี ลูอิส
ผมชอบลอเรลกับฮาร์ดี
นิโคลส์กับเมย์เป็นเหมือนดนตรีเลย
จําไว้นะว่าแม่รักลูก
ผมก็รักแม่ฮับ
- แค่นี้นะลูก - แค่นี้นะฮับแม่
มีเลนนี บรูซ
บ็อบ นิวฮาร์ต ชาร์ลี แชปลิน ลูซีก็ชอบ
แจ็ค เบนนี แดนนี เคย์ บ็อบ โฮป เรด สเคลตัน
ปีเตอร์ เซลเลอร์ส สตีฟ อัลเลน แจ็คกี กลีสัน
แต่ผมไม่มีอะไรใกล้เคียงกับพวกเขาเลย
เชื่อมั้ย ผมเล่นเพลงนี้แบบกลับหลังได้
ไม่ เล่นได้จริงเหรอ
- อยากดูมั้ยล่ะ - อยาก
ดูนี่
บ้านผมอยู่ออเรนจ์ เคาน์ตี ห่างจากฮอลลีวูดสัก 16,000 กิโลเมตร
แต่ผมป๊อด
รู้สึกเจื่อนถ้าไม่มีอุปกรณ์ให้เล่น
ให้ขึ้นไปยืนเล่าเรื่องเฉย ๆ เหรอ
ผมจะเปลี่ยนตัวเอง ให้กลายเป็นนักแสดงตลกได้ยังไง
(น็อตส์ เบอร์รี ฟาร์ม แยมส้ม)
ตอนผมอายุได้ 18 ปี ผมทํางานที่โรงละครเล็ก ๆ
ในน็อตส์ เบอร์รี ฟาร์ม ชื่อว่าเบิร์ดเคจ เธียเตอร์
ผมเจอสาวคนหนึ่งทํางานอยู่ที่นั่น
เราตกหลุมรักกันแบบวัยใสน่ะนะ
เธอชื่อ สตอร์มี เชิร์ค เธอกลายมาเป็นนักเผยแผ่ศาสนาคริสต์
และนักเขียนหนังสือติดอันดับขายดี
(สตอร์มี โอมาร์เชียน หลุดพ้นจากความมืด)
ตอนนั้นเธอไม่ใช่อย่างนี้
ยังไม่ได้เคร่งเบอร์นี้
เธอตื่นเต้นที่ได้รู้สิ่งต่าง ๆ ได้เรียนรู้
เขาเปิดรับทุกอย่าง
(เสียงของสตอร์มี เชิร์ค)
ฉันอยากเอาหนังสือที่เปลี่ยนชีวิตฉัน ให้เขาได้อ่าน
เธอชวนให้ผมอ่าน "เดอะ เรเซอร์ส เอดจ์"
เป็นเรื่องเกี่ยวกับชาย ที่พยายามค้นหาความจริง
ความสุขที่แท้จริงไม่มีทางเกิดขึ้น จนกว่ามนุษย์จะเรียนรู้ว่า
มันมาจากข้างในตัวเราเอง
ไม่ถึงกับท่องให้ฟังได้หรอก
แต่ผมรู้ว่า "ผมควรสนใจเรื่องความหมายของชีวิต"
ฉันคอยให้กําลังใจเขา บอกว่า "สตีฟ คุณฉลาด
คุณต้องเรียนต่อมหาวิทยาลัย จะได้ค้นพบตัวเอง
จะได้เรียนรู้ เกี่ยวกับตัวเองและโลกใบนี้"
กลายเป็นจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิต
ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยลองบีช และเข้าเรียนเอกปรัชญา
ในทางปรัชญา ทุกสิ่งแบ่งออกยิบย่อย
ทุกสิ่งได้รับการคิดวิเคราะห์ใหม่
ทุกสิ่งเลย ซึ่งผมชอบ
ความรู้สึกที่ว่าคุณสามารถ ไขความลับที่ยิ่งใหญ่
ผมเลยเริ่มตั้งคําถาม กับสิ่งเดียวที่ผมมีคือการแสดงตลก
แทนที่จะเป็น "พระเจ้ามีจริงมั้ย"
กลับเป็น "ทํายังไงคนถึงจะขํา"
ผมจําได้ว่ามีองค์ประกอบที่สําคัญ
ในแนวคิดเรื่องการแสดงตลกของผม ซึ่งก็คือตัวบ่งชี้
แบบนี้
ผมอยากบอกว่า...
ครั้งหนึ่งผมเคยอยากเป็นคนไร้ศาสนา
แล้วก็เลิกไป เพราะมันไม่มีวันหยุด
เป็นสิ่งที่นักแสดงตลก ใช้แสดงให้เห็นว่าเล่นมุกจบแล้ว
และไม่ว่าจะตลกหรือไม่ คนดูก็ตกลงใจแล้ว
"โอเค ถึงตอนนี้เราต้องขํา"
ตัวอย่างเช่น ประโยคปิด
น่าจะเคยอ่านกันว่า เอลวิส เพรสลีย์ ผ่านการทดสอบเข้ากองทัพ
รู้สึกปลอดภัยขึ้น จริงมั้ย
การเล่าเรื่องทําให้เกิดความตึงเครียด
เอลวิสคือคนดนตรีที่แท้
ตอนที่หมอลองเอาค้อนเคาะ
หัวเข่าเขาร้องออกมาเป็นเพลง "ดอนท์ บี ครูเอล"
ประโยคปิดคลายความตึงเครียด และทุกคนสามารถขําได้
แต่นั่นไม่ใช่เสียงหัวเราะที่แท้จริง
ผมเลยคิดว่า "ถ้าลองสร้างแค่ ความตึงเครียดแบบไม่ยอมผ่อนเลยล่ะ
เราอาจจะได้เสียงหัวเราะที่แท้จริง"
เหมือนเวลาคุณขําจนท้องแข็งกับเพื่อน
แบบไม่ต้องตกลงใจอะไรกัน ก็แค่ขํา
ไม่ต้องมีตัวบ่งชี้
ไม่มีอะไรที่คอยบอกว่า "นี่คือมุก" คุณก็แค่หัวเราะคิกคัก
"ขําอะไรเหรอ" "ไม่รู้สิ"
ผมคิดทฤษฎีหนึ่งขึ้นมาได้
"ถ้าเอาตัวบ่งชี้ออก แล้วก็เล่นไปแบบไม่ต้องหยุดล่ะ"
จนท้ายที่สุด คนดูแต่ละคนก็เลือกจุดที่จะขําเอง
อาจเป็น "นี่มันโง่สิ้นดี" ที่ทําให้เขาขํา
หรือ "ตลกจัง" ซึ่งทําให้ขําได้เช่นกัน
หรือ "ตอนนี้ฉันขํา มุกที่เขาเล่นจบไปนานแล้ว"
มันมีการหัวเราะอย่างเป็นธรรมชาติ แบบไม่ต้องนัดแนะกัน
ผมเสาะหาสิ่งนั้น ที่ไม่สามารถนิยามได้
สิ่งที่ "ไม่รู้ว่าตลกตรงไหน แต่ฉันขํา"
โชว์แรกที่ผมได้รับค่าจ้าง
ร้านกาแฟเดอะ ลิตเติล เพลส
ขอบคุณครับ
ผมอยากบอกว่า โชว์วันนี้ของเราดีจริง ๆ
อีกสักครู่เราจะได้พบกับสตีฟ มาร์ติน
แล้วก็ทิฮัวนาบราส ต่อด้วยเอลวิส เพรสลีย์
มีเฟลมีย์ แอนด์ เดอะ เบิร์น เอาต์ส กับบิล ฮาเลย์ แอนด์ เดอะ โคเม็ตส์
ทรูแมน คาโพที พระราชินีแห่งอังกฤษ มอนที มอนทานา...
โชว์ของผมออกแนวจับฉ่าย มีทั้งเล่นกล
เอซโพดํา ผิดครับ
ผมอ่านงานของอีอี คัมมิงส์
"ปีศาจ โอ้ ปีศาจสีเขียวผู้ยิ่งใหญ่เต้น ๆ ๆ ๆ"
ผมเล่นโยนของ
ผมไม่ได้เล่นแค่การแสดงตลกหรอก
แต่ก่อนผมเคยแสดง อ่านงานเขียนหนัก ๆ เช่น
ผมอ่านตารางธาตุ
งานชิ้นเอกเลย
พึด
มึป
ซึน
อะไรประมาณนี้
ยากมาก ที่ต้องเล่นถึง 20 นาที ยากจริง ๆ
ถ้าคนดูไม่อินก็หดลงเหลือแค่ 11 นาที
นึกออกใช่มั้ย
อันนี้เป็นมุกเด็ดที่สร้างชื่อให้ผม
เป็นมุกโทรศัพท์
ผมจะแกล้งโทรหาใครสักคน
คุยกับเขาแล้วก็เล่นมุกตลก
ทุกคนต้องชอบแน่ ๆ
สวัสดีครับ เฟรดอยู่มั้ยครับ
ตลกเนอะ ต่อไปก็...
