Ten tłum mnie dekoncentruje.
Nie będą na ciebie patrzeć.
Nie po to przyszli.
Przyszłaś grać czy się popisywać?
Niektórzy potrafią jedno i drugie.
Co się tak gapisz na Andreu?
Przywitałam się. Nie pocałowałam go.
Na razie.
Chociaż bym mogła.
Przystojny jest.
Uważaj, podoba się twojej siostrze.
Podoba ci się Andreu?
- Nie. - Akurat.
Ma na jego punkcie obsesję.
Wcale nie.
- Podoba ci się? - Nie! Zamknij się, proszę.
Mówisz tym plotkarom, a mnie nie?
- Powiedziałaś mu? - Nie ma co mówić.
Możemy zagrać, proszę?
Chcesz zagrać?
- Tak. - Dobrze.
Ale jeśli wygram,
zaproszę Andreu na tańce.
Tobie wszystko jedno.
Super!
- Dawaj, Mariona. Uda ci się. - Dawaj.
Dawaj, Mariona!
Dawaj, Julia!
Jest!
Może to jednak mnie trafi się Andreu.
Cholera, co się dzieje?
Kochanie, ci dwaj mężczyźni w nas celują.
Wiem, mamo.
Widzę ich.
Nie chcę wam przerywać, drogie panie, ale już czas.
Pozwól mi ostatni raz porozmawiać z Tonym.
Nie dostaniemy tego, no... ostatniego życzenia?
Co ty wyprawiasz?
Ma rację.
Mój wujek Frank mógł wypalić cygaro, zanim trafił na krzesło elektryczne.
Zwariowałeś?
Chcesz rozwścieczyć szefa?
Poza tym nie chcesz wrócić?
Odwiedzić mamę?
Nie zrobię tego.
Będziesz musiał z tym żyć.
Macie dziś farta.
Już po wszystkim?
Hej, Tony.
Gala, co za niespodzianka.
Słuchaj, możemy to naprawić.
Zawrzyjmy układ.
Wiesz, Fred mówił to samo i patrz, co się stało.
Słuchaj, nie mam całej kwoty, którą jest ci winny Fred,
ale mogę ją spłacić stopniowo.
W La Mudze jest winnica, która należy do mojej rodziny.
A obchodzi mnie to, bo?
Bo wytwarza wyjątkowe wino.
To wino, które w Nowym Jorku sprzedawałoby się na pniu.
Nudzisz mnie, Gala.
Nie, posłuchaj.
Znam taką jedną Ednę, która przyleci nas odwiedzić,
bo chce kupić całe wino.
- Wiesz, ile to pieniędzy? - Nie. Może ty mi powiesz?
Pół miliona dolarów.
Tak?
A co z pozostałymi 14,5?
Mogę zapłacić tylko w ratach,
a jeśli dasz mi kilka dni, dam ci pół miliona dolarów.
Ale jeśli nas zabijesz, nie dostaniesz nic.
Więc decyzja jest twoja.
Zrobimy tak.
Wezmę te pół miliona jako pierwszą ratę,
ale masz trzy dni.
O Boże.
Moi ludzie tam zostaną i będą cię uważnie obserwować.
Przysięgam, że jeśli zrobisz coś głupiego, to już nie żyjecie.
Wszystkie.
Jasne?
Jasne.
ZIEMIA KOBIET
- W porządku? - „W porządku”? Dobiłaś z nim targu.
- Chcieli nas zabić. - Daj spokój.
I tak nas zabiją, kiedy dowiedzą się, że winiarnia nie jest twoja.
Patrzcie. To Andreu. W samą porę, jak zawsze.
Serio? Znowu ten gliniarz?
Co robimy?
- Musimy go ostrzec. - Nie, to może być niebezpieczne.
Nic nie mów.
- Zatrzymam się. - Zajmę się nim.
Nie! Niczym się nie zajmuj. Ja to zrobię.
Proszę, do nikogo nie strzelaj.
Nie rób nic głupiego.
Cały dzień wydzwaniam.
Tak? To był szalony dzień.
Gdzieście się podziewały?
A to kto?
- To rodzina. - Tak!
To mój wujek Hank. I mój kuzyn...
Kevin.
Twoja mama nie ma rodziny w Ameryce. A ze strony ojca...
Nie, nie. Są ze strony Freda.
Mojego męża.
Są z Milwaukee.
Odwiedzają mnie, bo mnie uwielbiają.
Hiszpania jest piękna. Tak? Olé!
Tak, olé!
Jest piękna, ale nie przestrzegamy limitu prędkości, co?
Dokumenty proszę.
- Prawo jazdy i rejestracja. - Tak.
No tak, mamy je. Prawda, Kevin?
Pokaż panu prawo jazdy i rejestrację.
- Serio? - Tak, serio.
Czekaj!
Pomyliły im się kilometry z milami i na odwrót.
Tak, ale jechali ponad 60 na drodze lokalnej.
No dobrze, wystarczy. Quintanilla. Uspokój się, człowieku.
Nie widzisz, że to rodzina?
I co?
Widzieliście miasteczko?
Tak. Miasteczko.
- Tak. - Jeszcze nie.
Właśnie jedziemy do winiarni.
Zwiedzimy ją, bo uwielbiają wino.
- Świetnie. - Tak. Wino.
Piękna, prawda?
Czekajcie, aż wejdziecie.
O tym chciałem porozmawiać.
- Mamy problem. - Problem?
Jaki problem?
Zmarnowaliście część wina?
A tyle pracowaliśmy!
Na szczęście niewiele. Ale nie dzięki tobie!
To był wypadek. Pracowaliśmy cały dzień.
- Wypadek? - To w zasadzie twoja wina.
- Nie było mnie tu! - Właśnie!
Wydajesz rozkazy i znikasz. Gdzie byłaś?
- Amat! - Tak?
Masz telefon.
No proszę! Przyszła markiza.
Powinnaś się wstydzić.
- Lepiej sobie idź. Na dobre. - Już.
Na co jeszcze czekasz?
Do widzenia.
- Nie, nie i nie. Nigdzie nie idę. - Chyba jednak idziesz.
To nasza spółdzielnia
i mamy cię już dosyć!
Przykro mi z powodu tego, co się stało, i wiem, że jesteście zmęczone.
Ale jeśli chcemy, żeby Edna kupiła wino, musimy to naprawić.
Chcesz pracować?
Świetnie.
My idziemy do domu.
A ty możesz iść do diabła! Idziemy!
To teraz mamy przerąbane.
Ale dokąd idziecie?
Moja babcia używała tego słowa.
Wysłały cię do diabła?
One? Nie.
Nie. Ludzie mają tu charakterek i tak się żegnamy.
Tak. Idź do diabła!
Widzimy się jutro!
Widzisz? Rozumie to.
Słuchaj, umiem rozpoznać atak.
Będziemy cię obserwować. Dzień i noc.
Rozumiesz?
Tak. Rozumiem.
Gdzie poszły?
To jest ich ziemia!
Wiem.
Wiem, że są bardzo ważne. Ale dla mnie to wszystko też jest ważne.
Nie mogę im tego powiedzieć, bo nie słuchają.
Lepiej to napraw, bo dzwoniła Edna!
Przyleci wcześniej. Już za trzy dni.
Nie. To koniec. Już nie żyję.
A oni co tu wciąż robią?
Przepraszam. Zaraz zamykamy.
No... nasz hotel jest daleko stąd
i Gala uprzejmie zaoferowała, że nas przenocuje.
Wypili za dużo wina, a nie umieją pić.
Nie ma mowy.
- Tylko na jedną noc. - Nie ma mowy.
To nie pięciogwiazdkowy hotel, ale...
dacie radę.
Chwila. Tylko jedno łóżko?
Tak. Ty śpisz na podłodze.
A wyglądam na kurę? Nie. Rzucamy monetą.
Mają trochę dziwną relację, nie?
Jak to w rodzinie.
Twój pies nie gryzie, nie?
To zależy.
- Chodź, Golfo. - Od czego?
- Hej. Będziemy cię obserwować. - Tak.
Jeśli ktoś wezwie tego glinę, zajmiemy się nim.
- A to znaczy, że... - Tak, tak. Rozumiem.
Powiesz mi w końcu, co się dzieje?
Miałam okropny dzień.
Chcę tylko spać i żeby ten dzień się już skończył.
Wiem, że jesteś na mnie zły, ale to nie pora na rozmowę.
Mogę coś powiedzieć?
Po prostu...
wparowałaś do mojego życia jak walec.
Wtargnęłaś do mojego domu, do mojej winiarni
i wywróciłaś wszystko do góry nogami.
Ale ci ufam.
Bo się na tym znasz i ulepszyłaś nasze wino.
Ale kiedy przychodzi czas na pracę, to znikasz,
a ja się martwię, że stało ci się coś złego.
Przyprowadzasz dziwnych typów, którzy na pewno nie są tym, kim mówisz.
Przez ciebie spółdzielnia się rozpada, a bardzo jej potrzebujemy.
Myślisz tylko o sobie! Więc tak, jestem na ciebie zły.
Martwiłeś się o mnie?
Tak.
Nie.
Trochę.
Nie słyszałaś ani słowa?
Chcesz, żebym ci ufał?
Powiedz mi, kim oni są.
Idę odpocząć.
Ponad dobę nie zmrużyłem oka.
Co ci się dzieje?
Co mi się dzieje?
Pięć godzin temu celowali nam w głowę.
A teraz nas obserwują.
Naprawdę myślisz, że powinni tu zostać?
Mówcie trochę ciszej.
Próbuję tu spać.
Co mam zrobić? Mają broń.
Nie pozbędziemy się ich.
Możemy powiedzieć policji, co się dzieje.
Serio myślisz, że Andreu sobie z nimi poradzi?
Nie chcę narażać nikogo więcej.
Poza tym Tony zaraz wysłałby kolejnych dwóch płatnych zabójców.
Tata wpakował nas w te kłopoty.
Jestem wściekła i smutna, ale musimy same to naprawić.
Inaczej to się nie skończy.
- Zdobędę kasę dla Tony’ego. Wierz mi. - A jak przekonasz kobiety, żeby wróciły?
Nie sądziłam, że mogą nienawidzić kogoś bardziej niż mnie.
Ale ty potrafisz wszystko.
Mamo, miałaś spać.
W porządku.
Porozmawiam z nimi.
Nie.
Babciu, mamy już dość problemów. Potrzebujemy rozwiązania.
Te baby cię wysłuchają albo nie nazywam się Julia Xatart.
Wiem, jak je przekonać.
To Nalda?
Ładnie.
Halo?
No dobrze, odsuńcie się.
- Zróbcie mi miejsce! - Mamo.
Może to nie jest najlepsza chwila.
Proszę o uwagę!
Moja córka chce coś powiedzieć. Wiem, że jesteście złe, ale to ważne.
Nie widzisz, że jesteśmy zajęte?
Nie chcemy jej słuchać, jasne?
Idź stąd albo cię tym walniemy. Twój wybór.
- Wiedziałam, że nie będzie łatwo. - Zostaw to. Porozmawiamy później.
- Chodź. - Nie.
Pewne rzeczy się nie zmieniają.
Wciąż jesteście kiepskie.
Nie możesz tu być. Co robisz?
Bronię cię, tak jak wtedy, kiedy byłaś w szkole.
Nigdy tego nie robiłaś.
Nie?
Chcesz, żeby posłuchały?
Jesteście odwrotnością wina.
Z czasem coraz gorsze.
Skoro jestem taka kiepska, to czemu zawsze wygrywałam?
Słuchaj, kochana.
Od 45 lat nie grałam w bitlles,
ale pokonałabym cię z zamkniętymi oczami.
O ile się nie boisz.
Boję się? Ciebie?
W ogóle!
To może zagramy partyjkę, jak za dawnych czasów?
Jeśli wygram, wysłuchacie mojej córki.
A jeśli przegrasz?
Jeśli przegram, wyjedziemy i więcej mnie już nie zobaczysz.
Mamo, co?
Nie sądzę, żeby był to dobry... Mamo.
Umowa stoi.
Zakład? Tak mi pomagasz?
Zaufaj trochę swojej mamie.
- Powodzenia. - To dobre dla niezdar.
Utalentowani go nie potrzebują.
- Co to jest? - Jezu.
- Miałaś naprawić tu swój problem. - Naprawiam go. To plan B.
Zadziała.
Mamo, chodź tu.
Hej, dzwoniłam.
Hej, Montse.
Wiem, że byliśmy na wczoraj umówieni.
- Przepraszam. Zapomniałem. - Nie szkodzi.
- Możemy porozmawiać dzisiaj. - Dzisiaj?
- Tak, muszę... - Nie mogę.
Muszę przygotować winiarnię na wizytę handlarki.
- Kupa pracy. - To potrwa.
To nie to, że nie chcę.
- Tak, jesteś zalatany. - Przepraszam.
Pogadamy kiedy indziej.
Na spokojnie, dobrze?
Gala. Hej, Kate.
Pogadamy na osobności? To ważne.
Teraz nie mogę.
To jest ważniejsze.
Wiem, że mnie okłamałaś.
Znalazłem u nich amunicję.
Nie martw się nimi.
Wszystko mam pod kontrolą. Zaufaj mi.
A ty zaufaj mi.
Mariona!
Tak!
Właśnie tak się to robi.
Dawaj, mamo!
Zbij wszystkie!
Nie martw się, zaraz ją pokonam.
To nie typowe kręgle. Masz więcej punktów, jak jeden zostaje.
To trudniejsze.
- Super! - Dobrze celujesz, Julia!
Tak!
- Do boju, Julia! - Dawaj, babciu!
Przepraszam.
Miałaś tam robaka.
Dawaj, mamo.
Jest blisko.
Jeśli zostanie jeden, to wygra.
Dawaj, babciu!
Może to jednak mnie trafi się Andreu.
Mamo, co się stało?
Musiałam to zrobić. Dla Mariony.
- Jest zakochana w Andreu. - Co ty mówisz? Czekaj.
Kate, skarbie.
Czekajcie!
- Musicie mnie wysłuchać! - Wcale nie!
- Tak! - Nie!
- To nie fair. - Wygrałyśmy!
Zakład to zakład. Twoja mama powiedziała...
Czemu nie możemy rozwiązać tego jak dorośli?
Gadaj zdrów, ja nie słucham.
Psujesz nam zabawę.
Przegrałaś, kochana.
Nie, zakład to nie był pomysł mój,
tylko mojej mamy.
Możecie ją spytać.
Mamo.
Julia!
Gdzie poszła babcia?
Szukacie Julii?
- Gdzie ją widziałaś? - Wychodziła z miasta.
Coś się stało?
Czasem bywa zdezorientowana i nie wie, gdzie jest.
Jeśli coś się stanie...
Gala, to twoja mama. Nic jej nie będzie, tak?
Pojadę do domu. Na pewno tam idzie.
Poproś Andreu o pomoc.
Widzieliście Julię?
Mamo!
- Mogę iść z tobą, córko? - Pewnie.
Mówię tak z przyzwyczajenia, bo na mszy wszystkich nazywam „dziećmi”.
Choć ciebie mógłbym nazywać moją córką.
- Mama pewnie ci mówiła... - Tak, mówiła.
Wsiadajcie! Tak będzie szybciej.
- Gala, skoro jesteśmy tu w trójkę... - Wiem.
Całe życie myślałam, że mój ojciec nie żyje.
A teraz może być nim jeden z was.
Chciałabym poznać was bliżej, naprawdę, ale na razie...
znajdźmy moją mamę.
Mariona.
A wy dokąd się wybieracie?
Moja mama się zgubiła.
To by nie był jej pierwszy raz.
Ma problemy z pamięcią i czasem się gubi.
Jest chora. Ma demencję.
Twoja mama zawsze była „wyjątkowa”.
Kiedy coś ją zestresowało, to po prostu znikała.
Nigdy nie wiedzieliśmy gdzie,
ale nie robiliśmy takiego zamieszania.
Wiem, gdzie może być.
Pojadę z wami.
Myślałem, że jesteś zła na Julię i na mnie też.
Wysiadaj.
Maggie wie, czym trudni się jej tata?
Jestem jej dziewczyną, a on chce nas zabić.
- Powiedzmy, że cię nie lubi. - Co?
- Zamkniesz się? - No co? To prawda.
Nie pochwala tego związku.
Nie rozmawiamy o sprawach osobistych.
Hej. Zapomnij o Maggie, myszko. Raczej jej już nie zobaczysz.
A gdyby wiedziała, po czyjej stronie by stanęła?
Rany.
Ale nabroiłaś, kochana.
Całe miasteczko cię szuka.
Naprawdę?
Chciałam tylko pobyć sama.
Czegoś ci nie powiedziałam, Mariona.
To coś strasznego.
Znienawidzisz mnie za to.
Wiem, że Andreu bardzo ci się podoba.
Dlatego dałam ci wygrać w bitlles.
Żebyś mogła z nim pójść na tańce.
Dałaś mi wygrać?
Tak.
Jesteś taka nieśmiała, że gdybym cię nie popchnęła,
wciąż byśmy czekali, aż zrobisz ten krok.
Spaliśmy ze sobą
tylko raz.
To okropne, Mariona.
Nie mogę jeść ani spać, tak źle się czuję.
Ale...
to był tylko raz.
Głupstwo bez znaczenia.
A najgorsze...
Najgorsze jest to, że nigdy nie zechcesz mnie już widzieć.
Julia, nigdy nie byłaś święta.
Ale ja chyba też nie.
- Wiem, ale... - Żadnych ale.
Jesteś uparta
i jesteś lafiryndą.
Poza tym działasz mi na nerwy.
Ale jesteś moją siostrą.
A ty co tu robisz?
Czyli to tu przychodziłaś, kiedy chciałaś się schować.
Twoja sekretna kryjówka.
- Kto ci to powiedział? - Gala.
Moja kochana Gala.
Gala, nic ci nie mogę powiedzieć.
Wszystkim rozgadujesz.
Ja też cię kocham, mamo.
No dobrze.
Zakład to zakład.
Co takiego ważnego musisz nam powiedzieć?
Ale...
Nie zapominaj, że będziesz mieć bardzo trudną publiczność.
Nie pamiętasz, że wygrałaś w bitlles?
Raz w życiu ci się udało.
Hej, słuchajcie.
Wypijmy za wygraną.
Chcę coś powiedzieć!
Przepraszam!
Nie słuchają, co? Poczekaj, ja coś powiem.
Hej! Posłuchajcie jej albo nikt stąd nie wyjdzie, jasne?
Przecież wygrałaś. Czemu musimy?
Bo ma bardzo dobre pomysły i może nam pomóc.
Poza tym one są stąd, tak jak my.
I należą do rodziny.
Chodź tu.
Tutaj.
Chcę przeprosić.
Za to, że wparowałam tu jak...
walec.
Kiedy spróbowałam waszego wina, pomyślałam, że gorszego nie znam.
Nie, nie. Można je naprawić.
A potem przyszłam do winiarni i was poznałam.
Zdałam sobie sprawę, że macie coś bardzo wyjątkowego.
Coś, czego nie ma nikt inny.
A to coś to wy.
To wy wszystkie
jesteście sercem tej winiarni.
To dzięki wam to wino jest wyjątkowe.
Uznałam, że Edna i wszyscy inni powinni to wiedzieć.
Dlatego też poprosiłam moją córkę
o małą pomoc.
Żeby pokazać wszystkim...
że żadne inne wino nie powstaje...
z miłości Ramony...
pasji Naldy...
czy wysiłku Úrsuli.
Jesteście silne.
Waleczne.
Trochę uparte.
Wiecie, czego chcecie
i chciałabym być taka jak wy.
Chciałabym, żebyście mi wybaczyły.
Żebym mogła nadal pracować z wami, u waszego boku.
Chcę, żeby cały świat poznał to wyjątkowe wino.
Jedyne wino, jakie powstaje na ziemi kobiet.
Co myślicie?
- Narysowała cię młodszą. - Daj spokój.
Julia, wszystko dobrze?
O Boże. Tego mi brakowało.
Myślałem, że zrobiłaś coś głupiego.
Całe popołudnie się modliłem.
Czuję się świetnie. Nie widzicie? Lepiej niż wy.
- Co? - Ja nie śpię, odkąd przyjechałaś.
Mariona nie daje mi wrócić do domu.
A teraz ten klecha może być tatą twojej córki.
- Jaki „klecha”? - Nie przerywaj mi, ojcze.
Wiem, że możesz mieć pewne wątpliwości, bo...
Teraz to rozumiem. Szwankuje ci pamięć.
No i spałam z połową miasteczka i nie tylko. To też ma znaczenie.
Nie chcemy cię męczyć, ale musimy wiedzieć, kto jest tatą.
Julia, odszedłem ze stanu kapłańskiego.
Przeżywam ogromny kryzys wiary.
- Co mam zrobić? Rzucić monetą? - Nie, nie trzeba.
Zrobimy badanie na ojcostwo.
Potrzebna jest ślina,
ale nie możemy włożyć Gali palców do buzi.
Oczywiście, że nie.
Wyrwałem jej jeden włos, ostrożnie,
i mój kolega z laboratorium w Barcelonie przeprowadzi test DNA.
Może to raz na zawsze rozstrzygnie, który z nas jest ojcem.
- Mamo, chodź. Musisz odpocząć. - Tak.
Dzięki za wszystko.
- Proszę, córko. - Proszę, córko.
Kate, pomóż babci.
Nie trzeba. Nie jestem kaleką.
- Wkurzasz mnie. - Musimy pogadać.
Jasne.
- Hej. - Kate, co jest?
Martwiłam się. Nic ci nie jest?
Prawie nas zabili.
Co? Co ty wygadujesz?
Wiesz, czemu tu jesteśmy?
Mój tata pożyczył pieniądze od twojego.
- A teraz zaginął. - To bzdura, Kate.
A twój tata nasłał na nas dwóch zabójców.
Kate, nie wiem, o co ci chodzi!
Dzwonisz i pieprzysz o moim tacie.
- Co mam ci powiedzieć? - Nic.
Nie musisz niczego mówić, wiesz?
Trzymaj się.
Co robicie?
- W porządku? - Tak.
Przynajmniej nie trzymają nas na muszce.
To nowe uczucie.
Oddaję telefon. Chciałam zadzwonić.
Miałaś rację, mamo.
Maggie jest inna, niż myślałam.
Przykro mi, skarbie.
- Wiem, jak to boli. - Nieważne.
Nasz związek nie ma sensu.
To koniec.
Rozchmurz się.
Masz nas.
Życie singielki jest cudowne. Mówię ci.
Wiem, że ostatnie dni były trudne.
I wiem, co mi powiecie.
Że umowa z Tonym nie była mądrym posunięciem.
- Mamo... - Ale musiałam coś zrobić.
- Mamo... - To nie najlepsze,
- ale pierwsze, co... - Mamo, dziękuję.
Za to, że o nas dbasz.
Cieszę się, że tu z wami jestem.
Bardzo się przestraszyłam, kiedy pomyślałam, że mogę was stracić.
Nie dramatyzuj.
Jesteście takie jak ja.
Jesteśmy twarde jak skała.
Nikt nam nie da rady.
Oni nie są z rodziny Freda.
Chyba się już domyśliłeś.
Mój mąż się w coś wmieszał i próbuję to naprawić.
Przepraszam za wszystkie kłamstwa.
Im mniej wiesz, tym lepiej. Nie chcę cię w to wplątywać.
Śpią w moim domu.
W cokolwiek się wplątałaś,
jestem wplątany z tobą.
Naprawię to.
- Możemy poprosić o pomoc Andreu? - Nie.
Dobrze.
Bez policji. Rozumiem.
Mam plan.
Jeśli potrzebujesz pomocy,
jestem tutaj.
Nie pozwolę was skrzywdzić.
Umiem o siebie zadbać.
Dobrze o tym wiem.
Ale dziękuję. Miło jest wiedzieć, że...
martwisz się o mnie.
Nie martwię się o ciebie.
Nie?
W ogóle.
- Wygląda na to, że ci na mnie zależy. - Daj spokój. Wkurzasz mnie.
Ty mnie też.
Nie znoszę cię.
Kim jesteś?
Gala.
To mój mąż.
NA KANWIE KSIĄŻKI „LA TIERRA DE LAS MUJERES” S. BARNEDY
Napisy: Marzena Falkowska