Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Во 90-тите во Алжир, за првпат не погоди токсичниот шок.
Млад пар бил во врска повеќе од една година.
Се сретнале на факултет и требало да се венчаат следната година.
Бракот би значел водење љубов.
Но, тие не можеле да му одолеат на искушението.
Еден ден, не сакајќи да чекаат се сокриле тука, луди од страст.
Кога задоволството ги совладало, почувствувале како исчезнуваат.
Умреле. Биле погодени од "токсичен шок".
Легендата вели, телата останале и никој не се дрзнал да ги помести.
Имав 13 години. Таа приказна ми остана во сеќавање.
Сексот беше опасен. Ме чекаше божјата казна.
Но неверојатно возбудлива беше сликата на вкрстени екстремитети.
Мамо, нема да оженам посветена мајка, добра готвачка муслиманка.
Тато, нема да сум француски Арап за пример, столб на Републиката.
Нема да ставам крај на расизмот.
Драги родители, иако пораснав,
сакам да се предадам на насладата и чувството на срам.
Уживање и срам.
Вашата работа е завршена.
Како едно непослушно, перверзно момче како мене
би можело да се роди во такво примерно семејство?
Татко ми беше строг и вреден.
Мајка ми беше олицетворение на посветеноста.
Имаа три сина
кои очигледно не биле зачнати во моменти на задоволство.
Така преживуваа.
Следејќи го семејството, сфатив, оти секој минал низ токсичен шок.
Сите се ебеа. Но, никој не смееше да знае.
Излезе дека и моите двајца браќа биле перверзни како мене.
Најстариот, Хаким, доаѓаше секоја недела со својот цимер Борис,
цимер кој Хаким толку го ценеше што постојано го носеше дома.
Им се допаѓаше на родителите. -Уште храна, Борис?
За волја на вистината, Хаким беше геј.
Тие живееја заедно.
Имаа син, малиот Анжело. Сите знаеја, никој ништо не говореше.
Се согласувате ли вие цимери? -Да, одлично.
Оди добро? -Секако.
Се сеќаваш, Хаким, кога реков дека сум нервозен
затоа што живееш со маж со дете.
Нели? -Но, се согласуваме.
Благословени сме. -Беше во право.
Ќе признаам кога си во право. Јас кога сум во право, во право сум.
Чиста вистина. Мама, за жал, не.
Средниот син, Џибрил, беше вистински уличен хулиган.
Државата прави да изгледаме лоши поради двојните стандарди.
Прекршувањето на законот за нас е оправдано.
Шверцот е ваше право.
Така воспоставуваме рамнотежа. Ништо повеќе.
Но, парите не му беа мотивација.
Природата не му овозможи да привлекува жени.
Курвањето го реши тој проблем.
Пакетче хашиш не вредеше 200 франци,
туку сексот со Сандра.
Опседнат со девојки, но во страв од токсичен шок,
знаев дека морам да се држам настрана.
Затоа одев на базенот да зјапам од безбедно растојание
во вистински девојки без облека.
Мастурбирав дискретно, несвесен за хигиената.
Првиот оргазам го доживеав меѓу капачите.
Уште меурчиња, Фатима? Одеднаш тоа ми беше уништено.
Мама беше во базенот. -Совршено е.
Дали ја оплодив мајка ми? -Уживај.
Сфатив дека сме тука од истите причини.
Некако несвесно уживаше.
Затоа мајка ми ја сакаше Франција.
На 39-годишна возраст, по три деца,
мајка ми откри сексуално задоволство. И тоа не сама.
Но, понекогаш тато не беше на работа.
Ете.
Тони. -Тренер по пливање. Вашата жена. Неверојатно напредува.
Ѕвезда е во базенот.
За среќа, двојниот шок го неутрализираше скандалот.
Сите продолжија по старо без ниеден збор.
Што има за вечера?
Чорба? - 90 минути. Не повеќе.
Мојата претерана мастурбација многу ме загрижуваше.
Дали ќе умрам од мастурбација?
Болката беше предизвикана од разни имагинарни болести
поради кои морав на лекар секоја недела.
Г-ѓо Селум?
Но, одењето кај д-р Коен имаше штетно влијание.
Д-р Коен имаше ќерка Лена
во која бев лудо вљубен,
со што се зголеми зачестеноста и интензитетот на самозадоволување,
а со тоа ми се влоши и состојбата.
Повеќе страв значеше повеќе посети на лекар.
Повеќе посети на лекар, поголем страв од смртта.
Не наоѓам ништо.
Ќе отидев со велосипедот до вратата на Лена
со надеж дека ќе ја видам.
Често си болен. -Да.
Зошто?
Чекај.
Затвори ги очите.
Затвори ги.
Отвори ги.
Зашеметувачките интимни делови на Лена
заробени во бели памучни гаќички.
Стравот од токсичен шок ја победи мојата страст.
По тоа решив дека ќе ја изгубам невиноста.
Надежите ги положив во паричникот на татко ми.
...го смирува дигестивниот тракт... -Дигестивен.
Еден час со Сандра за еден ден работа со тато.
Мене ми се чинеше фер.
Глад... -...и лајтмотив на глад... -Лајтмотив, да.
Запоставив уште едно од нашите табуа.
Арап не смее да краде.
Ако краде, сите Арапи се виновни.
Што е ова? Знаеш ли што ќе ти се случи?
Погледни. Жан Мари Ле Пен. Ќе те однесе.
Мали крадливи Арапи?
Ги насечкува и ги јаде.
Разбуди се. Почитувај ги Арапите, почитувај ги Алжирците,
мајка ти, татко ти, сите муслимани, дури и Мароканците.
Ќе ја почитуваш Франција или ќе ми донесеш "шума".
Ќе ми донесеш срам.
Ќе ме убиеш. Ќе ме отераш в гроб.
Ги бараа да сведочат. 28 години по фактите, изненадувачки!
Но, Алжир е независен од 1962 г.
На Лена и ја кажав целата приказна.
Сакав да го украдам татко ми и да изгубам невиност ко професионалец
и дека не успеав.
Можеби би се согласила да ми направи услуга бесплатно.
Умирањето со Лена изгледаше како сладок крај.
Но Бог е голем, чудни се патиштата негови
и јас преживеав.
Од "Токсичен шок" на Јусеф Салем, мојот гостин
во "Имагинарна библиотека". Оваа идеја за токсичен шок
како божја казна кажува многу за тоа како вашите ликови
гледаат на сексот и религијата. За што точно станува збор?
Насладата е исто што и казна.
Движечка сила на секоја религија е пуританската доктрина.
Мојот лик, детето, верува во тоа.
И дека Ж. М. Ле Пен е голем, лош волк?
Затоа што тој тоа и беше!
Прашајте ја втората генерација имигранти од 80-тите.
Бевме убедени дека Ле Пен ќе не изеде.
Тоа не држеше под контрола.
Очигледно не успеа.
Но, книгата е и смешна. Не оддава чувство на лутина, омраза, гнев.
Животот, страста, задоволството секогаш наоѓаат начин.
Моите ликови создаваат свои победи, своја слобода.
Слободен ли е Јусеф?
Се надевам.
Зошто се насмевнувате? Поради ликот или себеси?
Себеси. Само одговарам.
Чуден? Сомнителен? -Ужаснат. Продолжете.
Познат сте по две историски биографии.
Не се многу популарни.
Чудно, да бидам искрен со гледачите.
"Токсичен шок" ви е прв роман. Тоа е интимна, лична приказна.
Ова семејство е толку разработено на секоја страница што мислиме:
"После 'Јас сум Мадам Бовари', ова е автобиографија. -Застанете.
Воопшто. -Не е? -Не.
Човекот се вика Јусеф. Сива зона. -Не. Да.
Тоа е вообичаено име. -Не го нарековте Карим.
Ве уверувам, се е измислено. Сето тоа го измислив.
Не е автобиографија.
Тоа не е валкан збор. -Ги сакам. Но, оваа книга не е тоа.
Јас сакам текст, јазик. -И фикција. -И фикција.
Толку убава фикција. "Токсичен шок" од Ј. Салем,
гостин на "Имагинарната библиотека."
Моментален фаворит. Ви посакуваме многу успех.
Добро ли си? -Фала, Огистен. -Беше супер. И без навреда.
Сфатив. Но, цврсто сум против луѓето да мислат
дека тоа е историјата на моето семејство.
Знаеш што рекол Филип Рот за семејството? Цитирам:
"Кога во семејство ќе се роди писател, семејството е заебано."
(НЕ)СЛАВНИОТ ЈУСЕФ САЛЕМ
Би требало да ви заблагодарам. Никогаш не сум чул за него.
Фала. -Одиме и на радио. Книгата заслужува публицитет.
Не каните писатели двапати. -Ретко. Кога ќе видам потенцијал.
Јавете ми се. -Ќе го земам вашиот број. -Морам да одам.
За мене зборевте? -Воодушевен е. Те сака и на радио.
Може ли да ми дадеш аванс? За возот, роденденот на мама. -Не.
Сакам да дадам недолична понуда. -Изгубен сум. Неколку аванси?
Се шегувам. Си го потроши авансот.
Издаваштвото е катастрофа. Едноставно не можам.
Земи ги овие колачиња што ги добив. За мајка ти.
Фала, Лиз. -Беше добар во емисијата.
Можеме да застанеме тука.
Не ја познавам оваа населба.
Овде.
Не е белким оваа дупка! -Јас живеам овде.
Ако го прочита татко ми, ќе ме убие.
Кој го слуша татка си на 45 години? -Јас.
Мисли дека пишувам за алжирски херои.
Тој има две страсти: алжирски херои и правопис.
Затоа оставив неколку грешки. -Па, поради тебе излегов билмез.
Можеше да ми кажеш пред печатење. Кој издавач го прави тоа?
Сака да коригира и да ми држи предавања. Му дозволувам.
Не сакаш да ја прочита книгата,
ама му оставаш правописни грешки? -Точно.
Сафија, те молам, уште едно.
Твоето виски, Маргерит Дирас. -Пијачка за сите. Јас честам.
Добро. -Нели си шворц? -Имам отворена сметка овде.
Утре со родителите, денес флекосан. Традиционално.
Дојди и забавувај се!
Дојди!
Тоа е од Блискиот Исток. -Не, ЛА.
Имаш... Извини,
да не бидам наметлив, но ми се допаѓа и твојата фризура.
Не се шегувам! -Преубава е. -Сметката, ако може?
Ти плаќаш?
544 евра.
Како е?
-Јусеф! Како е фамилијата?
Дали си добро, Малика? -Ни недостигаше.
Поздрави ги твоите. -Се гледаме!
Тато! -Јусеф! -Што е тоа?
Лилијан, синот на цимерката на сестра ти.
Ме нашминка. Не можев да одбијам. -Супер. -Јусеф, како си?
Криса! Извини. -Во ред е.
Како беше патувањето? -Одлично.
Напредува ли твојата биографија за Емир?
Секако. -Го поправив почетокот.
И? -Правописот е ужасен!
За малку ќе умрев од срам. Што ќе кажат луѓето?
Ние, Арапите, не знаеме да пишуваме француски? Тоа го сакаш?
Добро е што те имам.
Дали твојот издавач ја прочитал "Емир"?
Што вели? -Размислува за тоа. -Како тоа? -Размислува.
Не е лесно да се најде пазар за Емир Адбелкадер.
Каков "пазар"?
На Емир не му треба пазар. -Тоа и јас и го велам.
На алжирските херои не им треба пазар. Знаеш и ти. Тие се...
Вечни. -Вечни. Знам.
Мамо, не те видов! Извини!
Види. Како си? -Ослабен си. -Не, добро сум. Види го ова.
Среќен роденден, мамо!
Не заборавив. -Ти благодарам!
Среќен роденден.
Што е тоа? -Колачиња од "Ладире".
Не голтај ги. Тоа е десерт.
Гледаш како не третираат? -Двојни стандарди. Секогаш ние.
Добар ден. Немој ти мене добар ден. Понижени сме и не реагираш.
Ќе има проблеми. Фер опомена. -Што зборуваш? -За нашиот гнев.
Оправдан е. И ќе ја врати еднаквоста. -Добро.
Толку си слаб! -Доста е со тоа. Навистина? -Мора да јадеш.
Премногу си слаб. -Слаб сум? -Многу. -Многу? -Си ослабел.
Јаден ли е? -Не, тука ќе ручаат. -Еве го детето!
Твоето малечко е толку слатко. -Да. -Ќе ти раскажам.
Не ви пречеше шминката?
Син ти е пресладок. Кога станавте цимерки...
Се сеќаваш, Лубна?
И реков: "Сигурна си дека сакаш да живееш со трудница?" -Да.
Се сеќавам. -Беше во право.
Тоа не е проблем. -Никаков проблем. -Воопшто.
Еве. -Мус пристигна!
Здраво, Ислам! Како си?
Дај ми голем бакнеж!
Што е тоа?
Колачиња од "Ладире". -Колачиња од "Ладире"? -Да.
Зошто? -Јас носам колачиња. Јас сум пекар.
Во ред е. Мал десерт за мама.
Донесов торта со јагоди. Без гајле.
И ќе ја изедеме. Ова не е ништо, мал десерт.
Покажи почит. -Смири се. -Ако е проблем, нема да ги јадеме.
Не го кажав тоа. -Под стрес си. -Не, се е во ред. -Оди во базен.
"На". -Кога сум напната, одам во базен. -"На" базен.
Кога ќе се вратам, се чувствувам одлично. -Да?
Знаеш кој друг е таму? -Тони. Во базенот. -"На" базенот.
Се уште е...
Секоја чест. -Се сеќаваш на Тони? -Секако.
Франција е добра. Каролин е добро?
"Како е" Каролин? -Добро е.
Мораше да оди на семинар. Не можеше да дојде.
Ве поздравува и ти посакува среќен роденден.
Фала. -Не сум ја видел две години. -Толку долго?
Мислевме дека сте разделени. -Да?
Ми помина преку низ глава.
Не се разделивме. Уште сме во брак и живееме заедно.
Што ти е? -Ништо. Тебе? -Тебе?
Уште немаш дечко? Ни маж? -Имам високи критериуми.
Превисоки? -Те чеша нешто? -Не, тебе. -Имаш нешто во окото.
Затвори врата. -Ќе ја затвориме. -Затвори ја! -Без гајле.
Ја прочитавме твојата книга. -Што? -Знаеш ти што.
Какво ѓубре е тоа?
Тоа е фикција. Роман. Измислици. Љубовна приказна. -Насилно е.
Не посрамоти. -Ако ја прочитаат родителите, ќе умрат.
Дебел, перверзен брат шверцер. Мислеше нема да забележам?
Како можеше? Трпам што ме исмејуваш поради мојата тежина,
но, како ти падна на ум ситен дилер на дрога?
И не се ебев со проститутки. Луд ли си?
Мама не се ебеше со типот на базен. -Знам.
Замисли тато да го види тоа? -Треба да те убиеме.
Да те елиминираме. -Оправдано насилство.
А зошто сум јас машко?
Зошто сум геј? Мразиш лезбијки?
Тоа не си ти. -Тогаш кој е?
Извинете, јас воопшто не сум спомнат.
Не сум во книгата. Не постојам. -Мус, не е за тебе. Лош тајминг.
Одговори ми на прашањето. Зошто ме претвори во брат геј?
Затоа што во твојот свет лезбијките не се секси?
А исмејување дебели муслимани? Што се замислуваш дека си?
Јас не сум во книгата. -Да, си. Го спомнав твојот леб.
Ги спомна моите багети? Рече:
"Лебот не мора да биде добар, се дури го има во изобилеие." Така?
Можеби. -Глупост невидена.
Тоа кажува како отсекогаш си ме гледал.
Мус, доста. -Батали.
Ако дознаат за Криса и Лилијан? -Што тогаш? -Нема.
Не ти се допаѓа мојот киш? -Ми се допаѓа. -Што правиш? -Само малку.
Фаќаш белешки. -Не. -Тој фаќа белешки. -Не.
Врати ми го тоа.
Што, повторно го правиш тоа? Болен си!
Крадец. Насилник.
Ни ги краде дури и кавгите! -"Исмевање на дебели муслимани".
Повторно? Повторно плукаш по дебели луѓе?
Со Фату сме блиски. Не се мамиме. -Што? Џина е мојот живот!
Треба да бидеш внимателен. Ја гледаш ли?
Зборувавте за мене. -Воопшто. -Не сум таква. -Таму во водата.
Не беше за тебе. -Го мразам тоа. -Ајде, ние сме тим.
Со овој камен влакната не растат повеќе.
Толку е згоден!
Навиваме за Рашид!
И тој е од Порт-де-Бук. Се гордееме со него.
Кој е тој? -Во средината. -Тешко му е.
Но, води. -Не е лесно. -Тоа е работата.
Браво, Рашид Белак! -Браво.
Те сакам! -Не е најсилен. -Но води.
Не, не! -Почит на Ален Реј! -Тато, не тоа.
Ален Реј! -Кој? Не го познавам. -Му се восхитував.
Ние не. -Одличен лингвист. -Знаеме. Врати.
И ти го сакаш тоа? А не "Имагинарна библиотека"?
Се ќе пропуштиме! -Ти си писател!
Литературни емисии ме потсеќаат на моите неуспеси.
Биди добар кон своите деца.
Смени. -Ама ајде!
Неверојатни сте. Еве! -Фала, тато.
...Предизвик "Окото на Јаков". Подготвени, господа? 3, 2, 1...
Дали е тоа месо? Не е халал? -Тоа е око. -Бетер!
Ти не јадеш очи. -Изџвакај ги, Рашид!
Не, само проголтај! -Ти си Алжирец. Искажи се.
Го принудија. -Не разочарувај не.
Ајде, Рашид! -Го мразам Јоаким. Гад.
Французин. -Не реков дека е Французин, туку дека е гад.
Изгуби! -Не! -Гадот прв го покажа јазикот.
Намуртен е, бидејќи јадев колачиња.
Сакав да ја пробаш мојата торта.
Не пак. Доста со твоите торти. -Тивко. Зборува советот. -Ќутете.
На оваа хартија е
името на личноста која ја елиминиравте вечерва.
Ако го елиминираат, нема да гледаме повеќе.
Рашид! -Лајна! Толку тажно.
Те исфрли племето "Изгрејсонце". Мора да заминеш.
Го елиминираа Арапот. Како и секогаш. -Не. -Да!
Се намерачуваат на најсилните. Рашид е најсилен и е исфрлен.
Типична странска бела девојка.
Ти велам, имало истражување.
Во САД победува најсилниот. Во Франција паметниот, бубалицата.
Можам ли да заклучам нешто?
Франција е расистичка земја. Клета расистичка земја. -Реклами.
Никогаш не изневерувај.
Тато, смени го каналот. Дај го. -Пушти! -Нема повеќе телевизија.
Дали си тоа ти?
Помрдни се.
Браво! -Не е расипан.
Само кабелот е! -Поправи го.
Можеш да го поправиш. -Престанете да го влечете.
Внимателно. Скршен ли е? Можеш ли да го поправиш?
Мус, можеби само е исклучен. -Нема повеќе телевизија!
Сето ова поради риалити. -Ќе го замениме. -Нашиот не работи.
Можеме да побараме претплата за четири уреди.
Што ќе правам без моите програми за готвење? -Ќе читаш.
Стани, доцниме. Имам закажано кај д-р Коен.
Зошто? -Поради твојата болест.
Што? -Не можеш да имаш деца со жена ти Каролин.
Мора да видиме што е проблемот.
Ќе станеш ли веќе еднаш! -Не!
Сигурно остарел д-р Коен.
Г-ѓо Салем?
Јусеф?
Како можам да ви помогнам? -Никако. -Како никако?
Проблемот е што син ми не може да има деца со неговата Каролин.
Мора да се преземе нешто. Тоа не е нормално.
Кутрото момче веќе има 45 години.
Неговиот татко и јас сме уништени. -Разбирам.
Сонувам за тоа мало бебе. Франција би била толку добра.
Би го носела тоа дете во срцето. Разбирате? -Ќе го прегледам.
Можете ли да причекате во соседната соба? -Зошто?
Значи, не можеш да имаш деца?
Се разделивме пред две години. -Добро.
Дали таа знае за тоа?
Каролин? -Не, мајка ти.
Не, не знае. -Не? -Не.
Ќе биде разочарана. -Нема да и кажам.
Се уште си онака болен често како на 13 години?
Да, но не ми треба лекар за тоа.
Инаку, ја прочитав. Боже, имаш ташаци.
Можеше да ги смениш имињата. -Тоа е само фикција. Роман.
Но, еден лик има бенка овде.
Случајност. -Не ја изгуби невиноста со мене. -Не.
Ние никогаш... -Никогаш. -Никогаш.
Затоа и пишував за тоа. Да замислам што можеше да биде.
Да се вратиме на прегледот. -Да.
А јазикот? -Што? -Јазикот. -Јазик? -Да.
Што, сакаш да... -Не. Јазикот, изразот во книгата.
Тој е многу добар.
Убаво е напишано. Не е "налицкано".
Повторно алармот. Ќе препишам нешто.
Ова се случува често.
Јусеф заробен
А сега преминуваме на втората книга во нашата емисија.
Книжевната сензација оваа есен.
Првиот роман на Јусеф Салем, роден во Марсеј, "Токсичен шок"
од издавачот "ЛМ".
Вам во "Лобс" многу ви се допадна, Пол.
Дефинитивно. За што станува збор во "Токсичен шок"?
Напад на муслиманската скромност
претворање генерации имигранти исполнети со тегобност...
Ќе се гордееш.
Им забранив да ја спомнат автобиографијата.
Те сакам, Лиз. Благодарам.
Поинтересно е што наведува дека приказната не е автобиографска.
За мене е роман. Вистински, автентичен роман. Тоа јас... Не?
Мерием Џебел, ве шокираше ли "Токсичниот шок"?
Силен збор. Не. Не ме шокираше. Но чувствувам болка.
Затоа што слушам како моите колеги го фалат тој "роман"
и неговата сомнителна приказна. Мизогинистичка е.
Не за мизогинијата повторно!
Тоа е главниот проблем. -Тоа го кажуваш секоја недела!
Јас сум единствената жена, веројатно знам.
Земете го почетокот со тоа момче
кое зјапа во газови на братучетки додека ја чистат куќата.
Како е тоа феминизам? -Не можам да издржам.
Одговорете, дали е тоа феминизам? -Шармантно е. -Не е.
Она што ми пречи е самосожалување.
Го мрази Арапот во себе. Ретка збирка расистички клишеа
за малцинствата, особено за муслиманите.
Тоа е осуда, навреда. Како дадено од Бога за расистите во Франција.
Пјер де Шуденс? Не затоа што рече "расист"...
Мислам дека не ви се допадна, но од други причини.
Најмногу затоа што беше тешко да се прочита до крај.
Лош стил, едноставно. -Воопшто.
Патем, престанав да ги бројам грешките.
Вистина. -Не можел ли издавачот да го лекторира романот?
Можеби е трик. "Необразован писател".
Претера. -Ако побуди интерес во микросветот на книжевните зналци,
тоа ќе биде чиста ароганција. Сексуални приказни во соседството
ги интересираат оние во кафуле, кои бараат евтини возбудувања.
Просечна книга која ја опишува состојбата во нашите предградија.
Тоа е незгодната вистина.
Дрога, религија, сепаратизам, застарени обичаи...
Расистите ја обожаваат. -Како се осмелувате?
Едно по друго клише.
Да продолжиме, ако сакате,
да го поздравиме авторот. Јусеф Салем е со нас.
Крајната десница е таа што го крева. -Ве молам. -Само велам.
Добровечер, Јусеф Салем. Ја следевте дебатата зад сцената.
Ги слушнавте вашите критичари. Прилично се немилосрдни.
Самопрезир, просечен стил.
Секако, и правописни грешки.
Да се вратиме кон самопрезирот за кој зборуваа сите.
Се согласувате? Тоа ли беше дел од вашиот процес на пишување?
Што би било спротивното од самопрезир?
Ве молам, кажете ни. -Ќе ви кажам. Славење, нели?
Тогаш, радо би се презирал себеси отколку да се славам. Извинете.
Се обидов да раскажам приказна за едно семејство.
Колку што можев појасно.
Тоа е арапско семејство и има свои маани.
Едуард.
Што? -Бура од твитови? -Пишуваат за тоа. Но, нема пофалби.
И лошата реклама е реклама.
Ве прашувам, на пример, зборувате за француските Арапи?
Не. Не претставувам никого.
Дури и се повикувам на моето право да бидам просечен.
За себе и за секој Арап.
Г. Салем, сакале или не, вие сте пример.
Француските читатели мислат: "Арапите се такви. Такви се".
И? Мислите, можете да не плукате и да се улизувате на елитата?
Не ве познавам. Не фрлајте бисери пред свиња.
Извинете. Тој збор "свиња". Смешен е. Бедно.
Ви ја покажува смислата за хумор. -Да се вратиме на вашата книга.
Госпоѓице, може ли да добијам пијачка?
Сакате да бидете белец, "кол-арап-оратор".
Ги издавате своите корени за да се улизувате.
Секој Арап кој не се согласува со вас престанува да биде Арап?
Не го кажав тоа. -Се чини дека тоа е поентата.
Вие го менувате стандардот на бидување Арап.
Вие одлучувате кој е Арап, а кој не?
Арап
кој пие, губи десет арапски поени на вашата ранг-листа?
Колку чини сексот со Французинка, 20 %?
А неверувањето во Бог? Која е казната, 90 %?
Ви се допаѓало или не, Арап сум како и вие. Вие не одлучувате.
За ова ќе го бранам г. Салем.
Ништо вие нема да браните. Одете бранете се себеси.
Да зборуваме за сексуалноста. Важен елемент на вашата книга.
Вашиот целосно искрен пристап е редок во арапската култура.
Куп непристојности. Сите позиции. Не штедите на описите.
Некои се одвратни. -А јазикот?
Јазикот? -Јазик.
Не слушам ништо за јазикот.
Бидете појасен. -Тоа. -Сериозно? -Не можам да бидам појасен.
Уживате ли во ова, господине? Доволно! Знаете што правите?
Г. Салем, ова е очигледно сексуална злоупотреба.
Што е тука непристојно? -Се снима ли ова? Ќе поднесам обвинение.
Време е за одјава! -Ужасно. -Се работи за книжевноста.
Зошто се дурлиш? Насекаде си!
Ме гледаат како расист, изопачен, пијаница.
Никој не разговара за содржината.
Ќе ја купат книгата од погрешни причини. Но, ќе ја купат.
Тогаш ќе откријат дека тоа е книжевност.
Ќе си ја сменам професијата. И лицето.
Би ги платила тие шупаци да ги кажат тие работи, се колнам.
Тоа е твојот став? -Контроверзноста продава.
Тоа е почеток. Првото ниво на ракетата.
Новинарите и интелектуалците ќе те бранат.
Книжевен настан. Тоа е второто ниво.
Идеално, ќе стигнеме до третото ниво...
Со семејна психодрама, откритија за твојата сексуалност... -Јасно.
Остануваш на второ ниво? -Да.
Овој циркус не те одбива?
Морав да продадам пола од мојот дел на издавачки гигант.
Подоцна ќе се сретнам со писател
поради преработка на неговите непродадени книги во целулоза.
Важно е? -Многу. -Тогаш чекај. Си чул за обработка на пулпа?
Дали?
Не можам да го поднесам ова. -Ало? Да? Не.
Чекај! Благодарам. Збогум. Седни веднаш.
Стануваме неформални. -Подобро не. Ти кажав.
Јусеф Салем,
и официјално си влезен
во потесниот избор за наградата "Гонкур".
Да им кажам на родителите?
Рашид! Ова е супер!
Среќна? Сакаш ли автограм? -Секако.
Како се викаш? -Нина. -Сакаш прегратка, Нина? -Да!
Може ли да ти ги допрам мускулите? -Ајде.
Слатка си. -Среќен пат. -Благодарам. -Чао.
Рашид. Тимот "Жолти", Ко Лабоа.
Мило ми е. -Фала, убаво од тебе. -Не ми пречи.
Се за обожавателите. Добиваш толку љубов. -Монои масло.
Гледаше како ме исфрлаат? -Со родителите. -Имаш родители? -Да.
Чекај. Им се допаѓам на родителите.
Родителите ме сакаат.
Еве. Нема на што. -Благодарам.
Сета таа нежност е добредојдена по се што се случи.
Што се случило?
Заговор. Ме исфрлија, а бев најдобар.
Сакав да најдам ланче за имунитет.
Кога слетав, немаше ланче. Се прашувам зошто.
Франк, Џина, Алфред. Сите се здружија. Дури и Фату.
Предизвикот "Окото на Јаков" кога треба да ги јадеш.
Имам доказ. Окото на шупакот е од марципан.
Марципан? -Го најдов слаткарот кој го направил. За хонорар.
Носам великодушност, љубов. Тие носат предавство и лаги.
Ме избркаа таа вечер. Шест против пет.
Шест против мене, случајно? Не во овој живот.
Наредбата дошла од горе. Арап не смее да победи.
Арап мора да спишти глава. -Морам да работам.
Ќе бидеме таму за еден час. -Имам работа. -Почекај малку.
Чувствувам како да те познавам. -Можеби. -Стануваш таинствен.
Сфаќам. Славен си? Како мене? -Неодамна бев на телевизија.
Јас сум писател.
Писател?
Да му се плукнам! Тоа е неверојатно!
Двајца познати Арапи се среќаваат во брз воз.
Не сум ни близу до тоа. -Те молам. Знам за што се работи.
Славата е дар. Но, ако ѕвездата е Арап, станува мета.
Ризично е. Уште нешто. -Морам да работам. -Судбината те донесе.
Го барав вистинскиот човек да ми ја напише автобиографијата.
Твојата автобиографија? -Мојата. -Напиши си ја сам.
Не знам да пишувам. Ти напиши ја. Јас го имам материјалот.
Јас и ти ќе ја разоткриеме измамата на Ко Лабоа.
Морам да се јавам. -Остави ги работите. -Ми требаат за работа.
Ќе се вратиш ли? -Да. -Ќе чекам. -Секако.
Се сеќаваш на Тони од базенот?
Голем, силен човек -Извинете, мамо и тато.
Морам да ви кажам нешто.
Станав баба? -Не, мамо.
Не се уште.
Ми издадоа книга. -Кому му е гајле.
Твојот издавач ја прифати "Емир"? -Не, не е "Емир". Друга, роман.
Роман! -Роман не може да го надмине Емир!
Вистинска приказна е. Неверојатна! Историска личност е.
Реалноста секогаш ја надминува фикцијата. -Фикција!
Да. И јас и го кажувам тоа на издавачката. Тврдоглава е.
А оваа книга се продава.
Тоа е добро. -Да.
Чекај. Јас не ја лекторирав.
Знаејќи те, тоа нема да биде доволно.
Што мислеше таа за грешките што ги направи?
Заборавив да ти покажам. Ќе ти се слоши од мојот правопис.
Не читај ја оваа книга. Те молам. Не отворај ја.
Иако е во потесниот избор за наградата "Гонкур".
"Гонкур"? -"Гон Кур"? -Награда? "Гонкур? -Да!-"Гонкур? -Да, тато.
Тоа е најголемо признание! Тато, само сум во потесниот избор.
Ќе ја добиеш.
Или ќе бидам разочаран. Не разочарувај ме.
Каков "Кур"? -"Гонкур". Најголемата награда.
Франција е добра, "хамдула".
Убаво. Да заколеме јагне. -Да.
Добро утро, мамо. -Добро утро.
Седни и јади. -Не сум гладен.
Ќе се најдам со Бушра на базен. Дојди со нас како порано.
Немам време. Вечерва заминувам. -Никогаш немаш време.
Немој да си арогантен со нас затоа што имаш "Кур".
Се гледаме подоцна и поздрави се пред заминување. -Ајде.
Тато спие? -Отиде во книжарницата да го нарача твојот "Токсин".
Не може. Морам да му се јавам. -Знаеш дека нема мобилен.
Добро утро. Јас сум авторот. Јусеф Салем.
Се уште не сум ја прочитала, но звучи одлично.
Се продава. -Престанете да ја продавате.
Што? -Мора да ги тргнете од полиците.
Ќе објаснам. Сложено е. И итно. -Не, не, нема шанси!
Продавам книги. Ќе ги продадам и вашите. -Не. Ве молам.
Може да ги купите сите. Па, сите? -Шворц сум. Не можам да платам.
Го мразам тоа. Вашиот беден писателски презир.
Ве молам. -Без нас, вие сте никој и ништо.
Се работи за живот и смрт.
Ве молам. Тој е тука. Распродадена е. Ве молам!
Добро утро, госпоѓо. -Господине. -"Токсичен шок".
Нешто од медицината ли е? -Не би рекла.
Мојот син е авторот.
Не му одеше француска книжевност.
Но, ја сфати вредноста на напорната работа.
Верувам. -Можеше да се расипе. На 13 г. го фатив на дело.
Мојот паричник. Мојот син, крадец? Никогаш!
Би умрел од срам. Но, писател, тоа да!
Толку сум горд на него.
Ме импресионираше. -Да.
Ќе го донесам следниот пат. За да може да ги потпише.
За што се работи во книгата?
За семејство од Порт-де-Бук.
Тоа е приказна за жителите на Порт-де-Бук во... Порт-де-Бук.
За мажите и жените од Порт-де-Бук, нивните животи...
Од Порт-де-Бук. Извинете, таа копија е продадена.
А да? -Да. Утрово имаше многу луѓе.
Како што кажав, оваа е резервирана.
Секако. Учинок од потесниот избор за наградата.
Мојот син е успешен.
Ќе ви спремам една. -Фала. Збогум! -Збогум, господине.
Новинарка на информативни и забавни содржини. -Што? -Спуштив.
Бараше ли поединости?
Праша што е вистина, а што не...
Ако земеш "Гонкур" ќе биде пекол. -Нема. Нема шанси. Жалам.
Не ти е жал. Уживаш во хаосот што го создаде.
Не. Навистина ми е жал. Не можам да си помогнам. -Вашите кафиња.
Повели, сестро. -Криса. -Фала. -Фала, Мус.
Види го Мус. Само тој не беше спомнат. Тој е најлут.
Нема доволно озборувања? -Што би рекол за него?
Ми требаат лаги и срам. Пишувам за валкани алишта.
Лажам од потреба. Не за забава, не за да пишувам книги.
Со тоа што си лезбијка, ќе сфатиш дека мора да лажеш.
Глупаво е. Знам дека родителите би ти го прифатиле семејството.
Ја сакаат Криса. -Ја сакаат се додека ми е цимерка.
Да знаат дека се лижеме, ќе беше друга приказна.
Дали си добро?
Денеска заминувам.
Мразам храна во воз. Одвратна е.
Можеш ли
да подготвиш нешто на брзина,
како киш или печиво?
Ти подготвив. Еклер и киш. -Еклер од кафе?
Од кафе.
Не мислиш дека треба да разговараме? Мус!
Измиј ги рацете.
Што сега? -Подај ми го тестото.
Прави исто како и јас. Прво посипи брашно. Тргни се.
Вака?
Еден, два
и три.
Ајде. -Не можам. -Еден, два! -Два.
Не удирај го без врска. -Сакам да го правам тоа. -Немој.
Вие пекарите го правите тоа. Секогаш сакав да го направам тоа.
Сакаш да пушиш. -Сакам. -Уживаш во тоа? -Одлично е.
А марамата? -Муслиманка сум.
Тоа не е ништо ново. Марамата е нова.
Тоа те лути. -Не. -Тоа е уште подобро!
Да налутам луѓе како тебе. Премногу е добро.
Знаеш што? Ќе ја носам,
како поддршка на жените кои мора да трпат понижувања.
Двојни стандарди.
Не пишуваш за тоа. Не ги браниш муслиманите.
Не пишувам за да бранам луѓе. Не сум Зоро.
Пишувам за да пишувам. Разбираш?
Не третираат како лајна. Слеп си, разгален си.
Ја даваш својата привилегија како пример.
Имаш проблем со Арапите. Целото наше семејство е обесчестено.
Мустафа го знаат како Мус. Лубна како Лулу. -Да.
Јас сум единствената автентична. Бушра. Прекрасно.
Тоа е сурово. -Не е. -Ми се допаѓа. Замолчи.
Биди си Арапка. -Горда сум. Туѓин во расистичка бара. -Исто.
Си ебел Арапки? Ебеше се живо.
Не сум те видела со Арапка. -Ги имав доста. -Да?
Да, доста. -Кого? -Тебе ќе ти кажам? -Кого? -Арапки.
Неколку? Харем? Кого?
Неда. -Неда? -Неда. -Иранка? -Тоа што е Иранка не...
Се сметаат. -Нема шанси.
Една буржоаска интелектуалка, ѓоа акална
која побегна да ни држи лекции и да ја уништи религијата.
Тоа го прават иранските интелектуалци.
Мразиш Арапки. -Не!
Знаеш зошто? -Стручна си. Кажи. -Затоа што се мразиш себеси.
Никогаш не сум ебел Арапка оти им е испран мозокот: "Сексот е лош".
Ебењето е злочин за нас. Закопај го телото.
Тргни се од се. Затоа ме одбиваат.
Прво, ние Алжирците не сме Арапи.
Ние сме Бербери. -Го знаеше тоа? -Бербери. -Се срамам од тебе.
И ти си ми бил писател. Не знаеш ништо.
Кожен нотес, пенкало "Критериум"...
Само префрли ме. -Умри. -До станицата.
Пропаднат си и измачен. -Префрли ме. -Да. -Напред.
Саха Верлејн! -Стигнавме! Излези.
Чао, брате. Среќен пат. -Благодарам, сестро.
Внимавај како возиш. -Да, чувај се.
Многу пушиш. -За да ослабам. -Престани да пушиш! -Нема.
Јусеф изложен
Среќна сум и горда што те познавам.
Ова е како смртна казна.
Прости! Не е жената во мене, туку издавачот.
Првиот впечаток? -Вашиот говор. -Им благодарам на родителите.
Очигледно, немаат никаква врска со романот.
Но, им благодарам. -И на Академијата.
Секако, и на Академијата. Благодарност до Академијата.
Главно, сакам да му оддадам почит на лажењето.
Бидејќи,
лагите ја откриваат вистината.
Најголема тајна. А тоа е суштина на пишувањето.
Лага која се наметнува и станува книга.
Книгите се лаги. Писателите се сеништа.
Браво.
Уште сте тука? Влезете. Не седи овде. Дојди, тато.
Мамо, и ти. Да одиме. -Помогни и.
Пушти го тоа. Јас ќе го средам. Дај ми го тоа.
Вашето име? -Јас сум добитник на наградата.
Ова е родителите. -"Овие". -Овие ми се родители. -Нивните имиња?
Реков, тие ми се родители, јас сум лауреатот.
Што е проблемот? -Дали се на листата? -Заборавете ја листата!
Не сме на листата, не тормози ја госпоѓата. Ќе почекаме.
Не. Поканети се. Ова не е во ред.
Ќе почекаме овде. Ме срамиш. -Ова е неприфатливо! -Доста веќе.
Не сте на листата. -Не сме на листата. -Добро ни е овде.
Побрзај, ќе задоцниш. По ова ќе не однесеш кај Каролин.
Каролин? -Ќе останеме кај неа. -Не сме ја виделе цела вечност.
Таа е... Во странство. Патува со своите родители. -Штета.
Сепак ќе останеме кај вас. -Ова ќе потрае. Потоа има забава.
Нема да ти пречиме. Сами ќе отидеме таму.
Дај ни ги клучевите.
Чекаат! -Доаѓам. Добро, почекајте.
Чекајте ме овде. Не мрдајте. -Нема.
Со сето ова, не ви го слушнав името.
Катастрофа. Ќе преноќат кај нас. -Кај тебе?
Во луксузен стан што го немам со жената што ме остави.
Парите не се проблем. Резервирај им хотел.
Не го правиме тоа. Арапите сметаат дека е навредливо.
На гости се кај синот. Морам да ги примам.
Не можам да се извлечам.
Ќе спијам во твоето сопче,
а ти покажи им го мојот убав дом, две улици подалеку.
Тоа би било совршено. Фала, Лиз.
Еве ме!
Јусеф! -Конечно!
Внимавај на вратата. -Не грижи се.
Твојот стан е огромен!
Што е ова? -Многу удобно! -Ќе го пробаме.
Дневната? -Раскомотете се. -Каква палата!
Прекрасно!
Сонувам. Ти не?
Мамо. Тргни ги торбите од каучот.
А детската соба?
Ако успее лекувањето на Каро. -Да.
Толку е уредно. Убаво, нели? -Таа те сменила. -Да.
Одам.
"Гонкур"... Лиз ја организираше забавата.
Лиз, таа која не донесе? -Да.
Мојата издавачка. -Што прават тие? -Издаваат.
Оди. Нека не те чекаат.
Мамо, те молам, не душкај околу. -Навистина? Зошто не?
Одам. Тато...
Ќе душкаме? -Секако.
Јусеф! Многу ми е мило!
Ги поканив сите што се некој.
Издавачи, писатели, новинари. Ќе те запознаам. Само не пиј.
Заколни се. -Добро. -Вечерва од сите вечери.
Ова е твоја вечер. Ќе те проучуваат,
ќе те снимаат со мобилни...
Не уништувај ништо, со збор или дело.
Ако ти понудат шампањ,
пивни, размисли за кариерата и потоа плукни во грмушка.
Исто и со девојките. -Да ги плукам?
Престани со тие шеги.
Роберт! -Како си? -Добра вечер.
Ова е Јусеф Салем. -Роберт. -Честитки.
Едвај чекам да ја прочитам книгата.
Гениј. -Честитки. Благодарам.
Беатрис! -Лиз!
Кој го освои "Гонкурот"? -Ти!
Не, тој. -Тој? -Јусеф Салем.
Добровечер. -Ти си ретката птица?
Гениј. -Генијална птица. Гениј. -Гениј!
Многу ми се допадна. -Фала. -Види.
Мала русокоса. -Пјерет од "Галимард".
Таа ја одби книгата, нели? -Да.
Ами што. -Страда. Ќе се погрижам за неа.
Пјерет, драга! -Лиз, драга!
Какво достигнување! -Одев на доверба.
Ја прочитав првата верзија, веќе беше подобра од се останато.
Тоа ти е работа да воочиш талент. -И многу добро си ја работиш!
Пјерет Пендер, "Галимард". -Драго ми е. -Исто.
Ти го испрати ракописот? -Можно е.
Го испратив. -Добиваме многу ракописи.
Само доаѓаат...
А вака и другите играчи добиваат шанса.
Помалите. -На пример. -Мило ми е за тебе.
Се гледаме подоцна. -Даниел! -Како си? -Честитки. -Нему.
Добровечер.
Сета се изгубив!
Господине? Танцувајте со мене.
Не смеам. -Но јас сум шефицата овде!
Не мојата чаша!
Ми ја краде чашата!
Генијот на твојата книга се прави дека не е гениј.
И просечен е!
Генијалноста е во изборот на просечноста. Следиш ли?
А насловот!
"Токсичен шок"! Толку претенциозно, нели?
Каде е мојот "Гонкур"?
Лиз!
Еве го!
Го обожавам! Гениј!
Го открив! Овој гениј! -Знаат. -Гениј!
Ова е последно. Последно. -Бакнеж за благодарност. -Пиј вода.
Вода. -Благодарност. -Благодарен сум.
Седни покрај излезот. Одам по Едуар.
"Гонкур"!
Ова е мојата ноќ!
Диши.
Така.
Најубавиот ден во мојот живот. -Знам.
Ти повикав такси. -Најлошиот ден во мојот живот. -Не е.
Затоа што сум сама. -Не, јас сум тука.
Но ти не си ми љубовник.
Јас сум твојот омилен писател. -Да!
Внимавај каде одиш. Влези. Внимавај. -Да! -Внимавај! Ајде.
Успеав. -Да!
Внимавај на главата.
Уште неколку чекори. Ќе ти биде удобно.
Внимавај.
Еве. Дали си добро? Не!
Уште малку и тука сме! Чекај!
Не, Лиз.
Не. -Сакам да водам љубов. -Не. -Со мојот "Гонкур".
Жал ми е, не. -Зошто?
Едноставно не.
Не. Лиз. Не би било во ред. -Да. -Не. -Тоа го сакам.
Друг пат. Уморна си. Наспиј се.
Тоа го јадат?
Замена за овошје. Тоа им е како суво овошје.
А ова?
Каков е сокот? -За детоксикација. -Не го знам ова овошје.
Ти го сакаш. -Прашање на вкус. -Прилагодлив си.
Господи Боже.
Јусеф Салем, "Токсичен шок".
Колку убаво! -Вечерва ќе ја читам на глас.
Франција е добра.
Светилката е грда, но на Бушра добро би и дошла.
Нејзиниот стан е мрачен. -Овде има уште работи!
Фатима! -Да? -Дојди, види го ова.
Безжична правосмукалка. Многу практично.
Аид би ја користел во пекарницата. -Преголема е, како ќе ја носиме?
Што правите? -Ете си!
Што правите? -Јусеф, цела ноќ бев буден поради тебе.
Зошто? -Не можев да заспијам. Бев премногу горд.
Ги исполни сите мои очекувања. Се правев за тебе.
За да успееш. Постапував ли исправно?
Да, постапуваше.
Имаш ли голема торба? Ова се работи за твоите браќа.
Нема да го земете сето ова, нели?
Нормално е. Успеа и сега тоа мора да се сподели.
Семејна распределба. Така е чесно.
Толку убава! -Полека. Може да се скрши.
Можеби ќе и се допаѓа на Асија. -Асија? -Внука на стариот сосед.
Мислиш на проширено семејство? -Тоа се скромни, љубезни луѓе.
Малата е толку слатка! -Убаво. -Ќе биде многу среќна!
Што има? Уште спие?
Добар ден. -Добар ден.
Спиеше ли добро?
Се согласувам.
Со што?
Со твојот предлог синоќа. Во ред.
Каков предлог?
Не се сеќаваш на ништо?
Не. Што реков?
Ништо. Штета.
Што реков? -Ништо не рече.
Ти донесов појадок.
Што направив? -Ништо. Се забавуваше.
Испи премногу. Се е добро. -Мразам кога сум непрофесионална.
Ова е толку добро.
Топло е. Внимавај.
Извинете.
Вие ја напишавте онаа прекрасна книга? -Да.
Премногу е! Толку сум трогната! Ја прочитав три пати. -Фала.
Се поистоветив. Тоа семејство... -Арапка сте?
Дали сте луд? Не сум Арапка.
Јас сум од Марсеј.
Имав силен акцент. Исчезна овде во Париз.
Го нема веќе. -Готово. Нема веќе сонце!
Ама вие... Вие сте фраер! Може ли да ве бакнам? -Да.
Лудница. Може ли да ве сликам?
Однесувајте се како писател.
Ве сакам. -Видете. -Добар ден. -Добар ден.
Ќе читам на глас.
Штета.
Како е?
Што?
Види што направи твојата книга. Се гордееш со себе?
Тато?
Што?
Саа... -Сало.
Тоа значи "акмак". Очевидно. -Не, беше "браво". -Беше очигледно.
Разбуди се. Имам толку многу да ти кажам.
Салод. -Рече "добро". -Мамо, го слушна. Рече "сало".
"Тага". -Зошто би го кажал тоа? -Не сака да плачеме.
Рече "сало". На тебе. -Не. -Да. Не викај близу тато.
Не расправајте се! -Што му е? -Доста ни е од тебе! -Ти викаш!
Не разбирате! -Излези. Ќе те искршам. Не се шегувам.
Надвор! -Ќе се разбуди и ќе ти каже. -Секако.
Ќе ти биде жал.
Пишувај книги. Откачи се од нас.
Ќе се разбуди. Ќе видиш.
Мораше ли? -Немој.
Добро ли си?
Направив совршено злосторство.
Без сечило, без крв.
Ја прочита мојата книга и...
Татко ти имаше мозочен удар.
Не е здрав, премногу пуши, има дијабетес...
Би разбрала срцев удар. Ја чита книгата и само се превртува.
Но, мозочен. Тоа е невозможно.
Многу го засрамив.
Којзнае колку се засрамил?
Кај Арапите се се врти околу срам, срамот...
Дури и јас...
И јас заглавив во тоа. Пишувам само за Арапите.
Сакам да напишам нешто универзално,
нешто што нема да засрами никого.
Заврши ли?
Престани веќе да зборуваш за Арапите. Станува здодевно.
Не мислиш ли дека животот е барем малку поголем од тоа?
Види не, тука сме, среќни сме.
Еве го дрвото, небото. Ова е Касиопеја.
Универзумот се шири. Некој гледа од таа ѕвезда таму,
за што ли размислува?
Си мисли, ене двајца. Двајца Земјани.
Тоа е откажување. Нема Земјани од каде што сум.
Ние не сме Земјани, немаме време за Касиопеја и слични работи.
Твој проблем е
што земаш крпа да се избришеш додека си уште во базенот.
Излези од базенот. Тргни се малку.
Повторно ти. Не разбирам. -Добро.
Ќе преформулирам. -О, не!
Човече! Виде ли!
Тоа е божјиот гнев за кој зборувам.
Тоа е мојата казна. -Се разбира дека не е.
Зошто си безбожен ако веруваш во знаци?
Не верувам. Бог верува во мене.
Целеше кон мене. Баш зад нас! -Не. Последиците имаат причини.
Водевме љубов затоа што тоа беше на чекање со години.
Тука има често бури.
Тука често удира молња.
Твоето семејство е луто затоа што ги исмеваше.
Едноставно, логично, јасно. Не постои Бог.
Јусеф! -Јусеф! -Јус!
Бев загрижена! Тој ми помогна да те најдам.
Како знаеше? -Од тука сум, се сеќаваш? -Не се сеќавам.
Ти пратив порака! -Не можев да одговорам. Ајде горе.
Татко ми беше толку исплашен дека сум крадец па тоа и станав.
Писател си. Тоа беше неговиот сон. -Не. -Крадец сум.
Го украдов животот на тато. Тоа е мојот успех. -Не само неговиот.
Ме изиграа. Тоа го знам сега.
Зошто нејќе да ми ја напише автобиографијата. Веќе ја напиша.
Дете од Порт-де-Бук, неговиот татко работи во Фос...
Неговиот брат Џибрил дрка секој ден.
Кој е тоа? Тоа е мојот живот.
Ја прочита ли?
Немаше потреба. Ја прочитав корицата. Апстрактот.
И препознав се, мојот кучешки живот.
Мојот живот е бестселер.
Секогаш велев: "Рашид, запиши го твојот живот.
Подоцна рече дека мора да го напушти градот".
Ми пречи што можев јас да ја напишам таа реченица.
Што ако си ја напишал?
Што ако официјално кажеме дека си ја напишал книгата?
Би можел. -Готово. Ти си ја напишал. Така ќе кажеме.
Славата, успехот, сечиј сон, мојот кошмар. Твои се.
Внимавај, ќе се согласам. -Согласи се. -Замолчи.
Вознемирен си поради татко ти. Нема шанси.
Си го сакам мојот просечен живот. -Не беше просечен.
Сонувам да му кажам на тато дека книгата ја напишал некој друг.
Се согласуваш ли?
Да, секако. -Како не се сетив на тоа?
Ако не сум јас авторот, тогаш тоа не е моето семејство.
И нема да ризикувам да го загубам татко ми.
Би се откажал од авторството да не го повредиш татко ти?
Дефинитивно.
Детинесто е, но...
Дефинитивно.
Јусеф ослободен
Малку шминка
не може да шкоди.
Благодарам.
Кажете кога ќе бидете подготвени...
Значи...
Дами и господа, ви благодарам што сте тука.
Имам нешто многу важно да ви кажам.
Сакам да ви кажам дека романот "Токсичен шок"
за кој беше објавено дека го напишал Јусеф Салем
всушност не го напиша. Јас го напишав.
Јас, Рашид Белак. Јас го напишав
романот "Токсичен шок".
Ќе се чудите зошто не е објавен под мое име.
Непосредно пред Ко Лабоа, кога почнав да пишувам,
чувствував дека ми прилега. Ми беше во крвта. Почувствував
дека со зборови
со свои зборови,
конечно можам
да ги направам луѓето среќни.
Тоа е се.
Се што некогаш сум сакал.
Значи, оваа книга е
како подарок.
Подарок за луѓето.
Подарок за Франција.
Мој подарок за човештвото.
Значи... Можете да продолжите
да ја купувате книгата. Само што не е истиот автор.
Книгата е иста. Ништо не е сменето, ниедна запирка.
Се остана исто.
Само што...
Јас сум ѕвездата. -Доволно. -Каква глупост е ова?
Глупав ли си? Прво не засрамуваш, а сега сме и измамници?
Значи, не доби "кур", лажго?
Добро е што татко ти не е жив што го гледа ова.
Беше горд на твојата награда. -Мамо, добив "Гонкур".
Не разбирам. -Јас ја напишав книгата.
И во неа кажав работи за нашето семејство. -Да.
Книгата е за... Нас.
За тебе, за тато и тебе.
Се исмевам, не со потсмев, туку раскажувам смешни приказни.
И расправам за работите
за кои не зборуваме.
На пример?
На пример... -Мамо? -Да?
Може ли да седнеш?
Зошто? -Само седни.
Добро.
Не грижи се.
Ти се допаѓа ли Лилијан? -Го обожавам!
Дали знаеш дека те сака?
Затоа што си му баба. -Како да сум му.
Не, мамо.
Ти си неговата баба.
Тој е мојот син.
Криса е мојата сопруга.
Во брак сум со Криса.
Не можев да ви кажам тебе и на тато.
Не е само таа. Не зборувам за многу мои проблеми.
За мојата депресија. За мојата нечесност и мојата булимија.
И за квалитетот на мојот леб. Ретко се споменува.
А што се однесува до мене...
Каролин замина пред две години.
Две години. Имам проблеми...
Пијам. -Алкохоличар е.
И со жените. -Син ти е зависник од секс. -Да.
Ете.
Добро ли си, мамо?
Мамо? -Навистина мораше да каже "зависник"?
И кажавме. Готово е. -Целата работа.
Тешко. Зошто не се врати? -Не смеевме веднаш да и кажеме се.
Бушра, можеш ли да отидеш? -Зошто јас?
Одам јас. -Ти оди.
Извинете деца, заборавив да ја исечам дињата.
Тоа никогаш не се случува. Што ли ми стана?
Седнете и јадете! Лиз, придружи ни се.
Сите сме гладни. -И јас сум гладен. -Одиме!
Ја заборави дињата? -Да. -Многу необично.
Ќе ти се допадне.
Лиз, пилешко?
Нејзе дај и прво. -Копан?
Не сум многу гладна. -Си. Мора да јадеш.
Ќе ти се допадне. -Леб? -Благодарам. -Со прсти?
Тој го направи. -Мислиш?
Придружи ни се, мамо.
Јади со нас. -Немој само да гледаш!
Се хранам додека ве гледам како јадете.
Постојат ли книги за леб?
Секако. -Би требало да постојат.
Јусеф, дојди овде.
Лиз, какво е чувството да не запознаеш какви што сме?
Ми се допаѓа.
Знаеше ли дека татко ти водеше дневник?
Твој е ако можеш да го користиш.
Од дневникот на татко ми дознав,
дека прочитал до 21-та страница.
И дека навистина сакал да каже "сало" во болницата.
Јусеф, стр. 21, ред 7, погрешно го напиша "сало" како "салоп".
"Салод" завршува на "од".
Етимолошки, според Академијата,
"салоп" не е женска форма на зборот "сало".
Доаѓа од зборот "сал" -"валкано".
Но, другиот збор
доаѓа од "сал"
и "оп"
дијалектна форма на зборот "ип".
"Ип" е птица со репутација дека е многу валкана.
Значи, "салоп" значи "многу валкано".
Значењето се менувало
што понавредливо да ја означи најпрезрената личност.
Иако женската форма на зборот "сало" постои,
во обичен говор "салоп" е врежан како женска форма на "сало".
Дневникот на татко ми завршува таму.
Сега кога се потрудив да го спречам да ја чита мојата книга,
ми беше жал што не успеа да ја прочита до крај.
Јусеф беше обрежан.
Карим беше обрежан.
Неговите родители не го прашаа ништо пред операцијата,
а жените со кои водеше љубов
не бараа дозвола да го коментираат резултатот.
Тоа беше чувствителна тема за Карим.
Пол имаше...
(НЕ)СЛАНИОТ ЈУСЕФ САЛЕМ
Во спомен на Џамел Барек
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС