‎ถึงวันสุดท้ายของงานวู้ดสต็อก 99 กันแล้วค่ะ
‎ผู้ร่วมงาน 250,000 คน ‎ตัวเกรียมแดดและชุ่มเหงื่อ
‎กำลังต่อสู้กับสภาพแวดล้อมอันโหดร้าย
‎ขอต้อนรับสู่วันที่สามของงานวู้ดสต็อก 99
‎เมื่อวานนี้เต็มไปด้วยกิจกรรมมากมาย ‎และจบลงอย่างน่าพอใจ
‎พวกคุณคงมีเรื่องอยากถาม
‎เมื่อคืนนี้ เหล่าแฟนๆ พยายามดึงชิ้นส่วน ‎ของหอโปรดักชั่นออกมา
‎คณะผู้จัดงานวู้ดสต็อกพูดเหมือนว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่
‎แต่มีหลายคนที่ได้รับการรักษาอาการบาดเจ็บ
‎วู้ดสต็อก 99 กำลังจะจบลงแล้ว
‎งานแถลงข่าวเช้าวันอาทิตย์น่าหงุดหงิดมาก
‎จอห์นคะ คุณอยู่ที่ไหนตอนลิมป์บิซกิตขึ้นแสดง
‎คุณตั้งฝ่ายไหนให้รับผิดชอบดูแล
‎มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในพื้นที่กี่คนครับ
‎เมื่อคืนนี้มีคนหนุ่มสาวอยู่ในงาน 200,000 คน ‎ทุกคนสนุกกันมาก
‎จอห์น แชร์พยายามพูดบรรยาย ‎ถึงเหตุการณ์อย่างสวยหรู
‎ซึ่งตรงข้ามกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‎ตอนที่เขาขึ้นไปแถลงข่าว ‎เขารู้ว่าเขาจะต้องพูดให้มันออกมาดูดี
‎ประมาณว่างานดี ดนตรีเพราะ
‎แต่มีพวกตัวก่อกวนแค่สัก 50 คนเท่านั้นแหละ
‎เราให้ความสนใจกับด้านที่ดีใจหายนี่ ‎ไม่ดีกว่าเหรอ
‎แต่สื่อเห็นมามากพอที่จะรู้ว่างานมีปัญหา
‎ฉันเห็นเหตุการณ์จากด้านบนเลยนะคะ มันรุนแรง
‎อันตราย และดูสุ่มเสี่ยงมาก
‎มีเด็กก่อความวุ่นวายไม่น้อยเลยนะคะ
‎มีคนที่ไม่ได้รับการปฏิบัติที่ถูกต้อง ‎มีคนที่ได้รับบาดเจ็บหนัก
‎แต่พวกเขากลับออกมาพูดให้มันดูดี
‎ซึ่งรังแต่จะทำให้แย่ลง
‎วันอาทิตย์ วันที่สาม วันสุดท้าย
‎พระเจ้า
‎(อนันดา ลูวิส ‎พรีเซนเตอร์เอ็มทีวี)
‎ตอนที่เดินกลับเข้าไปในงาน ‎รู้สึกเหมือนตอนที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า
‎หลังจากที่เมื่อคืนเมามายไร้สติ
‎แล้วพบว่าตัวเองอยู่บนเตียง ‎กับคนหน้าปลวกที่ไหนก็ไม่รู้
‎แล้วก็คิดในใจว่า "ฉันทำอะไรลงไปวะเนี่ย"
‎(วิลลี่ เนลสัน)
‎ผมอยากให้วิลลี่ เนลสัน ‎เปิดงานวันอาทิตย์ตอนเช้า
‎รู้สึกขนลุกเหมือนเป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์
‎ผมขึ้นสวรรค์เลย
‎นอนผิดที่แล้ว
‎ผู้คนที่ฉันเห็นในวันอาทิตย์ดูเหนื่อยและอิดโรย
‎เรามาใช้เวลานี้ร่วมกับพวกเขากันดีกว่า
‎พอถึงวันอาทิตย์ก็กลายสภาพเป็นค่ายผู้ลี้ภัย
‎เหมือนภาพที่เห็นในข่าวน่ะ
‎เมืองที่เต็มไปด้วยเต็นท์กับขยะ ดูสกปรกโสโครก
‎ส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว ‎และไม่มีที่ไหนที่จะชำระล้างตัวได้เลย
‎เพราะพอถึงตอนนั้น
‎คนต่อแถวเข้าคิวรออาบน้ำกันยาวเฟื้อย
‎คนโมโหจนทุบท่อน้ำ
‎ก็เลยมีน้ำนองเหมือนแม่น้ำ
‎ที่มีส่วนผสมของน้ำอาบ
‎กับของเสียที่ไหลนองออกมาจากส้วมเคลื่อนที่
‎คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าไอ้ที่คิดว่าเป็นโคลนมันคือขี้
‎ถ้าไม่เปื้อนโคลนแปลว่ามาไม่ถึงวู้ดสต็อก
‎เย่
‎ควรจะมีที่ให้เติมน้ำดื่มใส่ขวด
‎แต่น้ำดูโสโครกสุดๆ ‎บางทีก็ออกมาเป็นสีขี้ หรือไม่ออกเลย
‎เปิดน้ำหน่อยโว้ย
‎น้ำจากก๊อกมันไม่…
‎มันมีสีค่ะ ไม่ถึงกับเป็นสีน้ำตาลหรอก ‎ถ้าพูดแบบนั้นก็เกินไป เอาเป็นว่ามีสี
‎หน้าที่ของผมในแผนกสาธารณสุขคือ ‎คอยดูแลให้น้ำประปาปลอดภัยสำหรับใช้บริโภค
‎ตอนที่งานดำเนินไป
‎เราจะเก็บตัวอย่างน้ำดื่มรอบบริเวณงาน
‎และส่งไปที่ห้องแล็บ
‎พอมาวันอาทิตย์ ผมไปที่แล็บ
‎พอเปิดประตูห้องเพาะเชื้อ
‎กลิ่นนี่แทบจะทำให้เป็นลมเลย
‎พอเอาตัวอย่างมาดูก็พบว่าส่วนใหญ่มีเชื้อโรค
‎น้ำดื่มฟรีทั้งหมดในงาน
‎ปนเปื้อนอุจจาระหมดเลยค่ะ
‎ความคิดที่ว่าคนเหล่านั้น
‎เอาน้ำนี่มาดื่ม มาใช้ มาอาบ…
‎เหมือนฝันที่โหดร้ายที่สุด
‎เย่ ชีวิตต้องใช้ให้คุ้ม เย่
‎ฉันตื่นขึ้นมาตอนเช้าวันอาทิตย์ เจ็บคอมาก
‎เริมขึ้นทั่วปาก ตุ่มหนองขึ้นทั่วลิ้น
‎ทั่วเหงือก ทั้งปากเลย
‎กินไม่ได้ ดื่มน้ำไม่ได้ แค่พูดยังลำบาก
‎ฉันมารู้ว่าฉันเป็น ‎โรคเหงือกอักเสบเนื้อตายเฉียบพลัน
‎ที่เกิดจากการดื่มน้ำไม่สะอาด
‎นี่ไม่ใช่สิ่งที่วู้ดสต็อกควรจะเป็น
‎เรานึกว่ามันจะเป็นเทศกาลที่งดงาม
‎เราเก็บของกัน พอบ่ายโมงก็ไปแล้ว
‎หลายคนทยอยออกจากงานช่วงนี้
‎ทุกคนเหนื่อยล้า อิดโรย
‎หมดสภาพกันถ้วนหน้า
‎สวัสดีครับ ผมคาร์สัน ‎ขณะนี้อยู่ภายนอกบริเวณงานวู้ดสต็อก
‎คอนเสิร์ตยังไม่จบ
‎แต่ก็อย่างที่เห็น รถเริ่มเรียงแถวกันออกมาแล้ว
‎ผู้คน รถยก ต่างก็พากันทยอยออกจากงาน
‎จะไปไหนครับ งานยังไม่จบเลย
‎- กลับบ้านครับ ‎- ทำไมล่ะ
‎- เหม็นไม่ไหว ‎- โสโครกเกิน
‎พวกเราเหนื่อยมากครับ ร้อนจนทรุด
‎พอถึงวันอาทิตย์ คนก็หมดความอดทนแล้ว
‎น่าจะหมดเงินกันด้วยแหละ
‎เพราะยังมีเรื่องที่พ่อค้าแม่ค้าฟันราคากันหัวแบะ
‎(พิซซ่าร้อนๆ)
‎ร้านค้าหลายเจ้าของหมด
‎พวกที่ยังมีของเหลืออยู่ ‎ก็เลยตั้งราคากันตามใจชอบ
‎ทุกอย่างแพงหมด ‎แต่ก็เป็นราคาที่จ่ายกันที่อื่นอยู่แล้ว
‎ก็ต้องจ่ายสิครับ ของยังมีอยู่นะ
‎น้ำเปล่าจากขวดละสี่ห้าดอลลาร์
‎ขึ้นมาเป็น 12 ดอลลาร์ในวันที่สาม
‎(ออฟฟิศฝ่ายผลิต)
‎เริ่มมีพลังงานลบๆ
‎เกิดขึ้นในหมู่ผู้คนในวันอาทิตย์
‎สิ่งเดียวที่คนยังรออย่างมีความหวัง
‎ก็คือข่าวลือที่บอกต่อกันมาได้สองสามวัน
‎ว่าจะมีการปิดงานวู้ดสต็อกอย่างสุดพิเศษ
‎ตกลงได้รึยังครับว่าจะให้ใครปิดงาน
‎เร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์สจะขึ้นเล่นเป็นวงสุดท้าย
‎และจะเป็นวงปิดงานในคืนวันอาทิตย์
‎เรากำลังวางแผนโชว์ปิดงานอยู่
‎ตอนนี้ขอเก็บไว้เป็นเซอร์ไพรส์ก่อนละกัน
‎มีข่าวลือว่า
‎จะมีอีกวงขึ้นแสดงหลังเร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์ส
‎ผมก็เดินถามคนโน้นคนนี้
‎ปรากฏว่าข่าวลือที่ว่าก็คือพรินซ์จะขึ้นเล่น
‎ผมได้ยินว่ากันส์แอนด์โรเซส ‎จะกลับมาเล่นหลังจากที่หายไปนาน
‎แม้แต่พนักงานในออฟฟิศ ‎ยังพยายามเดากันว่าใครจะมาเล่น
‎มีคนลือว่าอาจเป็นบ็อบ ดีแลน
‎มีคนลือว่าบ็อบ ดีแลนจะมาเล่นเหรอ
‎เดอะเกรตฟูลเดด
‎เดอะโรลลิงสโตนส์
‎ได้ยินคนลือกันว่าไมเคิล แจ็กสันจะมาบ้างละ
‎ก็นับว่าเป็นแรงจูงใจให้คนอยู่ ‎จนถึงตอนจบที่แสนขมขื่นได้
‎(16:15:57 น.)
‎(16:15:58 น.)
‎(16:15:59 น.)
‎(16:16:00 น.)
‎(16:16:01 น.)
‎บ่ายวันอาทิตย์ ฝูงคนเริ่มจะคึกคัก
‎เราเลยพยายามคุมบรรยากาศให้ชิลๆ
‎ซึ่งจิวเวลเหมาะที่จะขึ้นเล่นตอนนั้นมาก
‎(แต่งงานกับผมนะ จิวเวล)
‎เราอยู่ที่งานวู้ดสต็อกกันค่ะ ทุกคน
‎ตอนอยู่หลังเวที ฉันพยายามเดาอารมณ์คนดู
‎พยายามคิดว่าจะเล่นเพลงอะไรดี
‎มีทั้งหมด 13 เพลงนะ
‎คิดว่าจะผสมผสานเพลงแบบไหนดี
‎ที่จะพยายามดึงสมาธิของคนดูได้
‎มีใครพูดเรื่องโคลนรึยัง
‎ทุกคนโดนหมดแล้ว
‎เชอริล โครว์โดนแซวเรื่องโคลนไปแล้ว
‎- แค่ฟังผ่านๆ ไปนะ ‎- เธอไม่เคยฟังผ่านๆ
‎ใช่
‎จิวเวล
‎(จิวเวล)
‎เรากลับไปประจำที่รั้วกั้น ผมคิดว่าในตอนนั้น…
‎ผมใกล้จะหมดความอดทนเต็มทีแล้ว
‎เฝ้ารอเวลาที่จะได้ขึ้นรถบัสกลับบ้านกันซะที
‎ตอนที่จิวเวลขึ้นแสดง ‎บรรยากาศก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
‎บรรยากาศเริ่มจะเปลี่ยนจริงๆ
‎ไม่รู้จะอธิบายยังไงเหมือนกัน
‎แต่รู้สึกเหมือนว่า ‎ผู้คนอาจจะสร้างความวุ่นวายขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้
‎เหมือนมีพลังงานแปลกๆ ที่คาดเดาไม่ได้คุกรุ่นอยู่
‎ท่าไม่ดีแล้ว ต้องรีบออกไปจากที่นี่
‎และนั่นก็คือจิวเวลครับ
‎เราตรงไปขึ้นรถบัสที่จอดอยู่หลังเวที
‎เดินต่อไปครับ เดินต่อไป อย่าหยุด
‎ขอที่ให้เธอเดินหน่อย
‎แล้วก็รู้สึกว่า "โห ลำบากเหมือนกันนะเนี่ย"
‎แล้วเราก็ออกไป
‎เราสัมผัสได้ถึงอารมณ์โกรธของผู้คน
‎ตอนนั้นไม่ใช่แค่ฮอร์โมนเพศชายที่แผลงฤทธิ์แล้ว
‎ผมคิดว่าทุกคนรู้สึกโกรธกันจริงๆ
‎พวกเด็กๆ เริ่มจะโมโหกัน
‎พวกเขาถึงจุดที่ทนไม่ไหวเพราะขยะ ‎อากาศที่ร้อน และค่าใช้จ่ายที่แพงหูฉี่
‎และอยากหาทำอะไรสักอย่าง
‎ทางเข้าประตูนรก
‎ถ้าเป็นสมัยนี้ คนคงจะด่างานเละ
‎ผ่านทางติ๊กต็อก สแนปแชต อินสตาแกรม
‎แต่สมัยนั้นมันยังไม่มีช่องทางพวกนี้
‎ไม่มีอะไรที่เด็กๆ พวกนั้นจะทำได้เลย ‎นอกจากหันไปเล่นงานพวกผู้จัดกับสถานที่
‎เริ่มทำลายกำแพงแล้ว
‎ไม่น่าเชื่อเลยว่ะ
‎ทำลายกำแพงซะ
‎ทำลายกำแพง
‎เอาเลย ทำลายกำแพงแม่งให้หมด
‎วู้ฮู้!
‎ประวัติศาสตร์ต้องจารึกโว้ย ‎ประวัติศาสตร์ต้องจารึก
‎วู้ฮู้!
‎พวกเขาหมดความอดทนแล้ว
‎พวกเด็กๆ ฟิวส์ขาด
‎(18:35:30 น.)
‎(18:35:31 น.)
‎(18:35:32 น.)
‎(18:35:33 น.)
‎(18:35:34 น.)
‎มีคนที่คอยวิพากษ์วิจารณ์อยู่เหมือนกัน
‎บอกว่าเราจัดการเรื่องการจราจรไม่ได้หรอก
‎ซึ่งเราทำได้
‎บอกว่าการรักษาความปลอดภัย ‎เอาไม่อยู่หรอก ซึ่งเราเอาอยู่
‎แล้วตอนนี้บางคนก็ว่าเราเก็บกวาดไม่ได้หรอก ‎แต่เราทำแน่
‎คืนวันอาทิตย์มีการแถลงข่าวครั้งใหญ่
‎ไม่รู้จะหาคลิปได้มั้ย
‎"ทุกอย่างราบรื่นมาก เด็กๆ ทำตัวดี ‎เหลือเชื่อมากเลย เพอร์เฟ็กต์"
‎เราพอใจมากครับ ทุกอย่างเรียบร้อย ‎ไม่มีเหตุการณ์ยุ่งยากอะไรทั้งนั้น
‎เอ่อ ไม่ทราบว่ารู้รึยังครับว่า ‎คนพังกำแพงบางส่วนลงมาแล้ว
‎ผมว่ากำแพงด้านนอก ‎น่าจะดูเหมือนของที่ระลึกสุดเจ๋ง
‎คนคงอดใจไม่ไหว ก็เลยต้องพังกำแพงละมั้ง
‎เพื่อจะเอาชิ้นส่วนของวู้ดสต็อกกลับบ้าน
‎ผมเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ผมคุยกับคนมามากพอ
‎ผมรู้ว่าพวกนั้นตอแหลกันหมด
‎เราประมาณการว่ามีคนเหลืออยู่ในพื้นที่ ‎ประมาณ 150,000 คน
‎ที่ยังคงสนุกกันอยู่
‎นายกเทศมนตรีก็อยู่ด้วย ‎แสดงความยินดีกันยกใหญ่
‎ตอนนั้นผมรู้สึกดีมากๆ
‎เหมือนเรากำลังประกาศ ‎ถึงความสำเร็จก่อนกำหนด
‎ผมว่ามันเป็นงานคอนเสิร์ตที่ตื่นเต้นและน่าจดจำ ‎สำหรับทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
‎ทุกคนที่คอยรายงานข่าว ‎และชุมชนของเราทั้งหมด
‎ผมจำได้ว่ามีคนถามว่า ‎"รู้สึกยังไงบ้าง งานจบลงจนได้"
‎ผมว่า "ยังไม่จบ เหลืออีกสามชั่วโมง"
‎ผมมั่นใจว่าทุกอย่างจะราบรื่น
‎ผมอยากขอใช้โอกาสนี้เชิญไมเคิล
‎ให้กลับมายังเมืองของเราอีก ‎เรายินดีที่จะให้การต้อนรับคุณอีกครั้ง
‎กับดนตรีร็อกแอนด์โรลที่ใจกลางรัฐนิวยอร์กแห่งนี้
‎พวกข้าราชการในพื้นที่รีบเชิญเรากลับไปอีก
‎มันเป็นงานที่น่าทึ่งที่สุด
‎ขอบคุณนะครับ ส่วนใหญ่พวกคุณทำตัวดีมาก ‎ซึ่งเราต้องขอขอบคุณมากเลย
‎ผมเดินออกมาจากตรงนั้นโดยที่รู้สึกดีสุดๆ
‎(19:45:30 น.)
‎(19:45:31 น.)
‎(19:45:32 น.)
‎(19:45:33 น.)
‎(19:45:34 น.)
‎วู้ดสต็อก 99 พายุกำลังจะเข้า
‎ไมเคิลกับจอห์นเป็นพวกโลกสวย
‎เพราะงั้นสำหรับพวกเขา ‎ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องดีทั้งนั้น
‎แต่เราทุกคนกลัวกันมาก ‎เพราะเราเห็นแล้วว่าหายนะมันหน้าตาเป็นยังไง
‎เมื่อคืนก่อน
‎แต่คอนเสิร์ตก็จะดำเนินต่อไป
‎เราเลยหวังว่าคนสติดีจะมีจำนวนมากกว่าอีกพวก
‎(เร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์ส)
‎ชิลลี่เป็ปเปอร์สโชว์ตามแบบฉบับของตัวเองเลย
‎บ้าสุดติ่ง
‎เราจวนจะได้ออกไปแล้ว เห็นเส้นชัยอยู่รำไร
‎แค่ต้องผ่านเร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์สไปให้ได้
‎ฟลีโป๊แบบล่อนจ้อนเลย
‎และถ้าจำไม่ผิด
‎มีคนดูหลายคนที่โป๊ล่อนจ้อนเหมือนกัน
‎ชิลลี่เป็ปเปอร์สน่ะเหรอ
‎ความทรงจำค่อนข้างเลือนราง
‎ตอนนี้คือรู้สึกเหมือนอยู่ในสงครามแล้ว
‎ประมาณว่า "นี่เราก็ผ่านอะไรมาเยอะ"
‎คืนวันอาทิตย์ ฉันอยู่ที่ออฟฟิศฝ่ายผลิต
‎เร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์สยังเล่นอยู่
‎ที่ผ่านมาเราน่าจะได้นอนกันรวมแล้วสี่ชั่วโมง
‎ก็เลยเหนื่อยกันมาก
‎สลบกันหมดเลย
‎ทำงานหนักกันมาอย่างยาวนาน
‎ผมเหนื่อยมาก
‎ผมอยู่ในออฟฟิศ ห้อยวิทยุสื่อสารไว้รอบคอ
‎จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงจากช่องโปรดิวเซอร์
‎ช่องที่มีไมเคิล แลงกับจอห์น แชร์
‎ทุกคนขึ้นมาบนเวที ได้ยินมั้ย
‎พวกเขาจะแจกเทียน 100,000 เล่ม
‎แม่งเอ๊ย
‎โห
‎ผมกับเจ้านายมองหน้ากันแล้วแบบ…
‎ไมเคิลเป็นคนต้นคิดเรื่องเทียน
‎เข้าใจตรงกันนะ ไมเคิลเป็นคนจัดแจง
‎ผมแทบไม่รู้เรื่องอะไรเลย
‎เราวางแผนจะให้ทำเป็นทะเลแสงเทียน
‎ตอนใกล้จบคอนเสิร์ตของวงชิลลี่เป็ปเปอร์ส
‎เหตุกราดยิงที่โคลัมไบน์เพิ่งเกิดขึ้นไม่กี่เดือนก่อน
‎ปัญหาเรื่องความรุนแรงจากอาวุธปืน ‎เพิ่งจะกลายเป็นเรื่องที่คนให้ความสนใจ
‎ในชุมชนอเมริกัน
‎ก็เลยมีความคิดที่จะให้งานนี้ ‎มีจุดประสงค์เพื่อต่อต้านความรุนแรงจากอาวุธปืน
‎ไอเดียก็คือจุดเทียนให้ค่ำคืนสว่างไสวในตอนจบ
‎จบงานนี้ด้วยแสงสว่างจากแสงเทียน
‎ที่จะเป็นการแสดงเชิงสัญลักษณ์
‎ของคนรุ่นใหม่ที่ออกมาพูดถึง ‎ปัญหาความรุนแรงจากอาวุธปืน
‎ผมไม่รู้เรื่องแผนที่จะทำทะเลแสงเทียนเลย
‎ผมก็เลยตะโกนใส่วิทยุกลับไปว่า
‎"ไม่ได้นะ หน่วยดับเพลิงไม่อนุญาต"
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่…
‎แล้วจอห์น แชร์ก็บอกให้ผมหุบปาก ‎แล้วออกไปจากช่องนั้นซะ
‎คนดูสงบดี ทุกอย่างโอเค ไม่ต้องห่วงทางนี้
‎ที่น่าขำก็คือพวกคุณยึดของ ‎ที่อาจทำให้เกิดไฟไหม้ไปตั้งหลายวัน
‎แต่ตอนนี้กลับอยากทำในสิ่งตรงกันข้าม ‎แล้วขอให้คนจุดเทียนเนี่ยนะ
‎ผมยืนอยู่ตรงข้างเวที
‎ตูดเปล่าเปลือยของฟลี ‎อยู่ห่างจากผมประมาณสามเมตร
‎ห่างแค่สามเมตรจริงๆ
‎แล้วก็เริ่มเล่นเพลง "อันเดอร์เดอะบริดจ์"
‎แล้วจู่ๆ
‎ก็มีทะเลแสงเทียนที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
‎มันเป็นหนึ่งในฉากที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็นเลย
‎แสงเทียนกระจายไปทั่วทั้งกลุ่มคนดู
‎คนเป็นแสนๆ
‎ตอนนั้นรู้สึกเหมือนงานวู้ดสต็อกยุคแรกมาก ‎ที่มีบรรยากาศของสันติภาพ
‎ความสุข ความสามัคคีของผู้คน
‎สันติจ้ะ สันติ
‎แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น
‎การแจกไฟให้กับผู้ชม
‎ที่ได้รับการปฏิบัติเยี่ยงสัตว์มาเป็นเวลาสามวัน
‎ไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉลาดเลย
‎ผมเห็นอะไรสักอย่างในที่ไกลๆ ที่ดูเหมือนไฟไหม้
‎เราหันมามองหน้ากันเลย ‎อารมณ์แบบว่า "ท่าไม่ดีซะแล้ว"
‎นี่หน่วยรักษาความปลอดภัยเวทีตะวันออกพูด ‎หยุดเล่นคอนเสิร์ตเดี๋ยวนี้
‎ผมอยู่ข้างเวที
‎รู้สึกกังวลมาก
‎เรื่องแรกเลยคือผมกลัวว่าจะมีคนบาดเจ็บ
‎เรื่องที่สองคือผมรู้ว่านี่จะต้องเป็นข่าวแน่ๆ
‎ขอต้อนรับกลับสู่รายการฟิฟทีนฟิฟทีนไลฟ์
‎เกิดเหตุไฟไหม้ขึ้นบริเวณเวทีหลักครับ
‎คอนเสิร์ตถูกสั่งให้หยุดทำการแสดงไปเมื่อครู่ ‎ไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่
‎เป็นเทศกาลที่มีแต่ความสุดติ่งตั้งแต่วันแรก
‎เรียกรถดับเพลิงมาด่วนเลย
‎ไฟไหม้ใหญ่ครั้งนี้แหละที่ผมเป็นห่วง
‎เพราะถ้าไม่สามารถควบคุมเหตุแบบนี้ได้ ‎มันอาจนำไปสู่ความวุ่นวายยิ่งขึ้นไปอีก
‎ใจเย็นๆ ก่อน เราไม่อยากให้…
‎เรามีหน่วยดับเพลิงอยู่ในพื้นที่
‎ไมเคิลกระโดดลงจากเวทีเพื่อไปที่สถานีดับเพลิง
‎ส่วนผมก็ตัดสินใจขึ้นไปบนเวที
‎นี่ไม่ใช่การแสดงนะครับ มีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆ
‎หน่วยดับเพลิงจะต้องนำรถดับเพลิงเข้ามาในพื้นที่
‎เพื่อทำการดับเพลิง ดังนั้นโปรดให้ความร่วมมือ…
‎ไมเคิลวิทยุมาบอกผมว่า ‎พวกหน่วยดับเพลิงไม่ยอมมา บอกว่ากลัว
‎เดี๋ยวก่อน กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ
‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคนพวกนั้นไม่อยากออกไป
‎ผมบอกว่าเดี๋ยวผมไปด้วย
‎ผมบอกให้พวกมันไปตายซะ
‎นี่มันหน้าที่คุณนะ
‎มีไฟไหม้อยู่ตรงนั้น
‎ไปดับไฟสิวะ
‎ตอนนั้นผมคุยกับแอนโทนี่ คีดิสอยู่หลังเวที
‎ผมบอกเขาว่าช่วยทำให้คนดูสงบหน่อยได้มั้ย
‎แต่เขาบอกว่า "คนดูไม่ฟังผมหรอก ‎ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรถึงจะช่วยได้"
‎โห เหมือนหนังเรื่องกองทัพอำมหิตเลยตอนนี้
‎เอาอีกมั้ยล่ะ เอาอีกมั้ย
‎เอาเลย
‎เพลงแรกที่เขาเล่นช่วงอังกอร์ ‎เป็นเพลงที่รำลึกถึงจิมมี่ เฮนดริกซ์
‎"ไฟร์"
‎พอวงชิลลี่เป็ปเปอร์สเริ่มเล่น
‎ก็เริ่มเห็นไฟไหม้ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด
‎ไหน ขอพี่เล่นไฟในตัวหน่อยนะ น้อง
‎แล้วก็โผล่มาอีกกอง แล้วก็อีกกอง
‎เร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์ส
‎วงเร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์สเล่นจนจบ
‎แล้วทุกคนก็ตั้งตารอดู "โชว์ศิลปินพิเศษ"
‎เอาอีก เอาอีก
‎ตอนนั้นเราตื่นเต้นสุดๆ
‎แต่แล้วก็… แป่ว โชว์จบแล้วจ้ะ
‎หวังว่าทุกคนจะสนุกกันนะ
‎พวกเราสนุกกันมาก ‎และดีใจมากที่พวกคุณมากันที่นี่
‎กลับบ้านกันอย่างปลอดภัยนะครับ
‎แล้วพบกันใหม่ครับ
‎ตอนนี้คอนเสิร์ตจบ อารมณ์ไม่จบ ‎ผู้คนยังมีพลังพลุ่งพล่านและรู้สึกผิดหวัง
‎สิ่งเดียวที่พวกเขาทำคือเปิดวิดีโอจิมมี่ เฮนดริกซ์
‎บนจอใหญ่
‎ผมว่ามันคือการจุดไม้ขีดก้านสุดท้าย ‎และปาลงไปในกองน้ำมันที่พร้อมลุกไหม้
‎ทุกคนของขึ้นกันหมด
‎ฝูงชนคิดว่ามันคือสัญญาณ ‎ให้ลงมือเผาทุกสิ่งทุกอย่าง
‎เผาแม่งให้หมดเลยโว้ย
‎จุดไฟเผาแม่งเลย
‎หยิบอะไรได้ก็โยนเข้ากองไฟหมด
‎เอาไม้มาอีก
‎มันน่ากลัวเพราะฉันเห็นคนเริ่มทำตามๆ กัน ‎เหมือนกับเป็น…
‎จิตวิทยาหมู่ฝูงชนโกรธคลั่ง
‎คนที่ปกติแล้วไม่ทำอะไรแบบนี้แน่นอน
‎ก็เอากับเขาด้วย ‎เข้าร่วมกระทำการวินาศสันตะโรนี้ด้วย
‎แล้วมันก็ลามไปเหมือนไฟลามทุ่ง
‎ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้ม
‎ไฟไหม้ทั่วไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นแต่ไฟ
‎หลังจากนั้นคือความโกลาหลเลย
‎โอ้เมื่อมีไฟ ไฟ ไฟ ลุกขึ้นแจ่มจ้า
‎- เฮนดริกซ์เล่นดนตรีขณะที่โรมลุกเป็นไฟ ‎- โอ้ พระเจ้า
‎ไม่รู้ว่ามองเห็นกันรึเปล่า ‎แต่ข้างหลังฉัน ท้องฟ้าเป็นสีส้ม ควันเยอะมาก
‎- ครับ ‎- บ้าคลั่งมากๆ ค่ะ
‎รู้สึกเหมือนตื่นตระหนก
‎ผมจำได้ว่าเห็นพวกผู้ช่วย ‎วิ่งออกมาจากรถเทรลเลอร์ฝ่ายผลิต
‎แล้วโยนจอมอนิเตอร์กับแผงควบคุม ‎เข้าไปในรถตู้ 15 ที่นั่ง
‎เหมือนฉากการล่มสลายของฮานอยเลย
‎- เราจะออกไปจากที่นี่ครับ ‎- ค่ะ
‎- ได้เวลาไปกันแล้ว ‎- ต้องไปแล้ว
‎มันเริ่มจะรุนแรง…
‎ทุกคนบอกว่าพอกันที ไปเหอะ
‎แล้วก็ขนพวกเราขึ้นรถบัสไปเลย
‎ทุกคน รีบหน่อย ไปกันเร็ว
‎ออกไป
‎ยังมีข่าวให้ทำอีกเยอะ แต่พวกเขาบอกว่า
‎"เราจะไม่เอาความปลอดภัยของทุกคนมาเสี่ยง ‎เราต้องออกไปจากที่นี่"
‎ลาก่อน วู้ดสต็อก 99 ‎และอาจจะขอลาตลอดชาติเลยนะ
‎เราอยู่บนถนนที่เป็นทางที่ออกจากงาน
‎ไปอีกหน่อย
‎ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ‎แล้วเราก็เห็นตอนที่ขับผ่าน…
‎แม่เจ้า
‎- เฮ้ย นี่มัน… ‎- ถ่ายวิดีโอไว้มั้ย
‎พระเจ้า
‎ผมคิดว่า "เอาแล้ว ‎เดี๋ยวต้องมีข่าวแน่ๆ ต้องไปถ่ายไว้"
‎ผมรีบลงจากรถมาอย่างเร็วเลย
‎เรากำลังเข้าไปในพื้นที่นะครับ ‎ไฟไหม้ทั่วไปหมดเลย ดูสิ
‎ใกล้เข้าไปแล้วครับ
‎ผมเริ่มวิ่งเข้าไปที่จุดเกิดเหตุ
‎ทุกคนพยายามวิ่งออกมา ‎แต่เราพยายามวิ่งเข้าไป
‎ผมไม่รู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‎เฮ้ย ถ่ายไว้
‎ชักจะวุ่นวายกันไปใหญ่แล้ว
‎เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย
‎นี่มันเหมือน… ไม่รู้สิ เรื่องวัยเยาว์อันสิ้นสูญละมั้ง
‎คนพากันผลักเสาไฟกันใหญ่เลยค่ะ
‎เห็นชัดเลยว่าพยายามจะพังเสานั่น
‎ผมว่าเสากำลังจะล้มนะ
‎เริ่มได้ยินเสียงโครงสร้างหักดังเอี๊ยดๆ
‎ระวังนะ เสาจะล้มแล้ว
‎ไม่
‎โอ๊ย ตายแล้ว
‎คนห้อยโหนกันอยู่บนเสาลำโพง
‎เหมือนในพิภพวานรเลย
‎พอกลายเป็นส่วนหนึ่งของฝูง
‎พฤติกรรมก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์
‎และคนพวกนั้นทั้งหมด
‎ก็ทำตัวเหมือนสัตว์เดรัจฉาน
‎พวกแม่งขูดรีดเอาแต่เงินจากพวกเรา ‎พวกเราก็เลยโมโหไง
‎จลาจลยุค 90 หยุดไม่ได้หรอก
‎เอาเฮลิคอปเตอร์ออกไป ‎ทำคนแตกตื่นวุ่นวายกันหมดแล้ว
‎เราเฝ้าดูเหตุการณ์จากหอควบคุมการบิน
‎เรียกคนออกมา
‎ต้องทำให้พื้นที่ปลอดภัยก่อน ‎ถึงจะส่งบุคลากรทางการแพทย์เข้าไปได้
‎ตอนนั้นมันกลายเป็นสถานการณ์ฉุกเฉินไปแล้ว
‎ผมคิดว่าคงมีผู้เสียชีวิต
‎คงมีคนโดนเหยียบหรือโดนทำร้ายจนตายแน่ๆ
‎หลายชีวิตกำลังเสี่ยงตาย
‎ขอกำลังเสริมด่วน
‎ที่นี่กำลังโดนโจมตี
‎รีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลย
‎ออฟฟิศฝ่ายผลิตเริ่มวิทยุหาเราถี่ๆ บอกว่า
‎"เตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ‎เตรียมทำแนวกั้นไว้ให้ดีๆ"
‎แก๊งเด็กจลาจลพวกนี้เริ่มจะเบื่อเต้นรอบกองไฟ
‎หน้าเวทีตะวันออกแล้ว
‎และตัดสินใจที่จะแผ่กระจาย ‎ความโหดเหี้ยมและความแค้นคลั่ง
‎ไปยังบริเวณจัดงานส่วนที่เหลือ
‎ซึ่งบริเวณเต็นท์ร้านค้าตกเป็นทางผ่านพอดี
‎(เต็นท์ร้านค้า)
‎อยู่ที่นี่แหละ อยู่ที่นี่ต่อไป
‎พอเราเริ่มได้รับสายวิทยุแตกตื่นมากๆ เข้า
‎ผมกับทีมงานก็เดินออกไปหา ‎เต็นท์ร้านค้าใหญ่สองเจ้า
‎บางเจ้าถือเงินสดอยู่ ‎60,000 หรือ 70,000 ดอลลาร์
‎เป็นยังไงกันบ้างครับ
‎- ปลอดภัยกันดีใช่มั้ยครับ ‎- ครับ
‎เราสั่งให้ร้านค้าทุกเจ้าปิดไฟ
‎แล้วดึงผ้าใบลงมาคลุมหน้าร้านให้หมด ‎และให้อยู่กันเงียบๆ
‎เราสั่งปิดบริเวณเต็นท์ร้านค้าทั้งหมด
‎แน่นอนว่าเราพยายามจัดการกันอย่างสงบที่สุด
‎เพื่อไม่ให้ทุกคนแตกตื่น ‎ทั้งๆ ที่ในใจผมกลัวจนขี้จะแตกแล้ว
‎เราเริ่มได้ยินเสียงคนตะโกนเป็นจังหวะ
‎และเห็นเงาตะคุ่มเหมือนเมฆสีดำ ‎ที่ค่อยๆ คืบคลานบนถนนยางมะตอยมาทางเรา
‎ฝูงชนจำนวนมาก
‎ร้องเพลงของเรจอะเกนสต์เดอะแมชชีน
‎"ช่างแม่ง ฉันไม่ทำตามที่แกสั่งหรอก"
‎ช่างแม่ง ฉันไม่ทำตามที่แกสั่งหรอก
‎เชี่ยแล้วไง
‎ฟรี
‎ณ จุดนี้ มันเหมือนจิตวิทยาฝูงชน ‎สร้างความโกลาหลตามๆ กันอย่างไร้การควบคุม
‎คนหยิบกล่องซีดีเอาไปกันดื้อๆ
‎ผมก็ต้องเอาด้วยอยู่แล้ว ‎เพราะใครๆ เขาก็ทำกัน
‎ตรงกลางบริเวณเต็นท์ร้านค้า มีตู้เอทีเอ็มอยู่หกตู้
‎มีคนเห็นเข้าแล้วก็ทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก
‎มีคนตะโกนว่า "ตู้เอทีเอ็ม" ‎แล้วทันใดนั้นแหละ ทุกคนก็พุ่งเข้าไป
‎เงิน
‎เดี๋ยวนะ ตอนนี้กำลังพังตู้เอทีเอ็มกันแล้ว
‎โอ้ พระเจ้า
‎ในตอนนั้น อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้องกับงานวู้ดสต็อก
‎ตกเป็นเป้าที่คนพวกนั้นจ้องจะทำลาย
‎โอเค ผ่านมาได้แล้ว กำลังจะไปหา
‎ทุกคนที่ห้อยป้ายพนักงาน ‎และทุกคนที่เรารู้จักพากันทยอยมา
‎และขอซ่อนตัวในออฟฟิศ
‎วิทยุสื่อสารทั้งสี่ตัวของผมสายเข้ารัวๆ
‎พนักงานคนหนึ่งในออฟฟิศ ‎พยายามหาอะไรมากั้นประตูทั้งหมด
‎ทุกคนไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์นี้มันจะจบลงยังไง
‎ผมจำได้ว่าได้ยินเสียงเหมือนระเบิด
‎ไฟไหม้ตู้เทรลเลอร์หลายคันเลย
‎เราเห็นตู้เทรลเลอร์ไฟลุก
‎ก็เลยบอกกันว่า "รีบไปถ่ายเร็ว" ‎แล้วเราก็วิ่งไป
‎รถจอดเรียงกันเป็นแถว ‎แล้วรถแต่ละคันก็มีถังน้ำมัน
‎หรือถังโพรเพน อะไรสักอย่าง
‎ถ้าระเบิดขึ้นมา หลายคนบาดเจ็บแน่
‎เราได้ไปอยู่ข้างหน้าเลย แบบเห็นจะๆ
‎แล้วทันใดนั้น
‎แม่เจ้า
‎ระเบิดตู้ม
‎ตู้ม
‎เหมือนเกิดระเบิดขึ้นกลางพื้นที่จัดงาน
‎แล้วก็อีกลูก
‎เชี่ยแล้วไง ท่าไม่ดีแล้ว
‎ได้ยินที่พวกเราอยากพูดกันรึยังล่ะ ไอ้พวกเวร
‎นับคนให้ครบแล้วรีบเผ่นกันเหอะ
‎ไม่คุ้มเสี่ยงแล้วว่ะ
‎เหมือนกำแพงเมืองเยรีโคพังทลาย
‎ตอนนั้นแหละที่เราพูดว่า "เผ่นเหอะ"
‎ผมได้ยินเสียงระเบิด
‎แล้วผู้คนก็วิ่ง ครั้งนี้คือวิ่งกันจริงๆ
‎พอรู้ตัวอีกทีก็ ป้าบ โดนฟาดเข้าที่ท้องเต็มๆ
‎พอมองขึ้นไปก็เห็นผู้ชายใส่หน้ากาก
‎เร็วเข้า
‎กลับไปซะ เอาละ ถึงแล้ว
‎พวกเรา ตำรวจมาแล้ว
‎ออกมาเลย ปล่อยให้ตำรวจจัดการ
‎เดินเรียงแถวกันมาเหมือนพวกสตอร์มทรูปเปอร์
‎ถือกระบองอันใหญ่ยาวกับเกราะ
‎ผมก็แบบ "อ้าว เชี่ย"
‎ตำรวจกำลังจัดการอยู่
‎มารวมกลุ่มแล้วออกไปจากที่นี่กันเหอะ
‎ไมเคิล… ไม่เคยแสดงท่าทีตระหนกตกใจเลย
‎แต่ฉันรู้ว่าเขาตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแน่ๆ
‎ฉันเดินตามเขาออกไป ‎นึกว่าเขาคงจะไปสอบถามสถานการณ์
‎กับกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิ
‎ผมเดินออกไปช่วงที่สถานการณ์กำลังเดือด ‎เพื่อซึมซับบรรยากาศ
‎ผมคิดว่ามันเป็นตอนจบที่เลวร้าย ‎ของสุดสัปดาห์ที่ดีงาม
‎และคิดว่าคงได้เก็บกวาดกันใหญ่โตแน่นอน
‎เขาเดินมาที่เต็นท์ร้านค้า
‎ก่อนหน้านั้น ช่วงหลายอาทิตย์ ‎ที่เราอยู่ที่นั่น ผมไม่เคยเห็นเขาเลย
‎ผมก็พูดในใจว่า "โอ้ พระเจ้า ไมเคิล แลงนี่ ‎ผมคอลิน สเปียร์นะครับ
‎ผมอยากเจอคุณมานานแล้ว"
‎แต่เขาก็แค่เดินดูเศษซากรอบๆ แค่นั้นแหละ
‎ไม่มีการทักทายหรือถามไถ่ว่า "ทุกคนโอเคมั้ย"
‎เหมือนเขาไม่ได้สนใจไยดีอะไรเลย
‎มันเป็นเรื่องน่าผิดหวังมากที่งานจบลงแบบนั้น
‎แต่เรื่องมันก็เป็นแบบนั้นแหละ ทำไงได้
‎มัน… มันน่าเศร้ามากนะ ‎เพราะมันรู้สึกเหมือนนี่คือครั้งสุดท้าย
‎จะไม่มีวู้ดสต็อกครั้งต่อไปอีกแล้ว
‎ไมเคิลคะ ไมเคิล
‎พิลาร์ อย่ามายุ่งน่ะ
‎เป็นวิธีการแก้ปัญหาที่สันติมากค่ะ
‎เยี่ยมจริงๆ
‎ฉันว่ามันเหมือน…
‎เหมือนว่านี่คือ… จุดจบ
‎(วันจันทร์)
‎(เจ้าหน้าที่ตำรวจรัฐ)
‎หกโมงครึ่งในตอนเช้า
‎พิลาร์บอกว่า "แม่คะ แม่ มาดูอะไรนี่เร็ว"
‎ฉันก็ขึ้นรถไปกับลูก แล้วก็ขับวนดูรอบๆ
‎โอ้ พระเจ้า
‎เหมือนพื้นที่สงครามเลย ‎ขยะกับควันไฟคลุ้งไปหมด
‎แล้วเราก็มาถึงบริเวณรถเทรลเลอร์พ่วง 12 คัน
‎ฉันพูดกับลูกว่า "พิลาร์ นี่ไงล่ะ งานวู้ดสต็อก 99
‎เป็นตอตะโก ไม่เหลือซาก"
‎นี่คือคุณดุ๊ก เดฟลิน ‎ที่เป็นส่วนหนึ่งของงานนี้มาตั้งแต่ปี 69
‎เช้านี้รู้สึกอย่างไรบ้างคะ
‎มีความอัปรีย์เกิดขึ้นกับหลายอย่างที่นี่
‎พอจบเรื่องนี้แล้ว ‎ผมคิดว่าวู้ดสต็อกคงต้องปิดตำนานแล้วละ
‎มัน… มันน่าหดหู่ใจมาก ‎แต่ผมพูดอะไรมากไม่ได้หรอก
‎พอมาเช้าวันจันทร์ ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่ว
‎พวกนักข่าวก็เลยแห่มากัน
‎(เฮทเธอร์)
‎ตอนนั้นไม่มีโทรศัพท์มือถือ
‎เรารู้ว่าพ่อแม่ต้องสติแตกกันแน่ ‎เพราะต้องเห็นข่าวในทีวี
‎มีการจลาจลเกิดขึ้น โกลาหลมากเลยค่ะ
‎เราเห็นหลายคนระเบิดข้าวของ ‎จุดไฟ เห็นคนกระโดดข้ามกองไฟ
‎ขว้างปาข้าวของ ป่าเถื่อนกันมากเลยค่ะ
‎คนบ้าเยอะมาก
‎ถ้าจัดงานวู้ดสต็อกอีก จะไปอีกมั้ย
‎ไปสิคะ ไปแน่นอน ไม่ต้องถามเลย
‎มันคงฟังดูตลกนะ ‎ถึงมันจะเป็นประสบการณ์ที่น่ากลัวสำหรับฉัน
‎แต่มันก็สนุกมาก
‎ฉันได้ดูคอนเสิร์ตของวงที่ฉันรัก
‎มันเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดครั้งหนึ่งในชีวิตจริงๆ
‎มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิตผม ‎ถึงจะผ่านมาแล้ว 22 ปี
‎ผมก็ยังคิดว่าตอนนั้นเป็นช่วงที่สนุกที่สุด
‎(กล้าเข้าไว้ นี่คือวู้ดสต็อก)
‎ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรทั้งนั้น ‎ผมจะทำตามใจตัวเองยังไงก็ได้
‎เหมือนสภาวะที่ไร้กฎเกณฑ์โดยแท้จริง
‎ผมได้สัมผัสประสบการณ์ที่สนุกที่สุดในชีวิต ‎ในตอนนั้น มันเหมือนกับว่า "โห…"
‎ผมดีใจที่ได้มีประสบการณ์นี้ ‎ได้มีเรื่องเล่าสนุกๆ เป็นรสชาติของชีวิต
‎มันคือความอิสระโดยแท้จริง ‎ที่ไม่ได้มาพร้อมกับความรับผิดชอบ
‎ซึ่งผมคิดว่ามันอันตรายมาก
‎เรานึกว่าจะได้สรุปงานกัน
‎รายงานคนที่ต้องรายงาน เขียนข่าวที่ต้องเขียน
‎แต่แล้วก็เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
‎ตอนนี้คนทั้งโลกก็รู้แล้วว่า ‎งานนี้มันหายนะขนาดไหน
‎รูปภาพว่อนไปทั่ว
‎วู้ดสต็อก 99 สุดสัปดาห์แห่งดนตรีร็อกแอนด์โรล ‎ในอัพสเตทนิวยอร์ก…
‎กลายเป็นความวินาศสันตะโรเมื่อคืนนี้ ‎เมื่อเหล่าแฟนๆ ทำลายเต็นท์ อุปกรณ์คอนเสิร์ต
‎และรถพ่วงขายอาหาร…
‎งานวู้ดสต็อก 99 ถูกบดบังด้วยควันไฟ…
‎แผงร้านค้าถูกปล้นสะดม เสาไฟถูกล้ม
‎เมื่อการเฉลิมฉลองดนตรีร็อกแอนด์โรล ‎กลับกลายเป็นเหตุการณ์จลาจล
‎วันรุ่งขึ้น เราไปที่ออฟฟิศ
‎แล้วเราก็ต้องเซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูล
‎ห้ามให้ใครพูดกับสื่อหลังเหตุการณ์นั้น
‎"งานที่เริ่มขึ้นด้วยสันติภาพ ความรัก และดนตรี ‎กลายสภาพเป็นความโกลาหล
‎ที่งานวู้ดสต็อก 99"
‎คนก็เห็นกันไปหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ‎ยังมีอะไรที่แย่กว่านั้นอีกเหรอ ถึงห้ามพูด
‎ทุกคนต่างคิดหาเหตุผลกันเองว่า ‎มันเกิดอะไรขึ้นและทำไมถึงเกิดขึ้นได้
‎ข่าวลือแพร่สะพัดเหมือนไฟลามทุ่ง
‎ผมสงสัยมาตลอดเลยว่าพวกคณะผู้จัดงาน
‎อยู่มาจนถึงวันอาทิตย์แล้วพูดว่า
‎"จริงๆ แล้วงานนี้ก็คือ
‎เทศกาลดนตรีร็อกสุดยิ่งใหญ่ ‎ที่บริหารจัดการได้ค่อนข้างดี
‎ไม่ใช่งานวู้ดสต็อก"
‎แต่จู่ๆ ก็เกิดเรื่องในคืนวันอาทิตย์
‎ทำให้กลายเป็นเหตุการณ์โกลาหลแบบวู้ดสต็อก
‎ที่อาจจะเพื่อเพิ่มยอดขายสินค้า
‎หลังงานจบรึเปล่า
‎ไร้สาระน่ะ ไร้สาระมาก…
‎ไม่จริงเลยสักนิด
‎เพื่อจัดการแถลงข่าวภายในสหัสวรรษนี้…
‎เช้าวันจันทร์ ‎พวกเขาจัดงานแถลงข่าวครั้งสุดท้าย
‎ผู้จัดงาน ไมเคิล แลง
‎สวัสดีครับ
‎จริงๆ แล้วไม่ควรมี ‎งานแถลงข่าวตอนเช้าวันจันทร์
‎ก็รู้ๆ กันอยู่
‎มันเสี่ยงมากเลยนะ
‎แบรนด์วู้ดสต็อกกำลังแย่ขั้นหนัก
‎ผมเดินดูสถานการณ์อยู่จนถึงตีห้าครึ่งเมื่อเช้านี้
‎ผมเห็นคนกลุ่มเล็กๆ
‎เดินไปทั่ว จุดไฟเผา ยั่วยุผู้คน
‎แต่ผมจะไม่โทษกลุ่มคนดูเหล่านี้ในเรื่องชั่วๆ ที่…
‎ขอโทษที่ต้องพูดคำหยาบนะ ‎เรื่องที่คนจัญไรไม่กี่คนทำ
‎หลักๆ ก็คือพวกเขาไม่ยอมรับผิดอะไรเลย
‎พยายามพูดว่า "แค่เพราะคนไม่ดีไม่กี่คน"
‎ถ้าตาไม่บอดก็ต้องมองเห็นว่ามีวัยรุ่นเป็นพันๆ คน
‎ขโมยของ ก่อจลาจล ทำลายทรัพย์สิน จุดไฟเผา
‎โรมลุกเป็นไฟ
‎แต่คำถามที่ถูกต้องไม่ใช่ใครที่ก่อการจลาจล
‎แต่คำถามก็คือทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น
‎ผมว่ามันเป็นเรื่องของวัฒนธรรม ‎น่าจะมีพวกไม่ชอบอยู่ใต้กฎเกณฑ์
‎แฝงตัวอยู่ในสังคมเสมอมา ‎และบางคนก็หัวรุนแรงกว่าคนอื่น
‎เราก็แค่ต้องเข้าใจคนหัวรุนแรงพวกนั้น
‎ผมไม่คิดว่าพวกเขามีปัญหาหรอก ‎แต่น่าจะเป็นเพราะพลังงานมากกว่า
‎อารมณ์ของพวกเขาพลุ่งพล่านมาตลอดสุดสัปดาห์ ‎และยังไม่พร้อมที่จะจบ
‎ยังอยากเอาอีก
‎อยากดื่มด่ำกับประสบการณ์อีก
‎ผมว่าพวกเขายังไม่พร้อมให้มันจบ
‎พวกนั้นเป็นพวกบ้าหัวรุนแรง
‎ประชากรกลุ่มนั้นคิดถึงแต่สิทธิของตัวเอง
‎และกลัวการโตเป็นผู้ใหญ่
‎หางานจริงจังทำ
‎สร้างครอบครัว อะไรพวกนี้
‎พวกเขามีความร้อนรุ่มภายในจิตใจ
‎ออกไป
‎สรุปว่าอะไรที่ทำให้งานกลายเป็นแบบนี้
‎ผมพูดได้คำเดียวเลย "ความโลภ"
‎(เอ็ม. แลง ทางออก ‎ตกเป็นเหยื่อความโลภ)
‎ไม่มีใครคิดถึงประสบการณ์ของผู้ร่วมงานเลย
‎เด็กๆ พวกนั้นถูกเอารัดเอาเปรียบ
‎(โลภมาก ลาภหาย)
‎พวกเขาปฏิบัติกับคนเหมือนหมูเหมือนหมา ‎หลังจากที่ได้เงินไปแล้ว
‎(ยุติงานโลภสต็อกซะ)
‎การจลาจลคือผลของการที่ ‎ทุกคนโมโหเรื่องราคาที่แพงเกินควร
‎อากาศก็ร้อน เนื้อตัวก็เหม็นฉึ่ง ‎เหนื่อย แถมยังเมาค้างอีก
‎ฉันคิดว่าคนถึงจุดที่หมดความอดทน
‎และยอมพ่ายแพ้ให้กับด้านมืดในจิตใจ
‎(ฟังเสียงแห่งความแค้น ‎งานโลภสต็อกพังพินาศซะ)
‎การแถลงข่าวครั้งนั้น ‎ยิ่งทำให้ผมรู้สึกแย่อยู่ในใจไม่หาย
‎รวมถึงทุกคนที่อยู่ที่นั่นด้วย
‎บอกลาวู้ดสต็อก 99
‎ขออย่าได้เจอกันอีกเลย ไอ้งานเชี่ยนี่
‎แต่ทุกอย่างกลับแย่ลงกว่านั้นอีก
‎หลังเทศกาลผ่านพ้นไป
‎ฉันกลับไปทำงานที่ออฟฟิศและมีคนโทรมา
‎เป็นคุณแม่ท่านหนึ่งโทรมาโวยวายจะเอาเรื่อง
‎บอกว่าลูกสาวถูกข่มขืนในงาน
‎ตำรวจรัฐนิวยอร์ก ‎กำลังทำการสอบสวนตามข้อกล่าวหา
‎ที่ว่ามีผู้หญิงสี่คนถูกข่มขืน
‎ในงานเทศกาลดนตรีวู้ดสต็อกเมื่อสุดสัปดาห์ที่แล้ว
‎เดอะวอชิงตันโพสต์รายงานว่าเจ้าหน้าที่สืบสวน ‎กำลังพิจารณารายงานเหตุข่มขืน
‎เจ้าหน้าที่ควบคุมสถานการณ์ฉุกเฉิน
‎กล่าวว่าพวกเขาเห็นเหตุการณ์ ‎ล่วงละเมิดทางเพศหลายครั้ง
‎ซึ่งบางเหตุการณ์เกิดขึ้นหน้าเวทีเลย
‎หลังจบงาน เรื่องราวต่างๆ ที่ฉันได้ยิน
‎เกี่ยวกับผู้หญิงที่ถูกล่วงละเมิดทางเพศ ‎หรือกระทั่งถูกข่มขืน
‎ถ้าดูจากอารมณ์ของพวกผู้ชายในงานแล้ว ‎ฉันไม่แปลกใจเลย
‎มันเป็นเหมือนความคิดว่า ‎ตัวเองมีสิทธิ์เหนือทุกอย่าง
‎เรามักจะเห็นในเรื่องปัญหาเชื้อชาติ ‎การกีดกันทางเพศ
‎การแบ่งชนชั้น
‎มันคือความคิดที่ว่าฉันเหนือกว่าแก
‎เพราะงั้นฉันมีสิทธิ์ให้แกทำอะไรก็ได้ ‎แล้วแกก็ต้องยอมรับมัน
‎สมัยนั้นคนต้องยอมๆ เขาไป
‎ห้ามมีปากมีเสียง
‎ผมไม่ได้ข่าวว่ามีรายงานการข่มขืน…
‎หรือการทำร้ายร่างกายผู้หญิง ‎จนกระทั่งงานเทศกาลจบลง
‎ผู้หญิงได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายมาก
‎ผมจึงคิดว่าเราควรรับผิดชอบต่อทุกคนที่อยู่ในงาน
‎เราจึงยอมรับผิดชอบ ‎ในสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงเหล่านั้น
‎แต่มันเกิดขึ้นในที่ลับ เกิดขึ้นในเต็นท์บ้าง…
‎บางคนบอกว่าเกิดขึ้นในมอชพิทก็มี ‎ผมนึกภาพไม่ออกเลย
‎วู้ดสต็อกเป็นเหมือนเมืองขนาดย่อมๆ
‎พอพิจารณาจากทุกสิ่งแล้ว ผมคิดว่ามันน่าจะมี
‎เหตุข่มขืนเกิดขึ้นมากประมาณนี้ ‎ในเมืองขนาดเท่านี้
‎ผมไม่ได้บอกว่ามันไม่เป็นไรนะ ‎มันเป็นสิ่งที่ผิด เลวร้ายมาก
‎ผมอยากให้จับตัวคนทำมาแล้วเอาเข้าคุกให้หมด
‎แต่พอคิดว่ามีคนอยู่ในงาน 200,000 คน
‎มันไม่สามารถที่จะจุดเครื่องติด
‎และสร้างปัญหาในงานได้เร็วขนาดนั้นหรอก
‎นอกจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงเหล่านั้น
‎พูดบ้าๆ
‎งานวู้ดสต็อก 99 ‎ไม่มีการรักษาความปลอดภัยที่เหมาะสม
‎พวกเขาพยายามลดต้นทุน
‎ในฐานะผู้จัด ถ้าคิดจะจัดงาน
‎ความรับผิดชอบอย่างแรกของคุณคือ ‎ความปลอดภัยของผู้ร่วมงาน
‎แต่… พวกเขาไม่เตรียมพร้อมอะไรเลย
‎เหมือนกับว่าให้คน 250,000 คนเข้ามา
‎แล้วดูซิว่าจะเป็นยังไง
‎(ต้องการ ‎นมกับแอลเอสดี)
‎สำหรับคนที่ได้รับบาดเจ็บ ‎ไม่ควรมีข้อแก้ตัวใดๆ เลย
‎ผู้หญิงก็ควรมีสิทธิ์ที่จะสนุกได้เหมือนกับผู้ชาย
‎การเคลื่อนไหวอย่าง "มีทู" ‎เป็นเหมือนการตอบสนองที่เกิดขึ้นโดยตรง
‎ที่มีต่อพฤติกรรมเลวๆ ‎อย่างที่เราเห็นกันในงานวู้ดสต็อก 99
‎หลายคนบ่นเรื่อง "วัฒนธรรมเบิกเนตร"
‎แต่พอมองย้อนกลับไป ‎ฉันดีใจที่เราปฏิเสธที่จะยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้น
‎เมื่อปี 99 เรายังเป็นเด็ก
‎แต่ตอนนี้เราเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นพ่อแม่คนแล้ว
‎ฉันดีใจที่ลูกสาวของฉันไม่ต้องเห็นภาพเหล่านี้
‎และคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา
‎เหมือนเราได้เรียนรู้ว่า ‎คนแบบไหนที่เราไม่อยากเป็น
‎และวางขอบเขตของสิ่งที่จะช่วยให้เรา
‎ไม่ละทิ้งความเป็นมนุษย์ไปจมอยู่กับความบ้า
‎(ผู้ตรวจการหน่มน้ม)
‎(ขอดูนมหน่อย)
‎(เทศกาลศิลปะและดนตรีวู้ดสต็อก 99)
‎วู้ดสต็อก 99 ในความทรงจำของผม
‎คือโอกาสที่สูญเปล่า
‎ผมคิดว่าในยุค 90
‎เด็กๆ คิดไม่เหมือนยุคนี้
‎พวกเขาไปที่นั่นเพราะดนตรี
‎ผมไม่คิดว่าพวกเขาจะสามารถ ‎เข้าใจปัญหาสังคมในยุคนั้นหรอก
‎และก็มีบางส่วนที่…
‎เป็นปลาเน่าอยู่ในบึง
‎เราเลือกคนที่จ่ายตังค์ซื้อตั๋วไม่ได้
‎ใครจะไปทำได้
‎วู้ดสต็อกจะไม่มีวันจางหายไปหรอก
‎วู้ดสต็อก 69 มันอยู่ตัวของมันอยู่แล้ว ‎มันมีมนต์เสน่ห์ในแบบของมัน
‎งานปี 99 ทำให้ภาพนั้นเสื่อมเสียรึเปล่า
‎ก็อาจจะนิดหน่อย
‎(สามเดือนหลังจากถ่ายสัมภาษณ์ครั้งนี้)
‎(ไมเคิล แลงได้เสียชีวิตลง)
‎โอเค
‎ขอบคุณนะ
‎(ยังไม่มีแผนที่จะจัดเทศกาลวู้ดสต็อกขึ้นอีกครั้ง)
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์