Po ile były bilety?
- Po pięć. - Pięć dolców?
Pewnie oczekujecie profesjonalnego występu.
Nie traćmy więcej czasu.
Przed wami profesjonalny show-biznes.
Wiecie, że...
Działa? Czy mnie słychać?
W porządku? Dobra, przepraszam.
Kochają mnie.
DOKUMENT W DWÓCH CZĘŚCIACH
Wszystko jest spontaniczne i w ogóle nieprzećwiczone.
Nie było przećwiczone.
Nie było.
Więc...
Co z wami? Nie macie poczucia humoru?
1. KIEDYŚ
Cięcie.
Mam coś jeszcze. Możemy jeszcze raz.
ROK 1979
Ten facet uszczęśliwiał ludzi.
MÓWI JERRY SEINFELD
Jest najbardziej wielbionym komikiem wszech czasów.
Zawsze kojarzy mi się z transformacją z lat 60.
Tego często nie widujecie.
Można na nowo być głupawym.
Wymyśliłem jedną rzecz,
która zrujnuje show-biznes.
Jeśli ludzie zamiast dwóch ramion
mieliby jedno wychodzące ze środka ciała,
show-biznes by upadł, bo jak mieliby klaskać?
Tak?
ZABAWIMY SIĘ!
Odkrył na nowo stand-up.
To się często nie zdarza.
Nie uważał, że sukces jest czymś trwałym.
Zawsze myślałem: „To się po prostu nie zdarza”.
A jednak.
Jeśli kupiliście płytę i przyszliście,
by wysłuchać z niej numerów, a któregoś z nich nie wykonałem,
no wybaczcie mnie!
Dobranoc.
Myślę, że gdybym dostał jakąś wskazówkę,
nic bym nie osiągnął.
Bardzo chciałem być na scenie.
Gdy zobaczyłem scenę, moje oczy się rozszerzyły
i wyobraziłem sobie siebie na niej.
Ale zapewniam was, że nie mam talentu.
Żadnego.
Aby dostać się na scenę, musiałem iść naokoło.
Miałem może 10 lub 11 lat, gdy zdałem sobie sprawę,
że można iść do sklepu dla magików, kupić sztuczkę,
przeczytać: „Dobry wieczór, drodzy państwo”
i być już w show-biznesie.
Ze sceną wszystko gra. Pomóżcie.
Próbowałem być zwykłym magikiem.
Szybko odkryłem, że...
Gdy mówię, że wyskoczą, to wyskoczą.
Ludzie kochają, gdy sztuczka nie wyjdzie.
HRABSTWO ORANGE, KALIFORNIA, 1955
Moje życie zaczęło się, gdy miałem 10 lat.
Kumpel powiedział, że zatrudniają w Disneylandzie.
Odparłem: „Jak to?”.
Wszystko jest możliwe w Disneylandzie.
Wyobraź sobie. Masz 10 lat, niewiele w życiu widziałeś,
a tu masz Myszkę Miki w kwiatach,
pociąg zatrzymuje się na stacji,
są postaci, pojazdy, rakiety.
Od razu dali mi pracę sprzedawcy Disneyland News.
TO STEVE! (SERIO)
Nikt nie chciał go kupować.
Ale najważniejsze, że kończyłem o 9.00
i resztę dnia mogłem spędzić w parku za darmo.
Spędzałem czas przy Golden Horseshoe Revue.
Był tam komik, Wally Boag.
Pierwszy, którego widziałem na żywo.
Kumple hazardzisty.
Robią sprzedaż i zarabiasz na nich fortunę.
Nie zawodzą. Oto wodospad Niagara.
Jego kanadyjska część.
Zamarznięty wodospad.
Widziałem jego występ setki razy.
Co jeszcze masz?
Normalny człowiek tak nadmuchuje balon.
Przeciętny i normalny.
A tak robi to typ bezpośredni, oni...
Słyszeliście o różowych słoniach? Oto słoń w kolorze.
Wygląda mniej więcej tak. Oto słoń.
Słyszę po oklaskach, że nie robi wrażenia.
Wyobrażałem sobie, że siedzę na widowni,
on się rozchorował,
i ktoś pyta, czy ktoś zna cały występ.
A ja będę gotów.
Jak masz na imię?
Masz imię?
Praca w Disneylandzie nie była typową pracą.
Czasem zarobił niewiele, ale nie przejmował się tym.
Uwielbiał to, co robił.
To była dla niego miła ucieczka,
ponieważ nie miał najlepszych relacji z ojcem.
Ojciec często się na niego wściekał.
Nie pamiętam uścisków.
Ani wyrażania uczuć.
Jako dziecko myślałem:
„Miałem najszczęśliwsze dzieciństwo. Było takie szczęśliwe”.
Potem zrozumiałem, że było takie poza domem.
Do najszczęśliwszego miejsca na Ziemi, Disneylandu.
I praca w sklepie dla magików.
Zmieniła moje życie.
Całymi dniami robić sztuczki?
To spełnienie marzeń.
Praktyka czyni mistrza.
Mieliśmy wszelkiego rodzaju żarty.
Królicze uszy i strzały w głowie.
Mieliśmy sztuczki, ale też i żarty.
CISZA, GENIUSZ W PRACY
Mój przyjaciel, Jim Barlow, miał wypracowaną gadkę.
Pytał klienta:
„Zabrać kasę? To znaczy, pomóc jakoś?”.
Przejąłem od niego tę gadkę.
Ktoś coś kupił, a ja mówiłem:
„Jesteś naszym setnym klientem. Dostajesz darmową papierową torbę”.
Takie małe głupstwa. Ale to Disneyland, a ja miałem 15 lat.
Przed wami Magiczny Mistrz Martin.
Występowałem na imprezach brydżowych rodziców lub dla skautów.
Nic specjalnego. Słyszę po oklaskach.
Stworzyliśmy z Jimem setki żartów.
Poproszę o magiczną muzykę.
Większość była podkradziona.
Przypomnienie. Chcecie się śmiać? Śmiało.
Chcecie wyjść? Nie da się.
Sądziłem, że zawsze będę ich używać.
Magiczny, nie tragiczny.
Proszę bardzo. Jeden.
Dwa.
I trzy.
PERSPEKTYWY NA 1963 1. Boże Narodzenie Zarządu Pośrednika
Często mi mówią, bym był sobą.
A kto wie, jak to jest być sobą?
Ja nie wiem.
NOTATKI PLAN – PRZEWIDYWANIA
„Dobry wieczór państwu, klubowi skautów,
wasz magiczny gospodarz wieczoru.
Jestem Steve Martin, wasz magiczny gospodarz wieczoru.
Weź wizytówki. Daj kilka liderowi.
Żadnych dzieci poniżej ósmego roku życia.
Wspaniały występ, wyszło świetnie. Ciągle się śmiali.
Wypadek z kwadratowym kołem, ale nikt nic nie widział, było zakryte”.
SPOKOJNIE, BEZ STRESU
Możesz stworzyć dla siebie osobowość i stać się nią na scenie.
Możesz być tym, czym chcesz.
- Możesz nam coś zagrać? - Jasne.
Nie możesz się tak bawić, Tex.
W ten sposób?
- Nie. - Nie.
Zrozumiałem wówczas,
że magia to dla mnie ślepy zaułek.
Komedia jest bardziej otwarta.
Przychodzisz do telewizji... Och.
Przychodzisz do telewizji. Mnóstwo artystów. Wszyscy zdenerwowani.
Nie denerwuję się.
Nie myślcie, że tak się czuję.
Jeśli ktoś tak pomyśli, umrę.
Uwielbiałem Jerry'ego Lewisa.
Uwielbiałem Laurela i Hardy'ego.
A Nichols i May byli jak muzyka.
Pamiętaj, że mamusia cię kocha.
Ja mamusię też.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Byli też Lenny Bruce,
Bob Newhart, Chaplin, Kocham Lucy,
Benny, Kaye, Hope, Skelton,
Sellers, Allen, Gleason.
Nie miałem nic wspólnego z tym, co robili.
Mogę zagrać tę piosenkę od tyłu.
Naprawdę?
- Pokazać ci? - Tak.
Patrz.
Byłem w hrabstwie Orange, które leży 16 tys. km od Hollywood.
Nie miałem żadnych kawałków.
Bez rekwizytów czułem się nieswojo.
Stałbym i po prostu opowiadał historię?
Jak zmienić się w komika?
DŻEM POMARAŃCZOWY
Kiedy miałem 18 lat, pracowałem w uroczym, małym teatrze
na Knott's Berry Farm, zwanym Birdcage Theatre.
Poznałem tam dziewczynę.
Zakochaliśmy się w sobie, jak przystało na nastolatków.
Nazywała się wtedy Stormie Sherk. Została chrześcijańską nawracającą.
Jest też bestsellerową autorką.
Z CIEMNOŚCI
Ale wtedy nią nie była.
