Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(ข้อมูลลับ)
‎(คนหาย)
‎(วันและเวลาเกิดเหตุ: 12 สิงหาคม 1947 ‎เที่ยงคืน (โดยประมาณ))
‎(การตามหาร่างที่โซเฟีย ‎ในต้นศตวรรษที่ 20)
‎(ผู้ร่วมตามหาร่าง: กริกอร์ จอร์เจียฟ ‎(อายุ 28 ปี))
‎แล้วพวกเขาก็ทำตัวเป็นตัวแทนของเธอ
‎กลายเป็นเครื่องสังเวยของเธอ
‎แล้วพวกเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
‎("มัน" เริ่มตอน 24 นาฬิกา เที่ยงคืน)
‎("มัน" ใช้ชีวิตวันเดิมซ้ำๆ ไม่สิ้นสุด)
‎("มัน" ไม่มีวันจบ ‎จนกว่าจะพบชิ้นส่วนร่างทั้งหมด)
‎(ตามล่าศพสยอง)
‎(วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม)
‎- จากคำบอกเล่าของพยาน… ‎- อ้าว อาสึกะ วันนี้ตื่นเช้านะ
‎มีเลือกกรรมการงานโรงเรียนน่ะ
‎พ่อเขาก็ออกไปแต่เช้าเหมือนกัน ‎เพราะมีคนตกไปบนรางรถไฟ
‎วันนี้วุ่นจริงๆ เอ้า!
‎หนูไม่อยากกินอะ นั่นของพ่อไม่ใช่เหรอ
‎แล้วไงล่ะ
‎กินเลยนะคะ
‎นี่ ค่อยๆ กินให้รู้รสหน่อยก็ได้
‎อืม อร่อยดีค่ะ
‎แหม
‎- เดี๋ยวแม่จัดข้าวกล่องให้นะ ‎- ค่ะ
‎วันนี้แม่ทำกุ้งทอดกับโคร็อกเกะฟักทอง
‎แม่ทำโคร็อกเกะเยอะไป ‎ลูกเอาไปแบ่งเพื่อนกินนะ
‎ค่ะ ขอบคุณค่ะ
‎ริเอะ รูปเล็บที่เธอโพสต์เมื่อวานน่ารักสุดๆ เลย
‎จริงเหรอ ขอบใจนะ
‎- นารุโตะ ริเอะห้องจี น่ารักเป็นบ้าเลยเนอะ ‎- ใช่ ฉันทำเอง
‎อยากไปออกเดตด้วยจัง
‎ดอกฟ้ากับหมาวัดชัดๆ
‎ถ้าคนนี้อาจจะพอไหว
‎โมริซากิ อาสึกะเหรอ
‎ไม่ไหวว่ะ
‎เป็นคนสันโดษโคตรๆ
‎พวกผู้หญิงไม่สนใจเธอเลยสักคน
‎- ทำไมถึงเกลียดเธอกันขนาดนั้น ‎- จะรู้มะ
‎อาจเป็นเพราะการอยู่กับคนสันโดษ ‎ทำให้เรากลายเป็นคนสันโดษด้วยมั้ง
‎- ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจัง ‎- ไง!
‎เฮ้ย นายมาสายนะ ทาคาฮิโระ
‎โทษที
‎ไง กับริเอะจังเป็นไงบ้าง
‎- หมายความว่าไงวะ ‎- จริงด้วย
‎- วันก่อนเธอไปดูนายแข่งด้วยนี่ ‎- แล้วไงล่ะ
‎แล้วนายล่ะ โซมะ
‎อย่างกับฉันเคยมีโอกาสงั้นแหละ
‎- โทษที ‎- อ๊ะ
‎นี่ วันนี้เรามีซ้อมแข่งกันไม่ใช่เหรอ
‎จริงด้วย ลืมสนิทเลย
‎ให้ตายสิ ฉันตื่นเต้นสุดๆ
‎ไปกันเถอะ
‎ขอบคุณนะ
‎เลิกเรียนแล้วจะไปหาที่บาร์นะ
‎ได้เลย
‎บ๊ายบาย
‎- เมื่อกี้เห็นไหม ‎- โห
‎- อะไรน่ะ ‎- เฮ้ย
‎- แมวเหรอ ‎- ไม่นะ
‎มันเป็นอะไรรึเปล่า
‎(โรงเรียนเอกชนอาคาเซีย)
‎นี่ของนายรึเปล่า ทาคาฮิโระ
‎อืม ใช่ ขอบใจนะ
‎วันนี้ต้องทำเวรนะ จำได้ไหม
‎ฉันลืมสนิทเลย
‎นี่ ฉันเอามาจากห้องพักครู
‎- ขอบใจนะ ‎- อื้ม
‎- ฮินะคงทำแบบนั้นแน่ๆ ‎- จะบ้าเหรอ!
‎เธอคงไล่ตามมันไปถึงนรกเลย
‎นรกเหรอ เดี๋ยวเถอะ
‎แรงอะ ยูซึกิ
‎- โทษที ‎- ให้ตายสิ
‎มีคนขโมยเงินสำหรับจัดงานโรงเรียนของเราไป
‎- มันเคยอยู่ในนี้ ‎- เมื่อวานใครกลับคนสุดท้าย
‎โชตะไม่ใช่เหรอ
‎นี่ โชตะ เอาของออกมาจากโต๊ะนายให้หมด
‎ฮะ ก็ได้
‎เอาออกมาเลย
‎โสโครกว่ะ
‎ในนั้นมีอะไรอีก
‎นี่ไง
‎เราเจอถุงใส่เงินในลิ้นชักโต๊ะของโชตะละ
‎ไม่นะ ไม่จริง
‎เดี๋ยว… โอ๊ย
‎เห็นไหม ถ้านายทำเรื่องไม่ดี ‎กรรมก็จะตามสนอง
‎โชตะคุงเด็กเลว
‎- เติมเงินเกมมือถือมากไปเหรอ ‎- มีอะไรเหรอ
‎ดูเหมือนโชตะจะขโมยเงิน ‎สำหรับจัดงานโรงเรียนไปน่ะ
‎แต่ซูซูกิกับพวกผู้ชายเจอเงินแล้ว
‎เจอเงินแล้วก็ดีแล้วละ
‎เนอะ
‎ขอโทษนะ ฉันน่าจะเก็บเงินไว้ ‎เพราะฉันเป็นหัวหน้าห้อง
‎เป็นความผิดของฉันเอง ขอโทษนะทุกคน
‎ไม่มีเวลาแล้ว ค่อยตัดสินใจ ‎เรื่องกรรมการงานโรงเรียนพรุ่งนี้ละกัน
‎ก็ดีนะ
‎เราจะเลือกกรรมการกันพรุ่งนี้นะ
‎ขออาสาสมัครด้วยนะทุกคน
‎เป่ายิ้งฉุบ โอ้!
‎เป่ายิ้งฉุบ เย่!
‎นายออกอะไร
‎ออกค้อนไม่ใช่เหรอ
‎- นายสิออกค้อน ‎- ไม่จริงอะ
‎โอเค ต่อไปฉันละ
‎(การบูรณะโบสถ์อยู่ระหว่างดำเนินการ)
‎ยึดหมุดไว้ให้แน่นหนาหน่อยสิ
‎- โทษครับ ‎- ขอโทษครับ
‎ยึดไว้ให้ดีๆ หน่อย
‎- ทาเกะ แก้ไขซะนะ ‎- ครับ จัดให้เลย
‎โทษนะหนู เรากำลังจะเอา ‎เครื่องจักรขนาดใหญ่เข้ามา
‎- ขอโทษด้วยนะ ‎- ไม่เป็นไรค่ะ
‎งั้นผมไปเอามาเลยนะ
‎ได้ เอามาเลย
‎เริ่มกันเลยดีกว่า
‎ได้โปรดตามหาร่างหนูที
‎ฮะ
‎ทาคาฮิโระสุดยอดไปเลยเนอะ
‎รู้สึกว่าตอนม.ต้น ‎โรงเรียนเคย์วะเคยทาบทามเขาด้วยนะ
‎แล้วทำไมถึงมาเรียนที่กระจอกๆ แบบนี้ล่ะ
‎เขาบอกว่าไม่อยากเป็นนักบาสอาชีพน่ะ
‎น่าเสียดายชะมัด
‎หมอนั่นทำอะไรน่ะ
‎ถ่ายรูปกันเถอะ
‎- เอาเลย ‎- เอาละนะ
‎พร้อมนะ เย่
‎- ขอบใจนะ ‎- ริเอะ
‎เธอจะไปดูทาคาฮิโระคุงแข่งระดับภูมิภาคไหม
‎อยากได้อีกแค่ไหนเหรอ
‎หืม
‎อืม
‎อาทิตย์หน้าแล้ว…
‎ใครเนี่ย
‎(ข้อความจาก… ส เ า ก บ โ า ท)
‎(รู้ไหมว่าทำไมคนแดงถึงตัวสีแดง)
‎(เพราะพวกเขาเลือดท่วมตัวไง)
‎(นองเลือดแน่ถ้าเธอโดนจับได้)
‎อะไรเนี่ย
‎(แล้วเธอจะทำยังไง ‎เปลี่ยนเป็นสีแดงไหม อย่าเมินฉันนะ)
‎หา
‎(ตอบฉันสิ) (อ่านสิ)
‎(อ่านสิ อ่านสิ อ่านสิ อ่านสิ อ่านสิ)
‎(วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม)
‎ฮะ!
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‎หา ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย
‎นี่มันอะไรกัน
‎ทำไมจู่ๆ เราถึงมาอยู่ที่นี่กัน
‎นี่โบสถ์ของโรงเรียนใช่ไหมเนี่ย
‎เอ๊ะ โลงศพเหรอ
‎ก่อนหน้านี้มันอยู่ตรงนี้เหรอ
‎มันคือเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ฉันเคยเห็น
‎ต้องใช่แน่ๆ
‎ทำไมต้องเป็นฉันด้วย
‎อะไรนะ นายก็เคยเห็นเด็กผู้หญิงเหรอ
‎นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
‎โห ไม่เจอนายตั้งนาน
‎เดี๋ยวนะ เขาเป็นใครแล้วนะ
‎หา
‎นายลืมเพื่อนห้องตัวเองได้ไงเนี่ย
‎อัตสึชิ ทำไมนายถึง…
‎ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ฉันไปละ
‎เฮ้ย อัตสึชิ
‎เดี๋ยวก่อนสิ
‎นายจะเริ่มกลับมาโรงเรียนเมื่อไหร่เหรอ
‎การตามหาร่างกำลังจะเริ่มจริงๆ แล้วสินะ
‎"การตามหาร่าง" เหรอ
‎เดี๋ยวนะ เมื่อกี้อะไรน่ะ
‎อัตสึชิ
‎เราต้องเรียกรถพยาบาล
‎โทรศัพท์ฉัน…
‎รูมิโกะ
‎อะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ
‎มันมาแล้ว
‎ว… วิ่ง!
‎เฮ้ย เปิดไม่ออกอะ
‎จริงเหรอ
‎มันมาแล้ว
‎ไม่!
‎ไม่…
‎ไม่!
‎ทางนี้
‎ทำไงกันดี พวกเขาตายหมดแล้ว
‎ยังไงเราก็ต้องหนี
‎ไปหลบใต้เตียง
‎อย่าส่งเสียงนะ
‎ทาคาฮิโระ…
‎(วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม)
‎อะไรเนี่ย
‎- จากคำบอกเล่าของพยาน… ‎- อ้าว อาสึกะ วันนี้ตื่นเช้านะ
‎วันนี้หนูไม่กินข้าวเช้านะคะ
‎- อะไรนะ ‎- หนูฝันแปลกๆ
‎อ้าว ฝันแบบไหนเหรอ
‎ไม่ค่ะ หนูไม่อยากนึกถึงมัน
‎แหม เถอะน่า เล่าให้แม่ฟังหน่อย
‎- ช่างมันเถอะค่ะ ‎- ทางรถไฟถูกระงับชั่วคราว
‎ต่อไปเป็นรายงานสภาพอากาศ
‎- วันนี้… ‎- เดี๋ยวแม่จัดข้าวกล่องให้นะ
‎ค่ะ
‎วันนี้แม่ทำกุ้งทอดกับโคร็อกเกะฟักทอง
‎แม่ทำโคร็อกเกะเยอะไป ‎ลูกเอาไปแบ่งเพื่อนกินนะ
‎เหมือนเมื่อวานเหรอ
‎- อะไรน่ะ ‎- เฮ้ย
‎แมวเหรอ
‎- ฮินะคงทำแบบนั้นแน่ๆ ‎- จะบ้าเหรอ!
‎เธอคงไล่ตามมันไปถึงนรกเลย
‎นรกเหรอ เดี๋ยวเถอะ
‎- พระเจ้า! ‎- แรงอะ ยูซึกิ
‎มีคนขโมยเงินสำหรับจัดงานโรงเรียนของเราไป
‎เมื่อวานใครกลับคนสุดท้าย
‎- โชตะไม่ใช่เหรอ ‎- เอาของออกมาจากโต๊ะให้หมด
‎นี่ไง
‎เราเจอถุงใส่เงินในลิ้นชักโต๊ะของโชตะละ
‎การตามหาร่างคืออะไร
‎โชตะคุงเด็กเลว
‎เติมเงินเกมมือถือมากไปเหรอ
‎- อะไรน่ะ ‎- ฉันยังพูดไม่จบนะ
‎โชตะจะไปไหนน่ะ
‎อธิบายมา
‎คนที่ถูกเลือก
‎จะต้องหาชิ้นส่วนของร่าง ‎ที่ถูกหั่นซ่อนไว้ทั้งหมดให้เจอ
‎ถูกหั่นเหรอ
‎ฉันยังแปลรายละเอียดอยู่
‎นี่ เราจะไปอ่านออกได้ยังไง
‎"มันจะเริ่มตอนเที่ยงคืน
‎จงหนีจากคนแดง"
‎คนแดงคือคนที่เราเห็นเมื่อคืน
‎แต่ทำไมวันนี้ถึงเหมือนกับเมื่อวานล่ะ
‎ถ้าการตามหาร่างยังไม่จบ
‎ก็จะไม่มีพรุ่งนี้
‎แปลว่าวันนี้ก็จะวนซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆ เหรอ
‎ใช่
‎จนกว่าเราจะเจอชิ้นส่วนร่างที่ซ่อนอยู่ทั้งหมด
‎เฮ้ย เมื่อกี้อะไรน่ะ
‎น่าขนลุกชะมัด
‎คนนั้นใครแล้วนะ
‎ครูยาชิโระ ที่เป็นบรรณารักษ์ใช่ไหม
‎ริเอะ เรื่องเลือกกรรมการเอาไงดี
‎จริงด้วย โทษที
‎ค่อยเลือกพรุ่งนี้ละกัน
‎ก็ดีนะ
‎เราจะเลือกกรรมการกันพรุ่งนี้นะ
‎ขออาสาสมัครด้วยนะทุกคน
‎บ้าเอ๊ย มะนาวหมด
‎- หวัดดีจ้า ‎- ไง
‎เอ้า มะนาว
‎หา รู้ได้ยังไงอะ
‎ฉันมีลางสังหรณ์ว่ามะนาวของนายจะหมดน่ะ
‎ขอบใจนะ ช่วยได้มากเลย
‎สมกับเป็นรูมิจังของฉัน
‎นี่ จอดมอเตอร์ไซค์ดีรึเปล่า ตำรวจอยู่ตรงนั้นนะ
‎จริงเหรอ
‎บ้าเอ๊ย ฉันไปดูก่อนนะ
‎บ้าจริง
‎(วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม ‎นาโอะ)
‎(วันนี้จะกลับบ้านกี่โมง)
‎(ฉันเอาเนื้อต้มมันฝรั่งเมื่อวาน ‎มาทำแกงกะหรี่นะ)
‎มอเตอร์ไซค์ฉันโอเคดี
‎ตัวสำรองลงสนาม
‎เชือกรองเท้า เดี๋ยวก็สะดุดอีกหรอก
‎โอ๊ย
‎ทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่อีกล่ะ
‎มันยังมีต่อจริงๆ ด้วย…
‎ฉันคิดว่าเราต้องรวบรวมชิ้นส่วน ‎แล้วเอามาใส่ไว้ในนี้นะ
‎แต่ถ้ามันเจอพวกเราอีก…
‎เราไม่มีทางเลือก
‎หา
‎ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
‎ฉันไม่ขอมีส่วนร่วมกับอะไรงี่เง่าแบบนี้หรอก
‎- ขึ้นไปดูข้างบนกันเถอะ ‎- อืม
‎แล้วจะหาชิ้นส่วนเจอได้ยังไง
‎เอ๊ะ
‎- ทาคาฮิโระ ‎- บอกแล้วไงว่าอย่าส่งเสียง
‎เปิดไฟทำไม
‎ฉันคิดว่าไม่จำเป็นต้องค้นหาในความมืดก็ได้
‎แล้วคนแดงจะไม่เห็นเราเข้าเหรอ
‎เธอเป็นคนขี้กลัวมาตลอดเลยนะ อาสึกะ
‎หา
‎ฉันถึงได้เดินไปเปิดไฟ
‎ในห้องเรียนทุกห้องไงล่ะ
‎อย่างนี้นี่เอง
‎อ้อ ตรงนั้นฉันหาแล้วละ
‎อ่อ งั้นเหรอ…
‎งั้นห้องนี้ก็คงไม่มีแล้วละ
‎ไปห้องอื่นกันเถอะ
‎เดี๋ยวก่อน
‎ในห้องเก็บของนั่น ฉันยังไม่ได้หาเลย
‎(กำลังสอบ นักเรียนห้ามเข้า)
‎เอาจริงดิ
‎มีอะไร
‎ข้างหลังนาย
‎แขนมนุษย์
‎จากศพที่ถูกหั่นหรือเปล่า
‎ฉันว่ามันเจอเราแล้ว
‎เอาไงกันดี
‎อาสึกะ เอานี่ไปที่โบสถ์นะ
‎เฮ้ย ทางนี้!
‎ไปเลย อาสึกะ เร็วเข้า
‎ไอ้สัตว์ประหลาด…
‎มันมาแล้ว
‎โอ๊ย เจ็บชะมัด
‎คนแดง!
‎เดี๋ยวก่อน โมริซากิยัง…
‎เร็วเข้า เราต้องหนี ไม่งั้นตายแน่
‎เร็วเข้า!
‎นี่มัน…
‎ฉันคิดว่าเป็นชิ้นส่วนนึงของศพที่ถูกหั่นนะ
‎อะไรเนี่ย
‎โคตรหยะแหยงเลย
‎ฉันต้องรีบเอาไปใส่ไว้ในโลง
‎ไม่!
‎(วันอังคารที่ 5 กรกฎาคม)
‎เรียบร้อย
‎ระวังรถนะ เข้าใจไหม
‎ดีใจจังที่มันปลอดภัย
‎แล้วเมื่อคืนเป็นไงบ้าง
‎หลังจากนั้นเราก็โดนฆ่าตายเลยน่ะ
‎เราตกใจมากเลยเนอะ
‎หลังจากนั้นฉันก็โดนฆ่าเหมือนกัน
‎แต่ก็เอาชิ้นส่วนไปใส่ในโลงได้นะ
‎จริงเหรอ
‎เก่งมาก ริเอะ! เย่!
‎เย่!
‎ไปกันเถอะ
‎ทำไมริเอะถึงไปคบกับยัยขี้แพ้นั่นนะ
‎มีรถคันนึงขับมาอย่างเร็วจนน้ำกระเซ็นใส่เธอ
‎เธอจะพูดว่าไง
‎นั่นอะไรน่ะ จดหมายรักเหรอ
‎ไม่ใช่เรื่องของเธอซะหน่อย
‎นี่อะไร
‎พระเจ้า!
‎มีคนขโมยเงินสำหรับจัดงานโรงเรียนของเราไป
‎เงินอยู่นี่ไง
‎นายเก็บมันไว้ให้ฉันใช่ไหม ซูซูกิ
‎นึกว่าหายไปแล้ว ตกใจหมดเลย
‎- ขอบใจนะ ‎- ไม่เป็นไร
‎ขอบใจนะ
‎เอ่อ
‎มีเรื่องอะไรรึเปล่า
‎ขอบใจที่รอนะ
‎สั่งมาเยอะไปรึเปล่าเนี่ย
‎ไม่เป็นไรหรอก กินยังไงก็รีเซ็ตใหม่อยู่ดี
‎จริงด้วย
‎เออ นี่ รูมิโกะ
‎คนที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งเธอทุกเช้า ‎เป็นแฟนเธอเหรอ
‎อืม… มั้ง
‎เด็กมหาลัยเหรอ
‎เขาไม่ได้เป็นนักศึกษา
‎เขาทำงานเป็นคนดูแลบาร์
‎ทำงานแล้วเหรอ
‎พูดเบาๆ หน่อย
‎แต่ฉันมีความรู้สึกว่าเขากำลังมีกิ๊กแหละ
‎ฉันเลยแอบดูโทรศัพท์เขา
‎ปรากฏว่าฉันนี่แหละที่เป็นกิ๊กของเขา
‎นี่ หัวเราะสิ
‎งั้นฉันจะกินถ้วยนี้นะ
‎อะไรเนี่ย
‎- เธอจะไม่กินใช่มะ ‎- กินสิ
‎- งั้นก็ขำมุกฉันหน่อยสิ ‎- นี่!
‎เร็วเข้า
‎ได้ปะล่ะ
‎งั้นฉันเอาถ้วยนี้นะ
‎ไม่มีทาง
‎เสร็จแล้ว
‎อาสึกะ
‎เธอน่ารักสุดๆ
‎เก่งมาก ริเอะ
‎อยู่แล้ว
‎มันมาทางนี้แล้ว
‎- เอาไงต่อดี ‎- ดำน้ำละกัน
‎หา
‎- คนแดงอยู่ไหน ‎- ฉันว่ามันไปแล้วละ
‎โล่งอกไปที
‎อาสึกะ เธอใจกล้ามากเลย
‎ขอโทษนะ
‎ขอโทษทำไม เธอช่วยเราไว้
‎ขอบใจนะ
‎ฮะ! อะไรน่ะ
‎ล้อเล่นน่า
‎โอ๊ย อย่าสิ
‎อย่าทำแบบนั้น
‎เฮ่อ นึกว่าจะตายซะแล้ว
‎อยู่กับพวกเธอสองคนนี่สนุกมากเลย
‎อะไรกัน ปกติเธอก็ดูแฮปปี้จะตาย ‎ที่มีเพื่อนๆ เธอรายล้อม
‎ก็ใช่ แต่…
‎เอาละ ดูเหมือนพวกผู้หญิงจะมากันได้ทุกคน
‎- โอเค ‎- แล้วอัตสึชิล่ะ
‎เขาอ่านข้อความฉันแล้วนะ แต่…
‎เขาไม่มาโรงเรียนสักพักแล้วนี่
‎พวกนายเรียนม.ต้นที่เดียวกันไม่ใช่เหรอ
‎รู้อะไรบ้างไหม ทาคาฮิโระ
‎รู้…
‎สมัยม.ต้นเขาเป็นนักบาสที่เก่งมาก
‎โรงเรียนเคย์วะมาทาบทามเขา ‎และเขาก็ตัดสินใจไปเรียนที่นั่น
‎แต่ก่อนจบม.ต้น เขาดันบาดเจ็บหนักที่ขา
‎เขาก็เลยต้องมาอยู่โรงเรียนเรา
‎หมอบอกว่าตอนนี้เขาน่าจะวิ่งได้แล้ว
‎แต่เขาเลิกเล่นบาสแล้วละ
‎- คดีที่เป็นจุดเริ่มต้นเหรอ ‎- ใช่
‎ฉันกำลังอ่านข้อมูลการตามหาร่าง
‎แล้วก็เจอความเชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมจริง
‎และโชตะก็ถ่ายสำเนามาให้พวกเราแล้ว
‎เมื่อ 30 ปีก่อน มีคดีฆ่าหั่นศพ ‎เกิดขึ้นแถวๆ โรงเรียนนี้
‎หั่นศพเหรอ
‎เอาจริงดิ
‎แต่ในนี้บอกว่าชิ้นส่วนเดียวที่ไม่เคยหาเจอคือหัว
‎เด็กคนนี้คือเหยื่อเหรอ
‎โอโนะยามะ มิโกะ อายุแปดขวบ
‎คนแดงก็ดูอายุประมาณนี้นะ
‎(โอโนะยามะ มิโกะ (อายุแปดขวบ))
‎โอ๊ะ!
‎เป็นอะไรไป อาสึกะ
‎ดูเหมือนว่ารูปมันจะ…
‎เอ๊ะ
‎เมื่อกี้นายเรียกชื่อเธอนี่
‎เดี๋ยวนะ หรือว่าพวกนาย…
‎ฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่อนุบาลแล้วละ
‎- หา! ‎- หา!
‎จริงเหรอ
‎ไม่เห็นเคยบอกพวกเราเลย อาสึกะ
‎- ตอนที่ฉันไปสวนสนุกกับครอบครัวอาสึกะ… ‎- อย่าเล่าเรื่องนั้นนะ
‎อย่าโมโหสิ
‎นักเรียน
‎อย่าส่งเสียงดังในห้องสมุด
‎ขอโทษครับ
‎นี่เป็น…
‎กิจกรรมชมรมอะไรรึเปล่า
‎ไม่ใช่ค่ะ
‎เราเป็นเพื่อนกันค่ะ
‎อะไรของเขาน่ะ
‎เอ่อ ฉันวาดแผนผังโรงเรียนมาด้วยนะ
‎นี่เลย แต่นแต๊น
‎โห สุดยอดเลย โชตะ
‎วิธีโบราณมาก
‎ถ้าชิ้นส่วนทั้งหมดอยู่ในโรงเรียน
‎เราก็ควรช่วยกัน จะได้มีโอกาสหาเจอมากขึ้น
‎ทุกคนใช้ปากกาพวกนี้ ‎กากบาทส่วนที่ค้นหาไปแล้วทีนะ
‎พอกากบาทเสร็จแล้วยังไงต่อเหรอ
‎ฉันเรียกมันว่า
‎ปฏิบัติการร็อคแอนด์โรลเลอร์
‎นายเพี้ยนแบบนี้ตลอดปะเนี่ย
‎ตั้งชื่ออะไรของนายวะ
‎ก็คำว่าร็อคแอนด์โรลรวมกับคำว่า ‎การปูพรมค้นหาด้วยโร้ดโรลเลอร์ไงล่ะ
‎จากประสบการณ์ของเราที่ผ่านมา
‎ฉันเชื่อว่าคนแดง ‎ตอบสนองต่อเสียงต่างๆ ที่พวกเราทำ
‎ดังนั้น…
‎เราจะเปิดเพลงให้ดังลั่นไปทั่วโรงเรียน
‎ถ้าเพลงดังจนมันไม่ได้ยินเสียงเรา
‎มันก็จะตามเราเจอได้ยากขึ้น
‎ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเราเปิดไฟด้วย
‎ฉันเชื่อว่าคนแดงจะต้องถูกแสงสว่าง ‎ล่อให้ออกมาแน่ๆ
‎คนแดง!
‎แน่จริงก็มาเด้!
‎พวกเราจะสู้กับแกเอง!
‎ฉันจะช่วยถ่วงเวลาให้นานที่สุด
‎ระหว่างนี้ก็แยกกันไปตามหาชิ้นส่วนนะ
‎- รับทราบ ‎- รับทราบ
‎ทาคาฮิโระ คนแดงกำลังมุ่งหน้าไปที่โรงยิม
‎รับทราบ
‎มันเพิ่งเข้ามาเลย
‎โชตะคุง ฉันจะโยนส่วนท้อง ‎ออกไปทางหน้าต่างนะ
‎เอาไปที่โบสถ์ด้วย
‎เรียบร้อย
‎วันนี้เราจะเน้นที่ชั้นสี่นะ
‎นักเรียน
‎อย่าส่งเสียงดังในห้องสมุด
‎- ครับ ‎- ได้ค่ะ
‎ขอโทษค่ะ
‎นี่เป็นกิจกรรมชมรมอะไรรึเปล่า
‎อ๋อ เรากำลังตามหาร่างกันอยู่น่ะค่ะ
‎ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้เขาก็ลืมอยู่ดี
‎ทำไมถึงพูดแบบนั้น
‎ฉันไม่ควรพูดเหรอ
‎- เออสิ ‎- ทำไมล่ะ
‎ยังต้องถามอีกเหรอ
‎เดี๋ยวเขาก็ลืมอยู่แล้ว ไม่เห็นเป็นไรเลย
‎- นั่นรูมิโกะนี่ ‎- ฉันจะไปเอง
‎ฉันอยู่ที่โถงชั้นหนึ่ง ฉันควรไปไหม
‎รอตรงนั้นแหละ โชตะ
‎ไม่นะ อาสึกะ
‎คนแดงอยู่นอกหน้าต่าง
‎อาสึกะ!
‎โชตะ ฉันกำลังไปที่ชั้นหนึ่งนะ
‎ฉันได้ขาข้างซ้ายมา
‎ช่วยเอาไปที่โบสถ์แทนฉันที
‎โชตะ
‎ให้มันได้อย่างนี้สิวะ
‎บ้าเอ๊ย
‎คืนนี้ไม่สำเร็จอีกแล้วเหรอ
‎นายมาช้านะ ไอ้บ้า
‎กะจะทำหน้าบูดอีกนานแค่ไหนเหรอ
‎เงียบไปเลย
‎มันมาแล้ว
‎เอาชิ้นส่วนมา
‎ฉันรักทะเล!
‎วู้ฮู้!
‎เย่!
‎นี่
‎ฉันแปลกใจนะที่นายยังฟิตอยู่ ‎ทั้งที่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน
‎เงียบไปเลย เมื่อวานนายดูสิ้นหวังโคตรๆ
‎แหม
‎เอ้า ห้าล้านเยน
‎ขอบคุณครับ
‎เอ้า
‎เอาละ ตอนนี้ก็ขาดแค่ส่วนหัวแล้ว
‎- ดื่ม! ‎- ดื่ม!
‎มันเริ่มต้นจากเรื่องเล็กๆ
‎ตอนอยู่ม.4 ฉันเป็นหวัด และไม่ได้ไปแข่งว่ายน้ำ
‎แล้วก็มีคนปล่อยข่าวลือว่า ‎ฉันแกล้งป่วยเพื่อหนีการแข่ง
‎พอฉันหายป่วยและไปโรงเรียน
‎ก็ไม่มีใครคุยกับฉันแล้ว
‎รู้ตัวอีกที…
‎ฉันคิดว่าฉันก็ไร้ตัวตนในสายตาทุกคนไปแล้ว
‎ฉันตั้งใจว่าจะอดทนจนเรียนจบให้ได้
‎ฉันโอเคกับการอยู่คนเดียว
‎ขอโทษนะ
‎หืม
‎อาสึกะทนทุกข์มามาก
‎แต่ฉันดันไม่เคยรู้เลย
‎นี่ สาวๆ ทำอะไรกันอยู่
‎- เดี๋ยวก่อนสิ ‎- ทาคาฮิโระ
‎ดูสิ
‎เรากำลังปิ้งบาร์บีคิวกันตรงนั้น
‎- ไปดื่มกันเถอะ ‎- มีอะไรเหรอ
‎หา
‎อย่ามายุ่งน่า
‎เฮ้ย น้องคนนี้ก็น่ารักว่ะ
‎เฮ้ย หยุดนะ
‎อย่าแตะต้องเธอ
‎- เฮ้ย เอ็งน่ะ ‎- ไม่เอาน่า หยุดนะ
‎เฮ้ย อยากเจ็บตัวกันรึไงวะ
‎- หา ‎- พวกเราน่ะ…
‎ทุกคืนก็เป็นตายเท่ากันอยู่…
‎หุบปากซะ อยากตายรึไงวะ
‎อะไรวะเนี่ย
‎เฮ้ย ไอ้กระจอก…
‎- โดนซะมึง ‎- เอาเลย
‎เฮ้ย!
‎พอได้แล้ว!
‎ปล่อยนะ
‎เฮ้ย เย็นมาก!
‎เผ่นเร็ว!
‎- ริเอะ! ‎- อาสึกะ!
‎ใช้ชีวิตเต็มที่เหมือนในหนังเลย!
‎ถ้าเราไม่ต้องไปโรงเรียนตอนกลางคืนก็ดีสิ
‎แต่ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น
‎เราคงไม่มานั่งตรงนี้ด้วยกันหรอก
‎จริงด้วย
‎แต่ทำไมพวกเราหกคนถึงถูกเลือกนะ
‎ใครจะไปรู้ล่ะ
‎- สรุปว่าเราหาหัวไม่เจอเลยเหรอ ‎- ใช่
‎เราแยกกันหาทุกที่แล้ว แต่ไม่เจอเลย
‎เด็กคนนั้นโดนฆ่าที่นี่ใช่ไหม
‎ฉันมั่นใจว่าอย่างนั้นนะ
‎ที่นี่ต้องมีเบาะแสอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่ๆ
‎เอาไงดี
‎เข้าไปเลยละกัน
‎เชิญนายก่อนเลย
‎นั่นอะไรน่ะ
‎คนแดงอุ้มตุ๊กตาตัวนี้นี่
‎เด็กคนนี้ป่วยและไปโรงเรียนไม่ได้
‎ทุกวันเธอต้องอยู่รักษาตัวที่นี่
‎(ฉัน)
‎ตุ๊กตาเลยเป็นเพื่อนคนเดียวของเธอ…
‎(ฉัน เอมิลี่)
‎เอมิลี่
‎เธอรักเอมิลี่ตุ๊กตาของเธอมาก
‎นี่ กำแพงนี่ดูน่าสงสัยนะ
‎หนึ่ง สอง ฮึบ!
‎หรือว่าหัวจะอยู่ในนั้น
‎- หยุดเถอะ ‎- ไม่ตลกเลยนะ
‎จะเปิดเหรอ
‎มาถึงขั้นนี้แล้ว ถอยไม่ได้แล้วละ
‎ก็จริง
‎ตุ๊กตาตัวนี้คือเอมิลี่เหรอ
‎นั่นเลือดของเธอ ตอนที่เธอถูกฆ่าเหรอ
‎อะไรน่ะ
‎เอมิลี่หายไปแล้ว
‎- ทำไมล่ะ ‎- ฉันไม่รู้
‎ไปจากที่นี่กันเถอะ
‎เปิดไม่ได้อะ!
‎- ต้องดึง! ‎- เร็วเข้า
‎แย่แล้ว มีอะไรจับฉันไว้ก็ไม่รู้
‎ช่วยด้วย!
‎ตาบื้อ ทำอะไรของนายอยู่น่ะ
‎นี่
‎ตุ๊กตาตัวนั้นคืออะไรกันแน่
‎มันหายวับไปเฉยเลย
‎เป็นเพราะนายตกใจและร้องโวยวายนั่นแหละ
‎เดี๋ยวนะ ตกลงฉันผิดเหรอ
‎นี่ พวกเรารีบกลับกันเถอะ
‎บนชั้นสองก็ไม่มีเหมือนกัน
‎จะบอกให้นะ มันไม่ได้อยู่ในโบสถ์หรอก
‎ฉันว่ามันอยู่ใกล้ๆ เรานี่แหละ
‎บางทีเราน่าจะลองไปหาที่อื่นกันนะ
‎ไม่รู้สึกว่ามันแปลกๆ เหรอ
‎หืม
‎ปกติป่านนี้คนแดงต้องโผล่มาแล้วนะ
‎เอ๊ะ
‎อะไรน่ะ
‎ตรงนั้นไม่มีใคร
‎ตรงนั้น
‎คนแดง!
‎นั่นอะไรน่ะ
‎ตุ๊กตาเอมิลี่เหรอ
‎เร็วเข้า
‎ขึ้นไปข้างบนกัน
‎จุดไฟกันเถอะ
‎เมื่อกี้คืออะไรน่ะ
‎ฉันก็ไม่รู้
‎ถอยไป!
‎อย่าบอกนะว่าคนแดงกับเอมิลี่…
‎ทาคาฮิโระ…
‎ฉันหามันไม่เจอ
‎- อะไรน่ะ ‎- เฮ้ย
‎อะไรน่ะ แมวเหรอ
‎ฉันจะตามไปเฉ่งเลย
‎- สมกับเป็นเธอมาก ‎- หมายความว่าไงเนี่ย
‎- แปลว่าเธอไม่อยากโดนทิ้งไง ‎- เธอไม่อยู่ที่นี่
‎ชื่อริเอะหายไปแล้ว
‎โต๊ะก็หายไปด้วย
‎ทุกคน นั่งที่ได้
‎เราจะเลือกกรรมการงานโรงเรียนกันแล้ว
‎ถ้าไม่มีอาสาสมัคร…
‎- ทำไมถึงเป็นซาวาดะล่ะ ‎- เราจะจับฉลากนะ
‎นี่ ทำไมเธอถึงมาจัดการเรื่องนี้
‎ริเอะเป็นหัวหน้าห้องนะ
‎- ว่าไงนะ ‎- ริเอะคือใครเหรอ
‎อะไรนะ
‎นี่ มีใครเห็นริเอะบ้างไหม
‎- อัตสึชิ ‎- เฮ้ย!
‎หมายความว่าไงที่ว่าริเอะหายไป
‎พวกเราไม่รู้
‎อยู่ๆ วันนี้ก็ไม่เหมือนเดิม
‎เมื่อคืนนี้ ริเอะ…
‎มีอะไรเหรอ
‎เธอถูกเอมิลี่กิน
‎หมายความว่าไง
‎บางทีอาจจะหมายความว่า ‎ตัวตนของเราจะหายไปเมื่อสัตว์ประหลาดกินเรา
‎พูดจริงเหรอ
‎ทำยังไงกันดี
‎เราไม่มีทางเลือก ยังไงกลางคืนก็ต้องมาถึง
‎แต่ถ้าเราโดนกินกันหมด…
‎อย่าพูดสิ!
‎ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ
‎เราจะหายไปหมดทุกคนแน่ๆ
‎ถุงพลาสติกนั่นคืออะไรคะ
‎มันถูกรถชนหน้าโรงเรียนเมื่อเช้าน่ะ
‎ครูคะ ครูรู้เรื่องการตามหาร่างไหมคะ
‎อะไรนะ
‎ทำไมถึงถามครูแบบนั้นล่ะ
‎ทุกครั้งที่เราค้นคว้าเรื่องการตามหาร่าง
‎ครูจะเฝ้ามองพวกเราตลอด
‎ครูคะ
‎หนู…
‎รู้อยู่แล้วว่ากระถางใบนี้จะตก
‎ช่วยเล่าเรื่องการตามหาร่างให้หนูฟังหน่อยนะคะ
‎ตอนที่ครูตามหาร่าง ครูน่าจะอยู่ชั้นม.6
‎ครูไม่แน่ใจเหรอคะ
‎ครูลืมมันไปแล้วละ
‎เอ๊ะ
‎จนกระทั่งครูเจอหนังสือเล่มนี้
‎ครูมีความรู้สึกว่า
‎ครูเคยมีเพื่อนสนิทสมัยม.ปลาย ‎ที่ใช้เวลาอันมีค่าด้วยกัน
‎ครูคิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเลย
‎ชื่อของเด็กผู้หญิงคนนี้…
‎เธอเรียนอยู่ห้องอื่น และครูไม่เคยคุยกับเธอเลย
‎(ม.6 ห้องเอ - ชิราอิชิ ยูโกะ)
‎แต่…
‎แต่เธอมีความหมายกับครูมาก
‎อย่างน้อยครูก็เชื่ออย่างนั้น
‎วันนี้ครูจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าตอนนั้นรู้สึกยังไง
‎เมื่อการตามหาร่างจบลง
‎ความทรงจำของช่วงเวลานั้นจะหายไป
‎แล้ว…
‎เพื่อนๆ ที่ตามหาร่างกับครู…
‎ครูจำพวกเขาไม่ได้แล้ว
‎ไม่จริง
‎ทำไมคนแดงถึงกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปได้
‎เราอาจทำลายการปิดผนึกตุ๊กตา ‎ตอนที่เราอยู่ในบ้านหลังนั้นก็ได้นะ
‎เราคงต้องหาทางหลบไอ้สัตว์ประหลาดนั่นให้ได้ ‎และหาหัวให้เจอ
‎บ้าเอ๊ย หัวถูกซ่อนไว้ที่ไหนนะ
‎แต่ฉันว่าเราค้นทุกซอกทุกมุมของโรงเรียนแล้วนะ
‎(งานวิจัยเปรียบเทียบความเชื่อลี้ลับ ‎ถอดรหัสการตามหาร่างทั่วโลก)
‎ยังไม่กลับบ้านเหรอ
‎ทาคาฮิโระ
‎เป็นอะไรรึเปล่า
‎บอกตามตรงนะ…
‎ฉันกลัว
‎วันนี้อาจเป็นวันที่…
‎เราทุกคนหายไป
‎ยังไม่ทันได้ลองเลย อย่าเพิ่งคิดลบสิ
‎แต่ก็นะ ฉันก็เป็นแบบนั้นมาตลอดเหมือนกัน
‎อะไรนะ
‎แมวมองจากโรงเรียนเคย์วะน่ะ
‎ฉันบอกพวกเขาว่าฉันไม่อยากเป็นนักบาสอาชีพ
‎แต่ความจริงคือ
‎ฉันกลัวว่าพอจริงจังแล้วฉันจะล้มเหลวน่ะ
‎ฉันมักจะเลิกทำเรื่องต่างๆ ‎ก่อนจะลองลงมือทำด้วยซ้ำ
‎ห่วยแตกใช่ไหมล่ะ
‎แต่…
‎ฉันจะไม่วิ่งหนีอีกแล้ว
‎อาสึกะ
‎ฉันสัญญาว่าฉันจะปกป้องเธอ
‎เพราะฉะนั้นไม่ต้องห่วงนะ
‎เมื่อการตามหาร่างจบลง
‎พรุ่งนี้ที่แท้จริงก็จะมาถึง
‎ถ้าพรุ่งนี้ที่แท้จริงมาถึง…
‎ฉันก็จะกลับไปเป็น…
‎คนที่ไร้ตัวตนในสายตาทุกคนอีกครั้ง
‎แม้แต่กับนาย
‎ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ
‎ถึงแม้ว่า…
‎พรุ่งนี้เธอจะหายไป…
‎ฉันก็จะหาเธอให้เจอนะ
‎ทาคาฮิโระ
‎อันนี้ ไว้แทนคำสัญญา
‎(โรงเรียนเอกชนอาคาเซีย)
‎ฉันจะหาเธอให้เจอ
‎บางทีหัวอาจจะอยู่ในตุ๊กตาก็ได้นะ
‎ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ
‎ฉันเห็นอะไรบางอย่างในสระว่ายน้ำน่ะ
‎เอมิลี่เอาหัวจมลงไปก่อน
‎งั้นก็แปลว่า
‎สิ่งที่เราต้องการ ‎ตอนนี้อาจอยู่ในหัวของสัตว์ประหลาดนั่น
‎อาสึกะ เหมาะกับเธอจัง
‎ฉันมั่นใจว่าริเอะจะกลับมา ‎เมื่อการตามหาร่างจบลง
‎ฉัน…
‎ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าทำไมเราหกคนถึงถูกเลือก
‎ทำไมเหรอ
‎สัตว์ประหลาดนั่น…
‎คือภาพสะท้อนของความโดดเดี่ยว…
‎จากความว่างเปล่าในใจเรา
‎ภาพสะท้อนของความโดดเดี่ยวเหรอ
‎ถ้าอย่างนั้น…
‎เราก็ต้องเอาชนะมันด้วยตัวเอง
‎ฉันเฝ้าดูพวกนาย…
‎กลับมาที่นี่ตลอดทั้งที่ล้มเหลวคืนแล้วคืนเล่า
‎ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่
‎ที่ทำตัวงี่เง่าทั้งที่เจอปัญหาแค่ครั้งเดียว
‎เจ้าโง่
‎เงียบไปเลย
‎- มาแล้ว ‎- มันมาแล้ว
‎มาหยุดไอ้สัตว์ประหลาดนั่น ‎เอาหัวมันออกมากันเถอะ
‎จำไว้นะว่าอย่าให้มันกินเราได้
‎ปล่อยเธอนะ
‎โชตะ!
‎อัตสึชิ!
‎อัตสึชิ เร็วเข้า!
‎อาสึกะ!
‎รูมิโกะ
‎อาสึกะ!
‎ลุกขึ้น
‎อาสึกะ!
‎ไอ้เศษผ้าโสโครก!
‎รูมิโกะ
‎อาสึกะ สายเคเบิ้ล
‎อัตสึชิ
‎บ้าเอ๊ย
‎นี่ไง…
‎นี่แหละ
‎ในที่สุดก็จบซะที
‎ใช่
‎เอาหัวไปที่โลงที
‎ทาคาฮิโระ
‎ทาคาฮิโระ ลุกขึ้นสิ
‎อาสึกะ
‎ทาคาฮิโระ
‎ไม่เป็นไรนะ
‎เราจะได้เจอกันอีก
‎ความโดดเดี่ยวเหรอ แล้วไงล่ะ
‎ฉันจะไม่ยอมแพ้แกเด็ดขาด
‎ริเอะ รูมิโกะ โชตะ
‎อัตสึชิ ทาคาฮิโระ
‎ฉันจะไม่ยอมให้แกเอาตัวพวกเขาไป
‎ในที่สุดฉันก็เริ่มอยากให้…
‎วันพรุ่งนี้มาถึง
‎ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกเอาเพื่อนฉันไป
‎เธอไม่ได้โดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้วนะ
‎ไม่ต้องห่วงนะ
‎ฉันรู้ว่าพวกเขาจะหาเธอเจอแน่
‎(วันพุธที่ 6 กรกฎาคม)
‎ระหว่างการซ่อมแซมโบสถ์ ‎ที่โรงเรียนเอกชนอาคาเซีย
‎คนงานก่อสร้างชายแจ้งตำรวจ ‎ว่าเขาพบหัวกะโหลกมนุษย์…
‎- นั่นโรงเรียนลูกไม่ใช่เหรอ อาสึกะ ‎- ในบ่อน้ำในบริเวณโรงเรียน
‎ใช่ค่ะ
‎- ตำรวจบอกว่า… ‎- ตายแล้ว น่ากลัวจัง
‎หัวกะโหลกเป็นของเด็กประถม
‎นี่ไก่ทอด แล้วก็ไข่ม้วนชีสจ้ะ
‎แม่ทำไก่ทอดเยอะไป เอาไปแบ่งเพื่อนกินนะ
‎ขอบคุณค่ะ
‎อรุณสวัสดิ์ครับ
‎ฝนตกหนักมากเลยเนอะ
‎แหวะ!
‎ทำไมไม่ใส่รองเท้าล่ะ
‎นี่ โชตะ
‎ในเมื่อไม่มีใครอาสา ‎งั้นเราจะจับฉลากเพื่อความยุติธรรมนะ
‎หา!
‎โอเค หยิบไปจากกล่องคนละใบนะ
‎แย่ชะมัด
‎(กล่องจับฉลาก)
‎คิโยมิยะคุง
‎ครูบอกว่าฉันเข้าเรียนน้อยเกินไปแล้วน่ะ
‎เขาเป็นใครแล้วนะ
‎นายก็จับฉลากด้วยนะ
‎โอ๊ย!
‎คณะกรรมการจัดงานโรงเรียน
‎ไปเจอกันที่ห้องกรรมการหลังเลิกเรียน ‎ที่ชั้นสองของโบสถ์นะ
‎(คุณถูกเลือก)
‎- เซ็งอะ ประชุมหลังเลิกเรียนน่าเบื่อที่สุด ‎- คาเฟ่ข้างสถานีรถไฟนะ ได้เลย
‎ฉันก็ไม่ได้สนใจงานโรงเรียนตั้งแต่แรกแล้วด้วย
‎- ใครถามยะ ‎- ประชุมทุกอาทิตย์เหรอ
‎อืม คิดว่าทุกวันพุธกับศุกร์นะ
‎เราได้รับเอกสารแล้วนี่
‎ได้ซะที่ไหนล่ะ
‎ได้แล้วนะ…
‎อะไรนะ
‎นี่มัน…
‎อาสึกะ!
‎เดี๋ยวนะ เขาเรียกชื่อเธอเหรอ
‎ฉันหาเธอเจอแล้ว
‎อาสึกะ
‎(ม.5 ห้องจี ‎คณะกรรมการจัดงานโรงเรียน)
‎(เด็กหญิงป.2 ถูกฆาตกรรมโหด ‎ในบ้านพักตากอากาศ)
‎(พบร่างถูกฆ่าหั่นศพ)
‎(เด็กหญิงป.2 ถูกฆาตกรรมโหดในสวนสนุก)
‎(โอโนะยามะ มิโกะ (แปดขวบ))
‎(โมริซากิ อาสึกะ (แปดขวบ))
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล