UMIŁOWANY BOHATER KRÓLESTW
Co to było?
Przypadł wam zaszczyt bycia ostatnim bastionem
niezrzeszonym pod sztandarem Czarnego Smoka.
Wbrew temu, co słyszeliście,
Czarny Smok jest tu, by was chronić
i zapewnić wam bezpieczeństwo.
Ceną jest wasza lojalność
i niewielka danina.
Widzę, że się wahacie.
Więc przedstawię wam kogoś, kto pomoże wam zmienić zdanie.
Przywódcę Czarnego Smoka.
Władcę Pustkowia.
Pokłońcie się królowi Kano.
Mistrzu...
Spisałeś się, Shang Tsung.
W nagrodę możesz wrzucić na ruszt dwie wybrane duszyczki.
Dziękuję,
mój królu.
Dzień dobry wszystkim.
Pozwólcie, że coś wam opowiem.
Dawno, dawno temu, przed Pustkowiem i upiorami,
wszyscy żyliście w małych pudełeczkach.
Grubi, znudzeni i pozbawieni celu.
Wtedy zaczęły się wojny
i rozpierzchliście się po świecie.
Ale upiory nie ustępowały.
Wasze zasoby się skurczyły.
Lękacie się o życie.
Ale służąc pode mną,
znów zyskacie cel.
Wasz żałosny los nabierze sensu.
Pora raz na zawsze odzyskać Pustkowie!
Przysięgnijcie mi wierność,
a ja zajmę się resztą.
Od razu lepiej.
Witamy w Czarnym Smoku!
Nie! Bracie, nie!
Staruszku, dokąd cię niesie?
W tej okolicy niczego nie ma.
Kobra, Kabal, spójrzcie na to. Wszystko jest świeże.
Skąd to masz?
Ogłuchłeś? Mówię do ciebie.
Zabiję cię za to.
Nie, przemówię mu do rozsądku.
Nie chcemy cię skrzywdzić, starcze.
Powiedz nam, skąd masz jedzenie i dokąd je wieziesz,
a wtedy cię puścimy.
Dobrze. Zrobimy po twojemu.
Nie jest za późno. Dokąd jedziesz?
Jaki człowiek nie stawia oporu?
Weźcie, co chcecie.
Miał jakiś cel.
I dowiem się jaki.
Szybciej, robi się późno.
Jeszcze nie.
Staruch dokądś zmierzał.
Może oszalał. Pustynia działa tak na ludzi.
Coś o tym wiesz. Wracajmy, zanim król Kano wpadnie w szał.
Wrócimy, jak będę gotowy. Chrzanić króla Kano.
Pilnuj się, Kabalu.
Coś w nim jest.
Coś złego, coś potężnego.
Lepiej o tym pamiętać.
A niech mnie.
Bingo.
Spójrzcie na nich. Nie mają pojęcia, kim jesteśmy.
Jedzenie, elektryczność.
Kano będzie zachwycony.
Jeśli mu o tym powiemy.
Ej, musisz zapłacić za...
To może być nasza szansa.
Już o tym rozmawialiśmy.
Usamodzielnić się i olać Kano.
I spójrzcie.
Dobrze ukryte, dobrze zaopatrzone.
Lepsze od resztek z K-Town.
Raczej nie pozwolą nam ot tak przejąć tu dowodzenia.
Jaki mają wybór?
Myślisz, że ktoś tutaj nam się postawi?
Ktoś by się znalazł.
Trafił nam się bohater.
Bohater? A skąd, po prostu szukam wyzwania.
No ale cóż,
na razie muszę zadowolić się wami.
Jakiś pyskaty pustynny szczur chce skopać mi tyłek.
Nie chcę skopać ci tyłka.
Chcę skopać wasze trzy tyłki.
Kobra, zajmij się nim.
Z przyjemnością.
Zapłacisz za to.
Zabiję cię!
Właśnie popełniłeś wielki błąd.
Nie mój ostatni.
Na to bym nie liczył.
Wiesz, co narobiłeś?
Słuchaj, nie zrobiłem tego, żeby wam pomóc.
Miałem nadzieję, że w tym mieście znajdę godnego przeciwnika.
Nie. Nie wiesz, kim oni byli?
To ludzie z Czarnego Smoka. Największej zarazy na Pustkowiu.
Po tym, co zrobiłeś, wrócą tu.
Tym razem nikt nie będzie bezpieczny.
Wrócą?
Może jeszcze tu zabawię.
Co ty odwalasz? Nie leć w chuja!
Ale akcja. Teraz cię ma.
Dawaj!
Jest ranna. Nie zabiję...
Dziękuję, królu Kano.
Nie żyje. Był ubaw.
Dzieci powróciły.
Gdzieście byli, szelmy?
Znaleźliśmy kolejne miasto.
- Było... - Dobrze bronione.
Wrócimy tam i wybijemy ich co do nogi. Tylko pozwól nam...
Cisza!
Tremor.
Może do nich dołączysz?
Sprawdź, kto mógł być w stanie obrócić moją elitarną straż
w kałużę słabości.
Tak, królu Kano.
Shang Tsung?
Gdzie mogłeś przepaść?
Panie, doniosłem ci karafkę.
Wiem, że lubisz, gdy jest pełna.
To prawda.
Wybacz.
Jeśli to wszystko...
Musisz coś dla mnie zrobić.
- Cokolwiek. - Śledź Tremora.
Zmierza do małego miasta skrytego wśród wydm.
Ale tu jest tyle do zrobienia...
Zrobisz, co każe ci król. Tak? Tak.
Razem z innymi myśli o ucieczce
już od jakiegoś czasu.
A wiesz, co myślę o tych, którzy uzurpują sobie moją władzę?
Tak, Wasza Wysokość.
Zatem ruszaj. Zdaj mi raport o tym, co zobaczysz.
Jak sobie życzysz.
Już niedługo.
Kuai, nie widziałem cię tu wczoraj.
Coś mnie zatrzymało.
Wdowa po Reynoldsie znowu o ciebie rozpytywała.
Powiedziałem jej, że jesteś eunuchem. Ale to jej chyba nie zniechęci.
Panie...
Nie może być.
Ej, dziadku. Niezłe masz tu plony.
Zwiedziłem całe Pustkowie
i nigdy nie widziałem tylu owoców w jednym miejscu.
Coś takiego wymaga dużo wody. A może...
Może Lin Kuei nauczyli cię czegoś więcej niż walki?
Widziałem twój tatuaż. Czy to prawda, co mówią?
Że Lin Kuei to najbardziej zabójczy wojownicy w dziejach?
Nigdy o nich nie słyszałem, przykro mi.
Ten młokos ci się narzuca?
Nie, nie, mój błąd. Wziąłem go za kogoś innego.
Nie słyszałeś o nich, co?
Kuai, czy mam...
Czego chcesz?
Czego chcę?
Ja, Kenshi Takahashi, chcę być najlepszym wojownikiem, jaki istniał.
Dlatego musisz nauczyć mnie wszystkiego, co wiesz.
Ci, którzy chcą dowieść swojej "wielkości",
wiedzą tylko jedno...
Mianowicie?
Nic nie wiedzą.
Słuchaj, mogę ci zapłacić.
Zarobiłem majątek, walcząc w różnych miastach.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Chcę mieć święty spokój.
Spokój?
Nastanie tylko wtedy, gdy będzie tu rządził król Kano.
Przyprowadziłeś nowych kolegów, których mogę upokorzyć.
Wiedz,
że król Kano z chęcią wciela zdolnych wojowników
w szeregi Czarnego Smoka.
Co ty na to? Chcesz pływać z rekinami?
Co najwyżej płotkami.
Jest też inna opcja.
Wrócę do rozmowy, którą prowadziłem?
Przeprosisz i uklękniesz.
Wynocha stąd. Nie chcemy tu...
Czarny Smok to bandyci i tchórze.
Jeśli chcesz, by Kenshi Takahashi przeprosił,
musisz mnie zmusić.
Takahashi?
Nie tutaj.
Zejdź mi z drogi, starcze.
To nie miejsce na walkę.
Każde miejsce nadaje się do walki.
Wiesz co? Odejdziemy.
Jak tylko ktoś przede mną uklęknie.
Kuai, pomogę ci.
Lubisz bić starców? To może podskoczysz mnie?
Nie odmówię.
Dość!
- Zmiażdż go! - Tak!
To go nauczy.
Jesteś mi winny przeprosiny.
Jak sobie chcesz.
Niech to będzie nauczką.
Nikt nie ma szans z królem Kano i Czarnym Smokiem.
Bądźcie gotowi.
Król wkrótce tu przybędzie i wszyscy oddacie mu pokłon.
Inaczej to, co spotkało tego głupca,
spotka również was.
Tremor!
Pozwól, że ci pomogę.
Dziękuję.
Song. Nazywam się Song.
Dziękuję za pomoc... Song.
Już. Usiądź.
Też przez to przechodziłem.
Jesteś dobrym wojownikiem.
Ale przeciwko tym z mocami nikt nie ma szans.
Chyba że...
Chyba że co?
To zbyt niebezpieczne.
- Zapomnij... - Proszę cię, mów.
Istnieje pewien miecz.
Rzekomo ma wielką moc.
Większą niż osobnik, z którym walczyłeś.
Większą niż sam król Kano.
Zabierz mnie tam.
Skoro istnieją ludzie z takimi zdolnościami,
nigdy nie zostanę mistrzem, jakim pisane jest mi być.
A jeśli znasz broń...
Miecz.
Tak. Miecz.
Proszę. Pomóż mi.
Oczywiście, pomogę ci.
Chodź.
Zorganizuję nam zapasy.
A potem zdobędziesz moc.
I się zemścisz.
Tam.
Te znaki...
Ten język...
Potrafię to odczytać.
"Tutaj... w studni dusz,
spoczywa moc Takahashich".
To dzieło moich przodków.
To musi być przeznaczenie.
Cholera. Ani drgnie.
Magia krwi.
Pozwól.
Co ty robisz?
Połóż rękę na pieczęci.
Co widzisz?
Nic. Jest pusta.
Nie, zaczekaj. Widzę światło.
Robi się... coraz jaśniejsze.
Tak.
Tak, nareszcie.
Song!
Moje oczy! Song, pomóż mi!
Song.
Nie.
Nazywam się... Shang Tsung.
Shang Tsung.
Znam to imię.
Niegdyś byłem największą siłą we wszystkich królestwach.
Przed Kano.
Ale teraz, mając te dusze,
odzyskam należne mi miejsce.
Wasze dusze są moje.
Tak!
Moc.
Moc!
Teraz Kano zobaczy, jak to jest być niewolnikiem.
Wszyscy zobaczą.
A ty, Kenshi.
Co mam z tobą począć?
Po prostu mnie zabij.
Nie chcę tak żyć.
Jak sobie życzysz.
Kenshi.
Kim...
Czym jesteś?
Sento.
Należę do ciebie.
Weź mnie i zobacz.
Niemożliwe.
Powstań.
Powstań!
Czarownik.
Sento.
Ja widzę.
Widzę.
Tak!
Jak śmiesz?
Zaczekajcie.
Zastanawiałem się, dokąd poszedłeś,
Shang Tsung.
Poszedłem
znaleźć sposób, by pokazać ci, gdzie jest twoje miejsce.
Znalazłeś Studnię Dusz.
Zaskoczony?
Daj spokój.
Myślisz, że czemu cię tam wysłałem?
Już to przerabialiśmy.
Ale pomyślałem, że może tym razem
sprawisz mi choć odrobinę kłopotu.
Chcesz wyzwania?
Dobrze.
Nie!
Przykro mi, koleżko.
Nie miałeś prawa rządzić.
Nieźle.
Z każdym kolejnym razem robisz się w tym lepszy.
Dość tych nonsensów.
Twoja dusza jest moja.
Niemożliwe. Twoja dusza...
Stary...
Dawno już jej nie mam.
Cały czas mam nadzieję, że zrobisz coś inaczej.
Uznałem, że jeśli ktoś może być dla mnie wyzwaniem,
będziesz to ty.
Ale nie.
Znowu tu jesteśmy.
Ty.
Jesteś tym samym manipulującym, zapłakanym czarownikiem,
który nie docenia otaczających go osób.
Nie możesz mnie pokonać!
Nikt nie może.
Stworzyłem ten świat.
I będę stwarzał go na nowo.
Powodzenia następnym razem.
Nikt nie pokona Kano.
Nikt!
Kano!
Nie... Shang Tsung.
Moje oczy.
Przestań!
Powstań!
Uspokój się.
Gdzie jestem?
W moim domu.
Masz. Wypij to.
Powoli. Mam więcej.
Dziękuję ci.
Kimkolwiek jesteś.
Nazywam się Kuai Liang.
Ale możesz nazywać mnie "dziadkiem",
jak wtedy na targu.
Kuai... Lin Kuei.
Przepraszam. Za wcześniej.
Dziękuję za pomoc.
Nie pomagam tobie.
Gdybyś zginął na mojej ziemi, to przyciągnęłoby upiory.
Możesz tu odpocząć, dopóki nie staniesz na nogi.
Ale potem masz zniknąć.
Po co czekać?
Miałem miecz. Gdzie on jest?
Jesteś jeszcze za słaby.
- Możesz... - Nie.
Nie chcę cię obciążać moją obecnością.
Uważaj. Wejdziesz na...
Na stół.
Mój miecz!
To bez znaczenia. Nic nie ma już znaczenia.
Już nie.
Nawet z tym ostrzem nie jestem już taki jak wcześniej.
Gdy cię poznałem, przepełniała cię duma.
Chciałeś zostać najlepszym wojownikiem.
Nie tak twierdziłeś?
Tak było wcześniej.
Zanim straciłeś wzrok.
Zanim zostałem pokonany.
Zanim Shang Tsung mnie oszukał.
Czyli bez wzroku
jesteś bezużyteczny?
Jest tak, jak mówiłem.
Nic nie wiesz.
Jesteś tylko dzieckiem.
Jeśli masz zamiar się zabić, zrób to szybko,
żebym zdążył cię zakopać, zanim wzejdzie słońce.
Odebrał mi honor.
Życie nie kończy się na honorze.
- A na czym? - Na życiu.
Przetrwaniu.
Dokąd idziesz?
Do środka.
Wejdź, jeśli zdołasz.
Jutro nauczę cię używać zmysłów.
Bym mógł znaleźć Shang Tsunga.
Nie, ja tylko nauczę cię żyć.
Ale nie umierać.
Rozumiemy się?
Teraz odpocznij.
Jutro zaczniemy trening.
Złap kurczaka.
- Jak mam... - Nic nie mów.
Słuchaj.
Usłysz wiatr.
Usłysz szelest łodyg kukurydzy.
Tak.
Te rzeczy nie mają znaczenia.
Liczy się tylko ten kurczak.
Co tam wisi na ścianie?
Świeci. To coś potężnego.
Obietnica.
Tak myślałem.
Miecz pozwala ci widzieć.
Skąd...
Nie pierwszy raz spotykam się z magią.
Nazywa się Sento.
Przemawia do mnie.
Szepcze.
Gdy go trzymam, widzę.
Tak jakby.
Wyjaśnij.
To trudne. To jakbyś...
Jakbyś patrzył na płomień,
a potem odwrócił wzrok
i wciąż widział tę poświatę, choć ognia już nie ma.
W ten deseń. Ale to nie wszystko.
To jest... coś.
Tak. Myślę...
Mogę...
Co dodałeś do tej zupy?
Eliksir nasenny.
Powinieneś był użyć nosa.
Nie! Bracie, nie!
"Bracie"? Nie jestem twoim bratem.
Jestem tobą.
Nie!
Tak.
Kuai.
Kuai!
Musiałeś śnić.
- Myślałem, że... - Dobrze, już wstałeś.
Chodź ze mną.
Gotowy?
Nie! Co mam robić?
Ja upuszczam arbuza.
Ty wzywasz miecz i rozcinasz owoc, zanim uderzy cię w twarz.
A jak się nie uda?
Przekonajmy się.
Postaraj się bardziej.
Po prostu to zakończ. To nie działa.
Nie działa, bo w siebie nie wierzysz.
Nie wierzę w siebie? Tu nie ma już w co wierzyć.
Kiedyś byłem wielkim wojownikiem.
Nikt nie mógł mnie pokonać. Nikt.
Mimo okropności świata miałem tę jedną rzecz.
A teraz...
Teraz jestem ślepcem, który ugania się za kurczakami.
I na zawsze nim pozostaniesz.
Dlatego zawodzisz.
Wiesz, dlaczego zgodziłem się być twoim nauczycielem?
Współczułeś mi.
Nie.
Bo byłem tam, gdzie ty jesteś teraz.
Upadłem tak nisko, że pragnąłem jedynie śmierci.
Ale odkryłem, że tylko dzieci zwalają winę na okoliczności.
Mężczyźni je zmieniają.
Podnieś ten kawałek drewna.
Nie mogę.
Zrób to.
Przyjmij pozycję.
Przyjmij pozycję!
Albo wezmę twój ukochany miecz i zakończę to w tej chwili.
Usłysz moje stopy.
Poczuj mój zapach.
Poczuj ruch powietrza wokół ciebie.
Nie jestem głośniejszy od kurczaka?
Nie śmierdzę bardziej od octu?
Nie myśl o tym, kim jesteś, ale kim możesz być.
Nie ma większej trucizny niż słowa "nie mogę".
Możesz, jeśli wierzysz.
Nawet jeśli niebo i piekło sprzymierzą się przeciwko tobie.
Możesz.
Rozumiesz?
Nie. Zatrułeś to.
Nie.
Ale może być gorzej.
To sake domowej roboty.
Muszę o coś zapytać.
Widziałem, jak się poruszasz. Twoją siłę.
Więc dlaczego...
Pokłoniłem się Czarnemu Smokowi?
Tak.
Jesteś Lin Kuei. Mogłeś...
Byłem Lin Kuei.
Dawno temu, przed Pustkowiem.
Przed... wszystkim.
Stałem się jednym z najlepszych wojowników w naszym klanie.
Wtedy pojawiły się upiory.
Zalały miasta, kraje.
Byli tacy, którzy sądzili, że to przegrana sprawa.
Ale ja byłem butny.
Nie wierzyłem, że Lin Kuei można pokonać.
Udaliśmy się do miasta,
by spróbować oczyścić je z upiorów.
Ale były wszędzie.
Jak pszczoły w ulu.
Wiedziałem, że umrzemy.
Ale pomyślałem...
Czy wiesz, czym jest kriomancja?
Nie.
To rodzaj mocy.
Mocy, którą posiadam.
W tamtej chwili, bojąc się o życie,
przyzwałem lodową burzę.
Ale straciłem kontrolę.
Sny.
Przez długi czas
sądziłem, że mój brat to najgorsze, czym mogę się stać.
Myliłem się.
Burza przetoczyła się przez miasto, zabijając upiory.
Zabijając niewinnych.
Zabijając mój klan.
Gdy burza ustała, byłem jedynym ocalałym.
I zdałem sobie sprawę,
że śmierć rodzi śmierć.
A cykl przemocy trwa.
Jak w symbolu Czarnego Smoka,
wężu zjadającym własny ogon.
Przysiągłem, że nigdy więcej nie użyję mojej mocy.
Nigdy nie stracę kontroli.
Nawet w słusznej sprawie?
Co jest "słuszne"? Jak zacznę walczyć, nie przestanę.
I burza powróci.
Odpowiadając na twoje pytanie,
jeśli klękając, ocalę ludzi wokół mnie,
będę żył na kolanach.
Przykro mi.
Mnie również.
Tak! Zwycięstwo jest moje!
Złapałem ptaka!
Dobrze. Teraz oskub go na kolację.
Co? Nie! Nie Simone.
Będziesz musiał znowu go złapać, jeśli mamy coś zjeść.
Dym. Co się dzieje?
Kłopoty.
A więc jesteśmy.
Urwisy z was. Tak się ukrywać.
Unikać mnie i Czarnego Smoka.
Ale już nie musicie się chować.
Daję wam zaszczyt mojej ochrony i autorytetu.
W zamian macie uklęknąć i oddać cześć nowemu królowi.
On nas pozabija!
Odwaga... To nowość!
Wiesz, co będzie, jak nie uklękniesz, starcze?
Przed nikim nie klękam.
Śmiało, zabij mnie. Ale umrę jako wolny człowiek.
Na nogach, a nie kolanach, jak jakiś tchórz.
Podobasz mi się.
Lubię cię, staruszku.
Bum!
Mówię wam,
wolność jest przereklamowana.
Co? Co się stało?
Czarny Smok tu jest.
Zmusili ludzi do poddaństwa.
Chodź.
Nie możemy ich zostawić. Nie tak.
Możemy i to zrobimy.
Nie, to nie w porządku.
Nie, gdy mamy moc, by temu zaradzić.
Pójdź tam, a zginiesz.
Nauczyłem cię żyć, pamiętasz?
Nauczyłeś mnie pomagać potrzebującym.
Nie, tego cię nie...
Oczywiście, że tak!
Co by ze mną było, gdybyś mnie nie podniósł i nie szkolił?
To nie to samo. Nie mogę...
Nie ma większej trucizny niż słowa "nie mogę".
Mężczyźni zmieniają okoliczności.
A może to były same kłamstwa?
Nie puszczę cię.
Nie zatrzymasz mnie.
Nie jestem Lin Kuei, pamiętasz?
A to nie jest miasto, którego nie ocaliłeś przed upiorami.
Nie chciałem...
Dobrze. Idź.
Dość!
Wróć na farmę.
Możemy ich uniknąć. Wieść dobre życie.
Dobre życie?
Zanim straciłem oczy, zapewne bym na to przystał.
Ale uczyniłeś mnie lepszym.
Nie mogę wieść dobrego życia,
wiedząc, że mogłem komuś pomóc, ale tego nie zrobiłem.
Nie zostawię ich na śmierć, niewolę lub gorzej.
Duma będzie twoją zgubą.
Postępowanie słusznie to nie duma.
To honor. Ty mi to pokazałeś.
Może ty swój straciłeś, ale ja jeszcze nie.
Ki czort?
Zdaje się, że mamy nieproszonego gościa.
Nie wstydź się. Zejdź i się nam pokaż.
Zostawcie tych ludzi
albo zabiję was wszystkich.
Facet ma jaja.
Jarek.
Zabij go.
Co tak stoicie?
Ruszcie dupska!
Pora umierać, ślepcze.
Nie! Nie zabijaj go. Jeszcze nie.
Cóż, to było...
Coś nowego. Nieoczekiwanego.
Wiesz, jaka to rzadkość?
Chciałbym poznać twoją historię.
Zabierzemy go do K-Town.
Zrobimy z niego przykład.
Wiecie, by zainspirować ludzi.
Przybyłem, zgodnie z obietnicą.
Znów straciłeś kontrolę?
Jeszcze nie.
Cholernie ostry miecz, Kenshi.
Przyda się, jak coś utknie mi w zębach.
Co o tym myślisz?
Nie zasługujesz, by dzierżyć Sento, świnio!
"Nie zasługuję"? W życiu zasługujemy jedynie na śmierć.
Skoro już o tym,
obawiam się, że twoja przygoda zbliża się ku końcowi.
Ostatnia szansa.
Gdzie nauczyłeś się władać tym ostrzem?
Jak sobie chcesz. Erron!
Zabij chłopaka.
Ale zrób to powoli.
Wydaje mi się, czy wieje tu chłodem?
Burza piaskowa?
Nie.
Burza lodowa...
Niekontrolowana burza lodowa.
Pytałeś, kto nauczył mnie władać tym ostrzem.
On tu jest.
I nawet jeśli sprzymierzycie się
z niebem i piekłem,
nie dacie rady go zatrzymać.
Proszę, proszę.
Kopę lat.
Gdzie się ukrywałeś?
No to dawaj!
Tak!
Takiej akcji było mi trzeba!
Powiedział, że zajmiesz się resztą.
Co jest, kurna?
Robi się ciekawie.
Pora umierać!
Nie radzę.
Do mnie!
Nie śpieszyłeś się.
Wybacz, miałem związane ręce.
Nikt nie pokona Kano!
Nie. To moja walka.
Wykończ go.
Kano!
Kim jesteś bez tego miecza?
Zgadza się. Jesteś niczym!
Jestem Kenshi Takahashi.
A ty
jesteś martwy.
Tu jesteś.
Myślisz, że możesz mnie pokonać?
Jak wrócę,
pokażę ci, co znaczy zimnokrwistość.
Co za licho?
Zdezorientowany?
Szczerze mówiąc, z początku też tak miałem.
To Klepsydra Kroniki.
Pozwala mi zmieniać czas i historię.
Ty to zrobiłeś?
Owszem.
Zmusiłem tłuków pokroju Shang Tsunga do czołgania się u moich stóp.
Bo na to zasługują.
Pustkowie? Upiory?
By masy były potulne,
muszą się czegoś bać.
Ale zaczynało mnie to nużyć.
I wtedy pojawiłeś się ty.
Co sprawiło, że postanowiłeś spakować śnieżki i zacząć działać?
Pojąłem, że nie ma honoru w trzymaniu się z boku,
podczas gdy niszczony jest świat dookoła mnie.
Ja wolę określenie "kreowany na mój obraz".
Powodzenia następnym razem. Koleżko.
Możemy zabawić się na ostro.
Lubię cię. Naprawdę.
Coś ci powiem.
Uklęknij przede mną i przysięgnij mi wierność,
a zrobię cię królem... Nie wiem,
może Antarktydy?
Nikomu się nie kłaniam.
Kurwa.
- Gdzie Kano? - Wala się wokół.
Skoro Kano już nie ma, Pustkowie może być wolne.
Możemy pozbyć się upiorów i...
- Nie. - Nie?
Miałeś rację.
Używać swoich zdolności, by pomagać innym...
To coś, o czym zapomniałem gdzieś po drodze.
Dzięki tobie
odzyskałem poczucie honoru.
Dziękuję.
Więc współpracujmy, by pomóc mieszkańcom Pustkowia.
Pamiętasz, co mówiłem o mojej mocy?
Czuję to, nawet teraz. Jej nie da się kontrolować.
Złożyłem obietnicę.
Jeśli jej nie dotrzymam, on to zrobi.
Jaką obietnicę? O czym ty mówisz?
Możemy zacząć od nowa.
Możemy odbudować Lin Kuei i...
Zostawiam to tobie.
Już czas.
Nic nie rozumiem. Lin Kuei, twoje dziedzictwo...
Teraz ty jesteś Lin Kuei.
Znajdź innych. Trenuj ich.
Chroń Królestwo Ziemi przed kolejnymi zagrożeniami.
Wierzę, że sobie z nimi poradzisz.
Napisy: Marcin Kędzierski