Miała ducha, który nie był jeszcze święty.
Była entuzjastycznie nastawiona do wiedzy.
Był otwarty na wiele rzeczy.
Chciałam mu dać książki, które wpłynęły na moje życie.
Dała mi do przeczytania Ostrze brzytwy.
Opowiada o człowieku poszukującym prawdy.
Nie ma prawdziwego szczęścia, póki ludzie nie nauczą się,
że pochodzi ono z ich wnętrza.
Nie mógłbym tego wyrecytować.
Znam tylko: „Powinienem interesować się znaczeniem życia”.
Ciągle go zachęcałam. Mówiłam: „Jesteś genialny.
Musisz iść na studia. Tak odkryjesz, kim jesteś.
W ten sposób dowiesz się wiele o sobie i świecie”.
Dokonałem więc istotnej zmiany w swoim życiu.
Złożyłem podanie do Long Beach State i zacząłem studiować filozofię.
W filozofii wszystko jest rozkładane na części.
Wszystko jest poddane nowej analizie.
Wszystko. I to mi się podoba.
Poczucie, że rozwiązujesz coś wielkiego.
Zacząłem analizować jedyną rzecz, jaką miałem, czyli komedię.
Zamiast „Czy Bóg istnieje?”
pytałem siebie „Jak lepiej rozśmieszać?”.
Przypomniałem sobie istotny element
mojego myślenia o komedii – wskaźniki.
Tak?
Powiem wam...
Kiedyś chciałem zostać ateistą. Poddałem się. Nie mają świąt.
Komicy mają sztuczki, aby zasygnalizować, że żart się skończył.
Publiczność zaś zawierała pakt, by śmiać się w tym miejscu.
„Teraz się zaśmiejemy”.
Np. przy puencie.
Pewnie wiecie, gdzie Elvis Presley zdał egzamin wojskowy.
Czuję się bezpieczniejszy, a wy?
Opowiadając historię, tworzysz napięcie.
Elvis też jest muzykalny.
Lekarz stuknął go młotkiem,
a w rzepkach zabrzmiała „Don’t Be Cruel”.
Puentą rozładowujesz napięcie i wszyscy krzyczą...
To jednak nie jest szczery śmiech.
Pomyślałem: „A co, gdybym stworzył napięcie i go nie rozładował?
Może otrzymam szczery śmiech”.
Taki jak wśród przyjaciół, gdy boli ich brzuch ze śmiechu.
Tam nie ma żadnego paktu, a śmiech jest szczery.
Nie było żadnych wskazówek.
Nie było mówienia, że to żart. Po prostu się śmiejesz.
„Z czego się śmiejemy?”. „Nie wiem”.
Miałem swoją teorię.
„Co by było, gdybym usunął wskazówki i po prostu kontynuował?”.
Publiczność musiałaby w końcu wybrać swój moment do zaśmiania się.
Będzie albo „To takie głupie”, co ich rozśmieszy,
albo „To zabawne”, co ich rozśmieszy.
Albo „Teraz śmieję się z momentu, który był wcześniej”.
Był to rodzaj szczerego śmiechu bez paktu.
Szukałem tej cechy, której nie da się zdefiniować,
czyli „nie wiem, czemu to było zabawne, ale było”.
Mój pierwszy występ, za który faktycznie mi zapłacono,
był w kawiarni Little Place.
Dzięki.
Wspomnę, że przed nami świetny występ.
Mamy Steve'a Martina. Będzie tu za chwilę.
Mamy Tijuana Brass, potem wejdzie Elvis Presley i...
Mamy Flamey i Burn Outs, Billa Haleya i Comets,
Trumana Capote, królową Anglii, Montiego Montanę...
Miałem w swoim występ, różnorodność, dodałem magię.
As pik.
Otóż się mylisz.
Czytałem E. E. Cummingsa.
„Diabeł, wielki, zielony, tańczący diabeł”.
Żonglowałem.
Nie zawsze tworzę zabawne numery.
Zwykle dramatycznie czytałem różne rzeczy.
Recytowałem układ okresowy pierwiastków.
Duża sprawa.
„Pdy”.
„Mpy”.
„Zny”.
Jakoś tak to szło.
Trudno było stworzyć 20 minut materiału.
Jeśli publiczność była zła, czas spadał do 11 minut.
Ten jeden jest dla mnie ważny. Sprawił, że jestem tu, gdzie jestem.
Numer z telefonem.
Udaję, że do kogoś dzwonię,
rozmawiam z nim i opowiadam śmieszne dowcipy.
Myślę, że wam się spodoba.
Halo, jest Fred?
To zabawne. Potem...
Byłem zadowolony z ich wzroku.
Coś w stylu: „Że co?”.
Na świecie są dwa rodzaje ludzi.
Ci, którzy rozumieją humor Steve'a, i ci, którzy go nie rozumieją.
Widzowie musieli nadrobić zaległości.
Dziękuję.
Przeniosłem się na UCLA. Uczyłem się zaawansowanej logiki.
Dobrze się bawimy.
MUZYKA, MAGIA, HUMOR I PIOSENKI
Przeżywamy dobre czasy.
Byłem pod wpływem Lewisa Carrolla,
który był, w pewnym sensie, wielkim mistrzem nonsensu.
Jeden. Dzieci są nielogiczne.
Dwa. Nie gardzi się tymi, którzy potrafią okiełznać krokodyla.
Trzy. Gardzi się nielogicznymi ludźmi.
Wniosek: dziecko nie okiełzna krokodyla.
Pewnego dnia z przyjacielem Philem Careyem
postanowiliśmy przeżyć przygodę.
Phil dostał zadanie na zajęciach. Nie wiem, jakie było.
Miał zrobić wywiad. Poprosił Aarona Coplanda.
A Copland się zgodził.
Z LA DO NYC!
Nigdy wcześniej nie przejechał przez cały kraj.
Nie widział innych małych miasteczek.
Były miejsca, gdzie pomyślałem: „Steve musi to zobaczyć”.
Phil i ja byliśmy zgrani. Wiesz, jak to działa,
gdy masz kumpla, z którym możesz improwizować.
Tak się stało podczas podróży.
Mam dobrą nazwę dla produktu. Mięsny wosk.
„Jesteś zmęczony swoim nudnym, zgniłym ciałem?
Może znów błyszczeć dzięki sprayowi Mięsny wosk”.
Interesowaliśmy się tym, co dziwne i cudowne w życiu.
MIĘSNY WOSK
Miałem 20 lat.
Byłem dumny, że dotarłem do Nowego Jorku przed pełnoletnością.
Gdy tam dotarliśmy, pobiegliśmy do Muzeum Sztuki Nowoczesnej.
Chcieliśmy zobaczyć Guernikę.
Co się stało w 1964 roku?
Eksplozja w świecie sztuki.
Wraz z The Beatles pojawiła się zmiana kulturowa.
Daj nam buzi.
Gdy patrzyłem na mój tak zwany akt,
naturalną rzeczą była myśl: „Co sprawia, że chcą to znów zobaczyć?”.
Co skłoniłoby ich do powrotu do domu i porozmawiania o tym?”.
Nawet jeśli byłaby to myśl: „Właśnie widziałem najdziwniejszą rzecz”.
„Komik, który myśli, że jest zabawny, a nie jest”.
Pomyślałem, że coś w tym jest.
Wysłałem pocztówkę do mojej dziewczyny ze studiów.
„Droga Nino, zdecydowałem, że mój akt będzie awangardowy.
To jedyny sposób, aby robić to, czego chcę”.
Nie mam pojęcia, co miałem na myśli, poza tym, że nie chciałem być tradycyjny.
Tak myślę.
Panie i panowie... Steve Martin.
Dobry wieczór. Dziękuję bardzo, to za dużo.
Naprawdę. Dziękuję.
To mój pożegnalny występ, więc dziękuję.
To tyle. Dziękuję bardzo.
Dobry wieczór.
Albo cześć, nieważne która godzina u was jest.
Dobry wieczór. Witam was.
Nazywam się Steve Martin i za chwilę przyjdę.
A skoro już na mnie czekamy,
to chcę ogłosić, że dwa tygodnie temu
nagrałem swój pierwszy album komediowy na żywo.
Za dwa dni, licząc od dzisiaj, to usuniemy.
Dlatego w pewnym sensie tu jestem.
To zabawne, prawda?
W tym cudownym świecie króluje komedia.
Śmiech jest naprawdę ważny.
Tak naprawdę jedyną rzeczą, która odróżnia
człowieka od wszystkich innych stworzeń,
to umiejętność dostrzegania
zabawnych momentów.
Kluby zatrudniały komików.
Zawsze byli występem otwierającym.
To był mój jedyny występ w barze i nie zdawałem sobie sprawy...
To „jedyny” brzmi kalifornijsko. Nieistotne.
Mekka była w barze Troubadour.
Chociaż istniał klub o nazwie Mekka.
Powitajcie Steve'a Martina.
Dziękuję.
Jesteście wspaniałą publicznością. Dziękuję i dobranoc.
Pomyślałem, że to powiem. Występowałem w programie Bishop...
Zwykle dawał dwa występy.
Na widowni było z sześć osób.
DZIEWCZYNA/FOTOGRAF
Dziwnie było, gdy nikt się nie śmiał.
Rozmyślałeś, czy to jest zabawne.
Jesteśmy na tyłach Troubadour
z panem Stevem Martinem.
Tak, to ja.
Jeśli słuchacie,
jacyś ludzie obok rozpoznali mnie.
- Ekscytujący... - Woody Allen?
Nie, nie.
Pan to Jerry Lewis?
Nie, Steve Martin. Król komedii.
Nie słyszałam o kimś takim.
Rozśmiesz mnie.
Potem był drugi występ.
Ludzie pili i wszystko poszło świetnie.
Uważam, że wielu z was myśli sobie:
„To tylko kolejny magiczny występ z banjo”.
„Kiedy zrobi zwierzęta z balonów?”.
Kiedy go zrozumieli, zaczynał ich bawić.
UWAGI
Dziwny program. Nie wiem, czy śmiali się ze mnie, czy ze mną.
W każdym razie dobrze poszło.
Tamtego lata bardzo się starałam, żeby było romantycznie.
Jego mózg działał na wiele interesujących, różnych sposobów.
„Kochana Mitz. Nic wielkiego się nie dzieje.
Brałem udział w przesłuchaniu do Golden Horseshoe, ale milczą”.
„Jestem w trakcie zapuszczania wąsów, a ty?”.
CAŁUJĘ, STEPHEN
Lubił moją rodzinę.
Paliliśmy trawkę, śmialiśmy się i jedliśmy.
Mój ojciec był scenarzystą.
On i wielu jego przyjaciół było na czarnej liście Hollywood.
Były kolacje z artystami, pisarzami.
Po raz pierwszy zobaczyłem sztukę w domu.
Konwersacja była dla mnie czymś nowym.
Obiady u mnie w domu odbywały się w ciszy.
Był to pierwszy raz, kiedy wkroczyłem w inne życie.
W inny rodzaj życia.
To, jak na siebie wówczas patrzyliśmy, udowadnia,
że nic nie wiedzieliśmy o życiu.
Więc zerwałam ze Stevem.
Mogłam przewidzieć, że coś osiągnie.
Nie uważałam, że się zatrzyma. I tego nie zrobił.
To piękny widok...
Występowałem kiedyś w kinie samochodowym.
Jeśli uznali, że coś jest zabawne, trąbili.
Gdy ktoś pyta: „Mogę zapalić?”,
pytam: „A mogę puścić bąka?”.
Nie mogłem pozwolić, by tak wyglądało moje życie.
Nie chciałem tego robić do pięćdziesiątki czy sześćdziesiątki.
Dałem sobie więc czas do trzydziestki.
Pracowałem w nocy, a w ciągu dnia studiowałem.
Myślałem: „Jak zarobić na życie? Co mam robić?”.
„9 sierpnia, przesłuchanie do programu The Mighty Hercules”.
Poddaj się, Herkulesie. Nie masz szans.
Ty tak myślisz. Nadchodzę, Tezeuszu.
„Nie dostałem się”.
Myślałem o byciu profesorem filozofii,
ponieważ zawsze uważałem, że nauczanie jest jak show-biznes.
Stoisz przed ludźmi.
I wtedy pojawiła się szansa od The Smothers Brothers.
Był to hit.
Oto mój brat Tom po raz pierwszy w telewizji
oraz 30 tancerek topless.
Szukali młodych pisarzy.
Pomyślałem: „To jest show-biznes”.
Występowałem w mieście ze stand-upem,
więc coś o mnie słyszeli.
ROZRYWKA „ORDINAIRE”
Mam świetny żart.
Chcecie go zrobić swoim znajomym?
Jesteście zaproszeni na duże przyjęcie.
Rzućcie na nim sałatkę na podłogę.
Zrobiłem tak na ostatniej imprezie.
To było jakieś dwa lata temu.
Zapisałem tylko kilka żartów z występu
i kilka małych, dziwnych opowiadań.
Moja dziewczyna spotykała się ze scenarzystą.
Przypominam, był to rok 1967.
Byłem w The Ice House kilka razy w tygodniu.
CHŁOPAK DZIEWCZYNY STEVE'A
GŁÓWNY SCENARZYSTA
Widziałem go tam z 30 razy.
Kiedy widzisz coś 30 razy,
zaczynasz dostrzegać coś więcej.
Zatrudnili mnie.
Wystrzeliło mnie do stratosfery.
Znikąd dokądś w ciągu tygodnia.
Byłem przerażony.
Był trochę nieśmiały.
Kamera.
Nie było dla niego biura.
Siadał na korytarzu przed pokojem scenarzystów.
Opierał się o ścianę.
Wszedłem i coś napisałem.
Mason zakreślił wers i powiedział:
„To jest puenta, którą umieścimy na końcu”.
Zacząłem mieć ataki paniki.
Zmagałem się z nimi przez wiele lat.
3 MAJA 1968
„No to jestem... i żyję. Co mam teraz zrobić?
Dwa dni temu przeżyłem najgorsze doświadczenie w życiu.
Dziwacznie szybkie kołatanie serca, któremu towarzyszył strach.
Poczułem się bardzo oderwany od świata.
Żadnej przeszłości, tylko odległa teraźniejszość.
W pracy byłem rozkojarzony.
Nie mogłem rozmawiać bez gubienia słów.
Myślałem, by odejść”.
Kim jest ta odrażająca osoba?
„A potem...
Pojechałem do domu i zdałem sobie sprawę, że jestem świetny.
Mam dobrą, twórczą pracę.
Mam dobry materiał artystyczny.
Mam mózg.
Obrałem jako cel swoją pracę, a nie szczęście.
To dobry pomysł”.
Tommy Smothers mawiał:
„Rozmowa ze Stevem jest jak rozmowa z nikim”.
Miał rację.
Chciałbym cię przedstawić, ale nie wiem, jak opisać twój materiał.
Co sugerujesz?
Może...
„Najlepszy komik na świecie”?
Nie.
Cześć, tu najlepszy komik.
Bardzo dziękuję.
Dzięki. Dziękuję.
Nie spodziewałem się tego. Dziękuję.
Chciałbym zacząć od starego żartu.
Nie dopracowałem go do perfekcji.
Bawi, niezależnie od tego, ile razy go słyszycie.
To żart o zapominaniu własnego imienia.
W tym momencie wymawiam swoje imię,
potem udaję, że je zapomniałem.
Nie jest idealny, ale jest naprawdę zabawny.
A więc, stary żart o zapominaniu własnego imienia.
Witajcie. Jestem Steve Martin.
Kurczę, spaliłem.
SPROWADZIĆ ICH DO DOMU
Pokój!
Szalała wojna w Wietnamie.
Wszyscy mieli długie włosy i zachowywali się bardzo poważnie.
Zamiast wszczynać wojnę...
- Zostańmy w łóżku na trzy lata. - Zapuśćmy włosy.
- Tak. - Dla pokoju.
ZATRĄB DLA POKOJU
Każdy materiał powinien zawierać jakiś społeczny komentarz
lub mówić o czymś naprawdę ważnym.
Więc teraz chciałbym zrobić zwierzęta z balonów.
Proszę bardzo.
Świetna zabawa. To dla dzieciaków.
Każdy komik był polityczny.
Mogłeś wspomnieć nazwisko Nixona
i wywołać śmiech, buczenie lub wielką reakcję.
Poczułem, że czas to zmienić.
KOMIK I PRZYJACIEL
W tamtym czasie komicy lubili mówić o wojnie,
poruszać tematy tabu.
Och, piękne jak na zadymione niebo Ziarno owadobójcze
Wspieram prawa kobiet.
Możesz zapłacić czekiem i zostawić duży napiwek.
Nie chciałbym być biały. Musicie polecieć na Księżyc.
Pomóżmy tym białym skurwysynom dostać się na Księżyc,
żeby zostawili nas w spokoju.
Steve był po prostu głupawy.
Robił coś wyjątkowego i ryzykownego.
Nikt nie uważał tego za genialne, nawet Steve.
Wiem, że wyglądam głupio.
Nie ma wyjaśnienia na to, co zrobiłem, ale pozwólcie, że wyjaśnię.
Cóż...
„KOMIK”
Otrzymywałem złe recenzje.
MAŁO ZNACZĄCY TALENT
GODNY POŻAŁOWANIA
„Najgorsza rzecz dla amerykańskiej komedii”.
„Uważam Steve'a Martina za najszczęśliwszą osobę w show-biznesie”.
Skoro na mnie czekamy, chcę zrobić coś,
co było dla mnie ważne.
Jestem pewien, że większość z was to rozpozna.
To numer z komediowym nosem przy mikrofonie.
Nie, nie.
Co więcej, powiedział: „Najszczęśliwszy amator na świecie”.
Coś w tym jest.
Nawet ja muszę się z tego śmiać.
Ale lubiłem to.
Chciałem, żeby to wypaliło.
Mam dla was medytację.
Trochę jogi na moim stołku do medytacji.
Siadasz w ten sposób.
Bierzesz coś do czytania.
I medytujesz. Właśnie tak.
Były to czasy hipisów.
Witajcie, bracia. Pokój.
Taki był styl, a ja się wpasowałem.
Bez długich włosów i palenia marihuany, byłeś wyrzutkiem.
Pigułka chyba zaczyna działać.
Czuję się kapitalnie.
A ty, kotku, jak się czujesz?
Nigdy nie paliłem trawki i nigdy...
Nie mogłem wziąć aspiryny. Tak bardzo bałem się ataków paniki.
Zapal sobie. Może ci się spodobać.
- Co sądzisz o moich włosach? - Są okropne.
MAMA
Wyglądasz jak Charles Manson.
Uważam, że wyglądasz jak... Wyglądasz...
TATA
Wyglądasz jak małpa.
Jak z zoo w San Francisco.
Albo z zoo w San Diego, co jest jeszcze gorsze.
To nie pomoże ci w karierze.
Zawsze myślałem, że ojciec się mnie wstydzi.
Nie do końca mógł być dumny z niekonwencjonalnego występu,
którego nie do końca rozumiał.
W tym czasie byłem już tak odseparowany od ojca,
że negatywne komentarze były dla mnie zachętą.
Około 1970 roku Ann-Margret i jej mąż Roger Smith zatrudnili mnie,
bym otworzył występ w Vegas.
Czułem się jak gwiazda.
Mieli świetną garderobę, lepszą niż jakikolwiek dom,
w jakim mieszkałem.
Nagle Elvis odwiedza Ann-Margret.
Był ubrany na biało i miał duży pas.
Mijał moją garderobę i mówił:
„Synu, masz specyficzne poczucie humoru.
Pokazać ci moje strzelby?”.
Witajcie. Bardzo dziękuję.
To za dużo. Dziękuję, jesteście cudowni...
To było w Hiltonie.
Dzięki Bogu, już go nie ma.
Miał ogromny sufit, co jest katastrofą dla komedii.
Śmiech wtedy nie popłynie.
Wznosi się w powietrze i rozprasza, jak dym.
Moja wersja Człowieka, który się nieprawdopodobnie zmniejsza.
Abym mógł to zrobić, musicie zamknąć oczy
na około trzy sekundy, a potem je otworzyć.
Przed państwem Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejsza.
Zamknijcie oczy. Powiem wam, kiedy otworzyć.
Otwórzcie.
Szanowni państwo.
Dziękuję bardzo, naprawdę. To zbyt wiele.
Wspaniała rękawica do sztuczki z gołębiem.
Sztuczka z serwetką.
Rękawica jest lepsza.
Trochę opóźniona reakcja stamtąd.
Czy Ann-Margret już dotarła?
Wróciłem. Wszystkie moje rzeczy z garderoby leżały na korytarzu.
W pudłach.
Taki właśnie...
Taki byłem wówczas dobry.
Mamy cię w twojej chwale.
GŁOS GLENNA MARTINA
- W porządku. - Co nowego oprócz brody?
Stoję przed domem moich rodziców.
Mam 25 lat. Chyba jestem czarną owcą.
Cóż, to znaczy, wróciłeś, więc utknęliśmy z tobą.
- Zgadza się. - Ale pytanie brzmi, dlaczego?
Myślałem o tym pewnego dnia i uznałem,
że w mojej pracy i w życiu
nikt nie ma już nade mną władzy.
Mając pracę, miałbym szefa.
Gdybym mieszkał z rodzicami, oni by rządzili.
Pracuję dla siebie i zarabiam za to, że jestem sobą.
Ale próbowałem być kimś innym.
Ktoś rzekł, że wyglądam, jakbym chciał być w The Eagles.
A ja nie robiłem wrażenia, więc podjąłem decyzję.
Zamiast być na końcu starego ruchu
będę na czele nowego.
Zawsze, gdy golę brodę, używam pianki Gillette Foamy.
Kiedy pracowałem z Einsteinem, mówił:
„Wiesz, co ci pomoże? Wiek”.
I miał rację.
Ponieważ materiał był młodzieńczy.
Dlatego pomogło, gdy moje włosy trochę posiwiały.
Zawsze będziesz myśleć, że robi to dorosły mężczyzna.
Uznałem, że zakładam garnitur,
krawat i ścinam włosy.
Zamiast wyglądać jak hipis z lat 60.
będę wyglądać jak ktoś nowy z lat 70.
Proszę spojrzeć. Bardzo dziękuję.
Albo jak ktoś z przyszłości.
Dziękuję.
Chcę popracować nad odgłosami.
Wszyscy komicy robią odgłosy,
by ubarwić opowiadane historie
za pomocą efektów dźwiękowych.
Ćwiczyłem to przy pomocy mojego głosu.
Nie ma... Czy dobrze wyglądam?
Nie ma tu żadnych sztuczek.
Oto trochę starych odgłosów.
Obudziłem się dziś rano i zjadłem miskę płatków.
Potem zszedłem na dół i odpaliłem samochód.
Wtedy usłyszałem grupę motocyklistów.
Poznaliśmy się w Disneylandzie
i przez całe lato pracowaliśmy w sklepie magicznym.
Od razu się zaprzyjaźniliśmy.
MANAGER, THE NITTY GRITTY DIRT BAND
Gdy występował solo, oznajmiłem bratu:
„Musisz spotkać się ze Stevem. Jest już zabawny”.
MANAGER, STEVE!
Chcesz śmiech Steve'a?
Mój brat chciał, by Steve przed nami występował.
Miał 50 lub 150 dolców za wieczór.
Wierzył w Steve'a, a Steve wierzył w Steve'a.
Żadnych zdjęć.
Najmniej w Steve'a wierzył Steve.
Lubię używać dobrej techniki mikrofonowej i to tyle.
Dziękuję i dobranoc.
TROUBADOUR PRZEDSTAWIA
Jestem Linda Ron... Och.
Otwierałem przed wszystkimi.
The Carpenters, Mimi Fariña, Sonny & Cher, Poco, B.B. King,
Sha Na Na, Merle Haggard.
Black Oak Arkansas.
Nie pamiętam występów przed Black Oak Arkansas, ale tak było.
Dziękuję bardzo.
Przez jakiś czas było świetnie, ale to prowadziło donikąd.
Zajmę wam około 10 minut, ponieważ...
Dziękuję.
A może pięć minut?
Występowałem i zarabiałem 200 dolarów,
a transport kosztował mnie 250 dolarów.
Co robiłem źle?
Nieważne, jak dobry byłem, nieważne, co robiłem,
nikogo to nie obchodziło.
Dirt Band.
To często słyszał podczas występu.
Pamiętam, że byłem poza sceną
i usłyszałem hałas publiczności, coś w stylu...
A potem mnie zapowiadają.
Dźwięk się nie zmienia. Nie ma oklasków.
I to trwa, robisz swoje i wciąż jest...
To był koszmar.
Jeśli skończę 30 lat, zacznę szukać czegoś innego,
bo pomyślałem, że nie chcę tak dłużej.
DZIEŃ W SKRÓCIE KSIĄŻKA WIZYT, 1975
Aspen, 28 grudnia 1974.
„Wczoraj zmarł Jack Benny.
Wypada zacząć od tego wpis.
Głos Jacka był jednym z najwcześniejszych dźwięków,
jakie znam i być może właśnie taki dźwięk chcę stworzyć”.
Widziałeś moją żonę? Nie.
Nawet nie znam twojej żony.
To skąd wiesz, że jej nie widziałeś?
Widzieliście mnie?
Nie? To skąd wiecie, że to ja?
„Czasami, jak w nocy w Nowym Jorku,
łkałem w hotelu po obejrzeniu starych fragmentów z udziałem komików”.
Zaczynam mieć niesforne stopy.
„Muszę bardziej wykorzystywać ciało.
Myślałem, że robię to dobrze, ale niewielu się śmiało”.
Widownia z 1974 była okropna.
Podczas nocnych występów krzyczą i głosowo uczestniczą w występie.
Zrób sok pomarańczowy.
„Nie, dziękuję”.
„Ten rok będzie dla mnie bardzo odkrywczy.
Będę jedynie występować.
Żadnych niechlujnych występów we wrogim środowisku”.
Po raz pierwszy pomyślałem: „Gwiazda. Nie występuj”.
Gdy ty jesteś gwiazdą, ma to inną moc.
Przeszedłem od grania dla 500 osób, otwierania przed kimś,
do grania dla dosłownie 40 osób.
Mam brudną sztuczkę, którą można zrobić małemu dziecku.
Dzieci uczą się mówić, słuchając rodziców.
Masz trzyletnie dziecko i chcesz zrobić mu psikusa.
Mów niepoprawnie.
Pierwszy dzień w szkole, a ono mówi: „Mogę twarzą psa iść do pola bananów?”.
Ale zadziałało.
Więcej.
Pod koniec słyszałem, jak ludzie wołali moje imię.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
To jest za dużo. Dziękuję.
Chyba przećwiczę jeden żart przed dzisiejszym programem.
Konik polny wchodzi do baru.
Barman mówi: „Mamy drinka nazwanego twoim imieniem”.
Konik na to: „Masz na myśli, że masz drinka o imieniu Fred?”.
Śmiech, śmiech, śmiech, śmiech.
„Mamy drinka nazwanego twoim imieniem”.
Konik na to: „Masz na myśli, że masz drinka o imieniu Fred?”.
Śmiech, śmiech, śmiech, śmiech.
Steve starał się znaleźć publiczność.
Część znajdowała się tu, część tam.
Teraz widzę świat z obu stron.
Od góry do dołu i w kółko.
Ale mam jedno pytanie.
Gdzie jestem?
Przypominamy, że słuchasz WRVU, Nashville.
Gdzie cię zobaczymy?
Damy ci możliwości jak u Carsona. Chcę się poczuć jak JC.
Będę w...
GODZ. 1.30
W sumie nie wiem, gdzie.
Chyba w Russellville. Nawet nie wiem, co to za stan.
Tak?
Mam odebrać?
Witam, BSU, WPWPW, słucham?
Widziałem cię ze strzałą w głowie.
- Tak? - Tak, było ciekawie.
Nigdy nie miałem strzały w głowie.
To coś osobliwego. Chyba mnie z kimś pomyliłeś.
- Halo? - Jesteś na antenie.
- Na antenie? - Tak.
- On pytał. - Czy to Steve?
- Być może. - Być może?
Jestem na imprezie w Hemingway.
Brakuje tylko ciebie.
Och, dziewczyny.
Mam problem seksualny.
Jaki?
Lubię nosić męską bieliznę.
Rozumiem.
Ilu z was pamięta, że jakiś czas temu wybuchła ziemia?
Widzicie? Niewielu.
Można by pomyśleć, że coś takiego się zapamięta, ale nie.
Nie pamiętacie tego?
Ziemia wybuchła i uległa zniszczeniu.
Uciekliśmy na tę planetę na kosmicznej arce.
Rząd postanowił nie mówić głupszym,
bo uważali, że może to...
Cóż, idźmy dalej.
Na początku było dużo występów w college'u. Mnóstwo klubów.
TECHNIK STEVE'A
W każdym klubie, w którym grał, słychać było frazy Steve'a Martina
ze strony personelu.
Przeniknął do świadomości wszystkich.
Chwila.
Występujesz w najróżniejszych dziwnych sytuacjach.
Pewnego wieczoru występowałem dla około 100 uczniów.
Interesuję się językiem.
Bycie komikiem wymaga znajomości języka
i nie oszukujmy się, niektórzy ludzie radzą sobie ze słowami...
niekoniecznie.
To nie był teatr, a jedna z sal szkolnych
z małą sceną dla uczniów z koła teatralnego.
Nie ma skrzydła. Trzeba było wyjść przez klasę.
Skończyłem i powiedziałem: „Dziękuję i dobranoc”.
A oni wciąż siedzieli.
Wyszedłem i powiedziałem: „To naprawdę koniec”.
A oni wciąż tam siedzieli.
Wszedłem w publiczność i zacząłem mówić.
Nie pamiętam, co mówiłem.
Trochę się tu bawiliśmy
i myślę, że to bardzo ważne.
Ludzie pytają mnie: „Steve, jakie jest twoje motto?”.
Moje motto.
„Śmiej się raz dziennie.
Bo dzień bez słońca jest jak...
noc”.
Wyszedłem i czułem się jak fletnista z Hameln,
ponieważ zaczęli mnie śledzić.
W końcu zabrałem ich na ulicę
i spacerowałem z nimi.
Szedłem, a oni podążali za mną.
Natknąłem się na osuszony basen.
Uznałem, że każdy wskakuje do środka.
I poprosiłem, by mnie unieśli.
Wróciłem do domu i pomyślałem: „Coś się stało. To było dobre”.
Był to początek ważnej części mojej kariery,
kiedy zszedłem ze sceny.
Gadam bez sensu. Byliście świetną publicznością.
Chyba sobie poczytam.
WYJŚCIE
Wszystko się otworzyło.
KOMIK I PRZYJACIEL
Zabierał ludzi na hamburgery i zamawiał 350 sztuk.
Widziałeś program?
Widziałem cię w Krystal.
Smakował ci burger?
Nie jadłem. Było za dużo ludzi.
Widziałem kilka płaczących kelnerek.
Kiedy to zrobił ponownie,
ściągnął na siebie skargi sąsiadów.
Złożyli skargę na policję w związku z hałasem
spowodowanym śmiechem ludzi.
Przy okazji, sprzedaję narkotyki między występami.
To policja? Boże.
Bawimy się.
- Są na zewnątrz? - Tak.
Jeśli przyjdą, bądźcie naturalni.
Chcę, żebyście założyli balonową czapkę,
żeby nie wiedzieli, który to ja.
Nie martwcie się o to. To mój problem.
Rozwalmy to miejsce.
Wtedy właściciel powiedział: „Mamy się dobrze”.
„Nie mamy tu wielu Steve’ów Martinów”.
Jakbym był wielkim hitem.
I pomyślałem: „O czym ty mówisz?”.
Miałem 5 tysięcy długu.
Nie zarabiałem wiele na występach w college'u,
więc zgodziłem się występować w Playboy Club w San Francisco.
Tłum był dużo starszy niż zwykle, ale potrzebowałem pieniędzy.
Jestem wystrojony, bo to wyjątkowy rodzaj restauracji.
TYLKO MARYNARKI I KRAWATY
Powiedziałem muzykowi za kulisami:
„Mamy tam pełną salę”.
A on na mnie spojrzał i się zaśmiał.
„Króliczek przedstawił mnie jako Steve’a Millera”.
Nie byli tu dla mnie.
Byłem mało znaczący.
Szczeniak.
Słyszałem, jak facet mówił: „Nic z tego nie rozumiem”.
Nie był to moment do dumy.
Śmierć komedii.
Co jest gorsze od zwykłej śmierci.
Być może wyprzedziłem swoją epokę.
„Gdzie jest dawny show-biznes, o którym marzyłem?
To jest to?
Gdzie jest moja piosenka przewodnia?”.
W komedii liczy się wyczucie czasu. Nie da się tego obejść.
Jeśli publiczność nie pozwala ci wykorzystać wyczucia, już nie żyjesz.
Chcę opowiedzieć żart...
„Alternatywy:
Zrezygnować.
Telewizja.
Prawdopodobna możliwość”.
Chcę wejść w show-biznes.
DOC GOŚCINNY WYSTĘP Z 1975 ROKU
Nie wierzę.
Miałbym kłamać?
Oto ja.
Miałem swój akt, nad którym pracowałem przez 10 lat.
To jak czekać za rogiem.
Spakowałeś walizki i jesteś gotowy do podróży.
Czekasz na autobus.
„Przyjeżdża mój autobus, wsiadam i biorę walizki”.
SIERPIEŃ 1975
Jeśli myślicie, że się wygłupiam,
to nie miałem wam tego mówić, ale...
Dziś wieczorem odchodzę z show-biznesu. Dziękuję.
To mój ostatni występ w tym biznesie.
I trochę robię wszystko, co zawsze chciałem.
I nie ma znaczenia, czy to zrobię,
czy ludzie mnie znienawidzą,
czy recenzenci napiszą:
„Nie uważałem, że to była najlepsza rzecz...”.
Robię wszystko, na co zawsze miałem ochotę, więc...
Byłem naprawdę głupi.
Zajęło mi trochę czasu, zanim zrozumiałem, że materiał nie sprawdzi się wszędzie.
W Playboy Club było po prostu dziwnie.
The Boarding House był bardzo modny
i występ stał się zauważalny, ponieważ był dziwny.
Miewacie czasem szalone myśli?
By zrobić coś naprawdę szalonego? Zamordujmy kogoś.
Myślę, że to było pokoleniowe.
Było pokolenie palących trawkę szaleńców,
którzy potrafili się schylić, żeby zrozumieć, o czym mówisz.
I nie chodzili do Playboy Club.
Pozwólcie, że przetasuję karty, używając słynnego krowiego triku.
Tasowanie sposobem krów.
(upuść karty i dodaj dźwięk pluskania)
Jaki jest twój znak zodiaku?
Skorpion. Ja Baran. To sprawi, że...
Trzeba znaleźć swoich odbiorców.
PARTNER PISARZ
A Steve to zrobił.
Oni wszyscy byli dla niego. To byli jego fani.
Napełniam balony słowami. Gdy pękną, słychać:
„Cholera!”.
Szczeniak.
To jest... urządzenie antykoncepcyjne.
Pokażę wam, jak działa.
Jeśli założycie to na głowę,
nikt nie będzie z wami gadać.
A teraz przez chwilę na poważnie.
Na scenie pojawił się ktoś zupełnie wyjątkowy,
kogo chciało się zobaczyć.
Chyba czas się pożegnać.
Zazwyczaj schodzę ze sceny
i wracam do garderoby, ale nie sądzę,
że tak dziś zrobię.
Dziś wieczorem
udam się do Bananalandu.
Dziś w Bananaland jest tak pięknie.
To...
Mali mężczyźni mają na sobie bananowe płaszcze i bananowe buty,
mają mały bananowy pojazd.
W Bananalandzie jest tak cudownie,
bo prawdziwe są tam tylko dwie rzeczy.
Po pierwsze, wszystkie krzesła są zielone.
Po drugie, żadne krzesło nie jest zielone.
Tam się udam.
Koniec lat 60. trwał do około 1975 roku.
To był bardzo mroczny okres,
z którego zabrał cię ten czysty facet w białym garniturze.
Gdybyś dał się przekonać, wybrałbyś się na świetną przejażdżkę.
ZABAWNY CZŁOWIEK, KTÓRY ROBI WSZYSTKO
ŁATKA DZIWAKA NIE PRZESZKADZA STEVE'OWI MARTINOWI
WPARADOWAŁ SWOJĄ WESOŁOŚCIĄ NA ULICĘ
niezdarny, głupawy występ,
który sprawia, że poprzez śmiech zaczynasz zastanawiać się nad sobą.
CZAS STEVE'A MARTINA MOŻE NADEJŚĆ
W The Boarding House mieściło się 300 osób, więc to nie był przełom.
Ale jeśli masz pełną salę, masz wrażenie, że coś się dzieje.
Powinniśmy być jednością.
Dlatego więc przejdę między wami.
Nie dotykajcie mnie.
Gdy ten zakręt skręcił, poczułem się wspaniale.
Miałem rewelacyjny tydzień w San Francisco.
Zdumiewający i zaskakujący sukces.
CZWARTEK, 14 SIERPNIA
30. URODZINY STEVE'A
To był pierwszy raz, kiedy byłem gotowy na wszystko.
Występy nabierały tempa.
Och, rekin gryzie
Gryzie swymi zębami
Są one śnieżnobiałe
Och, rekin gryzie
Gryzie swymi zębami
Są one śnieżnobiałe
Och, rekin gryzie
Gryzie swymi zębami
Są one...
To jeden z najzabawniejszych facetów, jakich spotkałam, Steve Martin.
- Steve Martin. - Wow.
Ponownieu nas z czymś,
o czym nie mam pojęcia.
Świetnie być tu z powrotem.
Wiem, że to brzmi banalnie, bo każdy artysta, który się pojawia, mówi:
„Wspaniale tu być”.
Brzmi sztucznie, ale jestem szczery, gdy mówię:
„Wspaniale tu być”.
- Cudownie tu być, Cher. - Dziękuję.
Właściwie, wspaniale jest być tutaj.
Dobra, jednak cudownie jest tutaj.
Świetnie być tutaj.
Steve jest specyficzny.
Zawsze robi te dziwne, szalone, niewyobrażalne rzeczy.
- Chwila. - Co ty...?
Mówisz ludziom, że robię dziwne i szalone rzeczy?
Świetnie być tutaj.
Pamiętam, jak wspaniale było tam być,
ale tu to dopiero coś.
Są one śnieżnobiałe
Zawsze fascynowała mnie arogancja.
Mam prośbę. Zrobiłbyś mi zdjęcie?
Pozwólcie, że zajmę się czymś zwyczajnym...
Jak na przykład...
Zacząłem tworzyć dla siebie postać.
Te kamery są tak dobre, że idiota sobie poradzi...
Rodzaj zbyt pewnego siebie idioty.
Zacząłem zdawać sobie sprawę, że parodiuję show-biznes.
PISARZ DLA THE NEW YORKER
Jego występ nie był komedią. Chodziło o absurdalność występowania
i śmieszność ludzi stojących przed innymi i chcących być zabawnymi.
Wyglądam głupio?
To było strasznie głupie.
Czy się poniżyłem?
To głupota, której nie można zignorować.
Utknąłem na tych schodach na 40 minut.
Gdy upierasz się przy czymś złym.
Pomocy!
Zachowywał się jak dupek, który będzie się tak zachowywać.
Ale chce, żebyście wiedzieli, że o tym wie.
Że będziemy się śmiać z tego dupka.
Nie występuję w Vegas.
Tam bilet kosztuje około 15 dolarów.
Płacisz pieniądze, siadasz
i rozpoczynasz występ jak piosenkarz.
Jest świetny, trzyma w napięciu...
Nic nie rozumiesz, ale to nieważne,
bo jest taki zabawny.
Dobry wieczór państwu...
Zasłoń okno, zapal światło
Chciałbym przedstawić zespół.
Frank jest moim przyjacielem.
Sammy Davis Jr., mój przyjaciel.
Wspaniale być... tutaj.
Och, rekin gryzie
Steve Martin, ja też jestem swoim przyjacielem.
Cudownie być tutaj.
Czas na mały taniec. Zaczynamy.
Przybył Sammy. Natychmiast pojawiła się aprobata.
Nie wiedziałem, co robić, bo w domu nigdy się nie przytulaliśmy.
Mam go przytulić? Nie wiem.
To najzabawniejsze pięć minut, jakie tu widziałem.
Świetnie. Naprawdę zabawne.
Poczułem, że sam niosę ciężar nowej komedii i wtedy...
11 PAŹDZIERNIKA 1975
Na żywo z Nowego Jorku, to Saturday Night.
Zobaczyłem Saturday Night Live i pomyślałem: „Och, nie”.
- Chciałbym... - Chciałbym...
- nakarmić twoimi palcami... - nakarmić twoimi palcami...
rosomaki.
Robi to ktoś inny.
Kojarzyłem go, kiedy pisał dla Smothers Brothers.
Ja pisałem w Laugh-In.
Był jakiś trudny mecz między tymi programami.
Później Lily Tomlin i ja widzieliśmy go gdzieś w Los Angeles.
Stary, chcesz bucha gówna?
Nie, nie chcę marihuany.
Marihuana? Ja mówię o gównie.
W tamtych czasach byłem naiwny.
Ludzie pytali: „Chcesz niuchnąć?”,
a ja odpowiadam: „Jasne”.
Pomyślałem: „Czegoś tu brakuje”.
Robiliśmy głęboko polityczną satyrę.
Steve nie był polityczny.
Ten program był bardzo popularny.
Byli na fali.
Też miałem trochę tej mocy przyciągania,
ale wciąż byłem niezależny.
W programie mieli być ludzie, którzy to potrafili, więc on był ryzykiem.
Szanowni państwo, Steve Martin.
Dla mnie ryzyko to tlen.
Jeśli nie jesteś na krawędzi, jak masz poczuć, że żyjesz?
Kilka razy w życiu miałem tak,
że pomyślałem: „Poczekaj, aż to zobaczą”.
Zazwyczaj myślałem: „Oby wszystko poszło dobrze”.
Nie zapomnę, jak wspaniale było tam być.
Idźmy dalej.
Wybaczcie.
Jesteśmy na żywo? Jesteśmy. OK.
Gdy rozpoczynam program, lubię robić jedną niemożliwą rzecz.
Zamierzam wciągnąć ten stołek do płuc.
Cholera.
To coś, co nie często widzicie.
Przedstawiamy wiernego Fido-flex, cyfrowego psa stróżującego.
Czas zagrać w Jeopardy 1999.
Muszę...
Pamiętam, że pomyślałem: „A niech mnie. Inni ludzie”.
Twój ulubiony ląd?
Wyspy Dalmacji, tuż u wybrzeży Jugosławii.
Południowy? Nieco dalej w głąb lądu?
Tuż nad 30. równoleżnikiem.
Przez 15 lat pracowałem sam.
A teraz grasz w skeczu, patrzysz komuś w oczy.
Oni mają blask w oku i ty masz blask w oku.
To dobre uczucie.
Banjo to taki wesoły instrument.
To dobra rzecz dla komika takiego jak ja.
Można zaśpiewać:
Och, morderstwo i śmierć Rozpacz i smutek
Zagram jedną melodię, a potem przejdziemy do występu.
Czy można zbliżenie? Może na kciuki?
Dave? Dave Wilson, reżyser.
Chciałbym zacząć od zbliżenia.
Zrobiłem to na próbie. Myślałem, że działa.
Wybaczcie. Zrobię coś innego.
Bez problemu. Łapiecie?
Chodzi o to...
Jestem profesjonalistą.
Wkurza mnie, gdy nie ma tego, o co proszę.
Wybaczcie, jeśli wyglądam na wkurzonego, ale tak się czuję.
Bo to boli. Rozumiecie?
To boli ludzi, którzy oglądają program, kiedy ja, artysta,
przychodzę tutaj i nie mogę liczyć na współpracę.
Czy ekipa za kulisami nie może pomóc?
No wybaczcie mnie.
Przepraszam, jestem wkurzony.
Przepraszam.
Wrócimy po reklamach.
Następnego dnia miałem występ.
- Steve, 15 minut. - Dzięki.
Pytam: „Ile ludzi tam jest?”.
On mówi: „7000”.
Pytam: „Że co?”.
Było to niczym fala.
„Coś się zmieniło”.
Dzięki.
Teleobiektyw.
Podwójna szkocka.
Poznajesz? Kilka razy był gospodarzem Tonight Show.
Jest tu Steve? Chcę go uwieść.
Kiedy pojawił się w połowie lat 70.,
był jak błysk energii.
To będzie czysta zabawa.
NAJLEPSZY BANAN BANANALANDU
Jestem gadułą.
Brawo, Steve. Dobry materiał.
Steve Martin to jeden z najświeższych komików ostatnich czasów.
Reklamuje się
jako dziki i szalony facet, gdy jest na scenie.
Pierwszy raz jako czescy bracia był dobry.
Jesteśmy dzikimi i szalonymi facetami.
I zapomnieliśmy o tym.
Gdy znów byłem gospodarzem, Danny chciał zrobić to ponownie.
Nagle zaczął się skecz i...
Spotykaliśmy się, by zobaczyć jego występy.
Dotarliśmy do teatru, a wokół budynku była kolejka ludzi.
Nie kojarzyłam, żeby przed kimś otwierał,
i wtedy zobaczyłam uszy królika i pomyślałam:
„O mój Boże, oni są tu dla niego”.
Zabawnie jest widzieć na widowni ludzi
z amatorską strzałą w głowie.
To jest profesjonalny rekwizyt.
Wyprodukowany w Niemczech, 150 dolców.
Ale... mnie to pasuje.
Ponieważ jestem dzikim i szalonym facetem.
To musi być dla ciebie ekscytujące.
Dostajesz owacje na stojąco jako komik.
- To rzadko się zdarza. - Tak, to był...
Przez ostatnie pół roku było dynamicznie.
- Tak. - Jestem za to wdzięczny
i zdziwiony, ale bardzo się z tego powodu cieszę.
Teraz się trochę zabawimy.
Największą zmianą było to, że gram w różnych miejscach
i nadal robię coś, co pozwala mi zabierać publiczność na zewnątrz.
Ale zdałem sobie sprawę, że stoją w korku,
stoją na samochodach. Uznałem, że to koniec.
Stało się to zbyt niebezpieczne.
Wspomniałem o tym wcześniej w programie jako o narkotykowym dowcipie.
Nie znoszę tego robić, bo...
Tworzy plotki, a ja już nie zażywam.
Całkowicie to rzuciłem i nie znoszę ludzi, którzy nadal to robią, więc...
Biorę jeden narkotyk dla zabawy. Może o nim słyszeliście.
Nówka. Nie wiem, czy znacie.
To nowa rzecz. Sprawia, że jesteś mały.
Mniej więcej tak.
Możesz zareklamować album.
Są na nim przygotowane żarty komediowe?
Jest spontaniczny. Każdy album jest inny.
A niech mnie. Ile wypuściłeś? Milion?
Nagrałem milion.
Wszystkie są inne.
Steve Martin. Let's Get Small.
Są tu zabawne żarty.
Można je odtworzyć w domu.
To jest to.
Będę w domu siedział z przyjaciółmi i...
i ktoś nagle powie:
„Hej...
Czas się zmniejszyć”.
Mój brat nagrał wszystkie albumy przed Saturday Night Live,
przed Tonight Show i leżały bezczynnie przez dwa lata.
Nie powinienem się zmniejszać w aucie.
Pewnego dnia jechałem i uznałem: „Co mi tam”.
Prowadzę i...
TOPLISTA PŁYT I KASET
Trzymam w dłoni pierwszą w historii platynową płytę komediową.
Oznacza, że musisz sprzedać milion kopii.
To niesamowite, że sprzedałeś aż milion,
ale trochę dziwnie jest wiedzieć,
że w kraju żyje milion szaleńców.
Jest ich znacznie więcej.
Po prostu powoli cię odkrywają.
Cóż...
Nie sądził, że wyda płytę.
Sprzedał dziewięć milionów kopii.
W KOŃCU!
NAJPOPULARNIEJSZY KOMIK
Jak minął dzień?
Np. co zrobiłeś w programie Good Morning, America?
- Byłem tam. - Byłeś w programie.
Następnie udałem się do Waszyngtonu.
Dwa występy w Kennedy Performing Arts.
Gdy tam występowałem, zapytałem organizatora,
ile za to dostaję.
Odparł: „25 tysięcy”.
Stwierdziłem: „To super”.
Dodał, że drugi występ jest lepszy.
Potem wracamy tutaj, lecimy do...
Chyba do Bostonu.
Robimy 50 miast w 60 dni.
Ilu was jest?
Dwa, cztery, sześć, siedem,
osiem, dziesięć, 11, 12, 13,
plus 16, 17.
Jest ten facet przy barze. To jest 18.
Czy powinienem poświęcić czas...
Nie powinienem poświęcać więcej czasu, to głupie.
Steve Martin wyprzedawał się, zanim kończyły się reklamy.
Potem chodziliśmy do restauracji
i słyszeliśmy, jak ludzie rozmawiają i używają jego tekstów.
Myślę, że byli szczęśliwi, że mogą być częścią czegoś.
To było zjawisko kulturowe.
Mam niesforne stopy.
Nie korzystaliśmy z projekcji wideo czy czegoś podobnego.
I 20 000 ludzi to rozumiało.
Myślę, że stało się tak,
bo materiał stał się drugorzędny w stosunku do charakteru występu.
To tu występujesz całym ciałem.
Liczy się każdy ruch.
Nie ma nic ubocznego.
Prowadzisz publiczność.
Chciałbym...
W 1977 roku wyprzedał 60 występów.
W zeszłym miesiącu miał solowy koncert w Kalifornii
dla 9 tysięcy fanów w Anaheim Convention Center,
niedaleko miejsca, w którym dorastał, w Garden Grove.
Około 17 lat temu stałem w Disneylandzie
i sprzedawałem przewodniki po 25 centów.
Myślę, że jednym z największych przeżyć jest dla mnie możliwość,
nie powrotu limuzyną,
a zobaczenie starych przyjaciół
i bycia tym, kim byłem...
Jest tu twój stary przyjaciel.
Naprawdę? Pozbądź się go.
Kiedyś usiedliśmy na jego... werandzie domu w Aspen,
zapytał nas: „Czy to jest życie?
Właśnie napisaliśmy świetną komedię.
Masz świetną butelkę wina. To piękny zachód słońca.
To jest... to jest najlepsze”.
I pamiętam, jak mówiłem do siebie: „Nie. To nie jest najlepsze.
Chcę... chcę dziewczynę”.
Jak wygląda życie miłosne Steve'a Martina?
Cóż...
Jesteś żonaty? Jesteś hetero? Jesteś wariatem?
Powiedzmy, ze wezmę ślub.
Jadę w trasę na trzy miesiące
i jakoś się złapiemy.
Nie mam domowego życia.
To mit o artystach.
Nie poznają zbyt wielu kobiet.
Jestem tu na dziewięć dni
i nie mam czasu, by kogoś poznać.
Nie lubię przygód na jedną noc.
Człowiek powinien kogoś poznać,
a nawet się w nim zakochać,
zanim go wykorzysta i poniży.
Czy mogę cię pocałować?
Jasne.
To dobrze.
Zapamiętam to na przyszłość.
Mam też wrażenie, że jesteś bardzo zamknięty.
Nikt nie zbliży się do Steve'a.
A jednak twoja osobowość brzmi:
„Jestem dziki i szalony.
Zdejmę spodnie i będę biegał z psem”.
Tak.
PASTA LAKIER DO PAZNOKCI
Jeśli odniesiesz sukces w biznesie,
usiądziesz za dużym, eleganckim biurkiem z widokiem,
a jeśli odniesiesz go w show-biznesie, kończysz na słoniu.
Pamiętam rozmowę z Carlem Gottliebem,
który powiedział: „Kiedy aktor telewizyjny wchodzi do pokoju,
wszyscy mówią: «Hej, jak się masz? Kochamy cię, bla, bla».
Gdy wchodzi aktor filmowy, mówią...”
W pewnym sensie mi się to podoba.
Lepiej weź się w garść.
Masz dużą propozycję filmową.
Tak?
A co to?
Mądrze przejść od stand-upu do filmu.
Jeśli zrobię najlepszy stand-up,
następnego dnia już go nie ma.
„Cholera”. Co?
Poza tym musiałem lecieć na Florydę.
Jeśli zrobię film, mogę zrobić siedem ujęć,
zrobić to dobrze, będzie na zawsze,
a film trafi na Florydę.
Świetny wybór.
To nie jest twój pierwszy film.
Byłem w Przeminęło z wiatrem. I w Na nabrzeżach.
Tramwaj zwany pożądaniem.
A teraz Szajbus.
Najpierw miał tytuł Bananowy Bulwar.
O facecie, który nie jest w stanie żyć,
więc zwariował i przedostaje się do Bananalandu.
Miałem 17 wersji.
Nie da się ich wyprodukować.
Autorzy: ja, dwóch innych pisarzy i Carl Gottlieb, który napisał Szczęki.
Film o rybach.
I Michael Elias, który był świetny w komedii.
Udzielam wywiadów na temat mojej powieści,
a oni chcą gadać o Szajbusie.
„Jaka jest twoja ulubiona część?
Jak to jest pisać ze Stevem?”.
A ja chcę sprzedać książkę.
Nie znosi tych puszek.
Trzymaj się z daleka od puszek.
Czy wyjaśnisz, o czym jest?
Kiedy zobaczyłem ukończony film,
szczerze mówiąc, nie wiedziałem, o czym jest.
Tam też są puszki.
Zapytałem kumpla, co sądzi.
Stwierdził: „Jest świetny. Opowiada o najbardziej naiwnej osobie na świecie”.
Więcej puszek.
Giń, draniu.
Najpopularniejszy komik, Steve Martin, właśnie wkroczył na duży ekran,
debiutując w nowym filmie Szajbus.
To był hit od pierwszego dnia.
PREMIERA ZWIASTUNU FILMU
Steve był trochę zdenerwowany, ale nie dał tego po sobie poznać.
Pierwsza maksyma biznesu: „Nie pokazuj, że się pocisz”.
Kiedy byłem na scenie, myślałem:
„Wiem, kim teraz jestem. Jestem kotem”.
Daj mi to.
Lub „Jestem R. Crumb”.
Zawsze czułem, że występ jest tym, czym chcesz, by był.
Chcesz, by było mądrze, będzie. Chcesz, by było głupio, będzie.
Chcesz, żeby to była parodia, może tak być.
Dobre miejsca tam na górze.
Występ już trwa.
Lubiłem chodzić za nim
i widzieć, jak ludzie na niego patrzą i nie wierzą.
„Cholera, to Steve Martin”.
BESTSELLERY 1 OKRUTNE BUTY, S. MARTIN
Masz więcej widzów niż Fleetwood Mac.
I to w tych samych miejscach.
Zapominamy, że w latach 70.
Steve nie był odnoszącym sukcesy komikiem, a gwiazdą rocka.
Pierwszym komikiem, który występował na stadionach.
To było bardzo niezwykłe.
To tak, jakby... To jak uczucie paniki.
W końcu przez większą część życia był sam.
W najlepszym przypadku spędziliśmy trzy dni w Nassau Coliseum.
Czterdzieści pięć tysięcy.
Całe twoje życie jest numerem jeden.
Pozostaje tylko kierować się w dół.
Steve!
Spokojnie, bądźmy ostrożni.
Podpiszesz się na papierosie?
Wielkość widowni nie stanowiła problemu.
Szaleństwo już tak.
Jestem trochę zawiedziony, że... nie ma więcej fotografów.
Proszę bardzo.
Myślałem, że nadal robię komedię.
Ale tak naprawdę byłem gospodarzem imprezy.
Powtórzmy przysięgę nonkonformizmu.
Obiecuję być innym.
Obiecuję być wyjątkowym.
Obiecuję, że nie będę powtarzał tego, co mówią inni.
Świetnie.
NO WYBACZCIE MNIE!
Jest taki moment, około 1975-76,
kiedy myślałem, że byłem naprawdę zabawny.
Ale w latach 80. nie jest to nic nowego.
CO SPRAWIA, ŻE JESTEM DZIKI I SZALONY?
Zadzwonisz do DJ-a i powiesz:
„Witam”, a potem oni...
Gdy lecę samolotem,
stewardesy robią ciebie, w innym znaczeniu tego słowa.
Zawsze mówią: „dziki i szalony”,
a potem mówią: „no wybaczcie mnie”.
Czy to nie zabawne, kiedy tak robią?
Czy prawdziwy Steve Martin wyjdzie naprzód?
Nie był nigdzie w zasięgu wzroku,
ale było ponad 100 aspirujących Steve’ów Martinów.
W porządku, bo jestem dzikim i szalonym facetem.
Dobra zabawa. Hej, dzieciaki?
No wybaczcie mnie!
- No wybaczcie moi! - No wyba...
No wybaczcie mnie!
Wyrwę mu twarz, przysięgam.
- Zadam ci poważne pytanie. - Jasne.
- Masz już poważną pozę. - Tak.
Masz dużo kasy. Jesteś szczęśliwszy z pieniędzmi, niż byłeś pięć lat temu,
gdy jeszcze nie byłeś znany?
- Tak ogólnie. - Pieniądze szczęścia nie dają.
Wiem, co mówisz. Nawet nie chcesz tego mówić poważnie.
Mówię poważnie.
- To szczęścia nie daje. - Tak.
Wciąż masz swoje problemy osobiste.
- Czy masz... - Nie możesz kupić wyjścia z...
Czy masz problemy osobiste? Coś o czym możemy porozmawiać?
Odkąd zaczęliśmy temat, zmoczyłem się w gacie.
Tutaj?
Jasne, zróbmy...
Byłem raz w szatni, gdy był tam jego ojciec.
Steve wchodzi po świetnej godzinie i pięciu minutach,
a ojciec pyta: „Wiesz, co było nie tak z tym programem?”.
Ja uciekłem.
Bo nic złego w nim nie było.
Chcę zrobić coś wyjątkowego.
Moi rodzice są dziś na widowni i chciałbym ich przedstawić.
Są moimi rodzicami przez całe życie i...
Rodzina nie była dla mnie... celem.
Nie pokazali mi... że to coś fantastycznego.
I...
Nie jestem pewien, czy dobrze to formułuję, bo jest to...
powszechna rzecz dla większości ludzi, ale nie dla mnie.
Nie utrzymam dłużej tego uśmiechu.
Z jednej strony czujesz tę ogromną miłość w twoim kierunku.
Ale to nie jest to, czego się spodziewałeś.
Sprowokowało to lęki.
Spytałem Steve’a: „Nie czujesz się na haju po programie?”.
A on spojrzał na mnie i odparł: „Nie za bardzo”.
Pomyślałem: „To takie niepodobne”.
Byłem odizolowany i bardzo samotny.
Nie wychodziłem na zewnątrz.
Trudno jest znaleźć czas dla siebie, chyba że jesteś długo sam.
Rozumiecie?
Twoje własne milczenie nie jest dla ciebie.
Chcesz, by cię lubili.
To coś, co sprawia, że czujesz się źle.
Łatwo dojść do wniosku, że robisz to z niewłaściwych powodów.
„TO WSZYSTKO... DLA MNIE...”
W Vegas widać było, że tylne kabiny są oświetlone.
Jedna była pusta.
Później, znajomy komik powiedział:
„Może ktoś po prostu nie przyszedł”.
Ale sprowokowało to smutek, w którym się pogrążałem.
Nie chciałem tego widzieć. Nie chciałem zjeżdżać w dół.
Nie potrzebuję tych rzeczy.
Nie potrzebuję cię. Nie potrzebuję niczego.
Występ miał zasadniczo charakter koncepcyjny.
Kiedy koncepcja została zrozumiana,
nie było już nic do rozwinięcia.
Stworzyłem swój własny ślepy zaułek.
Jakbym jechał rozpędzonym pociągiem, zwanym stand-upem.
Z przeciwnego kierunku jechał pociąg zwany filmami.
Moim zadaniem było wysiąść z pociągu i rzucić się do pociągu filmowego.
Pomyślałem: „Ach, zacznę od nowa.
Mogę być kimś nowym”.
W sierpniu 1980 roku Steve zakończył trasę koncertową.
Był największym komikiem w historii show-biznesu.
Nigdy więcej nie powtórzył swojego występu.
Występ powstał.
Robiłem to przez 15 lat, zanim zadziałało.
Czemu nie zrezygnowałeś?
Z głupoty.
KONIEC
Otóż nie.
Niestety, historia toczy się dalej.
NAPISY: DARIA POKORSKA-JUREWICZ