Tamam, bu...
Evet...
Yok, şey..
- Şey? - Evet, şey...
Şey...
Tamam. Dickinson'ın şu dizeleri.
"Her sevinç dolu ânın Ödemeli bedelini kederle
Hassas ve istekli nispette O sevince."
Bayılıyorum bu kadına.
Ama senin... Senin analizin var ya!
Şu kısma bayılıyorum...
Onun o piyano teli gibi gerginliği...
O kadar iyi ki!
- Öyle mi? - Evet, öyle.
Emily Dickinson kim ki!
Hayır, hayır! Daha fazla Dickinson okumalısın.
Neydi? Tüylerle ilgili bir şey.
Bir şey?
Eric, en önemli kelimeyi atlıyorsun.
- Anna? - Kısmi atıf diyelim.
Tamam. Yani küçük bir sevinç ânı acıyı getiriyor.
"Her sevinç dolu ân için Ödemeli bedelini kederle."
Sanırım ikisi de.
Anna?
Kapatmam gerek.
Ben sonra ararım seni.
Kapatma. Kapat...
Dickinson Olasılık şiirinde neden ikâmet kelimesini kullanıyor?
İkâmeti canımı sıkıyor.
- Merhaba. - Merhaba.
İkâmete hep biraz negatif yaklaşmışımdır.
Olasılık orada.
Ama evden hiç çıkmıyor? hani?
- Basit özlü sözlere benzemez. - Mantıklı.
- Çay? - Hayır, istemem.
Biraz naneli yasemin çayı istemediğine emin misin?
Anne, inanmıyorum! İnanmıyorum! Biliyordum ama!
Seni o lüks mekâna götürdüğünü söylediğin zaman anlamıştım.
Evet, götürdü. Ve ben de evet dedim.
Yüzüğe bayıldım.
Büyükannesinden kalmaymış.
Anne! Çok mutlu oldum senin için.
Hem senin için hem de Tim için.
Ben de.
- Vay be. - Evet, vay be!
Sen bir çocukla mı konuşuyordun?
- Koridordan duydum. - Evet.
Üniversiteli mi?
- Anna? - Hayır, önemsiz bir şey.
1500 km uzakta yaşıyor. Önemsiz bir şey.
Önemsize benzemiyordu pek.
Tim, teklif ederken yere falan çöktü mü?
Konuyu değiştirme. Evet, çöktü.
Önemsiz bir şey.
İnternetten konuştuğum bir erkek sadece.
Son sözler hep böyle oluyor.
Sözlendin ya, hemen kuralcı olmaya başladın!
Ben kahve alacağım. Sen de ister misin?
Brit?
Kimyacıya laboratuvarda verdim.
Eşine de anlatmış. Üçlü ilişki yaşıyoruz. Çok keyifli.
- Brit? - Evet, pardon. Ne var?
Kahve istiyor musun?
Evet, lütfen. Teşekkürler. Bağırmana gerek yok.
- Eric kim? - Açma!
Selam, Eric. Sen kimsin?
Ee... Selam.
Selam. Kimsin?
Hey, ben seni sonra ararım. Olur mu?
Telefonumu açamazsın.
- Eric kim? - Hiç hoş değil, Brit.
Sonra arayacaksın? Erkek demek ki.
Ne alakası var?
Kimdi o?
Biraz büyük.
Peki. Ne kadar büyük?
Bilmiyorum. Üniversiteli.
Konuşuyoruz sadece.
Çok sürtüksün, var ya!
- Sus! - Hayatım?
Geliyorum.
"Olgun ruhlar, aşka ve kaybetmeye dair yaşanmışlıklar...
"sayesinde, büyük resmi görürler.
"Ve genellikle yaşıtlarına kıyasla bilge olarak adlandırılırlar."
İşte aynı sen.
FaceTime?
Hayır, ben...
Ben biraz...
Beni görmek istemiyor musun?
Bazen sanki, sadece sesine ve sözlerine odaklanmak istiyorum.
Odaklanmama engel olan yüzünü görmeden.
Evet, tabii!
Böyle seviyorum.
Aslında birbirimizi görüyoruz.
Evet, tabii. Uğrasana bir ara?
Yani bir gün buluşmaz mıyız sence?
Hayır.
Bu ilişkiyi cazip kılan şey bu zaten, Eric.
Aramızdaki engin mesafeler.
Bilmiyorum. Bana mantıklı gelmiyor.
Seninle tanışmak ve aynı odada olmak isterdim.
Benim uykum geldi.
- Anna. - Şu an sana öpücük yolluyorum.
Yarın iki ev göstereceğim.
Sonra Tim'le nişan için yemek şirketiyle görüşmeye gideceğiz.
- Ama... Merhaba? - İyi, iyi.
Erken dönüp seninle belki...
ufak bir doğum günü şeyi yaparız. Sen kızlarla çıkmadan önce. Tamam?
Teşekkürler.
Eric: Sana doğum günün için hediye aldım.
Adresimi bilmiyorsun ki? Hu huu?
- Hayatım? - Kesinlikle.
Kız!
Kalk bakalım.
- Hey. - Hey.