แค่เห็นสีหน้าผมก็ดีใจแล้ว
สีหน้าแบบ "อะไรวะ"
มีคนอยู่สองประเภทบนโลกนี้
คือคนที่เข้าใจอารมณ์ขันแบบสตีฟ และคนที่ไม่เข้าใจ
คนดูต้องคอยตามให้ทัน
ขอบคุณครับ
ผมย้ายไปเรียนที่ยูซีแอลเอ ลงวิชาตรรกวิทยาชั้นสูง
พวกเรามีความสุข ใช่เลย
(สตีฟ มาร์ติน ดนตรี มายากล มุกตลก และเพลง)
นี่คือความสุข และพวกเรามีมัน
ผมได้รับแรงบันดาลใจจากลูอิส แคร์รอล
เขาคือสุดยอด ปรมาจารย์แห่งความไร้แก่นสาร
ประการแรก ทารกไร้เหตุผล
ประการที่สอง ไม่มีใครเกลียดคนที่จัดการจระเข้ได้
ประการที่สาม คนเกลียดคนที่ไร้เหตุผล
ดังนั้นทารกไม่สามารถจัดการจระเข้ได้
วันหนึ่งผมกับเพื่อนของผม ฟิล แครีย์
ตัดสินใจออกเดินทาง
ฟิลมีงานที่ต้องทําส่งในวิชาหนึ่ง ไม่รู้เหมือนกันว่างานอะไร
แต่ต้องสัมภาษณ์ใครสักคน เขาเลยถามอารอน โคปแลนด์
อารอน โคปแลนด์ตอบตกลง
(ทริปแอลเอ นิวยอร์ก ลุย)
เขาไม่เคยไปอีกฟากของประเทศ
(เสียงของฟิลิป แครีย์)
ไม่เคยไปเมืองเล็ก ๆ พวกนี้
มีหลายที่ที่ผมคิดว่า "สตีฟควรได้มาเห็น"
ฟิลกับผมเข้ากันสุด ๆ นึกออกมั้ย
เพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่คุณแลกเปลี่ยนไอเดียด้วยได้
นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทริปนั้น
ฉันมีชื่อเจ๋ง ๆ ให้สินค้า ชื่อมีตแว็กซ์
"ไงเพื่อน เบื่อมั้ยกับ รูปร่างโทรม ๆ หมอง ๆ ของตัวเอง
คุณสามารถทําให้มัน เงาวับเหมือนใหม่ได้ด้วยมีตแว็กซ์"
เราทั้งคู่ต่างสนใจ ความประหลาดและน่าอัศจรรย์ของชีวิต
(มีตแว็กซ์)
ผมอายุแค่ 20 ปี
และภูมิใจมากที่ได้มา เหยียบนิวยอร์กก่อนอายุครบ 21 ปี
พอผมกับฟิลมาถึงก็ตรงดิ่งไป พิพิธภัณฑ์ศิลปะสมัยใหม่ทันที
จะไปดูภาพเกร์นิกา
เกิดอะไรขึ้นบ้างในปีค.ศ. 1964
โลกศิลปะบูมมาก
เดอะ บีเทิลส์ สร้างความเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม
ขอจุ๊บที
พอมองมาที่การแสดงของผม
ก็เป็นธรรมดาที่จะคิดว่า "อะไรจะทําให้คนอยากดูซ้ํา
อะไรจะทําให้พวกเขา กลับไปพูดถึงเราที่บ้าน"
ต่อให้เป็นแค่ "เพิ่งไปดูโชว์สุดเพี้ยนมา"
"เขาคิดว่าตัวเองตลก แต่จริง ๆ แล้วไม่เลยสักนิด"
แค่นั้นก็ยังดี
ผมส่งไปรษณียบัตรกลับไปหาแฟนสมัยนั้น
"ถึงนีน่า ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไปแนวล้ํายุค
เป็นทางเดียว ที่ผมจะได้ทําสิ่งที่อยากทํา"
ไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นต้องการอะไร รู้แค่ว่าไม่อยากทําตามแบบแผน
คิดว่างั้น
สุภาพบุรุษและสุภาพสตรี... ...สตีฟ มาร์ติน
สวัสดียามเย็น ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ เยอะไปแล้ว
เยอะเกินครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ
นี่เป็นการแสดงสุดท้ายของผม ขอขอบคุณครับ
ไว้พบกันใหม่ ขอบคุณครับ
สวัสดียามเย็นครับ
หรือสวัสดีเฉย ๆ สวัสดียามไหนก็ตามแต่คุณ
สวัสดียามเย็นและขอต้อนรับ
ผม สตีฟ มาร์ติน อีกสักครู่ก็จะออกไปจากที่นี่แล้ว
ระหว่างที่ทุกคนรอ
ผมขอประกาศว่าเมื่อสองสัปดาห์ก่อน
ผมบันทึกเสียง การแสดงตลกสด ๆ ครั้งแรกของผม
อีกสองวันนับจากค่ําคืนนี้ ผมจะลบมันทิ้ง
นั่นคือเหตุผลที่ผมมาอยู่ที่นี่
ตลกออก ใช่มั้ย
การแสดงตลกคือราชาแห่งโลกใบนี้
เสียงหัวเราะเป็นสิ่งที่สําคัญมาก
สิ่งที่แยกแยะ
มนุษย์ออกจากสิ่งมีชีวิตอื่น
คือความสามารถที่จะ เอนหลังเมื่อเห็นสิ่งที่น่าขบขํา
แล้วพูดว่า "ตลกจัง"
(ซีราโน มื้อเที่ยงและมื้อเย็น)
คลับต่าง ๆ มักจ้างนักแสดงตลก
เป็นโชว์เปิด
เป็นชีวิตค่ําคืนหนึ่งเดียวของผม เพราะผมไม่ค่อย...
สําเนียงแคลิฟอร์เนียออกเลย แต่เอาเถอะ
ทรูบาดูร์เปรียบเหมือน นครเมกกะแห่งคลับ
ถึงจะมีคลับชื่อ นครเมกกะจริง ๆ ก็เถอะ
...ยินดีต้อนรับ สตีฟ มาร์ติน
ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ ให้ตาย
พวกคุณเป็นผู้ชมที่น่ารักมาก ๆ ขอบคุณมากครับ ราตรีสวัสดิ์
ล้อเล่นครับ อยากลองพูดเฉย ๆ อย่างที่บอก ผมออกรายการบิชอป...
ปกติเขาเล่นสองรอบ
คนดูอาจจะสักหกคนได้
(เสียงของมิตซี ทรัมโบ แฟนสาว/ช่างภาพ)
แปลกที่ต้องนั่งดู ขณะที่ไม่มีใครขําเลย
เพราะคุณจะคิดว่า "อันนี้ขําเหรอ"
เราอยู่ที่ซอยหลังทรูบาดูร์
กับสตีฟ มาร์ติน
ครับ ผมเอง
ท่านผู้ฟังทุกท่าน ถ้าคุณกําลังฟังอยู่
มีคนเดินผ่านมาแล้วจําผมได้ด้วย
- ตื่นเต้น... - วูดดี้ อัลเลนใช่มั้ย
ไม่ใช่ครับ ๆ
เจอร์รี ลูอิสเหรอ
ไม่ใช่ นี่สตีฟ มาร์ติน ราชาแห่งการแสดงตลก
ฉันไม่เคยได้ยินชื่อสตีฟ มาร์ติน
เล่นมุกหน่อย
แต่พอถึงการแสดงที่สอง
คนเริ่มกรึ่ม ๆ มันก็จะออกมาดีมาก
รู้แล้วว่าพวกคุณหลายคน นั่งบอกตัวเองกันอยู่ว่า
"ก็แค่การแสดงเล่นกลดีดแบนโจ"
"เมื่อไร เขาจะบิดลูกโป่งเป็นรูปสัตว์"
พอคนดูเริ่มเข้าใจ เขาก็เอาทุกคนอยู่หมัดเลย
(ข้อสังเกต)
(รอบนี้แปลก ไม่รู้คนดูขําฉัน หรือขํามุกฉัน)
(แต่เก่งแล้วกัน)
ฉันพยายามสุดฤทธิ์ให้เขาโรแมนติกบ้าง
แต่ในหัวของเขาทํางานอย่างน่าสนใจ แต่ออกไปอีกทิศทาง
"ถึง มิตซ์ที่รัก จริง ๆ ไม่ค่อยมีอะไรให้เล่า
ผมไปคัดตัวที่โกลเด้น ฮอร์สชู แต่เขายังไม่ติดต่อกลับมาเลย"
"ผมกําลังพยายามไว้หนวด แล้วคุณล่ะ"
(รัก สตีเฟน)
เขาเข้ากันได้ดีกับครอบครัวฉัน
ดูดปุ๊นนิดหน่อย หัวเราะ แล้วก็กินอะไรกัน
พ่อฉันเป็นนักเขียนบทละคร
(ดัลตัน ทรัมโบ)
เขากับเพื่อนอีกหลายคน โดนแบนในยุคนั้น
เราทานมื้อค่ํา กับพวกศิลปิน นักเขียน บ่อยครั้ง
เป็นครั้งแรก ที่ผมเห็นงานศิลปะในบ้านคน
บทสนทนามันต่างจากที่บ้านผมสิ้นเชิง
มื้อเย็นที่บ้านของผมนั้นเงียบกริบ
นั่นเป็นครั้งแรก ที่ผมได้สัมผัสชีวิตที่เติมเต็ม
ชีวิตในอีกรูปแบบหนึ่ง
ความรู้สึกที่เรามีให้กันในวัยนั้น
เราต่างก็ยังไม่ประสีประสาอะไร
สุดท้ายฉันก็เลิกกับสตีฟ
ฉันพอเห็นนะว่าเขาจะไปได้ดี
ฉันไม่คิดว่าเขาจะล้มเลิกกลางคัน ซึ่งเขาก็ไม่เคยล้มเลิก
เป็นภาพที่งดงามสุด ๆ
ผมเคยแสดงที่ โรงหนังกลางแจ้งแบบจอดรถเข้าชม
ถ้ามุกไหนขํา เขาจะบีบแตรกัน
เวลามีใครถาม "ขอสูบบุหรี่ได้มั้ย"
ผมก็จะบอก "ขอตดทีได้มั้ย"
ผมคิดว่า "ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ไปตลอด
ไม่อยากมาเล่นแบบนี้ ตอนอายุ 50 - 60 ปี
งั้นให้เวลาตัวเองถึงตอนอายุ 30 ปี ประสบความสําเร็จให้ได้"
ตอนกลางคืนผมทํางาน ตอนเช้าผมไปเรียน
แล้วก็คิด "จะหาเงินใช้ชีวิตได้ยังไง จะทําอะไรดี"
"วันที่ 9 สิงหาคม มีเปิดคัดนักแสดง รายการทีวี เดอะ ไมตี้ เฮอร์คิวลิส"
หยุดเถอะ เฮอร์คิวลิส นายสู้ไม่ได้หรอก
นั่นก็แค่ที่นายคิด ดูฉันให้ดี ธีซีอัส
"ไม่ผ่าน"
ผมถึงขนาดคิดจริงจัง ว่าจะเป็นอาจารย์สอนปรัชญา
เพราะผมคิดเสมอว่าการสอนก็คือการแสดง
คุณยืนอยู่ต่อหน้าคนมากมาย
แต่แล้วก็มีโอกาสเข้ามา จาก เดอะ สโมเธอร์ส บราเธอร์ส
เป็นรายการดัง
(เดอะ สโมเธอร์ส บราเธอร์ส คอมเมดี อาวร์)
พบกับทอม พี่ชายของผม และครั้งแรกทางทีวี
กับ 30 ผมขอย้ําว่า 30 นักเต้น เปลือยท่อนบน
พวกเขารับสมัครนักเขียนใหม่
ผมคิด "นี่ก็ธุรกิจบันเทิง"
(เดอะ เฮ่ ยู)
ผมตระเวนแสดงเดี่ยวไมโครโฟนหลายที่
พวกเขาเลยพอได้ยินชื่อผมบ้าง
(เอ็นเตอร์เทนเมนต์ 'ออร์ดิแนร์' สตีฟ มาร์ติน จอห์น แมคคลัวร์)
ผมมีมุกดี ๆ ไว้อําคน
เอาไปเล่นกับเพื่อนคุณมั้ย ตลกนะ
สมมติคุณได้รับเชิญ ไปงานเลี้ยงมื้อเย็น
เดินเข้างานแล้วก็โยนสลัดลงพื้นเลย
ผมเพิ่งทําในงานล่าสุดที่ผมไป
เมื่อประมาณสองปีก่อน
ผมเคยเขียนแค่มุกตลกไว้เล่นในโชว์
เรื่องสั้นประหลาด ๆ ไม่กี่เรื่อง
แต่แฟนผมออกเดตกับหัวหน้านักเขียน
เรากําลังพูดถึงปี 1967
ผมไปดิ ไอซ์ เฮาส์ อาทิตย์ละ 4 - 5 ครั้ง
(เสียงของเมสัน วิลเลียมส์ แฟนของแฟนของสตีฟ)
(หัวหน้านักเขียน สโมเธอร์ส บราเธอร์ส)
ผมเห็นเขาสัก 20 - 30 ครั้งได้
พอคุณได้ดูอะไรสัก 30 รอบ
คุณก็เริ่มเห็น หัวใจหลักของสิ่งที่เกิดขึ้น
พวกเขาจ้างผม
ผมพุ่งทะยาน
จากเหวสู่ฟ้าในสัปดาห์เดียว
ผมกลัวจนสติแตก
ผมว่าเขาดูออกจะขี้อาย
เทปเดิน
เราไม่มีออฟฟิศให้เขา
เขามักนั่งตรงทางเดิน หน้าห้องนักเขียน
พิงกําแพงอยู่อย่างนั้น
ผมเข้าไป เขียนอะไรไปสักอย่าง
เมสันวงกลมประโยคหนึ่งแล้วบอกว่า
"อันนี้เป็นประโยคเด็ด เอามาใส่ไว้ตอนจบแทน"
ผมเริ่มมีอาการวิตกกังวล
ทนอยู่กับมันอยู่หลายต่อหลายปี
(วันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1968)
"ยังไม่ตาย ทีนี้จะทําอะไรดี
สองวันก่อน ฉันผ่านประสบการณ์ ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต
ใจสั่นระริกระรัว ที่มาพร้อมกับความกลัว
รู้สึกถูกตัดขาดจากโลกใบนี้
ไม่มีอดีต มีเพียงปัจจุบันที่อยู่ห่างไกลออกไป
รู้สึกไม่ปะติดปะต่อขณะทํางาน
พูดอะไรก็ตะกุกตะกัก
คิดอยากจะลาออก"
ไอ้คนที่น่ารังเกียจนี้คือใคร
"แต่แล้ว...
ตอนขับรถกลับบ้าน ผมคิดได้ว่าตัวเองนี่เจ๋งชิบหาย
มีงานการที่ดี มีงานในวงการ
มีการแสดงที่ดีและสร้างสรรค์
มีหัวคิด
ผมเริ่มมองงานเป็นเป้าหมาย แทนที่จะมองความสุขเป็นเป้าหมาย
เป็นไอเดียที่ดีเชียวล่ะ"
ทอมมี่ สโมเธอร์สเคยบอกไว้ว่า
"คุยกับสตีฟ มาร์ติน เหมือนคุยกับใครก็ไม่รู้"
ก็จริงของเขา
ผมอยากแนะนําคุณ แต่ไม่รู้จะบรรยายว่ายังไงดี
ช่วยคิดที
เอาเป็น...
..."นักแสดงตลกที่ดีที่สุดในโลก"
ไม่อะ
สวัสดีครับ ผมคือนักแสดงตลกที่ดีที่สุดในโลก
สวัสดีครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ
ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ
มากไปแล้วครับ ไม่คิดไม่ฝันจริง ๆ ขอบคุณครับ
ผมขอเริ่มด้วยมุกเก่า
ที่ผมยังเล่นได้ไม่ดีนัก
แต่เป็นอะไรที่ ตลกทุกครั้งที่คุณได้ฟัง
มุกลืมชื่อตัวเอง
ผมจะเริ่มด้วยการบอกชื่อตัวเอง
แล้วก็แกล้งทําเป็นลืม
ผมยังเล่นไม่เก่งนัก แต่มันตลกจริง ๆ
เริ่มเลยแล้วกัน มุกลืมชื่อ
สวัสดีครับทุกคน ผมสตีฟ มาร์ติน
โอ๊ย ลืมอีกแล้ว
(พาทหารเกณฑ์กลับบ้าน)
สันติภาพ ๆ ๆ
สงครามเวียดนามกําลังร้อนระอุ
ทุกคนไว้ผมยาว และจริงจังกับเรื่องนี้มาก
แทนที่จะทําสงคราม...
- นอนเฉย ๆ สามปียังดีกว่า - แล้วไว้ผมยาวด้วย
- ใช่ - เพื่อสันติภาพ
(บีบแตรเพื่อสันติภาพ)
ผมว่าทุกการแสดงควรมี การวิพากษ์วิจารณ์สังคม
และอะไรที่มีความหมาย
ดังนั้นมาบิดลูกโป่งเป็นรูปสัตว์กัน
เริ่มเลย
อันนี้สนุก อันนี้สําหรับเด็ก ๆ
ตลกทุกคนพูดถึงการเมือง
แค่พูดชื่อนิกสัน
ก็ได้เสียงหัวเราะ เสียงโห่ หรือการตอบรับแล้ว
ผมรู้สึกว่าถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนมัน
(เสียงของบ็อบ ไอน์สไตน์ นักแสดงตลกและเพื่อน)
ยุคนั้นนักแสดงตลกชอบพูดถึงสงคราม
พูดถึงประเด็นที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์
ท้องฟ้าขมุกขมัวแสนงาม เมล็ดข้าวอุดมยาฆ่าแมลง
ผมสนับสนุนสิทธิสตรีเหมือนกัน
คุณก็มีสิทธิ์จ่ายเงิน และให้ทิปหนัก ๆ ได้
ผมไม่อยากเป็นคนขาวหรอก เพราะพวกคุณต้องไปดวงจันทร์
เฮ้ย นาย มาช่วยกัน ส่งไอ้พวกคนขาวไปดวงจันทร์กัน
มันจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับพวกเรา
สตีฟแค่เล่นอะไรไร้สาระ
เขาทําสิ่งที่แตกต่างและเสี่ยง
ไม่มีใครคิดว่าเจ๋ง สตีฟเองก็ด้วย
ผมรู้ว่าผมดูโง่สิ้นดี
ดูไม่สามารถอธิบายสิ่งที่ผมทําได้ แต่ขอผมอธิบายก่อน
คือว่า...
("นักแสดงตลก")
ผมได้รับแต่คําวิจารณ์แย่ ๆ
(ไร้พรสวรรค์)
(น่าเศร้า)
"สิ่งเลวร้ายที่สุดในวงการตลก ของอเมริกา" จําได้
"สตีฟ มาร์ติน คนที่โชคดีที่สุดในวงการบันเทิง"
ระหว่างรอผม ผมอยากแสดงมุกประจํา
ที่กลายเป็นมุกเด็ดของผม
ผมมั่นใจว่าคุณจะคุ้นหูชื่อของมัน
มุกจมูกบนไมค์
ไม่สิ
ดีกว่านั้นอีก เขาบอกว่า "มือสมัครเล่นที่โชคดีที่สุดในโลก"
ซึ่งก็จริง
อดขําเองไม่ได้
แต่ผมชอบนะ
ผมอยากให้คนชอบ
เดี๋ยวผมนั่งสมาธิให้ดู
นั่งสมาธิแบบโยคะ บนเก้าอี้สําหรับทําสมาธิ
นั่งบนเก้าอี้สําหรับทําสมาธิแบบนี้
หาอะไรมาอ่าน
แล้วก็ทําสมาธิ ง่าย ๆ
นี่คือยุคฮิปปี้
ยินดีต้อนรับพี่น้อง สันติภาพ
มันเป็นสไตล์ ผมก็แค่แต่งตามสไตล์
ถ้าไม่ไว้ผมยาวและดูดปุ๊น คุณจะกลายเป็นพวกนอกคอก
ฤทธิ์ยาเริ่มมาแล้ว
รู้สึกเยี่ยมสุด ๆ เลย
รู้สึกยังไง เจ้าแมวน้อย
ผมไม่เคยดูดปุ๊นหรอก
ยาแอสไพรินยังกินไม่ได้เลย กลัวจะไปกระตุ้นอาการวิตกกังวล
สูบนี่สิ อาจจะชอบนะ
- คิดยังไงกับทรงผมของผม - น่าเกลียด
(แมรี่ มาร์ติน แม่)
เหมือนชาร์ลส์ แมนสันเลย
เหมือนกับ... ดูเหมือน...
(เกล็นน์ มาร์ติน พ่อ)
เหมือนมนุษย์วานร
แบบในสวนสัตว์ซานฟรานซิสโก
หรือสวนสัตว์ซานดิเอโก ซึ่งแย่เข้าไปอีก
ไม่คิดว่ามันช่วยเรื่องอาชีพได้นะ
ผมคิดมาตลอดว่า พ่อคงอายนิด ๆ ที่ผมเป็นแบบนั้น
เขาคงไม่รู้สึกภูมิใจกับโชว์แปลก ๆ
หรือไม่ค่อยเข้าใจมัน
ตอนนั้นผมค่อนข้างห่างกับพ่อ
ความคิดเห็นแย่ ๆ ของเขา เลยเป็นแรงผลักดันให้ผมแทน
ราว ๆ ปี 1970 แอนมาร์เกร็ต และสามีของเธอ โรเจอร์ สมิธ จ้างผม
มาเล่นเปิดการแสดงในเวกัส
ผมเป็นคนดัง
พวกเขามีห้องแต่งตัวสุดหรู ที่ดูดีกว่าบ้านทุกหลัง
ที่ผมเคยอยู่มาทั้งชีวิต
เอลวิสแวะมาเยี่ยมแอนมาร์เกร็ต
เขาแต่งชุดขาวล้วน คาดเข็มขัดเส้นโต
เขาเดินผ่านห้องแต่งตัวผมแล้วบอกว่า
"ไอ้หนุ่ม นายมีอารมณ์ขันแบบแปร่ง ๆ
อยากดูปืนมั้ย"
สวัสดีครับ ขอบคุณครับ
โอ้ เกินเรื่องจริง ๆ ขอบคุณครับ พวกคุณยอดเยี่ยม
โรงแรมฮิลตัน
ดีนะที่ไม่อยู่แล้ว
เพดานมันสูงมากกว่าโรงละครไหน ๆ ซึ่งเป็นหายนะต่อการแสดงตลกมาก
เพราะมันไม่รู้สึกถึงเสียงหัวเราะ
มันลอยขึ้นไป แล้วก็หายไปราวกับควันอะไรอย่างนั้น
ผมจะแสดงเป็นมนุษย์ย่อส่วนให้ดู
ก่อนอื่นทุกคนต้องหลับตาลงก่อน
แค่สามวินาทีเท่านั้น แล้วค่อยลืมตา
แล้วคุณจะเห็น มนุษย์ย่อส่วนอยู่ตรงหน้าคุณ
ทุกคน หลับตาลงครับ เดี๋ยวผมจะบอกว่าให้ลืมเมื่อไหร่
ลืมตาได้
ครับท่านผู้มีเกียรติ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริง ๆ
กลเปลี่ยนถุงมือเป็นนกพิราบขาว
กลทิชชู่
ถุงมือตลกกว่า
ปฏิกิริยาช้าไปนิดนะครับ
แอนมาร์เกร็ตจะมาหรือยังนะ
พอเล่นเสร็จ ของของผมในห้องแต่งตัว ถูกกองไว้ที่ทางเดิน
ใส่กล่องไว้แล้ว
นั่นคือ...
ความเป็นที่นิยมของผม
เอาล่ะ นี่คือยุครุ่งเรือง
(เสียงของเกล็นน์ มาร์ติน)
- โอเค - มีอะไรใหม่บ้าง นอกจากหนวดเครา
ผมยืนอยู่หน้าบ้านพ่อแม่ผม
ผมอายุ 25 ปีแล้ว รู้สึกตัวเองเป็นแกะดํา
ก็นะ... ก็ได้มาแล้ว ก็ต้องอยู่กันไปแบบนี้
- ใช่แล้ว - แต่คําถามคือ ทําไม
ผมคิดเรื่องนี้เมื่อวันก่อน เหตุผลก็คือ
ผมตัดสินใจแล้ว เพราะทั้งงานและชีวิต
ผมไม่มีสิทธิ์ในตัวเองเลย
ถ้าทํางานก็มีเจ้านาย
ถ้าอยู่บ้านก็มีพ่อแม่ แต่ผมไม่มีไง
ผมแค่ทํางานเพื่อตัวเอง หาเงินจากการเป็นตัวของตัวเอง
แต่รูปนี้ผมพยายามเป็นคนอื่น
บางคนบอก "คุณดูเหมือน ดิ อีเกิลส์เลย"
ผมไม่ได้สร้างชื่อเสียงอะไร ก็เลยตัดสินใจ
แทนที่จะเป็นปลายหางของกระแสเก่า
สู้เป็นหัวขบวนของกระแสใหม่ดีกว่า
ทุกครั้งที่ผมโกนหนวด ผมใช้ยิลเลตต์ โฟมมี
บ็อบ ไอน์สไตน์เคยบอกว่า
"รู้มั้ยอะไรช่วยนายได้ วัย"
เขาพูดถูก
เพราะการแสดงผมดูเด็กหน่อมแน้ม
พอเริ่มมีผมหงอกก็เลยช่วยได้
คนดูต้องเห็นว่า ผู้ชายคนหนึ่งกําลังแสดงอยู่
ผมเลยตัดสินใจ "โอเค ใส่สูทแสดงแล้วกัน
ผมผูกเนกไท ตัดผมเรียบร้อย"
จากที่ดูเหมือนฮิปปี้ยุค 60
กลายเป็นคนใหม่จากยุค 70 แทน
เป็นไง ขอบคุณครับ
หรือคนจากอนาคต
ขอบคุณครับ
ผมอยากทําเสียงประกอบ
นักแสดงตลกทุกคน ทําเสียงประกอบเวลาเล่าเรื่อง
ทําให้เรื่องราวมีชีวิตชีวา
โดยมีเสียงประกอบช่วย
ผมซ้อมมาแล้ว ผมทําเสียงประกอบเองทุกอย่าง
ไม่มี... ผมดูดียัง
ไม่มีเสียงสังเคราะห์ใดใด
เริ่มเลยแล้วกัน การแสดงเสียงประกอบ
เช้านี้ผมตื่นมา ทานคอร์นเฟลคเป็นอาหารเช้า
ออกจากบ้านมาสตาร์ทรถ
แล้วแก๊งมอเตอร์ไซค์เฮลล์ส แองเจิลส์ ก็เร่งเครื่องมา
(เสียงของจอห์น แมคยูเอ็น วง เดอะ นิตตี กริตตี เดิร์ต)
เราเจอกันก่อนขึ้นม. 6
ที่ดิสนีย์แลนด์และ ทํางานร้านมายากลกันตลอดหน้าร้อน
เราสนิทกันทันที
(บิล แมคยูเอ็น ผู้จัดการวง เดอะ นิตตี กริตตี เดิร์ต)
เขาเริ่มแสดงเดี่ยวไมโครโฟน ผมบอกพี่ชายผม
"บิล นายต้องไปดูสตีฟ เขาตลกแล้วนะ"
(ผู้จัดการ สตีฟ !)
หัวเราะแบบสตีฟ มาร์ตินเหรอ
พี่ชายผมชวนสตีฟมาแสดงเปิดให้เรา
ค่าจ้าง 50 หรือ 150 ดอลลาร์ต่อคืน
พี่ผมเชื่อในตัวสตีฟ สตีฟก็เชื่อในตัวสตีฟ
ห้ามถ่ายครับ ห้ามถ่าย
สตีฟเชื่อในตัวสตีฟน้อยที่สุด
...เทคนิกใช้ไมค์ดี ๆ น่ะเหรอ แบบนี้ไง
ขอบคุณและราตรีสวัสดิ์
(ทรูบาดูร์เสนอ ลินดา รอนสตัดต์ สตีฟ มาร์ติน)
สวัสดียามเย็น ดิฉันลินดา รอน... เอ้ย
ผมเล่นเปิดให้ทุกคน
เดอะ คาร์เพนเตอร์ส มีมี ฟาริญา ซอนนี แอนด์ แฌร์ โพโค่ บีบี คิง
ชา นา นา เมอร์ล แฮกการ์ด
แบล็ค โอ๊ค อาร์คันซอ
จําไม่ได้ว่าเล่นเปิดให้ แบล็ค โอ๊ค อาร์คันซอ แต่คงจริงแหละ
ขอบคุณมากครับ
ก็ดีอยู่ได้แป๊บนึง แล้วก็รู้สึกว่ามันไปไม่ถึงไหน
ผมจะเล่นสักสิบนาทีเพราะ...
ขอบคุณครับ ขอบคุณ
งั้นสักห้านาทีแล้วกัน เย่
ผมไปแสดงเปิด ได้ค่าจ้างครั้งละ 200 ดอลลาร์
แต่ค่าใช้จ่ายในการเดินทาง ไปแล้ว 250 ดอลลาร์
ผมผิดพลาดตรงไหน
ไม่ว่าจะเล่นดีแค่ไหน ทุ่มเทแค่ไหน
ก็ไม่มีใครสนใจ
วงเดิร์ต วงเดิร์ต
เขาได้ยินแบบนี้ตลอดระหว่างโชว์
จําได้เวลาอยู่หลังเวที
จะได้ยินเสียงคนดูก่อนการแสดงเริ่ม...
พอบอกว่า "พบกับสตีฟ มาร์ติน"
เสียงก็ไม่เปลี่ยนไปเลย ไม่มีเสียงปรบมือ
เป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อย ๆ จนคุณเริ่มการแสดงแล้วก็ยัง...
เหมือนการทําสงคราม
พออายุได้ 30 ผมต้องหาอะไรอย่างอื่นทํา
เพราะผมไม่อยากหยุดอยู่ที่ตรงนี้
(ค.ศ. 1975 สมุดนัดหมายเดย์ แอต อะ แกลนซ์)
แอสเปน วันที่ 28 ธันวาคม ค.ศ. 1974
"แจ็ก เบนนี่เสียชีวิตเมื่อวาน
เหมาะกับการเริ่มจดบันทึก
เสียงของแจ็ก เบนนี่ เป็นเสียงแรก ๆ ที่ผมรู้จัก
และน่าจะเป็นเสียงที่ผมอยากทําให้ได้"
เห็นภรรยาผมมั้ย ไม่เห็น
ผมไม่รู้จักภรรยาคุณด้วยซ้ํา
งั้นรู้ได้ไงว่าไม่เห็น
เคยเห็นผมมาก่อนมั้ย
ไม่เหรอ แล้วรู้ได้ไงว่าใช่ผม
"บางครั้ง เช่นคืนนั้นในนครนิวยอร์ก
ผมร้องไห้สะอื้นอยู่ในห้องพักโรงแรม หลังดูคลิปเก่า ๆ ของนักแสดงตลก"
ลีลาเท้าไฟ
"ผมต้องพัฒนาการใช้ร่างกายอีก
ผมคิดว่าทําได้ดีแล้ว แต่มีคนขําไม่กี่คน"
เพราะคนดูในปี 1974 แย่สุด ๆ
พวกเขาคิดว่างานดนตรีร็อก
เท่ากับการตะโกนระหว่างการแสดง
ทําน้ําส้มคั้นสิ
"ไม่ล่ะจ้ะ"
"ปีนี้ผมจะเปิดตัวเอง
ตั้งใจจะแสดงคนเดียว
ไม่แสดงครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบขอไปที ในบรรยากาศแย่ ๆ อีกแล้ว"
นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมคิด "การแสดงหลัก ไม่เอาการแสดงเปิด"
พอเป็นการแสดงหลัก คุณมีพลังที่ต่างออกไป
ผมเลยเปลี่ยนจากเล่นเปิดโชว์ ให้คนอื่นต่อหน้าคน 500 คน
มาเล่นให้คนแค่ 40 คนดู
ผมมีมุกตลก ที่คุณเอาไปเล่นกับเด็กสามขวบได้
เด็ก ๆ เรียนรู้วิธีพูด จากการฟังพ่อแม่พูดใช่มั้ย
สมมติมีลูกอายุสามขวบ
และอยากเล่นตลกกับเขา
ก็พูดแบบผิด ๆ
พอวันแรกที่ไปโรงเรียนเขาก็จะพูดว่า
"ขออนุญาตแมมโบหน้าหมา ไว้ที่ลายกล้วยได้มั้ยครับ"
แล้วมันได้ผล
เอาอีก เอาอีก เอาอีก
(ช่วงท้ายการแสดง ผมได้ยินคนเรียกชื่อผม)
ขอบคุณครับ ขอบคุณ ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณมากจริง ๆ ขอบคุณ
ซ้อมเล่นมุกสําหรับคืนนี้ดีกว่า
ตั๊กแตนเดินเข้ามาที่บาร์
บาร์เทนเดอร์บอกว่า "เรามีเครื่องดื่มชื่อนายด้วยนะ"
ตั๊กแตนเลยบอกว่า "หมายถึงเครื่องดื่มชื่อเฟรดน่ะเหรอ"
หัวเราะ หัวเราะ หัวเราะ หัวเราะ
"เรามีเครื่องดื่มชื่อนายด้วยนะ"
ตั๊กแตนเลยบอกว่า "หมายถึงเครื่องดื่มชื่อเฟรดน่ะเหรอ"
หัวเราะ หัวเราะ หัวเราะ
สตีฟมองหาคนดูอยู่เสมอ
จากตรงนู้นที ตรงนี้ที
ผมเห็นโลกจากทั้งสองด้าน
ทั้งแบบตีลังกา และหมุนโดยรอบ
คําถามเดียวที่ผมมีตอนนี้คือ
ผมอยู่ที่ไหน
ย้ําอีกครั้งว่าคุณกําลัง ฟังดับเบิลยูอาร์วียู แนชวิลล์
โชว์ครั้งต่อไปคือที่ไหน
เดี๋ยวเอาปลั๊กแบบจอห์นนี คาร์สันให้ จะได้ได้ฟีล
จอห์นนีเดี๋ยวผมรอที่...
(วิทยุมหาวิทยาลัย 01:30 น.)
จริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าที่ไหน
ผมจะไปรัสเซลวิลล์ ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าอยู่รัฐไหน
ครับ
ผมรับให้มั้ย
สวัสดีครับ บี เอส ยู ดับเบิลยู พี ดับเบิลยู พี ดับเบิลยู
ผมเคยเห็นคุณพร้อมธนูเสียบหัว
- จริงเหรอ - ครับ สุดยอดมาก
ผมไม่เคยเอาธนูเสียบหัว
เป็นอะไรที่ประหลาดมาก ผมว่าคุณจําคนผิดแล้วล่ะ
- ฮัลโหล - ออกอากาศอยู่นะครับ
- ฉันออกอากาศอยู่เหรอ - ครับ
- เขาถามคุณก่อน - สตีฟ มาร์ตินหรือเปล่าคะ
- น่าจะใช่ - น่าจะใช่เหรอ
ฉันอยู่ในงานเลี้ยงที่เฮมมิงเวย์
เราขาดก็แต่คุณค่ะ
สาว ๆ ครับ
พอดีผมมีปัญหาเรื่องเพศ
อะไรเหรอคะ
ผมชอบใส่กางเกงในของผู้ชาย
ได้เลย
มีใครจําเรื่องที่โลกแตก เมื่อไม่กี่ปีก่อนได้บ้าง
มีไม่กี่คนที่จําได้
คิดสินะว่าเรื่องใหญ่แบบนี้ คนต้องจําได้ แต่เปล่าเลย
จําไม่ได้เหรอ
โลกแตกแบบพังพินาศ
พวกเราหนีมาดาวดวงนี้ ในยานอวกาศลํายักษ์
รัฐบาลตัดสินใจไม่บอกพวกคนโง่
เพราะคิดว่ามัน...
โอ้ เปลี่ยนเรื่องดีกว่า
แรก ๆ เขามีโชว์ ที่มหาวิทยาลัยมากมาย ชมรมต่าง ๆ
(เสียงของเมเปิล ไบร์น ผู้ช่วยของสตีฟ)
ทุกชมรมที่เขาไปเล่น คุณจะเริ่มได้ยินประโยคประจําของสตีฟ
จากเหล่าทีมงาน
เขาแทรกซึมลงสู่จิตใต้สํานึกของทุกคน
แป๊บนึงครับ
คุณได้แสดงใน สถานการณ์ประหลาด ๆ มากมาย
คืนหนึ่งผมเล่นต่อหน้า นักศึกษาร่วมร้อยคน
ผมชอบภาษา เป็นทางถนัดของผม
นักแสดงตลกมืออาชีพ ต้องมีความรู้ด้านภาษา
พูดตรง ๆ บางคนก็รู้จักพูด และรู้จักใช้คํา บางคนก็...
...ใช้ไม่เป็นมั้ง
มันไม่ใช่โรงละคร เป็นแค่ห้องชมรม
กับเวทีเล็ก ๆ สําหรับนักเรียนการแสดงประมาณนี้
ไม่มีทางเข้าออกหลังเวที ต้องเดินผ่านกลางห้องออกไป
ผมเล่นเสร็จแล้วบอกว่า "ขอบคุณครับ ราตรีสวัสดิ์"
พวกเขาก็ยังนั่งอยู่อย่างนั้น
ผมเลยก้าวออกมาแล้วบอก "จบแล้วครับ แสดงจบแล้ว"
ก็ยังนั่งกันอยู่อีก
ผมเลยเดินฝ่าคนดู แล้วก็เริ่มพูดคุย
คุยอะไรไปเรื่อย
วันนี้พวกเราสนุกกันมาก
ซึ่งผมมองว่าเป็นสิ่งที่สําคัญ
มีคนถามผม "สตีฟ คติประจําใจของคุณคืออะไร"
คติประจําใจผม
"หัวเราะวันละครั้ง
เพราะวันที่ปราศจากแสงอาทิตย์ ก็เหมือนกับ...
...กลางคืน"
ผมออกมา แล้วมันกลายเป็นขบวนไปเสียอย่างนั้น
เพราะพวกเขาเริ่มเดินตามผม
สุดท้ายผมพาคนดูทั้งหมดออกมาบนถนน
แล้วก็เดินไปทั่วกับพวกเขา
ระหว่างที่เดินไปพร้อม ๆ กับกลุ่มคนดูที่เดินตาม
ก็เจอสระว่ายน้ําเปล่า ๆ
ผมเลยบอกว่า "ทุกคนลงไปในสระ
แล้วผมจะว่ายผ่านพวกคุณ"
คืนนั้นผมกลับบ้านไปแล้วคิดว่า "เกิดอะไรขึ้นบางอย่าง ดีจังเลย"
นั่นคือจุดเริ่มต้น ส่วนที่สําคัญของอาชีพผม
ผมบอกลาเวที
ผมต้องไปแล้ว พวกคุณสุดยอดมากจริง ๆ
ให้ตาย ขอใช้เวลาอ่านสักหน่อย
(ทางออก)
ประตูทุกบานเปิดออก
(เสียงของมาร์ติน มัลล์ นักแสดงตลกและเพื่อน)
เขาเลี้ยงเบอร์เกอร์คนดู 350 ชิ้น
อะไรแบบนี้
ได้ดูโชว์วันนี้มั้ย
ผมไปที่คริสตัลด้วย
เบอร์เกอร์อร่อยมั้ย
ไม่ทันกิน คนเยอะมาก
ผมเห็นพนักงานเสิร์ฟร้องไห้
ครั้งล่าสุดที่เขาแสดง
เพื่อนบ้านบล็อกถัดไปร้องเรียน
พวกเขาร้องเรียนกับตํารวจเรื่องเสียง
ที่เกิดจากคนนับร้อยหัวเราะ
ผมขายยาระหว่างโชว์ด้วยนะขอบอก
ตํารวจมาเหรอ ตายละ
- ข้างนอก - เม้าท์มอย
- อยู่ข้างนอกเหรอ - ใช่
ถ้าตํารวจเข้ามา อย่ามีพิรุธนะ
พอตํารวจมา อยากให้ทุกคนสวมหมวกลูกโป่ง
จะได้ดูไม่ออกว่าคนไหนคือผม
ไม่ต้องห่วง ๆ ผมจัดการเอง
เรามาพังที่นี่ให้ราบไปเลย
เจ้าของบอกว่า "พวกเราโอเคนะ"
เขาบอก "เราไม่ค่อยมีคนระดับ สตีฟ มาร์ตินบ่อย ๆ นัก"
ราวกับว่าผมดังมาก
ผมคิด "พูดอะไรของคุณเนี่ย"
ผมเป็นหนี้อยู่ 5,000 ดอลลาร์
งานแสดงตามมหาวิทยาลัยไม่ค่อยทําเงิน
ผมเลยตกลงแสดงที่คลับเพลย์บอย ในซานฟรานซิสโกหนึ่งสัปดาห์
คนดูอายุเยอะกว่าปกติที่ผมแสดง แต่ผมต้องการเงินน่ะนะ
(เดอะ เพลย์บอย คลับ)
ผมแต่งตัวเต็มยศ เพราะเป็นร้านอาหารสุดพิเศษ
(ประกาศ เสื้อคลุมและเนกไทเท่านั้น)
ผมคุยกับนักดนตรีหลังเวที
"คนเต็มเลยวันนี้"
เขามองผมแล้วก็...
"สาว ๆ แนะนําชื่อผมว่าสตีฟ มิลเลอร์"
คนดูไม่ได้จ่ายเงินเข้ามาดูผม
ผมผิดที่ผิดทางสุด ๆ
ลูกหมา
ผมได้ยินคนพูดว่า "ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง"
ซึ่งไม่ใช่ในแบบที่ทําให้ผมภูมิใจ
ตายสนิท กริบ
ซึ่งแย่กว่าการตายแบบปกติอีก
(ผมอาจจะมาก่อนกาล)
"ไหนล่ะ การแสดงแบบดั้งเดิมที่ผมเคยใฝ่ฝัน
นี่น่ะเหรอ
ไหนล่ะเพลงเปิดตัวผม"
การแสดงตลกคือจังหวะ ไม่มีทางเลี่ยงได้
ถ้าคนดูไม่ให้คุณ ได้เล่นตามจังหวะของคุณ ก็จบแล้ว
ผมมีมุกอยากจะเล่นให้...
"ทางเลือก
ลาออก
ทีวี
ดูจะเป็นไปได้"
ผมอยากเข้าวงการ
("ดอค" นักแสดงรับเชิญ ค.ศ. 1975)
ไม่อยากจะเชื่อ
ผมจะกล้าโกหกเหรอ
นั่นแหละ
ผมมีการแสดงที่ฝึกปรือมาสิบปี
เหมือนนั่งรอไปเรื่อย
คุณแพ็กกระเป๋ามาพร้อมออกเดินทางแล้ว
คุณแค่รอรถมาถึง
"รถบัสผมมาแล้ว ผมจะขึ้นไปพร้อมกระเป๋าทุกใบของผม"
(เดอะ บอร์ดดิง เฮาส์)
(เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1975)
ถ้าดูเหมือนผมเล่นอะไรไปเรื่อย
ไม่ได้ตั้งใจจะบอกแต่...
ผมจะเลิกทําโชว์แล้วครับ ขอบคุณครับ
นี่คือการแสดงสุดท้ายของผม
ผมเลยค่อนข้าง ทําทุกสิ่งที่อยากทํามาโดยตลอด
ไม่สนว่าจะเล่นเยอะเกิน
หรือทุกคนจะเกลียดผม
หรือมีนักวิจารณ์มาบอกว่า
"ฉันไม่คิดว่านี่คือสิ่งที่วิเศษ..."
ผมก็แค่ทําทุกอย่างที่อยากทํา
ผมโง่เง่า
ใช้เวลานานเลยกว่าจะรู้ว่า การแสดงนี้ไม่ได้ใช้ได้ในทุก ๆ ที่
สําหรับเพลย์บอย คลับ มันหลุดโลกเกินไป
เดอะ บอร์ดดิง เฮาส์ ออกเก๋ไง
และเป็นที่รู้จักเพราะความหลุดโลก
เคยอยากทําอะไรบ้า ๆ มั้ย
แบบบ้าจริง ๆ เลย ไปฆ่าคนกัน
ผมว่าเป็นเรื่องของยุค
มันคือยุคที่คนดูดปุ๊นและแปลกประหลาด
พอที่จะพยายามเข้าใจสิ่งที่คุณพูดได้
แต่คนพวกนี้ไม่เข้าเพลย์บอย คลับ
ขอสับไพ่ก่อนโดยวิธีแบบเลี้ยงวัว
(ไพ่ วิธีแบบเลี้ยงวัว...)
(ปล่อยไพ่ลงจากมือขวาไปมือซ้าย ให้มีเสียงดังเปาะ เปาะ)
ราศีอะไรครับ
พิจิก ส่วนผมสถุนครับ งั้นก็เป็น...
คุณต้องหากลุ่มผู้ชมของคุณ
(เสียงของไมเคิล เอเลียส นักเขียนคู่)
และสตีฟหาเจอ
พวกเขาพร้อมสนับสนุน พวกเขาเป็นติ่งสตีฟ
ผมชอบเป่าคําพูดใส่ลูกโป่ง เวลามันแตกจะได้...
"ชิบหาย"
ลูกหมา
จริง ๆ อันนี้คืออุปกรณ์คุมกําเนิด
เดี๋ยวทําให้ดูว่าใช้ยังไง
ถ้าใส่ไว้บนหัวแบบนี้...
...ก็ไม่มีใครอยากรู้จักแล้ว
ผมขอจริงจังแป๊บนึง
เขามีเสน่ห์บนเวทีแบบคนที่พิเศษ
ที่คุณอยากมอง
ผมคงต้องบอกลาแล้ว
ปกติผมก็จะเดินลงเวที
กลับไปห้องแต่งตัวแต่ว่า...
...คืนนี้ผมจะไม่ทําแบบนั้น
คืนนี้ผมจะ...
...ไปดินแดนกล้วย
ดินแดนกล้วยสวยมากในคืนนี้
มันช่าง...
คนตัวเล็ก ๆ ในเสื้อคลุมเปลือกกล้วย พร้อมรองเท้ากล้วย
มีรถกล้วยคันน้อย ๆ
ดินแดนกล้วยมันดีมาก ๆ เพราะ...
...ที่นั่นมีเพียงสองสิ่ง ที่เป็นความจริง
อย่างแรกคือเก้าอี้ทุกตัวสีเขียว
อย่างที่สองคือ ไม่มีเก้าอี้ตัวไหนสีเขียว
นั่นคือที่ที่ผมจะไป
ช่วงปลายยุค 60 ลากยาวมาถึงประมาณปี 1975
เป็นช่วงยุคมืด
ที่มีชายใสซื่อในสูทสีขาว ก้าวออกมาและพร้อมพาคุณไป
ถ้าคุณชอบ ก็สนุกไปกับเขาได้เลย
(ดิ อาร์ต ชายตลกผู้ทําทุกอย่าง)
(คําว่า 'เพี้ยน' ไม่ทําให้ สตีฟ มาร์ตินรู้สึกแย่)
(เขาเดินขบวนพา อารมณ์ขันของเขาออกสู่ถนน)
(การแสดงเงอะงะและไร้สาระ)
(ที่ทําให้คุณคิดถึงตัวเอง ขณะที่หัวเราะออกมา)
(เวลาของสตีฟ มาร์ตินมาถึงแล้ว)
อย่าลืมว่า เดอะ บอร์ดดิง เฮาส์ จุคนได้ 300 คน
มันไม่ใช่กลุ่มย่อย
ถ้าคนดูเต็มความจุ มันแสดงให้เห็นถึงอะไรบางอย่าง
เราควรเป็นหนึ่งเดียว
ผมจึงจะก้าวลงมาในหมู่พวกคุณ
อย่ามาจับนะ
พอสถานการณ์เปลี่ยนไป มันทําให้ผมรู้สึกดี
(เป็นสัปดาห์สุดวิเศษในซานฟรานซิสโก ที่ เดอะ บอร์ดดิง เฮาส์)
(ความสําเร็จ ที่น่าเหลือเชื่อและประทับใจ)
(วันพฤหัสบดีที่ 14 สิงหาคม)
(วันเกิดปีที่ 30 ของสตีฟ)
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึก พร้อมรับมือทุกอย่าง
การแสดงเริ่มลงตัว
โอ้ ฉลามมันกัด
ด้วยฟันไงที่รัก
ฟันสีขาวเปล่งประกายเหมือนไข่มุก
โอ้ ฉลามมันกัด
ด้วยฟันไงที่รัก
ฟันสีขาวเปล่งประกายเหมือนไข่มุก
โอ้ ฉลามมันกัด
ด้วยฟันไงที่รัก
ฟันสีขาว...
