Ustawiają twoje walki.
To oszustwo.
Wygadujesz bzdury.
Prawdziwymi zwycięzcami są „ci inni”.
Zniszczą nam życie. Zabiją nas.
Już je zniszczyli.
Zawarłem układ dla Estebana.
Ceną może być czyjeś życie.
Saula.
Ani słowa więcej.
- Zabiliśmy go. - Nieprawda.
Mamy tyle rzeczy na sumieniu.
Miałeś coś wspólnego ze śmiercią mojego brata.
Chcę rozwodu.
Masz zwidy.
Naprawimy twoją głowę.
- Kto cię zepsuł? - Każdy?
- Jesteś dobry? - Nie.
- Widziałeś pierwsze kroki dziecka? - Nie.
- Tato, dokąd jedziemy? - Kto cię zepsuł?
Każdy!
Dość!
To najtrudniejszy dzień w moim życiu.
Najtrudniejszy.
Podjąłem jednak decyzję.
Odchodzę. Naprawdę.
Nie zostanę tu. To nieuczciwe. Razem zbudowaliśmy ten dom.
Wszędzie cię widzę. Wszystko przypomina mi ciebie.
Zatrzymaj sobie wszystko.
Wezmę tylko tę torbę.
Mam tu wszystko. W niej jest moje życie.
Wynoś się, frajerze!
- Przestań! - Nawet nie umiesz dać mi wnuka!
- Mamo! To moje talerze! - Jesteś bezużyteczny!
- Zabieraj całe to swoje gówno! - Zaczekaj!
Mamo, zabijesz mnie!
- Gówno mnie to obchodzi! - Odchodzę!
- Wezmę tylko hełm. - Nie!
- Jest mój! - Akurat! Dał mi go Toshiro!
Pieprzyć Toshiro i ciebie!
Nie udawaj głupiej. Jest mój!
Nie masz jaj, żeby odejść!
Czyżby?
Nie wracaj, sukinsynu!
Nie waż się wracać!
Już odszedłem, pizdo!
Sukinsyn.
Odszedłem.
Cholera…
Irasema?
- Andy! - Nie mogę teraz gadać.
Jest z tobą Esteban? Powiedz, że tak.
Nie ma go tu. Co jest?
Dzieci zniknęły.
Esteban tu był i… Nie wiem, gdzie są.
- Co ja mam robić? - Chwila. Co się stało?
Dzwonię na policję.
Nie, nie, Spokojnie.
Dzwonię na gliny.
Nie dzwoń. Zaraz tam będę.
Pospiesz się. Nie wiem, gdzie są moje dzieci.
Już jadę. Nie ruszaj się.
LA MÁQUINA: BOKSER
Esteban!
Sixto!
Co się dzieje?
Gdybym wiedział, jak to się skończy, nie skorzystałbym z tej techniki.
- O czym ty mówisz? - O technice naprawy głowy.
Miał skupić się na rzeczywistości.
Udało się. Wyszedł odmieniony.
Był inną osobą.
Zwykle jest się po tym zdezorientowanym.
Niektórzy moczą gacie.
Łepek z Miami za każdym razem robił pod siebie.
Jednak po wszystkim jego koncentracja była o wiele lepsza.
Dlatego dziwię się, że zabrał dzieciaki.
Srali pod siebie? Co ty im robiłeś?
Cicho! Mówił ci, dokąd jedzie? Z kim chce się zobaczyć?
Gadał dziwne rzeczy o pochodzeniu.
Mówił o swoich synach.
- O La Fonda… korzeniach. - La Fonda?
Ten dupek pojechał do La Fonda.
Ubiorę się i jedziemy.
Sixto.
Naprawdę dziękuję.
Andy, zaczekaj!
Wysiadajcie.
Tato, gdzie my jesteśmy?
Zobaczycie.
- Cześć! - Cześć.
- Jak leci? Poproszę trzy. - Dobrze.
Ile to będzie?
- Po sto. - A zniżka dla dzieci?
- Nie ma. - Nie?
Trudno.
- Dziękuję! - Dzięki.
Patrzcie tylko!
Chłopaki, czekajcie!
Powoli. Kupmy sobie czapki. Nie tak szybko!
Dziękuję.
- Zamówię jeszcze jedną. - Dobrze.
Dzięki.
Chodźcie.
Patrzcie na to!
I na to!
Jak byłem mały, ta karuzela już tu stała.
To chyba ta sama.
Dalej!
Jazda, jazda!
Ruszaj się!
Ruchy!
To nieoszlifowane diamenty!
Jeden na piętnastu zostaje zawodowcem.
Reszta się wykrusza.
Ten w czarnym może zrobić karierę.
Musi jeszcze popracować, ale popatrzcie…
Zadaje więcej ciosów niż sam dostaje!
Za bardzo się odkrył. Mniej siły.
Znowu twoja mama?
Cholera.
Dziwnie tak nie odbierać od niej.
Ile SMS-ów wysłała?
Patrz.
- Wysłała 83. - Osiemdziesiąt trzy?
Zablokuj ją!
Nie śmiałbym jej zablokować!
Wysłałaby za nami gwardię.
Rano nauczyła się wysyłać wiadomości głosowe.
Tak mi się odpłacasz, niewdzięczny gnoju?
Wykapany tatuś… Niewdzięcznik!
Bezwstydny smarkacz!
- Nie śmiej się. - Wybacz.
To wariatka…
Szlag.
Spokojnie. Nie zrobi krzywdy chłopakom.
Nawet nie wiem, co mu siedzi w głowie.
Skoro jest w La Fonda, pewnie chodzi o jego ojca.
Wiesz, że nigdy mi nie opowiadał o swoim ojcu?
Nic nie wiem.
Może to lepiej.
Panie i panowie!
Witamy w La Fonda!
Jak co tydzień, zobaczycie niesamowity spektakl.
Bawcie się dobrze i niech Bóg wam błogosławi!
Do widzenia!
Zaczynamy walkę. „Tanquecito” Ordoña przechodzi do ofensywy.
Widzicie? To „El Tanque”.
Jest wolny, ale bardzo wytrzymały.
- Mocno uderza. - Bardzo mocno.
Naprawdę.
Ma kilka lat doświadczenia.
Alancito dostaje karę.
„Tanquecito” jest powolny, ale napiera.
Zadaje serię groźnych ciosów.
Lepiej niż w szkole, co?
O wiele lepiej!
- Ty też tutaj zaczynałeś? - Tak.
Mniej więcej.
Wcześniej boksowałem w kurnikach…
i zagrodach.
Trafiłem tu, gdy byłem w twoim wieku.
Walczyłem z każdym rówieśnikiem.
I zawsze wygrywałeś, prawda?
No, niezupełnie.
Co drugą walkę.
Dobra, idziemy na śniadanie.
Zbyt papkowate, co nie?
O to chodzi. Ma takie być.
Tak.
Gdy komuś sczerstwiało pieczywo,
zmiękczało się je, polewając salsą.
I tak to powstało.
Salsa jest smaczna.
Tak, salsa jest dobra.
Tato, na co patrzysz?
Na nic.
Coś sobie…
przypomniałem.
No, jedzcie.
- Zaczęłam łączyć wnioski… - Irasema, błagam.
Czytałam notatki taty.
To coś więcej niż ustawianie walk.
Nie chcę o tym gadać.
Stawką jest coś więcej niż boks.
Tak, nasze życie!
- Szlag! - Nie.
- Co teraz? - Stań.
- Dobra. - Zatrzymaj się.
- Masz kasę? - Tak, będzie dobrze.
- Ile masz? - Tysiąc dolców.
- Dużo! - W bucie mam więcej.
Schowaj połowę.
Może nas eskortują.
Idzie.
Spokojnie.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Za szybko jechałam? - Panie władzo.
Bardzo cenimy pańską służbę.
- Mógłby pan nam pomóc? - Nie rozmawiam z panem, panie Lujan…
Dlaczego zabrał ich do La Fonda?
Co?
Zajmiemy się Estebanem. Proszę wracać do domu.
Ostrzegam was.
Szlag.
Do góry! Tak jest!
W dzieciństwie wydawało mi się, że kręci się szybciej.
- Teraz jest wolniej. - Było szybciej?
Niezupełnie, ale wtedy czułem się…
Raz stamtąd spadłem.
Poważnie.
Walos, śmiało!
Technika!
- Co się stało? - Nie!
Nie dorzuciłeś!
Super! Jeden punkt!
I następny. Doskonale!
Jeszcze dwie waty cukrowe i koniec.
- Dzięki. - Mama mówi, że cukier to trucizna.
Serio? Naprawdę tak mówi?
Wiecie, to wszystko zależy.
Zależy od okazji.
Jeśli zachowa się umiar…
Reszty nie trzeba. Dzięki.
Dzięki.
Nie do wiary.
- Co? - Chodźcie.
Hugo! Serio? Cześć, stary!
Co u ciebie?
Nie do wiary.
- Mistrzu! - Jak leci?
Miło cię widzieć.
- Wzajemnie. - To twoi synowie?
Tak. To Walos, a to Estebancito.
- Duże chłopaki! - To prawda.
Znam Hugo od wielu lat.
To najlepsza maskotka boksu.
O ile napiwki się zgadzają.
Mistrzu!
Tato, tańczy lepiej od ciebie.
- Serio? - Tak.
Nawet w tym… ciężkim ubraniu.
Tato, załóż je!
- Strój misia? Nigdy. - Prosimy!
Nie, on należy do Hugo.
- No weź! - Tato, prosimy!
- Nie mogę… - Prosimy!
- Jesteśmy na wakacjach. - Tylko na chwilę!
Zaczynamy drugą rundę głównej walki!
„Ratón” Moncada zaczął ostro!
„Bolillo” Peralta zdębiał. Moncada posyła sierpowy…
Kto mi pomoże?
- Świetny unik. - Garda! Garda! Tak jest!
Niesamowite! Co za walka!
Peralta robi unik i uderza!
- Mocanda na linach! - To mama!
Dzieci?
Mama!
Tato!
- Tato! - Odliczanie rozpoczęte!
- Esteban! - Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć,
- siedem, osiem… - Tato!
- …dziewięć, dziesięć.
Panie i panowie, oto długo wyczekiwane wydarzenie.
Na arenie bez nazwy, pośrodku pustkowia,
mamy zaszczyt przedstawić
życie meksykańskiego boksera,
Estebana „La Máquiny” Osuny!
Według jego posranego mózgu, walka jest ustawiona.
Panowie, pierwsza runda będzie chaotyczna.
Odbędzie się na ringu zwanym legendarną „Areną Dzikusów”.
To spektakl. To rozrywka. To walka kogutów.
To prawda ukryta pod maską. To boks!
W tym narożniku,
ważący rzekomo 53 kilo, ale moim zdaniem bardziej 42…
Ostatnio skończył dziesięć lat.
Prosto z gminy Buenos Aires w Jalisco,
„La Maquinita” Osuna!
Niepozorny, co?
Ale może spuścić ci lanie.
Synu, zgotuj mu piekło.
Nie ma do ciebie startu.
Jesteś prawdziwym wojownikiem.
A w drugim narożniku, w czerwonych spodenkach…
Zresztą, to nieważne. Nie pamiętasz go.
Pamiętasz tylko te brutalne ciosy.
Walczcie!
Dzieciak się nie podda.
Prawy, lewy i specjalność zakładu – sierpowy w wątrobę!
Synu, spokojnie. Jeszcze go dorwiesz.
- Wyciśnie go jak cytrynę. - Po nim będą inni.
Będzie ich więcej.
Jeszcze jedna runda.
Gotowy? Słyszysz? Walka ma być czysta.
Walczcie!
Esteban, dawaj. Jeszcze raz!
Łapy w górę! Dawaj! Podnieś gardę!
- Jeszcze raz! - Tak trzeba uczyć dzieci.
Pracuj stopami. Szybciej!
Po dwie na każdą. Świetnie, mistrzu!
Raz…
dwa, trzy, cztery…
pięć, sześć, siedem…
osiem, dziewięć, dziesięć!
A teraz, słowo od naszej specjalnej korespondentki.
Tak jest. To zaszczyt móc w tym uczestniczyć.
Poznam go dopiero za wiele lat, ale mówię wam,
że to właśnie kolejna runda go złamała.
W tym narożniku,
zdobywający kolejne szczeble…
- Ile masz lat? - Dziesięć.
Czternaście! Ma czternaście lat!
Powiedział, że czternaście!
Jego przeciwnik naznaczy resztę…
ZARAZ BĘDZIE…
…jego życia.
…WESOŁO
To go złamało.
Powitajmy go ciepło.
To mężczyzna, który opuści cię na dobre.
Tata?
Świetnie. Czas na kolejną rundę.
Zapomnijcie o fair play. Walczcie nieczysto.
Ma być paskudnie, poniżej pasa i w ogóle.
Zrozumiano? Powodzenia!
Walczcie!
Posłuchaj.
Coś się wydarzyło. Wkrótce wrócę.
To znaczy kiedy?
Wcale nie wróciłeś, ty dupku.
Za góra trzy dni.
Czekaj tu na mnie.
Przestań. Wyglądasz na słabeusza.
A jak ma wyglądać? Opuszczasz go.
To skomplikowane.
- Tato, nie odchodź. - Puść mnie…
- Będę lepszy. - Puść.
Niech idzie. Pozwól mu odejść.
Szefie, puść go.
Puszczaj mnie.
Obiecuję, wygram wszystko!
Drodzy widzowie, nie myślcie,
że to pierwszy taki przypadek.
Był on jednak ostatni.
Wie, że musi szybko uciekać, i wtedy wpada na taki pomysł.
Dziewięć, dziesięć!
Tato, proszę! Puść mnie!
Tato, puszczaj!
Tato!
Tato, proszę!
Tato!
Tato! Proszę, wróć!
Tato, wróć!
Tato, proszę! Nie odchodź!
Tato, wróć. Błagam!
Tato!
Robi tak w kółko,
jak gdyby ból nie istniał.
Tato, wracaj!
Tato!
Tato?
Kolejna runda, kolejna walka.
Powodzenia!
Walcz!
Proszę państwa, poczekajcie!
Dziesięć sekund! Walka wciąż trwa.
Tato?
Wszystko gra?
Jestem Andy.
Esteban.
Cholera.
Chłopcy!
No, już…
Tato, żyjesz?
Tak, tylko…
spadłem i tyle.
Szaleństwo, co nie?
Dzieci, idźcie do wujka Andy’ego. Muszę pogadać z tatą.
No, już.
No, chodź.
- Kocham cię, tato. - A ja ciebie, Estebancito.
- Dbaj o siebie. - Dzięki za wycieczkę.
Nie ma za co.
Walos…
Nie zasługuję na to.
Najpierw narkotyki i alkohol.
Po rozwodzie byłam dla ciebie dobra,
a wcale nie musiałam.
- Przepraszam, po prostu… - Za co przepraszasz?
Zabrałeś moje dzieci bez pytania.
Za kogo się uważasz?
Wszystko kręci się wokół ciebie.
Tylko ciebie.
Wiedzieli, że tu jesteś.
Do walki został tydzień.
Lepiej, żebyś ją przegrał!
Słyszałeś, co powiedziałam?
Tak.
Ciężko będzie się z tego wykaraskać.
No.
Irasema już ci chyba nie zaufa.
Tam się poznaliśmy.
No.
Dajmy spokój tej nostalgii.
Gadaj, co się dzieje w twoim łbie?
Szlag.
Okazało się, że jestem gorszy od ojca.
Wiem, że ten gnojek cię zepsuł, ale musisz w końcu odpuścić.
Dupek zostawił cię w magazynie.
Olej go!
Mam tylko jednego ojca.
Nie wiem, po prostu…
Nigdy go nie szukałem.
Dobrze, bo jeszcze bardziej spieprzyłby ci życie.
Raz się pojawił.
- Był zalany w trupa. - Co? Kiedy?
Po walce z Menesesem.
Prosił o kasę i poszedł.
I nic nie mówiłeś?
Bo go nie potrzebujesz.
Skąd wiesz, czego potrzebuję?
Co… Skąd wiem?
A co robiłem przez całe życie? Chodź, pogadajmy.
Co ja robiłem przez całe życie?
Chroniłem cię.
Nadstawiałem za ciebie karku.
Chroniłem cię przed tobą, alkoholizmem,
ludźmi, którzy chcą cię wydymać.
To całe moje życie, stary.
Za każdy twój cios, ja dostaję 20.
Każdy z nich biorę za ciebie.
Po prostu… Nie okłamuj mnie więcej.
Mów tylko prawdę.
- Prawdę? - Tak.
Sukin…
Dobra. Chcesz prawdy? To ją dostaniesz.
Mógłbym dymać pełno młodych bokserów na kasę.
Jednak tego nie robię, bo jestem tutaj.
Jestem z tobą, stary. A wiesz dlaczego?
Bo jesteś moim przyjacielem, kretynie.
Kocham cię jak przyjaciela.
Ja ciebie też, Andy. Jak przyjaciela.
Cholera.
Prawdę, tak?
Prawdę?
Walić to. Powiem ci wszystko.
Wiem, gdzie mieszka twój stary.
Żyje?
Tak.
Andy, do cholery!
- Stary, to tylko… - Cholera.
Pieprzony Andy.
Mogę cię tam zabrać.
Szlag!
Sukinsyn!
Cholera.
Szlag.
Jak tam?
Jest… kiepsko.
Zażądała rozwodu.
Bez jaj!
Kurde, Andy.
Stary, tak mi przykro.
Wiem, wiem.
Cholera…
Powinieneś wiedzieć coś jeszcze.
Wstrzykuję sobie takie gówno do twarzy.
Bez jaj!
To prawda, stary.
Ale…
Ale to nic takiego, co nie?
Wygląda dobrze.
- Prawda? - Tak jest.
Wygląda dobrze.
Zacząłem i nie mogłem przestać.
Jasne… jasne.
To znaczy…
Jest jak jest.
Jezu, stary. Musiałem to powiedzieć.
Nikomu tego nie mówiłem.
Jest mi dużo lepiej.
Cieszę się, że to powiedziałeś.
Mogłem powiedzieć przynajmniej Carlocie, ale…
Nawet tego już nie mogę.
To przez tę sprawę z Saulem.
- To przez Saula. - Szlag.
Domyśliła się, że coś…
- Pieprzony smarkacz! - No.
Cholera.
Chyba przyszła pora na zwierzanie się.
- Stary, spoko. Nie możesz… - Nie.
Mam za mało plemników. O wiele za mało.
Nawet z pomocą nic z tego nie będzie.
- Nie staje ci? - Staje, ale nie mogę mieć dzieci…
- …bo plemniki… Znaczy… - Ale staje ci?
Tak, staje mi.
Ale moja sperma nie działa, więc nie mogę mieć dzieci.
Spoko, nie gryź się tym.
Nie mogę.
Musiałbym wziąć od kogoś.
- Stary… - Wyobraź sobie,
że rodzi się z zielonymi oczami.
Ja mam brązowe.
Okropnie tak trzymać wszystko w sobie.
- Ciężko. - Fakt.
- Dzięki, stary. - Drobiazg.
Jesteśmy już blisko.
Tam? Niemożliwe.
Stary…
Andy, bez jaj.
Chodź.
Dawaj.
Siema!
Gato?
Pamiętasz mnie?
Czy to sen?
Chyba już nie.
Tato?
Chodźmy.
- Nie. - Chodźmy.
- Tato, idziemy. - Nie, tu nic mi nie grozi.
- Co ma ci grozić? - Oni.
Jacy „oni”?
Ci, którzy bawią się w Boga.
Idziemy. Pogadamy w samochodzie.
Nie. Pogadajmy teraz. Mam już dość tajemnic,
przyjmowania rozkazów.
Co za potwór każe komuś opuścić syna?
Taki dali ci rozkaz? Żebyś go zostawił?
Oni!
Oni ciągną za sznurki. Za wszystkie sznurki.
Wszystko jest załatwione. Odsetki. Oni załatwiają wszystko.
- Esteban, musimy iść. - Nie…
- Musimy iść. - Andy!
Proszę.
Każą zabijać polityków.
Jesteśmy marionetkami.
Mam dość udawania, że nikt za tym nie stoi.
Chyba to rozgryzłem.
Wiesz, dlaczego chcą tobą sterować?
Jezu!
Napisy: Michał Cierniak