Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Szybciej, dzieci.
Mamo, nie wiem, gdzie mój zestaw do makijażu.
Nie martw się, spakowałam.
O pilniczku też pamiętałaś?
- Pewnie. - A mój tablet?
- Masz. - Dziadek z nami nie jedzie?
Po tym, co wywinął w zeszłym roku? Nie.
Szkoda mi go. Mamo, chowasz w sobie urazę.
Co chowa?
Urazę.
Ona wszystko chowa.
Idziemy. Nie możemy się spóźnić na pociąg.
Klucze.
PEŁNĄ PARĄ 2
Nie wiem, co z Ricardo. Znowu się spóźnia.
Pociąg odjeżdża za 10 minut. Wsiadamy?
Biegną.
Jesteśmy.
Cześć, dzieciaki.
Co z nim jest?
Nie brałeś w tym roku jaszczurki? Chuski?
Nie, wziąłem brata.
Matko święta. Wolałbym gada.
Ja też.
Dobra, wsiadamy, szybko. Dawajcie.
Pojechać z wami?
Żartujesz?
Nie możesz zapomnieć, co się stało?
Wszystko się dobrze skończyło.
Sama sobie nie dasz rady. Potrzebne ci wsparcie.
Nie jestem sama. Jadę z kimś bardziej ogarniętym.
Jestem.
Zabierasz go? To wszystko jego wina.
Skądże znowu.
Przyjechał się pożegnać. Jak zwykle za późno.
A kto jedzie z wami?
Ktoś odpowiedzialny.
Susana? Matka Unaia?
Szalona Susana.
Ty mi trujesz głowę?
My się nie zajmujemy czakrą i tybetańskimi misami.
Już jej przeszło.
Przepraszam.
Nie wiecie, jak trudno znaleźć taksówkę z palindromem w rejestracji.
Żartuję. Była od razu, ale numery nie dawały jedenastu.
Musiałam poczekać.
Clara, każ Marcosowi wysiąść.
Zabieram go, nie bądź głupi. Spadajcie.
- Co to? - Zaklinam pociąg.
Aby podróż była dobra i bezpieczna.
Zaklinaj w środku.
Jezusie, nie wierzę, że Clara woli tę wariatkę od nas.
Czemu zwaliłeś winę na mnie? Była głównie twoja.
- Co? - Że się dowiedziała.
No tak.
Tyle zrobiliśmy, żeby zatrzeć ślady.
Starałem się do końca. Twoja córka jest za mądra.
Wyciągnęła to ze mnie.
Wracamy, a na froncie cisza. Zadanie wykonane.
Świetnie. Jakieś kłopoty?
Wszystko poszło dobrze.
- A naprawdę? - Twój tata wysiadł zapalić,
a ja poszedłem go szukać i pociąg odjechał.
Z dziećmi.
Potem zjawiła się ta wariatka z dzieciakiem
i wsiedliśmy z nim do drugiego pociągu.
Wyrzucili nas, więc udaliśmy wypadek, żeby karetką dogonić pociag,
potem podwieźli nas hipisi i porzucili na jakiejś wsi.
Porwaliśmy pijaka i jego samochód,
okradliśmy stację benzynową, goniła nas policja,
ich też porwaliśmy, ale porzuciliśmy,
a potem wystrzelił pistolet i wpadliśmy na drzewo.
Poszliśmy do domu na wsi,
facet podwiózł nas traktorem na stację w Asturii,
gdzie po wystrzale na planie reklamy mleka,
którym prawie zabiliśmy krowę,
przyjechaliśmy odebrać dzieci,
które bez problemu uciekły
szalonemu konduktorowi.
To cała prawda.
Chciałam powiedzieć, że jestem mile zaskoczona.
Wyciągnęła to z ciebie? Nawet nie skończyła pierwszego zdania.
A teraz woli jechać z tą wariatką zamiast nas.
Lepsza ona z matką-dziwaczką niż my z synem-dziwakiem.
Masz rację.
Oczywiście, jak zwykle.
Słuchajcie.
Ta podróż będzie inna niż w zeszłym roku.
Wszyscy mają swoje miejsca. Nie zmieniamy się.
Siedzicie i nie wstajecie pod żadnym pozorem.
Chyba że zdarzy się coś ważnego albo katastrofa,
będzie was mdlić lub będziecie musieli do toalety.
Wtedy podnosimy rękę i ktoś odpowiedzialny,
to znaczy ja, idzie z wami.
Jakieś pytania? Tak.
Co to katastrofa?
Coś pilnego. Uważajcie.
Nie ma narzekania, krzyków, kopania w siedzenie.
Jeśli ktoś się nie zastosuje...
Zaraz wam odczyta wasze prawa. Powodzenia.
Dzieci.
Jeśli ktoś złamie zasady, poniesie karę i trafi do strefy ciszy.
Chcesz nas zastraszyć.
Nie kupiłaś biletu do strefy ciszy.
Chcesz się przekonać, mądralo?
Strefa ciszy jest straszna.
I dobrze.
Tam nie można nawet mrugnąć, ruszyć ręką,
czy wiercić się, bo zjawi się mięśniak i wyrzuci was z pociągu.
Kłamiesz. Nie ma czegoś takiego.
Naprawdę jest strefa ciszy? Odpalę Smartick i odrobię matmę.
Spokojnie, Nacho, oddychaj.
Ile razy mam powtarzać, na imię mam Ignacio.
Ale jesteś nadęty.
Zostaw mojego syna. Jest odpowiedzialny, nie tak, jak twój.
Co nagle do niego masz?
"Nagle"? Zawsze coś zbroi.
Cały rok gadasz, że wszystko przez mojego dzieciaka.
Przez niego prawie trafili do więzienia.
Sama widzisz.
Szanowni państwo, pociąg rusza za minutę.
Momencik. Gdzie Pablito?
- Tu. - Gdzie?
Przed tobą, ślepoto.
Na zewnątrz!
Racja, ale czyste okno.
Wyluzowany chłopak.
Nie ruszajcie się.
Lubi uciekać.
Nie wysiadaj.
Dokąd to? Nie ciągnij mnie.
Nie.
Nie wierzę.
Poprosić o pomoc?
Albo kawę?
Nie wierzę.
- Śmieszy cię to? - W sumie tak.
Z czego się śmiejesz, gryzoniu?
Zadzwonię.
Tak. Niech zatrzymają pociąg.
Dzwonię do twojego taty. Zwariuje.
Co?
Co jest? Porwałaś mi córkę?
- Cześć, tato. - Martwię się, wszystko gra?
Tak, pewnie.
Dzwonię, żeby powiedzieć, że wszyscy już jedziemy.
Nic się nie dzieje.
Widzisz? Uczysz się od mistrzów. Dobrze cię przeszkoliłem.
Na razie.
Nacho! Słuchaj uważnie.
Idź do konduktora, niech zatrzyma pociąg. Już.
Mamo, nie mów do mnie Nacho, na imię mam Ignacio.
Jedziemy, nie martw się.
Przeszliśmy to w zeszłym roku i nie było problemu.
Zobaczmy. Pociąg zatrzymuje się w Barcelonie za trzy godziny.
Jeśli tam polecicie,
co zajmie dokładnie godzinę dwadzieścia, to zdążycie.
Cicho. Daj mi konduktora.
To nie w moim stylu, ale jeśli coś wywiniesz,
dzwonię do taty i powiem, co się stało.
Nie martw się, wiemy, co robić.
Zachowujemy się normalnie, nie sprawiamy problemów
i unikamy obsługi pociągu, zwłaszcza czubków z dzieciofobią.
Mamo, jesteś blada, umaluj się, bez odbioru.
Jak to się mogło stać?
Nie przejmuj się, to zabawne.
Co? Jesteśmy gorsze niż Ricardo i Felipe.
Aż tak głupie nie jesteśmy. Mamy portfele.
Polecimy samolotem.
Nie ma mowy, boję się latać.
Stąd ten pociąg.
Jestem najgorszą matką świata.
Nie pałuj się, to niczyja wina.
Co teraz?
Pociąg będzie w Perpignan za siedem godzin.
Wynajmiemy kabriolet i jedziemy na wycieczkę,
jak Thelma i Louise.
Może wpadniemy na Brada Pitta.
- A chłopiec? - Który?
Ten.
Wsadzimy go do przechowalni, mama go odbierze.
Jasne, i dowie się, że jej drugi syn sam jedzie pociągiem.
Cały rok ukrywałam poprzednią awarię, a teraz to.
Kupmy mu coś do jedzenia, wsadźmy do szafki
i odbierzemy za dwa tygodnie.
Chłopak jest tutaj czy w jakimś metawersie?
A jak zadzwoni do ojca?
On? Gada mniej niż emoji.
Idziemy po wóz.
Do wypożyczalni.
Dzień dobry.
Potrzebujemy samochodu.
Kabriolet, dwa miejsca, duży bagażnik.
Rozumiem.
Nie. Zwykły wóz, pięć siedzeń.
Dobrze.
Ale fajny.
Pięcioosobowy, fajny.
Musimy być w Perpignan za siedem godzin.
Najszybsza trasa zajmuje osiem.
- Nie. - Proszę spojrzeć.
Najkrótsza droga.
Jedyna opcja to samolot do Barcelony.
Nie ma mowy, nie polecę.
Spokojnie. Weź te tabletki, sama natura, z mojego sklepu.
Bóg wie, co w nich jest.
Wolisz, żeby Ricardo z ojcem ich odebrali?
Pająk! Doble. Wygrałam.
W zeszłym roku było fajniej. Mogliśmy robić, co chcieliśmy.
No i miałem portfel taty.
Mogliśmy kupować napoje z kofeiną.
I wszystkie przekąski.
Musimy tu siedzieć przez siedem godzin bez jedzenia.
W brzuchu mi burczy.
Spokojnie, Fernandito. Oddychaj.
Siedźcie tu sobie.
Ja odpalam Smartick i idę się uczyć.
Musimy trzymać się razem.
Dobra, zostanę.
Nie uwierzycie. Patrzcie tam.
Życzę miłej jazdy.
Dzieci!
Mam na was oko.
One jadą same.
Szybciej, bo nas złapie.
Teraz.
Spokojnie. Już po wszystkim.
- Pójdzie pan z nami. - Co? Nie! To one są winne.
Cześć, dzieci.
Teraz na pewno wysiadam.
Jak się macie? To ja, Lucas.
- Pamiętacie? - Tak.
Niezłą mieliśmy podróż. Jedziecie na wakacje?
Tak.
Super.
Przyjdę potem, przywitać się z rodzicami.
- Są w restauracyjnym? - Tak.
Pamiętam, co nawyrabiałem, myśląc, że jedziecie sami.
Chodzę na terapię, to się nie powtórzy.
Świetnie, bo w tym roku znów ich nie ma.
Bo teraz są nasze mamy.
Rozumiem, zmieniają się co roku.
Dobrze, przyjemnej podróży.
Te pigułki nic nie dają.
Jestem totalnie nakręcona.
Działają po jakimś czasie.
Nie martw się, jak samolot spadnie, będziesz totalnie wyluzowana.
Jestem głodny.
Taki sam, jak jego brat. Może odprawimy go jako zwierzę?
- Oszczędzimy na bilecie. - Co za bzdury.
Niektóre klatki są bardzo wygodne, mają dziurki na powietrze.
Nie dajesz sobie pomóc.
Przepraszam, pilnie szukam takiego pojemnika na zwierzaki.
- Skąd pan go ma? - Ze sklepu.
A można je tu wypożyczyć?
Wyglądam na stewarda?
Nie. Raczej na grubiańskie Ryby.
- Jestem Lwem. - Właśnie.
Grubiańskim.
A właściwie Strzelcem.
Wiedziałam, Strzelce kłamią. I są grubiańskie.
Czy konduktor naprawdę jest teraz miły?
A może udaje?
Oby nie, bo jego kolega nie wygląda na miłego.
Patrzy się?
Poszedł?
Czy to pani?
Dziękuję.
Musimy coś wymyślić.
Nie możemy czekać, aż nas złapią.
Racja, trzeba znaleźć jedzenie.
No co? Nie umiem myśleć na głodniaka.
Uwaga!
Co teraz?
Obróć się dyskretnie i spójrz na tego miłego pana.
Na jego rękę.
Ma teczkę i kajdanki.
Super, może jest szpiegiem?
Co? Raczej profesorem. Albo naukowcem.
Też tak myślałem. Pewnie przewozi ważny wynalazek.
Albo rozwiązanie problemu głodu.
Jakieś proteiny. Lub cudowny lek.
A może make-up, który świeci w ciemności.
Dobra, jesteśmy. Jeszcze żyjesz?
Problemy są zawsze przy starcie.
Wszyscy są wyluzowani.
Lot potrwa 80 minut.
Nie zniosę tyle.
Spokojnie. Jeśli się rozbijemy, będzie krócej.
Idzie stewardessa. Wszyscy uważajcie.
Zgodnie z przepisami lotniczymi prezentujemy zalecenia.
Przestańcie! To są ważne rzeczy.
Prosimy o uwagę.
Należy zapiąć pasy po zapaleniu się znaku
Samolot ma osiem wyjść awaryjnych.
Dwa z przodu, cztery ponad skrzydłami i dwa z tyłu.
Uważaj!
Ona mówi o wyjściach awaryjnych!
Należy obejrzeć się za siebie.
Kamizelki ratunkowe znajdują się pod siedzeniem.
Co z tobą jest?
- Słucham? - Słuchaj, co mówi.
Bo zginiesz.
Pogięło cię?
Mnie?
Dobra, to gdzie są kamizelki?
Dobra, a gdzie twój mózg?
Nie słuchałam.
Może pani powtórzyć? Gdzie dmuchać?
Tutaj.
Uważaj! Czemu jej nie słuchasz?
Moja sprawa.
Widzicie ją?
Zwariowała.
Dziękujemy i życzymy miłego lotu.
Dobra.
Witam ponownie. Idziesz do restauracyjnego?
- Tak. - Pójdę z tobą i przywitam się z mamami.
Musiały do toalety.
- Obie? - Tak.
Typowe. To jedzenie w pociągach...
Co podać?
Hot doga.
Proszę.
Dziękuję.
Moi rodzice są tam.
Znalazłem go, siedzi sam z teczką. Obserwuję go. Nie ucieknie.
Wreszcie. To nie wystarczy.
Spokojnie, podziel się.
Co jest? Widziałaś ducha?
Jesteś bledsza od mojej mamy.
Nie uwierzycie. Spójrzcie dyskretnie za mnie.
Facet gada przez telefon.
Na pewno jest szpiegiem. Obserwuje profesora.
Jakiego? Jedzie z nami profesor?
Pewnie, ten cwaniak z teczką.
To jest cwaniakiem czy profesorem?
Jedno albo drugie.
Musimy powiedzieć konduktorowi.
Teczka z wynalazkiem jest w niebezpieczeństwie.
Nie wiemy, czy się zmienił i można mu ufać.
Musimy zaryzykować, chodzi o dobro ogólne.
Przeżycie rodzaju ludzkiego.
No co? Ja też muszę przeżyć.
Te twoje leki są do bani.
A może to przez to, że jesteś Wagą?
- Co? - Nigdy nie widzimy winy u siebie.
Co ma do rzeczy mój znak?
Merkury kręci się wokół Słońca i zakłóca żywioły powietrza.
Właściwie czemu żywioł powietrza boi się latać?
- Muszę siku. - Znowu?
Wcześniej nie byłem.
Zrób tutaj, jeszcze zachwiejesz samolotem.
Muszę do toalety.
Dobra, ja go wezmę.
Puść nas. Tamten gość śpi.
Nie odpinam się.
Przejdź górą.
Trzeba mi było dać klatkę.
Co tak długo?
Wyłazisz czy nie?
- Co ty robisz? Chodź. - Nie wyjdę.
Spadniesz na Saragossę.
Chciał uciec przez kibelek. Musimy zdobyć klatkę.
Chodź, Pablito. Szybko, na miejsce.
Siadaj natychmiast.
Co robisz, wariacie? Spadniemy przez ciebie.
Nie ruszaj się.
Na miejsce. Zapnij pasy.
Szanowni państwo, samolot wpadł w turbulencje.
Mówiłam. Co teraz zrobicie?
Nie wiecie, gdzie co jest.
Prosimy wrócić na miejsca i zapiąć pasy.
Nic im nie mów!
Niech wszyscy zginą. Trzeba było słuchać.
Ojej, miałaś rację. Wszyscy zginiemy oprócz ciebie.
- Oddaj kamizelkę. - Po co ci? Nie wiesz, jak ją nadmuchać.
Proszę się uspokoić.
Nie mogę oddychać!
Kabina się rozszczelnia!
Nie mogę oddychać.
Opuśćcie maski tlenowe!
Wszyscy umrzemy.
Możecie mówić pojedynczo?
Pewnie.
- Co pani robi? - Zdać przedmioty osobiste?
Nie idzie pani do więzienia. To tylko przesłuchanie.
Czyli nie muszę zdawać biżuterii?
Może pani wszystko zatrzymać.
Przepraszam, to mój pierwszy raz. Nigdy mnie nie aresztowano.
Znam to tylko z filmów. Ekscytujące!
Dobrze.
Ta pani pobiła się z wszystkimi.
Chciała zatłuc stewardessę.
Zaatakowała mnie, broniłam się, doszło do bójki.
Ja nic nie zrobiłam. Jestem ofiarą.
Poza tym muszę być w Barcelonie. Mam ślub.
Poważna sprawa.
Jestem panną młodą. Mam tu suknię.
Przyjaciółki zrobiły mi kawał. Zabrały do Madrytu na wieczór panieński,
spiły i zostawiły z suknią ślubną i biletem.
Boki zrywać.
Za kilka godzin wychodzę za mąż. My też musimy jechać, bo...
jest to bardzo ważne.
Urzekła mnie wasza historia.
Zawieziemy was, gdy tylko się da.
Serio? Do Barcelony?
Nie, na komisariat, gdzie zajmie się wami policja.
Co? Nie możemy, proszę.
Muszę być w Barcelonie, tam jest moja teściowa.
Sekundkę, bądźcie cicho.
Nie możecie nam tego zrobić. To sprawa życia i śmierci.
Proszę się zlitować nad tym biednym, głodnym chłopcem.
Dziecko odstawimy do rodziców.
Tylko nie to. To znaczy nie ma potrzeby.
Policja was wypuści, gdy sąd ustali kaucję.
Pewnie jutro rano.
- Nie! - Spędzimy noc w więzieniu.
- Dobra strona... - To moja dobra strona.
- Co? - Do zdjęcia. A może ta lepsza?
Dzięki, nic fajniejszego mnie nie spotkało.
Możemy potem wrzucić zdjęcie na Insta?
- Nie. - Pójść do więzienia i się nie pochwalić?
Niefajnie. Bez obrazy. Fajnie, ale mniej.
To jak być z Bradem Pittem, ale potajemnie.
Nie jesteście w więzieniu.
Czyli mogę opowiadać, jak o Bradzie Picie.
Nigdy z nim nie byłam, ale innym kłamię.
Mówiła pani o dobrej stronie.
Dobrze, że cokolwiek wzięła pani koleżanka, do jutra jej zejdzie.
A co ze mną? Muszę być na ślubie.
Uniknie pani rozwodu w pierwszych latach - pewne na 70%,
zaoszczędzi 12 miesięcy załamki i pytania, po co było wychodzić za mąż.
Bo jeśli pani wierzy, że małżeństwo przetrwa,
jest pani jeszcze większą wariatką niż koleżanka.
Dzieciaki, to nie Hollywood.
Jeśli ktoś wygląda na zbója, nie znaczy, że jest szpiegiem.
A teczka naukowca?
Jaka? Dajcie spokój.
Na terapii uczyli, że paranoja jest wrogiem rozumu.
Może on jest jubilerem i trzyma tam klejnoty?
Nie wygląda na jubilera.
Huncwoty, poznajecie zawód po twarzy?
A co mówi moja?
Że nigdy nie zaznała kremu.
Nudziarz?
Dobra. Wracajcie do mam, pewnie się martwią.
Czemu nas zbywa?
Co zrobić, za bardzo go wyleczyli.
Ciekawe, w zeszłym roku cisnął nas, że jedziemy sami,
a teraz nam nie wierzy.
Jechaliśmy sami.
Tak, ale nie miał dowodów.
Tego nam potrzeba - dowodu.
Trzy kobiety i nieletni z samolotu Airlanz o 11:50,
kłótnia z użyciem siły, przymusowe lądowanie.
Dobra, jedziemy na posterunek w Saragossie.
Nie można przyspieszyć rozprawy?
- Raczej nie. - Ile wyniesie kaucja?
Biorąc pod uwagę przymusowe lądowanie i straty współpasażerów -
ze 30 000 euro.
Co? Nie mam takiej kasy.
Jak pani policzy pieniądze za rozwód,
terapię małżeńską i ile pani wyda,
żeby zapomnieć, proszę mi wierzyć, opłaca się wydać 30 000.
Ten areszt to jak zniżka.
A może się jakoś dogadamy?
Powiedzmy 500 euro, żeby to było dzisiaj?
Czyli jeszcze próba przekupstwa.
Nie pomaga pani. Znak zodiaku?
Basta w ascendencie mam was dość.
Wkurzyła się. Chce nas zapuszkować.
Dziewczyny, cieszcie się z nowych doświadczeń.
Najlepsze przed nami - bicze wodne.
Stawiają cię pod ścianą i puszczają wodę pod ciśnieniem.
Najlepiej. Widziałyście? Świetnie działa na cellulit.
Macie szczęście.
Transportują innych więźniów, staniecie dzisiaj przed sądem.
- Proszę podpisać. - A bicze będą?
Tak, zaraz po masażu i aromaterapii.
Coś z nią nie tak. Nowicjuszka.
Nie mam takiej forsy. Pójdę siedzieć.
Spokojnie, mam plan.
Zupełnie ją ścięło.
Bo dałam jej tabletki nasenne.
Ten znak jest bardzo odporny.
Wagi nie tracą równowagi.
Mam świetny plan.
Ale potrzebuję wsparcia na stacji w Barcelonie.
Zdobędę tę walizkę.
Mieliśmy rację. Polują na naukowca.
Słuchałem, jak mówił przez telefon.
Powiedzmy Lucasowi.
W ogóle nas nie słuchał.
- Teraz będzie. - Niby czemu? Bo tak mówisz?
Nie, zobaczcie.
Nagrałem całą rozmowę.
Chodźcie. Powiemy mu.
Ruszamy.
Tak nas zabieracie? Bez kajdanków? Jakieś kpiny.
W kajdankach. Przepisowo.
W porządku.
Dobrze, że się odezwałam.
Ty jesteś ta normalna?
Nigdzie nie ma Lucasa.
- U nas też nie. - Powiedzmy innemu konduktorowi.
Nie, boję się.
Tam jest Lucas.
Skoro dzisiaj rozprawa, to będzie taniej?
- Co? - Zniżka.
Jak płacisz karę wcześniej, jest 50% taniej.
Skoro wcześniej nas osądzą, szybciej zapłacimy, kara będzie mniejsza.
- Znam swoje prawa. - Masz prawo zachować milczenie,
a z niego nie korzystasz.
Mogę też wykonać telefon.
Gadaj, z kim chcesz, masz komórkę.
No właśnie.
- Dzwonisz do prawniczki? - A po co?
Do biura podróży w Saragossie.
Zobaczymy Bazylikę del Pilar.
Musimy znaleźć drugiego konduktora i wszystko mu powiedzieć.
Jak złodziej sobie pójdzie.
Nie widzi nas.
Czy on sobie kręci wąsa?
Dobrze. Zobaczy oszusta i go złapie.
Chodźmy.
Są w zmowie.
Idą.
Czekają. Wsiądą w Barcelonie.
Dobrze. Będę przy drzwiach. Wpuszczę ich.
Świetnie. Ja idę do restauracyjnego.
Mamy zwiedzanie. Tak.
Trójka dorosłych i dziecko. Chcecie się zabrać?
Na zwiedzanie? Podobno się spieszycie.
Spieszą się Ryby i Bliźnięta.
- Tam jest katedra? - Tak.
Otwórz drzwi, bo potnę dzieciaka!
- Mam ją puścić? - Pewnie, że nie.
Otwieraj, zupełnie mi odbiło.
To prawda.
Już!
Co robisz?
Ruchy.
Nie mogę otworzyć drzwi. Nie widzieliście, co się dzieje?
Z drogi!
Już!
Nikomu o tym nie mów.
Jasne.
Zwariuje, jak się obudzi.
Czemu? Boi się latać samolotem.
To jest helikopter.
Oto Saragossa z lotu ptaka.
Po lewej widać Bazylikę del Pilar. Powstała w 1681 roku.
Może zdjąć jej okulary? Nie zorientuje się.
Dobry pomysł, jeszcze nam się przydasz.
Bardzo intersujące.
Rzeka Ebro wygląda dziś pięknie.
Nie dałaś jej za dużo pigułek? A jak nie żyje?
Może lepiej. Przynajmniej mnie zabije.
Wagi są mściwe.
Nierychliwe, ale sprawiedliwe.
Raczej ja cię zabiję.
Każesz mi oglądać zabytki w Saragossie, a mój ślub jest w Barcelonie.
Spokojnie, to jest druga część planu. Zobaczysz.
Daj mi to.
Odejdź. Siądź na moim miejscu.
Tak. Ciekawe, ale chcę zobaczyć coś innego.
Zabytki poza miastem.
Poza Saragossą?
Na przykład Sagrada Familia.
Ale to w Barcelonie.
Czyli poza tym miastem. Polećmy, to niedaleko.
Nie mam zezwolenia na loty nad Barceloną.
Proszę. To sprawa życia i śmierci.
Przykro mi.
Twojego życia. Odbiło mi.
Jestem niebezpieczna. I szalona.
Co to jest? Kajdanki czy biżuteria?
- Zwariowałam! - Dobra, polecę. Serio.
Ruszamy.
Nie mogą okraść profesora.
Co zrobić?
Nie myślałem, że to powiem. Dzwonię do mamy.
Dziwne, nie odbiera. Ciekawe, co robi.
Jest plaża. W sumie nic trudnego.
Gdzie mam lądować?
Zbliż się do wody. Wyskoczymy, jak w "Rozbitkach".
Do wody? W kajdankach?
Nie marudź. Jaki znak? Ryby?
Raczej Houdini.
Susanna, dziecko się na mnie patrzy.
Zachowuj się, młody.
Co to jest?
Ukradł kluczyki.
Kochany chłopak. Mniej eskapizmu, więcej kleptomanii!
Dalej. Skaczemy.
Mnie nie popychaj.
Halo! A co z chłopcem?
Zostawiam ci w bonusie.
Dzwoń teraz, może odbierze.
Nic z tego.
Wyślij głosówkę.
Mamo, słuchaj uważnie. W pociągu są bandyci.
Zaraz dojeżdżamy do Barcelony.
Tam wsiądą złodzieje, chcą ukraść walizkę.
Musimy ich powstrzymać.
Mamo, to ważne, przywieź różowy lakier.
Bez odbioru.
Tak! Jesteśmy na plaży w Barcelonie.
Tyle do zwiedzania, tyle do jedzenia.
Słońce, ogrzej mnie!
Taxi! Moja!
Też bym się nie zatrzymała. Wyglądam jak upiór.
Co ty robisz?
Dzień dobry. Poproszę na dworzec. Szybko.
- Wysiadaj, to nasza taksa. - Do kościoła Santa Ana.
Nie ma mowy.
- Na stację. - Kościół!
Cztery do jednego. Jedziemy na dworzec.
Kościół jest po drodze na dworzec. Wysadzę panią.
To czemu nie mówiłeś? Jedziemy.
- Mężczyźni czasem wolno łapią. - Racja.
Jedź pan.
Nikogo nie widzę. Mamy też. Idźmy na policję.
A jeśli wsiadły? I zostaną same?
No i co? Nas zostawiły.
Twój tata też, w zeszłym roku.
Przez twojego dziadka.
Zamknijcie się.
Nie mają bagaży. To pewnie ci goście od złodzieja.
Mają broń.
Idą po profesora.
Zapnij mnie.
Kościół jest na pewno po drodze?
Tak.
Może chłopak się przyda? Będzie niósł obrączki.
Tak. Telefon! Pewnie dzwoni mój chłopak.
Nie odbieraj! Policja nas namierzy.
Co ty mówisz?
Chcę pogadać z dziećmi, ale nie mogę, bo nas złapią.
Kochanie!
Gdzie jesteś, Esther? Wszyscy czekają. Przyjdziesz?
Oczywiście, kochanie, jestem blisko. Utknęłam w korku.
Ksiądz mówi, że nie może już czekać, ma potem następny ślub.
Co? Daj mi go.
- Co? - W tej chwili.
Dziecko, twoje obawy są normalne.
Było o tym na naukach przedmałżeńskich.
Nie bój się. Ale nie każ nam czekać godzinę.
Proszę mi wybaczyć, jestem tuż, tuż. Nie waham się.
Niech ksiądz przełączy na głośny i możemy zaczynać.
Jak mam zaczynać w tych warunkach?
Słyszę was świetnie, zjawię się na sakramentalne "tak".
Nie wierzę.
Zebraliśmy się tu.
Szybciej!
Mówię wolno, by dać ci czas na dojazd.
Mówiłam do taksówkarza. Jedziesz.
Zebraliśmy się tu.
Ciszej!
Wiem, co mam mówić.
Aby złączyć tych dwoje.
Co ty robisz?
Co robię? Dość tego.
Cholera.
Nie da rady. Nie odbierają.
Postój trwa 15 minut, już minęło 10.
Może wsiedli do innego wagonu. Trzeba sprawdzić wszędzie.
Rozdzielimy się.
My do restauracyjnego, wy w drugą stronę. OK?
Kto to jest?
- Pan młody. - Nie mój.
Mam następny ślub. Mówiłem.
- Nie ma narzeczonej? - Nie.
To może być ten.
Sprawdziliśmy wszędzie. Nie ma ich w środku.
- Tam są. - Mama!
Clara!
Mama?
Nie udało się.
Nie, ale skoro tu jesteśmy, znajdźmy resztę i zatrzymajmy rabusiów.
- Tak! - Dobra.
Nie mogę.
Co teraz?
Możemy wynająć samochód do Perpignan.
Jedzie tyle samo, co pociąg.
Nie mamy tyle gotówki.
Nie możemy użyć karty, policja nas namierzy.
Jesteśmy zbiegami, wbij to sobie do łba.
Tak, wciąż nie mogę uwierzyć.
Ale za helikopter zapłaciłam kartą.
Co? Już po nas.
Znajdą nas. Poddaję się.
Muszę siku.
Znowu? Nie dostałeś wody, od kiedy byłeś w toalecie.
Prawda.
- Chcę pić. - Cicho, gryzoniu.
Mogłeś pić na plaży, miałeś całe morze.
Ja połknęłam połowę.
A jeśli się rozchoruje? Poszukajmy łazienki, osuszymy się.
A potem jedźmy z policją na dworzec.
Koniec z nami. Jesteśmy gorsze niż mój tata i Ricardo.
Nie poddawajmy się, zaszłyśmy tak daleko.
Skoro wszystko przepadło, mam jeszcze jeden pomysł.
Nie myślałam, że to powiem.
- Co tam? - Cześć, kochanie.
Miło cię słyszeć.
Możesz przesłać mi pieniądze blikiem?
Zaraz, ja mam ci przesłać kasę? Co ty paliłaś?
Tylko na drugie konto. Nie mogę płacić kartą.
Jestem w tarapatach.
Zawsze tak mówisz.
Policja ściga mnie za wymuszenie lądowania,
grożenie policjantce śmiercią i porwanie helikoptera.
Wielki mi problem.
Mnie skopali tyłek w "Call of Duty".
Ty masz raczej problemy typu "GTA", więc daj spokój.
Dobrze. Chodźmy do łazienki.
Zaraz nie wytrzymam.
Nie, to jest damska.
Nie dam ci znowu zwiać. Właź tam.
Wysusz go, muszę siku. Mocniejsze niż toaleta w samolocie.
Dzień dobry.
Widziałam tego wdowca, całkiem niezły.
Jest mój. Poluję na niego od ostatniej wycieczki.
Jego żona o mało nie pękła.
Nic nie mówiłaś.
Opowiem ci wszystko. Dlatego wybrałam wycieczkę do Perpignan.
Lepiej, żeby nie odjechali bez nas.
Czekaj, muszę siku.
Może nam pani popilnować walizek?
- Nie ma sprawy. - Dziękuję.
- Słyszałaś? - Nie.
Daj mi pasek.
Co?
Nie do wiary.
Jeden przekręt wte czy wewte...
Szybciej, bo się spóźnimy.
W walizce jest 40-kilowy chłopak.
Ten jest nasz. Perpignan.
Czekajcie!
Pomocy! Ktoś nas zamknął.
Otwierać.
Przepraszam, byłyśmy w łazience.
Zawsze to samo.
Cholera. Co tam macie?
Waży ze 40 kilo.
- Co to było? - Moje biodro.
Z każdym dniem jest gorzej. Pomóż mi wsiąść, synku.
Już mi lepiej.
- Weźcie numerek. - Co?
Do toalety. Żeby nie stać w kolejce podczas jazdy.
Dam znać, jak będzie wolne.
Dobra. Siądźmy osobno, nikt nas nie pozna.
Nie zostawiajcie nas!
Co to?
WYJDŹ NA KORYTARZ. WAŻNE.
Co to za ważna sprawa?
Nie chcemy pana straszyć, ale w pociągu są źli ludzie.
Chcą ukraść pana teczkę.
Dobrze, że nie chcecie mnie straszyć.
Musi się pan ukryć.
Jeszcze nie wiemy gdzie. W pociągu nie jest łatwo.
Macie absolutną rację.
NUMER 37
Jezusie, sroga kolejka. Powinnam zrobić siku na stacji.
Bez obaw. Mam następny numerek.
Moja prostata jest jak nowa.
Dziękuję.
Nie powinnaś tu być, nie masz nawet pięćdziesiątki.
- Chcesz nam kraść mężczyzn? - Nie, miałam lifting.
- Tam nie można wejść. - Co?
Chyba zapchałem.
Zróbmy przystanek. Toaleta zapchana.
Nie ma takiej możliwości.
Musimy do toalety.
Zatrzymaj!
Jak to? Jedźmy!
Mam pieluchomajtki. Kto chce?
Stop!
Dobra, ale na pięć minut.
Dobra, wysiadać. Pan zostaje?
Ja już się załatwiłem.
Co z nimi jest? To zajmuje wieczność.
Dlatego nie chciałem stawać.
Szybciej.
Nic nie wyduszę.
Chryste. Nie możemy znowu stawać.
A nie mówiłem? Przepcham kibelek.
Nigdy nie dojedziemy.
Dość tego.
Dokąd idziesz?
- Znowu? - Chcesz dojechać czy nie?
Zostawimy ich tu wszystkich?
Nie. On jedzie z nami. Miała rację. Kradniemy im mężczyzn.
Co robicie?
Spieszymy się. Musisz nam wybaczyć.
Nie zamykajcie mnie, proszę.
Przykro mi.
Co się dzieje?
Wiesz, jak tym jeździć?
Spokojnie.
Autobus odjeżdża.
Cholera, zaciął się.
- Włącz motor! - Nie mogę.
Zatrzymał się. Gazu!
Zaczekajcie!
Idą tu.
Boże, jak w "Walking Dead".
Uciekajmy.
Pablito.
Chodź tu.
No, już.
Gonią nas zombie. Chodu.
Szybko. Biegnijmy!
Bardzo dziękuję za pomoc. Mam pomysł.
Może się uda.
Wejdźcie.
Co robicie? Nie wolno tu być.
Dzieciaki bardzo chciały zobaczyć, jak działa lokomotywa.
Ale nie wolno tu wchodzić.
Przepraszam, ale mamy nagły wypadek.
Trzeba zatrzymać pociąg.
Co pan mówi? Nie da rady. Wyjdźcie.
Muszę się uciec do przemocy.
Stawaj, już.
Chwilę.
Przełączyłem na zdalne.
Teraz nic nie da się zrobić. Przykro mi.
Nie przejmuj się.
Samochód! Stój!
Poszukam zasięgu.
Podobno nie możemy dzwonić.
Teraz już wszystko jedno. Muszę pogadać z Nacho.
Ktoś jedzie. Stój!
Ludzie nie chcą pomóc.
Może odsłonię nogę?
Mają się zatrzymać czy przyspieszyć?
Nie do wiary. Jesteśmy z dzieckiem.
No właśnie. Chodź tu.
Stań tu i się nie ruszaj. Dam ci coś fajnego.
Dwie kreski.
Nacho, odbierz.
Mama?
Teraz ja mówię. Zrozumiano?
Nacho?
Kiepski zasięg.
Pablito, chodź tu.
To na niego nie zadziała, znasz go.
Zostań tu.
Odwrócona psychologia.
Pablito, chodź tu. Rusz się.
Widzisz? Pogadam z nim.
Co się stało?
Wyjaśniłaś, o co chodzi?
Pewnie. Chciał nas podwieźć.
- I co? - Był spod znaku Ryb.
- Co? - Właśnie.
Kogo to obchodzi? Kazałaś mu jechać?
Nie ufam Rybom.
Na litość boską, w takiej chwili?
Spytałam, w jakim jest ascendencie. Niestety Lwa. Nie pojadę z nim.
- Nie wierzę. - Ja też.
Zatrzymują się Ryby w ascendencie Lwa.
Wszystko źle.
Facet znał swój ascendent?
Nie, zgadłam z układu brwi.
Wiesz co? Koniec z tymi bzdurami.
Jezu, facet z telenoweli.
- Turek! - Kto?
Jak się masz, Turku? Często tu przejeżdżasz?
Potrzebujemy pomocy. Musimy jechać.
Słuchaj, to jest nasz moment z Thelmy i Louise.
Ona jest Thelmą, ja Louise, a ty Bradem Pittem.
Która kręciła z Bradem?
Cicho. Zabierzesz nas do Francji?
Tak, nie ma sprawy.
Mówi po hiszpańsku.
Przeprowadzam się tu.
Świetnie. Hiszpania piękna.
Omlety, słońce, szynka.
Całuję jak nikt inny, dlatego zostaniesz ze mną.
Chwileczkę. Przeniosę rzeczy do tyłu.
Nie trzeba. Jedźmy już.
- Bardzo się spieszymy. - Dobrze.
Ja z przodu, ona z tyłu z dzieckiem, jej synem.
- Słucham? - Błagam, jest super, ja nie mam nikogo.
- Ja też. - Ale ty jesteś młodsza. Jedziemy.
Ludzie mi mówią, że mogłabym grać w telewizji. Jak myślisz?
Tak.
Wiedziałam. Spod jakiego jesteś znaku?
No, cóż. Wysiadamy.
Co się stało? Nie mów, że znowu Ryby.
- Wysiadaj. - Czemu?
Dotykała mnie. Wysiadać.
Przepraszam, chciałam sprawdzić ascendent. Wybacz.
Przykro mi.
Panie ciacho, kluczyki.
No nie.
Niewiarygodne.
Jadę do Portugalii.
Dobra, Romario. Widzisz, że nie mam koszuli?
Spokojnie. Puść Navalesa.
Nie działaj pochopnie, można wszystko wyjaśnić.
Nie chcę wyjaśnień.
A właściwie chcę. Trzeba słuchać innych.
Całe życie się uczymy. Opowiedz mi wszystko.
Chciałem, ale nie wierzyłeś. Dlatego musiałem cię związać.
Czyli to prawda.
Tak, jestem z policji.
A ja jestem szeryfem. Daj spokój.
Nie oddam ci munduru. Wszystko opiszę w raporcie.
Narażasz operację na szwank.
Teraz wszystko rozumiem.
Romario pracuje dla nas.
Jesteście tajniakami. Nieźle się ukrywałeś.
Ja? Nie. Prosił mnie o pomoc.
Nie miał biletu i chciał jechać tym pociągiem.
Trochę tylko pomogłem.
Jak Watson, czy Robin - albo Mortadelo.
Co z tymi zbójami?
Miałem ich zatrzymać podczas postoju w Barcelonie.
Matko Boska! Rok terapii i znowu doprowadzą mnie do szału.
Co on zrobił?
Przewozi oryginalny rękopis Don Kichota.
- Cervantesa? - Nie, Pereza-Reverte, geniuszu.
Chce wywieźć go z kraju.
Ale ja go powstrzymam.
Co nie?
Super, mam zasięg. Wiadomość od Nacho.
Mamo, słuchaj uważnie. W pociągu są bandyci.
Zaraz dojeżdżamy do Barcelony.
Tam wsiądą złodzieje, chcą ukraść walizkę
Musimy ich powstrzymać.
Mamo, to ważne, przywieź różowy lakier. Bez odbioru.
A to co?
Osoba, do której dzwonisz, jest poza zasięgiem.
Może naprawdę coś im grozi?
Właśnie z nim gadałaś.
Zmyślają coś, żeby się z ciebie pośmiać.
Ricardo też wycięli numer. Nie pamiętasz?
Zdjęcie z keczupem zamiast krwi?
No, tak.
Wygłupiają się.
Otwierać natychmiast. Morris!
Migiem!
Nie możesz sam otworzyć? Tak pytam.
To koniec, mamy cię.
Mamy!
Raczej macie problem.
Nie jestem sam. Mam kilku przyjaciół.
Spokojnie, dzieci, jestem tu.
Lucas, pomóż!
Wypuść dzieci.
Przede wszystkim nie walcie w drzwi. To nieprzyjemne.
Zatrzymajcie pociąg.
I potrzebuję samochodu do ucieczki.
Dużego. Ma pomieścić mnie i moich przyjaciół.
Nie bądź śmieszny. Złapiemy cię, zanim dotrzesz do granicy.
Nie dasz rady uciec.
Nie dasz!
Od teraz jeśli nie spełnicie moich żądań,
co 10 minut jeden dzieciak - kaput.
Kaput nie znaczy...
Super. Zdążymy. Zaraz będziemy we Francji.
Już czuję ten glamur.
Od razu mówię po francusku.
Widzisz?
Nie! Niemożliwe.
Turek ich wezwał. Co za cham.
Nie wolno ufać mężczyźnie.
Serwisy randkowe nic mnie nie nauczyły.
Co robić?
Co? Patrzysz na oceny innych użytkowniczek i wiesz, co cię czeka.
Co ty chrzanisz? Cicho.
Nie dam się teraz złapać.
Świetnie, kochana, odzyskałaś spokój.
Ciągle za nami jadą.
Cholera, przepaść.
I to cię powstrzyma? Po tym wszystkim? Dawaj, gazu!
Koniec. Dalej nie pojedziemy.
Dawaj, gazu w przepaść.
Co ty pleciesz?
Jak Thelma i Louise.
Nudna jesteś.
Nie chcesz skoczyć?
Będzie fajnie. Widzisz, chłopak też chce.
Jesteś jedyną nudziarą.
Przegłosowana. Dawaj!
Nie chcesz się bawić.
Idą tu.
Pójdziecie z nami.
FRANCJA 7 KM
Proszę zawrócić. Musimy odebrać dzieci.
Jesteśmy tak blisko.
"Proszę pani"? Jesteśmy w tym samym wieku.
Nie chciałaś zemsty? Nie zadzwoniłaś po kumpli z policji.
W policji nie ma kumpli. Może u was.
A już na pewno nie będziemy rozpowiadać o tym bałaganie.
W zeszłym roku mi wystarczyło. Byliśmy pośmiewiskiem.
Musieliśmy się przenieść z Asturii do Saragossy,
- żeby się z nas nie śmiali. - Co się stało?
Banda wariatów z nastolatkiem porwała nas, a potem porzuciła.
Dość gadania.
Macie szansę się odegrać.
W pociągu są niebezpieczni przestępcy.
Aresztujcie ich, a sława spłynie na was.
Jedźmy do dzieci, sprawdźmy, czy nic im nie grozi,
a jak dotrą na obóz, zrobicie z nami, co chcecie.
Wiecie, jak trudno samotnej matce łączyć opiekę nad dziećmi
z działalnością przestępczą?
Posłuchajcie.
Wiem, że narozrabiałyśmy, ale nie jesteśmy przestępcami.
Tylko matkami.
Moje dzieci są w pociągu do Perpignan.
Muszę się tam dostać, przytulić je i wsadzić do busa.
Będę trochę mniej złą mamą.
Niełatwo wychowywać samej dwójkę dzieci.
Staram się.
Jeśli dotrą na stację i nikogo tam nie będzie,
nie wybaczę sobie tego.
Dziękuję. Wielkie dzięki.
- Możesz włączyć syrenę? - Trochę nam się spieszy.
Ale super, nie?
Dziękuję.
Nie traktujecie mnie poważnie. Dotrzymam obietnicy.
Kto pierwszy?
Morris, to koniec, tylko nam utrudniasz.
Nie widzicie, że ja tu rządzę?
Jeśli nie zrobicie, co każę, możecie się pożegnać z bachorami.
Jak nas nazwał?
Jest nas sześcioro, a on sam.
On jest dorosły i ma broń.
Nie waż się ich ruszać.
Otwierać!
Gratulacje, znalazłaś nas, a nie było łatwo.
- Używałyście karty, dzwoniłyście. - Widzisz?
I jeszcze ta grupka seniorów. Szliśmy po nitce do kłębka.
Nie zapomnij o Turku - kawał ciacha. Widziałaś?
Tak, przystojny.
Jest granica!
Chyba się nie uda. Jeszcze bardzo daleko.
Damy radę.
Przez te emocje mam zawroty głowy.
Może to przez Francję. Tu można stracić głowę.
Widzieliście reklamy perfum?
Carolina Herrera.
Paryż, Jean Paul Gaultier, szampan Moet e Chandon.
- Otwierać! - Nie.
Policzę do dziesięciu i nie ręczę za siebie.
10, 9, 8, 7,
6, 5, 4, 3,
2, 1.
Dobrze. Zaczynam od najmniejszych.
Jak to? Najpierw starsi, już sobie pożyli.
Teraz!
- Ja wam pokażę! - Masz!
Cofnąć się!
Dzieciaki!
W porządku, jesteśmy z policji.
Za późno, ogłuszyli mnie.
Jesteś aresztowany.
Tak jest.
Widzicie, co knuł wasz kolega naukowiec.
Na terapii mówili: pozory mylą.
Jak kiedy myślałem, że podróżujecie sami.
Bo tak było.
Teraz też.
Wracajcie do mam, pewnie się martwią.
I nikomu ani słowa.
A co z wynalazkiem?
To książka?
Naprawdę?
Rękopis powieści.
Perez-Reverte.
Na szczęście nietknięty.
Spuścizna kultury.
Oryginał Don Kichota.
Rozkuję was.
- Puszczasz nas? - Tak, lećcie do dzieci.
Wiem, co znaczy użerać się z młodymi,
gdy twój były poderwał 25-latkę,
która jakimś cudem na niego leci.
Bardzo ciekawe, ale...
Idźcie.
Dzięki.
26-latkę.
Nikogo nie ma. Nie mogli chwilę poczekać?
Co tu robicie? Wysiadajcie.
Moje dzieci jechały same tym pociągiem. Widział je pan?
Tak, ktoś je odebrał.
Kto?
Nie wiem, dwaj panowie.
Jak to?
Nie!
Pablito!
- Mama! - Fernandito!
Dzieci! Nic wam nie jest?
Co mówiłeś o jakichś zbirach?
Nic. Nudziliśmy się w pociągu.
Pogadamy później.
A wy? Co tu robicie?
Przyjechaliśmy na ratunek. Nic takiego.
Zabraliśmy ich nawet do McDonalda.
Umierały z głodu.
Jasne.
- Nie wiesz, co przeszliśmy. - Opowiedz.
A mało nie zginęliśmy. Byliśmy zakładnikami.
Ja też.
Pa, tato.
Miłej zabawy.
Cześć, dziadku.
Jak mogłeś, Marcos. Wygadałeś ojcu i Felipe.
Mieliście trzymać gęby na kłódkę.
To nie ja.
- Dobra. Skąd wiecie? - Mamy swoje źródła.
Widzisz? Wielki mi problem.
Mnie skopali tyłek w "Call of Duty".
Ty masz raczej problemy typu "GTA", więc daj spokój.
Kto wysyła pieniądze blikiem? Ale bieda.
Moja matka ma przechlapane,
mówi, że ścigają ją za wymuszenie lądowania.
Groziła policjantce i porwała helikopter.
Chyba jej nie ma w pociągu.
Będzie ubaw.
To kara za to, że urodziłam Ryby.
A ja spłodziłem bandytkę.
Co za tupet. Ty nikogo nie urodziłeś.
Trzeba było spytać o radę, głuptasy.
Pewnie, jesteśmy ekspertami w ucieczkach.
Niemożliwe. Mężczyźni tłumaczą ci
nawet, jak coś spieprzyć, bo są w tym lepsi.
- Dokładnie. - A pani co do tego?
Nic, wsiadam do pociągu. I jestem z Cuenca.
Na razie.
Zadanie wykonane. Dzieci w drodze na obóz.
Pożyczyliśmy wóz, możemy was podwieźć.
Nie.
My weźmiemy kabriolet.
Serio?
Tak jest, Thelma.
Kocham cię.
Idziemy.
Thelma to ta ładniejsza?
Pewnie.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Bartosz Weber