พบกับชายที่ตลกที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก คุณสตีฟ มาร์ติน
- สตีฟ มาร์ติน - ว้าว
เขากลับมากับการแสดงใหม่
ที่ผมไม่รู้เลยสักนิดว่าคืออะไร
ดีใจที่ได้กลับมาครับ และ...
ผมรู้ว่ามันเชยเพราะนักแสดงทุกคน ขึ้นมาบนเวทีแล้วพูด
"ดีใจจังที่ได้มาอยู่ตรงนี้"
อาจฟังเหมือนหลอก แต่เชื่อเถอะว่าผมจริงใจที่พูด
"ดีใจจังที่ได้มาอยู่ตรงนี้"
- ดีใจจังที่ได้มาอยู่ตรงนี้ - ขอบคุณค่ะ
โทษทีครับ ดีใจจังที่ได้มาอยู่... ตรงนี้ต่างหาก
อันที่จริง ดีใจจังที่ได้มาอยู่... ตรงนี้
ตรงนี้สิที่ดีจริง โทษทีครับ
ผมว่าสตีฟหลุดโลกไป
เขาเอาแต่ทําอะไรเพี้ยน ๆ บ้า ๆ เกินจินตนาการ
- เดี๋ยวนะ ๆ - นายจะทําอะไร
นายบอกพวกเขาว่าฉันทําแต่ เรื่องเพี้ยน ๆ บ้า ๆ เหรอจอห์น
ดีใจจังที่ได้มาอยู่ตรงนี้ ว้าว
จําได้ว่าตรงนั้นก็ดีอยู่แล้วนะ
แต่ตรงนี้ดีจริง ๆ
ฟันสีขาวเปล่งประกายเหมือนไข่มุก
ผมชอบความเย่อหยิ่ง
ขออะไรอย่างได้มั้ย ช่วยถ่ายรูปให้ผมที
ขอแบบเป็นธรรมชาติหน่อย
แบบ...
ผมเริ่มสร้างคาแรกเตอร์ให้ตัวเอง
กล้องพวกนี้เจ๋งมาก ต่อให้โง่แค่ไหนก็สามารถใช้...
คนโง่ที่มั่นหน้าแบบสุด ๆ
ผมเริ่มคิดได้ว่าสิ่งที่ทําอยู่ คือการล้อเลียนวงการบันเทิง
(เสียงของอดัม กอปนิค นักเขียน เดอะ นิวยอร์กเกอร์)
เขาไม่ได้เล่นตลก แต่โชว์ความไร้สาระของการแสดง
และความน่าหัวเราะของการที่คนหนึ่ง ยืนต่อหน้าคนอื่นเพื่อเล่นตลก
ดูโง่มั้ย
มันโง่แบบซึ่ง ๆ หน้า
ผมทําให้ตัวเองดูแย่มั้ย
โง่จนคุณมองข้ามมันไปไม่ได้
ผมติดอยู่บนบันไดเลื่อนนี้ มา 40 นาทีแล้ว
พอคุณตะบี้ตะบันทําสิ่งโง่ ๆ
ช่วยด้วยครับ
คือการที่ไอ้โง่คนหนึ่ง ทําอะไรโง่ ๆ
แต่เขาอยากให้คุณรู้ว่าเขารู้ตัวนะ
และเราจะหัวเราะไอ้โง่คนนี้ไปด้วยกัน
ผมไม่มีโชว์แบบเวกัสหรอก
ที่เวกัส คุณต้องจ่ายค่าเข้า 15 ดอลลาร์
คุณเสียเงินเข้าไปนั่ง
โชว์เปิดโดยมากมักจะเป็นนักร้อง
ซึ่งเก่ง ลื่นไหลไปได้อย่าง...
คุณไม่เข้าใจที่เขาพูดเลยแต่ช่างมัน
เพราะมันสนุก
สวัสดีครับท่านผู้มีเกียรติ
เปิดม่าน ไฟมา
ขอแนะนําวงดนตรี
แฟรงค์เป็นเพื่อนซี้ผม โอเค
แซมมี เดวิส จูเนียร์ เพื่อนซี้ผม โอเค
ดีใจจังที่ได้มาอยู่... ตรงนี้
โอ้ ฉลามมันกัด
สตีฟ มาร์ติน ผมเป็นเพื่อนซี้ผม โอเค
ดีใจจังที่ได้มาอยู่ตรงนี้
ถึงเวลาลีลาเท้าไฟ เริ่มเลย
แซมมีเข้ามาหา ให้ความรู้สึกยอมรับและสนับสนุน
ไม่รู้ว่าต้องทําตัวยังไง
เพราะที่บ้านผมเราไม่กอดกัน
ต้องกอดเขามั้ยนะ ไม่รู้นี่นา
5 - 6 นาทีเมื่อกี้นี้ตลกแบบ
ที่ไม่ได้เห็นมานาน
เยี่ยมจริง ๆ ตลกมากจริง ๆ
ผมคิดว่าผมกําลังรณรงค์ การแสดงตลกในรูปแบบใหม่นี้แต่...
(วันที่ 11 เดือนตุลาคม ค.ศ. 1975)
สดจากนิวยอร์ก แซเทอร์เดย์ ไนต์ครับ
ผมได้ดูแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ แล้วคิดว่า "โอ้ ไม่นะ"
- ผมอยาก... - ผมอยาก...
ป้อนนิ้วคุณ...
...ให้วุลเวอรีนกิน
มีคนเล่นแบบผมเหมือนกัน
ผมได้ยินชื่อ ตอนเขาอยู่ที่สโมเธอร์ส บราเธอร์ส
ตอนนั้นผมเขียนบทให้ลาฟอิน
มีแข่งทัชฟุตบอลระหว่างสองทีม
ต่อมาผมกับลิลี่ ทอมลิน ได้ดูเขาแสดงสักที่ในแอลเอ
เฮ่ นาย ดูดปุ๊นหน่อยมั้ย
ผมไม่สูบกัญชาครับ
กัญชาอะไร นี่ปุ๊น
แต่ก่อนผมใสซื่อมาก
มีคนเข้ามาหาผมแล้วถาม "สักปื้ดมั้ย"
ผมบอก "เอาสิ"
ผมคิดว่า "เราขาดอะไรบางอย่าง"
เราเล่นแต่มุกจิกกัดการเมือง
แต่สตีฟไม่ใช่แบบนั้น
รายการนี้ดังมาก
ประสบความสําเร็จสุด ๆ
ผมก็พอดึงดูดแฟน ๆ นะ
แต่ยังใต้ดินอยู่
ผมอยากได้คนที่เล่นได้แน่ ๆ
สตีฟเป็นตัวเลือกที่เสี่ยง
ท่านผู้ชมทุกท่าน สตีฟ มาร์ตินครับ
แต่ความเสี่ยงคือออกซิเจน
ถ้าไม่เสี่ยงบ้าง จะรู้สึกถึงการใช้ชีวิตได้ยังไง
มีไม่กี่ครั้งในชีวิตที่ก่อนขึ้นเวที
ผมจะคิดว่า "อยากให้ทุกคนได้ดูจัง"
เพราะส่วนมากจะเป็น "ขออย่าพังนะ"
จะไม่ลืมว่า ดีแค่ไหนที่ได้อยู่ตรงนั้น
โอเค เปลี่ยนมุก
โทษนะครับ
โอเค
ออกอากาศอยู่ใช่มั้ย โอเค ๆ ๆ
เพื่อเปิดรายการ ผมอยากทําอะไรที่ไม่มีทางเป็นไปได้
ผมจะดูดเก้าอี้นี้ลงปอดผม
ไม่น่าเลย
นี่คือสิ่งที่คุณไม่ค่อยได้เห็นนัก
ขอแนะนําฟิโดเฟล็กซ์ สุนัขเฝ้าบ้านดิจิตัล
ถึงเวลาเล่นเกมจัพพาร์ดี 1999
ปรู๊ด ปร๊าด ปรู๊ด
แล้วก็... อ๋อ
ปร๊าด
ตอนนั้นผมคิดว่า "ว้าว ผู้คน"
ชอบผืนดินไหนที่สุด
หมู่เกาะดัลเมเชียน นอกชายฝั่งยูโกสลาเวียค่ะ
อันทางใต้เหรอ ที่เข้ามาทางแผ่นดินใหญ่
อยู่เหนือ เส้นละติจูด 30 องศาหน่อยนึง
ผมทํางานคนเดียวมา 15 ปี
แต่ตอนนี้ได้มาเล่นละครสั้น ๆ ที่ต้องมองตากับคนอื่น
คุณเห็นเงาวิบวับในตาเขา เขาเห็นเงาวิบวับในตาคุณ
รู้สึกดีมาก ๆ
แบนโจเป็นเครื่องดนตรีสร้างความสุข
เหมาะกับนักแสดงตลกอย่างผม และอะไรก็ตามที่มีความสุข
คุณสามารถเล่น
โอ้ ฆาตกรรม ความตาย ความอาลัย และความเศร้าหมอง
ผมขอเล่นแบนโจเพลงสุดท้าย แล้วเราไปช่วงต่อไปกัน
ขอกล้องซูมเข้ามาใกล้ ๆ ได้มั้ยครับ จับที่มือผมก็ได้
เดฟ ผู้กํากับเดฟ วิลสัน
ขอเริ่มที่ช็อตซูมมือได้มั้ย
ซ้อมกันแล้วนี่ คิดว่าเข้าใจแล้ว โทษทีครับ
โทษทีครับ เล่นแบบอื่นก็ได้
ผมเล่นแบบอื่นก็ได้ เข้าใจใช่มั้ยครับ
ก็แค่...
คิดว่าจะได้อย่างที่ขอไว้
อารมณ์เลยขาดตอน โดยเฉพาะมืออาชีพอย่างผม
โทษทีที่ดูเหมือนโมโหเพราะโมโหจริง
มันทําร้ายจิตใจกัน นึกออกมั้ย
ทําร้ายจิตใจคนดูที่กําลังดู การแสดงของผมซึ่งเป็นศิลปิน
มายืนตรงนี้แต่ไม่มี แม้แต่ความร่วมมือเล็ก ๆ น้อย ๆ
แค่ขอพวกหลังเวที ให้ช่วยแค่นี้ไม่ได้เหรอ
ประทานโทษนะ
ขอโทษครับ ผมโมโหจริง ๆ
ขอโทษครับ
กลับมาพบกันหลังพักโฆษณา
ผมมีการแสดงวันถัดมาในวันจันทร์
- อีก 15 นาทีนะสตีฟ - ขอบคุณครับ
ผมถาม "มีคนดูกี่คน"
เขาบอกว่า "7,000 คน"
ผมบอก "อะไรนะ"
ผลกระทบที่ตามมาเป็นระลอกคลื่น
"เปลี่ยนไปนะ"
ขอบคุณครับ
เลนส์เทเลครับ
ดับเบิลสกอตช์
จําเขาได้มั้ย
เขาเคยจัดรายการทูไนต์โชว์
สตีฟ มาร์ตินเหรอ อยากเจอ
กลางยุค 70 เขาโผล่มา
ด้วยพลังงานอันเจิดจ้า
ได้สนุกกันแน่ต่อจากนี้
(โรลลิ่ง สโตน กล้วยที่ดีที่สุดในดินแดนกล้วย)
ผมเป็นคนเรื่อยเปื่อย
ดีมาก สตีฟ เจ๋งมาก
นักแสดงตลกสดใหม่
ที่ไม่ได้เห็นกันมานาน สตีฟ มาร์ติน
เขาโฆษณาตัวเองไว้ว่า
ชายสุดเพี้ยนและบ้าบอเมื่ออยู่บนเวที
ครั้งแรกที่เล่นพี่น้องชาวเช็ก มันโอเค
เราคือชายเพี้ยนและบ้าสองคน
แล้วเราก็ลืมไปแล้ว
ครั้งต่อมาที่ผมมาออกรายการ แดนนี่บอก "เล่นกันอีกรอบเถอะ"
พอเริ่มเล่น กลายเป็นว่า...
เราไปดูการแสดงของเขา
พอไปถึงโรงละคร ก็เห็นคนต่อแถวยาวเหยียด
เขาไม่ได้เล่นเปิดให้ใครนี่นา
แต่พอเห็นคาดผมหูกระต่ายก็รู้เลย
"คุณพระช่วย นี่คือแฟน ๆ ของเขาทั้งนั้น"
ผมชอบนะที่ได้เห็นคนดูหลายคน
สวมคาดผมลูกธนูถูก ๆ
แน่นอนว่าของผมทํามาอย่างดี
มาจากเยอรมนี ราคา 150 ดอลลาร์
แต่ไม่เป็นไร
เพราะผมคือชายที่เพี้ยนและบ้า
น่าจะตื่นเต้นสําหรับคุณใช่มั้ย
คนดูยืนขึ้นและปรบมือให้คุณ ในฐานะนักแสดงตลก
- ไม่ได้เกิดขึ้นได้ง่าย ๆ - ครับ...
หกเดือนที่ผ่านมานี้ เป็นอะไรที่ยิ่งใหญ่มาก
- ครับ - ซึ่งผมรู้สึกขอบคุณ
- พร้อม ๆ กับประหลาดใจ แต่ก็ดีใจ - ครับ
สนุกกันใช่มั้ยทุกคน
ความเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ที่สุด คือผมแสดงโชว์
แล้วก็มีช่วงที่ ผมเดินออกมาข้างนอกกับคนดู
แล้วผมเห็นว่าพวกเขายืนขวางการจราจร
ยืนบนรถที่จอด ผมเลยคิด "โอเค ไม่เล่นแล้ว"
มันเริ่มเป็นอันตรายแล้ว
ผมพูดถึงก่อนหน้านี้ ตอนที่เล่นมุกเรื่องยา
ผมไม่ชอบหรอกเพราะ...
มันสร้างความเชื่อ และผมก็ไม่เล่นยาแล้ว
ผมเลิกเด็ดขาด และเกลียดคนที่ยังเล่นยา
แต่ยังใช้ยาอยู่ตัวหนึ่งสนุก ๆ คุณอาจจะเคยได้ยินกัน
ยังใหม่ ไม่รู้เคยใช้กันมั้ย
ช่วยทําให้ขนาดคุณเล็กลง
ใหญ่ประมาณนี้
คุณมีอัลบั้มด้วย
เป็นมุกที่เตรียมไว้ล่วงหน้าเหรอ
ด้นสดครับ ไม่มีเทปไหนเหมือนกัน
บ้าไปแล้ว มีทั้งหมดเท่าไหร่ เป็นล้านมั้ย
เป็นล้านครับ
แล้วไม่มีเทปไหนเหมือนกัน
สตีฟ มาร์ติน เลตส์ เก็ต สมอลล์
มีมุกตลก ๆ
คุณเปิดแผ่นฟังที่บ้านได้
ง่าย ๆ
อยู่บ้าน นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ
นั่งอยู่ด้วยกัน แล้วก็มีคนหนึ่งพูดขึ้นมา
"เฮ่...
มาตัวเล็กลงกัน"
พี่ชายผมอัดทั้งหมดไว้ ก่อนรายการแซเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์
ก่อนทูไนต์โชว์ แล้วก็กองไว้อย่างนั้นอยู่สองปี
ผมรู้ว่าไม่ควรทําตัวเล็กตอนขับรถ
แต่วันก่อนผมขับรถ แล้วก็คิดว่า "ช่างมัน"
ก็เลยขับแบบนี้...
(บิลบอร์ด อันดับแผ่นเสียงและเทป)
(10 10 9 สตีฟ มาร์ติน เลตส์ เก็ต สมอลล์)
ที่ผมถือในมือคืออัลบั้มการแสดงตลก ที่ได้แพลทินัมอัลบั้มแรก
แพลทินัมคือขายได้ ไม่ต่ํากว่าหนึ่งล้านแผ่น
เป็นเกียรติที่ อัลบั้มผมขายได้เป็นล้าน
แต่ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่รู้ว่า
มีคนบ้าอีกเป็นล้านในประเทศ
น่าจะมีมากกว่าล้านนะ
แต่เขาแค่ค่อย ๆ หาคุณพบ
อืม...
เขาไม่คิดจะเซ็นสัญญาออกเทป
แต่ขายได้เก้าล้านแผ่น
(ในที่สุด)
(นักแสดงตลกชื่อดังที่สุดในอเมริกา)
วัน ๆ หนึ่งทําอะไรบ้าง
อย่างวันนี้คุณไปออก กู๊ด มอร์นิ่ง อเมริกา
- กู๊ด มอร์นิ่ง อเมริกา - พอถ่ายเสร็จ
แล้วก็ขึ้นเครื่องไปวอชิงตันดีซี
แสดงที่โรงละครเคนเนดีสองรอบ
ตอนเล่นที่เคนเนดีผมถามผู้จัดว่า
"มีคนมาสักกี่คน"
เขาบอก "25,000 คน"
ผมบอกว่า "เยี่ยมเลย"
เขาบอกว่า "รอบสองเยอะกว่านี้อีก"
แล้วก็กลับมาที่นี่ จากนั้นก็ไป...
น่าจะบอสตันมั้งพรุ่งนี้
เราเปิดการแสดง 50 เมืองใน 60 วัน
มีคนดูกี่คน
สอง สี่ หก เจ็ด
แปด สิบ 11 12 13
รวมเป็น 16 17
ผู้ชายที่บาร์เป็น 18
ให้ผมเล่นยาวขึ้นมั้ย
ไม่ดีกว่ามั้ง ไม่ดี ๆ
บัตรขายหมดก่อนโฆษณาจะพูดจบเสียอีก
เวลาไปทานข้าวที่ร้านอาหาร
ก็มักได้ยินคนพูดคุย โดยใช้วลีประจําของเขา
พวกเขาแค่สนุกที่ได้เป็นส่วนหนึ่ง
เป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรม
โอ้ ถึงเวลาลีลาเท้าไฟ โว้ว
เราไม่ต้องฉายผ่านจอหรืออะไรเลย
คนทั้ง 20,000 คนรู้สึกร่วมไปกับเขา
สิ่งที่เกิดขึ้นคือ
อุปกรณ์ต่าง ๆ ไม่สําคัญเท่าการแสดงจริง ๆ
การที่คุณแสดงด้วยทุกอณูของร่างกาย
ทุกการเคลื่อนไหวมีส่วนหมด
ไม่มีอะไรขาดเหลือ
คุณเอาคนดูอยู่
โอเค ผมอยาก...อุ้ย
คอนเสิร์ตทั้ง 60 ครั้งของเขา ในปี 1977 ขายบัตรหมดเกลี้ยง
เดือนก่อนเขากลับมาแสดง ที่แคลิฟอร์เนียตอนใต้
ต่อหน้าคนดู 9,000 คน ที่ศูนย์การประชุมอนาไฮม์
ไม่ไกลจากบ้านเกิด ในเมืองเล็ก ๆ ชื่อการ์เดน โกรฟ
ประมาณ 17 ปีก่อน ผมอยู่ดิสนีย์แลนด์ฝั่งตรงข้าม
ขายหนังสือนําเที่ยวเล่มละ 25 เซนต์
ที่ผมตื่นเต้นคือการที่ได้มา
ไม่ใช่ว่าได้กลับมาในรถลีมูซีนนะ
แต่คือการได้มาเจอเพื่อนเก่า
ได้กลับมาเป็นผมคนเดิม
สตีฟ มีเพื่อนเก่ามา
พาเขาออกจากงานที
ครั้งหนึ่งเรานั่งอยู่ที่ ระเบียงบ้านเขาที่แอสเพน
เขาพูดขึ้นว่า "นี่คือชีวิตเราเหรอ
เราเพิ่งเขียนบทการแสดงดี ๆ ไป
นั่งดื่มไวน์ดี ๆ ชมพระอาทิตย์ตก
มันเยี่ยมไปเลย"
ผมจําได้ว่าบอกกับตัวเองว่า "ไม่ นี่ไม่เยี่ยมเลย
ผมอยากมีแฟน"
ชีวิตรักคุณเป็นยังไงบ้าง
คือ...
คุณแต่งงานหรือยังคะ ชอบผู้หญิงมั้ย เป็นบ้าหรือเปล่า
(เอพริล ฟูลส์ ทัวร์)
ลองคิดดูนะ สมมติผมแต่งงาน
แล้วบอก "ไปออกทัวร์สามเดือนนะ
แล้วเจอกัน"
ผมไม่เคยได้ใช้ชีวิตอยู่บ้าน
ความเชื่อผิด ๆ เกี่ยวกับเรา
คุณคิดว่าจะได้เจอสาว ๆ แต่ไม่จริง
เพราะผมมาเมืองนี้เก้าวัน
แต่ไม่มีเวลาได้ออกไปเจอใครเลย
ผมไม่ชอบความสัมพันธ์ข้ามคืน
ผมว่าเราควรได้รู้จักใครสักคน
และรักเขาก่อนที่จะ...
ใช้และลดคุณค่าในตัวเขา
ขอผมจูบคุณได้มั้ย
ได้สิคะ
ดี
จะจําไว้เผื่อต้องใช้
ผมรู้สึกว่าคุณค่อนข้างเก็บตัว
ไม่มีใครสนิทกับสตีฟ มาร์ตินได้
ขณะเดียวกันคาแรกเตอร์คุณคือ
"ชายสุดเพี้ยนที่ทําทุกอย่าง
ให้ผมถอดกางเกงวิ่งตามหมาก็ได้"
ครับ
(ยาสีฟัน ยาทาเล็บ)
ถ้าคุณประสบความสําเร็จทางธุรกิจ
คุณจะได้นั่งบนโต๊ะสวย ๆ วิวดี ๆ
แต่ถ้าประสบความสําเร็จ ในวงการบันเทิง คุณจะได้นั่งบนช้าง
ผมเคยคุยกับคาร์ล ก็อตลิบ และเขาบอกว่า
"พอดาราทีวีเดินเข้ามาในห้องทุกคนจะ
'เป็นยังไงบ้าง' 'เราชอบคุณมาก บลา บลา'
แต่พอดาราหนังเดินเข้ามา ทุกคนจะ..."
ซึ่งผมชอบ ผมประทับใจ
สตีฟ ตั้งสติหน่อย
นายจะได้เล่นหนังนะ
ผมน่ะนะ
หนังอะไรเหรอ
จากเดี่ยวไมโครโฟน มาเล่นหนัง มันฉลาดมาก
สมมติผมแสดงบนเวทีได้ดี อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
วันต่อมา มันก็จบละ ไม่มีละ
โว้ว "พับผ่าสิ" อะไรนะ
แถมตัวผมยังต้องเดินทางไปฟลอริดา
แต่ถ้าผมเล่นหนัง สมมติสักเจ็ดเทค
เล่นให้ดี อยู่ยาว ๆ
ตัวหนังต่างหากต้องไปฟลอริดา
ฉลาดเลือก
นี่ไม่ใช่หนังเรื่องแรกใช่มั้ย
ผมเล่น "วิมานลอย"
เล่น "กรรมกรท่าเรือ"
- จริงเหรอ - "รถรางคันนั้นชื่อปรารถนา"
แล้วก็ล่าสุด "เดอะ เจิร์ค"
ชื่อแรกคือ "บานานา บูเลอวาร์ด"
เป็นเรื่องชายคนหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตปกติไม่ได้
เลยต้องกลายเป็นคนบ้า แล้วหลุดเข้าไปในดินแดนกล้วย
ผมเขียนไว้ 17 เวอร์ชั่น
ก็มันไม่มีทางสร้างได้ไง
ผมเขียนส่งให้นักเขียนชื่อดังสองคน คาร์ล ก็อตลิบที่เขียนบท "จอว์ส"
หนังปลาคลั่ง
(เสียงของคาร์ล ก็อตลิบ)
และไมเคิล เอเลียส ที่เป็นนักเขียนบทตลกชื่อดัง
ผมให้สัมภาษณ์เรื่อง หนังสือที่ผมเขียน
ดันโดนถามแต่เรื่อง "เดอะ เจิร์ค"
"ชอบตอนไหนที่สุด เขียนตอนไหนบ้าง
ทํางานกับสตีฟ มาร์ตินเป็นไงบ้าง"
ผมอยากขายหนังสือผม
(พรีเมี่ยม)
ไม่ชอบกระป๋องพวกนี้เหรอ
อย่าอยู่ใกล้กระป๋อง
เล่าเรื่องย่อให้เราฟังได้มั้ย
ตอนที่ผมดูหนังทั้งเรื่องจบ
ผมก็ยังไม่เข้าใจว่า เรื่องมันเกี่ยวกับอะไร
ในนี้ก็มีกระป๋อง
แต่พอผมถามเพื่อนว่า "ชอบมั้ย"
เขาบอก "ชอบมาก เรื่องของชายที่ใสซื่อที่สุดในโลก"
กระป๋องอีกแล้ว
ตายซะ ไอ้เวร
สตีฟ มาร์ติน นักแสดงตลกหนุ่มชื่อดัง
ก้าวเข้าสู่จอภาพยนตร์
ในหนังเรื่องแรกชื่อ "เดอะ เจิร์ค"
ดังเป็นพลุแตกตั้งแต่วันแรก
(ฉายตัวอย่างหนังของสตีฟ มาร์ติน เรื่อง "เดอะ เจิร์ค" ครั้งแรก)
สตีฟตื่นเต้นแหละ แต่เขาไม่แสดงให้เห็น
กฎข้อแรกของวงการคือ "อย่าให้ใครรู้ว่าตื่นเต้น"
ตอนอยู่บนเวที ผมแค่คิด
"ผมรู้ว่าผมทําอะไรอยู่ ผมเป็นแมว"
โอ้ เอามานี่นะ เอามา ๆ
หรือ "ผมคือ อาร์ ครัมบ์"
ผมรู้สึกว่าการแสดง คือสิ่งที่คุณต้องการให้มันเป็น
อยากให้ดูฉลาดเหรอ ได้
อยากให้ดูโง่ ก็ได้
อยากให้ดูล้อเลียน ก็ได้
ที่นั่งบนนั้นดีจัง
การแสดงเริ่มแล้ว
ผมเคยเดินตามหลังเขา
แล้วเห็นคนมองเขาแบบไม่เชื่อสายตา
"คุณพระ นั่น สตีฟ มาร์ติน"
(ขายดีที่สุด 1 "ครูเอล ชูส์" โดย สตีฟ มาร์ติน)
คนมาดูเขามากกว่าฟลีตวูด แมคอีก
ในสถานที่จัดงานเดียวกัน
คนชอบลืมว่าในยุค 70
สตีฟไม่ใช่แค่นักแสดงตลก ที่ประสบความสําเร็จ แต่เขาคือดาวดัง
เป็นนักแสดงตลกคนแรก ที่เล่นในสนามกีฬา
มันไม่ปกตินะ
เป็นความรู้สึกแบบ แทบจะตื่นตระหนกก็ว่าได้
เพราะเขาตัวคนเดียว มาตลอดแทบทั้งชีวิต
จุดสูงสุดคือ เราแสดงที่แนสซอ คอลิเซียม
คนดู 45,000 คน
คุณเป็นอันดับหนึ่งมาตลอด
ขึ้นไม่ได้ก็ต้องลงแล้วแหละ
สตีฟ
ค่อย ๆ ครับ ระวังบาดเจ็บ
เซ็นบุหรี่ให้ผมได้มั้ย
ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จํานวนคน
แต่คือความคลั่ง
ผมค่อนข้างผิดหวัง ที่ช่างภาพมากันแค่นี้
นี่ครับ
ผมคิดว่าผมกําลังแสดงตลก
แต่จริง ๆ ผมเป็นพิธีกรงานเลี้ยง
มากล่าวคําปฏิญาณเป็นขบถกันดีกว่า
ขอปฏิญาณว่าจะแตกต่าง
ขอปฏิญาณว่าจะไม่เหมือนใคร
ขอปฏิญาณว่าจะไม่พูดตามคนอื่น
ดีมาก
(เดี๋ยวนะ)
ประมาณช่วงปี 75 - 76
ผมคิดว่าตัวเองฮาสุด ๆ
แต่พอปี 80 มันก็ไม่สดแล้ว
(การซื้อแบบเพี้ยนและบ้าคืออะไร)
คุณโทรหาดีเจแล้วบอกว่า
"ฮัลโหล" แล้วเขาบอก...
ทุกครั้งที่ผมขึ้นเครื่องบิน
พนักงานต้อนรับทํากับคุณ หมายถึงเลียนแบบคุณ
พวกเขาชอบบอกว่าเป็นคนเพี้ยนและบ้า
แล้วก็มาบอกว่า "ประทานโทษนะ"
ตลกออกเนอะ
สตีฟ มาร์ตินตัวจริงจะมามั้ย
ยังไม่เห็นเขาเลย
เห็นแต่คนที่อยากเป็นสตีฟกว่า 100 คน
ไม่เป็นไรหรอก เพราะผมคือชายเพี้ยนและบ้าบอ
นั่นไง สนุกมั้ยเด็ก ๆ
ประทานโทษนะ
- ประทานโทษนะ - ประทาน...
ประทานโทษนะ
จะต่อยให้หน้าแหกเลย
- ขอถามคําถามจริงจัง - ได้
- ดูจริงจังขึ้นแล้วสินะ - ใช่
คุณทําเงินมากมาย มีความสุขขึ้นมั้ย
จากเงินที่หาได้ตอนนี้ เทียบกับห้าปีก่อน
ที่ต้องปากกัดตีนถีบ
- แบบกว้าง ๆ - ความสุขซื้อไม่ได้ด้วยเงิน
เข้าใจที่คุณพูดนะ แต่ไม่ต้องจริงจังเบอร์นี้ก็ได้
ผมคิดอย่างนั้นจริง ๆ
- เงินซื้อความสุขไม่ได้ - ครับ
คุณยังมีปัญหาส่วนตัวอยู่
- ครับ คุณมี... - คุณใช้เงินแก้ไม่ได้...
คุณมีปัญหาส่วนตัวเหรอ มีอะไรที่พอจะเล่าได้มั้ย
ตั้งแต่เริ่มรายการมา ผมฉี่ราด
ตรงนี้เลยเหรอ
ไม่เป็นไร...
ครั้งหนึ่งในห้องแต่งตัว พ่อเขาอยู่ที่นั่น
สตีฟเดินเข้ามา หลังเล่นไปหนึ่งชั่วโมงห้านาทีเป๊ะ
พ่อเขาพูดขึ้นว่า "รู้มั้ยโชว์เมื่อกี้ไม่ดีตรงไหน"
ผมเลยย่องออกมา
เพราะโชว์มันไม่มีที่ติ
ขอทําอะไรพิเศษหน่อย
พ่อแม่ผมมาดูด้วยวันนี้ ขออนุญาตแนะนําพวกท่าน
พวกท่านเป็นพ่อแม่ผมมาตลอดชีวิต
ครอบครัวไม่ใช่เป้าหมายหลักของผม
ผมไม่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่วิเศษ
และ...
ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียบเรียงถูกมั้ย เพราะมันช่าง...
เป็นสิ่งสําคัญสําหรับหลาย ๆ คน แค่ไม่ใช่สําหรับผม
ยิ้มต่อไม่ไหวแล้ว
ในมุมหนึ่งคุณได้รับความรักมากมาย
แต่ไม่ได้รู้สึกในแบบที่คุณคาดหวัง
กลายเป็นความตื่นตระหนกแทน
ผมเคยถามสตีฟ "ไม่ฟินเหรอเวลาแสดงเสร็จ"
เขามองผมแล้วบอกว่า "ไม่นะ"
ผมยังคิด "แปลกมากสําหรับนักแสดง"
ผมเป็นคนสันโดษและเปล่าเปลี่ยวมาก
คุณออกไปไหนไม่ได้เลย
หาเวลาเป็นส่วนตัวยากมาก ยกเว้นเวลาคุณเหงามากจริง ๆ
นึกออกมั้ย
ความเงียบของตัวเองยังไม่มีเลย
คุณอยากให้คนอื่นชอบคุณ
แต่มันกลับทําให้คุณรู้สึกว่างเปล่า
สรุปได้ไม่ยากเลย เหตุผลที่คุณทํามันนั้นไม่ถูกต้อง
("ทั้งหมด... เพื่อผม..." โดย สตีฟ มาร์ติน)
ที่เวกัส คุณเห็นได้ว่าที่นั่งด้านหลังเปิดไฟ
แล้วผมเห็นที่ว่างที่หนึ่ง
เพื่อนนักแสดงตลกคนหนึ่งบอกว่า
"เขาอาจจะเท"
แต่มันส่งผลต่อ ความเศร้าในใจที่ผมกําลังเผชิญ
และผมไม่อยากยอมรับมัน ไม่อยากจมลงไปกับมัน
ผมไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ไม่เลยสักอย่าง
ผมไม่ต้องการคุณ ไม่ต้องการอะไรเลย
การแสดงแท้ที่จริงแล้ว ก็คือกรอบความคิด
พอเข้าใจแนวคิดนั้นแล้ว
ก็ไม่รู้จะพัฒนามันต่อไปยังไง
กลายเป็นว่าผมขุดหลุมฝังตัวเอง
ผมรู้สึกเหมือนอยู่บน รถด่วนที่เรียกว่าเดี่ยวไมโครโฟน
ขบวนรถด่วน ที่กําลังแล่นสวนมาคือภาพยนตร์
ผมต้องกระโดดจากรถด่วนเดี่ยวไมโครโฟน เพื่อเปลี่ยนมาขึ้นขบวนภาพยนตร์
ผมคิดว่า "ได้เริ่มต้นใหม่แล้ว
จะได้เป็นคนใหม่"
(เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1980 ทัวร์ของสตีฟสิ้นสุดลง)
(เขาเป็นนักแสดงตลก ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล)
(เขาไม่กลับมาแสดงแบบนี้อีกเลย)
การแสดงถูกสร้างขึ้น
ผมเล่นมันมา 15 ปีกว่ามันจะลงตัว
ทําไมไม่คิดจะเลิกก่อนหน้านี้
บื้อเกินไง
(จบบริบูรณ์)
ไม่ใช่ละ
เสียใจด้วยที่เรื่องยังดําเนินต่อไป
บทบรรยายไทยโดย แพงสุดา ปัญญาธรรม