- Kutu lazım mı? - Var bende.
Kutuya ihtiyacı olan var mı?
Ne zaman? 16.15'te mi?
Vakti gelince işaret verecekler.
Peki.
Herkesin kutusu var mı? Tamamdır.
- Girmeye hazır mısın? - Gidelim.
SACKLER BİNASI
METROPOLITAN SANAT MÜZESİ 10 MART 2018, 16.07
Şurada bir güvenlik görevlisi şaşkın şaşkın dolanıyor.
Kaç kişi olduğunu anlamaya çalışıyor sanırım.
Çok gerginim be.
- Başlayalım. - Hadi, yapalım şu işi.
- Ses kontrol. - Ses kontrol!
- 100 bin ölü. - 100 bin ölü!
100 bin ölü!
- 100 bin ölü! - Bir şey yapmayın.
Hiçbir şey yapamazsınız...
- Ölüm tapınağı. - Ölüm tapınağı!
- Para tapınağı. - Para tapınağı!
- Hırs tapınağı. - Hırs tapınağı!
- Oxy tapınağı. - Oxy tapınağı!
- Sackler ailesi yalan söylüyor. - Sackler ailesi yalan söylüyor!
- Binler ölüyor. - Binler ölüyor!
- Sackler biliyor... - Sackler biliyor...
- Hapları ölüm saçıyor. - Hapları ölüm saçıyor!
Bu binayı yaptırdılar!
- Bu binayı öldürdüler... - Dışarı çıkın.
Pardon. Hayır, bir saniye...
ACI
- Sackler ailesi yalan söylüyor! - İnsanlar ölüyor!
Sackler ailesi yalan söylüyor! ve insanlar ölüyor!
HAYATIN TÜM ACILARI VE GÜZELLİKLERİ
Hayatını bir hikaye haline getirmek daha kolay.
Ama gerçek hatıraları korumak zor.
O ne demek?
Hikayeler ile gerçek hatıralar birbirinden farklı.
Yaşanan şeyin bir kokusu vardır, inişli çıkışlıdır.
Başı sonu net değildir.
Beni şu an etkileyen, gerçek hatıralar.
Görmek istemediğin şeyler belirebilir birden,
güvende hissetmediğin anlarda.
Ve bu hatıraları bilfiil gün yüzüne çıkarmasan da
etkilerini yaşarsın. Bedenine yazılıdır.
Hadi bakalım.
THE BALLAD OF SEXUAL DEPENDENCY 1983-2022 (35MM SLAYT; SEÇMELER)
Bunaltıcı bir banliyöydü. "Komşular duymasın."
Annem sürekli bunu söylerdi. İnanarak söylerdi hem de.
Ne var ki yıllar sonra komşuların zaten bildiğini anladık,
o kadar bağırış çağırış oluyordu ki evde.
Ablandan bahsetsene.
I. İNSAFSIZ MANTIK
Annem, daha 1 yaşındayken Barbara'nın düzgün cümleler kurmasını istemiş.
Bu yüzden en az bir buçuk yıl hiç konuşamamış o da.
Ablamın ilk isyanıydı bu.
Saçlarımı yıkardı, bana sarılırdı,
bir çocuğun ihtiyaç duyduğu şeyleri yapardı.
Bu tür bir annelik görmemiş olmasına rağmen
becerirdi bunları yapmayı.
Henüz çok küçükken banliyö hayatının
bayağılığını ve insanı uyuşturan kuşatmasını fark etmemi sağladı.
Deli dolu bir tarafı vardı.
Sürekli piyano çalardı.
Chopin, Rahmaninov, Çaykovski...
Çalışından ne hissettiği anlaşılırdı.
Çalarken muhabbet kuşları omzuna tünerdi.
Bana tüm sırlarını anlatırdı.
Erkeklerle öpüşmek için cumartesi geceleri sinemaya giderdi.
Kendini savunmaya ve cevap vermeye o zaman başladı işte.
Kızlara karşı hislerden bahsetti bana.
Cinsel baskının hakim olduğu bir dönemdi.
Cinselliğinden korkması öğretilmişti.
Zaptedilmesi gerekiyordu.
"Sıska kedi, vahşi kedi" diye bir lafı vardı.
Ona çok yakın hissediyordum
ama çocukluğumun büyük kısmında hastanelere yatıp çıktı.
İlk adımı attıktan sonra, onu defalarca bir yerlere kapattılar.
Annemle babam onun itibarını çaldı.
"Akıl hastası" diyerek susturdular onu.
Polis eve geldi.
Babam bahçede haykırmaya başladı.
Annemle konuşuyorlardı,
"Kızınızı bulduk. İntihar etmiş" dediler.
Annemin "Çocuklara kaza olduğunu söyleyin" dediğini duydum.
Bunu bir inkar çabası olarak yorumladım.
Gerçeği bilmemizi istemiyordu.
Her şeyi işte o zaman anladım.
MARIAN GOODMAN GALERİSİ LONDRA
Peki, bir de sol tarafta bakalım.
- Tamam. - Ya da orta daha mı iyi?
Bilmem ki. Sağa kaydırır mısın?
Biraz daha, tamam.
Tam göremiyorum, önündesin... Teşekkür ederim.
Vay be.
Beğendin mi?
Bir şey daha denemek istiyorum. Şu ikisinin yerini değiştirir misin?
Tamam, bir fikrim daha var. Birkaç fikir daha.
Sabaha kadar uğraşabilirim bununla. Dikkatli olun.
Tamam...
Dün gece bunu düşünüyordum.
İnsanlar çeşit çeşit ilişkiden bahsediyor. Partnerleriyle,
çocuklarıyla, anne babalarıyla...
Benim en çok önem verdiğim ilişkiler,
muhtemelen ömrüm boyunca, arkadaşlık ilişkileri oldu.
Arkadaşlarım sayesinde kaçabildim.
Öyle.
Daha iyi oldu böyle. Süper.
ACI SACKLER
ARTFORUM, OCAK 2018
"Opioid krizinden sağ çıktım.
"Canımı zor kurtardım.
"OxyContin ile ilişkim birkaç yıl önce Berlin'de başladı.
"Ameliyat için yazmışlardı ilk başta.
"Kullanım talimatına uysam da bir gecede bağımlı oldum.
"İlk başlarda 40 miligram ağır geliyordu.
"Ama bağımlılığım ilerledikçe hiçbir miktar yetmez oldu.
"Tavsiye edilen miktar günde üçtü, ben 18 tane almaya başladım.
"Tüm uyuşturucular gibi zamanla etkisini yitirdi.
"Ben de burundan çekmeye başladım.
"Tüm hayatım Oxy bulmak ve almaktan ibaret hale gelmişti.
"Hapları saymak, ezip burnumdan çekmek tek işim olmuştu.
"Tedavim bittiğinde, adını müze ve galerilerden bildiğim
"Sackler ailesinin
"bu salgından sorumlu olduğunu öğrendim.
"Sackler ailesi ve şirketleri Purdue Pharma,
"tüm tehlikeleri bilmelerine rağmen ilacı pazarlayıp dağıttı.
"Onlardan hesap sormak için P.A.I.N. adlı bir grup kurdum.
"Bize kulak vermeleri için hayır işlerini hedef alacağız.
"Kazandıkları kanlı parayı, dünyanın dört bir yanındaki
"müze ve üniversitelere, bina ve salon bağışlayarak temizliyorlar."
Bu kadar ilgi çekmesini hiç beklemiyordum.
Derginin editörü olarak yaşadığım
en gurur verici andı belki de.
DAVID VELASCO GENEL YAYIN YÖNETMENİ, ARTFORUM
Gücünü çok doğru şekilde kullandı.
Söz konusu müzelerin de çalışmak istediği bir isim kendisi.
İşlerini sergilemek istiyorlar. Sanat dünyasında önemli bir figür.
Esas önemli olan,
bu dosyayı yayınlayan kişinin o olmasıydı.
Bu yüzden ciddi tehlikelerle karşılaşabileceğini biliyordum.
Güvenliğinden endişe ediyordum. Bir diğer endişem de...
Sanat dünyasından aforoz edilip edilmeyeceğiydi.
Şey düşündüm...
Çok güçlü bir aileye, en güçlü ailelerden birine başkaldırıyor.
Hapse atılması gereken biri varsa o da bu insanlar.
Hapishane diye bir şey var olduğu sürece içeride olmalılar.
Hapishane sistemi ortadan kalkana kadar.
Son çıkan onlar olmalı.
- Son mahkum. Dükkanı kapıyoruz. - Son mahkum.
Nan'le tanıştığımızda farklı farklı bağlar kurduk...
Bağımlılık geçmişi gibi şeyler üzerinden.
"P.A.I.N. toplantısına gelsene" dedi.
P.A.I.N. üyelerinin ya bizzat bağımlılık deneyimi var
ya da bir yakınlarını bu yüzden kaybetmişler.
Aşırı doz yüzünden çocuğunu kaybetmiş,
ya da bir yakını bağımlılıkla mücadele eden
ya da kendisi mücadele etmiş üyelerimiz var.
Fakat burada en kritik nokta, ölüm.
Bunu hatırlatmak gerek, bir ölme eylemi filan yapmamız lazım.
Sayı vermek istiyor muyuz?
- Ama o zaman herkes sorumlu olur... - Güvenilir dostlar...
Aileye yapılan vurgu...
Doğrudan aileyi hedef almaktan biraz korktuğumuzu söyleyebilirim
ama yine de bunu yapmak zorunda hissettik.
Belirleyici olan bu.
Nan "Kariyerimin mahvolacağını düşünüyor musun?" diye sordu.
"Muhtemelen" dedim.
"Evet bunlar gerçekten korkunç, güçlü insanlar.
"Ama başka bir çaren var mı?"
Şöyle cevap verdi bana: "Bence bu insanları alaşağı etmeliyiz."
"Yanındayım" dedim ben de.
Böylece toplantılara başladık. Nan'ın evinde bir araya gelip
yapmak istediklerimizi konuşuyoruz.
Ne kadar tatlı.
Alex'e de ne yakıştı.
Devam et.
Nasıl başladığına bakalım.
Cidden o kadar çok var ki bulmak hiç kolay değil.
Tamam, bu Eylül 2019'dan... Bu kanuni zapt emrini aldım.
"Sayın Keefe, size müvekkillerim
"Raymond Sackler ailesi üyeleri adına yazıyorum.
"Sackler ailesinin herhangi bir üyesi, makale, Purdue Pharma
"ve/veya OxyContin ile ilgili olan tüm belge ve yazışmaları
"muhafaza etmeniz ve imha etmemeniz,
"gizlememeniz veya değiştirmemeniz talimatı verilmiştir..."
Daha böyle devam ediyor.
Sackler ailesiyle ilgili en ilginç şeylerden biri,
bu aileden yekpare bir yapı gibi bahsetmemiz.
Ama aslında üç ayrı aile var.
Arthur, Mortimer ve Raymond kardeşlerin soyundan geliyorlar.
Kendisi Arthur Sackler.
40 yıldır sanata enerji, itibar ve zeka katıyor.
Sahibi olduğu binlerce eser,
Metropolitan Müzesi'nin yanı sıra
üniversite koleksiyonlarında da sergileniyor.
SACKLER BİNASI METROPOLITAN MÜZESİ
Barışın hepimizin kalbinde yattığının farkında olarak,
Bayan Sackler ile size bu mısraları sunuyoruz...
Arthur, OxyContin piyasaya çıkmadan öldü.
Fakat yine de olanların büyük kısmı, Arthur'un mirasının devamı.
Çağdaşları onu büyük bir koleksiyoncu ve hayırsever olarak tanıdı.
Ama kirli bir sırrı vardı.
Ününü ve servetini, yine son derece bağımlılık yapıcı
bir ilacı pazarlayarak elde etmişti.
Doktorları hedef alan bir yöntemle pazarladı Valium'u.
Yarattığı mükafat sisteminde,
doktorlar sattıkları Valium miktarına göre artan
bir ikramiye alıyordu.
Valium eczacılık endüstrisi tarihinde
en çok satan ilaç oldu.
Sackler, Smithsonian Enstitüsü'ne şahsi koleksiyonundan
istedikleri eserleri seçme izni verdi.
Koleksiyon yapmakla geçen bir ömrün en iyi parçaları.
Sackler girişiminin esas olayı pazarlama,
hem OxyContin'i hem de aile adını pazarlama.
Sanatla, müzelerle, hayır işleriyle ilgilenen bir aile var bir yanda.
Diğer yanda da ilaç pazarlama, bağımlılık ve ölümle dolu
son derece rezil ve acı bir hikaye var.
Size yazılan ilaçları almaya korkmayın.
Opioid ilaçlar olabilir bunlar.
Bazı hastalar opioid almaya çekinebilir,
zira bu ilaçların ağır veya bağımlılık yapıcı olduğu düşünülüyor.
Fakat bu doğru değil.
Sackler ailesinin şirketi Purdue, bu güçlü opioidlerin
hastalara yazılma biçimini kasıtlı olarak değiştirdi.
Bağımlılık yapmadıklarını iddia ederek yürüttüler bunu.
Yazım çıktıktan bir iki hafta sonra
esrarengiz sayılabilecek bir e-posta aldım.
Nan Goldin'in stüdyosundan geliyordu.
"Fotoğrafçı Nan Goldin seninle tanışmak istiyor."
Biraz şaşırmıştım açıkçası, nedenini anlamamıştım.
Yine de bir buluşma ayarladık.
Şey gibi bir hali vardı, "Kolları sıva.
"Bir şeyler yapmamız lazım! Örgütlenmemiz lazım.
"Sokağa çıkmamız lazım." Biraz şey davrandım...
Şimdi düşününce utanıyorum ama kibar ama üstten bakan bir tavırla
"Süper, çok sevindim. Haber edersin" demeye getirdim.
Bildiğim malzemelerle çalışmayı çok seviyorum.
Mavi Valium kutuları.
Sackler ailesine öfkem, şahsi bir mesele.
Nefret ediyorum o insanlardan ama mesele kendi bağımlılığım değil.
İnsanların acısından kazanılan parayı düşününce
öfkelenmemek imkansız.
Sackler ailesi yalan söylüyor, insanlar ölüyor! Tedaviyi üstlenin!
Act Up'ın eylemleri üzerine ciddi ciddi düşündük.
Ve bu eylemlerin etki yaratması arzumuz üzerine.
İlaç kutuları, yarattığımız ilk şey oldu.
Müzelerin ve kurumların bu yozlaşmış puştlardan
para almayı bırakması gerekiyor.
II. GEÇER AKÇE
Gittiğim her okuldan, yaşadığım her evden atıldım.
Aile evimden atıldım. Koruyucu aile evinden atıldım.
Koruyucu aile merkezinden atıldım.
- Cidden mi? - Evet.
Aklıma bir tane bile gelmiyor...
Evet, atılmakta ustalaştım.
İyi ama neden koruyucu aile yanındaydın?
Psikiyatristin biri babama evde kalırsam
Barbara'ya olanların benim de başıma geleceğini söylemiş.
O yüzden ailem beni çocuk esirgeme merkezine gönderdi.
Beacon Hill'deki Yahudi merkeziydi.
Evet. 14 yaşında filandım herhalde.
Merkezin başındaki kadın saçlarımı düzleştirdi.
Orta sınıf beyaz bir Protestan Amerikalı gibi yaşamamı istiyordu.
Oraya ilk gittiğimde odamın her yerine kustuğumu hatırlıyorum.
Korkudan ödüm patlamıştı muhtemelen.
Şimdi hatırladım bunu.
Sonunda atılmayacağım bir hippie okuluna girdim.
Satya Okulu hayatımı kurtardı.
Sosyal fobiyi de aşan, felç edici bir utangaçlığım vardı.
Altı ay boyunca hiç konuşmadım.
Sanırım kardeşimin intiharı beni dilsiz bıraktı.
Ta ki David'le tanışana kadar.
Bana yine de fısıltıyla konuştuğumu söyledi.
15 yaşındaydım o zaman, David de 14.
DAVID ARMSTRONG FOTOĞRAFÇI
Dünya güzeliydi bana göre.
Tanıştığımızda ikimiz de et çalıyorduk.
Marketten aşırıyorduk.
Kasap bölümünde karşılaştık.
- Ciddi misin? - Evet.
Çalma konusunda çok iyiyim, her zaman öyleydim.
Hâlâ iyi miyim bilmiyorum ama bu şekilde tanıştık.
David çok zekiydi, alaycı ve keskin bir zeka.
Ve geçer akçe de buydu.
Hayatta kalma mekanizması olarak mizahı kullanmayı öğretti bana.
Zarif bir havası, androjen bir görüntüsü vardı.
Çok çekici geliyordu bana bu.
Bir gün otostopla ağabeyimin kaldığı yurda gittik.
Evim yoktu o sırada.
Yatağa uzandı, ben de yanına yattım.
Bunun üstüne kalkıp yere yattı.
"Gay misin?" diye sordum.
Bulutlar aralandı onun için.
İlk defa birinin onu olduğu gibi gördüğünü söyledi.
Nan adını verdi bana.
Ben onu aydınlığa çıkardım, o da bana Nan adını verdi.
Birbirimizi özgürleştirdik.
David benim sükunet kaynağımdı.
David ve Tommy kuma gömülü. İlk fotoğraflarımdan biri.
Hepimizin Polaroid kamerası vardı.
Okuldaki herkesten daha çok kullanıyordum ama.
O zamanlar konuştuğum tek dil oydu.
Birden bir kişiliğim olmuştu, kendimi ifade etme aracım oldu.
Fotoğrafçılık, her zaman korkuların üstüne gitmenin aracıydı.
Fotoğraf çekmenin koruyucu bir yanı var.
Var olmak için bir amaç verdi bana.
David, Cambridge'in en güzel drag queen'iyle yaşıyordu.
Hemen yanlarına taşındım.
Hemen her gün Godwill'e gidiyorduk.
Tüm zengin kadınlar kıyafetlerini Goodwill'e bağışlıyordu.
Muhteşem kıyafetlerdi.
Fortuny marka kumaşlardan.
Her gece Other Side'a giderdik.
Anında kendimi oraya ait hissettim.
O zamanlar fotoğraf çekmekten büyük heyecan duyuyordum.
Anlık bir coşku patlaması gibiydi. Bir fotoğraf iyi olacak mı anlıyorum.
Bir heyecan sarıyor.
Laboratuvarda tab ettirirdim filmleri.
Kendi fotoğraflarını seçip hangisinin daha çok var diye bakarlardı.
Beğenmediklerini yırtarlardı.
Sorun değildi benim için.
Fotoğraflardaki insanların orada olmaktan gurur duymasını isterim.
"Bu kadar güzel olduğumu bilmiyordum" diyen insanlar oldu.
Tam da böyle hissetmelerini istiyorum zaten.
Ev arkadaşlarım Amerika'dan kaçarken
birbirlerini buldu.
"Biz öncüyüz, asiyiz" diye düşünmediler. Öyle yaşadılar sadece.
Yaşamak istediklerini sonuna kadar yaşamaktı mesele,
dünyanın tepkisine rağmen.
THE OTHER SIDE 1992-2021 (35MM SLAYT; SEÇMELER)
♪ Hata bulup isimler takarak oyunu bozanlar olur hep
♪ Hep suçlarlar
♪ Birbirimizi seviyoruz ama görünen o ki
♪ Bu aşk sadece hayalimde
♪ O kadar karşılıksız ki
♪ Ama biliyorum hayatta
♪ Aşk ve mutluluk arayışı
♪ Hep sonuçsuz kalır
♪ Kendime sorarım Nelere sahibim?
♪ Ben neyim, ne değilim?
♪ Neler verdim?
♪ Soruların cevabı Yıkmamız gereken kuralları
♪ Koyanlardan gelir
♪ Sırf yaşayabilmek için
♪ Yaşadığım hayat yanlış değil
♪ Çağın kurbanıyım
♪ Savunmasızım
♪ Kimsenin hakkı yok
♪ Benim için doğru hayatı belirlemeye
♪ Sıkıysa söyle
♪ Bir erkeği erkek yapan nedir? ♪
Drag queen'lerle yaşarken
fotoğrafçılık okumaya başladım.
Bu insanların Vogue'a kapak olmasını istediğimi söyledim.
O dönem için imkansız bir şeydi.
Çok korkutucu zamanlardı onlar için.
Boston'da sokakta yürürken bile tutuklanabilirlerdi.
Ev arkadaşlarım gündüz evde kalıp geceleri dışarı çıkıyordu.
Hayatta kalmak da bir sanata dönüşmüştü.
1975'te David'le Provincetown'a gitmeye başladık.
Gaylerin kutsal mekanı gibiydi.
Portekizlilere ait bir büfede çalıştım.
Sonra da lezbiyen barı Pied Piper'da barmen olarak çalıştım.
Ayrımcı bir lezbiyen topluluğu arasındaydım.
İşte böyle oduncu gömleği giyip çay içen insanlar.
Bense tafta elbiselerin ve uyuşturucuların diyarından geliyordum.
Biraz göze batıyordum yani,
deniz kenarına giderken inci takılar takıp ruj sürüyordum.
Çok güzel bir kadına aşık oldum. Kısa süreliğine sevgili olduk.
Bir sürü başka sevgilisi vardı.
Bense abayı yakmıştım ona.
Sürekli fotoğraflarını çekiyordum.
Çoğu zaman fotoğrafı sekse derinlik katmak için kullanıyordum.
Genelde seksten daha keyifliydi.
Bir düğme makinem vardı.
Fotoğrafları düğmeye basmak için.
- Düğme makinesi mi? - Evet...
Bununla geçiniyordum.
Düğme makinem elimde, topuklularımla caddede bir aşağı bir yukarı yürürdüm.
Cookie, Sharon, Divine ve John Waters
gelip düğme yaptırdılar.
John Waters filmlerinden tanıdığım Cookie'ye hayrandım zaten.
KADIN MESELESİ
♪ Kadın meselesi
♪ Belki de normal değilim ♪
Bu çöplüğü yakasım geliyor.
Herkes güzelliğimizi kıskanıyor.
Hapishaneden farkı yok buranın, Noel'de bile aynı.
♪ Pazar sabahı
♪ Gün ağarır ♪
Cookie'nin tüm derdi hayatın komik yanlarını bulmaktı.
Cookie ve Sharon yıllardır birlikteydi.
Sharon bir pizzacıda çalışıyormuş, bir akşam Cookie bisikleti
ve oğluyla oraya gelmiş.
Uzun saçlarında sakız, lolipop, çalı çırpı filan varmış.
Cookie giydiği yırtık pırtık topuklu terlikleri,
çengelli iğnelerle idare ediyormuş.
Sharon "Bu insanlara sahip çıkacağım" diye düşünmüş.
♪ Pazar sabahı ♪
Cookie de "Tesadüflere inanıyorum" demiş.
♪ İçimde bir his var ♪
Cookie, söğütlerle çevrili bir bataklıktan geçerek evine götürmüş Sharon'ı.
Cookie ve Sharon çifti böyle doğmuş.
Özgürlük ve fırsatlarla dolu bir dönemdi.
İlk slayt gösterilerimi o zaman yaptım.
Hazır mısınız? Sloganlar elinizde mi?
Kesin bu saçmalığı, kâr için yarattılar bağımlılığı.
Dün gece çılgın attık!
New York'ta bir eylem daha yapmaya hazırdık
ve Met ile Guggenheim bizim için
en önemli iki müzeydi.
Guggenheim'da Sackler Eğitim Merkezi olduğunu biliyorduk.
O yüzden büyük bir hedefti bizim için.
Müzeleri seçerken dikkat ettiğimiz şeylerden biri,
Nan'in oradaki kalıcı serginin bir parçası olmasıydı.
Mesaj içeriden geldiğinde çok daha etkili oluyor.
Dert etmiyorum. Tanırlarsa tanısınlar beni.
Guggenheim eylemini yaptığımızda ismimiz çoktan duyulmuştu.
Diğer müzeleri bizimle ilgili uyarmışlardı.
Kimse beni tanımasın diye bunu mu takacağım?
- Gerçekten hiç dikkat çekici değil. - Gizlendiğin hiç belli olmuyor.
Göze çarpıyor, değil mi? Epey de çirkin.
Massachusetts başsavcısı, Sackler'in iç yazışmalarını yayınlamıştı.
Aleyhlerine işleyebilecek ifadeler vardı yayınlanan e-posta ve belgelerde.
Bir tanesinde Richard Sackler,
OxyContin'in 1996'da piyasaya çıkmasının ardından,
ülkenin dört bir yanında "reçete fırtınası" olacağını söylüyordu.
Ben de kendimiz reçete bastırıp
suratlarına fırlatsak nasıl olur diye düşündüm.
Afişleri merdivenlerin ucundaki
çeşmeye göre yerleştireceğiz, değil mi?
- Evet. - Tamam.
- "Kahrolsun Sackler ailesi", değil mi? - Evet.
Amaç, isimlerini o duvarlardan silmek.
İsimleri orada kaldığı sürece
itibarlarını korumaya devam ediyorlar.
İsimlerini aklamaya devam ediyorlar.
Müzeler hâlâ suç ortaklığı yapıyor.
Atmosfer çok uygundu.
İçeri girdiğinizde müze kıpır kıpırdı.
Kalabalık bir cumartesi akşamıydı.
- Nan, hazır mısın? - Hayır, diğerleri nerede?
Bir başlama sinyalimiz vardı aslında ama
reçeteler yağmaya başladığında eylem başlamış demekti.
- Hazır mıyız? - Evet.
Ben aşağıdan yukarı bakıyordum ve birden kafam gitti,
çünkü reçeteler yağıyordu
ve o manzaraya hayran kalmıştım.
Ses çıkar, herkes duysun, Sackler adı buradan defolsun!
Ses çıkar, herkes duysun, OxyContin krallığı son bulsun!
400 BİN ÖLÜ
Ben afişlerden birini tutuyordum.
Sanki binlerce aktivist varmış gibi görünüyordu, değil mi?
Ama aslında öyle değildi.
İnsanlar sloganlara eşlik ediyordu, bize katılıyordu.
- Yetti artık! - Yetti artık!
- Sackler ailesi gitmeli! - Sackler ailesi gitmeli!
- Sackler ailesi bedel ödemeli! - Sackler ailesi bedel ödemeli!
- İnsanlar ölüyor! - Sackler ailesi yalan söylüyor!
İSİMLERİNİ KALDIRIN
SACKLER AİLESİ YALAN SÖYLÜYOR İNSANLAR ÖLÜYOR
"OXYCONTIN PİYASA ÇIKINCA REÇETE FIRTINASI OLACAK..."
Ses çıkar, herkes duysun, Sackler ailesi buradan defolsun!
Mesajımızı iletmek için Guggnheim'den Met'e yürüdük,
hayat memat meselesi bu mesaj.
Oğluma lisedeyken geçirdiği diz ameliyatı için OxyContin verildi.
Doktorlar "Dört saatte bir al" dediler.
"Ağrı başlamadan al. Saatlerini sektirme."
Oğlum ağrısından bahsettiğinde "İlacını aldın mı?" diye sorardım.
Oğlumun mahvına suç ortaklığı ettim.
- Bu yanlış bir şey. - Çok yanlış!
Oğlum OxyContin bağımlısı oldu. Sonra eroin kullanmaya başladı.
Tam 11 yıl sürdü. Ama sonunda öldürdü onu!
Öldürdü. Canını aldı. Tuvalette bir başına öldü.
Oğlum Jeff, Sackler ailesinin umurunda değil tabii.
Bizim umurumuzda!
Ama tam 400 bin can söz konusu. Birinin umurunda olmalı!
Evet!
Guggenheim ne yaptı?
Sessiz kaldılar.
Müzeler sessizliğini koruyor.
İlk sene, 25 kadar müze destekliyordu Sackler ailesini.
Ya sessiz kaldılar ya da destek çıktılar.
Sackler adının iyi olmadığını biliyorlar...
- İmajları için. - Aynen.
Fakat haklarında ortaya çıkabilecek şeylerden de korkuyorlar.
Zenginler, korkunç para kazanma yöntemlerini
ifşa etmemizden korkuyorlar.
III. ŞARKI
♪ Senin de kapılacağını umuyorum
♪ Aşk tokat gibi çarptı yüzüme
♪ Tek bir öpücük gösterdi bana
♪ Dünyamın değiştiğini
♪ Her şey değişti
♪ Böyle olur her zaman
♪ Ava giden avlandığında
Bowery'ye 1978'de taşındım.
Müze olmalı orası.
Çok insan yaşadı orada.
O dönem aşağı New York'un en önemli adreslerinden biriydi.
Bok gibi bir daireydi, ışık almıyordu hiç.
Bir süre duvarı bile yoktu.
İşe yaramaz bir yerdi ama bir şekilde idare ediyordu.
Asansörde sevişirdik. Tonla uyuşturucu kullanırdık.
Sürekli uyuşturucu olurdu, kokain, amfetamin.
Bowery efsaneydi.
Goldin karargahıydı.
Evrendeki yerimi de Bowery'de buldum.
New York'a geldiğimde adamın biri bana birkaç galeri ismi verdi.
O zamanlar portfolyonla galerilere giderdin.
Birkaç galeriyi aradım ama ilgilenmediler.
Ben de Marvin'i görmeye gittim.
Daha önce kimsenin görmediği fotoğraflarımı gösterdim.
Kötü baskılar, yırtık pırtık.
Ve hemen anladık birbirimizi.
Bir gün bir kutu dolusu fotoğrafla geldi.
Süslü bir elbise vardı üzerinde, puantiyeli,
kabarık etekli. Makyajı da tuhaftı.
Fotoğraflarla dolu bir kutuyla, bu şık galerinin merdivenlerini çıktı.
Kutuda 20 kadar fotoğraf vardı.
Böylesini hiç görmemiştim.
Hayatlarını yaşayan insanların portreleri...
Kimse böyle işler yapmıyordu.
Daha çok fotoğraf getirmemi istedi, ben de bir sandık götürdüm.
Taşımama yardımcı olması için taksiciye sakso çektim.
Sanat dünyasına böyle girdim.
1979'daydı bu.
EMPTY SUITCASES'DAN SAHNELER (1980, YÖNETMEN BETTE GORDON)
Oradaki ilk haftamızda Mudd Club açıldı.
Vivienne Dick'le tanıştım.
Vivienne'in sonsuz bir merakı vardı.
Beni bir sürü yere götürdü.
New York'taki farklı dünyalar arasında geziniyordum.
Birbirinden pek de hazzetmeyen dünyalar.
Vivienne ile birlikte yaşadığım Suzanne'ın dünyası...
Bir de Greer...
Durmadan oyuncak bebek yapıyordu.
Sonra Bruce'un dünyası vardı.
Ve David.
Ve Cookie.
New York'taki o dünyanın merkezindeydi.
İnsanlar marjinal olduğumuzu söylerdi.
Umurumuzda olmazdı.
Bize göre normal insanlar marjinaldi.
Cookie filmlerde ve tiyatroda oynuyordu.
Sanat eleştirileri yazıyordu.
SANAT VE DİĞER ŞEYLER JEAN-MICHEL BASQUIAT
Cookie "İnsanlar çılgın olduğumu söylüyor ama değilim,
"çılgınlık yolda karşıma çıkıyor" derdi.
Sesini bir duysaydınız. Her şeyi anlatırdı sesi.
Böyle bir alaycılık ve mizah.
"Charlie'nin marketten dönmesini bekle.
"Onunla konuşman lazım.
"Portakal almaya gitti."
Karşıdaki Çinli manavı işaret etti.
Ama sıkılmıştım bile. Teşekkür edip ayrıldım.
Susan Atkins, Squeaky Fromme, Mary Brunner ve diğerleriydi bu kızlar.
Charlie Manson'la tanışma fırsatını beş dakikayla kaçırdım.
Cookie striptizcilik yapıyordu.
Ben New Jersey'de dans ediyordum,
çünkü New Jersey'de memelerini açmana gerek yok.
New York üstsüzdü. New Jersey değildi.
Paterson otobüsüne binip
kıçımızı sallamak için ucuz barlara giderdik.
Sonra da New York otobüsüyle dönerdik.
Film paralarını çıkarmak için dans ediyordum.
Sonra genelevde çalışmaya başladım.
Evet, çok fenaydı.
Çok fazla sırrım yoktur.
Ama bundan ilk defa bahsediyorum.
Ama hayatımın bu döneminde artık bundan bahsetmem lazım.
Seks işçiliğine yapıştırılan yaftalar yüzünden.
Vivienne genelevde çalışmamı çok ilginç buldu
ve bu konuda bir film çekmeye karar verdi.
Kurmaca bir film.
Çalıştığım evin çaçasını oynadım, korkunç bir kadındı.
Merhaba, nasılsın? Daha önce bize geldin mi?
Bütün gün çalıştırırdı bizi.
Sonra alışverişe gidip bize pahalı çamaşırlarıyla hava atardı.
Seks işçiliği kendi içinde kötü bir şey değil ama zor iş.
Yapılabilecek en zor işlerden biri.
Tin Pan Alley maceram böyle başladı.
TIN PAN ALLEY, TIMES MEYDANI
Birisi "Maggie'yle tanış" dedi.
Seks işçiliği yapmış kadınları işe alarak
seks işçiliğini bırakmalarına yardım ediyordu.
İnanılmaz bir nüfuzu vardı. İnsanları organize ediyordu.
Çok iyi yemek yapardı. Radikal biriydi.
Balerindi.
Beni hemen işe aldı. Anında.
Bar hayat kadınları için güvenli bir alandı
ve isterlerse çalışarak hayatlarını değiştirme imkanı sunuyordu.
Ayrıca solcular için de bir merkezdi.
İşgal hareketleri, anarşist hareketler,
Siyah hareketi,
Latin Amerika solundan siyasi tutukluları destekleyenler.
Mozaik gibi bir yerdi.
Seks işçileri, sanatçılar, Reuters'tan gazeteciler gelirdi.
Grevdeki NBC çalışanları da. Vergi dairesi görevlileri de gelirdi.
Vergi dairesi çalışanları gelip sarhoş olduklarında
en az motorcular kadar sapıtırlardı.
Ama bar kadınların kontrolündeydi.
Fedailerin olmaması önemliydi benim için,
düzeni korumak için erkek gücüne bel bağlamamak.
O yüzden Nan da dahil barın arkasındakiler
birinin gitmesini istediğinde o kişi giderdi.
- Müesseseden. - Teşekkürler Nan.
VARIETY (1983, YÖNETMEN BETTE GORDON)
Tin Pan ahenkli bir yerdi.
New Wave hiç öyle bir yer değildi.
Farklı sınıflar bir araya gelirdi, New Wave'de söz konusu değildi bu.
Tin Pan'de çok vakit geçirdim ama şey de diyemem...
Birbirinin aynı geceler işte.
İlk başladığımda bayılmıştım oraya. İlk iki yıl...
İnsanları dinlerdim. Can kulağıyla.
Buna alışık değillerdi.
Barın hakimi gibiydim ve çok bahşiş toplardım,
çünkü insanlar beni etkilemek, kazanmak isterdi.
Sabah dörde kadar çalışırdım, sonra After Hours'a giderdik.
İnsanlar Times Meydanı gösterisine hazırlanırken
Tin Pan Alley büyük bir kulise dönüştü.
Birkaç kat vardı. İşbirlikleri yapıldı.
Grafiti, heykel, resim vardı. Video çalışmaları da çoktu.
Müzik de vardı.
Performansların çoğu birinci kattaydı.
Nan bardaki herkesi davet etti.
Çalışmalarını görmek için sabırsızlanıyordum.
Yerde otururken müzik ve slayt gösterisi başladı.
THE BALLAD OF SEXUAL DEPENDENCY 1983-2022 (35MM SLAYT; SEÇMELER)
♪ Seni büyüledim
♪ Çünkü benimsin
♪ Direnmeyi bırak
♪ Gözünü aç!
♪ Yalan söylemiyorum
♪ Dayanamıyorum
♪ Kaçma artık
♪ Dayanamıyorum ♪
İnanılmaz politik işlerdi.
İktidar üzerineydi,
özellikle de erkeklerin kadınlar üstündeki iktidarına
ve bu iktidarın topluma nasıl yansıdığına.
Nan'ın fotoğraflarını ilk gördüğümde inanılmaz bir tantana vardı.
Aklımda en çok gürültü kaldı.
Sadece müziğin veya ekipmanın sesi değil,
insanların sesi. Ekrana bakıp yorum yapıyorlardı.
İlk başta seyircilerin hepsi
gösteriye katılan insanlardı.
Bu yüzden bir şeyi sevmediklerinde bana bağırırlardı,
sevdiklerinde de bağırırlardı.
Biraz buna göre değişiklikler yaptım.
Bir arkadaşımın sevişirken çekilmiş fotoğrafları vardı,
bir noktada onları çıkarmamı istedi.
Bundan sonra sevişirken kendi fotoğraflarımı çekmeye başladım.
Arkadaşımı sevişirken sergilediysem kendimi de sergilemem gerek dedim.
Yeraltı kulüplerinde yapıyordum bunu.
O dönemki erkek arkadaşım DJ'ydi.
Müzik böyle devreye girdi.
Bildiğim şarkılarla başlardım,
sonra insanlar şarkı gönderirdi.
Ama her seferinde başka şarkılar olurdu.
Cidden çok eğlenceliydi. İnsanlar dans ederdi.
Cidden harikaydı.
Her şeye geç kalırdım. Hiç uyumuyordum.
Yani bütün gece kurgu yapardım.
Aynı şeyi ikinci kere görmezdik.
Müziği değiştirirdi, slaytları değiştirirdi,
sıralamayı değiştirirdi.
Bazen kendi duyguları değişince anlamları da değiştirdi,
çünkü tek bir anlamı yoktu fotoğraflarının.
Nan Goldin'in fotoğrafları çok yüklüdür.
Sanırım bu yüzden sinematik buluyordu insanlar,
çünkü birer karakter gibi görünüyorlardı
ama fotoğraflanan insanlar kendileriydi aslında.
Bizim bakışımızdan çekiyor fotoğrafları.
80'lerin ortası Cookie'ye en yakın olduğum dönemdi.
Çok iyi durumda değildi, o yüzden bir arkadaşı
dünya küresini çevirip parmağı nereye denk gelirse oraya gitmesini söyledi.
İtalya'ya gidip Vittorio ile tanıştı.
Hayatının aşkıydı.
Büyük bir düğün oldu. New York'tan herkes oradaydı.
Rene Ricard, Greer, David Armstrong,
Francesco Clemente, Teri Toye...
Peter Hujar da oradaydı.
Yan yana durup fotoğraflar çekmiştik.
Güzel bir düğün oldu,
çılgın bir parti yapıldı.
Evet.
♪ Herkes tartışırken hamlesini yapıyor
♪ Tüm cakasıyla Sinsi ve kibirli bir üçkağıtçı
♪ Havasını alacak tek şeyi biliyorum
♪ Kadınlar
♪ Kadınları sarsılmaz gücü çıkıyor karşısına
♪ Eski muhtaç halini hatırlıyor onlarla ♪
İşlerimi paylaşmaya başlayınca bir sürü saçmalıkla karşılaştım.
80'lerin ortasında "Kadından iyi sanatçı olmaz" dendi bana.
Ciddi bir itiraz vardı.
Özellikle de erkek sanatçı ve galericilerden.
"Fotoğraf değil bu. Kimse kendi hayatını fotoğraflamaz" dediler.
Sıradışı bir şeydi o zamanlar.
Siyah-beyaz, dikey fotoğrafların çağıydı o dönem.
O yüzden bunun radikal olabileceğini anlamak zordu.
Sanat dünyasını saçmalık olarak görüyordum, gerçek hayat Times Meydanı'ydı.
Brian'la orada tanıştım.
İlk buluşmamızda barın az ilerisindeki The Clash konserine gittik.
Sonra Harlem'e gidip takıldık.
Sonra kaldı işte benimle. 81'den 84'e kadar.
Çok güzel bir adamdı, ona aşık oldum.
Çok sevecendi.
Gözlerinden bile anlaşılırdı.
Cinsel hayatımız çok iyiydi. İki insanı uzun süre bir arada tutabiliyor bu.
Sonra çok kavga etmeye başladık.
Çok iyi kavga ederdim.
Ayrılmak istedi ama ben itiraz ettim.
Sonra defalarca ayrılmaya çalıştık.
Ben Berlin'e gittiğimde ayrıldık.
Sonra o da Berlin'e geldi. Ve olanlar oldu.
Bir dairede slayt gösterisi yaptıktan sonra bir bara geçtik.
Bir kadınla birlikte olduğumu anlayıp kıskandı.
Böylece düğmeye basıldı.
O kadar iç içe geçmiştik ki nasıl ayrılacağımızı bilmiyorduk.
O yüzden bu şekilde ayrılmayı seçti.
Yüzümü defalarca yumrukladı, bam, bam, bam.
Gözlerime saldırdı.
Kanlar içindeydim, Sylvie diye bir kız vardı, Parisli.
Araya girip beni dışarı çıkardı. Hayatımı kurtardı.
Odayı darmadağın edip her yere rujla şöyle şeyler yazmıştı:
"Orospu", "Amcık"...
Günlüklerimi yaktı.
Neyse ki slaytları
gösteri yaptığım dairede bırakmıştım.
Onları da yok ederdi yoksa.
Evet.
Gözümün etrafındaki tüm kemikler kırılmıştı.
- Ve... - Gözlerini hedef alması...
Maggie beni kör etmek istediğini söyledi.
Dayak yemiş fotoğraflarım beni geri dönmekten alıkoyan şeydi.
Dayak yemiş kadınlar yanıma gelip
o fotoğraflar sayesinde bu konuyu konuşabildiklerini söylediler.
Bağımsızlık ve bağımlılık arasındaki mücadele,
The Ballad of Sexual Dependency'nin özü.
1986 TARİHLİ ORİJİNAL KİTAP PROVASI
Babam basılmasını engellemeye çalıştı.
Fotoğraflar tamamdı da metinler onları geriyordu...
Çünkü kardeşimi öldürdüklerini kanıtlamaya çalıştığımı düşünüyordu.
Bu şekilde ifade etmişti.
Brian da engel olmaya çalışıyordu.
Onca adam engellemeye çalışınca daha radikal bir iş haline geldi böylece.
New York'a döndüğümde Tin Pan'e gittim.
Bir sürü adamın olması beni ürkütmüştü.
Erkeklerin olduğu bir kalabalıkta olmam mümkün değildi.
Maggie iğneyle uyuşturucu aldığımı düşünüyordu ama burnumdan çekiyordum.
Tin Pan'den ayrılırken şöyle düşündüğümü hatırlıyorum:
"Şimdi gerçekten yoldan çıkacağım çünkü beni durduracak bir şey kalmadı."
Düşündüğüm gibi de oldu.
Burası biraz ürkütücü.
New York Post'tan tanımadığım bir gazeteci arayıverdi beni.
Cep telefonumdan aradı. İnternetten bulmuş numaramı.
Bu ailenin peşine düşeceksek kanıt toplamalıyız.
Bizi dava edebilirler.
Birkaç eylemden sonra Purdue Pharma New York Times'ta tam sayfa ilanlarla
"Opioid krizini elbette önemsiyoruz. Opioid bizim işimiz"
gibi şeyler söyledi.
İnsanlar hâlâ Sackler ailesinden bağış kabul ediyor.
National Portrait Gallery'de durum ne?
İşlerimin sergide olup olmayacağını bilmiyorum.
İnsanlar ne diyor?
Nan Goldin, Sackler parası yüzünden işlerini geri çekerse
ciddi bir darbe olur. - Yani...
Nan'in bir retrospektifi olacaktı,
İngiltere'deki National Portrait Gallery'de.
Ama Sackler ailesinden 1,3 milyon dolar bağış almak üzerelerdi.
Nan de eğer bu parayı kabul ederlerse
retrospektifini orada sergilemeyeceğini söyledi.
İnanılmaz!
Vay be, işe yaradı, değil mi? İşe yaradı.
İnanamıyorum!
National Portrait Gallery'nin Sackler ailesinin bağışını reddetmesi
bence bir dönüm noktasıydı.
İnsanların iş yapma biçimlerini gözden geçirdiğini düşünmek
heyecan vericiydi.
Bir haftada olanların üstünden geçelim.
Aktivistlerin başına çok sık gelen bir şey değil bence bu.
Salı günü National Portrait Gallery, bağışı reddeden ilk kurum oldu.
Evet!
Perşembe günü Tate boyun eğdi.
Sürpriz bir şekilde, cuma da Guggenheim.
- Evet... - Tam bir şoktu.
Sonra da o fırsatçı pislikler, yatırım fonu şirketi yani,
Sackler parasını reddetti ki bu hiç görülmemiş bir şey.
TEBRİKLER! P.A.I.N.
İnanılmaz bir domino etkisiydi.
Tüm büyük müzelerde bunun yaşanması
ve Tate de dahil hepsinde Nan'in parmağının olması
inanılmaz bir şeydi. Sonra da Met katıldı.
Ama bizim için yeterli değildi.
Talebimiz çok netti: Sackler parasını almayı bırakın.
Bir sonraki adım elbette isimlerini kaldırmaktı.
Daha sonra bir WhatsApp yazışması çıktı.
Mortimer Sackler'in ailesinin üyeleri arasında.
Nan Goldin hakkında konuşuyorlardı.
Sadece bir imaj yönetimi meselesi olarak bahsediyorlardı bundan.
Aralarında tek bir kişi bile "Peki bir saniye,
"bu eleştirinin bir dayanağı vardır belki.
"Yaptıklarımızı ciddi olarak gözden geçirmeliyiz. Telafi imkanı var mı?
"Sorgulamamız gereken şeyler var mı?" dememişti.
Dertleri sadece bu imaj sorununu çözmekti.
Takip edildiğini ne zaman anladın?
Bir cuma akşamı tek başıma Nan'in yanından ayrıldım.
Sonra...
Bir araba gördüm.
İçindeki kişinin yüzünü gizlediğini fark ettim.
Tam karşısına geçtiğim sırada bana bakar gibi oldu.
Sonraki hafta caddeden karşıya,
dur levhasının oraya geçerken durdu bu araba.
Adama baktım.
Sonra yürümeye devam ettim.
Dört-beş metre yürümüştüm ki dönüp bir daha baktım.
Arabadan fotoğrafımı çekiyordu.
Şimdi o anı tekrar hatırlayıp düşündüğümde...
Hiç öyle...
Hayatımda hiç o kadar korkmamıştım
çünkü adamım kim olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Ama geçen haftaki adam olduğunu biliyordum.
Galiba bağırdım da adama ama fark etti mi bilmiyorum.
Basıp gitti sonra, ödüm kopmuştu.
Sonra bir başka şoku da
sonraki hafta, tam bir hafta sonra
bu adamı Nan'in evinin önünde görünce yaşadım.
Nan'in evinden çıkmıştık.
Aynı araba oradaydı.
Adam da...
Orada. Videosunu çekişimi izliyor.
Gidiyor şu an.
Eşim ve çocuklarımla dışarı çıkmıştım. İki küçük oğlum var.
Ufak tefek işlerimizi halletmek için arabaya binerken
bir komşumuz gelip şöyle dedi:
"Sizi korkutmak istemem ama tam şurada,
"evimin karşı sokağına park etmiş bir adam var,
"SUV bir araba, bütün gün orada bekledi
"ve bence sizin evi izliyor."
İlk düşüncem,
Nan'in de başına benzer bir şey geldiği oldu.
Megan'ın da.
Yöntemlerinin bir parçasıydı yani bu.
Kitabım için bilgileri teyit ederken Purdue'ya Nan'i, Megan'ı
ve beni takip eden insanlara dair bir bilgileri olup olmadığını sordum.
Purdue şöyle cevap verdi:
"Kesinlikle yok. Asla böyle bir şey yapmayız.
"Saçmalık bu." Hararetle reddettiler bunu...
Sackler ailesiyle ilgili araştırma yaparken de aynı şeyi sordum.
Bu konuyla ilgili bazı iddiaları reddettiler.
Yapmadıklarını söylediler.
Bob, kurul üyelerimizden.
- Selam, nasılsın? - Dürüst olmak gerekirse...
Ortalık biraz karışık.
Daha önce Narcan kiti alan ya da bu konuda eğitim alan oldu mu?
Evet, birkaç hafta önce bir kit aldım.
Evimde kit var ama eğitimini almadım.
Tamamdır, birkaç temel noktaya değineceğim.
Aşırı doz opioid belirtilerinden, dozaşımının etkilerini
ortadan kaldırması için Narcan'ın nasıl kullanılacağından.
Birinin opioid dozaşımı yaşadığından şüphelendiğinizde
"İyi misin?" diye sorun. Cevap vermezse
göğsüne masaj yapın. Yine tepki vermezse
biraz sarsabilirsiniz.
Hâlâ hiç tepki yoksa bu noktada Narcan verin.
Narcan verip 911'i arayın.
Sırası önemli değil ama ikisini de yapın.
Açın, sıkıcı tutun, burunlarına sıkın. Tamam mı?
Dozaşımı yoksa da kişiye zarar vermez, bir etkisi olmaz.
Ama dozaşımı varsa hayatını kurtarır.
Tamam mı?
Bu kriz, zararı azaltma çabalarıyla çözülebilir.
Güvenli kullanım alanları, yaftalamayı azaltma,
bağımlılara yardım etme uzun vadeli hedefler.
DURUŞMA SALONU
Duruşmayı başlatıyoruz. Günaydın.
Madde bağımlılığı rahatsızlıkları hizmetlerine ayrılan bütçeye dair
duruşmamıza hoş geldiniz.
Sıradaki tanığımız Nan Goldin,
Reçeteli İlaç Bağımlılığına Müdahale'nin kurucusu.
Büyük ölçüde kendi deneyimlerime dayanarak konuşacağım.
Geçirmeye çalıştığınız bazı yasa taslaklarını,
insan hayatı üzerindeki etkilerini
daha iyi anlamanıza yardımcı olabilirim belki.
Bupernorfin olmasaydı Oxy'yi bırakamazdım.
Ufak bir bupernorfin dozuyla opioid ihtiyacı azaltılabiliyor.
Daha büyük dozlarla, isteseniz de opioidlerin etkisini hissedemiyorsunuz.
İlaç destekli tedaviye hemen erişip bunu karşılayabilecek
şanslı azınlıktandım.
Doktorların eğitim alıp bupernorfin yazma izni almak için
para ödemesi gerekiyor.
Halbuki OxyContin yazmak için böyle bir izne ihtiyaç yok.
Madde bağımlısı insanların tedavisi konusunda tıp dünyasındaki
yaftalamayı şiddetlendiren bir politika bu.
İnsanların hayatta tutulması gerekiyor.
Bağımlılık ahlaki bir mesele değil. Adli bir vaka değil.
Zarar azaltma pratikleri,
sadece bağımlılık hastalığının zararlarını değil,
madde bağımlısı insanların toplumsal ve ahlaki saldırılar yüzünden
aldığı zararları da ortadan kaldırıyor.
Çok teşekkür ederiz.
İlaç destekli tedavi almış insanların deneyimleri çok değerli.
- Bundan utanmıyorum. - Elbette.
Tedavi yolculuğum değil bu.
- Tedavim. - Paylaşmanız çok değerli.
İnsanlar tedavi olmak için her şeyi bırakmanız gerektiğini
zannediyor ama bu doğru değil.
- Evet, yaftalama korkunç. - Peki, teşekkürler.
Kol kola girelim.
HOUSING WORKS VE VOCAL NEW YORK EYLEMİ
Eylem yapmayı çok isteyen Housing Works
ve Vocal New York ile bir araya geldik.
Dozaşımı Farkındalık Günü'ne...
dikkat çekmek için...
buradayız!
- Yaftalara son! - Utanca son!
Zarar azaltma çabalarında,
güvenli kullanım alanlarına insanları davet edip
"Neye bağımlı olduğunu sorgulamıyoruz şu anda.
"Sadece bunu güvenli bir şekilde yapmanı istiyoruz.
"Kimseyi tehlikeye atmadan" diyorlar.
"Hijyenik kullanımın yolu bu."
"Satın aldığın şeyin içinde ne olduğunu bilmiyorsun. Senin için inceleyelim."
- Hey Cuomo, ne diyorsun? - Kaç kişi öldü bugün?
Ölümlere son! Ölümlere son!
IV. YİTİP GİTMEYELİM DİYE
Rehabilitasyona ilk defa 1988'de gittim.
Arkadaşlarımdan kopmuştum.
Eş dostun arasına geri döneyim dedim...
Sonra fark ettim ki çoğu ya ölmüş ya da ölmek üzereydi.
Bizi susturamazsınız!
SESSİZLİK = ÖLÜM
KATİLİ SİSTEM
MAKTUL, KATİLİ F.D.A.
Mücadele et! Karşılık ver! AIDS'le mücadele et!
İkinci Dünya Savaşı gibiydi.
İnsanların yitip gidişini izlemekten başka bir şey gelmiyordu elimizden.
Artists Space aradı beni. Bir sergi yapmamı istiyorlardı.
Konusunun AIDS olmasını istedim.
AIDS'le ilgili bir serginin hiç yapılmadığını duymuştum.
Arkadaşlarımı katkı yapmaya davet ettim,
çünkü kolektif bir iş olsun istedim.
Küratörlüğünü yaptığım ilk sergiydi.
Ölüm artık 80'li, 90'lı yaşlara öteleyebileceğim
uzak bir ihtimal değildi.
Ölüm fikrini uzakta tutmak gibi bir lüksüm yoktu artık.
David Wojnarowicz manevi rehberimdi. Siyasi rehberimdi.
DAVID WOJNAROWICZ SANATÇI
"AIDS'i durdurmak istiyorsanız kuirleri vurun"
dedi Texas valisi radyoda.
Basın sözcüsü valinin şaka yaptığını söyledi sonra,
bir de mikrofonun açık olduğunu fark etmediğini.
Ayrıca yeniden seçilme ihtimalini etkileyeceğini de düşünmüyordu.
Ve ben her sabah,
Amerika denen bu ölüm makinesinde her sabah,
içime kanlı bir yumru gibi saplanmış bir öfkeyle uyanıyorum.
İçerisi ve dışarısı arasında ince, çok ince bir çizgi var.
Düşünce ile eylem arasında ince bir çizgi.
Ve bu çizgi sadece kan, doku ve kemikten ibaret.
Hayatım boyunca etrafımızı saran sözlere baktım,
medyada, insanların ağızlarında,
St. Patrick Katedrali'nin önünde dikilen dindar tipler
onur yürüyüşündeki kadın ve erkeklere bağırıyordu:
"Seneye burada olmayacaksınız. AIDS'ten öleceksiniz! Ha ha!"
GALERİ KURULUM DOLAYISIYLA KAPALIDIR
Nan Goldin bu sergiyi hazırlarken aklında
AIDS'ten etkilendiğini bildiği insanların işlerini seçme fikri vardı.
AIDS'le yaşayan insanların.
DAVID ARMSTRONG KEVIN AVENUE B'DE, 1983
AIDS kurbanı fikrini ortadan kaldırmak istedi.
Direndiğim sürece kurban değilim.
Bu salgınla ilgili kurumsallaşmış bir cehalet var.
Ayrıca bu salgının ortasında cinsellik meselelerine de
el atmak istedi.
Cinsellik ve güvenli cinselliğin iki ayrı şey olduğunu,
kilise veya hükümetin bu bilgiyi saklamasına rağmen
bunun yaşanmaya devam edeceğini söylemek.
PETER HUJAR OTOPORTRE, 1972
Sergide önemli eserler var.
David'inkiler, Peter Hujar'ınkiler.
Philip-Lorca diCorcia.
Mark Morrisroe.
Greer Lankton.
Darrel Ellis.
Hem iyi tanınan hem de hiç tanınmayan insanlar.
Bir topluluğun yitişiydi mesele.
Ve insanların anısını canlı tutmak.
PHILIP-LORCA DICORCIA VITTORIO, 1989
David'den kataloğum için yazı yazmasını istedim.
Bazı eserlerin fotoğraflarını yollayıp
"İstediğini yazabilirsin" dedim.
"Yazdığın her şeyin arkasındayım."
AIDS ile bir grup insana eğilen bir serginin
kataloğu için yazı yazmam istendi.
Kendi hayatımda ne yaşadığımdan bahsetmeye başladım,
imaj ve temsile eğildim, toplumda tabu olarak görülen
bir hastalıktan mustarip olmanın merceğinden görülen her şeye.
Siyah beyaz küçük resimlerle dolu
bu minicik, incecik kataloğun büyük bir siyasi çalkantı yaratması
çok hoşuma gidiyor.
Tribeca'daki Arists Space Gallery'de
önümüzdeki hafta açılacak serginin hazırlıkları sürerken
National Endowment of the Arts hibesini geri çekti.
National Endowment of the Arts bu sergiye sponsor olmayı reddediyor,
çünkü AIDS ve eşcinselliğe eğilen sergi,
siyasi hassasiyetlere de ters düşüyor.
Bu serginin bir sanatçı organizasyonu olduğunu belirtmek isterim.
Nan Goldin adlı bir fotoğrafçı organize etti.
Direktör Susan Wyatt, David'in metni yüzünden gerildi
ve meseleyi NEA'ya taşıdı.
Kataloğun, eşcinsellik ve sanata dair fikirleri sebebiyle
Senatör Jesse Helms'i eleştirdiği ve New York Kardinali O'Connor'a
"siyah etekli şişman yamyam" dediği iddia ediliyor.
- Yine telefon mu çalacak sence? - Her an çalabilir.
Neden? Kim arayacak sence?
Kardinal O'Connor olabilir,
görüşlerime yüzde yüz katıldığını söylemek için.
İsa'nın etiyle beslendiği için gerçekten yamyam olduğunu
ve gerçekten siyah eteklere bir zaafı olduğunu itiraf etmek için.
Ayrıca şişman, omurgasız ve ahlaksız.
Haber ilk duyulduğunda David canı sıkkın bir şekilde beni arayıp
"siyah etekli şişman yamyam" ifadesini çıkarması için
uğraştıklarını söyledi.
Tehlikeli ve korkutucu bir şey bence.
Bir McCarthycilik ve sanatçıları kara listeye alma eğilimi var.
Böyle devam ederse olacağı bu.
Neticede serginin sanatsal odağı kayboldu.
Ve elimizde sanatsal olarak sağlam olmayan
bir sergi kalmış oldu.
Besteci Leonard Bernstein, tartışmaların ortasına soktu kendini.
NEA'nın hibesini çekmesi sebebiyle
Ulusal Sanat Nişanı'nı reddetmesinden sonra yaşandı bu.
Beni güldüren şeyse, yaşadığımız bu dönemde
bir insanın elinde çıkma görüntü ve kelimelerin böylesine
büyük bir tartışma yaratma imkanı varsa... Çok iyi değil mi bu?
Bilgi üzerindeki kontrolün sarsıldığını gösteriyor.
Merhaba. Evet.
Selam...
Sirke döndü ortalık.
Senatör Alfonse D'Amato, senatoda bir sanat kataloğunu yırttı.
AIDS'in siyasi boyutunu nasıl görmezden gelebilirler?
1989 yılında AIDS'ten ölme ihtimalim, nasıl siyasi olmaz?
Sağlık sigortamın olmaması
ve yeterli sağlık hizmetine erişemiyor olmam,
siyasi değil mi?
Vittorio'nun üç aylık ömrü kalmıştı ve karikatür çizmeye başladı.
Bir buçuk yıl sonra hâlâ hayattaydı.
Bu Vittorio'nun cenazesi.
Cookie'nin sesi çoktan gitmişti.
İsteklerini sürekli yazarak ifade ediyordu.
Sonra Cookie'ye bakmak için Sharon geldi.
Sharon'ı Cookie'ye bakarken görmek...
Bana göre aşk bu demek.
Küplere binmiştim.
"Şu doktoru ara, bu doktoru ara. Elbet biri yardımcı olur.
"Yapacak bir şey vardır. "Mutlaka bir tedavi bulunur."
Sonra da aranacak bir doktor olmadığını fark etmek.
Ne bileyim. Aklım almadı.
COOKIE MUELLER VEFAT ETTİ; OYUNCU VE YAZAR, 40
OYUNCU, YAZAR VE ELEŞTİRMEN DOROTHY (COOKIE) MUELLER,
AIDS'E BAĞLI ZATÜRRE SEBEBİYLE HAYATINI KAYBETTİ...
Cookie'nin cenazesini St. Mark Kilisesi'nde yaptık.
Ertesi gün de "Witnesses" sergisi açıldı.
Benim adım David Wojnarowicz.
Peter Hujar, Keith Davis, Bebe Smith, Cookie Mueller ve Vittorio anısına
bunu okumak istiyorum.
Şahsi acıları başkalarıyla paylaşmanın ilk adımı
cenaze törenleridir.
Son beş yılda birçok cenazeye katıldım
ve katıldığım son cenazede,
kendimi birden öfke gibi bir şey hissederken buldum.
Beni öfkelendiren,
beni öfkelendiren, yapıldığı oda dışında bu cenazenin
çok az etkisi olmasıydı.
Aynı zamanda dostlarımın birer tabut taşıyıcısına dönüşeceğinden,
sevgililerinin, arkadaşlarının ve komşularının ölmesini beklerken
anma konuşmaları hazırlayacağından,
sokaklarda çığlık atmak gibi bir yaşam belirtisi göstermektense
ölüm ritüellerinde ustalaşacaklarından endişeliydim.
Ne kilise ne de devlet! Neyin sanat olduğunun kararı bizde!
WITNESSES: AGAINST OUR VANISHING AÇILIŞ
Kaldırıma çıkın, yolu kapamayın.
Ne zaman bir sevgili, bir dost veya bir yabancı AIDS'ten ölse
bir gösteri yapsak nasıl olur diye düşünüyorum.
Bir de şunu düşünüyorum,
ne zaman bir sevgili, bir dost veya bir yabancı AIDS'ten ölse
veya bu hastalıktan,
arkadaşları, sevgilileri ve komşuları naaşını alıp
arabaya koysa ve 100 kilometre hızla Washington D.C.'ye sürse,
Beyaz Saray'ın kapılarını yıkıp geçerek
tam girişte frene bassa ve cansız bedenini
merdivenlere bıraksa nasıl olur?
Ama işin özü, bir insan bu salgına tepki olarak
tek bir çizik bile atsa
ve bunu ulu orta sergilese benim için dünyalara bedeldir.
İşin özü, kendimize has tepki ve iletişim yöntemleri bulmamız gerekiyor.
Bizleri, ihtiyaçlarımızı ve ruh halimizi aktarması için
medyaya güvenecek halimiz yok.
NEA, oyunu bırak! Seks ve siyasettir sanat!
Mark Morrisroe açılıştan kısa süre sonra öldü.
David Wojnarowicz 1992'de öldü.
İnsanlar o yıllardaki öfke, hüsran ve acıyı
kavrayamıyor.
Ne yaşadığımızı kavrayamıyorlar.
İnsanlar hâlâ ölüyor.
Hiçbir zaman bitmedi.
David Armstrong 2004'te öldü.
Hayatımızın büyük kısmını beraber geçirdik.
Yıllara yayılan bir dostluk.
LOUVRE MÜZESİ PARİS
KAHROLSUN SACKLER
SACKLER ADINI KALDIRIN
Çok insan Sackler ailesinden bağış almayı reddetmeye başladı.
Guggenheim Müzesi, Met, Tate,
National Portrait Gallery ve dünyanın dört bir yanından sağlık kurumları.
Louvre'un da yanımızda olup bizi duymasını,
adlarını kaldıran ilk kurum olmasını talep ediyoruz.
İki hafta sonra Louvre, Sackler adını kaldıran ilk müze oldu.
Diğer müzeler henüz adım atmadı.
VICTORIA & ALBERT MÜZESİ
SACKLER AVLUSU
SACKLER ADINI KALDIRIN
VICTORIA & ALBERT MÜZESİ LONDRA
V. İMDAT ÇIKIŞI
- Bir şey sorabilir miyim? - Nedir?
- Aşırı doz aldığında yalnız mıydın? - Evet.
Yapayalnız.
Afyon zannetmiştim, o yüzden burnumdan çektim ama fentanilmiş.
Fentanil alan çok insan var ama ben hazırlıklı değildim.
Tak diye gittim öyle. Tak diye gittim.
Sonra kendime geldim ve tekrar bayıldım.
Beni kimse uyandırmadı. Kendim uyandım.
Kendi kendime uyandığım için çok şanslıyım.
Madde bağımlısı insanların muhakemesi,
bu maddeleri almamanın nasıl bir şey olduğu anlaşılmadan
acımasızca eleştiriliyor.
Yoksunluk krizine girmenin...
Beyninin opioid alıcıları yok oluyor,
bu yüzden her türlü ağrı karşısında savunmasız oluyorsun.
Mesele sırf fiziksel de değil.
Daha dibi yok...
Ruhun karanlığa gömülüyor.
Dayanılmaz bir şey.
MEMORY LOST 2019-2021 (DİJİTAL SLAYT; SEÇMELER, MÜZİK MICA LEVI)
Ben geldim.
İstediğin zaman gel.
- Merhaba. - Selam.
- Ne dedin? - Restorandayım.
İstediğin zaman gel buraya.
- Güzel. Ne kadar aldın? - İstediğin kadar.
- Evet. - Merhaba.
- Kimsiniz? - Hâlâ uyuyor musun?
Yok, hiç uyumadım ki.
Bence tuhaf olan ne biliyor musun?
Bütün sabah bunu düşündüm.
Acı paylaştıkça azalmıyor. Bu durumda ilgi gördükçe azalıyor.
P.A.I.N., Urban Survivors Union'ın insanların kullandıkları maddeleri
analiz etmesine imkan veren bir cihaz alması için 35 bin dolar topladı.
Mallar artık kirli. Bildiğin ölümcül.
Her şeyin içinde fentanil var.
Fentanil değil mi bu?
Fentanilin tek çıkıntısı var, kokainin iki.
Sayılar da biraz farklı.
- Tamam. - Buradaki sapmayı görebilirsin.
Kanlı olanları göstermek ister misin?
İyi olur, böylece gerçek olmadıkları net bir şekilde anlaşılır.
Purdue Pharma, yaklaşık üç bin kamu davasından kaçmak için
iflasını duyurdu.
- Mesajımız ne? - Mesajımız şu:
"Purdue iflas etti ama Sackler ailesi etmedi.
"Servetlerini Oxycontin ile kazandılar
"ve buna el konulması gerekiyor."
Bence mesaj, Sackler ailesinin cinayetlerinin cezasız kaldığı.
Paralarını istediğimiz ve bunu nereye harcayacağımız.
Şirket sonunda iflasını duyurdu.
Süper bir imdat çıkışı bu.
Çünkü Purdue'nun yaptığı, şirketin söylediği şu:
"Bakın, bir sürü dava olduğunun farkındayız
ama bunların hepsini sonuca bağlayacak kaynağımız yok,
o yüzden iflas ilan ediyoruz
çünkü kasalarımız neredeyse boş."
Fakat şu an biliyoruz ki kasalarının boş olmasının sebebi,
iflas ilan etmeden önceki yıllar boyunca Sackler ailesi gizli gizli
şirketin parasını hortumlamış.
Yani iflas ilan edilmeden önce 10 milyar dolara yakın parayı almışlar.
- Kimin parası? - Bizim paramız!
- Kimin kanı! - Bizim kanımız!
İFLAS MAHKEMESİ WHITE PLAINS, NEW YORK
- Paçayı sıyıracaklar mı sence? - Evet, kesin.
Hesap vereceklerini düşünmedim hiç.
Milyarder bir aileden o kadar paranın alınması imkansız.
Bir kamu krizine dair iflas mahkemesinin hüküm vermesi saçmalık.
Sorun bu.
Başından beri işin içindeyim.
Bir noktada bir ampul yandı ve şöyle dedim:
"Aktivizmi mahkemeye taşıyalım."
O zamandan beri mahkemede de mücadele ediyoruz.
İlk seferde pek de hoş karşılanmadık.
Suikastçı gibiydik böyle, işini hallet ve çık.
Purdue avukatına bu davaya ücretsiz baktığımı söyledim.
"Nasıl?" filan oldu.
"Ne? Bir saniye. Nasıl?"
Çünkü kendileri bu davaya, harçlara ve hukuk hizmetlerine filan
ayda 30 milyon dolar harcıyorlar.
Bu toplantıda toplam 80 küsür avukat ve görevli var.
Çok fazla yani.
Günaydın, ben hakim Drain. Bu bir telefon duruşması.
Bugün... Purdue Pharma şirketiyleyiz.
Sayın hakim, burada büyük bir hata olduğunu düşünüyoruz.
Adalet Bakanlığı'nın izlediği prosedürün yanlış olduğunu düşünüyoruz.
Benim ve müvekkillerim için tamamen muğlak ve kafa karıştıcı olan
sonuçların yanlış olduğunu düşünüyoruz.
Adalet Bakanlığı, Purdue mağdurlarını veya kamuoyunu dinlemedi,
belli ki hükümet ve senatodan da kimseyi dinlemedi.
Adalet Bakanlığı ile Purdue/Sackler ailesi arasında yürütülen ikili pazarlık,
böyle bir politika kararı almak için yeterli değil.
Müvekkillerim geçmişten gelen hayaletler gibi.
2007 yılında bir sorun tespit ettiklerini,
sorunun giderek kötüleştiğini söylemek için buradalar.
Daha güvenli bir gelecek sağlamak zorunda olduğumuzu
söylüyorlar size.
Peki, tamam... Teşekkürler.
Günaydın sayın hakim, görüşmede olan herkese günaydın.
Sayın hakim, Bay Quinn defalarca "Purdue/Sackler ailesi" dedi,
Purdue ile Sackler ailesinin bu işte birlikte olduğu imasının
bir faydası yok.
Ayrıca adil de değil.
Çok can sıkıcı.
Teşekkürler Mike, ortaya çıkıp mücadele ettiğin için.
Bunu yaptığım için gurur duyuyorum. Dahil olduk her türlü.
Bizim grubumuzun iflas davasında yer alması,
bu meselenin tarafı olması, dişiyle tırnağıyla mücadele etmesi
muhteşem bir şey. - Evet, çok komik.
İnanılmaz bir şey.
Cezai kovuşturma şansı var mı?
Yok.
Öyle bir plan yapmışlar ki Adalet Bakanlığı şu an
Sackler ailesine suçlamada bulunursa iflas davası yerle bir olur.
Fiilen cezai sorumluluktan yırtmış oldular.
Sackler ailesi, davayı sonuçlandırmak için 6 milyar dolar ödemeyi kabul etti.
Karşılığında kendileri, mirasçıları, ortakları ve şahsi servetleri için
emsalsiz bir hukuki dokunulmazlık aldılar.
ABD'deki aşırı doz krizinin maliyeti 1 trilyon dolardan fazla.
Bu insanların peşine iflas mahkemesinde de düştük
ve adalet sistemini sonuna kadar manipüle edişlerini izledik.
Adalet bizim için değil, sadece milyarderler için.
Tek umudumuz anlaşmayla alınan paranın,
devlete giden paranın denetime değil doğru yerlere,
zarar azaltma çabalarına harcanması.
Sizin gibi hayat kurtaran gruplara gitmesi.
Bu bir federal mahkeme duruşması.
Uzaktan yapılmasına rağmen
federal mahkeme kural ve usulleri geçerli
Mahkeme, iflas anlaşmasının şartları gereğince
Sackler ailesinin mağdur ifadelerine tanık olmasına hükmetti.
Teyit edelim, ekranda David Sackler'ı görüyorum
ve Theresa Sackler'ı.
Richard Sackler telefonda
ve duruşma boyunca hatta kalacak.
Doktor Sackler, onaylayabilir misiniz?
Evet sayın hakim, telefondayım, dinliyorum.
Başlamadan önce bir noktayı daha netleştirmek istiyorum.
Sanırım Richard dinlediğini söyledi.
Ama aslında izlediğini söylemesi gerekiyordu.
Kendisini göremesek de izlemesi gerekiyor.
Bunu onaylayabilir misiniz?
Gördüğümü onaylıyorum. Her şeyi izliyorum.
Önemli bir noktaydı bu, dikkat çektiğiniz için teşekkürler Bay Price.
Peki, bugün ilk konuşmayı yapacak kişi Tiffinee Scott.
Richard. David. Theresa.
Sizinle hiç tanışmadık ama OxyContin sebebiyle
bir ilişkimiz varmış gibi hissediyorum.
Hiç çocuğunuza Narcan verdiniz mi?
Hiç aşırı doz alan çocuğunuzu ölümden döndürdünüz mü?
Ben döndürdüm. Acımı anlatacak kelime yok.
Mayıs 2020'de cansız bir şekilde bulundu.
Yatakta cansız yatıyordu, ben buldum onu, annesi.
Aldatmacalarınızdan, sebep olduğunuz dehşetten utanın.
Trent'in OxyContin bağımlısı olduğunu söylediği günü hatırlıyorum.
Alabama Üniversitesi kampüsünden aradı beni.
Çok korktuğunu sesinden anlamıştım.
Üç saat yol gittim, gözyaşlarıyla karşıladı beni, birlikte ağladık.
"Baba, Oxy almadan duramıyorum. Baba, ölmekten korkuyorum."
Ve öldü de. - Dayanılmaz bir şey.
Opioidlerle, OxyContin'i çıkarmanızdan kısa bir süre sonra tanıştım.
Muazzam açgözlülüğünüzün hayatta kalan kurbanlarından biriyim.
Umarım yüzlerimiz,
tüm mağdurların yüzü, bir an gözünüzün önünden gitmez...
- Gitmesin. -...ve rüyalarınıza girer.
Teşekkürler.
Sırada Nan Goldin var.
Sackler ailesiyle nihayet yüz yüze gelmek çok güzel.
Sackler ailesinin, anlaşmanın şartları gereğince dilediği sözde özür,
büyük zarar verdikleri bizler için bir hakaret gibi.
Yarım milyondan fazla Amerikalının ölümüne sebep olan
ve gelecek nesillere tamiri imkansız bir zarar veren bu krizden,
büyük ölçüde tek bir aile sorumlu.
Fakat bu anlaşmayla dokunulmazlık aldılar.
Üstelik sadece kendileri için değil, gelecek Sackler nesilleri için de.
Purdue, federal suçlardan hüküm giydi
ama sahipleri hiçbir zaman yargılanmadı.
Adalet Bakanlığı'nın cezai kovuşturma yürütmesini umuyoruz.
Teşekkürler.
Peki, teşekkürler.
911 BANT KAYDI
Yola çıktılar, size yönlendirildiler bile.
Bir şey aldı mı?
Bilmiyorum. Eskiden alıyordu.
Aman Tanrım.
- 20 yaşında mı demiştiniz? - Evet.
- İsmi ne? - Efendim?
- İsmi ne? - Bryan...
- Yoldayız, tamam mı? - Teşekkürler beyefendi.
4804 gün.
Richard, eğer beni duyuyorsan
o korkunç görüşmeyi yapmamın üstünden bu kadar zaman geçti.
Tek çocuğumu kaybetmenin
acısı ve kederiyle yaşıyorum, asla anlayamayacağın bir acı bu.
Kristy'nin ve bugün burada olan herkesin hissettiği acı ve ıstırabı
ben de paylaşıyorum.
Sackler ailesinin bilmesini istediğim şey, bu iki saatlik duruşma bittiğinde
16 insanı daha öldürmüş olacaksınız.
VI. KIZ KARDEŞLER
Babamdan yattığı hastanelerdeki kayıtlarını istedim.
Kendisi okumadan bana verdi bunları.
O kutu geldi...
"Meşhur kutu" diyorum ona. Başlıca belgeler oradaydı.
BU GENÇ KIZLA ÇALIŞTIKTAN SONRA KORKU İÇİNDE OLDUĞUNU ANLADIM.
Barbara'nın tarihçesi önümdeydi ama okuyacaklarımdan korkuyordum.
Bilmeyi hem istiyor hem istemiyordum.
RORSCHACH TESTİ...
GELECEĞİ VE HAYATIN TÜM ACILARI VE GÜZELLİKLERİNİ GÖRÜYOR...
İlk gönderildiği yerin yetimhane olduğunu bilmiyordum.
YETİM AKIL HASTANESİ...
Perdeleri yakıp kaçmıştı oradan.
ODASINDAKİ PERDELERİ YAKTI. "ÇIKMAK İSTEDİM."
İsyankar bir ergen olarak tarif ediliyordu.
BAYAN GOLDIN DÜRTÜSEL, CÜRETKAR
İSYANKAR VE ÖFKELİ DAVRANIŞLAR SERGİLİYOR.
Görüşmelerde psikiyatristin, kızın değil,
annesinin hastanede olması gerektiğini düşündüğü belirtiliyor.
Hastane raporunda yazıyor bu.
ANNENİN AĞIR RAHATSIZLIĞI SEBEBİYLE BARBARA'NIN
HASTANEDEN ÇIKMAMASI GEREKTİĞİNE DAİR GÜÇLÜ KANITLAR VAR.
Annem yıllarca ailesinden birinin cinsel tacizine uğramıştı.
KIZIYLA YAŞADIĞI SORUNLARI ÇÖZMEK İÇİN...
Ablam ergenliğe girdiğinde annem bununla başa çıkamadı.
...ONU HAYATINDAN ÇIKARMAK İSTİYOR.
Ablamın çıkış yolu yoktu. Hiçbir şeyi anlamlandıramıyordu.
Akıl hastalığı değildi bu.
HASTA, BİR ERGENE UYGUN TAVIRLARA SAHİP.
AMA EBEVEYN DESTEĞİNDEN YOKSUN.
Yaşamanın onun için ne kadar zor olduğunu anladım.
Bir yuvası olmasını çok istiyordu.
Yanında birileri olsaydı, sevilseydi
hayatta kalabilirdi.
SISTERS, SAINTS AND SIBYLS 2004-2021 (3 KANALLI ENSTALASYON; SEÇMELER)
Görgü tanıkları polise Bayan Goldin'i
kısa süre önce gördüklerini,
bir sonraki trenin ne zaman geçeceğini sorduğunu aktardı.
Tanıklar saat 17.30 civarı Bayan Goldin'in çantasını rayların yanına bırakıp
Capitol Limited treni yaklaşırken
raylara uzandığını söyledi.
Makinist polise onu görüp frene bastıklarını
ama treni durduramadıklarını söyledi.
Adli tıp görevlisi, ölüm sebebini intihar olarak belirledi.
Ölümüne sebebiyet veren diğer faktörler: şiddetli depresyon.
Sorun da bu işte, büyüme çağında sana sürekli
"Öyle bir şey olmadı. Böyle bir şey görmedin.
"Böyle bir şey duymadın" denirse elinden ne gelir ki?
Kendine nasıl inanabilirsin? Nasıl güvenebilirsin?
Kendine güvenini nasıl koruyabilirsin?
Sonra dünyaya böyle bir şey yaşadığını,
böyle bir şey duyduğunu nasıl gösterirsin?
İşte bu yüzden fotoğraf çekiyorum.
- Nan, ne yapıyorsun? - Çok güzelsin.
- Sesi kaydediyor mu? - Evet.
Aman Tanrım.
Hadi gidelim tatlım.
TAMAMLANMAMIŞ BİR BELGESELDEN GÖRÜNTÜLER
Annem dans delisi.
Yaşlı kocasına da kıvırtmayı öğretecek.
Şöyle yap...
- Yürü be anne! - Hadi yap.
Annemle babam, çocuk büyütecek donanıma sahip değillerdi.
Çocuk yapmalarının sebebi, beklenenin bu olmasıydı,
esas mesele çocuk yetiştirme isteği değildi.
Çok güzel!
- Evet, biraz daha yukarı. - Böyle iyi mi?
- Evet, güzel böyle. - Görebiliyor musun?
Barbara Nan'i çok severdi. Çok yakınlardı.
Öldüğünde çantasında çok tatlı, ufak bir alıntılar kitabı vardı.
Çok güzel bir alıntı vardı bir de.
- Conrad. -Karanlığın Yüreği.
Joseph Conrad. Nan gibi o da çok okurdu.
Alıntı yukarıda ama şeyle ilgiliydi...
- Durur musun? - Olur.
- Gidip alıntıyı bul. - Dur.
- Pişmanlıkla ilgiliydi. - Evet. Sonsuz pişmanlıklar.
Çekiyor mu şu an?
Karanlığın Yüreği'nden alıntı.
Bir kağıda mı yazılıydı?
"Hayat ne tuhaf, insafsız mantığın
"beyhude bir amaca yönelik o esrarengiz düzeni.
"Umup umabileceğin tek şey, biraz kendini tanımak...
"Ama ona da hep geç kalırsın...
"Ve dinmek bilmeyen bir yığın yakıcı pişmanlık."
Hayat ne tuhaf, insafsız mantığın
beyhude bir amaca yönelik o esrarengiz düzeni.
Umup umabileceğin tek şey, biraz kendini tanımak
ama ona da hep geç kalırsın ve dinmek bilmeyen bir yığın yakıcı pişmanlık.
Bence bu sırf benim için değil, toplum için de önemli bir hikaye.
Uyum ve inkara dair.
Ayrıca yaftalanmaya.
Yanlışlar sır olarak saklanıyor ve bu insanları mahvediyor.
Ablam da bunun kurbanıydı ama kendini savunmayı biliyordu.
Onun isyanı, benimkinin de başlangıç noktasıydı.
Yolumu o açtı.
- Biraz duralım. - Tamam.
Vay be.
P.A.I.N.'ın ilk eyleminden dört yıl sonra
Met Müzesi Sackler adını yedi galerisinden kaldırdı.
Vay be.
Başardık bebeğim.
Dört yıllık emek. Kongre hiçbir şey yapmadı.
Adalet Bakanlığı henüz bir şey yapmadı.
İflas mahkemesi onlara adeta bir hediye verdi.
İflas mahkemesi resmen akladı onları.
Onlara hesap sorulan tek yer burası yani. Tek yer.
Biz başardık.
Vay be...
Aman Tanrım. Müthiş bir his.
- İnanılmaz. - Muazzam.
Sackler ailesi "isimsiz kaynaklar" diye geçiyor.
İsimleri geçmiyor.
Çok güzel!
- Vay be! - Çok iyi!
İnanamıyorum.
Met'in ardından Sackler ismi Guggeheim, British Museum,
Serpentine Gallery ve birçok müze ve üniversiteden kaldırıldı.
Sackler ailesi film ekibine,
P.A.I.N üyelerini ve gazetecileri takip ettiklerine dair iddiaların
"asılsız" olduğunu söyledi.
Ayrıca Purdue iflasını ilan etmeden önce aile üyelerine dağıtılan
10,4 milyar doların yarısından fazlasının vergiye gittiğini ve
ortak şirketlere yatırım yapmak için kullanıldığını söyledi.
ABD'de yarım milyondan fazla insan aşırı doz krizi yüzünden öldü.
Mart 2022'de 109 bin kayıpla, yıllık en fazla ölü sayısı kayıtlara geçti.
P.A.I.N. de dahil aktivist örgütler, dozaşımı engelleme merkezleri
ve zarar azaltma çabaları için mücadeleyi sürdürüyor.
♪ Kalbimi aç
♪ Özgürleştir beni
♪ İçimi doldur
♪ Coşkuyla
♪ Kalbimin atışını Ellerinde hisset
♪ Ayaklarımı ve ellerimi çöz
♪ Yalnızlık dolu dünyama gir
♪ Fenalıkla dolu
♪ Ve kötümserlikle
♪ Kalbimi aç
♪ Kederimi sil
♪ Acımı dindir
♪ Yaralarımı sar Kanı temizle
♪ Lekeleri sil
♪ Mest et beni
♪ Tatlı öpücüklerinle
♪ Neşem kalmadı
♪ Huzurun peşindeyim
♪ Hakikatin peşindeyim
♪ Kulağıma fısılda
♪ Mantığımı kır Korkularımı sil
♪ Kederimi sil ♪
HAYATIN TÜM ACILARI VE GÜZELLİKLERİ