Dlaczego mnie nie obudziłaś?
Co to za mina?
O co ci chodzi?
Jakbyś wróciła do dawnej siebie.
A jaka byłam wcześniej?
Nie wiesz?
Min-ju.
Cześć.
Min-ju.
Słyszałaś SechsKiesów w radiu?
Byli tacy uroczy.
H.O.T. są lepsi.
Nie znasz się.
Min-ju.
Min-ju, coś się stało?
Źle wyglądasz.
Co?
Wyglądasz jak dawna Min-ju.
„Dawna Min-ju”?
Jaka była dawna Kwon Min-ju?
Niemiła?
Nie powiedziałabym, że niemiła.
Trudno było się do ciebie zbliżyć.
Gdy próbowałyśmy z tobą rozmawiać, niewiele mówiłaś.
Jakbyś unikała kontaktu.
Ma rację. Nie byłaś zbyt rozmowna.
Ale podobasz nam się nowa ty,
więc nie wolno ci wracać
do dawnej Min-ju.
Dobrze.
Na miejsca.
Jeszcze nie gotowi do lekcji?
Tak.
Ja też gardzę dawną Min-ju.
Chcę, żeby ktoś…
zaakceptował mnie taką, jaka jestem,
zamiast traktować jak dziwaczkę!
WEZWAŁ CIĘ CZAS
Arystoteles powiedział,
że aby osiągnąć szczęście,
ludzie powinni znaleźć złoty środek.
Czym jest ów złoty środek?
Nie należy ani sobie folgować,
ani siebie ograniczać, ale…
Przepraszam.
Gdzie byłeś?
Siadaj.
Weźmy za przykład Nama Si-heona.
Zbyt dużo odwagi zmienia się w zuchwałość.
Zbyt mało odwagi prowadzi do tchórzostwa.
Rozumiecie?
- Tak. - Tak.
Pojęcie „złotego środka”
nie istniało tylko na Zachodzie.
Ktoś wysławiał je też na Wschodzie.
Kto to był?
Si-heon.
Nam Si-heon.
Nam Si-heon!
Kwon Min-ju.
Chcę cię o coś prosić.
Od teraz nie patrz na mnie tak,
jak patrzyłaby Jun-hee.
Byłaś bez życia, jakbyś miała zniknąć w ciemnej jaskini.
Bez energii i nadąsana.
Przyzwyczaiłem się do nowej ciebie.
Nie wracaj do dawnej siebie.
Min-ju, coś się stało?
Wyglądasz jak dawna Min-ju.
Nie powiedziałabym, że niemiła.
Trudno było się do ciebie zbliżyć.
…więc nie wolno ci wracać
do dawnej Min-ju.
Han Jun-hee.
Przyglądasz się temu stamtąd, prawda?
W dzieciństwie
ciągle słyszałam takie rzeczy.
Nie wyobrażasz sobie,
co inne dzieci szeptały…
za moimi plecami.
Min-ju. Nie rób tego.
To moja wina. Było ci ciężko, a ja nalegałam,
żebyś powiedziała o Oh Chan-yeongu.
Weszłam w twoje ciało
i utrudniłam ci życie.
Wybacz mi, Min-ju.
Dlaczego mnie przepraszasz?
Nie zrobiłaś nic złego.
Raczej powinnam ci podziękować.
Dzięki temu, że weszłaś w moje ciało,
choć trwało to krótko,
byłam lubiana.
Chcę być Han Jun-hee i być kochaną.
- Cześć, Min-ju. - Dobrze?
Świetnie wyszły.
Wnosicie radość do mojego życia!
Chodźmy.
Ale…
Nam Si-heon, szybciej.
…po przebudzeniu z cudownego snu…
to jeszcze bardziej boli.
Wiesz co, Han Jun-hee?
Jeśli się zabiję,
inni pewnie powiedzą:
„Żal mi Kwon Min-ju,
ale wiedziałem, że tak będzie.
Żałosne”.
Pewnie będą tak mówić przez dzień lub dwa,
a potem powoli o mnie zapomną.
I jakbym nigdy nie istniała,
będą żyć dalej.
Ale…
dzięki tobie nauczyłam się jednego.
Jak zapewne wiesz,
dziś,
trzynastego października
1998 roku,
ktoś mnie zabije.
Nie zapomną o mnie tak łatwo.
Nie powiedzą, że byłam żałosna.
Nie.
Nie będą mogli.
Min-ju, o czym ty mówisz?
To nie ja zabiłem Kwon Min-ju.
To ty, Han Jun-hee.
To o to mu chodziło.
To ja
wprawiłam to w ruch.
To nie Oh Chan-yeong.
To przeze mnie, Min-ju…
To przeze mnie.
To będzie niecodzienne morderstwo,
więc będą o mnie mówić latami.
Gazety i w telewizja
przedstawiają ofiary morderstw
jako osoby, które wiodły dobre życie,
mówiąc, że ta śmierć to wielka strata.
Więc…
może tak zostanę zapamiętana.
I…
być może
dopiero po śmierci
stanę się
Kwon Min-ju, którą pragnęłam być.
„I być może dopiero po śmierci
stanę się
Kwon Min-ju, którą pragnęłam być”.
Co jest?
Coś się stało?
Min-ju mówiła coś, stojąc na dachu.
Jej usta sugerowały, że z kimś rozmawia.
Powtarzała: „Han Jun-hee”.
Co dokładnie?
Z dala nie uchwyciłem wszystkiego.
Ale powiedziała:
„Dzięki temu, że weszłaś w moje ciało,
choć trwało to krótko,
byłam lubiana.
Chcę być Han Jun-hee i być kochaną”.
Ale to nie wszystko.
Mówiła, że gdyby ktoś ją dziś zabił,
ludzie nie uznaliby jej za żałosną,
ale wspominali z rozrzewnieniem.
Pamiętasz?
Min-ju mówiła nam o morderstwie.
O morderstwie?
Słyszałam w 2023 roku, że Kwon Min-ju
została zabita 13 października 1998 roku.
To dzisiaj.
Gdzie ona teraz jest?
Nie wiem. Zostawiła torbę i gdzieś poszła.
Sprawdźmy miejsca, gdzie mogła pójść.
Pojadę do jej domu.
A ja do sklepu.
Kwon Min-ju!
Proszę.
Widział pan Min-ju? Nie ma jej tu?
Nie.
- Czemu? - Jeśli przyjdzie, proszę mnie powiadomić.
Niech nie wychodzi, dopóki nie przyjdę z Si-heonem. Proszę.
Pamiętasz to miejsce?
Leżałaś tu rano ze zranioną głową.
Min-ju,
czy ty…
Proszę, nie rób tego.
Twoja śmierć niczego nie zmieni.
Nie rób tego. Proszę.
Jeszcze nie jest za późno na ucieczkę.
Min-ju, proszę, uciekaj.
Co
chcesz mi zrobisz?
Sprawię,
że wszyscy zapamiętają cię,
gdy byłaś najpiękniejsza.
Zamiast wieść długie, bezsensowne życie,
gdybyś mogła je zakończyć,
gdy jesteś najpiękniejsza…
Czy tak nie byłoby lepiej?
Co to?
Zawsze to noszę przy sobie
z myślą o tobie.
Można powiedzieć,
że to magiczny eliksir
wysyłający do nieba.
Wstrzyknięcie tego
będzie bolało?
Cóż,
trochę tak,
ale ból nie potrwa długo.
Obiecuję.
Min-ju.
Oh Chan-yeong.
Nie.
Oh Chan-yeong!
Do diabła! Nie!
Hej.
Nie.
To nie tak.
Min-ju.
To nie ja.
Co robisz? Wstań.
Obiecałeś, że mnie zabijesz!
Nie.
Nie chcę!
To nie ja.
To nie ja!
Już dobrze, Min-ju.
Już nie umrzesz.
Będziesz żyć.
Min-ju, zaczekaj.
Wysłuchaj mnie.
Wracam do mojego świata.
Już nigdy nie wejdę w twoje ciało.
Cokolwiek by się działo,
już nigdy nie wtrącę się w twoje życie.
Więc proszę, nie rób sobie tego. Dobrze?
To mnie powinnaś nienawidzić i przeklinać,
a nie siebie.
Han Jun-hee.
To…
nie ciebie nienawidzę.
Ja…
najbardziej
nienawidzę siebie.
Moje życie
nie jest warte przeżycia.
Nie.
Min-ju.
In-gyu.
Co robisz?
In-gyu.
Pomóż mi.
Pamiętasz, jak powiedziałeś,
że wiesz, co czuję?
Więc mi pomóż.
Tu i teraz…
zabij mnie, proszę.
Dobrze?
Proszę, In-gyu.
Proszę.
Jeśli dziś nie zginę,
wszystko znów będzie takie, jak było.
Będę musiała wrócić
do żałosnego życia Kwon Min-ju.
Proszę, In-gyu.
Min-ju,
uspokój się i posłuchaj.
Wiem, że cierpisz.
Ale nie jesteś sama.
Nawet nie wiesz,
ilu ludzi się o ciebie troszczy.
Nie ma takich ludzi.
Kto jest przy mnie?
Si-heon.
Masz Si-heona i In-gyu.
I ja teraz robię to wszystko,
by cię ocalić.
Przyrzekam ci.
Zobowiązuję się
przywrócić wszystko tak, jak było.
Odeślę cię tam,
gdzie byłaś, nim się wtrąciłam.
Więc
daj sobie kolejną szansę.
Min-ju, jeśli we mnie wierzysz
i będziesz cierpliwa…
Han Jun-hee.
Tylko tyle
masz mi do powiedzenia?
„Cierpliwa”?
Han Jun-hee.
„Cierpliwa”?
Ty…
bez wysiłku zaprzyjaźniałaś się z innymi.
Si-heon cię lubił.
Skąd możesz wiedzieć, co czuję?
Skąd możesz to wiedzieć?
Myślisz, że tak skończyłam,
bo za mało się starałam?
Min-ju.
Jestem…
Jestem taka samotna.
Nikt…
Nikt nie wie,
jak bardzo cierpię.
Nieprawda.
Ja wiem.
Aż za dobrze wiem, przez co przechodziłaś.
Jednak
o czymś nie wiesz.
Naprawdę…
bardzo cię lubię.
Serce mi pękało,
gdy patrzyłaś na Si-heona.
Ale ponieważ to czyniło cię szczęśliwą,
uznałem, że będę to znosić.
Min-ju.
Daj mi szansę.
Tym razem
pokażę ci, jak bardzo cię lubię.
Każdego dnia będę ci pokazywać,
jak to jest być kochaną.
Więc
proszę,
daj mi to.
Proszę.
Lubisz mnie?
Nie podchodź.
In-gyu.
To nie tak, że mnie lubisz.
Widzisz we mnie siebie,
więc mi współczujesz.
Tak nie jest.
Ludzie mówią:
„Min-ju,
co to za mina?”,
„Min-ju, powinnaś częściej się uśmiechać”,
„Min-ju, nie wolno ci wracać
do dawnej Min-ju”.
„Min-ju”.
Proszę.
Przestańcie! Błagam!
Co mam zrobić, żebyś uwierzyła?
Lubiłem cię taką, jaka byłaś.
Dla mnie nie musiałaś się zmieniać.
In-gyu.
To takie przygnębiające.
To życie
było takie okropne.
Ktoś taki jak ja
nie powinien się urodzić.
Mylisz się.
Wiele dla mnie znaczysz.
Cały czas słuchałem twojego głosu.
Chcę się obudzić z tego koszmaru.
Nie.
Nie rób tego.
Min-ju, proszę, nie.
Czas…
obudzić się z tego snu.
Nie!
Byłeś olśniewający.
Super! Niezły jesteś!
Blokujcie Si-heona!
Nieźle.
Bezmiar
twego lśnienia
oślepiał do bólu oczu.
Pragnęłam na chwilę cię dosięgnąć.
Choć na najkrótszą chwilę.
Byłoby mi tak miło przez chwilę.
O nie.
Min-ju, nie.
Min-ju, spójrz na mnie.
Min-ju!
Kwon Min-ju!
Kwon Min…
Co się stało Min-ju?
Pytam, co się jej stało.
Jung In-gyu!
Powiedz coś. Dlaczego tak wygląda?
Min-ju
ma już spokój.
Zrobiłem to.
Co masz na myśli?
Zabiłem Min-ju.
O czym ty mówisz?
Ja to zrobiłem.
Nie kłam. Po co miałbyś ją zabijać?
Po co miałbyś ją zabijać?
Nam Si-heon.
Zabiłem ją.
Nie ma odwrotu.
To przeze mnie…
Min-ju zginęła przeze mnie.
Chcę to odwrócić,
ale odtwarzacz się zepsuł
i nie mogę tam wrócić.
Si-heon.
Więc tak
to wszystko się kończy?
Próbowałem, ale się nie udało.
Złożyłem go, ale nie działa.
Wyjąłem poszarpaną taśmę
i zwinąłem z powrotem.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
„Na wezwanie twojego serca”.
Co to znaczy?
„Zawsze
przyjdę”.
Si-heon.
Proszę.
Jeszcze tylko raz…
pozwól mi wrócić do twojego czasu.
Gdy światła za oknem
Zaczynają przygasać
Piszę list do nieba
Zostawiłaś mnie…
Nie!
Jesteś cała? Nic ci nie jest?
In-gyu.
Dziękuję.
Uratowałeś Min-ju.
Han Jun-hee?
Kwon Min-ju!
Nam Si-heon.
To ty.
Han Jun-hee.
To ty, prawda?
Wróciłaś, prawda?
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Po prostu to wiem.
To dzięki temu wszystko było możliwe.
Oh Chan-yeong z 2023 roku
mógł przybyć do 1998 roku.
Ponieważ wrócił
do swojego ciała w 2023 roku, jego niecny plan wobec Min-ju zawiódł?
Tak.
To, co miało się dziś stać,
nie wydarzyło się.
A co z Min-ju?
Skoro ty jesteś z nami,
to gdzie jest Min-ju?
Jest cała i zdrowa.
Niedługo wróci.
Kiedy?
Jak załatwię wszystkie sprawy.
To znaczy?
Ponieważ Min-ju przeżyła,
przyszłość się zmieni.
Ale jeśli przyszłość się zmieni…
nie znaczy to,
że wszystko się zmieni?
Nie spotkamy się na studiach.
A jeśli się nie spotkamy,
nie pojawisz się w teraz
i mnie nie spotkasz.
Prawda?
Szczerze mówiąc,
nie wiem, co się zmieniło.
Wiele już się zmieniło.
Zapewniam cię.
Wezmę to ze sobą.
Co?
Dobrze.
Wujku!
Wróciłam!
Smarkata! Gdzie byłaś o tej porze?
- Wybacz. - In-gyu wpadł, mówiąc dziwne rzeczy.
Dzwoniłem i nie było cię w domu.
Martwiłem się. Coś się stało?
Już jest dobrze.
I to wszystko dzięki tobie.
Dzięki mnie?
Pomogłem w czymś?
Oczywiście.
Tyle dla mnie zrobiłeś.
Naprawdę?
Min-ju.
Wiem, że tam jesteś.
Nie musisz odpowiadać.
Posłuchaj mnie.
Gdy wszystko wróci do normy,
może znów zechcesz odwrócić się od świata.
Ale
nawet jeśli tak znów będzie,
nie będę cię powstrzymywać.
Miałaś rację.
Starałaś się
wystarczająco mocno.
Tak bardzo,
że bezsensem byłoby mówić ci,
żebyś bardziej się starała.
Jednak
chcę ci coś powiedzieć.
Kiedy byłam tam, gdzie teraz jesteś…
często zaglądałam w twoje serce.
Bardzo walczyłaś
i chciałaś się poddać…
ale nie dlatego, że byłaś słaba i smutna,
ale dlatego,
że byłaś pełna nadziei
i oczekiwań wobec świata.
Min-ju.
Prawda jest taka,
że ponieważ jesteś pełna nadziei,
starałaś się bardziej niż ktokolwiek inny.
Przepraszam, że cię nie rozumiałam.
Dopiero teraz
w końcu poznałam cię lepiej.
Cholerny budzik!
Hej, Kwon Do-hun!
Kwon Do-hun.
Nie będę cię już budzić.
Jesteś dorosły. Musisz budzić się sam.
I nie bądź zbyt opryskliwy dla siostry.
W głębi duszy jesteś troskliwy,
ale czemu wciąż to wypierasz?
Spotykam się dziś z kimś,
więc biorę wolne.
Postscriptum.
Może pójdziesz na kurs baristy
w wolnym czasie?
Otworzysz kawiarnię,
ale na rynku będzie duża konkurencja,
więc profesjonalizm będzie niezbędny.
Jeśli mi nie wierzysz, twoja strata.
Co na wygaduje tak wcześnie rano?
ŁZY, SEO JI-WON
Pozbądź się tego.
Wszystkiego?
Musisz, jeśli chcesz powrotu Min-ju.
Ale
jeśli to zrobię,
nie wrócisz do 1998 roku
i już nigdy nie zobaczysz Si-heona.
Co zamierzasz?
Znam Si-heona.
Jeśli
nie będzie mógł cię zobaczyć,
nie będzie szczęśliwy.
Kiedy kaseta i odtwarzacz znikną,
być może Si-heon zapomni o moim istnieniu.
Może wszystko to odejdzie w niebyt.
Ale nie ma innego wyjścia.
Nie chodzi tylko o Oh Chan-yeonga.
Te rzeczy
będą mnie kusić powrotem do roku 1998.
Ale
nie mogę już ingerować w życie Min-ju.
Pozbądź się tego.
STACJA KOLEJOWA W NOKSAN
Si-heon.
Długo czekasz?
Nie.
Chodźmy.
Morze!
Już dobrze.
Hej!
Szlag! Chodź tu.
- Trzymać? - Rzucaj.
Całkiem nieźle.
To nasz…
ostatni dzień razem?
Gdy dziś odejdziesz…
już nigdy nie wrócisz, prawda?
Żeby Kwon Min-ju
i Oh Chan-yeong się nie spotkali,
zniszczysz tę kasetę.
Kiedy się domyśliłeś?
Wczoraj.
Gdy powiedziałaś,
że weźmiesz kasetę i odtwarzacz.
Jesteś taki inteligentny.
Wiem, bo to ty.
Wiem, o czym myślisz,
nawet gdy milczysz.
Kiedy będę bardzo tęsknił
i ta tęsknota będzie nie do zniesienia,
co mam robić?
Si-heon.
To nie koniec.
Nie rozstajemy się
na zawsze.
Jeśli
jesteś tym Si-heonem,
zrobisz wszystko, by mnie znaleźć.
Prawda?
Obiecuję.
Na pewno cię odnajdę.
Bez względu na to
kiedy i gdzie będziesz.
Spotkamy się.
Na pewno.
Pojawię się i cię odnajdę.
NIECH TA MUZYKA ZABIERZE CIĘ W NAJSZCZĘŚLIWSZĄ CHWILĘ
Co ja tu robię?
SZPITAL OGÓLNY W NOKSAN
Min-ju.
Nic ci nie jest? Zawołam lekarza.
Ale…
co mi się stało?
Nie pamiętasz?
Po swojej imprezie urodzinowej
miałaś wypadek samochodowy.
„Wypadek samochodowy”?
27 PŁYT
Gdy światła za oknem
Zaczynają przygasać
Piszę list do nieba
Zostawiłaś mnie dla kogoś innego…
Co się dzieje?
Nic, tylko dziwnie się poczułem.
„Dziwnie”?
Ta piosenka.
Wzbudza we mnie dziwne uczucie.
Jakbym zapomniał o czymś ważnym.
Co to może być?
Powiem ci
Że ponieważ nie mogę o tobie zapomnieć
Będę cię kochał dalej
Kochanie, będę czekał…
Idziemy?
Chodźmy.
Kupić coś dla Min-ju?
Boże, znowu gadasz o Min-ju?
Co mam jej dać?
Lepiej powiedz, co zjemy.
Kotlet?
Nie.
Jakie to uczucie wrócić do szkoły?
Coś cię trapi?
To nie to.
Myślałam o moim śnie.
O śnie?
Co ci się śniło?
Szczerze mówiąc,
przed wypadkiem
uważałam siebie za żałosną.
Wierzyłam, że jestem sama na świecie.
Ale w tym śnie
spotkałam inną siebie.
Powiedziała mi,
że zmagam się z życiem,
bo mam wiele oczekiwań wobec świata
i dlatego jest mi tak ciężko.
Gdy to usłyszałam,
zaczęłam płakać we śnie.
Potem obudziłam się w szpitalu.
Dziwne, ale czułam się uspokojona.
In-gyu.
Może
myliłam się, myśląc,
że jestem sama.
Chyba
nie rozglądałam się dookoła
i nie widziałam innych ludzi.
A teraz…
widzisz, kto jest obok ciebie?
Wyraźnie widzę.
ROK 2011
STOSUNEK KOMIKSÓW CYFROWYCH DO WYDANYCH W FORMIE KSIĄŻKI
Ale zimno.
Szef już chyba jest.
Chyba wcale nie wyszedł.
Znowu?
Dzień dobry.
Cześć.
Znów pracowałeś całą noc?
Przejrzałem otrzymane komiksy internetowe.
Spójrzcie.
Te wybrałem.
Są oryginalne i dobre.
Ach, ten.
Jest dość świeży,
ale nie jest zbyt eksperymentalny
lub niszowy?
Chcę tego typu rzeczy.
Jako nowa platforma
powinniśmy brać za cel prace,
które duże portale pominęły.
Proszę pana!
Dziękuję.
To ostatnia piosenka na dziś.
Dedykuję go tym,
którzy wracają do domu po ciężkim dniu.
Oto „Zbierz moje łzy” Seo Ji-wona.
Gdy światła za oknem
Zaczynają przygasać
Piszę list do nieba
Zostawiłaś mnie dla kogoś innego
Jednak nie umiem o tobie zapomnieć
Więc zbieram swoje łzy
I wysyłam je do nieba
Choć nie jestem twoją miłością
Jeśli będziesz mnie szukać
Pochylę się i położę obok ciebie
Powiem ci
Że ponieważ nie mogę o tobie zapomnieć
Będę cię kochał dalej
Kochanie, będę czekał
Gdy mój pełen łez list sięgnie nieba…
Kwon Min-ju?
Słucham?
Przepraszam. Przypomina mi pani kogoś.
Nie ma problemu.
Uwierzę w to i zbiorę swe łzy…
Przepraszam.
Obiecuję.
Na pewno cię odnajdę.
Bez względu na to
kiedy i gdzie będziesz.
Spotkamy się.
Pojawię się i cię odnajdę.
Wezwie cię czas.
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska