Gdzie ja jestem?
Halo?
Jest tu ktoś?
Halo?
O nie.
Halo?
Co ja teraz zrobię?
Ratunku!
Boże! Co ja zrobię?
Kwon Min-ju,
wróciłem.
Nam Si-heon?
Kwon Min-ju.
Kwon Min-ju!
Obudziłaś się?
Poznajesz mnie?
WEZWAŁ CIĘ CZAS
To naprawdę ty, Yeon-jun?
Tęskniłam za tobą.
Tak bardzo tęskniłam.
Przepraszam.
Przepraszam za tamte awantury.
Wiedziałam, że czułeś się…
Gdzie byłeś przez cały ten czas?
Czekałam na ciebie.
Co w ciebie wstąpiło, Kwon Min-ju?
Tu jesteś.
Dlaczego nazywasz mnie „Kwon Min-ju”?
Wszystko okej, Min-ju?
Martwiłem się.
Czemu mnie nazywacie „Min-ju”?
Dzień dobry.
…śmierć naszego brata w Chrystusie Andre Koo Yeon-juna.
Powinnaś odpowiedzieć na powitanie kolegi.
Kto je przysłał?
- Sto lat - Sto lat
Wszystko okej, Min-ju?
Jung In-gyu?
Zgadza się. To ja, In-gyu.
A ja?
Poznajesz mnie?
Jesteś…
Nam Si-heon.
Nie pamiętasz mnie?
Nam Si-heon.
Którego dziś?
Piętnastego czerwca.
2023?
O czym ty mówisz? Mamy rok 1998.
„Rok 1998”?
Musiała mocno uderzyć się w głowę.
Kwon Min-ju.
Jaką ostatnią rzecz pamiętasz?
Pamiętasz, co się stało?
Świętowaliśmy moje urodziny przed sklepem.
- Zgadza się. - Tak.
Nie, zaraz.
Yeon-jun.
To były moje pierwsze urodziny bez niego.
Co?
Nie. To też nie tak!
Jasne. Do-hun.
Wyszłam z domu szukać mamy,
która zniknęła z Do-hunem.
Nagle pojawił się samochód.
Zamurowało mnie, nie mogłam się ruszyć.
Tak! Tak doszło do wypadku!
Gdzie są teraz mama i Do-hun?
Co się dzieje?
Gdzie jest moja mama?
Twoja mama?
Właśnie idzie do twojego domu.
Jej córka leży nieprzytomna w szpitalu,
a ona poszła do domu?
To przez tego zgniłka Do-huna!
Macie na taksówkę?
Mamo, telefon!
Byłam zajęta w kuchni. Nie mogłeś odebrać?
Jak możesz się bawić,
gdy twoja siostra jest w szpitalu?
Powinnam spalić tę konsolę!
Spróbuj, a ucieknę.
Rozpuszczony bachor!
Ty nie w szpitalu?
Wpadłam ugotować kolację Do-hunowi.
Mówiłem, że ja to zrobię.
Wracaj do szpitala.
A jeśli jej się pogorszy?
Aż tak z nią źle?
Twoja siostra…
Min-ju. Kiedy się obudziłaś?
Jak wróciłaś do domu?
Wow.
Nie sądzicie, że przesadziliście?
Mamo, wróciłaś do domu,
żeby ugotować Do-hunowi kolację?
Wiesz, że nie umie nawet nakryć do stołu.
To niech umrze z głodu!
Pominięcie posiłku go nie zabije!
Nie martwi cię, że masz córkę w szpitalu?
Jak mogłaś mnie porzucić i uciec z domu?
Kiedy cię porzuciłam?
To czemu w domu był bałagan
i nie było ciebie ani Do-huna?
Wtedy? Do-hun to zrobił.
Poszłam go szukałać, bo myślałam,
że ukradł pieniądze i uciekł.
Ciszej! Nie mogę się skupić na grze!
Auć!
Hej, co z tobą?
„Hej”?
Za kogo ty się uważasz?
Starszego brata czy co?
Myśl, że mama jest po twojej stronie,
ale ja cię zbiję na kwaśne jabłko.
Mamo, to twoja wina, że jest takim gnojkiem!
Bo jesteś dla niego zbyt pobłażliwa.
A mi każesz być wyrozumiałą!
Serio.
Czy ja aby jestem twoją córką?
- Boże! - Min-ju!
To zrozumiałe, że jesteś zła,
ale nie powinno cię tu być.
Fakt. Jedźmy do szpitala.
Sama pójdę.
Yeon-jun, zabierz mnie do szpitala.
Ja? Mówiłem ci, jestem Nam Si-heon.
Bez znaczenia!
Zabierz mnie do szpitala!
Chodźmy.
Kwon Min-ju!
- Boże! - Min-ju!
Teraz w tę stronę.
Jak się nazywasz i ile masz lat?
Han Jun-hee.
Och.
Kwon Min-ju?
Chyba Kwon Min-ju.
Ile masz lat?
Mam 36…
Nie, mam 18 lat.
Mam 18 lat.
Pamiętasz, jak się znalazłaś w szpitalu?
Tak. Miałam wypadek samochodowy, prawda?
To na pewno był wypadek?
Tak.
Doktorze,
aż tak z nią źle?
Obrażenia są mniej poważne, niż myślałem.
Może być zdezorientowana po wypadku.
Zatrzymamy ją kilka dni na obserwację.
- Dobrze. - Tak.
Dziękuję.
Co wy tu jeszcze robicie?
Gdy już wiemy, że nic jej nie jest,
pójdziemy.
No to idziemy.
Min-ju, policja później przyjedzie,
by zadać ci kilka pytań.
Ale po co?
To…
nie samochód cię potrącił.
Leżałaś nieprzytomna na ulicy
z krwawiącą głową.
Przechodzień cię zauważył.
To przecież możliwe,
bo potrącił mnie samochód.
Według policji kształt rany
sugeruje cios od tyłu tępym narzędziem.
Jung In-gyu.
Jesteś na mnie zły?
Kwon Min-ju myślała, że jestem kimś innym,
dlatego się tak przytuliła.
Jestem zły o wtedy, nie o dziś.
To znaczy?
W jej urodziny…
Widziałem, jak mówiła,
że cię lubi.
Nie polubię cię w ten sposób.
Dlatego że In-gyu mnie lubi?
Bo to twój przyjaciel?
To nie przez In-gyu.
Uważam cię za koleżankę.
Nie widzę w tobie dziewczyny.
Udam, że nie było tej rozmowy.
Nie okazuj tego przy In-gyu.
Dobrze?
Jadę.
Myślałem o tym po jej wypadku.
Gdybyś tego nie powiedział,
nic by jej się nie stało.
Mówisz, że to z powodu mojego odrzucenia?
Nic do niej nie czuję.
Miałbym być z nią mimo to?
Nie musiałeś być dla niej tak okrutny!
Gdybyś jej nie zranił, nie prosiłaby nas o pomoc tej nocy.
Jung In-gyu.
To na mnie jesteś zły?
A może jesteś zły na siebie,
że pchnąłeś ją w moim kierunku?
Masz rację.
Nie mam powodu być na ciebie zły.
Twoja siostra wróciła ze szpitala. Nie przywitasz się?
Cześć.
Co jest?
Stare uczucie irytacji mówi mi,
że jesteś moim bratem,
ale coś w tobie jest mi obce.
Dziwne.
W porządku.
Już dobrze. To wskutek wypadku.
Wciąż nie złapali napastnika.
Na razie nie wychodź sama.
Dobrze, wujku.
Idź odpocząć w pokoju.
Tam idziesz?
Co?
Twój pokój jest na górze.
Wiem.
Sprawdzałam, czy ty wiesz.
Po co?
Min-ju.
Po co? Mamo, ona może być w domu?
Będziesz cicho?
To nie mój styl.
Noszę takie rzeczy?
ZMIANA PODSTAWY LOGARYTMÓW
Minął miesiąc od rozpoczęcia nowego roku.
Staram się dopasować w innych,
ale znów mi się nie udaje.
Każdego roku w każdym semestrze
mimo starań nie udaje mi się
z nikim zaprzyjaźnić.
Próbuję z nimi rozmawiać,
udaję, że bawią mnie ich żarty,
jednak zawsze zostaję sama.
Jakby tak miało być.
Prowadziłam taki przygnębiający pamiętnik?
Jak pamiętnik może być tak mroczny i smutny?
Gdy widzę jego olśniewający uśmiech,
wstrzymuję oddech.
Udało mi się.
Jeszcze raz.
Gdy na niego patrzę, sama się uśmiecham.
Jakby jego uśmiech był zaraźliwy.
Jak to jest,
że nie mogę oderwać od niego wzroku,
mimo że robiąc to, czuję się upokorzona?
Im bardziej go lubię,
tym bardziej żałosna się czuję.
- Tak? - Możesz przyjść na chwilę?
Policja z Noksan tu jest.
Jak się czujesz?
Dużo lepiej.
Pamiętasz,
kto cię zaatakował w dniu wypadku?
Nie.
Szczerze mówiąc, nie pamiętam ataku.
Jaką ostatnią rzecz pamiętasz?
Potrącenie.
Gdzie to się stało?
Na tej dużej drodze
przy skrzyżowaniu w Noksan.
To daleko od miejsca, gdzie cię znaleziono.
Bardzo często rezultatem potrącenia
są złamania kolan.
Lekarz nie wspominał o kontuzji kolan.
Miałam lekkie zadrapania
na kolanach.
Jest mało prawdopodobne,
żeby to było potrącenie.
Co więcej,
twoje urazy wskazują
na uderzenie tępym przedmiotem.
To dziwne.
Nie pamiętam ciosu w głowę.
Jeśli wspomnienia jej nie wrócą,
to nie złapiecie napastnika?
Badamy teren i przesłuchujemy ludzi,
żeby znaleźć świadków i dowody.
Ale najlepiej by było,
gdyby odzyskała pamięć.
Zadzwoń pod ten numer,
jeśli coś sobie przypomnisz, dobrze?
Dobrze.
Dziękuję.
27 PŁYT
Nie pamiętam, żebym miała wrogów.
Nawet się z nikim nie kłóciłam.
Kto mógł mnie zaatakować?
To frustrujące.
ŁZY, SEO JI-WON
Co to za dźwięk?
Proszę. Weź udko.
Po co ten kurczak?
Żebyś nabrała sił po szpitalu.
Smacznego.
Co cię skłoniło, by tu przyjechać z kurczakiem?
To, co powiedziałem w twoje urodziny.
Że…
nigdy mnie nie polubisz?
Tak.
Aha.
Mam nadzieję, że nie będziesz nas unikać,
bo tak powiedziałem.
Jeśli masz problem,
nie odchodź sama jak wtedy,
tylko poproś nas o pomoc.
Jak mogłam to zrobić po tym,
gdy mnie odrzuciłeś?
To, że cię odrzuciłem…
To, że tak powiedziałem,
nie oznacza końca przyjaźni.
Nie ma przyjaźni po takim odrzuceniu.
Przyjaciele nie powinni łatwo wyznawać uczuć.
Co?
Naprawdę jesteś Kwon Min-ju?
Kiedyś żenowałaby cię taka rozmowa.
A teraz…
Teraz?
Jakbyś nie mówiła o sobie.
Masz rację.
Fakt. To doprowadza mnie to do szału.
Gdy czytam swój pamiętnik lub słyszę,
co powiedziałam, zrobiłam i myślałam…
To byłam ja, ale jakby inna.
Koo Yeon-jun, odrzuciłeś mnie, prawda?
„Koo Yeon-jun”. Znów to imię.
Ja nie wyznałabym tak uczuć, by zostać odrzuconą.
Kiedy jest odpowiedni moment?
Tylko wtedy, gdy już z kimś flirtujesz
i wiesz, że nie zostaniesz odrzucony.
To nie dla mnie.
Mam pytanie.
Kim jest Koo Yeon-jun?
Co?
Od wypadku mówisz do mnie „Koo Yeon-jun”.
Kto to jest?
Pomyślisz, że oszalałam, jeśli ci powiem.
Bez obaw.
Już myślę, że coś jest z tobą nie tak.
Powiedz mi.
Już kiedyś podzieliliśmy się sekretami.
Szczerze mówiąc,
odkąd się obudziłam,
nie czuję, że jestem Kwon Min-ju.
Znasz to uczucie?
Budzisz się po długim śnie,
ale to sen wydaje się rzeczywistością,
nie ta, kim jestem teraz.
To kim jesteś?
We śnie byłam Han Jun-hee,
nie Kwon Min-ju.
A ty nie byłeś Namem Si-heonem,
tylko Koo Yeon-junem.
Gdy byłam we śnie Jun-hee,
mówiłam, co myślę. Nie tak jak Min-ju.
I odnosiłam sukcesy w pracy.
Opowiedz mi o tym Koo Yeon-junie.
Poznałam cię…
to znaczy Koo Yeon-juna, na uczelni.
W POSZUKIWANIU STRACONEGO CZASU
Bu.
Bu!
Nieważne.
W POSZUKIWANIU STRACONEGO CZASU
W moim śnie traktowałeś mnie,
jakbyś znał mnie od dawna.
Jakbyś znał mnie lepiej niż ja siebie.
Nie musiałam ci nic mówić.
Po studiach zamieszkaliśmy razem.
Żadne z nas nie miało pieniędzy.
Wynajęliśmy studio w suterenie.
Ale byliśmy tam szczęśliwi.
Byliśmy zaręczeni i myślałam,
że będę żyć z tobą długo i szczęśliwie, Yeon-jun.
Ale Yeon-jun…
zginął w katastrofie.
Po twoim odejściu…
żyłam, nie mogąc wymazać wspomnień.
Wiedziałam, że nie żyjesz, ale moje serce…
nie mogło się z tym pogodzić.
Nie sądziłem,
że to takie poważne.
Co?
Nie sądziłem, że aż tak mnie lubisz.
Co?
To moc twoich uczuć wywołała te sny.
Pójdę już. Cześć.
Wiesz, że mam rację.
Nawet nie wiem, czemu cię lubiłam.
Żartujesz sobie, a ja mówię poważnie.
Poza tym to Koo Yeon-jun z mojego snu,
a nie ty, Nam Si-heon.
Więc proszę,
zapomnij, co ci powiedziałam
i o tym, że cię lubiłam, okej?
To ja chciałem udawać,
że to się nie wydarzyło.
Powiedziałaś, że mnie lubisz,
a teraz temu zaprzeczasz. Co z tobą?
Prosiłam, żebyś zapomniał. Czemu jesteś zły?
Aha!
Ty też coś do mnie czułeś.
Prawda?
Czemu miałbym…
Aha! To część twojego planu, co?
Nie rozumiem.
Wstydziłaś się bycia odrzuconą,
więc wymyśliłaś sen o Koo Yeon-junie.
To nie tak. W tym śnie byłam…
Nieważne. Zapomnij.
Kwon Min-ju!
Rozumiem, że to wstyd,
ale nie powinnaś tak zmyślać.
Wejdzie ci w nawyk.
Martw się o siebie, palancie!
Wstydziłaś się bycia odrzuconą,
więc wymyśliłaś sen o Koo Yeon-junie.
Co za palant!
Powiedziałam mu, bo o to prosił!
To irytujące!
Zmieniła się.
Całkowicie.
Nie przypomina Kwon Min-ju, co?
To przez uraz głowy?
To naprawdę ty, Yeon-jun?
Tak bardzo tęskniłam!
Żadne z nas nie miało pieniędzy.
Wynajęliśmy studio w suterenie.
Ale byliśmy tam szczęśliwi.
Myślałam, że będę żyć z tobą długo i szczęśliwie, Yeon-jun.
Ale Yeon-jun zginął w katastrofie.
Hej!
Jak on może tak spać?
Hej, Kwon Do-hun!
Wstawaj!
Jesteśmy do siebie podobni?
Na pewno istnieje jakieś podobieństwo.
Czemu nie czuję, że to mama?
Nie obudziłaś mnie? Spóźnię się! Moja szkoła jest inna niż twoja.
Zabiją mnie za spóźnienie!
Budziłam cię.
Jesteś w liceum. Ktoś musi cię budzić?
Od teraz masz od razu wyłączać alarm
lub rozwalę budzik młotkiem.
Śniadanie.
Weź sobie.
Twoja chora siostra ma ci je podać?
Mamo, Min-ju mnie nie obudziła, a teraz mam sam wziąć śniadanie.
Od teraz
budzisz się sam.
Nie możesz wiecznie polegać na siostrze.
Dobrze spałaś?
Tak.
Zrobiłam ci zupę z kiełków fasoli, mamo.
Spokojnie. Sama wezmę.
Mam wspaniałą córkę!
Zrobiłaś mi zupę na kaca.
Chwila.
Żeby wyzdrowieć,
trzeba się dobrze odżywiać.
Zrobię bulgogi na kolację. Lubisz je.
Bulgogi?
Hej!
To znaczy… siostro. Nie idziesz do szkoły?
Twoja siostra wciąż jest chora.
Napastnik nie został złapany.
Boję się ją wysłać.
Wciąż sobie nie przypomniałaś?
Nie.
Musisz być ostrożna,
póki nie złapią tego wariata.
Dobrze.
Kwon Do-hun, zmyj naczynia przed wyjściem.
Kto? Ja?
Kazałaś mi zmyć naczynia?
Mamo!
Niedobrze mi.
Mogę sobie sam zrobić śniadanie.
Powinnaś więcej spać, babciu.
W porządku.
Starsi ludzie budzą się wcześnie.
To ty powinieneś więcej spać.
Pewnie jesteś zmęczony nauką.
Nie mówiłeś,
że zgubiłeś aparat słuchowy?
Znalazłeś go?
Nie.
Używam starego.
Aha.
Gdzie mogłeś go zgubić?
Kupić ci nowy?
Słyszałam, że te nowe są całkiem fajne.
Ten jest w porządku.
Dobrze.
No dalej, jedz.
Teraz uwaga.
Do wyjaśniania zmian społecznych
służy teoria ewolucji lub cykliczności.
W teorii ewolucji społeczeństwo
rozwija się w jednym kierunku…
We śnie byłam Han Jun-hee,
nie Kwon Min-ju.
A ty nie byłeś Namem Si-heonem,
tylko Koo Yeon-junem.
…wyże i niże w niekończących się cyklach.
Wznoszą się i opadają w ten sposób.
Rozumiecie?
Tak.
KOO YEON-JUN
Reasumując.
Teoria ewolucji mówi o postępie i rozwoju,
a teoria cykliczności to wyże i niże.
To ważne.
Będzie na klasówce.
Dobrze.
Uwaga!
Ukłon!
- Dziękujemy! - Dziękujemy!
Jung In-gyu!
Zaczekaj.
Idziesz do Min-ju?
Mogę iść sam.
Ale kazałeś mi być dla niej miły.
Poza tym ten napastnik
może się pojawić w każdej chwili.
Nie puszczę cię samego.
Muszę iść z tobą, by cię chronić.
Chodźmy.
Jeśli chodzi
o moją złość wtedy…
Nic nie słyszę! Chcesz przeprosić, to zapomnij.
Chodź!
Kto tam?
- Cześć. - Co znowu?
Co tu robicie?
Jak twoja głowa?
Głowa? W porządku.
Mam twardą głowę.
Jasne.
To co tu robicie?
Nie złapali napastnika. My to zrobimy.
Niby jak, jeśli nie ma go nawet policja?
Jest sposób.
- Najpierw gdzieś pojedziemy. - Gdzie?
Pierwszy krok w śledztwie.
Powrót na miejsce zbrodni.
To tutaj.
- Tu? - Tak.
Tego dnia zjeżdżała stamtąd taksówka.
Pobiegłam, żeby ją złapać.
Nie udało mi się.
Potem podjechał samochód.
Myślałam, że to on mnie potrącił.
A potem?
A potem…
Nie pamiętam, co było potem.
Pamiętasz to miejsce?
Leżałaś tu rano ze zranioną głową.
Leżałam tutaj?
Nie pamiętasz?
Nie.
To dość daleko od miejsca,
gdzie potrącił cię samochód, prawda?
To czemu tu leżałaś, skoro nie pamiętasz,
jak się tu znalazłaś?
Musiał cię tu zaciągnąć!
- Napastnik? - Tak, to by wszystko wyjaśniało.
Sama musi sobie przypomnieć. Nie imputuj jej fałszywych wspomnień.
Nie pamięta, więc teoretyzuję.
Teorie rodzą pytania.
Czy spotkałaś
kogoś znajomego tamtej nocy?
Robisz to, co ja.
Nieprawda.
Jak nie?
Chwileczkę.
Bądźcie cicho, żebym mogła zebrać myśli.
Świętowaliśmy moje urodziny.
Wróciłam do domu…
Yeon-jun, In-gyu, mącicie mi w głowie.
Znów „Yeon-jun”? To nie ja!
To twój chłopak ze snu.
Miałeś o tym zapomnieć, nie?
Co powiedziałeś?
Jej chłopak ze snu?
To znaczy…
Chyba mam dziś dziurę w pamięci.
Wracajmy.
Czy o czymś nie wiem?
Sam ją zapytaj.
Ja jej nie rozumiem.
Dzięki za podwózkę. Na razie!
Co się dzieje?
Coś jeszcze?
Mogę…
zapytać cię o sen, o którym mówił Si-heon?
O to? To nic takiego.
Nie mów, jeśli to krępujące.
Nie o to chodzi.
Więc…
w szpitalu miałam sen.
W tym śnie nazywałam się Han Jun-hee.
Nam Si-heon nazywał się Koo Yeon-jun.
Tych dwoje…
było w sobie zakochanych.
Dziwne, prawda?
Wiem, że to brzmi dziwnie,
ale Koo Yeon-jun w moim śnie
wydawał się rzeczywisty.
Dlatego pojawia mi się w głowie,
gdy widzę Nama Si-heona.
Jeśli tak lubiłaś Koo Yeon-juna we śnie,
to może nie lubisz Si-heona,
tylko Koo Yeon-juna?
I może wciąż mam szansę.
Co do tego…
Powiem ci oficjalnie.
Lubię cię.
Od dawna mi się podobasz.
- Pospiesz się! - Szybko!
Zajmą nam miejsca!
„Mam dość samotności.
Chcę, żeby ktoś mnie rozumiał.
Żeby ktoś…”
„…zaakceptował mnie taką, jaka jestem,
zamiast traktować jak dziwaczkę!”
Chciałem ci wtedy powiedzieć.
Rozumiem też,
jak to jest…
być pominiętym i samotnym.
Pójdziemy później na burgery?
- Burgery? - Super.
Nam Si-heon!
Chodźmy.
- Co to? - Tematy na klasówkę z chemii.
Reakcje od potasu po ołów.
Co robisz? Chodź.
Chodźmy.
Znokautował go jednym ciosem.
Super, co?
Naprawdę? To nierealne.
Popatrz.
Spójrz na niego. Wspaniały, co?
Serio.
Nie wierzę.
Wtedy…
odkryłem, że lubisz Si-heona
i wycofałem się.
Ale po twoim wypadku zrozumiałem,
że gorszy od odrzucenia byłby…
żal, że nie wyznałem ci uczuć.
In-gyu.
Doceniam to, że mnie lubisz,
ale w tej chwili…
Nie musisz mi teraz mówić.
Chciałem, żebyś wiedziała,
że jesteś dla mnie…
bardzo ważna i dużo dla mnie znaczysz.
Nie śpiesz się z odpowiedzią.
Gdy In-gyu mówił mi, co czuje,
myślałam, że te słowa nie są dla mnie.
Na pewno mówił o nas,
ale czułam, jakby mówił o kimś innym.
Dlatego nie mogłam nic powiedzieć,
choć wiedziałam, że cierpi.
Nie wiem, dlaczego tak myślę.
To wszystko przez ten głupi sen?
Kwon Min-ju!
Wciąż nie pamiętam wydarzeń
z dnia wypadku,
ale wszystko szybko wróciło do normy.
Skoro wszystko jest znajome,
trudno mi uwierzyć, że miałam wypadek.
Kwon Min-ju!
Hej, Nam Si-heon, Jung In-gyu!
To nie czytelnia. Poczytajcie w domu!
Dobra.
Aha.
Hej.
To wujka. Odłóż to.
Odłóż to!
Odłóż!
- Dlaczego? - Odłóż to!
Przestań błaznować i oddaj jej to.
Wujek mnie zabije, jeśli się zepsuje!
Za to? Ile to może kosztować?
To jest drogie?
Szczeniaku!
Wiesz, jak trudno to zdobyć?
Po co panu aparat,
jeśli tylko pokrywa się kurzem?
Po co, szczeniaku…
Prosiłeś się.
Zasłużyłeś na to!
Czemu mnie bijesz?
Dobrze ci tak!
Wiedziałam, że cię ukarze.
No nie, In-gyu?
27 PŁYT
Stańcie bliżej siebie.
Dobra. Na „jeden”.
Trzy, dwa, jeden.
Spędzaliśmy razem czas,
jakbyśmy się przyjaźnili od lat.
Z biegiem czasu
mój sen z czasu śpiączki zaczął blednąć.
Uczucie, że nie jestem Kwon Min-ju też.
Ale trudno mi zrozumieć,
dlaczego wciąż co jakiś czas
mężczyzna ze snu, Koo Yeon-jun,
przychodzi mi na myśl,
gdy widzę Nama Si-heona.
Wujek wydrukował kilka kopii.
Ta jest twoja.
Kwon Min-ju.
Ma okropne pismo,
które do niej nie pasuje.
Dlaczego wyłączyłeś? Słuchałam.
Słuchałaś? Przysypiałaś.
Spróbuj innych piosenek.
Nie słuchaj ciągle tego samego.
Dobrze.
Dzień dobry.
Jesteśmy z komisariatu w Noksan.
Pewnie z powodu Min-ju.
Tak. Jak się masz?
Dobrze.
Ale nadal niczego nie pamiętam.
Chcemy ci coś pokazać.
Znaleźliśmy to na miejscu zajścia.
Może to rozpoznajesz?
To mój aparat słuchowy.
Bez niego nie słyszę na prawe ucho.
Czy napastnik to zgubił?
Sprawdzamy, czy to należy do napastnika.
Znasz kogoś z wadą słuchu?
Pomocy!
Proszę pani?
Ostatni przystanek. Wysiadamy.
Gdzie jesteśmy? Jesteśmy w Noksan?
„W Noksan”?
Nie. Jesteśmy w Seulu.
„W Seulu”?
Czyli jest rok 2023, nie 1998?
Tak, mamy rok 2023.
Pewnie wciąż pani śni. Proszę wysiąść.
Przed chwilą byłam Kwon Min-ju.
To był sen?
YEON-JUN
22.07.
YEON-JUN
YEON-JUN, WYBIERANIE NUMERU
Halo?
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska