Co?
Rzucił cię na jej oczach?
Parszywy dupek.
Nigdy go nie lubiłem.
Mam mu przywalić?
Daj spokój.
Nie marnuj energii na kogoś takiego.
Jakim cudem
zaczęłaś się z nim spotykać?
Nasz klub posyłał ochotników
do domu dziecka.
Do-hyeon był wtedy miły dla dzieci.
To wzbudzało we mnie wspomnienia.
W dzieciństwie kogoś takiego lubiłam.
Mężczyznę?
Kto to był?
W młodości mieszkałam z babcią.
Mieszkał w okolicy.
Kupował mi tteok-kkochi
i ganił wrednych dla mnie chłopaków.
Odwiedzałam pewien bar, by go spotkać.
Był synem właścicieli?
Nie, pracował tam.
Powiedziałam mu, jak się nazywam,
prosząc, by mnie zapamiętał.
Pewnie mnie nie pamięta.
Hej!
Nazywam się Han Jun-hee.
Proszę, pamiętaj moje imię
przy następnym spotkaniu.
Nie pamiętam już, jak wyglądał,
ale pamiętam, że był dla mnie miły.
Opiekuńcza strona Do-hyeona
przypominała mi go.
Zaczęłam się z nim spotykać.
Moment.
Umawiałaś się z tym parszywym dupkiem,
bo ci kogoś przypominał?
- Tak. - To bez sensu.
Spotykałaś się z nim z takiego…
Czyli wyświadczyłem dupkowi przysługę.
Do diabła! Serio!
Co?
Spoko. Nie jestem zły.
Teraz
ważne jest to,
że od tej chwili nie masz chłopaka.
I co z tego?
Mogę cię podrywać do woli.
Chciałbyś.
Nie planuję randek przez jakiś czas,
a może już nigdy.
To byłaby katastrofa.
Dlaczego?
Jeśli już nie umówisz się z mężczyzną,
ja nie umówię się z kobietą.
Tylko z tobą chcę się umawiać.
Nie żartuj sobie.
To na mnie nie działa.
Nie żartuję.
Jestem spóźniona.
Tort był pyszny.
Dziękuję.
Han Jun-hee.
Najlepszego.
Dziękuję.
Pójdę już.
WEZWAŁ CIĘ CZAS
KU PAMIĘCI KWON MIN-JU
Opiekujesz się nim?
Tak.
Od teraz witaj się ze mną w szkole.
Min-ju.
BAR U JUNGA
Babciu.
Dlaczego nie zamknęłaś…
Babciu.
Babciu!
In-gyu.
Wiedziałeś, prawda?
Wiedziałeś, że była chora?
Czemu mi nie powiedziałeś?
Czemu mi nie powiedziałeś, do diabła?
In-gyu.
Tak, babciu.
Lepiej ci?
Nie bądź taki dla Si-heona.
Chciał ci powiedzieć,
ale mu zabroniłam,
więc tego nie zrobił.
Nie bądź taki dla Si-heona.
Nie zrobił nic złego.
Gdy zdiagnozowali
moją chorobę,
było już za późno.
Nic nie mogli zrobić.
Babciu.
Zobaczyłam cię
po wyjściu z więzienia
i już jest dobrze.
Rety.
OSTRY DYŻUR
Jesteś na diecie?
Zjem twój kotlet.
- Nie. - Han Jun-hee.
Cześć.
Patrz, Koo Yeon-jun.
Przystojniak z niego.
Niby dlaczego?
Na-eun.
Wydaje mi się, czy dziewczyny zerkają na Yeon-juna?
Jak myślisz?
Podoba im się.
Ma powodzenie?
Wszystkie za nim szaleją.
Bizneswoman czy artystka,
każda chce z nim pogadać.
Jasne.
Ma powodzenie? Aha.
Dlatego był pewny siebie, flirtując z dziewczynami.
Co? Flirtuje z dziewczynami?
Kto? On?
Nie. Hej!
Jest miły dla wszystkich dziewczyn.
Jednakże
z żadną nie jest szczególnie blisko,
ani z nimi nie flirtuje.
To doprowadza je do szału,
bo wytycza granicę i nie pozwala jej przekroczyć.
Naprawdę taki jest?
Znasz Hong Ji-yeon, nie?
Tak, piękność z naszej klasy.
Tak. Wczoraj powiedziała Koo Yeon-junowi,
że go lubi.
Naprawdę?
Musiała być pewna swojej urody.
I zgadnij, co odpowiedział.
Co?
„Czekam na miłość życia.
Spędzę życie z jedną osobą.
I jestem pewien, że to nie ty”.
Ciszej!
Dobrze.
Nie do wiary, co?
Odtrącił ją z takiego powodu?
Nie sądzisz,
że jest oryginałem?
Gdy powiedział: „To nie ty”,
zaczęła płakać i wybiegła.
Narobiła tyle szumu. To było zabawne.
Więc
Koo Yeon-jun flirtujący z dziewczynami?
Nonsens.
To co mam narysować?
Moje spojrzenie?
Słuchasz czegoś?
Koo Yeon-jun.
Tak?
Czego słuchasz?
Chcesz posłuchać?
To Seo Ji-won.
Tak. Fajna piosenka, nie?
Bardzo ją lubię.
Ale chyba ma trochę lat?
Gdy ją słyszę…
przenosi mnie
do pewnej chwili z przeszłości.
Do jakiej?
Może do tej, kiedy ktoś pierwszy raz się do mnie uśmiechnął.
Albo do tej,
gdy ten ktoś się odwrócił i pomachał,
żebym się pośpieszył.
Twoja pierwsza miłość?
Tak?
Mówię o tobie.
Rób tak dalej i zacznę myśleć,
że mówisz poważnie.
Czekam, aż zaakceptujesz,
że moje uczucia są prawdziwe.
Jeśli otworzysz się na moje uczucia…
nigdy cię nie opuszczę.
Chyba
zapomniałam zamknąć drzwi od domu.
Chwila.
Kuchenka! Nie wyłączyłam kuchenki.
O nie. Nie.
Właśnie zerwałam z chłopakiem.
Skupię się na nauce.
Tak.
I co teraz?
Yeon-jun.
Koo Yeon-jun!
Han Jun-hee.
Co robisz?
Znów na mnie czekałeś?
Nie musisz wciąż na mnie czekać.
Mów, co chcesz, i tak nie posłucham.
Tak już mam.
To kolczyki ode mnie.
Te?
Dostałam w prezencie, więc je noszę.
Nie podobają ci się?
Nie o to chodzi.
Są w fajnym stylu.
Tak dalej i możesz zachorować, wiesz?
Studia i praca naraz są wyczerpujące.
Muszę się przyłożyć, by dostać stypendium.
Zeszły rok był trudny dla mojej rodziny.
Rozważałam rzucenie studiów
i podjęcie pracy.
Naprawdę się bałam.
Było ci ciężko.
Wiesz…
wciąż się do mnie zwracasz „Han Jun-hee".
Czuję się przez to starsza, niż jestem.
Mamy po tyle samo lat.
Mów mi po imieniu.
Naprawdę?
Tak.
Jun-hee!
Powinnaś zareagować, gdy cię wołam, Jun-hee.
Dlaczego?
Jun-hee.
Tak?
Nic, Jun-hee.
Będziesz to powtarzał całą drogę do domu?
Tak, Jun-hee.
Yeon-jun!
Jun-hee. Jun-hee.
Hej, Yeon-jun!
Gdzie Jun-hee?
Cześć, Yeon-jun.
Dzwonię do niej, ale nie odbiera.
Czemu nie odbiera?
Nie ma zwyczaju się spóźniać.
Wczoraj źle wyglądała.
Boże, co ja zrobię? Mam dziś prezentację.
Pójdę do niej. Gdzie mieszka?
Halo?
Masz dziwny głos. Jesteś chora?
Jestem pod twoim domem. Otwórz mi.
Moim domem?
Tak.
Dobrze. Chwila.
Jun-hee.
Jun-hee!
Na-eun, to ja.
Znasz kod do domu Jun-hee?
Rozmowa się przerwała. Chyba zemdlała.
Tak.
Okej.
Jun-hee!
Co ci jest? Jun-hee!
Jun-hee!
Wszystko dobrze? Obudziłaś się?
Pójdę po lekarza.
Zostań przy mnie.
Mogliśmy wziąć taksówkę. Czy nie po to są?
Strata pieniędzy.
Nie płaciłabyś.
To wciąż strata pieniędzy.
Dziękuję za dzisiaj.
Odprowadzę cię do drzwi.
Dam radę wejść sama.
A jeśli znów zemdlejesz?
Wciąż jesteś blada.
Nic mi nie jest.
Idź.
Dobrze.
Twoje leki.
Trzy razy dziennie po posiłku.
Dobrze.
Poczekam, aż wejdziesz.
Idź.
Dobrze.
Wejdę.
Bierz leki.
- Wiesz, jaki jest dziś dzień? - Dziś?
Nie ma święta.
Urodziny właśnie miałaś.
Nie wiem. Jaki?
Dziś zaczęliśmy się spotykać.
Chwila, co powiedziałaś?
Co?
Spotykamy się?
Naprawdę?
Nie mówisz tak, bo zaniemogłaś?
Mówisz poważnie, tak?
Ciszej.
Hej.
Oj, przecież jesteś chora.
Powinienem być delikatny.
Ale teraz już idę.
Dobrze, wchodź.
Babciu.
Nie zostawiaj mnie.
Babciu, nie odchodź!
Babciu, nie zostawiaj mnie.
Pamiętasz,
jak lata temu
stłukłem u ciebie
butelkę wina z żeń-szenia?
Jasne.
Mój tata tak je cenił,
że pił po parę łyków, a ty je stłukłeś.
A ty wtedy…
okłamałeś rodziców
i powiedziałeś im, że to ty.
Wpakowałeś się w kłopoty.
Tak. Nigdy nie widziałem u nikogo tak groźnego spojrzenia.
Pomyślałem,
że powinienem się przyznać,
ale byłem zbyt przerażony.
Stłukło się w trakcie zabawy.
Nieważne, kto to zrobił.
Obiecałem sobie wtedy:
„W przyszłości…
jeśli Si-heon zrobi coś tak strasznego,
że będą go wytykać palcami,
będę przy nim do końca.
Do śmierci…
pozostanę u jego boku”.
Hej,
to nie obietnica na wyrost jak na dzieciaka z podstawówki?
Ale…
czemu nagle wspominasz przeszłość?
Mam wiele myśli,
że zaraz opuszczę to miejsce.
Wyjeżdżasz?
Załatwię sprawy z domem
i może znajdę pracę w Seulu.
Kuzyn z Seulu mówił, że coś mi załatwi.
Serio?
Moje życie powinno mieć sens,
choćby z uwagi na babcię.
Dziś napiję się do woli,
a jutro zacznę od nowa.
Więc pijmy.
- Nie… - To nawet nie był żeń-szeń.
- Serio? - Tak.
Grasz twardziela?
Cześć, In-gyu.
Jesteś.
- Zimno, co? - Tak.
Masz, udekoruj tym.
Dobra.
Śliczna.
- No nie? - Tak.
Patrz! Tadam!
- Swędzi! - Szal Si-heona.
Zdejmij mi to.
Pasuje mu, nie?
- Wygląda jak Miss Korei. - Urocze.
- Zapalę. - Dobrze.
Ale ładna!
- Ładna. - Ładna.
- No nie? - Tak.
Śnieg pada.
Ale ładnie.
Ogromne płatki.
In-gyu.
Jung In-gyu.
In-gyu krótko po wyjściu z więzienia…
odebrał sobie życie.
W miejscu,
gdzie zginęła Min-ju.
Jung In-gyu!
In-gyu.
Hej! Jung In-gyu!
In-gyu.
Porozmawiajmy.
In-gyu!
In-gyu.
In-gyu!
In-gyu.
Przeziębiłaś się, prawda?
Przeziębienie u mnie trwa wieki.
Pójdę po wodę.
Dziękuję.
Nie zdejmuj tego. Kaszlesz. Zaraz będę.
Wow, Koo Yeon-jun!
Ma takie długie ręce.
Yeon-jun ładnie pachnie.
Ale nic nie czuję przez zatkany nos.
Proszę.
Tak.
Jun-hee.
Tak?
Na serio ładnie pachnę?
Założyłam ją tak
z powodu zimna.
Miałam dreszcze.
Nie wąchałam jej.
Zarazisz się.
Więc
się zarażę.
Jesteś…
Namem Si-heonem…
czy Koo Yeon-junem?
Kim, do diabła, jesteś?
Jun-hee.
Yeon-jun. Nie tam.
Nie tam. Tu niżej.
To idealne miejsce na półkę.
Bo jesteś wysoki.
Daj mi chwilę.
Tu niżej.
O nie!
To coś poważnego?
W porządku.
Hej!
Jun-hee.
Czekaj.
- Dwa, trzy. - Dwa, trzy.
Wepchnąć i jest!
Wygląda dobrze. Głodny?
- Zobaczymy. - Okej.
Myślałem,
że będziemy zawsze szczęśliwi.
Aż do tamtego dnia.
Cześć.
Powiedziałaś,
że jedziesz do Nowego Jorku,
a ja
myślałem tylko o tym,
że nie chcę się z tobą rozstawać.
Ale w końcu
ostro się pokłóciliśmy
i pojechałem na lotnisko,
by za tobą lecieć.
Ale nim wsiadłem do samolotu, pomyślałem:
„Bez względu na to, co zrobię,
cokolwiek ma się stać
i tak się wydarzy.
Tego, że musimy się rozstać,
nie da się zmienić”.
Więc…
nim wsiadłeś do samolotu,
wiedziałeś, co się stanie?
Nowy Jork, bramka 32, godzina 11.40.
SKAI AIR, KOO YEON-JUN
Nam Si-heon.
Jun-hee ci powiedziała,
że Koo Yeon-jun zginie w katastrofie.
Ale pewnie nie wiesz,
kiedy i jak umrze.
Jeśli polecisz tym samolotem,
dojdzie do katastrofy.
Twoje ciało,
znaczy…
ciało Koo Yeon-juna, naprawdę umrze.
Wtedy twoja dusza
powróci do prawdziwego ciała w 2002 roku,
które leży w śpiączce po wypadku.
To ja.
Przyszedłem cię ostrzec przed tym lotem.
To bilet na następny lot.
Leć na spotkanie z Jun-hee.
A co się stanie z tobą?
Jeśli nie wsiądę do tego samolotu,
jak Jun-hee…
przybędzie do mnie do 1998 roku?
Od chwili…
gdy spotkałem ją jako Koo Yeon-jun,
musiało się tak stać.
Muszę umrzeć,
żebyśmy się poznali pierwszy raz
i pokochali.
Taki jest nasz los.
Jeśli Jun-hee dzieli ten los…
muszę go zaakceptować jako swój.
Co było potem
już wiesz.
Samolot rozbił się
krótko po starcie.
I obudziłem się…
PACJENT: NAM SI-HEON (21)
…w 2002 roku
we własnym ciele.
To był błąd.
Kwon Min-ju!
Jaki mamy rok?
Rok 2007.
Yeon-jun.
Dla mnie każda chwila z tobą jest ważna!
„Gdy ją spotkasz, weź ją za rękę i nie puszczaj, choćby nie wiem co”.
Lubię cię.
Nam Si-heon. Zabiłem ją.
To ja.
Nam Si-heon.
Leć na spotkanie z Jun-hee.
Nam Si-heon, chodźmy!
Si-heon!
Doktorze!
Obudziłem się sześć tygodni po wypadku.
Potem
przeszedłem długą
i męcząca rehabilitację.
Wiedziałem, że tak będzie.
Już dobrze.
Ale było dużo gorzej.
Nie raz chciałem się poddać.
Ale myślałem o tobie
i walczyłem.
Po przeszło roku
zacząłem chodzić o lasce.
Dopiero wtedy
zaczęło być naprawdę ciężko.
Byłem pod tym samym niebem
w tym samym czasie co ty,
ale nie mogłem cię zobaczyć.
Wiedziałem, gdzie jesteś.
Mogłem cię zobaczyć w każdej chwili.
Ale nie umiałem.
Więc…
czekając na nasze ponowne spotkanie,
spoglądałem wstecz.
Na to, co było.
MARTWA UCZENNICA
ANALIZA PSYCHOLOGICZNA PODEJRZANEGO
OBAWY O WYCIEK TOŻSAMOŚCI PODEJRZANEGO
DZIEWIĘĆ LAT ZA MORDERSTWO
DA-HYEON, PCHNIĘTA NOŻEM
MIN-JU, ROZBITE SZKŁO
1998: 27/08 ŚMIERĆ DA-HYEON 13/10 ŚMIERĆ MIN-JU
MOŻNA BYŁO ZAPOBIEC ŚMIERCI KWON? CZERWCOWY ATAK OSTRZEŻENIEM
KWON MIN-JU, BYEON DA-HYEON ZAMORDOWANE
07/05: WYPADEK YEON-JUNA I TEA-HY 22/10: KATASTROFA SAMOLOTU
LISTOPAD: WYJŚCIE IN-GYU, GRUDZIEŃ: ŚMIERĆ
GRUDZIEŃ: ŚMIERĆ
„Czy coś pominąłem?”
„Gdybym spróbował,
może zmieniłbym przeznaczenie”.
Jung In-gyu!
In-gyu.
Porozmawiajmy.
In-gyu.
In-gyu!
Ale niczego nie zmieniłem.
Niczego.
Mówisz,
że wszystko było ustalone od początku…
i tylko wypełnialiśmy przeznaczenie?
Tak myślałem.
Ale
coś się wydarzyło.
Tamtego dnia
na lotnisku
poznałem moje drugie ja, Koo Yeon-juna.
Nam Si-heon.
I powiedziałem mu
dokładnie to, co słyszałem.
Przyszedłem cię ostrzec przed tym lotem.
To bilet na następny lot.
Leć na spotkanie z Jun-hee.
Jeśli polecę następnym samolotem,
czy na pewno
będę dalej z Jun-hee?
Jeśli nie umrę,
Jun-hee nie wróci do 1998 roku, prawda?
Czy nie znaczy to, że obecna Jun-hee i ja
oboje znikniemy?
Wszyscy znikniemy.
Jeśli polecisz, zginiesz.
Taki jest
nasz los.
Ale wtedy
nastąpiła nieoczekiwana zmiana.
Wszystkie wspomnienia Jun-hee i moje
są tutaj.
Chroń je.
Mówiłeś, że śmierć była mi pisana.
Mylisz się.
Ten lot i śmierć
nie są moim przeznaczeniem,
lecz wyborem
i decyzją.
Zrobię to,
żeby znów zobaczyć Jun-hee.
Cokolwiek jest mi pisane,
na pewno spotkam Jun-hee
i…
będę ją kochał.
Chciałem jej to dać sam.
Opiekuj się nią.
W moim imieniu
uczyń ją szczęśliwą.
Na pozór
nic się nie zmieniło.
Samolot się rozbił
i ja, Koo Yeon-jun, zginąłem.
Ale
po wielu wyborach i emocjach jako Yeon-jun wiem.
Możemy zmieniać nasz los.
Choćby odrobinę.
Dokonując własnych wyborów
zgodnie z naszą wolą.
To prezent na urodziny.
Wybacz, że tak późno.
Za co mnie przepraszasz?
To ja powinnam przeprosić.
Przepraszam.
Przepraszam za tamte awantury.
Głuptaska.
Wciąż ci źle z tego powodu?
Zawaliliśmy egzaminy, co?
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska