PIĘĆ LAT WCZEŚNIEJ
DOM XATART NA SPRZEDAŻ
Skończyło ci się paliwo?
Jeśli chcesz, zabiorę cię do drogi.
Nie, dzięki. Chyba tu zostanę.
Ten dom na sprzedaż jest czyj?
Widzi pan, że jest duży.
Dzieci będą miały mnóstwo miejsca do biegania.
Dom byłby tylko dla mnie.
Muszę zapłacić gotówką.
W porządku?
- Co on tu robi? - Nie widać?
Pracuje dla mnie.
Nie, nie. To jest spółdzielnia kobiet.
Ta winnica należy do mnie, więc mogę zatrudniać, kogo chcę, jasne?
No proszę. Zasłużyłeś na to.
Świetnie.
Super.
TERAZ
O Boże.
Ktoś musi zabić tego głupiego ptaka.
Ma na imię Rufián.
Wierz mi, jeszcze go polubisz.
Za 15 minut w piwnicy.
Jest jeszcze noc.
Serio? Tak mi się wydawało, że coś ciemno.
Chodź, Golfo.
ZIEMIA KOBIET
Dobrze rozumiem? Okradł nas
i zamiast to zgłosić, będziemy dla niego pracować?
Zawarłam z nim umowę.
Serio? Umiesz świetnie negocjować.
Skarbie, jest bardzo wcześnie.
Potrzebuję parę litrów kawy, żeby znieść twoje biadolenie.
Po prostu nie wiem, co babcia i ja tu robimy.
Jesteśmy rodziną.
A rodziny trzymają się razem, nawet w opałach.
Mamo, obudź się.
Co tu robisz? Dziś jest dzień odwiedzin?
Nie jesteśmy w domu opieki, tylko w La Mudze.
W La Mudze? Co my tu robimy?
Też się nad tym zastanawiam.
Spróbuj sobie przypomnieć. Jesteśmy tu, bo Fred…
Tak, tak.
Musimy uciekać i się ukrywać przez twojego głupiego męża.
Szkoda, że się nie rozwiodłaś.
Chodź. Idziemy.
- Chodźmy. - Dokąd? Nie mamy pojęcia, gdzie są.
Dziewczyna mówiła, że są w winiarskiej wiosce w Katalonii, tak?
Ale „winiarska wioska, Katalonia” daje setki wyników.
Wiemy też, że babcia nazywa się Julia Xatart.
To już dwa tropy.
Czemu zawsze dostaję kijowe zadania? To nie fair.
Nie wiem, czy będę tutaj, czy w domu, czy gdzie indziej.
Możemy do tego wrócić? Musimy mieć plan.
I to szybko.
Już mam.
O nie.
KATALONIA, ZIEMIA WINA WYCIECZKI PO WINNICACH
Dzień dobry.
Gotowi skosztować najlepszych win w Katalonii?
Tak!
Czemu pracują tylko kobiety?
Bo mężczyźni są tu do niczego.
No, prawie do niczego.
Twoja babcia dobrze ich zna.
Wiele lat temu mężczyźni pracowali w winnicach.
Ale przyszła wojna domowa i wysłano ich na front.
Ponieważ coś mogło im się stać, zostawili ziemię matkom, córkom, żonom.
A one zaczęły robić wino.
I tak narodziła się tradycja.
Od tamtego czasu jest to ziemia kobiet.
Dziewczyny, proszę o uwagę.
Znacie już Julię.
Niestety.
A to są Kate i Gala. Będą nam pomagać.
- Liczę na współpracę. - Co dokładnie mają tu robić?
Miałam sklep z winami w Nowym Jorku. Mam dużo kontaktów i mogę pomóc.
Ulepszyć wasze wino.
Co ona gada?
- Co z nim nie tak? - No nie.
Nie smakuje jej.
Nie. Tego nie powiedziałam.
Jest mocne.
Bardzo mocne. I wytrawne.
No i nie smakuje dobrze.
Ale winogrona są dobre. Tylko wino jest źle zrobione.
Zebraliście winogrona późno
i macie duży problem, bo nikt was…
nie znosi.
Co za tupet!
Amerykanka ma czelność obrażać wino, a teraz nas.
Nadie os soporta znaczy „nikt was nie lubi”.
Nie. Chodziło mi o to, że nikt was nie wspiera. Soporta.
Nikt wam nie pomaga.
Tak. Właśnie.
Jestem tu, bo chcę wam pomóc ulepszyć wasze wino.
Przetłumacz.
Wiem, że jest wrzodem na tyłku.
Ja też jej nie lubię, ale dajcie jej szansę.
Mnie na początku też nie lubiłyście.
Dobrze.
Ale to ty musisz ją znosić.
No to do roboty. Może pomożecie paniom?
Ja muszę spróbować całe wino.
Zrobiło mi się słabo.
- Bardzo. - Mamo, wszystko dobrze?
Tak, nie martw się.
Spadło mi ciśnienie. Nie mogę pracować.
- Chodźmy do lekarza. - Zostań. Ja pójdę.
Spokojnie, zaraz mi przejdzie. Chodź, kochanie.
- Na pewno? - Tak, na pewno.
Zaczynamy?
Tu mamy wina z ostatnich dziesięciu lat.
Dwa ostatnie zbiory wciąż dojrzewają w beczkach.
Poprzednie są w butelkach.
Zbieramy winogrona z 12 parceli,
tłoczymy je i wlewamy do zbiornika.
Czekaj. Niektóre parcele mają lepsze winogrona niż inne?
Oczywiście.
Trzeba selekcjonować. Używać winogron tylko z najlepszych parceli.
To spółdzielnia. Tak to działa.
Korzystamy z wszystkich winnic.
Gdybyście nie zebrali jeszcze winogron, byłoby łatwiej.
Ale… zmieszały się w beczkach.
Musimy znaleźć inne rozwiązanie.
Wino jest jakie jest.
Musimy przestrzegać zasad, żeby zachować świadectwo.
Jakie świadectwo?
Pochodzenia.
Po co go potrzebujecie?
Żeby więcej sprzedawać.
Ale nie sprzedajecie, bo robicie niedobre wino.
Problemem nie jest rynek, tylko wy.
O Boże!
Powąchałam tylko i już jestem pijana.
Wdech.
Jeszcze raz.
Dobrze. Miała pani ostatnio więcej zawrotów głowy?
Tak.
Zawsze, gdy zbliża się do mnie taki jak ty.
Obudziła się zdezorientowana.
A jaka miałam się obudzić? Była 6.00 rano.
Bierze pani jakieś leki?
Dobrze. Musi pani pamiętać, żeby je brać.
Ale nie można mieszać ich z alkoholem.
To wykluczone.
Musimy chyba zasięgnąć drugiej opinii.
Wszystko dobrze.
W razie czego wie pani, gdzie jesteśmy.
Jakby co, to przyjdę.
Zaraz przyjdę, babciu.
Uwaga. Dobrze.
- Pa, kochany. - Pa, Julia.
Julia, cześć.
- Julia. - Dzień dobry.
Co za upierdliwiec.
Potrzebuję recepty. Kończą mi się hormony.
- Środki antykoncepcyjne? - Nie.
Nie.
Dobrze. Jesteś… Zobaczmy.
Masz jakąś dokumentację, która…
Tak.
Tylko to?
- Tak. - Dobrze. Muszę się z kimś skonsultować.
Ale ponieważ nie masz numeru ubezpieczenia
i nie mamy twojej karty pacjentki,
to trochę potrwa, rozumiesz?
I nie mogę przepisać ci czegoś tak silnego
bez żadnych badań.
Oczywiście do badań trzeba wypełnić więcej dokumentów.
Quintanilla, trzeba było zagrać.
- Musimy pogadać. - Nie mogę. Jestem w trakcie rozdania.
- Andreu. I co? - No już. Chwila.
Zagraj dwie dziewiątki.
- Julia! - Szlag, Andreu!
- Przez ciebie przegrałem. - Teraz możemy pogadać?
Chodź.
Panowie.
To moja córka?
Ma twoje oczy.
Ale… Ale jak?
Jak to „jak”?
Mam ci wyjaśniać, skąd się biorą dzieci?
Daj spokój.
Stryszek.
Nie pamiętasz, co robiliśmy, zanim związałeś się z Marioną?
Ale nie powiesz nic siostrze, prawda?
Na razie nie powiemy nikomu.
Mam córkę.
- I potrzebuje twojej pomocy. - Oczywiście.
Co masz na myśli?
Myślisz, że łatwo było być samotną matką? Miałam kupę na głowie.
Wydatki, jedzenie i dom.
Oraz ubrania. Miała wykwintny gust.
Lekcje francuskiego. Mówi świetnie, swoją drogą.
No i ubezpieczenie zdrowotne. Tam? Istna fortuna.
Więc biorąc pod uwagę to wszystko,
wychodzi jakieś 900 $ na miesiąc.
Przez około 20 lat.
Zbankrutuję.
To twoja córka.
No tak… Oczywiście. Zajmę się tym.
Po prostu na razie nie mam…
Słuchaj, nie martw się.
Po prostu daj mi tyle, ile możesz, a z resztą się zobaczy.
Nie martw się.
Jesteśmy rodziną.
Więc zawiozłam cię na lotnisko na darmo?
Tak.
Muszę tu trochę zostać. Przepraszam.
Skoro tak, potrzebujesz przewodniczki.
Jutro pójdziesz ze mną do baru Montse.
Napijemy się.
Jestem nieletnia. Nie mogę.
Co dzieje się w La Mudze, zostaje w La Mudze.
Ładnie rysujesz.
- To twoja dziewczyna? - Tak.
Zadzwoniła na mój telefon i pytała o ciebie.
Maggie do ciebie zadzwoniła?
- Co mówiła? - Mój angielski jest kiepski,
ale była zaniepokojona.
Chciała wiedzieć, gdzie jesteś.
Chowasz się przed nią?
Musicie pogadać na żywo.
To bardziej skomplikowane.
To przepraszam, że namieszałam.
Ale spokojnie, jesteśmy na totalnym zadupiu.
Zanim Maggie cię znajdzie, miną całe wieki.
O Boże. Musisz tego spróbować.
Nazywa się butifarra. Do końca życia chcę jeść tylko to.
Jedz tak dalej, a ten koniec nastąpi szybko.
Znalazłeś coś?
Jest co najmniej 20 miast z Julią Xatart. Nigdy ich nie znajdziemy.
Są w miasteczku o nazwie La Muga. M-U-G-A. Jasne?
Zamówię samochód.
To nie jest złe.
Powstało na rok przed moim przyjazdem.
To wiele wyjaśnia.
Nie wiedziałem, że masz poczucie humoru.
Ale wiem, że spróbowaliśmy wszystkich win i żadne pani nie smakuje.
Nazywasz mnie snobką?
Snobką? Ciebie? Nie.
Tylko trochę.
Tęsknisz za szampanem w prywatnym klubie?
Ty też masz poczucie humoru.
Wiesz, za czym tęsknię?
Za moim sklepem z winem.
Po raz pierwszy w życiu robiłam to, co chciałam.
Otwarcie było cudowne. Wszyscy byli zachwyceni.
I nagle puf.
Skończyło się.
Twoja mama mówiła, że to twój mąż wpakował cię w tarapaty.
Ona nienawidzi Freda.
A Fred…
- Gdzie jest? - Nie wiem.
Zapadł się pod ziemię.
Dzwoniłam tysiąc razy. Pisałam.
Próbowałam otworzyć jego skrzynkę, ale nie znam hasła.
Mam tu komputer.
Może ci pomogę.
Może to twoje imię, urodziny twoje albo Kate.
To na nic. Próbowałam wszystkiego.
Imion, dat, modelu jego auta.
- Spróbujmy „hasło”. - Przestań. Nawet idiota by tego nie użył.
Twoim hasłem jest „hasło”? Serio?
Ale przez duże „P”, oczywiście.
- Okej. - To częstsze, niż myślisz.
Niektórzy używają imienia psa.
Masz tylko psa? Nie masz rodziny?
A wyglądam, jakbym miał?
Szczerze? Nie.
Lepiej być samemu niż w złym towarzystwie.
Możesz prowadzić?
Jestem w lepszym stanie niż ty i jeździłem tą drogą milion razy.
Andreu.
Cześć.
Wszystko dobrze?
Nie powinieneś prowadzić.
Ale jestem…
w idealnym stanie.
Amat, widziałem cię na imprezach. Poznaję ten wzrok.
Piłeś.
Musi pan dmuchnąć. W ten ustnik.
Schowaj to, Quintanilla.
- W porządku? - Ja? Tak. W porządku.
Pani powinna prowadzić.
Pani nie za dobrze radzi sobie za kółkiem.
Co? Nie. Żaden problem, panie władzo. Wujku Andreu.
Zamieńmy się miejscami.
Nie mogę. Pas.
Czasem się zacina. Daj mi.
- Nie wychodzi. - Nie tutaj.
- Zaciął się. - O tam. Trzeba się pomęczyć.
- Musisz go wyciągnąć. - Wyciągam.
- I już. - Tak.
Zamieniamy…
Jeśli poza traktorem zniszczysz mi auto, to cię zabiję.
Ratuję cię przed więzieniem.
Dobra. Jak…
Tak.
Nawet nie próbuj.
Matko. Nie wiemy, jak pić, co?
A potem narzekamy, że dostajemy punkty.
Quintanilla, jedź do domu. Ja ich zawiozę.
Co tak późno?
Klucze nie pasują.
Nie pasują, Golfo. Chodź.
I jesteś piripis.
Piri… co?
Pijana, skarbie.
Podoba mi się.
Wolałem ich odwieźć. Nie byli w stanie prowadzić.
Widzę. Dziękuję bardzo.
Nie ma za co. To mój obowiązek.
Chronić wszystkich, jakby byli moimi synami albo… córkami.
Dziękuję bardzo. Dobranoc, Andreu.
- Pa, Andreu! - Pa!
No proszę. Upijasz się bez matki.
Śpij dobrze, córciu.
- Miałaś zawroty. - Mniejsze niż ty teraz.
Andreu?
Co tu robisz o tej porze?
Cicho!
- Kawy? - Tak, na miłość boską.
Kate! Przestań.
Nie hałasuj tak. Głowa mi pęka.
A oto Śpiąca królewna.
Wino na śniadanie?
Nie możesz pić, mamo.
To nie dla mnie, tylko dla ciebie.
Alkohol najlepiej leczy kaca.
A to jest bardzo okrągłe.
Gdzie je znalazłaś?
W piwnicy Amata.
Policzymy się później, pendejo.
Skosztuj.
Wczoraj było ci mało degustacji?
Możesz mnie posłuchać?
- Dobre. - Bardzo dobre.
To zeszłoroczne wino zmieszane z tym, które masz w domu.
- Co? - W piwnicy.
To wino stołowe. Nie możemy go użyć.
Dlaczego?
To wino fermentujemy w ukryciu.
W ukryciu?
Rok temu przez deszcze było za dużo winogron.
Gdybyśmy zrobili więcej wina, stracilibyśmy świadectwo.
Podzieliliśmy je, żeby wypić w domu.
Nie możemy go sprzedać.
Nie chcę go sprzedać, tylko zmieszać.
Słuchaj. To wino, które masz w domu, jest bardziej kwaskowe i świeże w smaku.
O wiele lżejsze.
Jeśli je zmieszamy, uzyskamy wino, które jest subtelniejsze.
Przepyszne.
Stracilibyśmy świadectwo pochodzenia.
Nie potrzebujemy go.
Możemy stworzyć wino autorskie. Mniejsze, bardziej wyrafinowane.
Według własnych zasad.
- Nawet gdyby był to dobry pomysł… - Jest.
…wino musiałoby dojrzeć i byłoby gotowe dopiero za kilka miesięcy.
Długo potrwa, nim odzyskasz kasę.
Nie.
Jeśli sprzedamy je odpowiedniej osobie.
Gala!
Moja przyjaciółka Edna ma ogromne wpływy w świecie wina.
Pierwsza wie, które wina będą znakomite.
Jeśli jakieś jej smakuje, płaci z góry.
…a kto udziela wywiadu New Yorkerowi?
- Mój największy rywal. - Robert Singer.
To właśnie on.
To czemu ty do niej nie zadzwonisz?
Nikt nie może wiedzieć, gdzie jestem. To skomplikowane.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Trzymaj.
Zaproś ją tu, żeby spróbowała naszego wina.
- Teraz jest nasze? - Po prostu…
- Halo. - Hej, Edna. Mówi Amat.
Nie znamy się, ale pracuję w spółdzielni winiarskiej w La Mudze,
miasteczku w Katalonii.
Przepraszam, skąd masz ten numer?
- Od mojej przyjaciółki Gali. - Gali?
Gali Scott?
Boże. Słyszałam, że Gala i jej rodzina zaginęli.
Zaginęli?
Naprawdę?
Mam nadzieję, że nic jej nie jest.
Przepraszam, ale skąd dokładnie znasz Galę?
Jesteśmy bardzo bliskimi przyjaciółmi.
Nie można jej nie lubić, kiedy bliżej się ją pozna.
Sprawa wygląda tak.
Gala dała mi twój numer.
Powiedziała, że znając twój gust, pokochasz nasze wino.
Tak powiedziała?
Chcielibyśmy cię zaprosić.
Robimy wino autorskie w bardzo małej ilości.
Powiedz, że jest ekologiczne.
- Ale nie jest. - Powiedz.
Jest ekologiczne.
Jestem bardzo zajęta,
ale jeśli wyślesz mi butelkę, chętnie spróbuję.
Powiedz, że jest wyjątkowe, bo robią je kobiety.
Unikalne na skalę światową.
Robią je wyłącznie kobiety.
Jestem tylko pracownikiem, jedynym z angielskim.
To ciekawe.
Ale chyba nie znajdę czasu, żeby wpaść i…
No tak. Rozumiem.
Może zadzwonię do Roberta Singera. Gala mówiła, że może go to zaciekawić.
Bardzo ci dziękuję za poświęcony czas.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł. - Zaufaj mi.
Pięć, cztery, trzy, dwa…
Wyślij mi adres, okej? Powinnam dać radę za jakieś dwa tygodnie.
Dobrze. Dziękuję.
Czyli nie tylko twój mąż zniknął bez śladu.
To długa historia.
Jasne.
Nie chcesz mi powiedzieć. Świetnie.
Ale to duże ryzyko.
Nie chcę kłopotów.
Zaufaj mi. To się uda.
Ale teraz mamy mało czasu i dużo pracy.
No chodź!
Chwila.
Żeby zrobić to wszystko,
musiałybyśmy w zasadzie pracować 20 godzin na dobę przez cały tydzień.
Tylko do przyjazdu amerykańskiej klientki.
Kolejna Amerykanka?
Zaraz zaleją nam miasteczko.
Posłuchaj, kochana. Spółdzielnia jest nasza.
To my decydujemy, jak pracować i komu sprzedawać wino.
Wbij to sobie do głowy.
Jeśli Ednie posmakuje, ludzie będą mówić o tym miejscu.
O ziemi kobiet.
Zarobicie dużo pieniędzy!
Lubicie pieniążki, co?
- Nie wiemy, czy je kupi. - Czekaj.
Zmieszamy wino, które macie w domu, z tym winem.
Myślę, że jako cudzoziemka ona nas nie rozumie.
Będziemy robić wino zgodnie z zasadami.
Nie. Mamy okazję.
Koniec ze świadectwem pochodzenia.
Dość tego. Zrobimy wino po swojemu.
Ale jak możesz mieć taki tupet?
Mariona!
Zostaw mnie.
Mariona, pozwól mi wyjaśnić.
Nie. Rozumiem to doskonale.
Przeleciałaś nie tylko połowę miasta, ale i mojego chłopaka.
Spałaś z moim wujkiem?
Nie chciałam, żebyś tak się dowiedziała,
ale wygląda na to, że Andreu nie jest twoim wujkiem.
To znaczy jest, ale jest też twoim ojcem.
Nie chrzań głupot.
Andreu jest bezpłodny!
Dlatego nie mieli dzieci.
W takim razie… jeśli to nie on…
Zapomnij o mnie i o moim mężu.
I nie proś nas o żadne pieniądze, jasne?
Bo prędzej bym je spaliła.
Prosiłaś Andreu o pieniądze?
Skarbie, jesteśmy bankrutkami. Chciałam tylko pomóc.
Mamo.
Babciu, jesteś niemożliwa.
Gala!
Mamo, mam najgorszego kaca w życiu. Nie teraz.
Skarbie, przepraszam.
Za co? Bo lista jest długa.
- Skarbie… - Zawsze mnie okłamywałaś.
Mówiłaś, że mój ojciec nie żyje, choć wiedziałaś, że żyje.
A teraz się dowiaduję, że spałaś z moim wujkiem?
I że go szantażujesz?
- Myślałam, że to on. - Ale to nie on!
I nie możemy się dowiedzieć kto,
bo spałaś z całym miasteczkiem i nie pamiętasz.
Myślisz, że mnie to nie boli?
Wiesz co?
Byłam szczęśliwa w domu opieki,
z moimi sprawami, kolegami i grupą hiszpańską.
A ty nalegałaś, żeby mnie tu zaciągnąć.
Mówiłam, że nie chcę wracać.
To tu ludzie przychodzą dla rozrywki?
Oglądamy tu mecze piłkarskie,
świętujemy wesela, pogrzeby, spotkania sąsiedzkie.
A właścicielka jest cudowna. Przemiła.
- Zawsze zaprasza na piwo. - Masz tupet.
Koleżankę zapraszam. Z tobą zobaczymy.
Co podać?
- Nic. Dziękuję. - Co ci mówiłam?
- Toaleta? - O tam.
- To poufne. - Chcę ją zobaczyć.
Hej, szukasz toalety?
Tak.
- Której? - Damskiej.
- Joana. - Przestań.
- Zostaw ją. - Zaraz.
Wybacz. Po prostu nie wiem, jak się do ciebie zwracać.
Może ty mi powiesz.
Kim jesteś? On? Ona?
Przepraszam, ale…
Chodzi o to, Montse,
że zaraz będziemy musieli mieć osobną łazienkę tylko dla takich.
Mówię ci. Zapamiętaj to.
Ani się obejrzymy…
- Przestań. Nie! - Zostaw mnie. Siadaj.
Możesz usiąść?
Chociaż w twoim przypadku nic nie widać.
Coś sobie zrobiłaś, nie?
Przecież widzę.
Wyglądasz świetnie.
- Pójdę już. - Wybacz. Nie bądź taka drażliwa.
Zostań.
Słuchajcie.
Wiecie, że Joana ssała mi na święcie miasta cycki?
Xavi, mówiła ci, że jest dziewicą?
Mówiła, nie? Pukała się już z twoim kuzynem.
Co?
Nie patrz tak na mnie.
Upokorzenie jest chujowe, nie?
A ty co?
Jeśli będziesz zdradzał poufne informacje o pacjentach,
raz-dwa wylecisz z pracy, kolego.
- Wynocha. - Przepraszam.
Kate, wszystko gra?
Przykro mi. To małe miasteczko, ale idioci są wszędzie.
Możesz iść do dowolnej łazienki.
Kate!
- W porządku? - Nie chcę teraz gadać.
Nie musisz nic mówić. Posiedzę tu po cichu.
Nie musisz mi mówić, co się dzieje.
Nienawidzę tego miasta.
To się dzieje.
Mnie to mówisz.
Mam dość, że ciągle muszę wyjaśniać ludziom, kim jestem.
Ktoś coś powiedział albo zrobił?
- Naprawię to. - Nie musisz mnie chronić.
Chcę tylko, żeby ludzie o mnie nie gadali.
Witaj w klubie. Mamy to w genach.
Jeśli jesteś inna, będziesz na językach.
Ale ja nie chcę być inna, babciu. Chcę być sobą.
Czemu mi nie pozwalają?
Czemu jeśli ktoś się dowie, że jestem trans, liczy się tylko to?
Wszystko się wokół tego kręci, a to nie fair.
Och, skarbie.
Reprezentujesz sobą o wiele więcej.
Tak, na świecie zawsze będzie dużo idiotów.
Ale wielu dobrych ludzi cię kocha, bo wiedzą, kim jesteś.
Nawet jeśli słuchasz tej okropnej muzyki, i tak cię kochają.
Dobrze być inną. To fajne.
Musisz tylko znosić więcej dupków niż inni.
Wiesz, co robiłam, kiedy mnie wyśmiewali i nie mogłam już wytrzymać?
Mamo, możesz zwolnić? Brak mi tchu.
Miasto was osłabiło.
O tak. To tutaj. Tylko za tym widokiem tęskniłam.
Przychodziłaś tutaj, żeby płakać?
To dołujące.
Nie tylko po to.
Cholerne suki!
Kutasy!
Nie wiem, babciu. Przychodzić tu tylko, żeby krzyczeć?
Wierz mi. To świetne uczucie. Powiedz brzydkie słowo.
Pierwsze z brzegu.
Gówno!
Słabiutki ten krzyk.
Włóż w to więcej siły, co?
Udawaj, że na kogoś krzyczysz.
Powiedz coś mocnego. Sięgnij po gniew, smutek…
Nienawidzę cię, ty draniu!
O Boże. Faktycznie czuję się lepiej.
Rany, mamo.
Twoja kolej.
Ale głośno. Z ikrą. Od serca.
Skurwysyny!
Cholerne suki!
Wiecie, co tam sobie przypomniałam?
Kiedy byłam smutna, tata zaczynał śpiewać „Walking on Sunshine”.
Tak, uwielbiał tę piosenkę.
Strasznie fałszował.
Wiem, że zachował się jak palant, ale za nim tęsknię.
Ja też.
Gdyby tu był, śpiewałby ile tchu w płucach.
Tak.
Mawiał, że Katrina rozwiązuje każdy problem.
No już, Fred. Gdzie jesteś?
Podpowiedz mi coś.
CZEKAM NA CIEBIE
Mój naszyjnik.
Ten jest dla mnie bardzo ważny.
To prezent na rocznicę, więc jest bezcenny.
Może. Ale to podróbka.
Co?
Mamo, kładziesz się?
Tak. Zaraz przyjdę.
- Wszystko gra? - Tak.
Dobra, tylko nie siedź za długo.
W porządku?
Mogę ci pomóc?
Wiem, że powiesz nie, ale…
Udało mi się otworzyć skrzynkę Freda.
Serio?
I co? Jakieś tropy?
Nie.
Wciąż nie wiem, gdzie jest.
Ale wiem już, z kim jest.
Ma kochankę.
Przez ostatnie parę dni nienawidziłam Freda.
Myślałam, że bardziej zranić mnie już nie może.
Ale się pomyliłam.
- Idiotka ze mnie. - Nie.
To twój mąż jest idiotą.
Jeśli jest z inną, to jego strata.
Nawet nie jest młodsza.
Jest starsza ode mnie.
Nie rozumiem tego. Jesteś…
No… Chodzi mi o to, że…
Lubię cię.
Nie musisz kłamać, żeby poprawić mi humor.
Mówiłem poważnie.
Jesteś uparta, nieugięta, masz tendencję do obsesji i…
Ale…
jesteś niezła.
Jako znawczyni wina.
Tak.
- Co tu robicie? - Nic takiego. Gadamy.
Jak się czuje Kate?
Powiedz jej, że nie wpuszczę już do baru tych idiotów.
Jesteś bardzo miła.
Dzięki, że przyszłaś spytać. Nie musiałaś.
No, nie przyszłam tylko po to.
- Cześć. - Cześć.
Wejdę już.
- Dobranoc. - Dobra… noc.
No cóż…
- Do jutra. - Tak. Do jutra.
Zobaczymy się jutro.
Pa.
Chyba wolę słuchać Rufiána.
Przynajmniej ktoś się dziś dobrze bawi.
- Julia, cześć. - Dzień dobry.
Matko boska!
Tak. Wreszcie.
Miałem wrażenie, że kręcimy się w kółko. Obudź się, młody.
Hej, pobudka!
Czemu mnie budzisz?
Bo dojechaliśmy.
NA KANWIE KSIĄŻKI „LA TIERRA DE LAS MUJERES” S. BARNEDY
Napisy: Marzena Falkowska