Benden kaçtığını düşünmeye başladım neredeyse.
Hayır, hayır. Sadece biraz yolumu kaybettim.
Nasıl yani?
Nerede olduğumu bilmiyorum.
Kamerayı çevireyim, sen de gör.
Bir faydam olmaz muhtemelen ama tamam.
Olmaz mı?
Ne diyorsun?
- Sürpriz! Doğum günün kutlu olsun. - Bu ne şimdi?
- Korkuttum mu? - Yani evet.
Kusura bakma. Sürpriz olsun istedim.
Başardın.
Kusura bakma.
Bu yaptığının ne kadar uygunsuz ve agresif olduğunun farkında mısın?
Evet. Üzgünüm.
Ben...
Sanırım büyük jest olur...
demiştim ama....
Evet büyük ve şapşalca bir jest.
Evet.
Tüh ya. Kusura bakma.
Nasıl ya...
Bak. Hediyem var sana.
Verandaya bırakıyorum, tamam mı?
Kusura bakma.
Hayır, bekle. Dur, bekle.
Selam.
İçeri gelme niyetim falan yok. Sadece şunu vermek istedim.
Doğum günün kutlu olsun.
Peki.
Hayır, aslında şey...
Bir şey daha var. Sonra gidiyorum.
Yakından daha da güzelsin.
Artık gidiyorum.
Korkuttuysam kusura bakma.
Çok aptalım.
Çok şapşalca.
Sonra ararsın...
istersen.
Hayatımda olman tam da bunun gibi bir şey.
"Dolu bir silah gibiydi hayatım
Bir kenarda bekleyen Sahibi gelip buldu
Ve beni alıp götürdü."
Kaç yaşındasın tam olarak?
- 28. - Oha.
Üniversitede değilim.
Öyleydim ama yıllar önce bıraktım.
Soracak çok sorum var.
Ben de seninle her konuda dürüst olmak istiyorum.
- Çok düşüncelisin. - Bak.
- İlk tanıştığımızda... - Tanıştığımızda mı?
Eric, daha yarım saat önce falan tanıştık.
Tamam, peki. İlk...
Anla işte, ilk konuşmaya başladığımızda...
Ne kadar özel olduğunu anlamıştım ve ben...
panik yaptım.
Yani yalan söyledin?
Evet.
Neden panik yaptın?
Sen inanılmaz akıllısın...
esprilisin, kibarsın, şefkatlisin.
Belki böyle milyonlarca şey sayabilirim.
İşte ben...
Bu kadar değerli bir şeyi kaçırmak istemedim.
Hey. Bugün 4.30 gibi evde olabilir misin?
Süslemeler için yardım lazım.
Süsleme mi?
Evet, yaptığımız bir şey. Anlamı var.
Bu yaşta bile?
Evet, %75 anlamlı.
Büyük ve şapşal jestin için tebrikler.
Şapşalca da olsa denemeden bilemezsin.
Kitap için teşekkürler.
Aldığım en düşünceli hediyelerden biriydi.
Sevindim.
Peki.
Hayır!
Hayır! Sarılmadan gitmem.
Of ya.
- Neden? - Ne?
Saçların neden bu kadar güzel kokmak zorunda?
Vay canına.
Ben... Ben gitmeliyim.
- Evet, gitmelisin. - Evet.
Hayatım.
O anlamı olan bir şapka ve takman gerek. Kural.
- Günün kızı nerede? - Bilmiyorum.
Kızlar da her an gelebilir onu almaya.
Anna!
Hey.
- Eyvah! - Ne?
- Annem evde. Uyuyakalmışız. - Ne? Nasıl yani?
Giyinmen gerek.
- Olamaz. - Çabuk.
Olamaz.
- Gömlek? - Gömleğim nerede? Gömleğim?
- Anna? - Bir saniye.
Hayır, saklanmalısın.
- Ne? - Saklan.
Anna?
- Hayatım? - Bir dakika.
Dur! Kapıyı çalsana!
Pardon. Pardon, gir dedin zannettim.
Aşağıda sana sürprizim var. Kızlar da gelmek üzeredir.
Evet. Kusura bakma, öyle bağırdım.
Kusura bakma, pat diye girdim.
Hayır, uykuluydum. Ben huysuz davrandım.
- Önemli değil. - Birazdan iniyorum. - Tamam.
- Hass... - Ne oldu?
Seni dışarı nasıl çıkarırım bilmiyorum.
- Nasıl yani? - Annemle Tim evde.
Pencere?
Geçecek kadar açılmıyor. Denedim daha önce.
Ben...
- Burada kalamam. - Kalman gerek.
Hayır, olmaz.
Tamam o zaman. Çıkalım beraber ve Tim de seni tutuklasın.
- Tim polis mi? - Müdür yardımcısı.
Ne?
Yüzümde yanık var mı?
Hayır, normalsin.
Öyle bir parladı ki bana!
Doğum günü kızı!
- Çok geç dönmem. - Hayır, olmaz.
Senin evinde kalamam.
Mümkün olduğunca çabuk dönerim. Söz.
- Anna? - Geliyorum!
Lütfen, burada kal. Çabuk dönerim, tamam mı?
Sonra seni görmek istiyorum.
- Söz mü? - Tamam.
İyi ki doğdun, Anna!
Mutlu yıllar sana!
Teşekkür ederim.
- Doğum günün kutlu olsun. - Teşekkür ederim, anne.
- Doğum günün kutlu olsun. - Vay! Sen de mi?
Öyle. Anlaşılan gelenekmiş.
Oldu o zaman. Biz artık...
- Evet, biz gidelim. - Dur! - Hayır, hayır!
Bu vegan pastayı kendim yaptım.
Evet, şekerli şeyleri sevmiyorsun. Ama en azından bir lokma al.
Tamam, sadece bir parça...
- Güzelmiş. - Beğendin mi?
- Görüşürüz. - Haydi gidelim. - Görüşürüz, teşekkürler.
- Güzel! - Beğendi. Tek ısırık aldı, beğendi.
ANNA DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN
Denny! N'aber?
Hey.
İnanmıyorum! Baksana.
- Denny! - Evet.
Doğum günün kutlu olsun, diyelim.
Anlaşılan Brit yalan söylemiş.
Evde olmazsın demişti. O yüzden..
Teşekkürler, Denny.
Oldu. Tamam.
Tamam, görüşürüz.
Görüşürüz. Sonra görüşürüz.
Görüşürüz.
- Görüşürüz, Denny. - Yapma.
- Çok şirin bence. - Çok tatlı.
Evet, istiyorum biliyorsun.
Bak, havuz var.
Hailey'nin odası var. Anna alabilir, ki abartı büyük.
Bodrumda spor odamız var.
Komik aslında, değil mi?
Evin bana sen pazarlamıştın. Şimdi de ben sana pazarlıyorum.
Evet, en çok nerenin asbestli olduğunu biliyorum.
Buradan ayrılmak zor geliyor işte.
Gary'den sonra oradan oraya dolaştık. Zor günler geçirdik.
İlk defa burası bize yuva gibi hissettirdi.
Anlıyorum.
Gerçekten.
- Çamaşırlarımdan uzak dur! - Çok geç.
Hey, doğum günü kızı! Neye daldın öyle?
- Şarjım bitiyor. - Olamaz!
- Şarj aletin nerede? - Bilmem!
Hey, hatun! Partine sen de katıl istersen?
Pardon. Annem işte, soru sorup duruyor.
Of, var ya.
- Tim'le annenin ilişkisi idealim resmen. - Evet.
Seni seviyorum.
- Ben de. - Sen de?
O ne demekmiş öyle.
- Nasıl yani? - Ben de?
- Seni seviyorum. - İşte böyle.
Tim'e baba diyecek misin?
Hayır. Onun için çok geç artık.
Baban doğum gününde arıyor mu hiç?
Hayır, 4 yaşından beri görmedim onu.
İlgi alanımda değil.
Babam beni sadece doğum günlerimde arar.
Eric?
Eric.
Aradığınız kişiye şu anda...
Neredesin?
Anne!
Anne?
- Oha ya! - Pardon.
Sen böyle erken saatte neden uyanıksın?
- Uyuyamadım. - Ah kıyamam.
Tezgahta sevdiğin kabaklı muffin'den var.
Ee ağzına biber sürmemi gerektiren bir durum var mı?
Nasıl yani?
Belki dün bir haltlar yemişsinizdir.
O ne demek?
Ot falan mı içtiniz?
Biz mi? Hayır! Neden?
Sen pasta sevmezsin ve manzara ortada.
- Ben yemedim onu. - Öyle mi?
Brit yedi. Kek isteyip duruyordu.
- Umarım sakıncası yoktur. - Tabii ki hayır.
- Beğendi mi? - Brit'e vegan pasta yedirdin!
- Evet, yedirdim! - Yedirdin.
Ben çamaşır yıkayacağım.
- Bir şey istiyor musun? - Hayır. Ben sonra kendim yıkarım.
Tamam. Kızlarla çıkacak mısın sonra?
Tamam. İyi eğlenceler. Dikkatli olun.
- Ne gibi? - Bilmiyorum.
Kötü şeyler, kötü insanlar. Uyuşturucu.
Ve karşınıza çıkabilecek tüm kötü şeyler.
- Tamam. Oldu. - Görüşürüz, bebeğim.
Görüşürüz.
İnanmıyorum.
Kanka, ufkunu geniş tutmanı anlıyorum.
Yani bunlar hâlâ oğlan çocuğu!
- 5. sınıfta neyseler, yine aynısı. Sadece daha uzunlar. - Sus.
Gizli gizli ne konuşuyorsunuz?
- N'aber, Ronaldo? - Daha çok Messi.
Anladım.
Bir şeyler yapalım mı?
Ne gibi?
Bilmem. Markete gideriz.
Haydi!
Boş ver! Gel biz takılalım.
Tamam.
Kanka, o kadar da tipsiz değil.
- Evet, değil. - Hoş çocuk. Değil mi?
- Eric'le görüştük. - Ne?
- Sus. - Hayır, olamaz!
- Ciddi misin? - Doğum günümde.
- Ne yaptınız? - Bilmem. Takıldık.
Takıldınız? Kızım ağzın kulaklarında!
Onun gibi biriyle hiç tanışmadım.
- Anna. - Beni anlıyor.
Tamam ama dikkatli olmalısın. Çok fazla tanımıyorsun onu.
Bence tanıyorum.
Ayrıca, biraz yaşlı.
O kadar yaşlı değil.
Yani ciddi bir şey mi olacak bu?
Bilmiyorum. Belki.
Hey! Gelmiyor musunuz?
Tamam!
Ben size yetişirim.
Kanka, nude gönderme. Şantaj olayının şakası yok.
Annem bana o konuda TED konuşması izletti. Çok fena.
- Evet, tamam. - Tamam?
Of ya! Neredesin sen?
Bilmiyorum.
Bir yerlerde hüzünlü bir tır parkında.
Dünden beri arıyorum seni.
Şarjım bitmişti. Kusura bakma.
Eve mi dönüyorsun?
Evet.
Eve geldim, sen yoktun.
Evet. Acayipti var ya!
Annenle evde tek başıma olmak.
Hayır, biliyorum. Ama Anna, çok acayipti.
Yani...
Duşa girdiğini duydum. Hemen çıktım evden.
Pastadan yemişsin.
Of ya. Ne doğum günüydü ama.
Tabağı ortada bırakmışsın. Annem de bulmuş.
Tüh!
Kusura bakma.
Komik değil.
Komik ama değil gibi de. Üzgünüm.
Evet. Üzgün olmalısın tabii, psikopat seni!
Anna, sen çok uzun zamandır başıma gelen en güzel şeysin.
Ben seni sonra ararım.
Mutlaka.
Tamam, oldu.
Peki, görüşürüz.
Görüşürüz.
Bence yeterince geniş alan.
- Evet. Yani... - Hey!
- Hey, gel şuna bak!
- Mekân bu mu? - Evet, onlardan biri.
Tören burada olacak. Ayrıca üstü kapalı alan var. Hava yağarsa diye.
Dışarıda ateş yanar, müzisyenler de burada olur.
- Süper. - Evet.
- Bu olsun diyoruz. - İyiymiş. - Evet.
Diğerini de görmek ister misin?
- Peki. - Sanırım pek ilgisini çekmedi.
Seni bu kadar çok özledim. Görüşmemiz gerek.
Anne, şu haline bak.
- Hoş oldu, değil mi? - Çok hoş.
Var ya...
Tim çok şanslı.
Nereden çıktı bu incelik böyle?
Bilmem. Sadece...
Mutlu olduğunu görmek güzel.
Sağ ol, bebeğim. Mutlu olmak güzel.
Sadece bana hep...
içinde mutlu olmak istemeyen bir yan var gibi geliyordu.
Belki.
Bir şey seni mutlu ediyorsa peşinden gitmelisin.
Değil mi?
Sanırım öyle, evet.
Ben de seni özledim. Aylar olmuş gibi sanki. Seni ne zaman göreceğim?
Bilmiyorum. Önümüzdeki hafta sonu?
Hey! Kusura bakma. Saçımla uğraştım.
- Önemli değil. - Düzgün mü saçım?
- Evet. - Tamam.
Aynı yerde?
Benim erkek arkadaşım var.
Vay! Peki.
Evet. Biliyorum, büyük olay.
- İyiymiş. - Evet.
- Söylemedin hiç. - Şimdi söylüyorum.
- Denny mi? - Hayır.
Tanıyor muyum?
Bizim okuldan değil.
Nereden tanışıyorsunuz?
Biliyorum hoşuna gitmeyecek ama internette tanıştık.
- İnternette tanıştınız? - Evet.
Kaç yaşında bu çocuk?
- Benden büyük. - Kaç yaşında?
20'li yaşlar. 25 falan.
25 falan mı?
Sanırım öyle, evet.
Bunu yapamazsın, Anna. Yapamazsın.
Çok geç.
Biliyorum, biliyorum. Yöntemlerimi değiştirmeliyim.
Keşke hiç söylemeseydim.
Hayır.
Söylemene sevindim. Gerçekten.
- Ama işte... - Ne?
Senin için endişeleniyorum, Anna.
Başından büyük işlere kalkışmandan korkuyorum.
Öyle bir şey yapmıyorum.
Nereden biliyorsun?
Seviyorum onu.
- Anna. - Ne?
Senden saklamak istemiyorum artık.
Güzel. Ben de istemem.
Stres yapıp duruyordum.
Şüphem yok.
Beraber çözebiliriz.
Çözülecek bir şey yok.
Nerede yaşıyor?
Çok uzakta. 1500 km falan.
Birbirinizi hiç görmediniz yani?
Hayır, gördük.
Onunla...
Seks yapıyor musunuz?
Buraya mı geliyor? Seni görmek için 1500 km yol mu geliyor?
Evet.
Nerede? Nerede şu anda?
Burada, aslında. Dışarıda.
- Burada? - Evet.
Seninle tanışmak istiyor.
Ben de tanışmanızı istiyorum.
Emin misin?
Tamam.
- Ölen kalan yok? - Daha erken.
Gel.
- Hey. - Hey.
- Tim.
- Eric. - Memnun oldum.
Bu da annem, Beth.
Hey, Beth.
Evet... Yavaş yavaş sindiriyoruz.
- Tabii, anlıyorum. - Biraz sürpriz oldu.
Evet, evet. Kusura bakmayın.
Bakın, şöyle... Ben şöyle söyleyeyim.
Bu hiç planlamadan oldu.
İnternette tanıştık.
- Şiir forumunda. - Evet.
Şiir konuşuyorduk.
O kadar yani. Anna hakkında hiçbir şey bilmiyordum.
Bilmiyorum. Dürüst olmak gerekirse...
farkında bile değilken birbirimize âşık olmuştuk.
Anne!
- Biraz yalnız kalsın. - Tabii. Özür dilerim.
- Özür dilerim. - Hayır, özür dilemeni gerektirecek bir şey yok.
Hey.
Merak etme, hallolur. Âşık olmuş işte.
- Hailey de yapmıştı. - İstemiyorum onu burada.
Ne?
Evimde istemiyorum onu.
Bence Anna'yı engellemeye çalışırsan, daha beter...
- Evimden gider misin! - Anne, hayır!
- Hemen git! - Tamam.
- Yürü! - Hayır, tamam falan yok!
Hayır! O giderse ben de giderim!
- Hayır! - Evet, onunla giderim!
Eric, seninle yalnız konuşalım mı?
- Olur. - Hayır!
- Eric, olur değil mi? - Hayır, hayır.
- Hey, sorun değil. - Hayır, olmaz!
Olur. Olur.
Çok güzelsin.
Ne?
Ne bileyim...
Hey, gel sen. Bırak konuşsunlar.
Burada ne mi arıyorum?
İlginç bir soru gerçekten!
Bilmem. Ne arıyorum burada? Ne arıyorum?
Ne oluyor?
Hiç. Ben gideyim.
- Ne dedi sana? - Bir şey demedi. Ben gideyim.
- Ne dedin ona? - Hiçbir şey. Bir şey demedi.
Şu anda yapılacak bir şey yok. Bir yere varamıyoruz.
- Gitmeni istemiyorum. - Herkes biraz sakinleşsin.
- Ben de geliyorum. - Hayır, Anna!
Annen haklı. Bu şekilde olmaz.
Nereye gidiyorsun?
Sonra gelirim. Tamam? Söz.
Bakın, bunun sizin için zor olduğunun farkındayım.
Üzgünüm.
Ama doğrusu bu olur diye düşündük.
Dürüstçe anlatmak.
Merak etme.
- Konuşuruz, tamam? - Tamam.
Merak etme sen.
Ne dedin ona?
- Anna, sakin... - Sen karışma!
Geçer elbet. Âşık olmuş.
Seks yapmışlar.
- Ne zaman? - Bilmiyorum.
Doğum gününde ya da sonrasında. 17 olana kadar beklemiş.
Ne yaptığını iyi biliyor. Yaptığı şeyi çok iyi biliyor.
- Çok derin hesaplar bunlar. - Evet, öyle.
Ya düşündüğün gibi değilse?
- Düşündüğüm gibi. - Nereden biliyorsun?
Biliyorum işte, Tim.
Tamam.
Onu bir daha görmek istemiyorum.
Hey.
Halledeceğiz, tamam?
Beraber halledeceğiz.
Biliyorum şu anda gözünde büyüyor olay.
Ama beraber hallederiz.
Tamam?
İyi misin?
Senin şu protein içeceklerinden yaptım.
Bol mangolu.
Anna, lütfen.
İncinmeni istemiyorum. Farkındasın, değil mi?
Neden incitiyorsun o zaman?
Anna!
Yok artık ya!
Annenle polis nişanlısını olgun erkek arkadaşınla tanıştırınca...
onu sevgiyle kucaklayacaklarını falan mı sandın?
Hayır ama bu kadar abartacağını düşünmemiştim.
Ödüm bokuma karıştı resmen.
Ne yapacaksın?
Bilmiyorum. Eric de aramalarıma dönmüyor.
Ee müstakbel kayınpederi polis çıkınca korkmuştur tabii.
Yok ya, annem daha beter korkuttu.
Belki doğrusu budur?
Yapma, Brit. Öyle söyleme.
- Tamam. - Bu sefer onun dediği olmayacak.
Tamam.
SATILIK EV ZİYARETE AÇIK
Bence yakıştı bize.
- Yani ev muhteşem. - Teşekkürler.
Teklif yapmayı düşünürseniz numaram sizde var.
- Tamam, teşekkürler. - Çok teşekkürler.
- Hoşça kalın. - Güle güle, beyler.
- Oha! - Pardon. Ben...
Kapıdasın sandım.
Burada olamazsın.
Tabelada ziyarete açık diyor.
Seni hep öğretmenlik yaparken görmeye alışmışım.
Jesse.
Birazdan görüşürüz.
- Ne? - Bana söylediğin son sözler bunlardı.
Hatırlamıyorum.
Ben hatırlıyorum.
"Birazdan"ın 12 yıl demek olduğunu anlayamadım demek ki.
Görüşemezdik.
Neden? Engel olan neydi?
Senin ailen, benim kocam, avukatlar, herkes.
Onların ne dediğinin önemi yoktu. Önemli olan senin ne söylediğindi.
Sonra da "birazdan görüşürüz". Ondan sonra? Hiç.
12 yıl sonra seni bulana kadar.
Kızım üzerinden!
Ee oluverdi işte.
İnternette peşime düşüyorsun.
Her nasılsa ona denk geliyorsun.
Ve hop! Çocuğumla aşk yaşıyorsun?
O harika bir insan.
Ama biliyorsundur zaten.
Anna'yla aranda ne geçmiş olursa olsun, bitti artık.
Onu da mı mahvedeceksin?
- Kız 16 yaşında. - 17.
Savunman bu mu yani?
- Çok küçük olması mı? - Bu başka.
Neden? Kız olduğu için mi?
Hayır.
Aradaki fark, ki çok büyük bir fark...
seninle benim aramda hiçbir şey olmadı.
Nasıl... Nasıl yani?
- Bu doğru değil, Jesse? - Ne demek bir şey olmadı?
Bir şey oldu. Ama senin düşündüğün ya da idareye anlattığın gibi değil.
- Bunu nasıl söylersin? - Çünkü gerçek bu.
Biliyorum bunu duymak zor geliyor sana.
Ama duyman gerekiyor.
Yakındık, çok yakındık. Benim hatamdı.
Yetişkin olan bendim, daha aklı başında olmalıydım ama...
Ama ne?
Böyle şeyler olur. Olur bazen, Jesse.
İnsanlar bazı şeylerin hayal ettikleri gibi olmasını ister.
Ve onun gerçek olduğuna kendilerini inandırırlar.
Bekle.
Özellikle de genç yaştayken. Ve bunda yanlış bir şey yok.
Aslında tam tersi için de geçerli.
Nasıl yani?
İnsanlar hatırlamak istemediği şeyleri hafızalarında bastırırlar.
Bunu ben de duyuyorum.
Sende bir sorun olduğu anlamına gelmez.
- Jesse. - Beth.
Hep umarım yardım almıştır diye düşündüm senin için.
Sana yardım edecek kimse çıkmadığı için üzgünüm.
Evine dönmelisin.
- Evim yok benim. - Benim var!
Bir daha seni evimin etrafında görmek istemiyorum.
Çekil yolumdan.
Pardon.
Aracı çekeyim, değil mi?
Jesse, lütfen.
Al işte. Aman ne güzel.
Ona sen mi anlatırsın ben mi anlatayım?
Tüm samimiyetimle söylüyorum.
- Senin biriyle görüşmen gerek. - Evet, seninle!
Her şey yolunda mı?
Lütfen aracını çeker misin?
Tamam. Hey, Beth!
Anna'yı görünce söyle. Aramızda bir şey geçmedi, tamam mı?
Aramızdaki aşk değildi. Hepsi onun hayal gücünün ürünüydü.
Bir çeşit psikotik arzu tatmini denemesiydi.
- Söyler misin bunu ona? - Lütfen, yardım almalısın.
Yardım etmek ister misin?
- Gerçeği söyle! - Ne gerçeği?
Geçmişte bana âşık olduğunu! En az benim sana olduğum kadar.
Yüksek sesle söyle duyayım!
- Söyle! - Tamam.
Serinkanlı düşünelim mi?
Bu işten iki çıkış yolu var.
- Bilmek ister misin onları? - Olur.
Kelepçeyi takar tutuklarım. İzinsiz mülke giriş olur...
belki memura mukavemet. Girersin nezarethaneye.
Bizim çocuklar güzelce ağırlar seni.
Sevdiğim bir yöntem değil. İkimiz için de iyi olmaz.
İkinci yolu bilmek ister misin?
Bence istersin. O da şu.
Binersin arabana, dönersin evine. Nereden geldiysen.
Bir daha da dönmezsin.
Nasıl mı bu kadar eminim?
Çünkü plakanı aldım.
Her şeyin bende var. Biliyorum seni.
Benimsin.
Evet, hangisini seçiyorsun?
İkinci yol?
Evet.
Evet, ben de olsam öyle yapardım.
Aferin.
Anlıyorum.
Üzerimde otoritesini suistimal eden ilk kişi değilsin.
- Değil mi, Beth? - Hey, Eric!
Ne diyorsun? Tamam mı artık?
Burada yaptığın bu saçmalıklar bitti mi?
Evet.
Evet, bitti.
Bence de bitti.
Utanmıştım.
Peki.
Başka?
Kendimden utanmıştım, o yüzden bir şey söylemedim.
Belki de artık anlatmanın zamanı gelmiştir.
Öncelikle ismi Jesse.
Okuldayken öğrencimdi.
Peki.
Sana anlatacağımı düşünmemiştim hiç.
Aman be, Beth. Anlat işte.
Bir skandal yaşandı.
Skandala yakın bir şey.
Onunla uygunsuz ilişki kurmakla suçlandım.
Evet, cinsel birliktelik.
Kanatlarımın altına çok fazla aldım onu.
Bana karşı duygular besledi.
Peki.
Ve kafasında yarattığı kurgulara kendini inandırdı.
Ama ben de sorumluluğum olduğunu kabul ediyorum.
Haklı. Kişiselleşmemeliydi.
Asla öyle...
yakınlaşmamalıydık.
Peki, peki.
- Sabıkası var mı? - Temiz.
Ailesine ait bir dairede oturuyormuş.
Öğrenci değil, işi olduğunu da sanmıyorum.
- Gözünüz üzerinde olsun. Anlaşıldı mı? - Tabii ki.
Hey.
Konuşmamız gerek.
Ne var ki konuşacak?
Sana özür borçluyum.
Anlatmadığım şeyler var.
Bir sürü şey.
Yani konuşmaya başladığımızda benim kim olduğumu biliyordu?
Tek düşünebildiğim, beni arıyor olduğu.
Sana denk geldi ve senin üzerinden bana ulaşmaya karar verdi, herhalde.
Çok üzgünüm, hayatım.
Neden bir şey söylemedin?
Onu karşımda görünce donup kaldım.
Panikledim, gözümde o günler canlandı. Sen 4 yaşındaydın.
Ve ben o çocuğun benimle yakınlaşmasına izin verdim.
Söylemeliydin bana.
Utandım ve başına bu derdi sardığım için kendimden iğrendim.
- Anna! - Anne, lütfen!
Sokağa devriye yerleştirdim. Gözleri üzerinizde olacak.
İyi.
Anna nasıl?
Mesafeli.
Evet. Düzelir.
Evet, zamanla.
Başka gelişmeler de var.
- Ne gibi? - Yemek şirketiyle görüştüm.
Haşhaşlı çöreklere tamam dediler.
Jesse? Peki. Yoruldum artık. Lütfen cevap ver.
Tamam ya. Def ol git.
Gel.
- Hey! Yemek ister misin, hayatım? - Hayır.
Kafanı boşaltıp aptalca ama eğlenceli bir şeyler yapman gerek.
Jake'in bana o pisliği yaptığı dönemi hatırlıyor musun? Hep yanımdaydın.
Şimdi de ben senin yanındayım.
Hâlâ anlamıyorum.
Anlayacak bir şey yok aslında. Psikopatın teki seni buldu işte.
Ya da ben psikopatın tekini buldum, ki çok aptalım.
Aptal falan değilsin.
Bence bu büyük belayı ucuz atlatmana odaklanalım.
Hayır! Hayır!
Çok üzgünüm.
- Hey. - Hey.
Geldin, sevindim.
Ben de.
Vay! Efsane olmuşsun.
Teşekkürler.
Çıkıyor musun?
Evet. Ben erken gidip Brit'i alacağım.
- Tamam. - Tamam.
Anne, seni seviyorum.
Ben de seni seviyorum, bebeğim.
Bana şarap tattırmaya çalışıyorlar.
Haydi! Yemek ekibi hazırlıklara başladı bile.
Bak, bu vazgeçmek için son şansın!
Yemek şirketi masrafıyla kurtarırsın.
Çok beklersin.
Tüh. Fermuarımı çekmen gerek.
Kapatıyorum. Çiçekçi geldi. Seni seviyorum!
Ben de seni. Anna?
Sen misin? Hey! Fermuarımı çeker misin?
Olur.
Polis nişanlını aramak yok. Lütfen, beni bir dinle.
Buraya gelemezsin!
Sonra gideceğim.
Beni bekliyorlar şu anda.
Neden buradayım biliyor musun?
Başıma yeterince dert açtın, Jesse.
Hayır, bilmiyorum. Umurumda da değil artık!
Bu umurunda olacak. Emin ol.
Her şey sırayla.
- Anna için buradayım. - Hiç boşuna heveslenme.
Evde değil.
Ve seninle hiçbir yere gelmez.
Öyle mi?
Kim olduğunu biliyor, Jesse.
Her şeyi biliyor.
O konuda haklısın.
Odasına bir bak istersen.
Belki şimdi umurundadır.
Ne istiyorsun benden?
Kimse bana inanmadı.
Babam bile.
Annem, sanırım inanmak istedi ama...
o da daha çok konu kapansın istedi.
Utançtan kurtulmak istedi.
Kendisi için, okul için.
Sen güvendiğim tek kişiydin. Sen de bana sırtını döndün.
Hakkımda söylediklerini duydum.
Sorunlu, sanrılar görüyor. Bu kelimeleri kullanmıştın.
Jesse, hayır.
O son telefon görüşmemiz.
Hatırlıyor musun?
- Hayır. - "Birazdan görüşürüz".
Bir daha senden asla haber alamadım.
Jesse, bu şu anda çözülecek bir mesele değil.
- Biz... - İntihara kalkıştım.
Evet.
Oldu.
Başaramadım. Gördüğün gibi.
Jesse.
Ama bana yalancı demiş olman...
Biz bunu yapamayız. Kendi kendimize olmaz.
Bir uzmanla konuşmalıyız.
Telefonumu ver bana.
Başkasına gerek yok, Beth. Benim seninle konuşmam gerek.
Ama bu eve ilk gelişimden beri...
Ne, Jesse?
Sana bir şey gösterebilir miyim?
Lütfen?
Bak.
Bu resim o yıldan. O yılın bahar ayları.
- Evet. - Yani saçların...
Saçların kısa.
Evet, tatilde kestirmiştim.
Kısaydı o dönem.
Çünkü adım gibi eminim o bahar saçların uzundu.
Çok net hatırlıyorum.
Yani bazı spesifik şeyleri unutmam ben.
Saçını hatırlıyorum, yüzünü hatırlıyorum.
Ama bu resimde...
Kısaydı o zaman.
Şu an var ya... Bütün bunlarla kafam allak bullak olmuş durumda.
Ne bu yani? O kadar mı çok istedim?
O kadar mı istedim ki kafamda uydurdum hepsini?
Anlıyor musun? Yani sanki...
Olabilir bunlar, Jesse. Normal.
O zamandan beri yaptıklarım ve şimdi de Anna'ya âşık olmam...
Yok artık ya!
Eğer olan biten buysa, Beth. O zaman...
- Ne? - O zaman ben geri zekâlıyım!
Demek ki sanrılar görüyorum!
Herkesin dediği gibi biriyim. Hatalıyım. Yalancıyım.
Bütün o yıllar boyunca. Bu... Bu ne?
Her şeyi mahvettim. Her şeyi mahvettim.
Hayatını mahvettim.
Öğretmenliği ne kadar sevdiğini biliyorum. Mahvettim onu.
Bunu yaptığım için kendimden nefret ediyorum!
Nasıl ya!
Anlamıyorum.
Tuhaf.
Sen bu fotoğrafa gerçeğin kanıtı diye bakıyorsun.
Benimse tek gördüğüm yalanlar.
Mutlu görünüyoruz.
Gary suistimal ediyordu, aldatıyordu.
Bu fotoğraf palavra.
Ben iyi bir anne değildim.
Değildim işte.
Ve arabadaki o gece.
Gerçeği söylemiş olsaydın hapse girebilirdim.
Anna'yı benden alırlardı.
Anlıyorsun, değil mi?
Ne gerçeği?
Sana âşık olduğum gerçeği.
Bana âşık mıydın?
Yanlıştı.
Belki hisler değil ama onları eyleme dökmek.
Neyi kastediyorsun?
Seks, Jesse.
Arabada olanlar.
Ben bir hata yaptım.
Ne?
Ben mi? Hata ben miydim?
Keşke yaptıklarımı geri alabilsem.
Keşke...
Keşke hepsini geri alabilsem.
İşte mesele bu zaten.
Ben... Ben hiç öyle düşünmüyorum.
- Dur, fermuarın. - Hayır, kals...
İşte.
- Teşekkürler. - Bu kadar.
Beth?
Sence şey mümkün mü...
Ne?
Belki hâlâ bana karşı bir şeyler hissediyorsundur?
Hayır.
O şekilde değil.
Anna hissediyor.
Ne yapıyorsun peki ona?
Biliyorum şu an sözlerin önemi yok.
Ama ben...
Çok üzgünüm.
Ben de.
Bu görüşmeyi kaydettiğim için üzgünüm.
Neyse ki eyaletimizin yasaları zaman aşımı konusunda çok bonkör.
Senin hayatını mahvetmek için değil.
Benimkini düzeltmek için.
Bu seni düzeltecek mi?
Bir bakıma düzeltecek sanırım.
Aslında...
Hep tek isteğim...
dikkate alınmaktı.
Hak ediyorsun da bunu.
Teşekkürler.
- Sadece... - Sadece ne?
Lütfen yapma bunu.
Onu al. Beni götür, ifademi kullan.
Ama lütfen kızımı götürme.
O beni götürmüyor.
Ben onunla gidiyorum. Arada fark var.
İyi misin?
Evet.
Sözde çok eşya almayacaktın.
Kusura bakma.
Gidelim. Hey.
Bir saniye, Jesse.
Gidelim.
Onu affetmelisin.
- Onu affetmeliyim? - Evet.
Bana tek meselenin bu olduğunu söylemiştin.
İntikam değil, geleceğe bakmak.
Böylece hepimiz geleceğe bakarız.
Söylediğin gibi.
Yaptığımız bu, değil mi?
Ben aracı getireyim.
Yolun sonuna park ettim.
Polisler sokakta devriye atıp duruyor.
Tamam.
- Sen hazır ol, tamam mı? - Olur.
- Anna? - Evet?
Birazdan görüşürüz.
Ne düşündüğünü biliyorum.
Büyük bir hata yaptığımı düşünüyorsun.
Seni terk ettiğimi. Ama...
Öyle bir şey yaptığını sanmıyorum.
Neden?
Çünkü onun geri geleceğini zannetmiyorum.
Yanılıyorsun.
Anna!
Çok üzgünüm, bebeğim.
İşte benimki!
Girsek iyi olacak.
Biliyorum.
Teşekkürler.
Ne için?
Beni kurtardığın için.
Seni kurtardığım tek şey, hapse girmen.
Saçını düzelt.
Bu senin gecen.
Gülümse.
Çeviri: Takaya @TakayaSubs