Downloaded from YTS.MX
‎(ภาพยนตร์สารคดีจาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(แบล็คดราก้อนส์)
‎(แบล็คลีเจียน)
‎(แบล็คนาร์ซิสซัส)
‎สำหรับผม ยุคที่น่าตื่นเต้นที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์วงการภาพยนตร์
‎คือยุคที่หนังที่ชื่อเรื่อง ‎ขึ้นต้นด้วยคำว่า "แบล็ค" เปลี่ยนจากแบบนี้…
‎(เดอะแบล็คไพเรตส์)
‎เป็นแบบนี้
‎(แบล็คแชมพู)
‎(เดอะแบล็คซิกซ์)
‎(เดอะแบล็คเกสตาโป)
‎(แบล็คแจ็ค)
‎ผมไม่ได้ตื่นเต้น ‎แค่เรื่องที่ในที่สุดก็มีความจริงในโฆษณา
‎แต่เพราะเป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นในหนัง
‎ถึงความก้าวหน้าของดาราผิวดำที่มั่นคง
‎แพม เกรียร์เปล่งประกาย ‎ใน "ไฟรเดย์ฟอสเตอร์"
‎หนังเรื่องแรกๆ ที่สร้างจากการ์ตูน
‎ฟิล์มนัวร์แบบร่วมสมัย ‎ของแม็กซ์ จูเลียนใน "เดอะแม็ค"
‎ละครเวทีปี 1969 ของชาร์ลี รัสเซล ‎"ไฟว์ออนเดอะแบล็คแฮนด์ไซด์"
‎ก็กลายมาเป็นหนังในสี่ปีต่อมา
‎ฉันไม่มีอะไรจะให้ ‎นอกจากหมากฝรั่งกับความลำบาก
‎แล้วหมากฝรั่งฉันก็เพิ่งหมด
‎ผมไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกแบบนี้
‎(ผู้ชมมหาศาลแห่เข้าโรงหนัง ไปดู "ชาฟต์")
‎"เฮลล์อัปอินฮาร์เล็ม"
‎"เดอะแบล็คก็อดฟาเธอร์"
‎(คอฟฟี่)
‎ถ้ากระแสเสรีภาพและการเติมเต็ม ‎ครั้งใหม่นี้ได้เสียงตอบรับที่ดีเยี่ยม
‎แล้วความต้องการก็ไม่เคยหายไปไหน
‎ทำไมหนังคนดำเหล่านี้ถึงหยุดสร้างไป
‎คุณยายบอกผมว่าหนังเปลี่ยนวิธีฝันของท่านไป
‎ท่านมาจากมิสซิสซิปปี
‎ท่านบอกว่าหนังเปลี่ยนความฝัน ‎ให้เป็นสิ่งที่ดูคล้ายเรื่องเล่า
‎และหนังเรื่องแรกที่ท่านได้ดู ‎ที่ฝังใจอยู่ในจิตใต้สำนึก
‎คือ "แดรกคิวลา"
‎ความสยองแบบกอธิก ‎และโทนแบบเมซโซ-โอเปรา
‎ทำให้ท่านนอนไม่หลับไปทั้งสัปดาห์
‎ข้าคือแดรกคิวลา
‎วิญญาณร้ายเหรอ คุณพระคุณเจ้า ‎แถวนี้มีวิญญาณร้ายด้วยเหรอ
‎ใช่สิ ที่นี่มีเต็มไปหมด ไม่ใช่แค่นั้นนะ
‎ยังมีอีกเหรอ
‎แต่หนังที่เป็นเรื่อง ‎คนแอฟริกันอเมริกันเผชิญหน้าความกลัว
‎นำพาสิ่งนั้นมาสู่จอในแบบที่ ‎ลดทอนความเป็นมนุษย์และเกินความจริง
‎พวกนั้นใคร
‎ซอมบี้
‎เรื่องนี้ได้แสดงให้เห็นถึงข้อนั้น ‎บ่อยเกินกว่าที่ควรจะเกิด
‎ภาพยนตร์คลาสสิคขึ้นหิ้ง ‎มักจะหาวิธีทำให้คนดำผิดหวัง
‎ในบางฉาก
‎คุณมีโอกาสจะได้เห็นภาพที่น่าอับอาย
‎ในหนังจากคลังผลงานใหญ่ ‎ของเหล่าปรมาจารย์
‎ทัศนคติเหมารวมลวกๆ ‎จากปรมาจารย์หนังระทึกขวัญ
‎และนักสร้างหนัง ‎ผู้เป็นที่เชิดชูที่สุดคนหนึ่งในวงการ
‎และนักแสดงควบผู้กำกับมือหนึ่ง ‎ในวงการละครเพลง
‎ยังคงส่งผลกระทบต่อไป
‎ออร์สัน เวลส์กับลอว์เรนซ์ โอลิวิเยร์ ‎ยักษ์ใหญ่ในวงการละครเวทีและภาพยนตร์
‎ทาสีหน้าดำ ทำท่าทางถือตัวแบบอ่อนโยน
‎เพื่อแสดงเป็นโอเทลโล
‎ตู้ แม่กุญแจ และกุญแจไขความลับอันชั่วร้าย
‎ผมไม่เคยเห็นมิคกี้เมาส์ใส่ถุงมือ
‎หรือบักส์บันนี่ แล้วไม่คิดถึงโชว์ล้อคนดำ
‎จะให้เราคิดถึงอะไรได้อีก ‎พวกเขาแต่งตัวไปฮาร์วาร์ดคลับเหรอ
‎เคยเห็นช้างบินได้ไหม
‎ฉันเคยเห็นเหลือบบิน
‎ฉันเคยเห็นแมลงปอบิน
‎ฉันเคยเห็นแมลงวันบิน
‎ฉันเห็นมาหมดแล้ว
‎นี่อาจจะเป็นฉากบางส่วน
‎ที่ฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของยาย
‎เศษเสี้ยวเล็กๆ ที่ท่านต้องต่อต้าน ‎ไม่ให้เข้าครอบงำภาพลักษณ์ของตัวท่านเอง
‎รวมถึงการปฏิบัติที่ท่านได้รับ ‎สมัยเป็นหญิงสาวผิวสีในมิสซิสซิปปี
‎ท่านห่วงภาพลักษณ์มากขนาดที่ ‎ตอนเราไปเยี่ยมท่านที่แฮตตีสเบิร์ก
‎ท่านไม่ยอมให้เราดู ‎"ดิแอนดี้ กริฟฟิธโชว์" รอบฉายซ้ำ
‎ท่านบอกว่า
‎"ไม่มีคนดำในเมืองทางใต้นั่นเลย"
‎"แกคิดว่าคนดำหายไปไหนกันหมด"
‎เรื่องทั้งหมดนี้มันทำให้ ‎ผมรักหนังเรื่องต่างๆ ได้ยาก
‎สำหรับผม ผมดู คิด และเขียน ‎เรื่องเกี่ยวกับหนังต่างๆ มาทั้งชีวิต
‎ผมยังคงกลับมาดูซ้ำๆ
‎แม้คนดำจะถูกละเลย ‎ให้ผมช้ำใจครั้งแล้วครั้งเล่า
‎ความด้อยค่านี้บางครั้งก็หนักเป็นภูเขา
‎บางที วิธีที่ง่ายที่สุด ‎ในการอธิบายการแสดงถึงคนดำคือแบบนี้
‎ถ้าคุณเป็นนักแสดงผิวขาว
‎การใส่ชุดทางการแปลว่าคุณเตรียมตัวออกเที่ยว
‎รับความสำราญทุกอย่างที่ชีวิตมอบให้
‎ถ้าคุณเป็นนักแสดงผิวดำ ‎หูกระต่ายไม่ได้แปลว่าคุณมีระดับ
‎มันแปลว่าคุณจะไปทำงาน ‎นั่นคือเครื่องแบบของคุณ
‎ผมชอบนักแสดงกลุ่มใหญ่ที่คัดสรรมาอย่างดี ‎เหมือนทุกคนนั่นแหละ
‎อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
‎แต่ผมไม่เคยชอบสูททักซิโด้เลย
‎บางทีนั่นอาจจะเป็นเหตุผล
‎(โชว์โบต (1929) ‎ผู้กำกับ แฮร์รี่ เอ. พอลลาร์ด)
‎(โชว์โบต (1936) ‎ผู้กำกับ เจมส์ เวล)
‎(โชว์โบต (1951) ‎ผู้กำกับ จอร์จ ซิดนีย์)
‎แทนที่จะตามหาและพัฒนา ‎บทบาทใหม่ให้นักแสดงผิวดำ
‎ธีมที่น่าเบื่อหน่ายของ "โชว์โบต" ‎กลับกลายเป็นวิธี
‎แสดงพรสวรรค์นักแสดงผิวดำ ‎ด้วยการนำเรื่องเก่ามาเล่นใหม่
‎การทำลายความหวังคนดำในจอหนัง ‎แพร่ไปทั่วทั้งวงการ
‎ตั้งแต่การบอกว่าแทบไม่มีบทให้ผู้ชายผิวดำเล่น
‎ไปจนถึงมาตรฐานความงามที่เกินจรง
‎ที่ทำให้ผู้หญิงผิวดำเกลียดตัวเองมานานหลายสิบปี
‎เธอมาแล้ว
‎ฉากนี้แหละที่ผมชอบมาก ‎ตอนที่เธอสะบัดผมแบบนั้น
‎บทนี้ไม่ได้เขียนมาให้นักแสดงผิวดำ
‎แต่เขาออกความเห็นโดยไม่ตั้งใจอย่างประหลาด
‎เกี่ยวกับทรงผมที่น่าหลงใหลที่สุด
‎บทเรียนที่ผู้หญิงผิวดำยังคงต้องทนรับ
‎สมัยผมเด็กๆ ที่แอตแลนตา
‎มันมีระบบการแบ่งแยกที่เข้มงวดมาก
‎ผมเข้าโรงหนังที่ไหนไม่ได้เลย
‎โรงหนังนิโกรมีแค่หนึ่งหรือสองแห่งเท่านั้น
‎มันเล็กมาก แล้วก็ไม่ได้ฉายหนังกระแสหลัก
‎ถ้าได้ฉาย ก็จะช้าไปสองปีหรือสามปี
‎โดยรวมแล้ว มันมีระบบแบ่งแยกที่เข้มงวดมาก
‎วันเสาร์ผมจะดูหนังแทบทั้งวัน
‎เราดูหนังคาวบอยภาคต่อ
‎พวกแลช ลารู, จีน ออทรี, รอย โรเจอร์ส
‎อะไรพวกนั้น หรือบัค โรเจอร์ส ‎หรือไม่ก็พวกหนังท่องอวกาศ
‎ฉันสนใจหนังคาวบอยมากๆ
‎ฉันชอบแดนตะวันตกมาก เพราะอะไรไม่รู้
‎จีน ออทรี, จอห์นนี่ แม็ค บราวน์, ‎รอย โรเจอร์ส
‎พวกละครคาวบอยต่างๆ
‎ผมไปโรงละครลอสแอนเจลิส ‎มันเป็นวังขนาดใหญ่เหมือนสมัยก่อน
‎แล้วอาคารก็รักษาสภาพไว้อย่างดี
‎ผมก็ไปนั่งสบายๆ บางครั้งก็มีผมคนเดียว
‎ทั้งโรงละครใหญ่มีแค่ผมคนเดียว
‎ดูหนังจอห์น ฟอร์ด ‎โมนูเมนต์แวลลีย์ อะไรพวกนั้น
‎ผมคงจะค่อยๆ ชอบมันไปเอง
‎ผมได้เห็นเรื่องราวที่ดีมากๆ
‎ผมเคยไปดูหนังกับพ่อ
‎เขาพาผมไปดูหนังที่เขาชอบ
‎หนังที่มีนักแสดงอย่างจอห์น เวย์น ‎กับสตีฟ แมคควีน
‎ผมจำ "แบนด์ออฟแองเจิลส์" ได้
‎เพราะผมจำฉากที่ซิดนีย์ พัวทิเยร์ตบผู้หญิงได้
‎(แบนด์ออฟแองเจิลส์ (1957) ‎ผู้กำกับ ราอูล วอลช์)
‎ฉากมันตัดไป แล้วพอตัดกลับมา ‎เธอก็ยืนจับหน้าอยู่
‎เราก็ถาม "เกิดอะไรขึ้น" ‎แม่ก็บอก "เขาตบผู้หญิงไง"
‎"อะไรนะ จริงเหรอ"
‎"มันฉายไม่ได้ แต่เขาตบผู้หญิง"
‎ถ้าคุณเป็นคนรักหนัง
‎คุณก็จะไปดูหนังที่สนใจอยากดู
‎ปาเข้าไปกลางเรื่องนั่นแหละ ‎เราถึงจะสังเกตว่า
‎"ไม่มีคนดำในหนังเรื่องนี้เลย"
‎คุณก็แค่กินป็อปคอร์นไป แล้วก็แบบ
‎"นี่ฉันคิดไปเอง หรือเรื่องนี้ไม่มีคนดำเลย"
‎"เรื่องนี้ไม่มีคนดำจริงๆ" "โอเค"
‎เราอยากเห็นตัวเอง
‎ในบางแง่น่ะ
‎ใช่ เพราะอย่างที่บอก ตอนผมยังเด็กๆ
‎คนดำในหนัง เรามีแค่สเตปปิน เฟตชิต
‎หาอะไรอยู่น่ะ
‎(สเตปปิน เฟตชิต นักแสดง)
‎ไปเรียนตัดผมมาจากไหน
‎วิลลี่ เบสต์
‎อัลฟัลฟา, บัควีต, สไตมี่
‎แต่ผมก็ยังอยากเป็นพวกเขา
‎ไง บัควีต
‎ผมไม่รู้จักเด็กผิวดำที่ได้เล่นกับเด็กขาวเลย
‎สนิทกันยิ่งไม่ต้องพูดถึง แบบได้ไปบ้านเขา
‎หรือเขามาบ้านเรา มาทำอะไรด้วยกัน
‎แก๊งเรานี่คุยกันแบบว่า ‎"ว้าว บ้านพวกนั้นอยู่ไหนเนี่ย"
‎ผมโตมากับการแบ่งแยก
‎ตั้งแต่ผมพูดได้ เดินได้ ‎รู้จักมอง เข้าใจสิ่งต่างๆ
‎โลกมันก็แบ่งแยก
‎แต่เวลาผมไปดูหนัง หนังคือเรื่องจินตนาการ
‎เวลาผมไปดูหนัง ผมกลับบ้าน ‎แล้วผมก็อยากเป็นโจรสลัดที่ได้ดู
‎แต่…
‎ผมอยากเห็นคาวบอยดำ
‎เรามีเรื่องให้เล่าเยอะมาก
‎เราแค่อยากเห็นพวกเรา ‎มีตัวตนในทุกรูปแบบมากขึ้น
‎ฉันคิดว่านั่นเป็นความท้อแท้ ‎ที่เหมือนๆ กันในหมู่เพื่อนร่วมงาน
‎เราแค่อยากเห็นตัวเราเป็นเด็ก ‎หรืออยู่ในหนังไซไฟอะไรสักอย่าง
‎ผมว่าผมก็เหมือนคนทั่วไป
‎ผมเข้าถึงหนังในแบบที่คุณเข้าถึงความฝัน
‎ขณะที่เพลิดเพลินกับภาพที่ได้เห็น
‎ผมก็คิดภาพไปด้วย
‎อาจจะพยายามนึกภาพตัวเองอยู่ในจอ
‎ตอนเป็นเด็กเล็กๆ ‎ฉันได้เห็นแต่คนที่ไม่เหมือนฉันเลยในหนัง
‎ฉันเลยไม่ได้เชื่อจริงๆ ว่า ‎ฉันจะมีวันเป็นนักแสดงได้
‎จนฉันได้เห็นแฮร์รี่ เบลาฟอนเต ‎กับโดโรธี แดนดริดจ์ใน "คาร์เมน โจนส์"
‎ตอนได้เห็นสองคนนั้น ฉันกบอก "ว้าว
‎บางทีฉันก็อาจเป็นนักแสดงได้"
‎โดโรธี แดนดริดจ์ได้แสดงประกบคู่ในสามเรื่อง
‎กับคนที่ได้เป็นดาวดังในทุกวงการ
‎ยกเว้นวงการเดียวที่เขามีคุณสมบัติที่สุด
‎ภาพยนตร์
‎นั่นคือแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
‎แดนดริดจ์เทียบชั้นเบลาฟอนเตได้ ‎ในด้านพรสวรรค์และการเข้าอารมณ์
‎มีเพียงการเหยียดผิวอย่างเด่นชัด ‎ที่บดบังสายตาทุกคน
‎จนไม่เห็นเสน่ห์ที่ปรับเข้าหากันของทั้งคู่
‎ทำให้พวกเขาไม่ได้มีผลงานคู่กันในจอมากกว่านี้
‎ความสำเร็จของเบลาฟอนเตในฐานะนักร้อง ‎เริ่มจากการฝึกฝนในฐานะนักแสดง
‎เขานำลักษณะท่าทาง ‎ของนักเล่าเรื่องมาใช้กับดนตรี
‎ตัวตนที่เหนือธรรมดาของเขา ‎ความมั่นใจในความแข็งแรงเหมือนนักกีฬา
‎และความเข้าอารมณ์ในการแสดง
‎บ่งบอกถึงพรสวรรค์ในจอของเขาได้ทันที
‎แต่เขาต้องทนสู้กับระบบ ‎ที่ไม่เพียงแค่ไม่รู้วิธีใช้งานเขา
‎แต่ยังกลัวเขามากอีกด้วย
‎จนเขาไม่ได้ใช้เสียงร้องเพลง ‎ของตัวเองในเรื่อง "คาร์เมน โจนส์"
‎ดังนั้น เมื่อปี 1959
‎เขาจึงตอบโต้ด้วยการสร้างโปรเจกต์ ‎ที่นำตัวผู้กำกับโรเบิร์ต ไวส์
‎นักแสดงเอ็ด เบ็กลีย์ ‎ซึ่งทั้งคู่ได้รางวัลออสการ์ในไม่กี่ปีต่อมา
‎ขึ้นบัญชีดำกับนักเขียนบทเอบ โพลอนสกี้
‎และเดอะโมเดิร์นแจ๊ซควอร์เท็ต
‎"ออดส์อะเกนสต์ทูมอร์โรว์" ‎เป็นสิ่งที่น่าทึ่งในยุคนั้น
‎และการที่ผมได้รับโอกาสนั้น
‎ได้สร้างหนังแบบนั้น
‎มันก็มีความหมายกับผมมาก
‎(ออดส์อะเกนสต์ทูมอร์โรว์ (1959) ‎ผู้กำกับ โรเบิร์ต ไวส์)
‎ไง สุดหล่อ เป็นไงบ้าง
‎บัคโก้อยากเลี้ยงเหล้าคุณ
‎ผมก็อยากซื้อรถใหม่สวยๆ ให้คุณ
‎"ออดส์อะเกนสต์ทูมอร์โรว์" เป็นหนังที่ลืมไม่ลง
‎ฟิล์มนัวร์เรื่องสุดท้ายในยุคนั้น
‎ซึ่งมาก่อนกาลด้วยการ ‎มองประเด็นชาติพันธุ์อย่างจริงใจอีกด้วย
‎ซึ่งแน่นอน แปลว่ามันถูกเมิน
‎โอกาสมาถึงเบลาฟอนเต
‎แต่โปรเจกต์ที่เขาได้รับข้อเสนอ ‎ไม่น่าสนใจสำหรับเขาเลยสักนิด
‎ซิดนีย์ พัวทิเยร์ ก่อนหน้านั้น
‎เป็นคนดำที่ดังที่สุดในจักรวาล
‎แต่เขาก็คือซิดนีย์ พัวทิเยร์
‎เขาไม่ใช่ซิดนีย์ พัวทิเยร์ ‎ในสภาวะแวดล้อมของคนดำ
‎ในสถานการณ์ของคนดำ
‎เขาคือซิดนีย์ พัวทิเยร์ ‎ที่แสดงเป็นคนดำในหนังของคนขาวล้วน
‎สิ่งแรกที่ผมถามตัวเองคือ "ทำไมผู้ชายผิวดำ
‎ที่ไม่มีชาติกำเนิด ไม่มีอนาคต
‎อยู่ๆ ถึงไปอยู่ท่ามกลางแม่ชีนาซีเจ็ดคนได้"
‎ผมปฏิเสธไป
‎แล้วพวกเขาก็ไปเสนอบทให้ซิดนีย์ ‎แล้วซิดนีย์ก็รับแสดง
‎ผู้ชนะได้แก่ซิดนีย์ พัวทิเยร์ค่ะ
‎(ซิดนีย์ พัวทิเยร์ ‎นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ลิลลี่ส์ออฟเดอะฟิลด์)
‎แทนที่จะยอมรับบทแสดง
‎ที่ไม่ได้แสดงถึงสังคมคนดำ ‎อย่างมีความหมายเลย
‎หรือไม่ได้แสดงถึงสังคมคนดำเลย
‎แฮร์รี่ เบลาฟอนเต ‎เลือกไม่แสดงหนังตั้งแต่ปี 1959-1970
‎สำหรับผม นั่นทำให้เขา ‎เป็นมูฮัมหมัด อาลีแห่งวงการภาพยนตร์
‎ที่ถูกบีบให้ไปจากสังเวียน ‎ที่เหมาะกับเขาในยุครุ่งเรือง
‎ไม่มีหนังเรื่องไหนที่ผมปฏิเสธไปแล้วเสียดาย
‎มันไม่ใช่แนวของผม
‎ผมไม่ได้ข้องใจเรื่องไหนเลย
‎ผมดีใจที่คนอื่นได้โอกาสแล้วก็ทำได้ แต่สิ่งแรก…
‎ที่สำคัญที่สุดคือผมเป็นศิลปิน
‎ผมเป็นนักแสดง
‎ผมจบมาจากโรงเรียนเดียว ‎กับมาร์ลอน แบรนโด้, วอลเตอร์ แมตทาว
‎ร็อด สไตเกอร์, โทนี่ เคอร์ติส
‎กับผู้กำกับที่ไม่มีความปรานี
‎ผมจะไม่เล่นหนังเรื่องไหน ‎นอกจากหนังที่ผมคิดว่าควรค่าแก่การสร้าง
‎โชคดีที่ผมดังระเบิดฉุดไม่อยู่
‎ในโลกทั้งใบ
‎เพราะผมมีคนทั้งโลกที่กล้าเปิดใจยอมรับ
‎ตัวตนของผมในหมู่พวกเขา
‎จนไม่มีใครปฏิเสธได้ว่า
‎ที่อยู่ตรงเส้นขอบฟ้านั่น ที่ชื่อเบลาฟอนเต
‎ไม่มีใครมาแหยมได้
‎เพราะทุกครั้งที่ใครก็ตาม ‎เข้ามายื่นคำขาดกับผม
‎ผมบอกเลย "ไปตายซะ ผมจะไปปารีส
‎ผมอาจจะไปอยู่ที่นั่นเลยก็ได้ ‎แต่ผมมีปลายทาง
‎ที่ยอมรับในสิ่งที่คุณปฏิเสธว่าผมเป็นไม่ได้"
‎ผมเอง
‎ผมมาแล้ว
‎ความมุ่งมั่นของเบลาฟอนเต ‎ทำให้เขาหลุดจากวงการหนัง
‎แต่เมื่อความท้อแท้ก่อตัว
‎ในหมู่คนผิวสีที่เรียกร้อง ‎การแก้ไขสถานการณ์และสิทธิพลเมือง
‎วงการภาพยนตร์กลับล้าหลัง
‎ผมขอใช้คำพูดของแลงสตัน ฮิวส์ ‎ที่เป็นแรงบันดาลใจละครเวทีและภาพยนตร์
‎"เกิดอะไรขึ้นกับความฝันที่ถูกเลื่อนออกไป
‎มันจะแห้งตายไปเหมือนลูกเกดตากแดด
‎อาจจะแค่จมเหมือนถนนหนักๆ
‎หรือมันจะระเบิด"
‎เราถูกทำร้าย แล้วก็ถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
‎เราตัดสินใจแล้วว่าจะแก้ไขมันเดี๋ยวนี้
‎หลายสิบปีที่คนผิวสี ‎ถูกข่มเหงทารุณอย่างร้ายแรง
‎ทำให้ศตวรรษที่ 20 เป็นยุคแห่งการลุกฮือ
‎กลุ่มการเมืองในทศวรรษ 1960 ‎ต้องเหตุปะทะกลางเมืองแทบทุกปี
‎ปี 1965 มีการปะทะ ‎ลามไปทั่วเมืองลอสแอนเจลิส
‎ประเด็นของเหตุจลาจลวัตส์ ‎คือเราคาดการล่วงหน้าได้
‎มันเห็นชัดว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น มันจะระเบิดขึ้น
‎ตำรวจฆ่าประชาชน
‎ตำรวจฆ่าประชาชนมาตลอด ‎สร้างความหวาดกลัวให้ชุมชน
‎ถ้าผมไปดูโชว์ตอนกลางคืน
‎ผมรู้เลยว่าสักจุดหนึ่ง ผมจะโดนตำรวจเรียก
‎มันคือยุคที่ชีวิตพวกเรา
‎ดูจะไม่สำคัญเลย
‎ภายในปี 1968 อเมริกาก็ดิ่งเหว
‎เกิดจลาจลกว่า 20 ครั้ง ‎โดยกว่าครึ่งเกิดในปี 1967
‎รวมถึงในเมืองบ้านเกิดของผมด้วย
‎กฎระเบียบบ้านเมือง ‎ได้พังทลายลงในดีทรอยต์ มิชิแกน
‎นี่คือภาพในแถบลินวูด
‎ไฟที่ลุกไหม้และอารมณ์ที่ร้อนแรง
‎เกินกว่าที่ทั้งนายกเทศมนตรี ‎และผู้ว่าการรัฐฯ คาดคิดไว้
‎การลุกฮือก็เกิดขึ้นในวงการภาพยนตร์เช่นกัน
‎ในวงการภาพยนตร์อิสระ
‎ชีวิตคนดำในวงการนั้นไม่ใช่แค่
‎เป็นภาพในหางตาของคนขาว
‎และก็มักจะมีที่ว่างให้คนดำในจอมากกว่าหนึ่งคน
‎และดาราดำในจอสองคนนั้น
‎ก็ได้สร้างผลงานแสดง ‎ระดับดาราหนังใหญ่พร้อมกัน
‎ซึ่งไม่ได้ทำให้พวกเขาแจ้งเกิดในวงการจอเงิน
‎คุณมาทำอะไรที่นี่ ‎กับผู้ชายแบบผมในร้านแบบนี้
‎คุณไม่ค่อยให้คุณค่าตัวเองสินะ
‎ในโลกที่ยุติธรรมกว่านี้
‎กระแสและความร้อนแรง ‎จากไอแวน ดิกสันและแอ็บบี้ ลินคอล์น
‎ใน "นอทธิงบัตอะแมน"
‎ควรจะเป็นตัวกระตุ้น ‎ให้การงานไปไกลและได้รับการยอมรับกว่านี้
‎เดวิส ด้วยพรสวรรค์มากมาย ‎ในฐานะนักร้อง นักแสดง และพิธีกร
‎มีความสามารถพอจะทำได้แน่นอน
‎เขาแสดงถึงความนิ่งเยือกเย็น ‎เพื่อสนองอัตตาที่แปรปรวน หาความสำราญ
‎ในเรื่อง "อะแมนคอลด์อดัม" เมื่อปี 1966
‎เขาแสดงร่วมกับซิซิลี่ ไทสัน, เจเน็ต ดูบัวส์
‎และมอร์แกน ฟรีแมนในบทเล็กๆ ไม่มีบทพูด
‎ซึ่งเขาต้องรออีกเกือบ 20 ปี ‎ถึงจะได้บทที่ได้แสดงพลัง
‎และความสามารถในการพูด
‎เดวิสคว้าหนังเรื่องนี้ไว้ในกำมือจนถึงองก์สุดท้าย
‎ซึ่งหลักๆ คือเขาขอโทษ ‎ต่อความเสียหายที่ตัวละครของเขาได้ก่อไว้
‎ก็ได้ ผมผิดไปแล้ว โอเคไหม
‎ผมน่าจะรอดูก่อนว่าเรื่องอะไร
‎อาจจะรอให้เธอเอาขวดฟาดหัวคุณก่อน
‎ที่รัก ทั้งหมดที่ผมเห็น
‎คือมือยายแก่นั่นบนแก้มย้วย…
‎อดัม
‎การที่แวน พีเบิลส์สอดแทรก ‎ชีวิตคนดำที่ไม่สมเพชตัวเองเข้ามา
‎ในวงการอาร์ตเฮาส์ เป็นเรื่องที่แปลกใหม่
‎หนังค่ายใหญ่ติดชะงัก ‎กับความต้องการโบราณจากระบอบผู้ชายเป็นใหญ่
‎ที่ต้องหล่อหลอมวัฒนธรรม
‎แทนที่จะเปลี่ยนแปลงตามวัฒนธรรม
‎ซากละครเพลงสำหรับทุกเพศทุกวัย ‎ที่หลงแนวทางผิดๆ
‎อย่างเรื่องนี้
‎สุดยอดหนังที่ได้เข้าชิงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
‎แต่ข่าวดีที่สุดของปี 1968 ‎คือการยกระดับของซิดนีย์ พัวทิเยร์
‎จากที่เคยเสียสละตัวเอง ‎ให้ดาราหนังใหญ่ผิวขาวที่รับบทผิดแบบ
‎ไปเป็นคนที่ได้ครองโลก
‎ทั้ง "เกสฮูส์คัมมิ่งทูดินเนอร์" ‎และ "อินเดอะฮีตออฟเดอะไนต์"
‎ได้ฉายไปทั่วโลกเมื่อปี 1968 ‎ปีที่ได้เข้าชิงรางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
‎ซึ่งนักแสดงร่วมผิวขาว ‎ได้เห็นความร้อนแรงอันยิ่งใหญ่ของเขา
‎อย่าเข้าใจผมผิดนะ
‎ผมรักลูกสาวคุณ ไม่มีอะไรที่ผมไม่ยอมทำ
‎เพื่อทำให้เธอมีความสุข ‎เหมือนวันแรกที่ผมได้เจอเธอ
‎แต่ดูเหมือนว่าถ้าพวกคุณไม่ยอมรับ ‎เราก็ไม่ควรคบกันเลยสินะ
‎อย่างที่มาร์ค แฮร์ริสเขียนไว้ในหนังสือ ‎"พิกเจอร์สแอตอะเรโวลูชัน"
‎"พัวทิเยร์คือดาราบ็อกซ์ออฟฟิศ ‎อันดับหนึ่งในอเมริกา"
‎น่าเสียดาย เขาก็เป็นตัวอย่าง ‎การโต้ตอบของวงการบันเทิง
‎ต่อความสำเร็จของคนผิวสี
‎ดูจะไม่มีใครคิดเลยว่า ‎ถ้าซิดนีย์ พัวทิเยร์ดึงดูดผู้ชมได้
‎ผู้ชายหรือผู้หญิงผิวดำคนอื่นสักคน ‎ก็อาจจะทำได้เช่นเดียวกัน
‎นี่คือยุคที่คนดำคุยกับคนขาวในจอ
‎ถือเป็นความบันเทิงแบบผู้ใหญ่
‎(เกิดประเด็กถกเถียงไม่นานมานี้)
‎ความสำเร็จของคนดำในสื่อ
‎มักถูกมองว่าไม่แตกต่าง ‎จากการเจอธนบัตร 100 ดอลลาร์ในรถไฟใต้ดิน
‎ปรากฏการณ์ที่ไม่เกิดซ้ำ
‎เมื่อหนังห่วยๆ เริ่มสร้าง ‎โดยมีเอลวิส เพรสลีย์เป็นศูนย์กลาง
‎หรือเดอะบีตเทิลส์
‎ศิลปินที่เพลงชุดแรกในสหรัฐฯ ‎อยู่กับค่ายเพลงที่เจ้าของเป็นคนดำ
‎ทำไมถึงไม่มีใครตามหาผู้บุกเบิกเพลงร็อกหญิง
‎ไปต่อยอดอาชีพเล่นหนังเลย
‎(เดอะดัชเชส)
‎(เบ็ตตี้ เดวิส)
‎อีกไม่นาน วันใหม่ หรือคืนใหม่ก็มาถึง
‎ยุคที่ดาราผิวดำมีแนวโน้มจะได้รับการยอมรับ
‎ในวงการภาพยนตร์อิสระ
‎นักเขียนและผู้กำกับ จอร์จ โรเมโร ‎ได้สร้างแอ็กชันฮีโร่รูปแบบใหม่ขึ้นมา
‎โดยฝากหนังและปืนหนึ่งกระบอก ‎ไว้ในมือของดเวน โจนส์ นักแสดงผิวดำ
‎ในหนังทรงอิทธิพลตลอดกาลที่สุดเรื่องหนึ่ง
‎ผมว่าคุณควรใจเย็นๆ นะ
‎ฉันกรีดร้อง "จอห์นนี่ๆ ช่วยด้วย"
‎และโรเมโรยังออกนอกกรอบ ‎ด้วยการไม่เคยพูดถึงชาติพันธุ์ของตัวเอก
‎เพราะบทนั้นไม่ได้เขียนมาให้นักแสดงผิวดำ
‎เดี๋ยวผมจะกลับมาเสริมประตูกับหน้าต่าง
‎แต่ตอนนี้คุณจะปลอดภัย ตกลงนะ
‎โอเคนะ
‎คุณอยากให้คนดำอยู่ด้วย
‎เพราะเขาจะช่วยคุณออกไปได้
‎ถ้าคุณฆ่าเขา คุณก็ตาย
‎เรารู้วิธีหนีรอด
‎เรารู้วิธีหนีจากซอมบี้
‎เพราะเรารู้วิธีหนีจากต้นไม้ฆ่าคน
‎จากทุกอย่างที่เข้ามาเล่นงานเรา ‎เพราะเราเคย…
‎เรารู้วิธีหนีเอาตัวรอด
‎เรารู้วิธีหนีเอาตัวรอด แล้วปล่อยเรื่องอื่นเป็นไป
‎ภาพของผีดิบไล่ล่าคนที่อาจตกเป็นเหยื่อ
‎และหน้าต่างถูกปิดตายเพื่อไม่ให้พวกมันเข้า
‎ทำให้ผมนึกถึงภาพเหตุจลาจลในทีวี
‎ไม่เคยมีหนังเรื่องไหน ‎มีการเปรียบเทียบและอุปมามากขนาดนี้
‎ทั้งที่ตั้งใจ และไม่ได้เจตนา ‎เท่ากับ "ไนต์ออฟเดอะลิฟวิงเดด"
‎เอาล่ะ ซัดตรงหัวเลย กลางแสกหน้า
‎เพราะโจนส์ตาย ถูกฆ่าหลังจากสู้เพื่อช่วยคนขาว
‎"ไนต์ออฟเดอะลิฟวิงเดด" ‎จึงเป็นที่รักของกองทหารแอฟริกันอเมริกัน
‎พวกเขารู้สึกว่าเป็นการเปรียบเปรย ‎กับการไม่อยู่ข้างชาติพันธุ์ตัวเอง
‎นี่คือความคิดที่ผมได้ยินเป็นคำพูด ‎มาจากแฟนของพี่สาวผม
‎ยิงแม่นนี่
‎โอเค เขาตายแล้ว ‎ไปเก็บเขาซะ ต้องเผาอีกศพแล้ว
‎และในฉากจบที่สยองไม่แพ้ตัวภาพยนตร์
‎เขาถูกฆ่าแล้วโยนทิ้งลงบนกองศพ
‎ผมมีข่าวร้ายมากๆ มาบอกทุกคน
‎นั่นคือมาร์ติน ลูเธอร์ คิงถูกยิงเสียชีวิตในคืนนี้
‎ในเมมฟิส เทนเนสซี
‎ออกฉายในปีที่ ‎ด็อกเตอร์มาร์ติน ลูเธอร์ คิงถูกลอบสังหาร
‎และไม่กี่ปีหลังเหตุฆาตกรรม ‎เมดการ์ เอเวอร์สกับมัลคอล์ม เอ็กซ์
‎ฉากตายในหนังนี้มีนัยยะแฝงที่ใหญ่กว่า
‎ที่ผู้เขียนบทและผู้กำกับเคยจินตนาการไว้
‎ความสำเร็จของ "ลิฟวิงเดด" ‎ควรจะกลายเป็นข้อยืนยัน
‎ถึงความสนใจในนักแสดงผิวดำจากกระแสหลัก
‎ในปีที่มีปีเตอร์ เซลเลอร์ส ‎แสดงเป็นตัวละครเชื้อสายอินเดีย
‎ในหนังเสียดสีวงการ "เดอะปาร์ตี้"
‎ปี 1968 ยังเป็นปีที่มี ‎ยูล บรินเนอร์แสดงเป็นปันโช บีญา
‎และที่โชคร้าย วูดดี้ สโตรด ‎แสดงเป็นเผ่าอาปาเช
‎ภาพยนตร์อเมริกัน ‎มีผู้กำกับเป็นผู้ชายผิวขาวมาตลอด
‎แม้จะเป็นหนังเกี่ยวกับชีวิตคนดำ ‎ใช้นักแสดงผิวดำ
‎ผู้กำกับผิวดำก็ถูกกีดกัน
‎แม้ว่าตอนนี้คนดำจะมีมากถึง ‎ร้อยละ 30 ของผู้ชมที่เข้าโรงหนัง
‎เพื่อนร่วมงานของผม วิลเลียม กรีฟส์ ‎เพิ่งจบงานผลิตและกำกับ
‎ภาพยนตร์เรื่องแรกของเขา ‎"เทควันแอนด์เทคทู"
‎ซึ่งอยู่ในการตัดต่อขั้นสุดท้ายแล้ว
‎สวัสดีครับ ขอบอกไว้ให้ชัดเจนนะ
‎มีภาพยนตร์หลายเรื่องที่ผู้กำกับเป็นคนดำ
‎ในยุค 1940 เช่นพาวล์ ลินด์เซย์ ‎ออสการ์ มิโชซ์ และบิล อเล็กซานเดอร์
‎ผู้กำกับเหล่านี้ถูกปฏิเสธจากฮอลลีวูด
‎และหนังของพวกเขาก็ได้ดูกัน
‎แค่ในชุมชนคนดำทั่วประเทศเท่านั้น
‎หนึ่งในความเชื่อที่กลับมาปรากฏซ้ำบ่อยๆ
‎ในช่วงปี 1968-78
‎ที่ผู้กำกับผิวดำไม่กี่คน ‎ในที่สุดก็ได้ก้าวเข้ามาอยู่หลังกล้อง
‎คือเรื่องที่ว่านี่เป็นครั้งแรก ‎ที่ผู้กำกับผิวดำได้รับโอกาสแบบนี้
‎ที่จริง เพราะจำเป็นต้องทำ
‎ชาวแอฟริกันอเมริกันจึงได้เขียนบทและกำกับ
‎ในสมัยที่คนเดียวทั้งเขียนบทและกำกับ ‎เป็นเรื่องที่หาได้ยาก
‎และค่ายหนังก็ไม่สนับสนุน
‎แต่สื่อก็สนับสนุนโรงหนังและภาพยนตร์เหล่านี้
‎แม้ในยุคที่กระแสหลักเมินเฉย
‎ผู้ที่ได้มีจุดเริ่มต้นในยุคหนังใบ้
‎คือนักเขียนบท ผู้กำกับ ‎ที่บางครั้งก็ร่วมแสดง ออสการ์ มิโชซ์
‎เขาสร้างหนังสำหรับวงการโรงหนังคนดำ
‎ซึ่งหลายแห่งเริ่มกิจการทรุดหนัก
‎เพราะหนังคนดำไม่ได้มีฉายต่อเนื่อง
‎แม้คนดูหนังผิวดำจะมีสม่ำเสมอก็ตาม
‎พึงระลึกไว้ว่าค่ายหนังหลายแห่ง ‎ไม่กล้าก้าวล่วงเยอรมนี
‎ไม่กล้าเสี่ยงเสียธุรกิจที่นั่น
‎จนกระทั่งถูกนาซีขับไล่เมื่อปี 1942
‎แต่เงินจากชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎ก็ไม่ดีพอสำหรับพวกเขา
‎โรงหนังคนดำหลายแห่งเป็นแค่อาคารและห้อง
‎ที่ดัดแปลงเป็นโรงหนังเท่านั้น
‎ด้วยงบก้อนเล็กมากๆ ‎มิโชซ์และนักสร้างหนังคนอื่นๆ
‎แม้แต่คนขาวบางคนก็สร้างผลงานของตัวเอง
‎รวมถึงดัดแปลงหนังสือยอดนิยม ‎ที่พวกเขาไม่มีงบจ่ายค่าลิขสิทธิ์มากนัก
‎แต่ผู้เขียนก็ยอมตกลงด้วย
‎เพราะอยากให้ ‎หนังสือของพวกเขาได้กลายเป็นหนัง
‎แอสแตร์มักจะใช้ความสัมพันธ์ ‎แบบเจ้านายกับข้ารับใช้ในหนังของเขา
‎ให้เด่นชัดในฉากที่เขาเต้นแทปแดนซ์ ‎อยู่หน้ากลุ่มนักแสดงผิวดำ
‎เมื่อค่ายหนังเริ่มพังทลาย ‎ความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎ผู้กำกับอลิซ กีย์-บลาเช ‎ก็ตัดสินใจทำสิ่งที่ต่างไปโดยสิ้นเชิง
‎เมื่อปี 1912 เธอกำกับ "อะฟูลแอนด์ฮิสมันนีย์"
‎ซึ่งว่ากันว่าเป็นหนังเรื่องแรก ‎ที่นักแสดงเป็นชาวแอฟริกันอเมริกันทั้งหมด
‎งานศิลปะของเธอแสดงความเข้าใจอย่างขี้เล่น ‎และไม่ด้อยค่านักแสดงเหล่านั้น
‎เธอประสบความสำเร็จมากพอในยุคนั้น ‎จนค่ายหนังต่างๆ ต้องการตัว
‎และจากความใส่ใจรายละเอียด ‎ในการสร้างศิลปะของเธอ
‎มันก็ไม่แปลกที่เธอจะปฏิเสธโอกาส
‎ในการสร้างภาพยนตร์ทาร์ซานเรื่องแรก
‎(ทาร์ซานออฟดิเอปส์)
‎นักสร้างหนังผิวดำในยุคนั้น ‎เป็นคนรักหนังที่กระตือรือร้น มีแรงกระตุ้น
‎ที่สร้างภาพยนตร์อิสระเวอร์ชันแรกๆ
‎ในยุคนี้ "ภาพยนตร์อิสระ" ไม่ได้แปลว่า
‎เป็นคนนอกที่เท่ เป็นที่ต้องการตัว
‎ที่ความสำเร็จทำให้คุณ ‎ได้เข้าถึงทรัพยากรล้นหลาม
‎มันแปลว่าคุณถูกกีดกันจากโรงหนัง
‎โดยค่ายหนังที่เป็นเจ้าของ
‎คุณถูกทิ้งให้คิดหาวิธีส่งผลงานออกสู่ผู้ชมเอง
‎มิโชซ์กับคนอื่นๆ ที่คิดเหมือนเขา
‎ต่างก็สร้างหนังดราม่า หนังตลก ‎หนังเพลง หนังปริศนาฆาตกรรม
‎บางครั้งก็รวมหลายๆ แนวในหนังเรื่องเดียว
‎เพราะทรัพยากรของพวกเขามีจำกัด
‎แต่ความทะเยอทะยานไม่จำกัดเลย
‎เพราะในประวัติศาสตร์วงการหนังส่วนใหญ่
‎ค่ายหนังต่างยินดีเมินเฉยต่อเงินของคนดำ
‎และธุรกิจคนดำก็ตอบโต้ ‎อย่างที่เคยทำเสมอ ด้วยการสร้าง
‎เศรษฐกิจและวัฒนธรรมใต้ดินในพฤตินัย
‎แต่เราก็ยังไม่เห็นหลักฐานจนกระทั่งหลังจากนั้น
‎นักแสดงที่ผันตัวเป็นนักสร้างหนัง ‎วิลเลียม กรีฟส์ได้ใช้สื่อนี้
‎ในวิธีที่ปัจจุบันรู้สึกเหมือนนิยาย
‎หลังจากหมดความสนใจการแสดง
‎เพราะบทเชิดชูคนดำเรียบง่ายที่เขาได้รับ
‎นี่ ป้าแฮตตี้ ทุกอย่างดำเนินเร็วในยุคสงคราม
‎แม้แต่พิธีทางศาสนาของเราก็ต้องเร่ง
‎เขาเริ่มการสร้างหนังบุกเบิกวงการ
‎"ซิมบิโอไซโคแท็กซิพลาสซึม"
‎ไม่ ฉันบอกว่าอย่าแตะต้องฉัน ‎อย่าแตะต้องฉันอีก เด็ดขาด
‎ความทะเยอทะยานของ ‎"ซิมบิโอไซโคแท็กซิพลาสซึม"
‎ทั้งในเชิงทางการและอิสระ ‎มันยิ่งใหญ่ไม่แพ้ชื่อเรื่อง
‎มันเล่นกับกาลเวลาในทุกทางที่เป็นไปได้
‎ผู้กำกับ บิล กรีฟส์
‎เขาทำหนังไปไกลมากจนเขาไม่เห็นมุมมอง
‎ถ้าคุณถามเขาว่า "หนังเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร"
‎เขาจะให้คำตอบที่คลุมเครือยิ่งกว่าคำถาม
‎ฉันว่าเขาคงสับสนแนวทาง ‎เขาอยากเห็นฉากที่ถ่ายทำออกมาดี
‎เขาอยากใหนักแสดงของเขา ‎มีแรงบันดาลใจในบางแง่
‎ฉันคิดว่าเขาลังเลอยู่ระหว่างสองแนวทาง
‎นั่นคือทฤษฎีของฉันนะ
‎หลายสิบปีที่ผู้คนพูดจาสับสนวนเวียน
‎เพราะพยายามอธิบาย ‎"ซิมบิโอไซโคแท็กซิพลาสซึม"
‎ตอนนี้มันกลายเป็นหนังที่แพร่หลาย ‎จนกลายเป็นหนังแนวของตัวเอง
‎หนังแหวกแนว เสียดสีสังคม เล่นมุกแกล้ง
‎ผู้กำกับจูลส์ แดสซิน ‎ที่เคยถูก… ผมขอโทษที่ใช้คำนี้นะ
‎ขึ้นบัญชีดำ ได้นำการเมืองชาติพันธุ์ ‎มาใส่ในหนังระทึกขวัญของสตูดิโอ
‎ใน "อัปไทต์" ซึ่งเขาเขียนบท ‎ให้นักแสดงนำร่วมผิวดำ
‎แดสซิน, ดี, และเมย์ฟิลด์ ‎ทั้งหลักแหลม จริงจัง และไร้ยางอาย
‎กับการผนวกผลกระทบที่โลกผิดเพี้ยนไป ‎จากการตายของด็อกเตอร์คิงลงในหนังตามแนว
‎มาร์ติน ลูเธอร์ คิงถูกลอบสังหารเมื่อปี 1968
‎แม่ผมทิ้งทุกอย่าง แล้วไปงานศพเขา
‎แม่ไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้
‎แต่แม่ก็หยุดทำทุกอย่าง ‎แล้วใส่ชุดสวยที่สุดออกไป
‎มันแบบว่า "อ้าว นี่เรื่องสำคัญเหรอ"
‎ผู้ชายคนนี้เป็นบุคคลสำคัญ
‎สิ่งที่เขาทำมันสำคัญ สิ่งที่เขาพูดถึงมันสำคัญ
‎เรามีความสำคัญ
‎เสียง ความหวัง ความฝัน ‎และความทะเยอทะยานของเรา
‎ทุกอย่างนั้นมันมีความหมาย
‎เราถือว่าความจริงนี้เด่นชัดด้วยตัวมันเอง
‎"อัปไทต์" แสดงถึงความเจ็บปวดสะเทือนขวัญ
‎และความโกรธที่ไร้การควบคุม ‎ของสังคมที่โหยหาคำตอบ
‎หัวใจของหนังตามแนว
‎หนึ่งวันหลังจากด็อกเตอร์คิงถูกฆ่า
‎เราขึ้นเครื่องบินไปแอตแลนตา ‎จากมอร์เฮาส์ สเปลแมน
‎บินไปเมมฟิส ไปเดินขบวนกับคนเก็บขยะ
‎เรามีป้าย "ผมเป็นมนุษย์" ‎เราเคยมีป้ายแบบนั้นในบ้าน
‎ในหนังแนวโจรกรรมที่กล้าพลิกแพลง
‎กลุ่มนักปฏิวัติเตรียมการออกปล้น
‎ขณะที่คลีฟแลนด์กำลังสั่นคลอน ‎หลังจากการลอบสังหารด็อกเตอร์คิง
‎สมาชิกตัวหลักของทีม
‎ที่สับสนเพราะความโกลาหลจากการตายของคิง
‎กลับเกิดวิกฤตด้านจิตสำนึก
‎ทั้งชีวิตฉันไม่เคยรู้สึกแย่ขนาดนี้เลย
‎"อัปไทต์" คือเวอร์ชันร่วมสมัย ‎ของหนังจอห์น ฟอร์ดปี 1935
‎และเป็นจุดเริ่มต้นวัฏจักร ‎ที่ข้อกังวลของคนผิวดำกลายเป็นหนังรีเมค
‎นั่นคือหนังที่เหมือน ‎"ดิอินฟอร์เมอร์" ฉบับรีเมคใช่ไหม
‎ผมรู้จักเรื่อง "ดิอินฟอร์เมอร์" ‎พอได้ดูเรื่องนั้น ผมรู้เลยว่ามันคืออะไร
‎ลองมองดูสิ ทุกคนตั้งแง่สงสัย
‎ว่าคนบางแบบอาจจะเป็นตำรวจ
‎สมมติว่าคุณอยู่ปาร์ตี้ คุณส่งกัญชาต่อกัน
‎แล้วมีคนไม่สูบ ส่งให้คนอื่นต่อ
‎มันก็แบบ "อ้าวเฮ้ย หมอนี่ตำรวจ"
‎หรือมีคนทำตัวแปลกๆ ในกลุ่มช่วงที่เรา…
‎สมัยที่เราเป็นนักปฏิวัติ
‎สมัยที่เรามีกลุ่มปฏิวัติของตัวเอง
‎มันจะต้องมีคนน่าสงสัยเสมอ
‎การที่หนังเรื่องนั้นเป็นแบบนั้น ‎มันก็เหมือนเรื่องนั้น
‎ในอัตชีวประวัติ ‎บุกเกอร์ ที. โจนส์ ผู้แต่งเพลงประกอบ
‎บอกว่ามีคนเรียก "อัปไทต์" ‎เป็นหนังแบล็กซ์พลอยเทชันเรื่องแรก
‎ในอีกทวีป จากอีกวัฒนธรรม
‎มีหนังสตูดิโอจากอิตาลี
‎และเช่นเดียวกับหนังหลายเรื่องที่เปลี่ยนสื่อนี้ไป
‎มันเป็นหนังจากแนวที่ถูกปฏิเสธ ‎ในฐานะหนังเกรดต่ำ
‎ในกรณีนี้ หนังสปาเก็ตตี้เวสเทิร์น
‎พอหนังฉายไปได้สักพัก
‎ฉากนี้คือสิ่งที่ผู้กำกับอยากใช้
‎เพื่อทิ่มแทงใจกลางความคาดหวังของผู้ชม
‎การให้เฮนรี่ ฟอนด้า ‎เป็นตัวละครเลือดเย็นมีผลอย่างรุนแรง
‎เขาคือเข็มทิศทางศีลธรรม ‎ของวงการหนังอเมริกา
‎แต่ไอแซก เฮย์ส ด้วยความต้องการหนังฮิต
‎เขาได้แรงบันดาลใจจาก ‎การใช้ฟอนด้าที่บิดเบี้ยวของลีโอน
‎นักแสดงที่เป็นจุดสูงสุด ‎ของคุณธรรมคนขาวในหนัง
‎ร่วมกับจอห์น เวย์น, ‎จิมมี่ สจวร์ต, และเชอร์ลีย์ เทมเพิล
‎เฮย์สที่เป็นนักแสดงและโปรดิวเซอร์ ‎ประทับใจมากจนสร้างผลงานเพลงชิ้นนี้
‎เฮย์สบอกผมว่าเขาอยากหนีแอร์เสีย
‎ที่สแต็กซ์สตูดิโอด้วยการไปดูหนังเรื่องนี้
‎ซึ่งเขาดูมาอย่างน้อยสิบรอบแล้ว
‎ความโดดเด่นของวูดดี้ สโตรดได้โน้มน้าวเฮย์ส
‎ว่าสักวันเขาอาจเป็นดาราได้
‎และเป็นหนังแนวที่คนดำ ‎มีส่วนร่วมแค่ไม่เกินชายขอบ หนังคาวบอย
‎ที่สำคัญกว่านั้น "วันซ์อัปพอนอะไทม์" ‎ได้กระตุ้นให้เฮย์สสร้างผลงานนี้ขึ้น
‎สำหรับอัลบั้มฮอตบัตเทิร์ดโซล
‎เมื่อกอร์ดอน พาร์กส์ดัดแปลง ‎นิยายกึ่งอัตชีวประวัติของเขาเป็นหนัง
‎"เดอะเลิร์นนิ่งทรี" ในปี 1969
‎เขาได้สร้างหนังเรื่องแรกที่ได้งบจากสตูดิโอ ‎ของผู้กำกับชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎วอร์เนอร์บราเธอร์สได้กำไรคุ้ม ‎จากช่างภาพที่ผันตัวมาเป็นนักสร้างหนัง
‎เขาเขียนบท กำกับ ผลิต และแต่งเพลงประกอบ
‎เขาล้อเล่นกับผมว่า ‎เหตุผลเดียวที่เขาไม่ได้นำแสดงเอง
‎ก็เพราะเขาตัวสูงเกินไป
‎"เลิร์นนิ่งทรี" เป็นเรื่องของนิวต์ ‎เด็กอายุ 12 ในช่วงหน้าร้อนปีหนึ่ง
‎มีเหตุการณ์หนึ่งที่ส่งผลกระทบ ‎ที่หนังเรื่องนี้หนีไม่พ้น
‎หนีเร็ว ทัค หนีไป
‎ฉากที่รุนแรงมาก ‎มันดูเหนือความจริง และสมจริงเกินไป
‎ฉากที่ไม่ได้รับการยอมรับในยุคนั้น
‎หยุดนะ ให้ตายสิ ฉันยิงนะ
‎ไม่เห็นต้องยิงกันเลย ทัค
‎จะได้เห็นว่าโจรมีจุดจบยังไง
‎ฉากแบบที่เราทุกคนรู้จัก ‎แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในหนัง
‎พาร์กส์บอกผมด้วยว่า ‎เขายัดสิ่งต่างๆ ลงในหนังให้มากเท่าที่จะทำได้
‎เช่นภาพสวยงามภาพนี้ ‎ที่ยึดแนวหนังคาวบอยให้กับผู้ชมผิวดำ
‎เพราะเขาไม่รู้เลย
‎ว่าเขาจะมีโอกาสได้ทำหนังอีกเรื่องหรือไม่
‎ปี 1969 พาเราจากความเหนือจริง ‎ไปสู่ความไม่สมจริง
‎ความบ้าคลั่งเบ่งบานอย่างเต็มที่
‎ในหนังตลกปฏิวัติวงการเกี่ยวกับการปฏิวัติ ‎ของนักเขียน-ผู้กำกับ โรเบิร์ต ดาวนีย์ ซีเนียร์
‎หนังเสียดสีโฆษณา "พัตนีย์ สโวป"
‎เครื่องปรับอากาศกินไม่ได้
‎ในเรื่องนี้ ผู้ชายผิวดำ พัตนีย์ สโวป
‎ได้รับตำแหน่งประธานบริษัทโฆษณาอย่างกะทันหัน
‎คุณจะเป็นประธานที่ยอดเยี่ยม
‎และเข้ามาพลิกผันวิธีการทำธุรกิจ ‎ของบริษัทในทันที
‎ผมรู้สึกว่าที่นี่มีพรสวรรค์ ‎ที่ยังไม่ได้ดึงออกมาใช้อีกเยอะ
‎ผมไม่ได้ทำนะ
‎แล้วนายทำอะไร วัดไข้เธอหรือไง
‎หัวหน้า อย่าไล่ผมออกเลย ‎ผมมีเมีย มีลูกสามคน กับลูกม้าเชตแลนด์
‎เราสื่อคำพูดด้วยหนังตลก ‎ได้มากกว่าหนังที่จริงจัง
‎ผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่คนดำมีไว้ใช้เอาตัวรอด
‎เราต้องทำให้คนดูขำโดยสอดแทรกเนื้อหา
‎ดาวนีย์เห็นช่องว่าง
‎ที่เราจะได้เล่น ได้เข้าไปเปิดช่อง ได้กัด
‎แล้วผมก็ไม่อยากใช้คำว่า "อัจฉริยะ" ‎แต่มันเป็นความคิดที่แวบเข้ามา
‎เพราะไม่พอใจการแสดงของดารานำ ‎นักแสดงอาร์โนลด์ จอห์นสัน
‎ผู้กำกับดาวนีย์พากย์เสียงตัวเอง ‎ทับเสียงตัวเอกผิวดำลงไป
‎ความจริงและจิตวิญญาณ
‎- ทีเอส เบบี๋ ‎- ใช่เลย
‎แน่นอนว่าเป็นการกระทำที่ส่งอิทธิพลภายหลัง
‎กับบทที่ได้เข้าชิงออสการ์ ‎ของลูกชายเขาใน "ทรอปิกธันเดอร์"
‎เพราะฉันพยายามไต่เต้า แต่มันก็ยาก
‎- ไม่ นายก็ดูดีนะ ‎- มีเคล็ดลับไหม
‎(เดธไรดส์อะฮอร์ส)
‎ปี 1969 คือยุคแห่งความเปลี่ยนแปลง ‎ของวงการหนังคนดำ
‎ซึ่งเรื่องราวต่างๆ เริ่มมอง ‎หัวข้อที่โหดร้ายและสมจริงขึ้น
‎เกี่ยวกับชีวิตคนดำในอดีต
‎เช่นเดียวกับหนังอเมริกันเรื่องแรกๆ ‎ที่เล่าเรื่องอย่างชัดเจนโหดร้าย
‎เกี่ยวกับระบบทาส
‎หนังเรื่อนั้นชื่อว่า "สเลฟส์"
‎ซึ่งดิออนน์ วอร์วิกทั้งแสดงนำ
‎และมอบเสียงร้องเพลง ‎เกี่ยวกับความเจ็บปวดอีกแบบหนึ่ง
‎ที่เราอาจจะคาดหวังจากเธอด้วย
‎ออสซี่ เดวิสรับบททาส ‎ที่พยายามยึดติดกับเหตุผล
‎ในระบบที่ไม่มีเหตุผล
‎พันสองร้อยนับสอง ใครสู้อีกไหม
‎การปลุกปั่นช้าๆ อย่างสง่างามของเดวิส ‎ไม่ได้ปกปิดความสิ้นหวังของเขา
‎ที่จริง มันเน้นยำเรื่องนี้
‎ความโกลาหลในประวัติศาสตร์ ‎ยังดำเนินต่อไปเมื่อรูเพิร์ต ครอสส์ได้เป็น
‎นักแสดงผิวดำคนแรกที่ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง ‎รางวัลออสการ์สาขานักแสดงสมทบยอดเยี่ยม
‎ใน "เดอะรีเวอร์ส"
‎คันนี้สตาร์ตยังไงนะ
‎ความลื่นไหลขำขันของครอสส์ทำให้แมคควีน ‎หลุดพ้นจากตัวละครหลงตัวเองพูดน้อย
‎เขาให้ความสนใจกับครอสส์
‎และทำให้เราได้ให้เกียรติครอสส์ในวิธีเดียวกัน
‎สิบปีก่อนหน้านี้ ครอสส์นำแสดงใน "ชาโดว์ส"
‎หนังดราม่าเรื่องชาติพันธุ์ปี 1959 ‎ของจอห์น คาสซาเวทิสที่แน่นอนว่าเป็นหนังอิสระ
‎ชอบเรื่องกระต่ายกับต้นไม้ไหม
‎ไม่เห็นเคยได้ยินเลย
‎เรื่องที่กระต่ายตกจากต้นไม้แล้วบอกว่า
‎"ให้ตายสิ ต้องเป็นนกถึงจะพรอดรักบนนั้นได้"
‎ผู้กำกับมาร์ค ไรเดลล์
‎ที่รู้จักครอสส์จากแอคเตอร์สสตูดิโอ ‎ดึงเขามาร่วมแสดงในเดอะรีเวอร์ส
‎รูเพิร์ต ครอสส์สูง 195 เซนติเมตร
‎ผมรู้ว่าเขาเหมาะกับบทที่แสดงร่วมกับสตีฟ
‎มันยอดมากที่ได้ขับรถไปบ้านสตีฟ แมคควีน
‎เพราะที่นั่นมีโรงรถสิบโรงได้
‎มีรถทุกแบบ เฟอร์รารี่ แอสตัน มาร์ติน
‎มอเตอร์ไซค์แข่ง
‎เป็นบ้านที่ใหญ่มากๆ ‎มีลานหน้าบ้าน มันมโหฬารมากๆ
‎แล้วรูเพิร์ตก็ไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
‎ผมต้องบอกเลย ผมก็ไม่เคยเห็น ‎จนกระทั่งได้เจอสตีฟ
‎ผมใช้ชีวิตสมถะกว่านั้นหน่อย ‎แต่แน่นอนว่าดีกว่ารูเพิร์ต
‎ที่ไม่มีเงิน แล้วก็ใช้ชีวิตเหมือนนักแสดงอายุน้อย
‎เราเดินเข้าไปในบ้าน แล้วรูเพิร์ตก็ได้เจอสตีฟ
‎สตีฟเงยหน้ามองเจ้ายักษ์ ‎แล้วเราก็นั่งในห้องสมุดกัน
‎สตีฟเริ่มคุยเรื่องเทควันโด
‎เขาเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้
‎เขาสอนท่าต่างๆ ให้รูเพิร์ต ‎แล้วรูเพิร์ตก็บอกว่า
‎"ไม่ คุณทรงตัวไม่อยู่" ‎รูเพิร์ตนั่งพูดบนเก้าอี้นะ
‎ผมเห็นสตีฟมองเขา แล้วบอกว่า "อ้อเหรอ"
‎เขาก็บอก "ใช่ คุณทรงตัวไม่อยู่หรอก
‎ท่ายืนคุณมันผิด" ‎แล้วสตีฟก็บอกว่า "มาทำให้ดูซิ"
‎แล้วรูเพิร์ตก็ลุกขึ้นยืนตัวตรง
‎ทั้งคู่ยืนเผชิญหน้ากัน แล้วในสองวินาที
‎สตีฟก็ลอยไปไกล
‎ไปกองอยู่ใต้โต๊ะบิลเลียดห้องข้างๆ เลย
‎ผมคิดเลย "หนังเรื่องนี้จบแล้ว
‎รูเพิร์ตโดนถอดแน่แล้ว"
‎แต่ความจริงคือสตีฟก็ตื่นเต้น
‎ที่ผู้ชายคนนี้ไม่กลัวเขาเลย
‎ในจำนวนศิลปินหัวก้าวหน้า ‎ผู้อยากรู้อยากเห็นในวงการหนังแอลเอ
‎ซึ่งมีทั้งแจ็ค นิโคลสัน ‎และนักเขียนบทโรเบิร์ต ทาวน์
‎รูเพิร์ต ครอสส์เป็นบุคคลที่มีเสน่ห์ ‎ได้รับการชื่นชมจากพรสวรรค์
‎เมื่อจิม บราวน์กับรูเพิร์ต ครอสส์
‎นำเสนอความเป็นชายคนดำรูปแบบใหม่
‎บราวน์เป็นคนที่สุภาพและใจร้อนไปพร้อมกัน
‎ส่วนครอสส์ก็ยิ้มอวดเก่ง
‎มูฮัมหมัด อาลี สำหรับผม ‎เขาเป็นคนดังผิวดำคนที่สอง
‎ที่เป็นที่นิยมทั้งในหมู่คนดำและคนขาว
‎เขาแสดงออกถึงความสุภาพ ‎และความอวดเก่งในแบบของตัวเอง
‎ในสารคดีปี 1970 ‎"เอเคเอ. แคสเซียส เคลย์"
‎เขาจ้างให้ทนายช่วยไม่ให้เขาติดคุก
‎จ่ายค่าเลี้ยงดูให้ภรรยาคนแรก
‎เลี้ยงดูภรรยาคนปัจจุบันกับลูก
‎สารคดีที่ไม่ธรรมดานี้ได้ถ่ายทอดอาลี ‎ในระหว่างช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของตัวตนเดิม
‎กับตัวตนที่เขาจะกลายเป็น
‎มันสำคัญเพราะแสดงถึงการควบคุมตัวเอง
‎ที่จะเป็นแก่นสำคัญของหนังคนดำ
‎และคนดำลักษณะนั้นคนแรก ‎ที่แจ้งเกิดได้แบบเดียวกับอาลี
‎ไม่พยายามหลบซ่อนจากสายตาสื่อกระแสหลัก
‎ก็คือแจ็ค จอห์นสัน ‎ซึ่งความลำบากของเขาถ่ายทอดไว้ในละคร
‎และบัดนี้กลายเป็นหนังเรื่อง ‎"เดอะเกรตไวต์โฮป"
‎ที่เจมส์ เอิร์ล โจนส์จะได้เป็น ‎ชายผิวดำคนที่สอง
‎ที่ได้เสนอชื่อเข้าชิงรางวัล ‎นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม
‎(เดอะเกรตไวต์โฮป (1970) ‎ผู้กำกับ มาร์ติน ริตต์)
‎เจมส์ เอิร์ล โจนส์สร้างผลงาน ‎ด้วยบทหนุ่มเซ็กซี่หุ่นล่ำ
‎เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งของอาชีพในจอของเขา
‎- ไม่ๆ ฉัน… ‎- ใส่เสื้อผ้าซะ คุณแบคแมน
‎- เราจะพาคุณเข้าเมือง ‎- เจค
‎ไม่ต้องตกใจไป แต่งตัวเถอะ
‎เซ็กซ์ข้ามชาติพันธุ์ ‎และความอึดอัดจากเรื่องนั้น
‎ก่อกระแสความกังวลในวงการหนังปี 1970
‎"เดอะเกรตไวต์โฮป" ย้ำเตือนผู้ชมว่า
‎ความสัมพันธ์ในหนังแบบนั้น ‎มีพื้นฐานจากความจริง
‎การเปลี่ยนแปลงนั้นทำให้นักสร้างหนัง ‎ผู้เป็นที่เคารพอย่างน้อยหนึ่งคนไปไม่เป็น
‎ผู้กำกับวิลเลียม ไวเลอร์ ซึ่งฝีมือของเขา ‎ในการถ่ายทอดการเปลี่ยนแปลงทางสังคม
‎เห็นได้จากในหนังหลายเรื่อง ‎เช่น "เดอะเบสต์เยียร์สออฟอาวร์ไลฟ์ส"
‎ไวเลอร์ได้สร้างแบบแผนด้วยหนังต้นแบบ ‎เรื่องโรคจิตแอบตาม "เดอะคอลเลคเตอร์"
‎หนังเรื่องสุดท้ายของเขาคือ ‎"เดอะลิเบอเรชันออฟ แอล. บี. โจนส์"
‎แล้วพลังในการถ่ายทอดดราม่า ‎ที่ทันสมัยนาทีต่อนาทีของเขาก็หายไป
‎กับหนังที่เวอร์เกินจริง ‎กับการใช้ผู้หญิงผิวดำเป็นวัตถุทางเพศ
‎- อยากไปหาทนายเหรอ ‎- ที่รัก คุณทำแขนฉันเจ็บนะ
‎อยากไปหาทนายเหรอ ‎คิดว่าจะไม่มีใครเตือนคนขาวหรือไง
‎ฉันเคยเห็นคนโง่นะ แต่เธอนี่โง่ได้โล่เลย
‎หลังจากกำกับสารคดี "คิง: อะฟิล์มด์เรคอร์ด"
‎ซิดนีย์ ลูเม็ตก็หันไปทำสิ่งที่ฟังดูยั่วยวน
‎สคริปต์ของกอร์ วิดัล ‎ที่ดัดแปลงมาจากละครของเทนเนสซี วิลเลียมส์
‎เกี่ยวกับชาติพันธุ์และเซ็กซ์
‎กับเจมส์ โคเบิร์น, ‎โรเบิร์ต ฮุกส์, และลินน์ เรดเกรฟ
‎ผลลัพธ์จากการพยายามปั่นกระแส ‎ก็คือ "ลาสต์ออฟเดอะโมบิลฮอตช็อต"
‎ที่ได้จัดเรตเป็นเรตเอ็กซ์
‎เพราะมีฉากที่ดูเหมือนชายคนดำ ‎มีเซ็กซ์กับหญิงคนขาว
‎ฝาตู้อบพังแล้ว
‎หลังคาก็รั่ว ห้องน้ำก็น้ำไหลทั้งวัน
‎แถมคุณก็หล่อเกินจะเป็นเจ้าของบ้าน
‎ทักษะการหว่านเสน่ห์ของไดอาน่า แซนดส์ ‎เห็นชัดใน "เดอะแลนด์ลอร์ด" ปี 1970
‎และเรื่องราวแรกๆ ของความโกลาหลนี้ ‎ที่เกิดจากคนขาวที่ถืออภิสิทธิ์เกินตัว
‎ที่เข้ามาพัฒนาพื้นที่ ‎ถนนบรุกลินย่านคนดำก็ได้สานต่อกระแส
‎ที่นักเขียนผิวดำ บิล กันน์สร้างหนังจากนิยาย
‎โดยนักเขียนผิวดำ คริสติน ฮันเตอร์
‎ท่าทางติดดิน เป็นธรรมชาติ ‎ของนักแสดงรายนี้เกิดมาเพื่อขึ้นจอ
‎แซนดส์สามารถถ่ายทอด ‎ด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ และรอยยิ้ม
‎ได้พอๆ กับที่นักแสดงส่วนใหญ่ทำได้ ‎ด้วยบทยาวหลายหน้า
‎ไดอาน่า แซนดส์คือคุณป้าที่สมบูรณ์แบบ ‎เพราะเธอรู้วิธีเป็นขาใหญ่
‎เธอเป็นคนที่ใจดีมาก
‎เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข
‎ปี 1970 นิยายของเขสเตอร์ ไฮมส์ ‎ในที่สุดก็ได้เป็นหนังขึ้นจอที่สมเหตุสมผล
‎ในผลงานกำกับเรื่องแรก
‎ออสซี่ เดวิสได้พลิกผันความเชื่อผิดๆ ‎ที่มีมายาวนานเกี่ยวกับสาวเซ็กซี่ผิวดำ
‎ด้วยการใช้ฉากจากนิยายของไฮมส์
‎ในหนังสือของเขา ไฮมส์เพิ่มความขมขื่นลงไป
‎ในเรื่องราวกลับตาลปัตรเรื่องนี้ ‎เกี่ยวกับผู้หญิงผิวดำล่อลวงตำรวจผิวขาว
‎ให้ต้องอับอายเรื่องเซ็กซ์
‎เถอะนะ ที่รัก
‎ได้โปรด
‎การดัดแปลงเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ ‎ได้เพิ่มความสุขสม
‎ให้กับคนดูที่เบื่อการด้อยค่าคนดำ
‎และสนุกกับการพลิกบทของเดวิส ‎ภายใต้หลังคาโรงละคร
‎หยุดนะ นี่ตำรวจ
‎หนังตำรวจฮาร์เล็มจอมโหด ‎ตามตำราเก่าของเดวิส
‎คือเรื่องราวที่ขี้เล่นและใช้คนดำเป็นศูนย์กลาง ‎ที่ได้ก่อให้เกิดแนวคิดไฮสไตล์
‎เพลงประกอบโดยผู้แต่งเพลงประกอบ "แฮร์" ‎กอลต์ แมคเดอร์มอตในฉากแอ็กชันคนดำ
‎ตำรวจสายสืบที่แต่งตัวหรูหรา
‎รับบทโดยก็อดฟรีย์ เคมบริดจ์ผู้หน้าบึ้ง ‎กับเรย์มอนด์ เซนต์ฌากส์ผู้โมโหง่าย
‎คือส่วนหนึ่งของกลุ่มนักแสดงละครเวทีผิวดำ ‎อันกระตือรือร้นที่เดวิสได้รวบรวม
‎- อะไรน่ะ ‎- ดูนี่สิ
‎คุณพระช่วย เสื้อสีฟ้าที่เขาใส่
‎กับสูทที่เขาใส่
‎แล้วเขาก็เล็มหนวด เขาเนี้ยบสุดๆ ไปเลย
‎นายเห็นไอ้ตัวตลกขาวนั่น ระบุตัวมันได้ไหม
‎ไม่รู้สิ ผู้หมวด อาจจะได้ อาจจะไม่ได้
‎คนพวกนั้นหน้าเหมือนกันหมดสำหรับผม
‎ในฐานะที่เขาก็เป็นนักแสดงละครเวที ‎เดวิสรู้ว่าผู้ชมจะตอบสนอง
‎ต่อความอบอุ่นที่นักแสดงผิวดำรู้สึกได้ ‎จากความยิ่งใหญ่ของพวกพ้อง
‎นี่คือแง่มุมที่เขาอาจจะอยากให้ ‎ผู้ชมภาพยนตร์ได้สัมผัส
‎มีจินตนาการอยู่เยอะมาก ‎ใน "คอตตอนคัมส์ทูฮาร์เล็ม"
‎มันเป็นเทพนิยาย
‎แต่ข้อดีของมันก็คือ
‎ออสซี่ เดวิสใช้ฮาร์เล็ม
‎ในแบบที่ผมคิดว่าไม่เคยเห็นมาก่อน
‎มันเป็นต้นตำรับสุดๆ
‎มันเป็นตัวของตัวเองสุดๆ
‎เขาฉายจินตนาการให้ดู ‎ท่ามกลางความเป็นจริงของฮาร์เล็ม
‎เดวิสนำวลีจากนักปฏิวัติผิวดำ
‎มาใช้เป็นเพลงโต้ตอบ
‎ดำพอสำหรับฉัน
‎ผมตั้งตารอวันที่ ‎ความภาคภูมิใจของคนดำจะเป็นที่เฉลิมฉลอง
‎จากสังคมโดยรวม แทนที่จะถูกมอง ‎เป็นการเรียกร้องความเปลี่ยนแปลง
‎ซึ่งจะว่าไปมันก็ใช่ ‎แต่เพลงนี้มอบจังหวะไพเราะให้มัน
‎ดำพอสำหรับฉัน
‎นั่นคือประโยคเดียวที่เล่นซ้ำๆ ตลอดเรื่อง
‎ซึ่งมันวิเศษเลย
‎ผมดำพอสำหรับคุณไหม
‎คาลวิน ล็อกฮาร์ตกับวิธีใช้วลีนี้เวลาเขาพูด
‎แล้วก็อดฟรีย์ เคมบริดต์ ‎ก็มีวิธีใช้วลีนี้ของตัวเอง
‎ดำพอสำหรับคุณไหมล่ะ
‎มันเปลี่ยน มันแปรสภาพ มันมีหลายความหมาย
‎ดำพอสำหรับนายไหม
‎ไม่พอ แต่เดี๋ยวก็พอ
‎ทุกวันนี้มันยังเข้าถึงได้
‎แม้เดวิสจะเล็งเห็นความจำเป็น
‎ที่ต้องทำให้ผู้แต่งเพลงประกอบ ‎เป็นส่วนหนึ่งของการเล่าเรื่อง
‎ด้วยการให้แมคเดอร์มอตมีส่วน ‎กับ "คอตตอนคัมส์ทูฮาร์เล็ม"
‎แต่ยังต้องใช้เมลวิน แวน พีเบิลส์ ‎เพื่อให้ดนตรีสื่อสาร
‎ธรรมชาติที่น่าตกใจของประสบการณ์คนดำได้
‎หนังปี 1970 ของเขา ‎"วอเตอร์เมลอนแมน" เป็นหนังเสียดสี
‎ซึ่งชายคนขาวเสรีนิยม ‎ตื่นมาพบว่าตัวเองกลายเป็นคนดำ
‎แสดงให้เห็นถึงความกลัวความเป็นคนดำ ‎อย่างลึกซึ้งของเหล่าคนขาว
‎ก็อดฟรีย์ เคมบริดจ์เปลี่ยนโทน ‎จากตรงไปตรงมาและตลก
‎เจฟฟ์ มีนิโกรอยู่ในห้องน้ำ
‎ไปเป็นการแสดงตัวละคร ‎ที่ผ่านการสังเกตอย่างรอบคอบและลึกซึ้ง
‎ที่เปลี่ยนแปลงไปจากการได้รับความเห็นใจ
‎วิวัฒนาการที่แวน พีเบิลส์อยากให้ผู้ชมได้สัมผัส
‎ตอนเราแต่งงานกัน ‎ฉันไม่รู้เลยว่าจะเป็นความรักข้ามชาติพันธุ์
‎- คุณไม่เคยบอกฉันเลย ‎- ผมก็เพิ่งรู้เหมือนกัน
‎แวน พีเบิลส์ผสมผสาน ‎พล็อตเรื่องที่เบาบางกับลูกเล่นหลอกคนดู
‎ด้วยการผสมแนวคิดสเกตช์คอเมดี้ ‎ที่ถ่ายทอดในแบบหนังใหญ่ได้อย่างดีเยี่ยม
‎จนสร้างเป็นผลงานภาพยนตร์อันละเอียดอ่อน
‎เกี่ยวกับอำนาจของการเริ่มตระหนักรู้ ‎และความรับผิดชอบต่อคนดำ
‎คิดจะไปไหนน่ะ
‎- ผมจะไปกินมื้อเที่ยงกับคลาร์ก ดันวูดดี้ ‎- ในนี้ไม่ได้
‎ในโลกยุคโรคระบาด "วอเตอร์เมลอนแมน" ‎ได้ความอมตะขึ้นมาใหม่
‎เพราะบัดนี้ คนขาวเข้าใจ ‎ถึงแนวคิดของชีวิตที่เสี่ยงจะถึงจุดจบ
‎ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเท้าออกประตูหน้าบ้าน
‎อย่างที่ชาวแอฟริกันอเมริกันประสบมาตลอด
‎เช่นเดียวกับกอร์ดอน พาร์กส์ ‎ใน "เดอะเลิร์นนิ่งทรี" เมื่อปีก่อน
‎แวน พีเบิลส์ก็แต่งเพลงประกอบ ‎ให้ผลงานกำกับระดับสตูดิโอเรื่องแรกของเขา
‎ตอนพ่อผมสร้าง "วอเตอร์เมลอนแมน" ‎พวกเขาพยายามจะตัดสินใจ
‎ว่าจะให้ "วอเตอร์เมลอนแมน" ‎ฉายในโรงหรือเปล่า
‎พวกเขาเปิดรอบปฐมทัศน์เล็กๆ ‎แล้วผู้ใหญ่ในวงการก็มากันครบ
‎ทุกคนเป็นคนขาว
‎มีคนดำอยู่คนหนึ่ง ชื่อวิลลี่ ‎เขากวาดพื้นห้องฉายหนัง
‎พ่อผมคุยกับวิลลี่ ให้เงินเขานิดหน่อย
‎แล้วบอกว่า ‎"ตอนที่ฉายหนังของผม คุณต้องชอบนะ"
‎วิลลี่ก็เลยไปเข้าชมหนัง ‎โรงฉายเรื่อง "วอเตอร์เมลอนแมน"
‎วิลลี่บอกเลย "ดูนั่นสิ
‎สนุกจริงๆ เลยนะ"
‎แล้วทุกคนก็มองเขา "แหม วิลลี่ชอบเรื่องนี้ด้วย"
‎วิลลี่ก็บอก "แน่นอนครับ เจ้านาย ‎หนังดีจริงๆ ดูนั่นสิ"
‎"วิลลี่ นี่มันตลกสำหรับคุณเหรอ"
‎"ใช่ครับ ผมรอไปดูไม่ไหวแล้ว ‎มันจะฉายโรงจริงเมื่อไหร่"
‎แล้วหนังก็ได้ฉายโรง ‎นี่คือตัวอย่างกลุ่มเป้าหมายคนเดียว
‎พ่อผมเล่นยิวยิตสูกับเชื้อชาติ ‎แล้วก็พลิกเกมใส่พวกคนขาว
‎กอร์ดอน พาร์กส์ได้สร้าง ‎หนังระดับสตูดิโอเรื่องที่สองเมื่อปี 1971
‎โดยผสมผสานดนตรีกับภาพยนตร์อย่างเต็มรูปแบบ
‎เป็นการกล้าแหวกแนวจากเพลงประกอบสตูดิโอ ‎ที่ได้อิทธิพลจากยุโรปตามสูตรคลาสสิค
‎ด้วยหนังเรื่องนี้ พาร์กส์ได้ทำตามแผน ‎ที่จะดึงไอแซก เฮย์สมาร่วมงานด้วย
‎(ชาฟต์)
‎"ชาฟต์" ไม่ใช่แค่หนังเปิดตัว ‎มันเป็นการประกาศ
‎ด้วยวิธีเดียวกับที่หนังอย่าง ‎"อีซี่ไรเดอร์" แสดงออกชัดเจนว่า
‎"นี่คือยุค 1960"
‎"ชาฟต์" ก็วางรากฐานด้วยความข่มขวัญ ‎และความอวดเก่งแบบคนเมืองที่แสดงออกว่า
‎"นี่คือยุค 1970"
‎ซึ่งนักสืบเอกชนไม่ต้องแต่งตัวมอมแมม
‎หรือซ่อนจากสายตาใคร
‎ความใหม่และความกล้าเล่น ‎ของกล้องที่ตามถ่ายภาพคนดำ
‎ในเสื้อโค้ตหนังไปทั่วแมนแฮตทัน
‎นักสืบเอกชน ที่แต่งตัวเหมือน
‎นักปฏิวัติผสมกับผู้กำกับ กอร์ดอน พาร์กส์
‎ขณะที่เสียงกลองไฮแฮตกระตุ้นให้ผู้ชมตื่นเต้น
‎กล้องไม่ได้แอบถ่ายพระเอก
‎แต่ล็อกเป้ามาที่เขา
‎การผสมผสานนี้ ‎เปลี่ยนแนวทางของวงการหนังไปตลอดกาล
‎ตั้งแต่การเป็นหนังจากสตูดิโอ
‎ที่มีชื่อเสียงยาวนาน ‎ว่าสร้างผลงานเกี่ยวกับอเมริกาในอุดมคติ
‎ที่วางคนผมตรง ตาสีฟ้าเป็นมาตรฐานความงาม
‎ชาฟต์ "พ่อยอดชายของหญิงสาวทุกคน" ‎ไม่มีใครชมคนดำแบบนั้นหรอก
‎คุณไม่เป็นไรนะ
‎ที่รัก คุณไม่เป็นไรใช่ไหม
‎ผมเริ่มรู้สึกเหมือนเป็นเครื่องจักร
‎ไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย
‎(ภาพยนตร์เรื่องนี้อุทิศให้ ‎ชายหญิงผิวดำที่เหลือทนกับชนชั้นปกครอง)
‎ปี 1971 แวน พีเบิลส์เลือกสร้างหนัง
‎เกี่ยวกับความน่ากลัวที่ไม่รู้จบ ‎ที่คนดำชาวอเมริกันต้องเผชิญ
‎"สวีต สวีตแบ็กส์แบดแอสซอง"
‎แค่ชื่อเรื่องก็ทำให้หนังเรื่องนี้ ‎เป็นส่วนหนึ่งของการปฏิวัติ
‎ที่คงไม่ได้ออกฉายทีวี
‎ในสมัยนั้น สถานีโทรทัศน์ ‎ไม่มีทางฉายหนังแบบนั้น
‎หรือหนังจุดชนวนปลุกปั่นที่มาพร้อมเรื่องนี้
‎นี่มันอะไรกัน
‎ในยุคก่อนที่หนังโป๊จะเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้
‎ในยุคที่เรื่องเซ็กซ์ของคนดำยังคงเป็นมุกเด็ด
‎"สวีตแบ็ก" แสดงความกล้า ‎ด้วยการเปลี่ยนเซ็กซ์ของคนดำเป็นการแสดงโชว์
‎โดยไม่ยอมตัดภาพหันกล้องไปทางอื่นเลย
‎นี่คือผลงานสร้างสรรค์ ‎อย่างบรรจงของแวน พีเบิลส์
‎เครื่องมือที่ทำให้ผู้ชมเข้าใจ ‎ว่าการถูกมองเป็นวัตถุมันเป็นอย่างไร
‎การใช้คำว่า "แบดแอส" ในชื่อเรื่อง ‎เป็นการกระทำที่เท่มากๆ
‎ซึ่งแทบจะรับประกันว่า ‎หนังเรื่องนี้จะถูกจัดเป็นเรตเอ็กซ์
‎ซึ่ง "สวีตแบ็ก" ก็ได้เรตนั้นในท้ายที่สุด
‎เมลวิน แวน พีเบิลส์ใช้ข้อดี ‎ของการฉวยผลประโยชน์
‎กับลัทธิเสรีนิยมใหม่ในวัฒนธรรมภาพยนตร์ ‎ให้เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง
‎เขาชอบความกล้าบ้าบิ่นของการเป็นชายผิวดำ
‎ที่ไว้หนวดเครา สูบซิการ์
‎เป็นการแสดงออกในวัฒนธรรมกระแสนิยม
‎ที่อมตะไม่แพ้รอยยิ้มของเอลวิส เพรสลีย์ ‎และเล็บมือของเมแกน เดอะสตัลเลียน
‎"สวีตแบ็ก" เกิดขึ้นในยุคที่ ‎เรตเอ็กซ์เพิ่งจะถูกคิดค้นขึ้น
‎และหนังโป๊ก็แพร่จากโรงหนังเถื่อนในเมือง
‎ออกสู่ชานเมือง
‎"มิดไนต์คาวบอย" ‎กลายเป็นหนังเรตเอ็กซ์เรื่องแรก
‎ที่ได้รางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
‎และเรื่องเดียว
‎สแตนลีย์ คิวบริคสร้าง ‎"คล็อกเวิร์กออเรนจ์" และได้รับเรตเอ็กซ์
‎ส่วนมาร์ลอน แบรนโด‎้ ‎กับผู้กำกับเบอร์นาโด้ เบอร์โตลุชชี่
‎ก็ได้รับเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ ‎จากหนังเรตเอ็กซ์ "ลาสต์แทงโก้อินปารีส"
‎แล้วก็ยังมีผลงานของคนดำ ‎กับหนังวิจารณ์สังคมเรตเอ็กซ์ "ไลลาห์"
‎พร้อมเพลงประกอบจากตำนานฟังก์ ‎เบอร์นาร์ด เพอร์ดี้
‎ถึงแม้ว่าสมาคมภาพยนตร์ ‎จะเสนอเรตจีใหหนังเรื่องนี้
‎พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสิน ‎ชะตาของคนดำว่าเป็นเรตจีหรือเอ็กซ์
‎แต่แวน พีเบิลส์ก็สร้างกระแสโดยไม่ตั้งใจ ‎ด้วยการปล้นเรตเอ็กซ์
‎มีข่าวลือว่าเขาจัดหนังเป็นเรตเอ็กซ์ด้วยตัวเอง
‎เพราะนั่นคือตัวอักษรเดียว ‎ที่คณะกรรมการจัดเรตติ้งไม่ได้จดลิขสิทธิ์
‎ซึ่งทำให้ทุกคนรู้ว่า ‎พวกเขาสามารถใช้ตัวเอ็กซ์ได้ตามใจ
‎แล้วโลกใหม่ที่กล้าเล่น ‎ของดับเบิลเอ็กซ์และทริปเปิลเอ็กซ์ก็เกิดขึ้น
‎ยังไงซะ คุณก็ไม่เคยได้ยิน ‎เรตดับเบิลอาร์ หรือทริปเปิลพีจี-13
‎เช่นเดียวกับ "วอเตอร์เมลอนแมน" ‎"สวีตแบ็ก" ก็เปิดฉากด้วยฉากวิ่ง
‎แต่ในกรณีนี้ ไม่ใช่เพื่อเป็นมุกตลก
‎สวีตแบ็กกำลังวิ่งหนีอาชีวิตรอด ‎การเคลื่อนไหวดูจะเป็นสิ่งที่รักษาชีวิตเขา
‎เพราะส่วนใหญ่ของเรื่องนี้ ‎คือการเคลื่อนไหวไปด้านหน้า
‎แวน พีเบิลส์จึงเลือกนักดนตรี ‎ไม่ใช่แค่เพื่อมาแต่งเพลงประกอบ
‎เขาให้วงเอิร์ธ, วินด์, แอนด์ไฟเยอร์ ‎เป็นผู้ร่วมสมคบคิด
‎เขามีเลขาฯ ที่ผมแอบชอบ ‎ผมคิดว่าทุกคนแอบชอบพริสซิลลา
‎ผมแอโฟรเธอเหมือนวงแหวนนางฟ้า ‎ผมคิดแบบ "พระเจ้า ดูพริสซิลลาสิ
‎เธอใส่อะไรมานะ
‎วันนี้พริสซิลลาจะใส่ชุดอะไรมา"
‎แต่พริสซิลลาก็มีแฟนที่ค่อนข้างขี้หึง
‎เธออยากแสดงในหนัง ‎แต่แฟนบอกว่า "คุณเล่นหนังไม่ได้นะ"
‎แต่เขาเองกลับตั้งวงใหม่ ‎ชื่อ "เอิร์ธ, วินด์, แอนด์ไฟเยอร์"
‎เขาบอกว่า "คุณห้ามเล่นหนังกับเมลวิน ‎แต่ผมอยากทำเพลง"
‎และผลงานของพวกเขาก็ช่วยส่งเสริม ‎ความระแวงจนเหงื่อตกของ "สวีตแบ็ก"
‎ต่างจากเพลงอาร์แอนด์บีหวานๆ ทรงพลัง
‎ในผลงานต่อๆ มาที่เราจะรู้ ‎ได้ทันทีว่าเป็นเอิร์ธ, วินด์, แอนด์ไฟเยอร์
‎เพลงประกอบ "สวีตแบ็ก" ของพวกเขา ‎คือริ้วเสียงที่ไม่ลงรอยในเพลงแจ๊ซล้ำยุคเสียงสูง
‎โดยมีเสียงกลองให้จังหวะเป็นพื้นหลัง
‎ดนตรีมีอยู่เพื่อให้เรารู้
‎ว่าเรากำลังถูกพาดิ่งลงไป ‎ในโลกที่หนังคอยหลีกเลี่ยง
‎มันผสมผสานหลายแนวได้ลงตัว
‎โดยมีปฏิกิริยาฉับไวไม่แพ้ผู้กำกับแวน พีเบิลส์
‎หนีไป สวีตแบ็ก
‎หนีไปซะ ไอ้เบื๊อก
‎พวกมันละเลงเลือดน้องสาวนาย ‎แต่ไม่มีทางละเลงเลือดฉันได้
‎หนีไป สวีตแบ็ก
‎หนีไป ไอ้เบื๊อก
‎"พวกมันละเลงเลือดแม่นาย
‎พวกมันละเลงเลือดพ่อนาย ‎แต่ไม่ทางละเลงเลือดฉันได้"
‎พ่อให้ผมคุยกับคนในล็อบบี้
‎พ่อถามว่า "แกคิดว่าไง" ‎ผมก็ตอบไป แล้วพ่อก็บอกว่า
‎"พ่อไม่สนหรอกว่าแกคิดยังไง ‎เดี๋ยวพ่อหาคำตอบเองทีหลัง
‎ไปคุยกับคนในล็อบบี้ ‎ลองถามดูว่าเขามองหนังเรื่องนี้ยังไง
‎รู้จักหนังเรื่องนี้ได้ยังไง แล้วคิดยังไงกับมัน"
‎ต้องเป็นผู้กำกับทฤษฎีออเตอร์ ‎นักจัดโชว์ และนักขายอย่างเทลวิน
‎ถึงจะเข้าใจว่าการทำให้นักแต่งเพลง ‎เป็นหุ้นส่วนด้านการสร้างสรรค์โปรเจกต์
‎แทนที่จะเป็นแค่ลูกจ้าง
‎คือการที่ผู้กำกับลงทุนกับอนาคตของหนัง
‎เมลวินมองเห็นอนาคตนั้น ‎ในแบบที่ต่อมาจะเป็นจุดเริ่มต้น
‎ของแนวทางใหม่ในวงการภาพยนตร์
‎เริ่มแรก เขาใช้เรื่องราวการขายหนัง ‎เพื่อทำการตลาด
‎ไม่งั้นเขาจะได้หนังคนดำ ‎ที่คงแทบจะไม่ได้รับความสนใจเลย
‎ที่สำคัญกว่านั้น เขาปล่อยซาวด์แทร็กออกมาก่อน
‎โดยหวังพึ่งการที่ผู้คนเห็นชื่อหนังมากขึ้น ‎จะเป็นเครื่องมือการขาย
‎เขาเป็นทั้งศิลปินและนักธุรกิจ
‎ถึงเป็นศิลปะก็ไร้ค่า ถ้าไม่มีใครได้ดู
‎กอร์ดอน พาร์กส์ได้เปลี่ยน ‎คนที่จะเป็นตัวเอกในหนังคนดำได้
‎สวีตแบ็กกับชาฟต์เจริญรอยตามมูฮัมหมัด อาลี
‎เข้าสู่ยุคที่คนดำไม่ต้องขออนุญาตมีตัวตนอีกต่อไป
‎ฉากของพวกเขาสร้างมา ‎เพื่อแสดงออกถึงความแน่วแน่
‎แทนที่จะชวนให้คิด
‎ถึงทัศนคติง่ายๆ สบายๆ ‎เป็นการแหวกแนวจากคนถ่อมตนน่าคบหา
‎ระยะห่างจากความเข้มงวดและย้อนแย้ง ‎บังคับให้ผู้ชมเข้าใจได้เอง
‎แทนที่จะต้องอธิบายทุกอย่าง
‎ฟังที่ผมจะบอกนะ ลุง ผมมาช่วย
‎ผมเป็นทูตสวรรค์ของพระเจ้า
‎แฮร์รี่ เบลาฟอนเต ‎นำความดุดันที่อ่อนโยนของเขา
‎กลับมาสู่จอเงินอีกครั้งใน "ดิแองเจิลเลวีน"
‎หนังดราม่าเชิงทดลองที่เขาสร้างเอง
‎เป็นการจบช่วงเนรเทศตัวเอง ‎ด้วยหนังตลกแนวอัตถิภาวะ
‎ที่เสนอมุมที่แตกต่าง ‎ต่อโจทย์ที่ราล์ฟ เอลลิสันตั้งขึ้น
‎ในนิยายของเขา "อินวิซิเบิลแมน"
‎"ผมทำยังไงถึงได้ทั้งดำ ‎เคร่งศาสนา และสวรรค์นำโชค"
‎ผมคือทูตสวรรค์
‎มาพาฉันขึ้นสวรรค์เหรอ
‎เปล่า
‎ผมมาเพื่อมอบชีวิตให้คุณ
‎ในบทที่ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น ‎คู่ขนานไปกับพันธสัญญาใหม่
‎ซิดนีย์พัวทิเยร์แสงนำในบทบราเธอร์จอห์น
‎ในหนังแฟนตาซีเรื่องนี้ ‎พัวทิเยร์เป็นคนแปลกหน้าที่อ่อนน้อม
‎ที่ถูกส่งมายังเขตสงคราม ‎ต้องเก็บงำความเห็นชอบและมุมมองตัดสิน
‎ในฐานะทูตสวรรค์แห่งความตายพูดน้อย ‎ที่ติดชะงักอยู่ระหว่างอดีตกับปัจจุบัน
‎นิทานเจตนาดีเรื่องนี้ ‎แต่งขึ้นเพื่อสะท้อนความลำบากของพัวทิเยร์เอง
‎ออสซี่ เดวิสสร้างผลงาน ‎ต่อจาก "คอตตอนคัมส์ทูฮาร์เล็ม"
‎ด้วยดราม่าที่โฟกัสกับความตึงเครียด ‎ของหญิงผิวดำหลายรุ่น
‎ในครอบครัวเดียวกัน
‎พระผู้เป็นเจ้า ถ้าทรงช่วยลูกซื้อบ้านนี้ให้แม่
‎ลูกจะไม่ขออะไรจากพระองค์อีกเลย เอเมน
‎ตัวเอกหญิงสาวของเขา ‎ที่ต่อสู้เพื่อให้คนรับฟัง และเพื่ออนาคต
‎เป็นหัวข้อที่ใกล้เคียง ‎กับความจริงที่ไร้ข้อสงสัย
‎ยิ่งกว่าผลงานเรื่องก่อนหน้า
‎นักเขียนบทและผู้กำกับ ‎อุสมาน เซมเบนเคยกล่าวไว้ว่า
‎"ระหว่างครอบครัวในหนัง ‎เรื่อง 'ซาวน์เดอร์' กับ 'แบล็กเกิร์ล'
‎มีจักรวาลที่ครบทุกองค์ประกอบ
‎นั่นคือหนังแบบที่ผมอยากสร้าง"
‎และจักรวาลหนังที่เขาได้เห็น ‎ก็ดลใจให้เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพ
‎ถ่ายทอดผลกระทบ ‎ของการขาดผู้ชายในครัวเรือนผิวดำ
‎มีเหตุผลจำนวนหนึ่งที่แย้งว่า
‎ปี 1939 คือปีที่ดีที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์
‎แต่เรื่องที่ถูกมองข้าม ‎คือปี 1939 ได้ยืนยันสถานะของหนังอเมริกา
‎ว่าเป็นนักสร้างเรื่องเล่าของโลก
‎ผมไม่เชื่อว่าปีที่มี "กอนวิทเดอะวินด์" ‎จะมีเสน่ห์แบบนั้นได้
‎กลุ่มผู้บริหารสตูดิโอ ‎ได้สร้างความเชื่อผิดๆ ในวัฒนธรรมกระแสนิยม
‎ที่ทำให้พวกเขามีโอกาส ‎หนีจากต้นกำเนิดไปได้ไกลที่สุด
‎พวกเขาเสกอเมริกา ‎เวอร์ชันหลงตัวเองให้เกิดขึ้นจริงได้
‎อเมริกาที่ไม่เคยมีอยู่จริง
‎แต่ความเชื่อส่วนใหญ่ของประเทศยังคงมีอยู่
‎ประเทศส่วนใหญ่ก็อาจจะยังมีเช่นกัน
‎ปี 1939 ได้ปล่อยให้ค่ายหนังเร่งผลิต
‎ผลงานที่พวกเขามองว่ามีศีลธรรมและวรรณกรรม
‎และเอาใจผู้ชมกระแสหลัก ‎ด้วยการสร้างความเชื่อกลบเกลื่อนความผิด
‎ผมรู้ ฮัค ผมเป็นมาสชองเธอ
‎แต่บางครั้ง ผมก็อดคิดไม่ได้ว่ามันถูกต้องไหม
‎นี่คือก้าวที่ไกลกว่าการเข้ายึดครอง ‎และการล่าอาณานิคมทางวัฒนธรรม
‎นักแสดงผิวขาวถ่ายทอด ‎วัฒนธรรมได้ดีกว่านักแสดงละตินมาก
‎รวมถึงชาวเกาะแปซิฟิก
‎คุณโดโรธี มาร์ช
‎กับการแสดงเลียนแบบ บิล โรบินสัน
‎ราชาแห่งฮาร์เล็ม
‎คนดำ
‎การทำร้ายร่างกายถือเป็นคำชม
‎ที่สำคัญที่สุด มีการส่งต่อในปี 1939
‎ที่ตอกย้ำอำนาจของความเชื่อ ‎ที่เป็นศูนย์กลางและด้อยค่าความสามารถ
‎เกี่ยวกับสถานะของคนดำในสังคม
‎เลิกงานได้
‎- ใครบอกให้เลิกงาน ‎- ฉันบอกให้เลิกเอง
‎ฉันเป็นหัวหน้า ‎ฉันคือคนบอกว่าเมื่อไหร่เลิงาน ทาร่า
‎เลิกงานได้
‎ทั้งสองเรื่องคือหนังจากนิยาย
‎หนังทำรายได้สูงสุดตลอดกาล ‎จนกระทั่งปี 1925
‎คือ "เดอะเบิร์ธออฟอะเนชัน" ‎ของดี. ดับเบิลยู. กริฟฟิธ
‎หนังที่ฮิตยิ่งกวานั้น ‎คือ "กอนวิทเดอะวินด์" ในปี 1939
‎ที่รักษาสถิติบ็อกซ์ออฟฟิศไว้ได้จนถึงปี 1965
‎และแซงคว้าแชมป์อีกครั้งในปี 1971
‎ปี 1972 ควรจะเป็นปี ‎ที่อาชีพของรูเพิร์ต ครอสส์เริ่มรุ่งโรจน์
‎แฟนคลับของเขา แจ็ค นิโคลสัน ‎โรเบิร์ต ทาวน์ และผู้กำกับฮาล แอชบี้
‎ไดสร้างบทให้ครอสส์ ‎ในหนังที่ดัดแปลงจาก "เดอะลาสต์ดีเทล"
‎แต่ครอสส์กลับล้มป่วยด้วยลูคีเมีย ‎ก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มขึ้น
‎การถ่ายทำถูกเลื่อนออกไป ‎ด้วยหวังว่าเขาจะจะได้ร่วมแสดง
‎แต่ครอสส์เสียชีวิตไปก่อนที่การถ่ายทำจะเริ่มขึ้น
‎ในบทความของนิตยสารเอสไควร์
‎แอชบี้หวนนึกถึงอารมณ์ขัน ‎และความสง่างงามของครอสส์ก่อนตาย
‎คำว่า "เจ้าบทเจ้ากลอนกัดแซะ" ถูกคิดขึ้น
‎เพื่อบรรยายถึงสไตล์ของแอชบี้ ‎และได้แรงบันดาลใจจากมุมมองของครอสส์
‎ไอแซก เฮย์สทำการแสดงของเขา ‎ในงานมอบรางวัลออสการ์ปี 1972
‎ที่เขาเป็นคนดำคนแรกที่ได้รับรางวัล ‎เพลงประกอบยอดเยี่ยม
‎เพื่อแสดงถึงความยิ่งใหญ่ ‎ของ "ฮอตบัตเทิร์ดโซล" ให้ทั้งโลกได้รู้
‎สำหรับผมที่ดูอยู่ที่บ้าน และตื่นเต้น
‎ไปกับการดูเฮย์สเปลี่ยนโซ่ล่ามทาส ‎เป็นเสื้อเกราะซูเปอร์สตาร์
‎มันรู้สึกเหมือนดาวหางพุ่งเข้าชนโลก
‎ชั้นบรรยากาศเปลี่ยนไป
‎บอกให้เราได้รู้ว่าทุกอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิม
‎นั่นเป็นการผสมผสานที่สับสนและตื่นเต้น
‎ที่ได้แสดงถึงองค์ประกอบ ‎ที่ทำให้วัฒนธรรมหนังคนดำมีเสน่ห์
‎ยิ่งกว่าหนังจากกลุ่มที่เรียกว่า "กระแสหลัก"
‎องค์ประกอบนั้นคือความเป็นฮีโร่
‎เอาล่ะ ไอ้แมลงสาบ เริ่มใหม่แต่แรกอีกทีนะ
‎ที่ต่างจากนักแสดงผิวขาว
‎ที่ใช้ความน่าเวทนาเป็นองค์ประกอบตกแต่ง
‎นักแสดงคนดำเล่นบทฮีโร่กึ่งตัวร้าย ‎ด้วยความมั่นใจที่คาบเส้นกับฮีโร่
‎แล้วข้าล้ำมเส้นนั้นไปอีก
‎คุณจะต้องกลับเข้าไป
‎เพราะคุณไม่่ได้ทำอะไรเลย ‎นอกจากพูดเรื่องความรักและสันติสุข
‎คุณไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย แปลว่าต้องสู้ต่อไป
‎ไปพูดจนกว่ามันจะเกิดขึ้น ‎แต่เราจะกลับไปจุดนั้นไม่ได้
‎เพราะเราไม่ได้ออกมาจากจุดนั้นแต่แรก
‎จากกระแสของ "ชาฟต์" ‎ได้ก่อให้เกิดหนังฟิล์มนัวร์รีเมคต่ำชั้น
‎"ฮิตแมน" หนังดัดแปลงจาก "เก็ตคาร์เตอร์"
‎คุณคือซูเปอร์สตาร์ตัวจริงเลย ที่รัก
‎และ "คูลบรีซ" ‎ก็เป็นรีเมคอีกฉบับชอง "ดิแอสฟอลต์จังเกิล"
‎ที่ทำให้ชื่อหนังยิ่งตรงตัวอักษร
‎ยิ่งกว่าที่หนังคลื่นลูกใหม่จะกล้าฝันว่าเป็นไปได้
‎ในหนังเหล่านี้ ตัวเอกก้าวเข้าสู่เฟรม
‎ด้วยความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน ‎ในหนังที่ไม่ใช่เรื่องสังคมชั้นล่าง
‎ไม่อยากจะพูดหรอกนะ
‎แต่เรานี่มันหล่อโคตรๆ เลยว่ะ
‎ใช่
‎ปีที่เป็นจุดสูงสุดของหนังคนดำ ‎ได้เคลื่อนขอบเขตมากมายหลายอย่าง
‎จนวงการหนังเลี่ยนไปตลอดกาล
‎เป็นครั้งแรกที่หญิงผิวดำสองคน ‎ได้ชื่อเข้าชิงรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
‎ไดอาน่า รอสส์ในบทนำเรื่องแรก
‎และซิซิลี่ ไทสันผู้สง่างามใน "ซาวน์เดอร์"
‎ยังอีกนานกว่าจะถึงฤดูเก็บเกี่ยวนะ คุณเพอร์กิน
‎กว่าจะถึงตอนนั้น เนธานคงกลับมาแล้ว
‎ถ้าเขาไม่กลับมา เชื่อฉันได้เลย ‎ฉันกับเด็กๆ จะเก็บเกี่ยวเอง
‎ฉันไม่มีโอกาสได้เจอคุณซิซิลี่ ไทสัน
‎เธอทำให้ฉันนึกถึงยายเสมอ
‎เธอเป็นตัวแทนของความสง่างาม ‎แล้วก็ความสูงส่งแบบ…
‎แค่จากการเคลื่อนไหวและการพูด
‎ไม่
‎แม่คิดว่าจะอบเค้ก ‎ให้เดวิด ลีเอาไปให้พ่อคราวนี้
‎ฉันดีใจที่ได้เจอซิซิลี่ ‎เพราะฉันโตมากับหนังของซิซิลี่ ไทสัน
‎มันรู้สึกดีที่ได้เห็นพวกเดียวกัน
‎หนังเหล่านีคือเรื่องของพวกเรา
‎ลูกพ่อ อย่าชินกับที่นี่ให้มากไปนะ
‎เพราะไม่ว่าลูกจะเป็นอะไร พ่อก็ยังรักลูก
‎ซึ่งผลงานนี้ก็ทำให้ดารานำแสดงร่วม ‎พอล วินฟิลด์ได้ชิงนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมด้วย
‎ตอนเด็กๆ ผมไม่รู้สึกว่าตัวเอง ‎จะหลงใหลกับหนังที่พวกเราเป็นเหยื่อ
‎ที่เราไร้พลัง ผมไม่อยากได้สิ่งนั้นตอนเด็กๆ
‎ผมเพิ่งได้ดู "ซาวน์เดอร์" อีกรอบ ‎เมื่อไม่นานนี้ แล้วผมก็เข้าใจมากขึ้นตอนโต
‎ผมเห็นหลายๆ แง่ในหนัง ‎ที่ตอนเด็กๆ ผมมองไม่ออกเลย
‎และไดอาน่า รอสส์ ‎ก็ได้เข้าชิงนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
‎จากบทนำเรื่องแรก ‎ในหนังเกี่ยวกับบิลลี่ ฮอลิเดย์เรื่องแรก
‎"เลดี้ซิงส์เดอะบลูส์" จากค่ายโมทาวน์
‎มันไม่ใช่หนังเกี่ยวกับความเป็นคนดำ ‎เหมือนเรื่องอื่นๆ หลายๆ เรื่อง
‎มันคือเรื่องของพรสวรรค์
‎เป็นเพราะชุดของบ็อก แม็คกี้ ‎กับความงามของไดอาน่า รอสส์
‎กับบิลลี่ ดี วิลเลียมส์ ก็นะ มันยอดมาก
‎แฟรงค์ ยาบลานส์บริหารพาราเมาต์
‎เขาบอกเบอร์รี่ กอร์ดี้ ‎หลังจากได้ดูหนังฉบับตัดต่อเบื้องตัน
‎ว่าค่ายจะไม่เพิ่มงบให้เรื่องนี้อีก
‎แล้วเบอร์รี่ กอร์ดี้ก็บอกแฟรงค์ว่า
‎"เรายังสร้างไม่เสร็จ ‎เรายังมีงานต้องทำอีกเยอะ"
‎แล้วแฟรงค์ก็บอกว่า…
‎ฉันจะไม่เล่าว่าจริงๆ แฟรงค์พูดยังไง
‎แต่หลักๆ เขาบอกว่า ‎มันเหมือนเราเป็นหนองในแล้วจะเอาไปติดเขา
‎เพราะเราไม่เคยทุ่มงบสร้างมากกว่านี้
‎กับ "หนังคนดำ" มาก่อนเลย
‎เขาถามว่า "แฟรงค์ ผมทำยังไงได้บ้าง"
‎เขาก็ตอบว่า "เขียนเช็คให้ผมสองล้าน ‎แล้วคุณอยากทำอะไรก็ทำเลย"
‎แล้วเขาก็ทำ
‎"เลดี้ซิงส์เดอะบลูส์" ‎เป็นโชว์หรูเล่นใหญ่จัดเต็มเรื่องแรกๆ
‎เป็นจุดเริ่มต้นที่น่าทึ่ง ‎ของความสวยหรูของคนดำในภาพยนตร์
‎เวลาคิดถึงไดอาน่า รอสส์ ‎ฉันจะคิดถึงแฟชั่นด้วย
‎และฉันอ้างอิงแฟชั่นจากเธอบ่อยแค่ไหน
‎ทั้งงานพรมแดงหรืองานถ่ายแบบ
‎หรือคิดตัวละครต่างๆ ที่ฉันได้สร้างขึ้น
‎นิ้วมือ ทรงผ และทุกๆ อย่าง
‎มันแบบว่า "คุณพระช่วย"
‎แล้วเธอก็แสดงเป็น
‎ไม่ใช่แค่สำหรับรอสส์ ‎แต่สำหรับนักแสดงนำร่วมของเธอด้วย
‎ตัวแทนสุดหล่อผิวเข้มสูงยาวขนานแท้
‎บิลลี่ ดี วิลเลียมส์
‎ตอนที่บิลลี่ ดี วิลเลียมส์ เข้ามา
‎ผู้หญิงทุกคนในฮอลลีวูดทักทายเขา
‎ฉันบอกเลย "คุณพระ
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ตอนแรกที่ผมเดินลงบันไดไป ‎ผมก็หลงรักตัวเองเข้าแล้ว
‎ผมบอกว่า "คุณพระคุณเจ้าช่วย"
‎สาวๆ หลงผมเต็มเลย
‎อยากให้แขนผมหลุดก่อนเหรอ
‎แม้แต่ฉากนั้น "อยากให้แขนผมหลุดก่อนเหรอ"
‎ผมคุมตัวเองไม่อยู่เลย
‎ผมขำไม่หยุด เพราะผมได้แสงไฟพิเศษ
‎มันเหมือนสมัยหนังเก่าๆ
‎ผมขำไม่หยุดเลย
‎ผมต้องคุมตัวเอง
‎มันตลกมากสำหรับผมนะ เพราะมันเป็นสิ่งที่…
‎ไม่เคยเกิดขึ้นกับผมมาก่อน
‎จากประสบการณ์ที่เคยแสดงหนังมา
‎ปี 1972 เป็นปีแจ้งเกิดสำหรับคนเก่งผิวดำ
‎นักเขียนบทละคร ลอนนี่ เอลเดอร์ที่สาม ‎ได้เข้าชิงรางวัลบทภาพยนตร์จาก "ซาวน์เดอร์"
‎และที่สำคัญกว่านั้น นั่นคือปีที่
‎ผู้หญิงผิวดำได้เข้าชิง ‎รางวัลบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมเป็นครั้งแรก
‎ซูซานน์ เด พาสส์ หนึ่งในทีมเขียนบท ‎ของเลดี้ซิงส์เดอะบลูส์
‎นั่นคือความสำเร็จครั้งเดียว ‎ก่อนที่ดี รีสจะได้เข้าชิงรางวัลในปี 2017
‎จากบทภาพยนตร์เรื่อง "มัดบาวด์" ซึ่งทำให้เธอ
‎เป็นผู้หญิงผิวดำคนที่สอง ‎ที่ได้เข้าชิงรางวัลบทภาพยนตร์
‎คุณกอร์ดี้ส่งสคริปต์ให้ฉัน แล้วบอกว่า
‎"ลองอ่านนี่แล้วบอกผมหน่อยว่าคิดยังไง"
‎แล้วฉันก็สะพรึงไปเลย
‎เพราะฉันรู้สึกว่ามันเหมารวมมาก
‎มุมมองเรื่องตัวตนของพวกเรา
‎แทนที่จะเป็นตัวเราที่สามารถเป็นได้
‎ฉันเลยร่วมงานกับซิดนีย์ ฟิวรี่ ‎แล้วคริส คลาร์กก็เข้ามาเสริม
‎เธอเป็นศิลปินในค่าย เป็นผู้หยิงฉลาดมาก
‎ฉันกับเธอกลายเป็นทีมเดียวกัน
‎เมล็ดได้ถูกหว่านไว้ในเรื่องนี้
‎สำหรับผลงานที่จะกลายเป็น ‎เรื่องราวที่สำคัญที่สุดของยุคนั้น
‎การมีส่วนร่วมของผู้หญิงเริ่มโดดเด่นขึ้นมา
‎นอกจากรางวัลต่างๆ แล้ว ‎วงการหนังรุ่นปี 1972 ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
‎(บัคแอนด์เดอะพรีชเชอร์ (1972) ‎ผู้กำกับ ซิดนีย์ พัวทิเยร์)
‎หนังคาวบอย "บัคแอนด์เดอะพรีชเชอร์" ‎ที่กำกับโดยซิดนีย์ พัวทิเยร์
‎และเขาก็ยังนำแสดงเอง ‎ร่วมกับแฮร์รี่ เบลาฟอนเต
‎เบลาฟอนเตตั้งความหวังไว้กับหนังเรื่องนี้ ‎ที่ไม่ได้กลายเป็นความจริง
‎ที่น่าเสียดายมากๆ ‎คือได้รู้ว่าสังคมคนดำไม่ให้การสนับสนุน
‎ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าถูกหักหลัง
‎ผมรู้สึกว่า "ทำไมสังคมคนดำ ‎ไม่สนับสนุนหนังเรื่องนี้
‎เหมือนที่คนขาวสนับสนุน ‎'บุตช์ แคสซิดี้แอนด์เดอะซันแดนซ์คิด'
‎นี่คือเรื่องนั้นเวอร์ชันของเรา ‎แต่พวกเขาไม่สนับสนุน"
‎แล้วผมก็ได้รู้ว่าผมมีอุปสรรคหลายอย่าง
‎มุมมองคนดำที่มองตัวเอง
‎และมุมมองคนดำที่โลกมองเรา
‎เฟรด วิลเลียมสันนำแสดง ‎ในหนังคาวบอยทาสล้างแค้น
‎"เดอะเลเจนด์ออฟนิกเกอร์ชาร์ลีย์"
‎ชื่อเรื่องที่เรียกว่าหน้าด้าน ‎และน่าโมโหแม้แต่ในยุคนั้น
‎จะว่าไป ชื่อเรื่องนั้นเลิกใช้ไปแล้ว
‎ตอนนี้หนังเปลี่ยนชื่อเป็น ‎"เดอะเลเจนด์ออฟแบล็คชาร์ลีย์"
‎โปสเตอร์หน้าไม่อายนี้
‎ที่ใช้โปสเตอร์ ‎ออกแนวดาแกโรไทป์บ่งบอกทุกอย่าง
‎"ใครไปเตือนแดนตะวันตกทีซิ ‎พี่มืดชาร์ลีย์ไม่หนีอีกแล้ว"
‎และในที่สุดคนดำก็ได้อยู่ ‎ในหนังสยองขวัญในบทที่จริงจังบ้าง
‎กับวิลเลียม มาร์แชลผู้โดดเด่น ‎ที่แสดงนำเป็นแวมไพร์ผู้น่าอนาถ แบล็คคิวลา
‎ระบบทาสก็มีข้อดีนะ ผมเชื่ออย่างนั้น
‎"ข้อดี" เหรอ
‎เจ้าพบข้อดีในความป่าเถื่อนเหรอ
‎ผมคิดเสมอว่าข้อดีของ ‎การเหยียดผิวที่ฝังลึกในสถาบัน
‎ที่กีดกันคนดำจากบทศูนย์กลาง ‎ในหนังสยองขวัญก็คือ
‎สำหรับชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎ความเข้าใจโดยนัยแฝง
‎ว่าไม่มีพลังเหนือธรรมชาติ ‎หรือภัยการสิ่งร่างของปีศาจใดๆ
‎จะเลวร้ายไปกว่าการเป็นทาส
‎หรือการทดลองที่ทัสคีกี
‎หรือเอ็มเม็ตต์ ทิลล์ คนดำผู้บริสุทธิ์ตัวจริง
‎ที่ตกเป็นเหยื่อของปีศาจที่แม้แต่หนังยังกลัว
‎ในยามที่ไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิง
‎เมื่อสื่อคนดำบีบบังคับสื่อกระแสหลัก
‎ให้ลงข่าวการตายของเอ็มเม็ตต์ ทิลล์ ‎ด้วยรายละเอียดครบถ้วน
‎แล้ววงการหนังก็เริ่มออกมา ‎เล่าถึงความสยดสยองของคนดำ
‎เช่นการค้าทาสและทารุณกรรมฝังลึกในสถาบัน
‎ฉากในหนังเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับความโกลาหล ‎จากการตายของเอ็มเม็ตต์ ทิลล์
‎คือวินาทีที่ผู้ชมผิวดำต่างรอคอย
‎การที่มันไม่เคยเกิดขึ้นบ่งบอกเป็นนัยว่า ‎อำนาจที่แท้จริงในฮอลลีวูดอยู่ที่ไหน
‎ผมจำสิ่งที่ทำให้ผมตื่นตัวได้ เตือนสติเลยจริง
‎คือภาพเอ็มเม็ตต์ ทิลล์ในนิตยสารเจ็ต
‎ผมกลายเป็นคนที่เติบโตเป็นอีกคน ‎ในช่วงข้ามวันเลย
‎ผมยังมีรูปเอ็มเม็ตต์ ทิลล์ที่ได้เห็นในนิตยสารเจ็ต
‎จากวันนั้นมา ผมก็รู้ดีว่า ‎แม่ของเขาคงจะรู้สึกยังไง
‎ผมจำตอนเด็กๆ ได้
‎อ่านนิตยสารเจ็ต ‎แล้วเห็นสภาพศพเอ็มเม็ตต์ ทิลล์
‎แล้วมันก็ส่งผลต่อผม
‎ในบางแง่ เราเห็นความเจ็บปวด ‎และความน่าเวทนาจนชิน
‎จนมันไม่มีผลอะไร
‎มันไม่มีผลอะไรกับเรา
‎หรือไม่เราก็รอดูคดีต่อไป ‎เพราะเรารู้ว่ามันจะเกิดขึ้นอีก
‎แต่มันเริ่มเป็นเรื่องส่วนตัวมากขึ้น ‎มันค่อยๆ เข้าใกล้…
‎ใกล้ภัยต่อมนุษยชาติ ‎ความไร้มนุษยธรรมต่อมนุษย์ด้วยกัน
‎ความสยองที่ยังดำเนินต่อไป ‎ถูกนิยามไว้อย่างงดงาม
‎ด้วยการออกอัลบั้ม ‎"วอตส์โกอิ้งออน" ของมาร์วิน เกย์
‎เขาเป็นคนแรกที่ร้องเพลง ‎ประท้วงสังคมแบบอ้อนวอนเรียกร้อง
‎แทนที่จะเป็นการประณาม
‎แล้วเกย์ก็ออกอัลบั้มที่ยิ่งใหญ่อีกชุดในปี 1972
‎ครั้งนี้เป็นเพลงประกอบ
‎ที่ทำให้เขาได้โอกาสกลับสู่ต้นกำเนิดเพลงแจ๊ซ
‎(ทรับเบิลแมน (1972) ‎ผู้กำกับ ไอแวน ดิกสัน)
‎เพลงประกอบหนังคนดำ ‎มักจะได้แรงบันดาลใจจาก "วอตส์โกอิ้งออน"
‎หนึ่งในผลงานคนที่งดงาม ‎และปฏิวัติวงการอย่างซื่อตรงที่สุด
‎จนมันไม่แปลกที่มาร์วิน เกย์จะทำสิ่งเดียวกัน
‎เขาเล่าถึงสถานการณ์ของชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎และสานต่อผลงานดนตรีของเขา ‎ด้วยเพลงประกอบ "ทรับเบิลแมน"
‎ต่อยอดจากผลงานใน "วอตส์โกอิ้งออน"
‎และเพลงประกอบหนังที่จะเกิดตามมา
‎ก็ยังคงเล่าถึงผลพวงความเสียหาย ‎จากการกดขี่ต่อไป
‎จากที่เขาได้อธิบายไว้ก่อนหน้านี้
‎(ซูเปอร์ฟลาย (1972) ‎ผู้กำกับ กอร์ดอน พาร์กส์ จูเนียร์)
‎แต่ที่ย้อนแย้งคือเพลงประกอบที่ล้ำเลิศที่สุด
‎มาจากศิลปินที่อิทธิพลของเขาเด่นชัด
‎ในการเปลี่ยนแนว ‎จากป็อปโซลสมัยเก่าของมาร์วิน เกย์
‎เพลงนี้ก็มีเสียงหลบที่อ่อนหวาน
‎ถ่ายทอดความลำบากของชีวิตคนดำชาวอเมริกัน
‎เนียนไหมล่ะ เครื่องจักรตัวร้าย ‎เจ๋งสุดๆ ร้ายสุดๆ
‎ขายของดี ให้ขาใหญ่ เท่สุดๆ อยู่นี่ไง
‎ของซ่อนไว้ขาย…
‎เนื้อเพลงของเคอร์ติส เมย์ฟิลด์ ‎ได้สรุปสภาวะทางสังคม
‎และความไม่ยอมจำนน ‎ต่อความเฉื่อยชาฝังลึกอย่างแรงกล้า
‎เราก็ได้ยินตลอดอาชีพศิลปินเดี่ยวของเขา
‎ผลงานดนตรีของเมย์ฟิลด์ในทศวรรษนี้ ‎มีด้วยกันถึง 20 อัลบั้ม
‎โดยห้าอัลบั้มเป็นเพลงประกอบหนัง
‎ความลึกซึ้งอันยืดหยุ่น ‎และการแต่งเพลงเจาะใจของเขา
‎ได้กำหนดแนวทางหนังคนดำตั้งแต่นั้นมา
‎เริ่มจาก "ซูเปอร์ปลาย" ‎ที่เป็นตัวอย่างให้เพื่อนนักดนตรีหลายคน
‎แล้วเมย์ฟิลด์ก็เจริญรอยตาม ‎เมลวิน แวน พีเบิลส์
‎ด้วยกลยุทธ์แปลกๆ ‎กับการปล่อยเพลงประกอบ "ซูเปอร์ฟลาย"
‎ก่อนที่ตัวหนังจะออกฉาย
‎เพราะอัลบั้มกลายเป็นเพลงฮิตในทันที
‎เพลงประกอบ "ซูเปอร์ฟลาย" ‎จึงเป็นเหมือนเทียบเชิญไปดูหนัง
‎จอห์น แคลลีย์ ‎ผู้บริหารวอร์เนอร์บราเธอร์สในยุค 1970
‎บอกผมว่าเขาคิดว่า ‎"ซูเปอร์ฟลาย" ได้สร้างกระแส
‎โดยการใช้เพลงประกอบ ‎สร้างความตื่นเต้นให้หนัง
‎ก่อนจะออกฉายในโรง
‎สัมผัสในเพลงประกอบของเมย์ฟิลด์
‎ที่เล่าเป็นดราม่าและแสดงความเห็น ‎เกี่ยวกับชีวิตของตัวเอก
‎ถูกสะท้อนให้เห็นในผลงานที่ดิบเถื่อนสมจริง
‎ของช่างภาพเจมส์ ซิญญอเรลลี่
‎หนึ่งในฉากวิ่งไล่ล่าที่ดีที่สุด ‎ในวงการภาพยนตร์ โดยไม่ใช้ตัวแสดงแทน
‎ถ่ายทอดเอาไว้ในสไตล์การถ่ายทำ ‎แบบกองโจรโดยซิญญอเรลลี่
‎เขาต้องมีเส้นทางหนี จิมมี่คือคนที่เขาไล่ล่าอยู่
‎เรายืนดูๆ อยู่ แล้วรอนก็บอกว่า ‎"ผมกระโดดข้ามรั้วนั่นไม่ไหว"
‎ฉากนั้นเน้นอยู่แค่นั้น การซ้อมมีแค่นั้น
‎แน่นอนว่าเทคเดียวผ่าน ผมบอกได้เลย
‎มันเป็นการผสมผสานสุนทรียภาพสองอย่าง
‎อย่างแรกคือการถ่ายทำสารคดี ‎ที่หลายๆ คนก็ทำอยู่
‎โดยเฉพาะลีค็อก, เพนเนเบเกอร์ ‎เมย์เซิลส์, อะไรพวกนั้น
‎ผมเองก็เช่นกัน แล้วก็บ็อบ เอลฟ์สตรอม
‎งานที่เราทำเริ่มเผยแพร่เป็นเทคนิค
‎ในการถ่ายทำภาพยนตร์
‎โดยเฉพาะการถ่ายทำนอกสตูดิโอ
‎วิธีการด้นสดของซิญญอเรลลี่ได้ประยุกต์ใช้
‎กับแอ็กชันอีกแบบในซูเปอร์ฟลาย
‎เช่นฉากที่ชีล่า เฟรเซียร์กับพระเอก รอน โอนีล
‎ที่ทั้งจริงใจและทุ่มเทให้กับความรักของคนดำ
‎ฉันสัมผัสได้จากคุณ ‎ว่าโลกข้างนอกมันเป็นยังไง
‎ฉันเห็นว่ามันทำอะไรกับคุณบ้าง
‎แล้วฉันก็รู้ว่าปุ๊นช่วยคุณตั้งสติได้ยังไง
‎ฉันไม่อยากทำลายความเป็นส่วนตัวของคุณ ที่รัก
‎ฉันแค่อยากจะช่วยแบ่งเบา
‎ฉันบอกว่า "พอฟองสบู่หายไปแล้ว
‎เราต้องหยุดกล้อง เติมฟองใหม่ ‎เพราะฉันไม่อยากถูกเห็นตอนโป๊"
‎ฉันไม่รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ ‎มันยากมากถ้าจะไม่ให้เห็น
‎ฉันไม่รู้เลยว่าในรอบปฐมทัศน์ของเรื่องนั้น
‎พวกเขาจะฉายฉากนั้นแบบสโลว์โมชัน
‎ผมเชื่อว่า ณ จุดหนึ่ง จูดิธ คริสต์บอกว่า
‎"นี่คือฉากที่มีรสนิยม ‎และอีโรติกที่สุดในประวัติศาสตร์วงการหนัง"
‎ริชาร์ด ราวด์ทรีคือคนที่ช่วยให้ฉันคัดบทผ่าน
‎ริชาร์ดบอกว่า ‎"คุณต้องเดินเข้าไปเหมือนบทเป็นของคุณแล้ว"
‎ฉันบอก "โอเค ได้เลย"
‎ฉันเลยเดินเข้าไป แล้วก็พาดเท้าไว้บนโต๊ะ
‎บนโต๊ะของซิก ชอร์ แล้วก็บอกว่า "รู้อะไรไหม
‎คุณไม่ต้องคัดคนอื่นแล้ว ‎เพราะหนังเรื่องนี้เป็นของฉัน"
‎กอร์ดอนบอกว่า "คุณได้บทไปเลย"
‎หลังจากกอร์ดอนบอกว่าฉันได้บท ฉันดีใจมาก
‎แล้วเขาก็โทรมาขอโทษ บอกว่า
‎"ผมขอโทษจริงๆ ‎แต่ซิก ชอร์อยากได้ลุคอีกแบบน่ะ
‎เขาอยากได้ผู้หญิงที่ส่วนเว้าส่วนโค้งชัดๆ"
‎ฉันใจสลายมาก ฉันเปลี่ยน…
‎ฉันมีโทรศัพท์สองเครื่อง ‎ฉันเปลี่ยนเบอร์ทั้งสองเครื่องเลย
‎จะได้ไม่ต้องคุยกับใครอีก
‎ประมาณสามเดือนต่อมา ‎มีผู้ชายเดินมาหา เขาบอกว่า
‎"ผมเป็นโปรดิวเซอร์" ฉันก็ตอบ "ดีแล้วนี่คะ"
‎เขาถามว่า "คุณชื่ออะไร" ฉันก็บอกชื่อเขาไป
‎แล้วเขาก็ "คุณพระช่วย
‎เราพยายามตามหาคุณมาสามเดือน
‎เราพยายามตามหาคุณอยู่" ‎ฉันก็ถาม "เรานี่ใคร"
‎เขาบอกว่า "ผมเป็นโปรดิวเซอร์ ‎ของหนังเรื่อง 'ซูเปอร์ฟลาย'" ฉันก็ตอบ…
‎พอฉันกลับบ้าน โทรศัพท์ก็ดังไม่หยุด
‎จอห์น เคลลี่บอกผมว่าผลลัพธ์คือ "ซูเปอร์ฟลาย"
‎โปรเจกต์อิสระที่วอร์เนอร์บราเธอร์ส ‎ซื้อลิขสิทธิ์ไปในราคา 150,000 ดอลลาร์
‎ซึ่งถูกมากแม้จะเป็นมาตรฐานปี 1972
‎สร้างรายได้ไปประมาณ 30 ล้านดอลลาร์
‎"ซูเปอร์ฟลาย" ถูกใจคนขาวจำนวนมาก
‎นั่นคือวิธีเดียวที่จะแตะ 19-20 ล้านดอลลาร์ได้
‎เราอยู่ในบอสตัน 17 สัปดาห์
‎แค่สามสัปดาห์เราก็เจอคนดำ ‎หมดเมืองบอสตันแล้ว
‎"ซูเปอร์ฟลาย" คำสแลงแทนโคเคนในหมู่นักเสพ
‎เป็นเรื่องราวของพ่อค้ายาเสพติดในนิวยอร์กซิตี้
‎วันนี้ อาร์. แอล. ลิฟวิงสตัน ‎แห่งสมาคมอิทธิพลเชิงบวกในฟอร์ตเวิร์ธ
‎ได้คัดค้านภาพยนตร์เรื่องนี้อย่างแรง
‎ผมไม่รู้ว่าสภานี้ทำอะไรได้บ้าง ‎แต่ผมอยากจะแจ้งให้ท่านทราบ
‎เพราะท่านคือสภาเมืองฟอร์ตเวิร์ธ
‎และท่านคือตัวแทนของฝ่ายแก้ปัญหาที่นี่
‎ผมหวังว่าท่านจะทำสิ่งนี้ ‎โดยที่ประชาชนไม่ต้อง…
‎คว่ำบาตรขยะโสโครกแบบนี้ ‎ในสังคมของเราด้วยตัวเอง
‎คุณมองว่าบทของคุณใน "ซูเปอร์ฟลาย" ‎เป็นอิทธิพลด้านบวกหรือด้านลบ
‎แน่นอน ผมคิดว่ามันเป็นด้านบวก ‎ไม่งั้นผมคงไม่แสดงเรื่องนี้
‎ตอนเราสร้าง "ซูเปอร์ฟลาย"
‎เราสร้างหนังเกี่ยวกับสิ่งที่เป็นจริงๆ
‎เราหวังว่าหนังจะถูกตัดสิน ‎และวิจารณ์ด้วยเกณฑ์นั้น
‎แต่จากที่ผมสังเกตเห็นนะ
‎"ซูเปอร์ฟลาย" ได้รับคำวิจารณ์ส่วนใหญ่จาก…
‎จากบางวงการ
‎บางกลุ่ม บางพื้นที่ ที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับหนังเลย
‎พวกเขาใช้สังคมคนดำ ‎ในการสร้างหนังเรื่องนี้ตั้งแต่แรก
‎เราเบื่อพวกโปรดิวเซอร์ผิวขาว ‎ที่เข้ามาสร้างหนังคนดำ
‎แล้วมาฉวยผลประโยชน์กับสังคมคนดำ
‎แล้วตัวประกอบผิวดำที่อยู่ในโอ๊กแลนด์ ‎กับเบิร์กลีย์ กับแถวๆ นั้น
‎ก็ได้ค่าแรงแค่วันละสิบดอลลาร์ ‎พวกเขาควรได้วันละ 50 ดอลลาร์
‎เพราะผมรู้จักพวกเขาเป็นการส่วนตัว ‎ผมคิดว่าศิลปินทุกคน
‎เป็นคนที่มีความรับผิดชอบ
‎ที่เป็นห่วงสิ่งที่เกิดขึ้นในสังคมคนดำ
‎แน่นอน เราไม่สามารถสร้างหนังเฉยๆ ได้
‎มีองค์ประกอบอื่นๆ หลายอย่าง ‎ที่ต้องทำในการสร้างภาพยนตร์
‎ที่สำคัญที่สุดในช่วงแรก ‎ผมคิดว่าต้อหามีเงินก้อนใหญ่ก่อน
‎นักอเมริกันฟุตบอลที่ผันตัวมาเป็นดารา ‎จิม บราวน์และเฟรด วิลเลียมสัน
‎จบปีนั้นด้วยผลงานหนังคนละสองเรื่อง
‎ด้วยชื่อหนังอันรีบร้อน ‎ที่ทั้งความหมายเหมือนกันและอธิบายลักษณะ
‎เช่นเดียวกับ "ชาฟต์" ‎ที่ภาคต่อ "ชาฟต์สบิ๊กสกอร์"
‎ชื่อเรื่องฟังดูเหมือนจะเป็นการผจญภัย ‎ของนักกีฬาที่ผันตัวมาเป็นนักแสดงได้
‎และหนังเหล่านี้ทั้งสามเรื่องก็ถูกตีตรา ‎อย่างแน่นหนาเป็นหนัง "แบล็กซ์พลอยเทชัน"
‎ตราประทับที่ทั้งยอมรับและปฏิเสธ ‎ความเป็นคนดำในเวลาเดียวกัน
‎แม้หนังเหล่านี้จะเป็นส่วนสำคัญ ‎ในวัฒนธรรมทางสังคม
‎และกระแสนิยมของอเมริกัน
‎แต่หนังเหล่านี้แทบไม่เคยถูกพูดถึง ‎ในสื่อกระแสหลักเลย
‎แน่นอน นอกจากเพื่อปลุกปั่นความแตกตื่น
‎เวลาคิดถึงคำว่า "แบล็กซ์พลอยเทชัน" ‎ผมคิดถึงการนำความเป็นคนดำมาเล่นตลก
‎เราจะมัดรวมความเป็นคนดำขายได้ยังไง
‎"เอ็กซ์พลอยเทชัน" ฉกฉวยผลประโยชน์ ‎เพราะเป็นนักเขียนผิวขาว โปรดิวเซอร์ผิวขาว
‎ผู้กำกับผิวขาว แล้วก็นำมาขายให้สังคมคนดำ
‎แล้วสังคมคนดำก็ชื่นชอบ ‎จนพวกเขาทำเงินได้มหาศาล
‎แต่เราไม่ได้เงิน
‎นั่นไม่ใช่การฉวยผลประโยชน์เหรอ
‎แม้การตีตรา "แบล็กซ์พลอยเทชัน" ‎มักจะเป็นที่ถกเถียงและประณามบ่อยๆ
‎หนังเหล่านี้ก็มักจะสร้าง ‎แรงดึงดูดและผลกำไรได้
‎(หนังดำครองบ็อกซ์ออฟฟิศ)
‎หนังกระแสหลักถูกมองเป็นหนังคลาสสิค
‎ใช้ดาราผิวขาวที่เบื่อการเป็นฮีโร่
‎กลายเป็นฮีโร่กึ่งตัวร้าย ‎เพื่อเป็นการรับมือกับปัญหานั้น
‎และทำให้คนดูหงุดหงิดไปพร้อมกันด้วย
‎เรามักสงสัยว่าทำไมไม่มี ‎หนังชื่อ "ดาราดำ" ในยุคนั้น
‎พวกเขาทำให้ผู้ชมได้รับผลประโยชน์ ‎จากวิวัฒนาการธรรมชาติอีกครั้ง
‎มั่นใจในความสวยหล่อของตัวเอง ‎และสนุกสนานกับการอยู่หน้ากล้อง
‎แน่นอน ในฉากห้าตระกูล ‎จาก "เดอะก็อดฟาเธอร์"
‎การที่ฟรานซิส คอปโปลาแสดงความคิดตื้น ‎ของตัวละครเหล่านี้ในฉากนี้
‎ชัดเจนว่าหมายถึงการตราหน้าพวกเขา ‎ไม่ใช่การยอมรับในความคิด
‎ในเมืองของผม ‎เราใช้พวกผิวมืด ผิวสีเป็นคนส่งยา
‎ยังไงพวกนั้นก็เดรัจฉาน ‎ก็ปล่อยให้พวกมันไปตายกันซะเลย
‎ถึงอย่างนั้น แม้จะเข้าใจถึงเจตนาของหนัง
‎ความคิดนั้นมันก็อาจจะทำใจฟังได้ยาก
‎แต่มันก็ตั้งคำถามที่หนังคนดำหลายเรื่องได้ตอบ
‎ซึ่งแสดงถึงความเสื่อมถอยจากยาเสพติด
‎ไม่ ให้ตายสิวะ
‎(เฮลล์อัปอินฮาร์เล็ม (1973) ‎ผู้กำกับ แลร์รี่ โคเฮน)
‎หนังคนดำได้ร้างชนชั้นนักรบ ‎ในจุดที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎คนดูผิวดำไม่ต้องกลั่นกรองเรื่องราว ‎เพื่อหานัยยะแฝง
‎ที่อธิบายว่าทำไมตัวละครผิวดำ ‎ถึงมีแต่บทประกอบเล็กๆ น้อยๆ
‎ตอนนี้พวกเขาเป็นจุดศูนย์กลาง ‎ด้วยสิทธิตามธรรมชาติ
‎และในยุคที่ฮีโร่กระแสหลักมีเพียงบอนด์
‎เจมส์ บอนด์ที่ในปี 1973 ‎007 ภาคของโรเจอร์ มัวร์
‎มีฉากการเผชิญหน้าฉีกหน้ากาก ‎ตัวร้ายผิวดำคนแรกของซีรีส์
‎และยังเป็นคนเดียวจนถึงตอนนี้ ‎รับบทโดยยาเฟต คอตโต้
‎ในโลกของบอนด์ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
‎เห็นหมดเลยนะ
‎หนังคนดำถ่ายทอด ‎ความกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเมืองชั้นใน
‎ภัยร้ายจากอาชญากรรม และสงครามยาเสพติด
‎เพียงแต่ในหนังเหล่านี้ ‎ตัวแสดงนำชาวแอฟริกันอเมริกันสู้กลับ
‎เป็นที่เข้าใจกันว่าตำรวจคงไม่ช่วย
‎ตำรวจมักจะเมินเฉยพอๆ กับทุจริต
‎จิม บราวน์กลับมารับบทสลอเตอร์ ‎ตัวละครที่ใช้คำกริยาเป็นนามสกุล
‎ใน "สลอเตอร์สบิ๊กริปออฟ"
‎ซึ่งเติมเต็มด้วยเพลงฟังก์เพลงเดียวอันมีชีวิตชีวา
‎กับผลงานเพลงประกอบแรกๆ ของเจมส์ บราวน์
‎ใน "ฮิต" บิลลี่ ดี วิลเลียมส์ ‎รับบทเจ้าหน้าที่ซีไอเอ
‎ที่รวมกลุ่มคนเจ็บเดินได้ที่เป็นไปได้ยาก
‎มาช่วยสู้แก้แค้นส่วนตัวกับแก๊งค้ายาข้ามชาติ
‎เขาเสียลูกสาวให้ยาเสพติด
‎ฆ่าฉันไปแล้วแกจะได้อะไร
‎ฉันก็แค่คนทำงาน
‎จริงๆ มันต้องใช้ความคิดแบบที่ว่า
‎เขาสามารถใช้ใครก็ได้ที่ต้องใช้
‎เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ
‎มันน่าสนใจมาก
‎ในแง่ที่ว่าหนุ่มผิวน้ำตาลตัวเล็กๆ อย่างผม
‎ไม่เคยได้มีโอกาสทำอะไรแบบนั้นมาก่อน
‎และการที่ซิดนีย์อยากให้ผมรับบทตัวละครนั้น
‎รู้สึกว่าผมเหมาะกับตัวละครนั้น
‎ผมก็พยายามใช้โอกาสนี้ให้ดีที่สุด
‎อีกครั้ง มันเป็นโอกาส
‎ที่ผมได้แสดงด้านที่ปกติคงไม่ได้เห็นในจอ
‎ผมว่ามันช่วยเสริมด้านอ่อนแอ ‎ผมกำลังคิดถึงด้านอ่อนแอพอดี
‎มันทำให้ตัวละครเป็นมากกว่าแค่คนที่เหี้ยมโหด
‎"กอร์ดอนส์วอร์" เป็นเรื่องของ ‎กลุ่มทหารผ่านศึกผิวดำจากสงครามเวียดนาม
‎ที่ใช้ทักษะของพวกเขาต่อต้านแก๊งค้ายาเสพติด
‎เรื่องนี้มีจุดสูงสุดของงานภาพ ‎ที่น่าตื่นตาสองสามฉาก
‎ที่ถูกนำมาใช้ในหนังเรื่องอื่นๆ หลังจากนั้นมา
‎"นิวแจ็คซิตี้" คือหนึ่งในนั้น
‎เพลงประกอบโดยแองโจล บาดาลาเมนติ ‎ที่ต่อมาได้ร่วมงานกับเดวิด ลินช์
‎มีไฟแช็กไหม
‎ฉากแอ็คชันแบบแมคกายเวอร์นี้ ‎ที่ใช้กระป๋องสเปรย์
‎ซึ่งอาจมองได้ว่าเป็นการอุปมา ‎กับอันตรายต่อสิ่งแวดล้อม
‎ถูกนำมาใช้ในหนังแอ็คชันหลายเรื่อง
‎ผู้ชมทุกสีผิวมาดูหนังเหล่านี้
‎เพราะพวกเขาสัมผัสได้ ‎ถึงอะดรีนาลินในตัวนักแสดง
‎หลายคนมาจากละครเวที ‎และสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นในการทำงาน
‎รองชนะเลิศอันดับสอง พริตตี้โทนี่
‎ตัวอย่างเช่น ใน "เดอะแม็ค" ‎บทพริตตี้โทนี่ของดิค แอนโทนี่ วิลเลียมส์
‎ก็น่าสนใจไม่แพ้ตัวละครอื่นๆ ‎ในหนังมาเฟียยุค 1930
‎เขาบอกว่าฉากด้นสดของเขา ‎มาจากการที่เขาอยากถ่ายทอด
‎เอ็ดเวิร์ด จี. โรบินสันเวอร์ชันคนในเมือง
‎ปรับให้ทันสมัยด้วยสำนวนภาษา ‎ที่เขาได้ยินสมัยเด็กๆ
‎ไอ้มืด คราวหน้าที่นายได้ยินผู้ใหญ่พูด
‎หุบปากตัวเองไปซะ เข้าใจไหม
‎อิทธิพลของความเป็นชายเหนือชาย ‎ที่ถ่ายทอดได้กระชับ
‎ยังสัมผัสได้ในอีกหลายสิบปีต่อมา ‎ในบทที่เหมือนเขียนมาให้นักแสดงผิวดำ
‎แต่คนดำไม่ได้พูด
‎- ให้ฉันยิงหมอนี่ไหม ‎- ให้ตายสิ
‎ถ้านายฝันว่ายิงฉัน นายต้องตื่นมาขอโทษ
‎มีการแสดงถ่ายทอดเอ็ดเวิร์ด จี. โรบินสัน
‎ที่เจาะจงลึกไปอีกขั้นใน "แบล็คซีซาร์"
‎ไม่มีใครมองฉัน ‎ไม่มีใครมองหน้า จมูก เท้าพังๆ ของฉัน
‎ทุกคนรู้แค่ว่าฉันดำ
‎ลองคิดดูว่าถ้าคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้โคเฮน ‎เขียนบท "แบล็คซีซาร์" แซมมี่ เดวิส จูเนียร์
‎ได้แสดงในผลงานที่เขาจุดประกายขึ้น
‎แต่ลงท้าย โคเฮนก็ให้บทแบล็คซีซาร์ ‎กับเฟรด วิลเลียมสัน
‎ตอนที่เขาขอให้ประธานสตูดิโอ ‎พิจารณาความต่างของรูปร่าง
‎ระหว่างวิลเลียมสันกับเดวิส
‎ประธานสตูดิโอคิดอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วบอกว่า
‎"ให้เฟรดเดินขาเป๋สิ"
‎สารคดีคอนเสิร์ตปี 1973 "เซฟเดอะชิลเดรน"
‎ถ่ายทำในการเดินขบวน ‎โอเปอเรชันพุชเมื่อปี 1972
‎มีดาราปรากฏตัว ‎ตั้งแต่เจสซี่ แจ็คสันไปจนถึงแจ็คสันไฟว์
‎ตั้งแต่แนนซี่ วิลสันไปจนถึงซูเลมา
‎นำดนตรีกับการเมืองหัวก้าวหน้ามารวมกัน
‎นั่นเป็นงานที่จัดได้อย่างยิ่งใหญ่
‎เราเริ่มจากศิลปินโมทาวน์ ‎พอเราจองคิวมาร์วิน เกย์
‎เทมป์เทชันส์
‎แกลดิส ไนต์แอนด์เดอะพิปส์ ศิลปินพวกนั้น
‎มันก็เริ่มกลายเป็นงานเกี่ยวกับคนที่อยากทำ
‎แล้วคลาเรนซ์ก็มีบริษัทค่ายเพลง ‎เขามีบิล วิทเธอร์ส, แนนซี่ วิลสัน
‎กับแซมมี่ เดวิส จูเนียร์
‎ควินซี่มีส่วนกับงานอยู่แล้ว ‎เขาเลยไปชวนโรเบอร์ต้า แฟล็ค
‎แล้วเขาก็ตั้งวงประจำที่เป็นวงรวมดารา
‎แล้วงานนี้ก็กลายเป็นงานรวมตัวที่น่าทึ่ง
‎(สโมกกี้ โรบินสัน)
‎งานใหญ่เลย ยิ่งใหญ่มาก
‎แล้วก็ประสบความสำเร็จอย่างมาก
‎เพราะนักดนตรีทุกคนอยู่ในยุครุ่งเรือง
‎ถึงขั้นที่ระดับความเป็นศิลปิน ‎พุ่งทะลุเพดานเลย มันเหลือเชื่อมาก
‎ตัวละครหญิงผิวดำต่างมุ่งมั่นให้คนยอมรับ
‎ไม่ใช่แค่เพราะได้อยู่ใกล้ผู้ชาย
‎เลิกเป็นสาวให้ควงแขนที่ยอมทุกอย่าง
‎แต่พวกเธอยังลุยแหลก ‎กับตัวแสดงแทนเป็นกองทัพ
‎นั่นคือปราการด่านสุดท้าย ‎สำหรับนักแสดงผิวดำ
‎และได้กำหนดนิยามของความเป็นฮีโร่
‎ที่ทำให้เผชิญหน้าสู้ตรงๆ ได้ ‎แทนที่จะยอมเสียสละ
‎ก่อนหน้านี้ หนังมักจะรวมความเป็นหญิงดำ
‎กับความมาโซคิสม์แบบเพ้อฝัน
‎สิ่งที่ผู้ชมได้เห็นคือสิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน
‎หนังคนดำคือวิวัฒนาการ
‎มันไม่ใช่สิ่งที่จะโผล่ออกมาโดยอัตโนมัติ
‎แล้วทุกอย่างจะเกิดขึ้นได้ทันที ‎เพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนั้นได้
‎ทุกสิ่งต้องใช้เวลา ‎ความก้าวหน้าต้องเป็นไปอย่างช้าๆ
‎เพื่อให้มันเป็นการถาวรและให้ประโยชน์
‎ดังนั้นมันต้องใช้เวลาสักพัก
‎ยังมีอีกหลายแง่มุมที่ยังไม่เป็นความจริง
‎สำหรับนักแสดงผิวดำ
‎แล้วทุกอย่างก็เป็นเรื่องใหม่สำหรับฉัน ‎ฉันเป็นนักแสดงหน้าใหม่
‎ฉันเพิ่งเริ่มทำงาน
‎ยังมีงานอีกหลายแง่มุมที่ฉันยังไม่ได้ลอง
‎ฉันยังต้องฝึกอบรบอีกเยอะ
‎ก่อนจะเรียกตัวเองว่านักแสดงได้เต็มปาก
‎ลอว์เรนซ์ โอลิวิเยร์เคยกล่าวไว้
‎"ตอนหนุ่มๆ คุณจะห้าวเกินจะเล่นบทฮีโร่
‎คุณปฏิเสธมัน แต่พอเริ่มมีอายุ
‎คุณจะเข้าใจถึงความงาม ‎ที่เห็นภาพชัดเจนของความเป็นฮีโร่"
‎นักแสดงผิวดำไม่ใช่แค่เข้าใจ ‎ในความงามนั้น พวกเขาอ้าแขนรับ
‎เพราะความปรารถนาฮีโร่ของสังคม
‎อเมริกาในสภาวะแห่งความไม่แน่นอน ‎ยอมรับฮีโร่ผิวดำเหล่านั้น
‎ที่ถูกถ่ายทอดลงในจอ ‎ด้วยเพลงประกอบที่ระทึกและให้เกียรติ
‎อย่าลืมนะครับ "ชาฟต์" ‎คือหนังที่ช่วยเอ็มจีเอ็มจากการล้มละลาย
‎และหน้าใหม่คนล่าสุด ‎ในกลุ่มนักแสดงผู้เหนือธรรมดา
‎ที่สร้างนิยามใหม่ให้ความสำเร็จ ‎และเกียรติยศในวงการหนัง คือแพม เกรียร์
‎ในช่วงปี 1970-1973 เธอแสดงหนังเจ็ดเรื่อง
‎โดยได้มีเวลาออกจอนานขึ้นในทุกๆ บท
‎บทความในนิตยสารเอสไควร์ยุค 1970
‎เกี่ยวกับเหล่าดาวรุ่ง ‎ที่จะได้เปลี่ยนแปลงวงการหนัง
‎กลุ่มที่มีทั้งสตีเวน สปีลเบิร์ก ‎ที่เพิ่งจบการถ่ายทำ "จอว์ส"
‎และจอร์จ ลูคัสที่สู้ ‎เพื่อสร้างหนังที่ชื่อ "สตาร์วอร์ส"
‎แพม เกรียร์เป็นหนึ่งในนักแสดงไม่กี่คน ‎ที่ถูกพูดถึงในบทความนั้น ด้วยคำบรรยายว่า
‎"หนึ่งในสามนักแสดงหญิง ‎ที่หนังของเธอทำเงินได้สม่ำเสมอ
‎อีกสองคนชื่อว่าบาร์บราและลิซ่า"
‎เกรียร์บอกว่า "ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ‎ในหนังสมัยนี้ที่ไม่ได้เป็นเหยื่อ
‎ความมุ่งมั่นคือกุญแจสำคัญ ‎ในการแสดงบทอย่างผู้หญิงบ้าคลั่งครึ่งเสือดำ"
‎ตามที่บทความนั้นเขียนไว้
‎ในปี 1973 เธอได้แสดงใน ‎"สกรีมแบล็คคิวลาสกรีม"
‎คนพาชมงานน่ารักขนาดนี้
‎ผมกลัวว่าจะไม่มีสมาธิกับงานศิลปะ
‎ชิ้นนั้นเป็นไงคะ
‎และ "แบล็คมาม่าไวต์มาม่า"
‎ช่างมันเถอะน่า รีบไปได้แล้ว
‎แต่เป็นเรื่อง "คอฟฟี่" ‎ที่เธอได้พิสูจน์ตัวเองว่าเป็นดาราหนัง
‎โทนี่ มอร์ริสันเคยบอกผมว่า ‎"การเรียกตัวละครของเกรียร์
‎อย่างคอฟฟี่ว่า 'ขาโหด' ‎ถือเป็นการปฏิเสธเธอ
‎มันด้อยค่าเธอในฐานะนักแสดง"
‎ที่สำคัญกว่านั้น เธอคิดว่าการแสดงของเกรียร์
‎เล่นประเด็นความซับซ้อนทางศีลธรรม ‎ที่ผู้หญิงผิวดำถูกคาดหวัง
‎ผลกระทบจากการรักษาสมดุลทางศีลธรรม
‎ขณะที่ตั้งตัวเองเป็นศาลเตี้ยจัดการกับคนทรยศ
‎เห็นชัดในการแสดงของเธอ ‎ในฉากที่แก้แค้นให้น้องสาว
‎เป็นการเปรียบเปรยถึง ‎การสลับบทบาทของผู้หญิงผิวดำ
‎เช่นการที่ต้องเป็นทั้งผู้ปกป้อง ‎และผู้เลี้ยงดูไปพร้อมๆ กัน
‎- ไม่เอาน่า ‎- ฮาววี่ ทำอะไรน่ะ
‎กลับมานอนเถอะ…
‎คอฟฟี่ที่รัก คุณต้องเข้าใจ ผมนึกว่าคุณตายไปแล้ว
‎แต่มักจะตัวคนเดียวในท้ายที่สุด
‎ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินหน้าต่อไป ‎โดยหวังว่าจะได้เข้าสังคม
‎เธอคงจะเป็นอัครทูตสวรรค์
‎ที่ช่วยเหลือผู้คนของเธอจากวันสิ้นโลก
‎เธออยู่เคียงข้างชาวแอฟริกันอเมริกันเสมอ
‎"คอฟฟี่" ให้เกรียร์ได้มีฉากสุดท้ายที่ได้โล่งใจ
‎ในช็อตแบบรูปไปรษณียบัตรเวอร์ชันใหม่
‎ในปี 1973 เราอยู่ในยุคของโอกาสที่ผิดพลาด
‎เช่น "ชาฟต์อินแอฟริกา" ‎และกระแสตอบรับต่อหนังแอ็คชันคนำด
‎อย่างหนังจากละครเวที ‎"ไฟว์ออนเดอะแบล็คแฮนด์ไซด์"
‎ที่มีกลินน์ เทอร์แมนในวัยหนุ่มแสดงนำก็ไม่ดีนัก
‎มันรู้สึกยังไงน่ะเหรอ
‎รู้สึกเหมือนผ่านมานานเป็นชาติแล้ว บอกตามตรง
‎มันน่าทึ่งนะที่ทุกอย่างเกิดขึ้นตอนนั้น
‎แล้วผมก็ได้ร่วมงานกับคนดังๆ ที่แสนวิเศษ
‎นึกออกไหม
‎แล้วมันก็…
‎มันเป็นประวัติศาสตร์ ที่…
‎เราไม่ได้เข้าไปแสดง ‎โดยที่คิดว่ามันจะสำคัญอะไร
‎มันแค่เป็น…
‎ความอยู่รอด
‎เรายังเด็ก
‎เราพยายามจะแจ้งเกิดในวงการ
‎พยายามจะสร้างชื่อให้ตัวเอง
‎สร้างการยอมรับให้ตัวเองในวงการนี้
‎และยังมีหนังที่เหมือนคำตอบของปริศนา
‎คุณจะได้อะไรถ้าให้โอกาสพระเอก
‎จากซิตคอมสงครามโลกครั้งที่สอง ‎ที่ห่วยแตกและย่ำแย่
‎กับมือตัดต่อละครเรื่องนั้นทำหนังโรงสักเรื่อง
‎ไอแวน ดิกสันที่ลาออกจาก "โฮแกนส์ฮีโร่ส์" ‎กับไมเคิล คาห์น มือตัดต่อของละครเรื่องนั้น
‎ได้ร่วมงานกันครั้งแรกใน "ทรับเบิลแมน"
‎แต่โปรเจก์ในฝันของดิกสันเป็นการดัดแปลง
‎นิยายเสียดสีโฆษณาชวนเชื่อทางการเมือง ‎"เดอะสปู๊กฮูแซตบายเดอะดอร์"
‎ซึ่งชายผิวดำที่ซีไอเอดึงตัวเข้ามา
‎นำกลยุทธ์ของหน่วยไปใช้ในเมือง ‎และสร้างการปฏิวัติขึ้น
‎การดิ้นรนตลอดหลายปีของดิกสัน ‎เพื่อสร้างหนังเรื่องนี้ให้สำเร็จ
‎สามารถทำเป็นหนังได้เลย
‎ในที่สุดเขาก็ระดมทุนสร้างหนังได้ครึ่งเรื่อง
‎และนำฉากแอ็คชันไปโชว์ ‎เพื่อดึงดูความสนใจจากสตูดิโอ
‎สงครามประมูลที่ยูไนเต็ดอาร์ติสต์สชนะไป ‎ทำให้เขาได้ทุนสร้างอีกครึ่ง
‎ดิกสันเล่าว่าทางสตูดิโอตกตะลึงกับหนัง
‎ที่พวกเขากลัวว่าอาจจะก่อให้เกิด ‎การจลาจลและฟ้องร้องในชีวิตจริง
‎แทนที่จะเป็นจลาจลในบ็อกซ์ออฟฟิศ
‎เรื่องนี้มีบทพูดที่ผมคิดว่า ‎ควรอยู่ในบันทึกประวัติศาสตร์ภาพยนตร์
‎เทียบเท่ากับ "ข้อเสนอที่เขาปฏิเสธไม่ได้"
‎จำไว้นะ
‎ชายคนดำถือไม้ถูพื้น ที่โกยขยะ หรือไม้กวาด
‎สามารถไปได้เกือบทุกที่ในประเทศนี้
‎และคนดำที่ยิ้มแย้ม
‎ก็ล่องหนได้
‎บทพูดนี้ได้รับเสียงปรบมือลั่นโรง ‎ตอนที่ผมไปดูที่ดีทรอยต์เมื่อปี 1973
‎และยังสร้างกระแสและแรงบันดาลใจ ‎ได้อีกหลายสิบปีต่อมา
‎ผมจะตั้งชื่ออัลบั้มสุดท้ายของผมว่า ‎"เดอะสปู๊กฮูแซตบายเดอะดอร์"
‎เขาใช้นโยบายขององค์กร
‎ที่ต้องมีพี่มืดเป็นตัวแทนในซีไอเอ ‎เพื่อเหตุผลทางการเมือง
‎- เราจะพูดกัน… ‎- ค่ะ
‎ขวานผ่าซากเลยนะ ช่างแม่ง
‎เขาใช้เรื่องนั้นเล่นงานองค์กร
‎ดิกสันบอกผมว่า ‎ตอนที่ "สปู๊ก" หมดกำหนดฉายโรง
‎ยูไนเต็ดอาร์ติสต์เรียกเขาเข้าประชุมแล้วบอกว่า
‎หนังถูกหน่วยข่าวกรองสหรัฐฯ ติดตามสืบ
‎ซึ่งแปลว่ามีรูปถ่ายผม
‎กับเพื่อนสมัยมัธยมปลายอยู่ในซีไอเอ
‎หนังเรื่องนี้ได้สร้างกระแสลุกฮือ
‎จนดิกสันรู้สึกว่า ‎อาชีพการสร้างหนังโรงของเขาจบลงแล้ว
‎หนังเกี่ยวกับการก่อกบฏถูกปฏิบัติ…
‎เหมือนเป็นการก่อกบฏจริงๆ
‎อย่าล้มเลิก
‎จนกว่าจะชนะ
‎หรือไม่ก็ตาย
‎"เดอะสปู๊กฮูแซตบายเดอะดอร์" ‎ได้สร้างหนังตามแนวระทึกขวัญสายลับ
‎โดยใส่มุมมองของคนดำ
‎และบีบให้ผู้ชมต้องคิดใหม่ ‎ว่าหนังแนวนั้นมีขอบเขตแคบแค่ไหน
‎"กันจาแอนด์เฮสส์" ใช้งานภาพ ‎ที่ทั้งวิจิตรบรรจง หรือสมจริงและรุนแรง
‎เพื่อให้อารมณ์ของหนังไหลลื่นได้ตลอดเรื่อง
‎(กันจาแอนด์เฮสส์ (1973) ‎ผู้กำกับ บิล กันน์)
‎ดเวน โจนส์ ผู้เยือกเย็นและมุ่งมั่น
‎ในบทมือปราบปีศาจ ‎ใน "ไนต์ออฟเดอะลิฟวิงเดด"
‎ได้รับบทปีศาจในเรื่องนี้ ‎และความมุ่งมั่นในการปกป้องวิญญาณของเขา
‎เมื่อหนังเปลี่ยนฉากจากความฝัน ‎เป็นความจริงอันน่าสยดสยอง
‎ก็กลายเป็นการเปรียบเปรยถึงชีวิตของบิล กันน์
‎ผู้เขียนบท กำกับ และร่วมนำแสดงของเรื่องนี้
‎ความสยดสยองในชีวิตจริงเกิดขึ้นกับกันน์
‎ที่ได้เห็นผลงานยิ่งใหญ่ของเขา ‎ถูกตัดต่อเป็นหลายๆ เวอร์ชัน
‎ฉบับตัดต่อใหม่ที่ชื่อเรื่องห่วยแตกยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
‎เปลี่ยนงานศิลปะของเขาเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ
‎(บลัดคัปเปิล)
‎กันน์ต่อสู้เพื่อให้ได้ทำงานในวงการหนัง
‎แม้หลังจากได้สร้างผลงานกำกับเรื่องแรก ‎ที่ชื่อว่า "สต็อป"
‎อิชมาเอล รี้ด เขียนไว้ว่า
‎"วอร์เนอร์บราเธอร์สไม่พอใจ 'สต็อป' ‎ถึงขนาดฝังหนังเรื่องนี้เอาไว้
‎และสั่งให้กันน์คืนเงินค่าเขียนบทและกำกับ"
‎ปี 1974 เป็นปีแห่งการเปลี่ยนแปลง ‎ครั้งใหญ่อีกครั้งสำหรับหนังคนดำ
‎(เดอะแบล็คซิกซ์)
‎(ทีเอ็นที แจ็คสัน)
‎(วิลลี่ ไดนาไมต์)
‎อัธยาศัยขี้ตกใจของไดแอนน์ แคร์โรล
‎ในบทแม่ลูกหกที่เหนื่อยหน่าย ‎แต่ยังมุ่งมั่นใน "คลอดีน"
‎- ขออภัยค่ะ หมายเลขนี้ถูกระงับ ‎- "ระงับ" เหรอ
‎ไดแอนน์ แคร์โรล ที่ความสวยของเธอ ‎ลึกซึ้งขึ้นด้วยนิสัยที่สงบเยือกเย็น
‎คือหนึ่งในคนที่คว้าโอกาสที่จะเป็นอิสระ
‎จากความราบเรียบมีอารยธรรม
‎ขอเถอะ ฟรานซิส อย่าเล่นแบบนั้น ‎แกจะทำไฟช็อตตัวเองตาย
‎ในบทตัวละครเจ้าของชื่อเรื่องในดราม่าเรื่องนี้ ‎คลอดีนสู้กับระบบสวัสดิการ
‎และสังคมในเมืองชิคาโกเพื่อจิตวิญญาณของลูกๆ
‎และเธอก็ชนะ เพราะลูกของเธอ ‎ยังมีชีวิตอยู่ครบทุกคนตอนท้ายเรื่อง
‎เพราะผลงานของเธอ แคร์โรลได้เข้าชิง ‎รางวัลออสการ์ สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม
‎"คลอดีน" ได้ประโยชน์จากการเป็นหนัง ‎หนึ่งในห้าที่เคอร์ติส เมย์ฟิลด์แต่งเพลงประกอบ
‎นั่นคือวัฏจักรเพลงที่ทุกเพลงมาจาก…
‎มุมมองของเหล่าตัวละคร ‎ขับร้องโดยแกลดิส ไนต์แอนด์เดอะพิปส์
‎รวมถึงมุมมองหนึ่งที่ในเพลง
‎ได้บ่งบอกถึงความกลัวนับร้อยปี ‎ที่คนผิวสีต้องเผชิญได้อย่างตรงจุด
‎การไม่มีใครเห็น
‎คือวิธีที่ฉันจะได้โด่งดัง
‎ผู้หญิงที่ไร้ชื่อ
‎ที่จริงผมก็ได้บทใน "คลอดีน" นะ
‎ตอนที่ไดอาน่า แซนดส์ได้รับบทคลอดีน
‎แล้วเธอก็เสียไปก่อน
‎พวกเขาก็เลยปรับแผนใหม่ ‎แล้วก็เจอนักแสดงอีกชุดหนึ่ง
‎พวกเขามี…
‎ผมไปคัดบทมา
‎เป็นบทลูกชายคนรอง
‎แต่ลงท้ายผมก็ไม่ได้แสดงเรื่องนั้น
‎พวกเขาหานักแสดงใหม่
‎ผลงานตัดต่อที่น่าสนใจ ‎ในคราบของหนังแอ็คชัน
‎คือ "ทรีเดอะฮาร์ดเวย์" ‎ที่เป็นการรวมทีมของจิม บราวน์
‎และเฟรด วิลเลียมสัน
‎กับผมแอโฟรของนักสู้จิม เคลลี่
‎สามเมือง เราสามคน
‎พวกเขาสู้กับองค์กรนีโอนาซี
‎ที่พัฒนาสูตรยาพิษที่ฆ่าเฉพาะคนแอฟริกันอเมริกัน
‎และจะถูกปล่อยลงในระบบชลประทาน ‎ของแอลเอ ดีทรอยต์ และวอชิงตัน ดีซี
‎ซึ่งทุกที่ดูเหมือนลอสแอนเจลิสอย่างน่าสงสัย
‎ผมคิดว่าเป็นสิ่งที่น่าขำที่สุดที่ผมเคยเห็น
‎จนกระทั่งพ่อได้อธิบาย ‎การทดลองที่ทัสคีกีให้ผมฟัง
‎แล้วทันใดนั้น "ทรีเดอะฮาร์ดเวย์" ‎ก็เป็นประเด็นเรื่องความวิตกจริตที่ควรแก่เหตุ
‎ซึ่งผมเชื่อว่าศัพท์วิทยาศาสตร์ของอาการนี้ ‎คือ "แอฟริกันอเมริกัน"
‎ปี 1974 ยังมีหนังที่มีหมายเหตุ ‎อันเจ็บปวดใจออกตามมาอีก
‎หนึ่งในภาพยนตร์เรื่องสุดท้าย ‎ของไดอาน่า แซนดส์
‎"ฮันนี่เบบี้ ฮันนี่เบบี้" เป็นหนังยำผสมมั่ว ‎ที่ใส่ความเป็นหนังสายลับลงไป
‎รวมกับความแอ็คชันดรามา ‎และบทตลกจากตัวละคร
‎หนังขาดความมั่นใจถึงขั้นที่ ‎ต้องเปิดฉากด้วยการอธิบายตัวเองกับคนดู
‎ไง เป็นไงบ้าง
‎ผมชื่อเจ. เอริก เบล ‎ผมเพิ่งกลับมาจากเบรุต เลบานอน
‎ระหว่างถ่ายหนังเรื่อง ‎"ฮันนี่เบบี้ ฮันนี่เบบี้" ในสถานที่จริง
‎ปี 1974 เปิดฉากและปิดฉากกับแซนดส์
‎ผลงานสุดท้ายอีกเรื่องของเธอ ‎คือ "วิลลี่ ไดนาไมต์"
‎ที่แสดงร่วมกับดาราดังจากละครเวที ‎รอสโก้ ออร์แมน ที่ปัจจุบันโด่งดังจากอีกบทหนึ่ง
‎ผมเคยล้อเล่นว่า ‎ตอนวิลลี่จากไปหลังจบฉากสุดท้าย
‎เขาเลี้ยวตรงหัวมุม ‎แล้วก็เจอนกยักษ์สีเหลืองอยู่บนถนน
‎(รอสโก้ ออร์แมน นักแสดง)
‎แต่นั่นเรื่องจริงนะ
‎ภายในหนึ่งปีหลังจบ "วิลลี่ ไดนาไมต์"
‎ผมก็ไปแสดงเป็นกอร์ดอนใน "เซซามีสตรีท"
‎(วิลลี่ ไดนาไมต์ (1974) ‎ผู้กำกับ กิลเบิร์ต โมเสส)
‎หางานอยู่เหรอ
‎ประกายในแววตาออร์แมน ‎ในบทวิลลี่ ไดนาไมต์
‎แสดงถึงความกระตือรือร้น ‎ในการร่วมงานกับเพื่อนนักแสดง
‎ที่เปล่งประกายเข้มแข็ง ‎เข้าคู่กับความฉลาดเลือดเย็นของเขา
‎ผมโชคดีมากๆ ที่ได้ร่วมงานกับ
‎หนึ่งในสุดยอดนักแสดงตลอดกาล
‎ไดอาน่ามีความรอบรู้และการศึกษาดีมาก
‎ในแง่ของศิลปะการแสดง และ…
‎แน่นอน เธอกับลอร์เรน ฮานส์เบอร์รี่ ‎เป็นเพื่อนสนิทกัน
‎กับซิดนีย์, รูบี้, ออสซี่ และทุกคนด้วย
‎ทุกคนก็เป็นคนที่สอนผมมาเหมือนกัน
‎วิลลี่เป็นนักแสดง และบันไดหน้าศาลนั้น
‎มันเหมือนบาริชนิคอฟ
‎รองเท้าส้นตึก รองเท้าส้นสูง
‎ถ้าให้ใส่ตอนนี้ผมคงล้มแขนขาหัก
‎ผู้กำกับ "ทรีเดอะฮาร์ดเวย์" ‎กอร์ดอน พาร์กส์ จูเนียร์
‎มีหนังอีกเรื่องในปีนั้น ‎"โทมาซีนแอนด์บุชร็อด"
‎หนังคาวบอยฉากชนบทที่ใช้คนดำเป็นศูนย์กลาง
‎ที่หักมุมเรื่องบอนนี่กับไคลด์แบบคนดำ ‎ด้วยคู่พระนางของเรื่องนี้
‎สองหนุ่มสาวหน้าตาดีที่สุด ‎ในแดนตะวันตกอเมริกัน
‎โวเน็ตต้า แมคกี กับแม็กซ์ จูเลียนหลบหนีคดี
‎ฉากที่พวกเขาแสดงด้วยกัน ‎ใช้ความสนิทกันในชีวิตจริงของทั้งคู่
‎ถ่ายทอดออกมาเป็นเวอร์ชันดาราหนัง
‎เป็นไงบ้างคะ คุณบุชร็อด
‎ผมสบายดี โทมาซีน ‎ผมแค่ไม่คิดว่าจะได้เจอคุณอีก
‎ฉันอยู่นี่แล้ว
‎คุณสวยเลยนะ
‎แหม คุณสวยจริงๆ
‎เรื่องนี้อวดผลงานเพลงประกอบ ‎เบาๆ สบายๆ โดยอาร์เธอร์ ลี
‎และบทโดยนักแสดงนำ แม็กซ์ จูเลียน
‎"โทมาซีนแอนด์บุชร็อด" สนุกมาก
‎แม็กซ์ จูเลียนเป็นคนดีมาก
‎เป็นคนที่หัวคิดสร้างสรรค์และกล้ามาก
‎เขาสร้างหนังเรื่องนั้นเอง ‎เขาเขียนบทเอง ออกทุนสร้างเอง
‎เขาตัดสินใจทุกอย่าง
‎ในบรรดาภาพยนตร์ทุกเรื่อง
‎ที่เกิดมาจากยุค "แบล็กซ์พลอยเทชัน"
‎แม็กซ์เป็นหนึ่งในคนดำไม่กี่คน ‎ที่ได้ควบคุมผลงานของตัวเอง
‎ผมรู้อย่างเดียว ‎ผมรู้ว่าแม็กซ์กับโวเน็ตต้าเป็นนักปฏิวัติ
‎แม็กซ์จะบอกเลยว่า "แบบนี้ผมไม่ยอมนะ"
‎แล้วเขาก็ไม่ยอมจริงๆ
‎"ทำหนังเราเองเถอะ เราจะสร้างหนังเอง"
‎ในหนังที่สร้างจากหนังสืออัตชีวประวัติ
‎ดิเอดูเคชันออฟซันนี่ คาร์สัน
‎ตัวเอกวัยหนุ่มน้อยต้องเผชิญ ‎การข่มเหงจากผู้ชายผิวดำขั้นรุนแรง
‎ในหนังที่ก้ำกึ่งระหว่างโหดร้ายและงดงาม
‎คราวนี้ ผู้กำกับไมเคิล แคมปัส ‎ที่สร้างเรื่อง "เดอะแม็ค"
‎เล่าเรื่องเกี่ยวกับฮีโร่ผิวดำ
‎ที่ไม่อาจหนีพ้นจากกลุ่มอุตสาหกรรมเรือนจำ
‎และเกือบขาดอากาศหายใจตายจากการถูกคุมขัง
‎สำหรับซันนี่ ยาถอนพิษ ‎คือการย้ายไปอยู่เผ่าคนเมืองอื่น
‎เพื่อพิสูจน์ตัวเอง
‎หนึ่งในฉากที่สะเทือนใจที่สุด ‎คือภาพซันนี่ในวัยรุ่น
‎วิ่งฝ่าการทุบตีในพิธีกรรมรับน้องเข้าแก๊ง
‎ถ้าอยากไปตกลงกับแก๊งลอร์ด ‎แกได้เจอเราทีหลังแน่ เข้าใจไหม
‎การแสดงที่มีพลัง ถึงความรู้สึกของแคลนตัน ‎พิสูจน์ว่าเขาเข้าใจ
‎ถึงแผลในใจของซันนี่จากความรุนแรงทั้งชีวิต
‎เขาตรงข้ามกับผู้ชายคนนั้นเลย ‎เขาไม่ใช่ผู้ชายคนนั้นเลย
‎เขาแกล้งทำ
‎คุณอาจจะ…
‎พวกแก๊งอาจจะดูออกเหมือนที่ผมดูออกก็ได้
‎แค่บอกว่า "เข้ามาคุยกับเราในห้องซิ"
‎ถ้าช่วงสิบปีตั้งแต่ 1968-1978 ‎คือยุคที่ดาราพรสวรรค์คว้าโอกาสไว้
‎ก็ไม่มีผลงานไหนจะสื่อถึงแรงกระตุ้นได้
‎ดีไปกว่าการเปลี่ยนแปลงตัวเอง ‎ของซิดนีย์ พัวทิเยร์
‎ที่พลิกบทตัวเองเป็นกรรมกรผู้จริงจัง
‎ใน "อัปทาวน์แซตเทอร์เดย์ไนต์"
‎คุณโอเคนะ ที่รัก
‎ผมสบายดี
‎ผมชอบความตลกของซิดนีย์นะ
‎คุณสุภาพบุรุษ
‎เขาตลกมากในเรื่องนั้น
‎ผมชอบที่เรื่องนี้แสดงออกถึงชีวิตคนดำ
‎ในวิถีที่ปกติ
‎นั่นคือความสามารถที่พัวทิเยร์ถ่ายทอดให้เห็น
‎ที่เขาทำให้ตัวเองดูอึดอัดได้ในชุดสูท
‎ชุดที่เขาใส่เป็นปกติจนเหมือนผิวหนังชั้นที่สอง
‎ผู้ชมต่างตื่นเต้น
‎กับการที่เขาสามารถเสียดสี ‎ความมีสไตล์เคร่งขรึมของตัวเองได้
‎แล้วเขาก็ได้เป็นดาราหนังอีกครั้ง ‎ในหนังยอดฮิตที่สุดเรื่องหนึ่ง
‎ถ้าพัวทิเยร์ทำให้ตัวเอง ‎ยิ่งใหญ่เกินชีวิตจริงในหนังได้
‎ด้วยวิธีใหม่ที่ไม่เคยทำมาก่อน ‎ทุกอย่างก็เป็นไปได้
‎(กุชชี่)
‎บางที มรดกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของยุคนี้
‎ในยุคที่ฝ่ายกระแสหลักต่างเคร่งเครียด ‎ประเมินตัวเองใหม่
‎และช่วงเวลาเหล่านั้นก็ถูกถ่ายทอด ‎ออกมาในหนังส่วนใหญ่
‎คือความสุขของนักแสดงผิวดำ ‎เวลาได้อยู่หน้ากล้อง
‎อาจจะมีฉากเปิดตัวให้กับตัวเอกในหนังคนดำ
‎เยอะกว่าหนังทุกเรื่อง ‎ในยุค 1930 รวมกันเสียอีก
‎ในบางกรณี นักแสดงก็มีฉากเปิดตัวหลายฉาก
‎แล้วซาวด์แทร็กก็ส่งพวกเขาเข้าจอ
‎จุดที่หนังเหล่านี้บังคับให้ผู้ชมตั้งใจดู
‎มักจะอยู่ในฉากที่เหมือน ‎ช่วงก่อนเริ่มการเต้นของละครเพลง
‎แล้วบรรยากาศก็อัดแน่นด้วยความตื่นเต้น
‎หนังในทศวรรษนี้ได้เรียกความสนใจ
‎สร้างอาชีพ และชีวิตใหม่ให้กับนักแสดงผิวดำ
‎วงการหนังจะทอดทิ้งศักยภาพของพวกเขา
‎ตัวอย่างเช่น คลีวอน ลิตเติล
‎นี่ ยัยผู้หญิงขาวไปไหน
‎ที่ความว่องไวและพลังชายแท้ของเขา ‎มีส่วนสำคัญ…
‎ต่อความสำเร็จของ ‎"เบลซซิ่ง แซดเดิลส์" ไม่แพ้สิ่งอื่นๆ
‎นายคาดหวังอะไร
‎"ยินดีต้อนรับ ไอ้หนุ่ม" เหรอ
‎คลีวอน ลิตเติลไม่เคยได้บทแสดงนำอื่นๆ
‎ที่จะได้แสดงความสามารถอีกเลย
‎ต่างจากนักแสดงนำร่วม จีน ไวลเดอร์
‎(แดตส์เดอะเวย์ออฟเดอะเวิลด์ (1975) ‎ผู้กำกับ ซิก ชอร์)
‎กระแสเอ็นดอร์ฟินจากดนตรี ‎ได้สร้างเอกลักษณ์ให้หนัง
‎ด้วยเพลงประกอบหนังผิวดำ ‎ที่อาจจะขายดีที่สุดในยุคนั้น
‎ที่กำกับโดยโปรดิวเซอร์จาก "ซูเปอร์ฟลาย"
‎เป็นหนังเพลงที่สบายๆ มาก ‎ถึงขั้นที่วงดนตรีไม่ต้องพูดเลยสักคำ
‎บางคนอาจจะบอกว่า ‎เพลงประกอบหนังฟังแล้วเคลิ้มได้จนไม่ต้องพูด
‎และเพลงกระตุ้นจิตวิญญาณ ‎เช่น "แดตส์เดอะเวย์ออฟเดอะเวิลด์"
‎ก็พิสูจน์เรื่องนั้น
‎หนังเรื่องแรกจากสตูดิโอใหญ่ที่เล่าเรื่องของทาส
‎หนังที่สร้างจาก "แมนดิงโก้"
‎ได้ขึ้นจอโดยไม่ตัดความไร้มนุษยธรรม ‎อันบาดตาบาดใจ
‎นิยายดังอายุหลายสิบปีเรื่องนี้
‎ถูกดัดแปลงเป็นหนังโดย ‎นอร์แมน เว็กซ์เลอร์ ผู้เข้าชิงรางวัลออสการ์
‎ด้วยกลุ่มนักแสดงที่มีเจมส์ เมสัน ‎เจ้าของสำเนียงไพเราะ
‎นอนลงไป
‎เอาล่ะ
‎ซึ่งดูบ้าน้อยลง หลังจบกระแส ‎หนังขยะเหยียดผิวยาวเป็นขบวน
‎หนังเรื่องนี้หมกมุ่นกับเรื่องเซ็กซ์ของคนดำ
‎และล้อเลียนความกลัวของคนขาว
‎เป็นแรงบันดาลใจให้ภาพถ่ายเชิดชูเรือนร่าง ‎ของโรเบิร์ต แมปเปิลธอร์ป
‎มันพิสูจน์ว่าพระเยซูดำ ‎ก็เป็นญาติของพระเยซูเหมือนกัน
‎แต่หนังคนดำก็ยังโด่งดังต่อไป ‎ด้วยหนังหลากหลายแนว
‎กับเรื่อง "คูนสกิน" ‎ของนักเขียนและผู้กำกับ ราล์ฟ แบ็กชี่
‎หนังที่ผสมผสานหนังคนแสดงกับแอนิเมชัน ‎นำแสดงโดยแบร์รี่ ไวต์
‎นักแสดงและนักเขียนบทละคร ชาร์ลส์ กอร์โดน ‎และฟิลิป ไมเคิล โทมัส
‎ที่ต่อมาได้นำแสดงใน "ไมแอมีไวซ์" ‎และคิดค้นตัวอักษรย่อ "อีกอต"
‎หลังจากได้ชื่อเรื่องอันเสียดสี ‎การทดลองแบ็กชี่ก็อัดแน่น
‎ด้วยมุมมองเรื่องชาติพันธุ์ ‎และการปฏิบัติในวงการภาพยนตร์
‎ตั้งแต่การล้อเลียนเบรอร์แร็บบิต
‎ไปจนถึงการล้อเครซี่แคต
‎คืนแล้วคืนเล่า มัลคอมก็ยังนิ่ง
‎"คูนสกิน" ได้ก่อกระแสโกลาหลในแนวคิด
‎ที่หนังปลุกปั่นให้อื้อฉาว และสร้างความบันเทิง
‎ซึ่งคือจุดประสงค์ของหนัง
‎นี่มันหนักเกินจะแบกแล้วนะ
‎ไม่ว่าจะในแง่ดีหรือร้าย ‎หนังเรื่องนี้ก็ยังไม่มีใครเหมือน
‎การที่ตำรวจรังควานชีวิตคนดำ ‎อย่างไม่เลือกหน้าและกะทันหัน
‎ยังคงมีส่วนในหนังคนดำ
‎ใน "คอร์นเบรด, เอิร์ล, แอนด์มี"
‎ชีวิตเด็กผิวดำที่จบลงด้วยกระสุนของตำรวจ ‎คือศูนย์กลางของเรื่องราวนี้
‎สมัยที่เรื่องแบบนี้ยังเป็นเรื่องแปลก ‎เพราะแทบไม่เคยถูกถ่ายทอดเป็นการแสดง
‎แต่ผู้ชมผิวดำก็พยักหน้ารับรู้
‎น้ำส้มหกในฉากไคลแม็กซ์
‎เป็นภาพแทนการนองเลือด ‎ได้อย่างดิบเถื่อนและเปี่ยมจินตนาการ
‎แล้วก็ยังทำให้ผมขนลุกอยู่จนวันนี้
‎คอร์นเบรด
‎สำหรับผม หนังเรื่องนั้น ‎คือ "บอยซ์แอนด์เดอะฮู้ด" ต้นฉบับ
‎"คอร์นเบรด, เอิร์ล, แอนด์มี" ‎เป็นเรื่องโศกนาฏกรรม
‎"บอยซ์แอนด์เดอะฮู้ด" ก็เป็นเรื่องโศกนาฏกรรม
‎ทั้งสองเรื่องนี้ห่างกันเกือบ 20 กว่าปี
‎เราไม่ขึ้นรถขนส่งสาธารณะโดยผิดกฎหมาย
‎หลังจาก "ชาฟต์" ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง ‎และหนังนักกีฬาผันตัวไปผจญภัย
‎หนังก็เริ่มปรับระดับ ‎ลงมาถ่ายทอดสิ่งที่เหมือนชีวิตจริงมากขึ้น
‎"คูลีย์ไฮ" หนังคนดำในเมืองชั้นใน ‎แนวเดียวกับ "อเมริกันกราฟฟิตี้"
‎ที่มีทั้งเรื่องสุขและทุกข์ ‎ของหนังแนวคัมมิ่งออฟเอจก็เกิดขึ้น
‎หนังเรื่องนี้ถูกยกระดับไปอีกขั้น ‎ด้วยเพลงของโมทาวน์
‎ที่เป็นเพลงประกอบชีวิต ‎ของเหล่าตัวละครในปี 1964 ได้
‎ปีที่เป็นฉากของเรื่อง "คูลีย์ไฮ"
‎การรำลึกความหลังอย่างชัดเจน ‎ได้ทำให้ผู้ชมผิวดำหลงใหล
‎จนให้การตอบรับหนังเป็นอย่างดี
‎นั่นคือเพลงโมทาวน์
‎แล้วมันก็เป็นเพลงประกอบชีวิตคนดำ
‎ในหนัง
‎ก็ดีนะ เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ดี
‎หนึ่งในฉากแรกๆ ที่ผมจำได้ว่าไปถ่ายทำ
‎คือฉากวิ่งขึ้นรถเมล์
‎ผมโตมาในแมนแฮตทันแบบนั้นเลย
‎เราทำแบบนั้น ผมกับเพื่อนๆ ทำแบบนั้น
‎เราวิ่งไปเกาะหลังรถเมล์ไปเซเว่นอเวนิว
‎ผมไม่มีวันลืมเลย
‎แต่ประเด็นอยู่ตรงนี้ ‎ตอนที่เราขึ้นรถเมล์ไปเซเว่นอเวนิว
‎เรากระโดดขึ้นรถเมล์ ‎เซเว่นอเวนิวยังเป็นหินปูถนนอยู่เลย
‎เราก็เลยต้องเกาะไว้ให้แน่น
‎ผมขอฮอตด็อกชิ้นนึงครับ
‎เทอร์แมนผสมฉากตลกเล่นใหญ่กับความจริง
‎จนเขาได้กลายเป็น ‎ส่วนประกอบสำคัญใน "คูลีย์ไฮ"
‎แทนที่จะใช้อารมณ์ขันของเขาจนเกินไป
‎- ขอซอสมะเขือเทศด้วยครับ ‎- ร้านเราไม่มีซอสมะเขือเทศค่ะ
‎- ไม่มีซอสมะเขือเทศเหรอ ‎- ใช่ค่ะ
‎มีผักดองไหม ผมขอผักดองด้วยครับ
‎ผักดองก็ไม่มีค่ะ
‎- ไม่มีผักดองเหรอ ‎- ไม่มีค่ะ
‎- มีอะไรบ้าง ‎- มีมัสตาร์ดค่ะ
‎- มัสตาร์ดเหรอ ‎- อย่างเดียวค่ะ
‎ร้านใหญ่ออกขนาดนี้มีแค่มัสตาร์ดเนี่ยนะ
‎- ใช่ค่ะ ‎- ผมไม่ชอบมัสตาร์ดนะ คุณชอบเหรอ
‎ใช่ ฉันชอบมัสตาร์ด
‎งั้นเอานี่ไปเลย เอาฮอตด็อกไปกินเลย
‎ในเส้นทางอาชีพนั้น
‎เราจะไปถึงจุดนึงที่ทำให้พูดว่า ‎"โอ้โฮ ใช่เลย นี่แหละใช่"
‎อยู่ๆ ก็มีสายโทรศัพท์เข้ามาจากไหนไม่รู้
‎ไม่ได้มาจากผู้จัดการผมด้วยซ้ำ ‎มันมาจากแหล่งอื่นที่แปลกๆ
‎"กลินน์ อิงมาร์ เบิร์กแมนตามหาตัวคุณอยู่"
‎ผมบอกว่า "ผมไม่มีอารมณ์ล้อเล่น ‎ผมจะนั่งอยู่ในนี้มืดๆ นี่แหละ
‎ลูกผมกำลังหิว เรากินมันฝรั่งกันอยู่"
‎แล้วผมก็วางสาย
‎แล้วคนในสายก็บอก "ไม่ นี่เรื่องจริง กลินน์"
‎เขาอยากได้ตัวผม เขาได้ดู "คูลีย์ไฮ"
‎เขาบอกว่าเขารู้ตั้งแต่ตอนนั้น ‎ว่าอยากได้ผมไปแสดงหนังของเขา
‎เราเลยได้เปลี่ยนจากหายนะเป็น…
‎ความสุขล้น
‎มันเป็นประสบการณ์ที่…
‎มันเป็นประสบการณ์ที่เหลือเชื่อเลย
‎คุณนี่บ้ามากเลย รู้ตัวไหม
‎เสน่ห์แบบดั้งเดิมที่ถ่ายทอดออกมาอีกครั้ง ‎โดยไดอาน่า รอสส์กับบิลลี่ ดี วิลเลียมส์
‎ยังคงโดดเด่นในหนังดราม่าโรแมนติก ‎ปี 1975 "มะฮอกกานี"
‎ต้องใส่ความจัดจ้านบ้าง หว่านเสน่ห์ลงไป
‎ผมรู้สึกเสมอว่าบางครั้งผู้ชายผิวดำต้อง…
‎อาจจะมีเหตุผลดีๆ ก็ได้ ‎อาจจะมีเหตุผลที่เห็นกันชัดๆ
‎แต่พวกเขาต้องแสดงความเข้มแข็งเสมอ
‎ความอ่อนแอเป็นสิ่งที่ใช้ได้มหัศจรรย์
‎เป็นเครื่องมือมหัศจรรย์ ‎เวลาเราแสดงเป็นตัวละคร
‎ฉันก็คิดถึงคุณ
‎แต่นั่นแค่ผม ผมเป็นคนแบบนั้น
‎ผมไม่กลัวที่จะแสดงออก
‎หรือสื่อความรู้สึกเกี่ยวกับ…
‎เรื่องที่ผมรู้สึกอย่างแรงกล้า
‎เพลงมาเลย แซม
‎(เทรนไรด์ทูฮอลลีวูด (1975) ‎ผู้กำกับ ชาร์ลส์ อาร์ รอนโด)
‎วงป็อปโซล บลัดสโตน ‎เจ้าของเพลงฮิต "เนเชอรัลไฮ"
‎ตกเป็นข่าวว่าใช้เงินทุนของตัวเอง
‎ในการสร้างหนังเพลง ‎ที่ซึ้งและแปลกอย่างอ่อนโยน
‎"เทรนไรด์ทูฮอลลีวูด"
‎และแทรกตัวเองเข้าไปในหนัง
‎ผลงานจากริชาร์ด ไพรเออร์ ‎วิจารณ์วัฒนธรรมได้อย่างตรงจุด
‎จากที่เขาพิสูจน์ด้วยอัลบั้มเพลงตลกปี 1976 ‎"ไบเซนเทนเนียลนิกเกอร์"
‎และ "โลแกนส์รัน" ฉบับของเขา
‎หนังไซไฟแฟนตาซีหลากสีสัน ‎ปี 1976 ยุคก่อน "สตาร์วอร์ส"
‎ผมอยากดู "โลแกนส์รัน"
‎มีหนังโลกอนาคตชื่อว่า "โลแกนส์รัน"
‎ในเรื่องไม่มีคนดำเลย
‎ผมบอกว่า "คนขาววางแผนไว้ ‎ว่าในอนาคตจะไม่มีพวกเรา"
‎เราถึงต้องสร้างหนังบ้าง ‎แล้วเราก็จะได้มีส่วนร่วม
‎ไม่มีใครอยากจะ… ฉันขอโทษนะ
‎ไม่มีใครอยากขัดใจคนขาว
‎ทุกคนอยากให้คนขาวเข้าข้างตัวเอง
‎เขาจะได้อนุญาตให้เราทำหนังต่อได้
‎(คิงคอง ร็อกกี้)
‎พอถึงปี 1976
‎หลังจากที่หนังคนดำได้กอบกู้ ‎อุดมคติของตัวเอกวีรบุรุษ
‎หนังกระแสหลักก็กลับมาสร้างมูลค่าได้อีกครั้ง
‎ยิ้มหน่อย ไอ้ลูก…
‎"เดอะสติง" และ "จอว์ส" ‎ที่นำความตื่นเต้นจากชัยชนะ
‎กลับมาให้พระเอกผิวขาว ‎ได้กลายเป็นหนังยอดฮิต
‎จริงๆ แล้ว ทั้ง "จอว์ส" และ "เดอะสติง"
‎สร้างโดยโปรดิวเซอร์คนเดียวกัน ‎ที่เคยสร้าง "วิลลี่ ไดนาไมต์"
‎พล็อตเรื่องของ "เดอะสติง" อาจจะยกมาจาก ‎นิยาย "ทริคเบบี้" ที่เป็นหนังเช่นกัน
‎และพอจบปี 1976
‎ร็อกกี้ บัลโบอา ‎พระเอกที่ออกมาจากหนังแอ็คชันคนดำก็ได้
‎ต้องสู้กับตัวละครขี้เกียจเขียนบท ‎ที่ล้อเลียนมูฮัมหมัด อาลี
‎ถึงแม้ร็อกกี้จะไม่ชนะในการชก
‎เขาก็ได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ‎และประสบความสำเร็จในบ็อกซ์ออฟฟิศ
‎แต่งตัวอย่างกับธงชาติยักษ์
‎"ร็อกกี้" มีแชมป์เฮฟวีเวตผิวดำในหนัง
‎ที่เป็นตัวล้อเลียนบุคลิกลุยแหลก ‎ที่อาลีแสดงออกมาบนเวที
‎แต่อาลีใช้อารมณ์ขัน ‎ทำสงครามประสาทกับคู่ต่อสู้
‎ที่พยายามจ้องตาข่มขู่ให้เขากลัว ‎เขาไม่ใช่ตัวตลก
‎ที่จริง อาลีรู้ว่าเขาแกล้งทำเป็นเล่นประมาทได้
‎เพราะฝีมือจะพิสูจน์ความไร้เทียมทานของเขาได้
‎รวมทั้งความเตรียมใจพร้อมรับหมัดด้วย
‎ที่อาจจะมีส่วนทำให้เขาเกิดอาการโรคพาร์กินสัน
‎ไหวพริบของสตอลโลน ‎ทำให้เขานำวัฒนธรรมของคนดำมาใช้
‎เช่น ความคิดเรื่องซ้อมชกเนื้อในห้องแช่เนื้อ
‎และวิ่งขึ้นบันไดพิพิธภัณฑ์ ‎ซึ่งโจ เฟรเซียร์ทำมาก่อน
‎อย่างที่หนังสือเรื่อง ‎"โกสต์ออฟมะนิลา" ย้ำกับเรา
‎ในบทคู่ชกของร็อกกี้ อะพอลโล ครีด
‎คาร์ล เวเธอร์สต้องงอตัวเป็นกุ้ง ‎เพื่อลดความสูงให้เท่าสตอลโลน
‎ผมต้องไปหาหมอจัดกระดูก ‎หลังจากที่ได้เห็นเวเธอร์สย่อตัว
‎ลงมาให้หมัดของร็อกกี้ต่อยถึง
‎พอถึงปี 1976 แนวคิดของการใช้ ‎พลังของดนตรีเรียกความสนใจจากผู้ชม
‎ก็ไม่ถูกผู้สร้างหนังกระแสหลักเมินเฉยอีกต่อไป
‎เมื่อผู้แต่งเพลง "คาร์วอช" นอร์แมน วิตฟิลด์ ‎ต้องการแซงหน้า "ชาฟต์" และ "ซูเปอร์ฟลาย"
‎ด้วยธีมเพลงฟังก์จังหวะแรงๆ ‎ใส่ลงไปในบริบทของสังคม
‎แล้วมันก็ได้ผล
‎(สปาร์กเคิล (1976) ‎ผู้กำกับ แซม โอสตีน)
‎เพลงนี้ "ซัมธิงฮีแคนฟีล"
‎คือการถ่ายทอดเสน่ห์อันเร่าร้อน ‎ของวงโมทาวน์เกิร์ลกรุปโดยเคอร์ติส เมย์ฟิลด์
‎เมย์ฟิลด์แต่งเพลงนี้ ‎ให้หนังต้นแบบของ "ดรีมเกิร์ลส์"
‎หนังดราม่าวงการบันเทิงคนดำ "สปาร์กเคิล"
‎ฉันยังเด็กเกินจะบอกให้เธอรู้ ‎ว่าฉันมาจากที่ใด
‎ซึ่งน่าจะเป็นหนังแจ้งเกิด ‎ของนักแสดงนำ โลเน็ตต์ แมคคี
‎และน่าจะเป็นมากกว่าตัวประกอบ ‎ให้ไอรีน คาร่ากับฟิลิป ไมเคิล โทมัส
‎"สปาร์กเคิล" คือผลงานต่อยอดจาก "คาร์วอช" ‎ของนักเขียนบท โจเอล ชูมัคเคอร์
‎เขาเขียนบทขึ้นเพื่อสะกดผู้ชม ‎และกำกับแนวทางตัวเอง
‎ในจำนวนไม่กี่คนที่ได้ดู ‎ผลงานนี้ได้สร้างความประทับใจต่อหนัง
‎แต่ไม่ใช่ต่อตัวชูมัคเคอร์ที่อยู่หลังกล้อง
‎เช่นเดียวกับหนังที่อาจจะเป็นขวัญใจมหาชน
‎เดอะบิงโกลองทราเวลลิ่งออลสตาร์ส ‎แอนด์มอเตอร์คิงส์
‎เรื่องราวของนิโกรลีกเรื่องนี้
‎ก็เป็นการเปรียบเปรยถึงความพยายาม
‎ที่คนดำได้ทุ่มเท ‎ให้กับการสร้างความบันเทิงให้ผู้ชม
‎เหล่านักเบสบอลต้องแสดงโชว์ ‎ระหว่างเดินทางไปสนาม
‎แล้วก็ยังต้องแข่งเบสบอลอีกเก้าอินนิ่ง
‎ผมชอบนะ ผมอยากรับบทบิงโกจริงๆ
‎เพราะบิงโกเป็นตัวละครที่สนุกมากๆ
‎เขารับประกันเงินให้เรา 200 ดอลลาร์
‎ถ้าเอามาแบ่งกัน 11 คน ก็จะได้ประมาณ…
‎ได้เยอะอยู่ละกัน
‎บิงโกคือทุกสิ่งที่วิลเลียมเป็น
‎เขามีพลัง เขาชอบความมีชีวิตชีวา
‎ชอบเหลวไหล นึกออกไหม
‎(บราเธอร์ส (1977) ‎ผู้กำกับ อาร์เธอร์ บาร์รอน)
‎นายได้ใครมา
‎ผู้หญิงโคตรแจ่มเลย
‎หนังปี 1977 "บราเธอร์ส" ‎เป็นความพยายามที่แปลกและหายาก
‎ในการสร้างหนังดราม่าการเมืองคนดำ
‎ด้วยเพลงประกอบอันหลอนหูโดยทัช มาฮาล
‎นี่คือการผสมผสานอุดมคติ ‎ของเบอร์นี่ เคซีย์กับโวเน็ตต้า แมคกี
‎ในบทตัวละครที่อิงจาก ‎จอร์จ แจ็คสันและแองเจล่า เดวิส
‎แต่หนังเรื่องนี้กลับทำได้แค่เพียง ‎อวดโครงหุ่นสวยๆ ของคู่พระนางเท่านั้น
‎ก่อนที่มาร์เวลและดีซี ‎จะเริ่มทำหนังจากการ์ตูนโดยเคารพต้นฉบับ
‎จากจักรวาลของตัวเองเป็นประจำ ‎เรื่องราวซูเปอร์ฮีโร่ข้างถนนผู้มีเจตนาดี
‎"เอบาร์: เดอะเฟิร์สต์แบล็คซูเปอร์แมน" ‎ก็ได้ออกฉายโรงไปก่อน
‎หนังเรื่องนี้ฉลองให้กับวัตส์ทาวเวอร์ในจอหนัง
‎ทำให้มันมีความหมายในโลกของคนดำ
‎เริ่มยิงได้
‎และในตัวอย่างเวอร์ชันแรกๆ
‎หนังเรื่องนี้ใช้จุดกำเนิดกัปตันอเมริกา ‎เป็นสูตรแนะนำ
‎ในฐานะเผ่าพันธุ์คนดำ เราต้องรวมกันเป็นหนึ่ง
‎ในทุกๆ แง่มุม
‎เพื่อการนั้น ผมยอมเสียสละทุกอย่าง ‎ยกเว้นให้ผมไปฆ่าใคร
‎งั้นผมคงทำให้คุณคงกระพันได้
‎วัฏจักรของหนังคนดำเริ่มถดถอยลงช้าๆ
‎เพราะผลกำไรที่แน่นอน ‎จากหนังคนดำในบางแนว
‎เริ่มลดลงด้วยความเร็วที่ดูจะสูงมาก
‎ดังนั้น จึงไม่มีที่สำหรับ ‎หนังแปลกชั้นยอดแห่งยุค 1970
‎หนังชีวประวัตินักมวยในชีวิตจริง
‎กับเพลงประกอบที่ ‎กระตุ้นความคิดไม่พึงประสงค์ในช่วงแรก
‎ฉันเชื่อว่าเด็กคืออนาคต
‎สอนเด็กให้ดี ให้เด็กนำทางเราไป
‎สอนให้เด็กเห็นถึงความงามข้างใน
‎ผลงานติดชาร์ตอันดับหนึ่ง ‎เพลงนี้ของวิตนีย์ ฮุสตัน
‎ได้ยกระดับเพลงจากเพลงหลงความคิดตัวเอง ‎เป็นเพลงมอบพลังให้ตัวเอง
‎กระแสตอบรับ "เดอะเกรตเทสต์เลิฟออฟออล" ‎เป็นการเปลี่ยนแปลงระหว่างรุ่น
‎จากกระแสที่นักแสดงตั้งแต่ปี 1968 ‎นำความองอาจของอาลีมาใช้
‎มุมมองของกระแสหลักที่มีต่ออาลีก็เปลี่ยนไป
‎จากขี้เก๊กเป็น "ยอดรักขวัญใจตลอดกาล"
‎ก่อนยุคปี 1968-78
‎เพลงประกอบหนังไม่ค่อยสำคัญต่อสตูดิโอ
‎เพราะยอดขายไม่ได้สูงมากนัก
‎และมักจะวางขายหลังหนังออกฉายหลายเดือน
‎หนังคนดำยุค 1970 เมินตัวอย่างแบบนั้น
‎เพลงประกอบไม่ใช่แค่เสียงประกอบ ‎แต่เป็นตัวกระตุ้นความคิดและเสียง
‎ความกล้าของเพลงเหล่านี้ได้เปลี่ยน ‎เพลงประกอบหนังและเพลงกระแสหลักไปตลอด
‎ทันใดนั้น เพลงประกอบหนัง ‎ก็เป็นข้อพิจารณาทางการพาณิชย์
‎เพลงประกอบหนังคนดำที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
‎ที่แต่งและบรรเลงโดย ‎นักร้องอาร์แอนด์บี ศิลปินเพลงแจ๊ซ
‎ได้ฝึกนักดนตรีตามสูตรเพลงคลาสสิค ‎โดยผสมผสานระหว่างเพลงคลาสสิคกับสมัยใหม่
‎ยอดมือกลองรับจ้าง เบอร์นาร์ด เพอร์ดี้
‎ต้องการแสดงให้เห็นถึงนิยามที่แท้จริงของฟังก์
‎ในหนังคนดำเรตเอ็กซ์ "ไลลาห์"
‎ที่เขาได้ออกกล้อง ‎เล่นเพลงประกอบที่เขาแต่งให้หนังเรื่องนี้
‎ในที่สุด วงการหนังก็ต้องเริ่มสนใจ
‎เพราะมีเพลงฮิตออกมา ‎จากอัลบั้มเพลงประกอบหนังคนดำเยอะเกินไป
‎(ไดอาน่า รอสส์ เพลงประกอบ ‎เลดี้ซิงส์เดอะบลูส์)
‎(เพลงประกอบ คลอดี ‎แกลดิส ไนต์แอนด์เดอะพิปส์)
‎โรเบิร์ต สติกวูดกำลังสร้างหนัง
‎เกี่ยวกับคนขาวชนชั้นกลาง ‎ที่ถูกแสงสีแห่งดิสโก้ครอบงำ
‎ดนตรีของคนดำ
‎เนื่องจากสติกวูดเป็นเจ้าของค่ายเพลงด้วย
‎เขาจึงใช้เพลงประกอบหนัง ‎ของศิลปินชื่อดังที่สุดของเขา
‎เดอะบีจีส์ เพื่อโปรโมตหนัง
‎และช่วยให้ผู้ชมกลุ่มเป้าหมาย ‎เอาชนะความกลัวคนดำครองโลก
‎ไม่นาน เพลงประกอบหนัง ‎ก็ยึดครองชาร์ตเพลงป็อป
‎และถูกคาดหวังว่าจะทำได้ ‎เพราะตัวอย่างจากหนังคนดำ
‎นี่คือหนึ่งในความสำเร็จหลายอย่าง ‎ที่ยั่งยืนแต่ขาดการชื่นชม
‎ของหนังคนดำในยุคนี้
‎(เพลงประกอบ แซตเทอร์เดย์ไนต์ฟีเวอร์)
‎เมื่อปี 1977 สิ่งที่น่าหลงใหลที่สุดในหนังคนดำ
‎ท่าเดินเข้าฉาก ความมั่นใจ ‎และธีมการเปิดตัวพระเอกอย่างมีพลัง
‎เช่นฉากนี้ ในที่สุดก็มีหนังกระแสหลัก ‎สร้างฉากรำลึกถึง
‎(แซตเทอร์เดย์ไนต์ฟีเวอร์ (1977) ‎ผู้กำกับ จอห์น แบดแดม)
‎(ชาฟต์ (1971) ‎ผู้กำกับ กอร์ดอน พาร์กส์)
‎ซึ่งบ่งบอกได้ว่า ‎ทุกรุ่นมีเอลวิสหรือเอมิเน็มเป็นของตัวเอง
‎จอห์น ทราโวลต้าคืออีกคนหนึ่ง ‎ในประวัติศาสตร์ความเท่ยาวนานหลายสิบปี
‎ความเท่แบบคนดำในฉบับคนขาวไม่แท้
‎ซึ่งเท่รองลงมา
‎ทราโวลต้าในบทโทนี่ มาเนโร
‎อาจไม่ใช่คนแรกที่ประยุกต์ใช้สไตล์แบบคนดำ
‎แต่เขาเต็มใจรับสไตล์คนดำ ‎ด้วยลูกเล่นแพรวพราวลึกซึ้ง
‎ความจริงจังและตั้งใจของเขา
‎กลายเป็นปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมที่เกิดขึ้นจริง
‎ครั้งใหญ่ที่สุด
‎ภายในปี 1978 ริชาร์ด ไพรเออร์ ‎ได้แสดงหนังมาแล้วถึง 20 เรื่อง
‎นอกเหนือจากหนังไม่กี่เรื่อง
‎เดี่ยวไมโครโฟนสด และ "วัตต์สแต็กซ์" ‎ไม่มีเรื่องไหนใช้พรสวรรค์ของเขาได้ตลอดเรื่อง
‎จะซื้อวิทยุเหรอ
‎ล็อกเกอร์ผมเจ๊งมาหกเดือนแล้วนะ
‎แล้วบริษัทก็ยังไม่ซ่อมให้เลย
‎นี่ผมต้องแหย่นิ้วเข้าไปในรูเล็กๆ
‎นิ้วผมโดนบาดสองอาทิตย์ก่อน ยังไม่หายเลย
‎ในปี 1978 เขาร่วมแสดงนำในบทที่ยากที่สุด
‎เขารับบทช่างยนต์ ‎ผู้โมโหง่ายและน่าเวทนาใน "บลูคอลลาร์"
‎ซึ่งยังคงเป็นผลงาน ‎ที่เขาชอบที่สุดโดยส่วนตัวอีกด้วย
‎นายมันไอ้บ้านนอก ชนบท สารเลว รู้ตัวไหม
‎พอที นายโดนไล่ออก ฉันไม่ไหวกับนายแล้ว
‎ฉันจะฆ่าไอ้เวรนั่น เข้าใจไหม
‎นี่คือหนังที่บรรยากาศดุเดือดมาก
‎จนคุณสร้างหนังดีๆ ‎เกี่ยวกับการถ่ายทำ "บลูคอลลาร์" ได้เลย
‎ในปีต่อมานั้นเอง
‎ไพรเออร์ก็ปลดปล่อยตัวเอง ‎จากกุญแจมือที่เขาไม่รู้ตัว
‎ในบทที่ซับซ้อนและน่าทึ่งที่สุดของเขา
‎ตัวเขาเอง
‎ผมไม่เคยอยากเจอตำรวจเลยในชีวิตนี้
‎ที่บ้านผมนะ
‎การได้เห็นการคุมคนดูที่น่าทึ่ง ‎เหมือนได้เห็นมือกลองในวงแจ๊ซ
‎ในหนังเรื่อง "ไลฟ์อินคอนเสิร์ต"
‎ก็เหมือนได้เห็นว่า ‎เขาคือโทนี่ วิลเลียมส์แห่งวงการตลก
‎มันยิ่งทำให้เห็นว่าหนังจากสตูดิโอใหญ่
‎เช่น "เดอะวิซ" ใช้พรสวรรค์ ‎ที่เห็นได้ชัดเจนของเขาอย่างเสียเปล่า
‎ตัวปลอม
‎ณ จุดนี้ ดูเหมือนมีสิ่งเดียว ‎ที่ช่วยไม่ให้หนังคนดำหายสาบสูญไป
‎เดอะวิซออกไปแล้ว เขาไม่อยู่
‎ฉันกำลังจะไปหาเดอะวิซ
‎เขาจะพาฉันกลับบ้าน
‎ก็ดีนี่
‎หรือนี่คือหนังเพลงฟอร์มยักษ์ทุ่มทุนสร้าง ‎จากหนึ่งในผู้กำกับผู้เป็นที่เคารพที่สุด
‎พร้อมการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรก ‎ของนักแสดงผู้มีชะตาจะได้เป็น…
‎ปรากฏการณ์เพลงป็อป ‎ที่ดังที่สุดในทศวรรษต่อไป
‎และทุนสร้างที่อาจจะเทียบเท่าเงินที่ใช้ไป
‎กับการสร้างหนังคนดำทุกเรื่อง ‎ในปี 1968 รวมกัน
‎เป็นความคิดที่ดีในขั้นวางแผน ‎แต่อาจจะไม่ดีตอนทำจริง
‎ผู้กำกับคือคนที่เคยสร้างผลงานชั้นยอด
‎กับหนังที่เครียด กล้าลุย ‎เช่น "เซอร์ปิโก้" และ "ด็อกเดย์อาฟเตอร์นูน"
‎ตัวเอกแก่เกินบทไปประมาณ 20 ปี
‎และความสำแดงพลังอารมณ์
‎กับความใกล้ชิดแบบในโบสถ์ของละครเวที
‎ก็ถูกแทนที่ด้วยตัวประกอบนับร้อยชีวิต ‎ที่พยายามไม่เดินชนกัน
‎ในชุดที่ดูจะมีป้ายราคาแพงระยับติดอยู่
‎ว่ากันว่า "เดอะวิซ" ใช้ทุนสร้าง ‎ระหว่าง 25-40 ล้านดอลลาร์
‎เท่ากับรายได้ของ "ซูเปอร์ฟลาย"
‎เรื่องนี้ขาดความสุขุมที่แพร่ถึงกัน ‎และความน่าคบหา
‎แบบหนังคนดำที่ประสบความสำเร็จ
‎มันสร้างรายได้แค่ประมาณ ‎หนึ่งในสามของทุนสร้าง
‎บทวิจารณ์อาจจะไม่ดี
‎แต่หนังส่วนใหญ่ที่ทำธุรกิจ ‎อย่างเหนือธรรมดาก็ถูกวิจารณ์เช่นกัน
‎ความจริงง่ายๆ คือ "เดอะวิซ" ขาดทุน
‎ถึงขั้นที่ทำให้วงการหนัง ‎ได้เหตุผลที่ต้องการมานาน
‎เพื่อถอนตัวจากธุรกิจหนังคนดำ
‎และทำให้ผู้บริหารค่ายหนังมีโอกาสพูดว่า
‎"คนดำไม่อยากดูพวกตัวเองในหนังอีกแล้ว"
‎หรือคำพูดที่ผมได้ยินมาจริงๆ
‎"คนดำไม่เห็นพวกตัวเอง ‎ในหนังดราม่าอิงประวัติศาสตร์อยู่แล้ว"
‎ปี 1978 นั้นเอง
‎ที่พระเอกดังผิวขาวยอมรับบทฮีโร่อีกครั้ง
‎หลังจากปฏิเสธบทแบบนี้ ‎เพื่อเล่นบทฮีโร่กึ่งตัวร้ายผู้ทรมานมานับสิบปี
‎ตัวละครแบบฮีโร่ที่มั่นใจ สายตามุ่งมั่น
‎เบิร์ต เรย์โนลดส์รับบทฮูเปอร์
‎และฮูเปอร์คือฮีโร่ตัวจริง
‎และในที่สุดก็ซึมซับบทเรียน
‎ที่หนังคนดำเข้าใจตั้งแต่แรกๆ
‎ความเชื่อผิดๆ ที่ใหญ่ที่สุด ‎ที่วงการหนังได้สร้างขึ้น
‎ย้อนกลับไปยุคดี.ดับเบิลยู. กริฟฟิธ ‎หรือแม้แต่ก่อนหน้านั้น
‎คือเราอยากให้คนอื่นมาช่วย
‎แต่มันมักจะเป็นคำโกหกที่น่าฟัง
‎ชีสเบอร์เกอร์พริกที่มีพิษ แต่อร่อยเหลือเกิน
‎วอร์เรน บีตตี้ยกระดับ ‎จากโจรปล้นธนาคารกระจอกขึ้นสู่สวรรค์
‎"เฮฟเวนแคนเวต" อาจมองได้ว่า ‎เป็นหนังกลับสู่จุดเริ่มต้น
‎เพราะหนังรีเมคยุค 70 ‎จากเรื่อง "เฮียร์คัมส์มิสเตอร์จอร์แดน"
‎เริ่มต้นชีวิตในมือนักแสดงผิวดำ
‎ที่ร่วมงานกับฟรานซิส คอปโปลา
‎บทมันตลกมาก เพราะเขาเป็นผู้ชายผิวขาว
‎ที่ตายแล้วคืนชีพมาเป็นบิล คอสต์บี้
‎แต่คนอื่นเห็นเขาเป็นคนขาว
‎เขาชอบนะ ผมไม่รู้ว่า ‎ทำไมถึงไม่เคยมีใครทำมาก่อน
‎โรเบิร์ต เดอ นีโร ‎ใช้ความจดจ่อระดับดาราหนังของเขา
‎แสดงบทจอมล้างแค้นตามตำราเก่า
‎คลินต์ อีสต์วูดทิ้งปืนแม็กนัมจุด 44 ‎เพื่อไปสุงสิงกับวานร
‎และจรวดที่ดีซีคอมมิคส์ ‎ปล่อยออกมาจากดาวคริปตันเมื่อปี 1938
‎ในที่สุดก็ได้ถ่ายทอดออกมาบนจอหนัง
‎(คิลเลอร์ออฟชีป (1978) ‎ผู้กำกับ ชาร์ลส์ เบอร์เน็ตต์)
‎แต่พอถึงปี 1978 ‎ความสำเร็จสูงสุดของทศวรรษก็เริ่มเป็นจุดสนใจ
‎ผลงานศิลปะที่ฉายมา ‎ตั้งแต่ช่วงปลายปีก่อนหน้า
‎หนังเรื่องนี้ทำให้ผู้กำกับ ‎เสียเวลาเกือบทั้งทศวรรษ
‎ในการสร้างและออกฉาย
‎แต่จริงๆ แล้ว นี่คือโปรเจกต์วิทยานิพนธ์
‎เรื่องนี้ใช้ดนตรีได้อย่างเชี่ยวชาญ ‎ในการเล่าถึงตัวละครและฉาก
‎และแสดงถึงการดึงความสนใจ ‎ได้อย่างน่าทึ่งของสื่อภาพยนตร์
‎และยังมีคนทำตามจนถึงศตวรรษต่อมา
‎(ไซด์วอล์คสตอรี่ส์ (1989) ‎ผู้กำกับ ชาร์ลส์ เลน)
‎(จอร์จ วอชิงตัน (2000) ‎ผู้กำกับ เดวิด กอร์ดอน กรีน)
‎(เฮาส์ปาร์ตี้ (1990) ‎ผู้กำกับ เรจินัลด์ ฮัดลิน)
‎เบอร์เน็ตต์หยิบยิมความเจ็บปวดใจ ‎อันละเอียดอ่อนจาก "ดิสบิตเทอร์เอิร์ธ"
‎ของไดนาห์ วอชิงตัน
‎และมาร์ติน สกอร์ซีซีก็รำลึกถึงฉากนี้ ‎ด้วยทั้งภาพและเพลงประกอบ
‎คนที่โตมากับผม ผมชื่นชมพวกเขามากนะ
‎คนเป็นพ่อที่…
‎ไม่เหมือนในหนังฮอลลีวูด
‎ที่ทุกคนเป็นโสเภณี ‎หรือไม่ก็ทำอะไรสักอย่าง ทิ้งครอบครัว
‎ให้แม่ดูแลลูก เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
‎ผู้ปกครองและคนเป็นพ่อเหล่านี้ตั้งใจทำงาน
‎ผมก็พยายามเป็นเหมือนพวกเขา ‎ผมโตมาในชุมชน
‎ที่ผมเคารพและชอบทุกคนจริงๆ ‎เพราะผมเห็นว่าพวกเขาเป็นใคร
‎นั่นคือคนแบบที่ผมเห็นว่า ‎ไม่ค่อยถูกพูดถึงในเรื่องเล่าต่างๆ
‎นี่คือคนชนชั้นแรงงาน ‎วัตส์เป็นสถานที่ที่น่าสนใจมาก
‎ตอนผมไปเรียนยูซีแอลเอทีแรก
‎ที่นั่นมีฉายหนังช่วงจบไตรมาส ‎เรียกว่า "ห้องฉายหนังรอยซ์ ฮอลล์"
‎เขาฉายหนังดีที่สุดที่ได้ออกฉาย…
‎ในวงการหนังปีนั้น
‎ผมเข้าเรียนกับ…
‎อาจารย์คือเบซิล ไรต์ ‎เขาเป็นนักสร้างหนังสารคดี
‎ผู้สร้าง "ซองออฟซีลอน" อะไรพวกนั้น ‎ผมโชคดีมากที่ได้เรียนวิชาเขา
‎ผมจำได้ว่าไปดูหนังที่รอยซ์ ฮอลล์
‎ผมไม่เข้าใจเนื้อเรื่องเลยสักคำ ผมเข้าไม่ถึง…
‎นั่นคือยุคที่ฮิปปี้กำลังดัง
‎มีฉากโป๊ ขึ้นไปบนโทปังกาแคนยอน
‎ผู้ชายก็ดูดปุ๊น ทำทุกอย่างเลย
‎แค่ค้นหาตัวเอง
‎เข้าใจตัวเองและเพศของตัวเองซะใหม่
‎นั่นไม่ใช่ปัญหาในชุมชนของผมเลย
‎"คิลเลอร์ออฟชีป" ‎แสดงถึงศักยภาพของสื่อภาพยนตร์
‎โดยกวีที่ค้นพบความงามใกล้บ้านตัวเอง
‎และแน่นอน เขาถูกเมินจากสื่อกระแสหลัก
‎มันไม่มีอะไรให้จดจำเลย
‎แม้นักสร้างหนังหลายคน ‎จะสร้างอาชีพจากการเลียนแบบเรื่องนี้
‎แล้วหนังคนดำก็ถูกทิ้งให้เฉาตาย
‎แต่มันก็ไม่ยอมตาย
‎ในทุกทศวรรษนับตั้งแต่ปี 1978 ‎จะมีการผงาดและล่มสลาย
‎ของนักสร้างหนังผิวดำพรสวรรค์ที่ไม่ยอมแพ้
‎หรือบทเรียนคือคนที่ไม่จำอดีต
‎จะต้องสร้าง "ชาฟต์" ฉบับใหม่เสมอไป
‎คนมักพูดถึงศักดิ์ศรีที่เกิดจากยุคนั้น แต่ถึงกระนั้น
‎ผมคิดถึงคำที่ยายเคยพูด ‎"แกไม่ควรยึดติดศักดิ์ศรี มันเป็นกับดัก
‎มันแปลว่าแกอยากให้คนอื่นได้เห็นแกยืดอก
‎มันเป็นเรื่องเห็นแก่ตัว
‎แต่ให้พอใจกับสิ่งที่ทำ สิ่งนั้นเป็นของแก
‎นั่นคือสิ่งที่แกอยากแบ่งปันให้คนอื่น"
‎นี่คือสิ่งที่ผมคิดได้จากหนังเหล่านี้
‎ความพอใจที่เหล่าดาราได้รับ ‎จากการสร้างหนังเหล่านี้
‎พวกเขาได้ส่งต่อถึงผมและคนอื่นๆ
‎และมันเป็นสิ่งที่มีชีวิต
‎ดื่มให้คนที่ไม่อยู่ที่นี่
‎นอกจากเป็นแหล่งเก็บความหวัง ‎พวกเขายังเป็นหลักฐานที่ประจักษ์ชัด
‎ว่าเราอยู่ตรงนี้ เรามีตัวตน
‎ว่าเราสร้างวัฒนธรรม
‎ว่าชุมชนของเราเป็นชุมชนที่อยู่ได้
‎เป็นชุมชนที่สำคัญ
‎ว่าเรามีเสียง คุณต้องฟังเรา
‎ขอทิ้งท้าย มีหนึ่งคนที่เป็นสัญลักษณ์ ‎ของทั้งเรื่องดีและร้ายในยุคนั้น
‎จากที่เคยเป็นอันดับหนึ่งในบ็อกซ์ออฟฟิศ ‎กลับกลายเป็นไร้ตัวตน
‎แล้วกลับมาเป็นหนึ่งในคนสุดท้ายที่ยังอยู่
‎ซิดนีย์ พัวทิเยร์
‎ที่เปลี่ยนเส้นทางของเขา แต่ไม่เคยชะลอลงเลย
‎เขาเชื่อว่าสายสัมพันธ์ ‎กับกลุ่มผู้ชมผิวดำของเขาจะยังอยู่
‎ตั้งแต่ปี 1968-78 ‎เขากำกับและแสดงนำในห้าเรื่อง
‎ฉันขอศรัทธาในพระคัมภีร์
‎ทุกเรื่องมีศูนย์กลาง ‎เป็นตัวละครที่เสแสร้งเป็นสิ่งที่ไม่ใช่ตัวเอง
‎ให้ตายสิ พวก เราไว้ใจนายนะ ทำไมต้องเรา
‎ทำไมจะไม่ใช่นายล่ะ พี่ชาย
‎ผมเคยถามเขาเรื่องนี้
‎หนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ผมได้คุยกับเขา
‎ทุกครั้งจบที่เขาปฏิเสธไม่ให้สัมภาษณ์กับผม
‎เมื่อผมถามว่าผลงานกำกับทั้งห้าเรื่อง ‎เกี่ยวกับการเสแสร้งทั้งหมดเลยหรือไม่
‎ลืมตาสิ
‎เขาขำแล้วตอบว่า
‎"พ่อหนุ่ม ผมมีหมอบำบัดแล้ว ‎ไม่ต้องการเพิ่มอีกคนหรอก"
‎นายสามารถทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ‎เข้มแข็งและกล้าหาญ
‎นายชนะนักมวยทุกคนบนโลกได้ ‎นายจะคว้าแชมป์ได้
‎- ผมทำได้เหรอ ‎- ใช่
‎แต่การเป็นคนดำในอเมริกา ‎มักจะสำคัญที่การจดจำไว้
‎ว่าสิ่งที่คุณคิดว่าตัวเองเป็น ‎ไม่ใช่สิ่งที่คนอื่นมองเห็น
‎และต้องเข้าใจระยะห่าง ‎ระหว่างมุมมองสองอย่างนั้น
‎ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ยายของผมคงเห็นด้วย
‎คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา