Pan Shannon.
- Witamy waszmość. - I ja ciebie, panie.
Dzień dobry waszmości zarówno, panie.
- Hej, Adam. - Cześć.
Wiesz, kto ma najmniejszego fiuta w Hollywood?
Z rozkoszą się dowiem.
Pewnie jakieś dziecko ze Stranger Things?
Co?
Oscarowy reżyser.
Podeślę zdjęcia. Trzeba powiększać.
Super. Masz chwilę?
- Jasne. - Ekstra.
Dan, dzieje się.
Pat gada z aktorami. Lis w kurniku.
Posłuchaj.
Centurios 2 ma problem z fabułą.
Znakomicie. Lubię, gdy cudze filmy się walą.
Ja też. To zajebiste.
Tylko to niestety jeden z moich.
- Co z fabułą, Bryson? - Robi się.
Chcą kogoś, kto widzi przyszłość.
Albo kogoś od trzęsień ziemi?
Silnego?
Cześć. Co się dzieje?
Porywamy Petera na zdjęcia.
- Jak sobie życzysz. - To nie wszystko.
Pogadamy na stronie?
Bryson, znajdź pokój.
- Co to ma być? - Odwet. Dzień sądu.
Karzą nas za grzechy Erica.
Jaka szkoda, jedynko.
Staruszek leci do pierwszej ligi.
Adiós, pizdos.
Na razie.
Powodzenia.
Co za aktor.
Ty też.
FRANCZYZA
DZIEŃ 78 ZE 117
SCENA 16: ERIC W SZPITALU
Odegrałeś się. Jesteśmy kwita?
Twój reżyser zrobił kamikadze na superprodukcję.
Zrobię, co, kurwa, zechcę.
Shane nie znosi konfliktów.
Darłbym mordę na Erica cały dzień,
ale po aferze z Rudinem już nic, kurwa, nie wolno.
- Shane jest niezadowolony. - Straciłam kontrolę.
- Czego ci trzeba? - Tylko jednego.
Lokowania pewnego produktu.
Co to? Rolex?
Chińska maszyna rolnicza.
Zaskoczyłeś mnie.
- Shane'a cisną. - Podoła.
Krajowy box office spada.
Wracają Chiny.
Ale wezmą nasze filmy za przysługę. Trzeba popieścić.
Całe Chiny? Będzie co pieścić.
O tak.
Centralny Komitet Propagandy chce rozgłosić,
że mają najlepsze maszyny rolnicze.
- Zgadzam się. - Jebać Johna Deere'a.
Ale jak je pożenić z Tecto
w kosmosie?
Promowałem kondomy
w filmie o wycieku ropy z Exxon Valdez.
Teraz niech myślą artyści.
Jak sprzedać traktory.
Grozi wam odstrzał.
Pokażcie traktor albo zabiorę wam nie tylko Petera.
- Jasne? - Zrozumiałam.
Spadam do Cleveland.
Wysadzam autostradę.
Ekstra.
Masz tu folder.
Multiwersum chińskich maszyn rolniczych.
Angela.
Angela!
- Chryste. - Cięcie.
Z szacunkiem przerwiemy.
Ale dół.
Powiem ci w tajemnicy...
- Obrzezanie? - Co?
Nie, wytną tę scenę.
To po co ją kręcimy?
Cukier dla osiołka.
Eric tego chce, a jest „reżyserem”.
- Co to było? - Co?
- Wrzuciłeś reżysera w cudzysłów. - Skąd.
- Blisko. Jeszcze raz. - Mamy to.
Ta scena jest bijącym sercem filmu.
Jak samuraj, otwieram swoje wnętrze.
Jeszcze raz. Proszę.
Miska owoców wygląda do dupy.
Przestań już jojczyć.
Ta scena musi wypaść idealnie.
Wiecie, jak mnie teraz nazywają?
„Kozacki Wes Anderson”. Oby się nie przyjęło.
- Tragedia. - Bez obaw.
- Nikt tak nie mówi. - Ale lubię to uczucie.
Wymachiwania kutasem.
Wymachuj, używaj jak widelca, rób, co chcesz.
- Zwolnię dźwiękowca. - Nie.
Przewraca oczami i nosi szaliczek.
To domena reżyserów. Przedrzeźnia mnie?
Ukryć go gdzieś?
Tak.
- Pokażcie mi ładownię. - Wrzućcie ładownię.
To najnowszy render.
BŁĄD WYŚWIETLANIA
Daniel?
Halo, ekipa.
Ładownia zniknęła i patrzę
na żonę Darrena i ich trójkę dzieci obciętych na pazia.
Nie mogę się doczekać sceny w szpitalu.
- Posępnie się na nią cieszę. - Dziękuję.
Na co dzieciom śmierć smutnej pani?
Trzeba to wyciąć.
Pat każe nam
przełknąć dodatkowe lokowanie produktu.
Znów wciskamy tandetę?
Nie wszyscy kierowcy Coyote Turbo zginęli.
Mam wprawę.
Wkleiłem paprykowe czipsy w pogrzeb Thunderona.
- Jaka marka? - Uznana.
Przejrzałam katalog
i najlepiej do nas pasuje model YTO 330.
Sportowa bryka? Tecto już ma.
Pojazd terenowy.
Czterokołowy. Mocarny.
- To jest traktor. - Bardzo solidny.
Laureat expo w Pekinie.
- Brawo. - Zajebisty traktor.
Charyzmatyczny.
Jak skleimy kosmos z traktorem?
Aaron Sorkin pracuje
nad Indykozaurami dla Pata. Wymyśli coś.
Eric się wścieknie.
Robił w reklamie. Nie może zgubić łatki
- „typa od serów”. - Trudno.
Shane każe połechtać Chiny.
Centurios 2 wzięli model Forager,
z koparką i nożycami.
- Nożyce. - To bez sensu.
A kino słynie z logiki.
To nie przelewki.
Muszę Pata ułagodzić. Ty też.
Dostaniesz, co zechcesz.
Do reżyserii.
Pogadam z Erikiem. Ulokujemy produkt.
Dzięki.
Jest taki słodki i czerwony.
Liczę na ciebie.
Musimy wspierać Komunistyczną Partię Chin.
Spoko, wbijasz szpile.
Kłuj, kłuj, kłuj.
Ale to dwie sekundy traktora.
Dickens był produktem, Szekspir robił interesy.
Biznes to biznes.
Sześćset gramów kurczaka dla Adama.
Super. Teraz doręczam kurczaki
na chwałę Kurczaczej Republiki Ludowej.
Studiowałam historię sztuki.
Uwaga, kurczak!
Mam kurczaka.
Czuję się jak dozorca w zoo.
Muszę dbać o formę.
Jestem wart tyle, co moja masa mięśniowa.
Jak kawał cielęciny.
Jaki smutny. Jak w tej scenie.
Mogę o coś spytać?
Dziecko w sieci pisze, że za mało mrugam
i to wygląda dziwnie. A teraz?
W sam raz.
- Mrugasz jak pojebany. - No.
Tak myślałem.
Dlaczego mnie nie chcą?
W Centurios 2.
Dlaczego wolą Petera?
Co im we mnie...
Lubisz mnie?
Nie chcę ci włazić na banię.
Śmiało! Drzwi są otwarte. Wejdź.
No co?
Może cię to jakoś ukoi.
Nie mam o tobie żadnej opinii.
- Cóż... - Dlatego jesteś super.
Kiedy cię oglądam, o niczym nie myślę.
Jakby mój mózg odpoczywał.
Jesteś jak bezpłciowy,
czyli dobrze, bo niegroźny,
ziemniak.
Bezpłciowy ziemniak.
I potrafisz mi to powiedzieć prosto w twarz.
- Przy ludziach. - Cała Dag.
Zjesz znowu ze mną lunch?
Potrzebuję przysługi. Paleo, keto?
- Dag. - Nie, co chcesz jeść?
- Zaskocz mnie. - Dobra.
Bardzo się cieszę.
Lokowanie produktu, opcja pierwsza.
I pojazd.
Pojazd.
Wrażenia?
Pomysł na wplecenie tego w fabułę.
Chiński hodowca ryżu
wpada w tunel w czasoprzestrzeni.
Koszmar.
Opcja druga.
Druga.
Skąd chiński traktor w Sektorze Dziewiątym?
Może na targi rolnicze
- w pobliskim kwadrancie? - Dobre.
- W kosmosie? - Świnie, barany, kozy. Kosmiczny ser.
Pierdolić ser!
Poddaję się. Wszystko źle.
Chiny chcą też tekst.
Możemy się opierać,
ale mają broń jądrową.
Jaki?
„Solidny, niedrogi, niezaprzeczalnie najlepszy w galaktyce”.
Te słowa mają paść w moim filmie?
Stwierdzają fakt.
Daniel, dość.
Jest trzecia opcja.
- Scena w szpitalu. - Z umierającą żoną?
Studio chce ją wyciąć,
bo boją się potęgi emocji.
Ale jak będzie traktor, to jej nie wytną.
Dasz sobie wsadzić, jak oni też dadzą.
Wsad za wsad.
W Centurios 2 jest model Forager z funkcją koparki.
Potrafię nakręcić traktor. Jak zły.
Widziałem twoją reklamę Daewoo.
Wybitna.
Dogadani?
Dźwiękowiec Milo nie chciał się przenieść,
więc go zasłonimy.
I kazaliśmy mu zdjąć szaliczek.
Założył, bo ma anginę.
- Chcesz go zatrzymać jako trofeum? - Tak.
Patrzy?
Chyba się wkurzył.
Tak. Ciska gromy.
Nie można go przenieść?
Do vana?
- Nie obskurnego. - Jasne. Nieobskurnego.
Wyłączmy ekran,
bo to prywatne i żałosne.
Halo, ekran, oglądamy, jak Dan przymierza spodnie.
Nie patrzcie na ekran.
Mimo że teraz o nim mówię.
Deadline nazwał mnie wzbierającą falą, blisko przełomu.
I...
Muszę się dowiedzieć, czego mi brak.
Rozmawiałem ze sławnym człowiekiem, którym był Jonah Hill.
Radził mi przeszczep kału.
- Jasne. - Pytam cię więc,
czy zrobisz to dla mnie.
- Kupę? - Tak. Chodzi o przeszczep stolca,
a ty będziesz idealna.
Pożywię się twoją mikrobiotą.
Jasne.
Jak to działa? Chyba nie muszę ci... do ust?
- Nie, nie. - To później.
Podpiszemy klauzulę poufności
i mój zespół sprawdzi, czy stolec się nadaje.
Mój stolec się nadaje. Spokojna głowa.
- Super. - Zgadzam się.
Za tytuł producentki wykonawczej.
Nie ma mowy.
Nie rozpędzaj się. Dam znać.
- Ok. - Dzięki.
- Chętnie coś ci wyprodukuję. - Mnie?
Nikomu nie mów.
Nie zamierzam.
- Uwaga. - Na miłość boską!
To oddajcie szaliczek.
Jasne. Napisz, co chcesz na lunch.
Awaryjna poprawka dialogu.
- Co? - Wkroczył Sorkin.
Próbujemy.
Spróbuj z nowym tekstem, Adam.
Ale tylko jeśli go czujesz.
- Dobra. - I...
Sekunda.
- Już. - Akcja.
Angela.
Traktory.
Ryjące ziemię. Solidne, niezaprzeczalne traktory.
Odpada.
Wywal tekst. Reszta jest ok.
Kompromis. Wygrana z przegraną. Posprzątane.
Czyściciel umiłowanej kinematografii.
Poprawki.
Możliwe, że na chwilę ucieknę w ważnej sprawie.
Muszę coś zrobić dla Adama. Wyprodukować.
Peter powrócił z planu Centuriosów.
Możecie go przygotować?
Mamy mały problem.
Peter?
Cześć. Bawiłem się setnie.
Popsikali cię?
Niestety. Nie wiem dlaczego.
Nie słuchałem. Względy fabularne zapewne.
Petera popsikali.
- Obsikali? - Sprayem.
Mają doskonały catering.
Nadziewają arancini truflami.
Nie mogą tego usunąć.
Próbowały.
Pocierają i nic.
- Świetny żart. - Bo ktoś mnie otryskał.
A do tego pomalował.
Wyślijmy go do domu, zanim się pogrąży.
No to spierdalam polać gałki śmietanką.
Życie aktora!
- Auf Wiedersehen, piździelce! - Miłego wieczoru.
Najazd na Adama.
Powoli. Przekażę.
Powoli i z wdziękiem.
- Brwi już odrastają. - Tak.
- Jak tam nowa droga życia? - Trudno powiedzieć.
Od razu przyjechałem tu.
Żona na pewno rozumie.
Jasne... Wcale nie.
Jest załamana i nie odbiera moich telefonów.
Dramat.
No tak. Rany.
Ja też się męczę.
- Przykro mi. - Tak.
Czasem kończymy
z aroganckimi, złośliwymi narcyzami.
Odrobinę wolniej.
- Taki jest show-biznes. - Fakt.
Co to, kurwa, ma być?
W Centurios 2 usłyszeli,
że lokujemy produkt,
więc dali nam też swój.
Daniel. Drugi traktor?
Uznali, że skoro mamy już traktor, dźwigniemy drugi.
Jeszcze bardziej traktorowaty.
Dwa traktory!
To scena śmierci,
a nie porno dla rolników.
Reżyser Centuriosów
jest krytyczny wobec Chin.
- Doprawdy? - Wiesz co?
- Ja też jestem. - Ale on bardziej.
Jakie to patronizujące.
Troska białych o zacofane Chiny.
Ja się troszczę. Bardzo.
- Ty szlachetnie. - Spokojnie.
Lubimy Chiny czy nie, kogo to obchodzi?
- Amnesty International. - Sponsorów.
Dupek! Chce zniszczyć mój film.
- Odeślij to. - Nie odsyłaj.
- Odeślij. - Nie.
Ale rzeź.
Tamten chce upublicznić swoje poglądy.
Czyli „jebać Chiny”.
Tak? Ja też. Jebać Chiny.
Powiem to pierwszy. Kto chce usłyszeć?
Nie.
Jebać Chiny!
Jebać dim sumy,
palcołapki, Mulan.
Jebać ciasteczka, sos słodko-kwaśny,
kaczkę po pekińsku i jedwab. Jebać jin, jebać jang.
I jebać Konfucjusza.
Dziękuję.
Zadowolony?
Jestem dużym graczem. Od IMAX-a.
- Od szerokich ekranów. - Tak.
Jebać pandy.
Fajnie, że wymierają.
Odeślij je Centuriosom.
Żadnych traktorów. Xan je wywalił.
Musimy kręcić.
Steph, sprawdzisz Erica?
- Przyjdzie, jak zgłodnieje. - Wiem.
Nie oglądać pokera!
- Adam. - Cześć.
- Masz chwilę? - Co?
Misja wykonana.
W dużym skupieniu.
- Co? - W twojej przyczepie.
Ambitne dzieło.
Zrobiłam kupę.
W mojej przyczepie?
Sam mnie prosiłeś.
Nie! Wysłałbym specjalistę z torebką.
Miałaś wypełnić kwestionariusz.
- Co? - Namieszałam.
Zesrałaś mi się w przyczepie.
Nie mów.
Ty brudasku.
- Co jest? - Nie.
Nie krzycz. Srała w przyczepie Adama.
Co?
Ale do sedesu?
Klauzula.
Co mnie napadło?
Ktoś musi przeprosić.
Wybacz, że zrobiłam u ciebie kupę.
- Co się odwaliło? - Skąd wiecie?
- Piszą w Variety. - Co?
Tak szybko?
Shane jest bardzo zaniepokojony.
On też wie?
- Za jakie grzechy? - Eric.
Wypowiedziałeś wojnę Chinom?
Pierwsze słyszę.
„Czy Eric Bouchard wypowiedział wojnę Chinom?”
O to chodzi.
- Oficjalnie? - Co się dzieje?
Nie wiem. Panikuję z tobą.
Nie mamy czasu na wojnę.
Może to dźwiękowiec. Ten z vana.
Mamy poważny problem.
- Chciałem tylko, żeby zdjął szaliczek. - Mają atomówki.
Lepiej walczyć z Maltą.
Wojna z Chinami? Miałam jechać do Bournemouth.
W mojej przyczepie coś się stało.
Szef Bezpieczeństwa do ciebie.
Halo?
Przy telefonie.
Tak powiedziałem.
Powiadomię ich. Dziękuję.
Mam zawiadomić ochronę o mojej wojnie z Chinami.
Ochronę studia? Franka i chłopaków?
- Przekażę. - Dzięki.
Pat dzwoni z Cleveland.
Nie ma mnie.
Dopada mnie migrena.
Mam chiński syndrom.
Przynieść kompres?
Zbierzcie PR, będą przeprosiny. Czołganko po całości.
Już.
Boże.
Cześć, co tam?
Czysty Orwell.
Nowy świat opierniczu.
Xi Jing Pat.
Daniel nazwał cię Xi Jing Patem.
Tecto! Co się dzieje?
Eric wypowiedział wojnę Chinom i teraz ma migrenę.
To wiem, kretynko. Pokaż mi go.
Hej, twardzielu. Obyś miał własne jądrówki.
Co to, kurwa, jest?
Kompres na oczy. Lawendowy.
No dobra.
Zaraz mnie chuj od niego strzeli.
Ericu, zdejmij go.
- Ogarniam. - Ewidentnie.
Rozmawiałem z Komitetem Propagandy.
Posprzątacie coś dla nich.
Co wiecie o skażonym mleku dla niemowląt?
- Niewiele. - Był wypadek.
Śladowe ilości rtęci.
Mamy zapewnić Chińczyków, że można je pić.
- A można? - Jasne.
Gdzie moi aktorzy? Bryson, pokaż. Gdzie Peter?
Kręcimy reklamę.
Ty, w czepku. Chcesz mieć dialog?
Słucham? O Boże.
Pułkowniku Adard, to świetne źródło protein.
- Cięcie. - Cięcie.
Chyba to mamy.
- Jeszcze raz. - Powtórka.
- Jeszcze raz.
Na pewno to bezpieczne? Bo dużo tego piję.
Bez obaw.
Możesz sprawdzić poziom rtęci?
Muszę powiedzieć lekarzowi.
- Jasne. - To tylko do chińskiej wersji.
Dla miliarda widzów.
- Dzięki, Dag. - Świetny jest.
Magnetyczny. Niezapomniany.
Jest źle.
Chiny, meleks...
Eric zaraz się powiesi na szaliczku.
- Zwolnią go? - Gorzej.
Zrobią mu Mechaniczną pomarańczę.
Przywiążą do krzesła
i każą oglądać, jak Pat rucha jego film.
Biedny Eric, biedni my. Bieda.
No bieda.
Pora karmienia. Kurczak dla Adama.
Idę. Nie dotykaj mnie.
- Mamy doniesienia o wycieku. - Chcę mój szaliczek i prawnika.
Powiedz Ericowi, że chcę się rozegrać.
Ten koleś...
Przepraszam. Możesz mnie, kurwa, odsłonić?
Dzięki. Do kurwy nędzy.
Pokaż mi etykietę.
Sprzedajemy mleko.
Podniesiesz je?
Tyle?
Bliżej twarzy.
Tu?
Niżej.
Tak.
- Kręcimy. - Sprzedajmy trochę mleka.
Ericu, jestem gotowy na kolejne ujęcie.
Ni hao.
Chciałbym przeprosić prezydenta Chin,
rząd Chin, Chińczyków
oraz pandy
za głęboko obraźliwą wypowiedź o waszej ojczyźnie.
Dzień dobry oraz ni hao.
Chciałbym przeprosić chiński naród
za wiele moich przewinień.
Przede wszystkim za komedię Słodko-kwaśne z 1991 roku.
Po dłuższej refleksji
i rozmowach z chińskimi naukowcami
dostrzegam, że moje przedstawienie profesora Zhao
było nieodpowiednie i choć wówczas szalenie zabawne,
a przez Rogera Eberta wychwalane jako „gratka z woka”,
to jednak bolesne dla milionów ludzi.
Jestem wdzięczny za tę naukę.
I wiem, że to czas, bym przestał mówić i zaczął słuchać.
Mój audiobook Drobiazg, serdeńko już w sprzedaży,
a wiosną rozpoczynam trasę promocyjną.
Dziękuję i zàijiàn.
Shishi.
I chciałbym dodać, że to mleko jest przepyszne.
Napisy: Konrad Szabowicz