Dziś kończymy Woodstock ’99.
Ćwierć miliona spoconych ludzi walczących z oparzeniami i żywiołami.
Dziś trzeci dzień Woodstocku ’99.
Za nami udany, pełen wrażeń dzień.
Zapewne macie pytania.
Zeszłego wieczoru uczestnicy zdemolowali wieżę realizatorów.
Władze festiwalu to bagatelizują,
ale wiele osób zostało rannych.
Woodstock ’99 dobiegał końca.
Najbardziej irytująca była konferencja prasowa w niedzielny poranek.
John, gdzie byłeś podczas występu Limp Bizkit?
Za co odpowiadasz?
Ilu jest ochroniarzy?
Wczoraj wieczorem na festiwalu bawiło się 200 000 dzieciaków.
John Scher koloryzował wydarzenia poprzedniej nocy.
Wiedział, że musi kontrolować to, co powie prasa.
Posłuchaliśmy wspaniałej muzyki. Może z 50 kretynów robiło zamieszanie.
Skupmy się na przytłaczających pozytywach.
Prasa widziała dość, by wiedzieć, że było źle.
Widziałam wszystko z góry. Przemoc.
Było niebezpiecznie.
Mrowie wrogo nastawionej młodzieży.
Ludzie byli maltretowani.
Oni to wszystko wybielali.
A miało być już tylko gorzej.
Niedziela, trzeci dzień. Ostatni.
O rety.
PREZENTERKA MTV
Powrót na teren festiwalu był jak pobudka
po pijackiej nocy w łóżku z brzydkim nieznajomym.
„Co ja zrobiłam?”
Chciałem, żeby Willie Nelson rozpoczął niedzielę.
To wręcz religijne przeżycie.
Byłem w niebie.
Pomyliłeś dom.
Ludzie, których spotkałam w niedzielę, byli wyczerpani.
Spróbujmy poczuć to samo.
To był obóz dla uchodźców.
Telewizja nie kłamała.
To był obrzydliwy, zasyfiony las namiotów.
Strasznie cuchnęło, a nie było się gdzie umyć.
W tamtym momencie
kolejka do pryszniców była strasznie długa.
Ludzie się wściekali i niszczyli rury.
Powstała rzeka.
Błoto z wody z pryszniców
i nieczystości z toalet.
Mało kto zauważył, że to gówno.
Chcesz tu być? Wskakuj w błoto!
Miały być krany z wodą pitną,
ale albo były uszkodzone, albo leciała z nich brązowa woda.
Odkręćcie wodę!
Woda z kranu nie jest…
Jest zabarwiona. Może nie brązowa, ale zabarwiona.
Moim zadaniem było zapewnienie, że woda jest zdatna do picia.
Podczas festiwalu
pobieraliśmy próbki wody pitnej z różnych miejsc.
Przesyłaliśmy je do badań.
W niedzielę byłem w laboratorium.
Weszliśmy do inkubatora.
Smród powalał.
Większość próbek była zanieczyszczona.
Cała darmowa woda pitna
była zanieczyszczona odchodami.
Ludzie, którzy tam byli,
pili tę wodę, myli się w niej…
To najgorszy koszmar.
To jest życie!
Obudziłam się w niedzielę.
Bolało mnie gardło.
Miałam zimna na wargach i cały język w aftach.
Dziąsła i policzki też.
Nie mogłam jeść, pić ani mówić.
To było ostre martwiczo-wrzodziejące zapalenie dziąseł od brudnej wody.
Nie tak miał wyglądać Woodstock.
Miało być pięknie.
Spakowaliśmy się
i o 13 już nas nie było.
Wiele osób wyjeżdża.
Wszyscy są zmęczeni.
Wyczerpani do granic.
Mówi Carson spod terenu Woodstocku ’99.
Festiwal jeszcze trwa.
Jak widzicie, całkiem sporo aut,
ludzi i holowników opuszcza festiwal.
A wy dokąd? Festiwal trwa.
- Wyjeżdżamy. - Czemu?
- Bo tam cuchnie. - Jest syf.
Padamy z nóg. Upał nas dobił.
W niedzielę ludzie mieli dość.
Nikt nie miał już kasy,
a ceny były absurdalne.
GORĄCA PIZZA
Towar też się pokończył.
Jak komuś coś zostało, mógł windować ceny.
Ceny są przesadzone, ale wszędzie są takie.
A my mamy towar.
Z czterech czy pięciu dolców za wodę
trzeciego dnia zrobiło się 12.
BIURO PRODUCENTÓW
W niedzielę tłumem zawładnęła negatywna energia.
Tylko jedno napawało optymizmem.
Od kilku dni krążyła plotka,
że na koniec Woodstocku przygotowano wyjątkową niespodziankę.
A ostatni występ?
Red Hot Chili Peppers zagrają ostatni oficjalny koncert w niedzielę.
Nadal szykujemy coś na koniec.
To niespodzianka.
Tak mówiono.
Ktoś miał zagrać po Red Hotach.
Pytałem o to.
Ludzie spodziewali się Prince’a.
Ponoć Guns N’ Roses wrócą z emerytury.
Nawet personel miał swoje teorie.
Mówiono o Bobie Dylanie.
Ma zagrać Bob Dylan?
The Grateful Dead.
The Rolling Stones.
Wspominano o Michaelu Jacksonie.
To był dobry powód, żeby czekać do samego końca.
GODZ. 16.15
GODZ. 16.16
Po południu tłum był nakręcony.
Chcieliśmy czegoś spokojnego,
Jewel nadała się idealnie.
WYJDŹ ZA MNIE, JEWEL
Jesteśmy na Woodstocku.
Oglądałam publiczność zza kulis.
Zastanawiałam się, co zagrać.
Mamy 13 utworów.
Szukałam odpowiedniego zestawienia,
które przyciągnie uwagę tłumu.
Słyszałaś o błocie?
Wszystkich obrzucają.
Sheryl Crow też obrzucili.
- Nie bierz tego do siebie. - Jak zwykle.
Wiem.
Jewel!
Znów staliśmy przy barierkach.
Byłem bliski załamania.
Czekałem tylko, aż wsiądę do autobusu i wrócę do domu.
Do występu Jewel nastrój się zmienił.
Atmosfera się zmieniała.
Ciężko to określić,
ale w każdej chwili mogło się zrobić gorąco.
Czuć było nieprzewidywalną, dziwną energię.
Było źle. Trzeba było wiać.
Zagrała dla was Jewel!
Poszliśmy prostu do autobusu za sceną.
Dalej, żwawo.
Zróbcie jej miejsce.
To nie było normalne.
Odjechaliśmy.
Czuć było atmosferę gniewu,
i to nie ze względu na przebodźcowanych mężczyzn.
Wszyscy byli wściekli.
Dzieciaki się wkurzają.
Miały dość śmieci, upału, drożyzny.
Chciały coś z tym zrobić.
Brama do piekieł.
Dziś roznieślibyśmy ten festiwal
na TikToku, Snapchacie i Instagramie.
Wtedy tego nie było.
Pozostało się wściekać na personel i sam festiwal.
Rozwalają ogrodzenie.
Niewiarygodne.
Zburzyć mur!
Zburzyć!
Rozwalcie to!
Tworzymy historię!
Mieli dość.
Dzieciaki miały dość.
GODZ. 18.35
Mieliśmy paru krytyków.
Mówili, że nie poradzimy sobie z tłumem. A się udało.
Mówili, że ochrona nie da rady. A dała.
Teraz mówią, że nie uda nam się posprzątać. Uda się.
Niedzielna konferencja była świetna.
Poszukajcie nagrania.
Wspaniała impreza, cudowna młodzież. Niewiarygodnie i idealnie.
Jesteśmy zadowoleni, wszystko gra, żadnych poważnych incydentów.
Wie pan, że zniszczono ogrodzenie?
Cóż, ogrodzenie to wspaniała pamiątka.
Nie ma się co dziwić, że je rozbierają,
żeby coś zabrać.
Widziałem, co się dzieje. Rozmawiałem z ludźmi.
Pieprzyli bzdury.
Na festiwalu zostało około 150 000 osób,
świetnie się bawią.
Burmistrz tam był. Wszyscy klepali się po plecach.
Czułem się fenomenalnie.
Ogłosiliśmy przedwczesny sukces.
Za nami pamiętny, ekscytujący festiwal. Dla wszystkich.
Zarówno dla organizatorów, jak i dla społeczności.
Spytano mnie, jak się czuję z tym, że daliśmy radę.
Odparłem, że jeszcze czas.
Na pewno wszystko się uda.
Michael, ponownie zapraszam
do powrotu w nasze strony. Z chęcią was ugościmy
na kolejnym festiwalu.
Władze chciały znów nas ugościć.
To był niesamowity festiwal.
Dzięki. Byliście wspaniali, za co bardzo dziękujemy.
Opuściłem konferencję, czując się wyśmienicie.
GODZ. 19.45
Woodstock, nadciąga burza.
Michael i John to optymiści.
Według nich wszystko grało.
Ale my byliśmy cali w nerwach.
Widzieliśmy już, jak wygląda katastrofa.
Ale przedstawienie trwa.
Liczyliśmy, że wygra spokój.
- Red Hoci robią swoje. - Super.
Szaleństwo.
Zaraz się zwijamy. Już prawie koniec.
Już tylko Red Hot Chili Peppers.
Flea grał nago.
Jeśli dobrze pamiętam,
wiele osób na widowni też było nago.
Red Hoci?
Ledwo pamiętam.
Czułem się jak na wojnie.
Jakby mnie wyżęto.
Niedziela wieczór, siedziałam w biurze.
Red Hoci wciąż grali.
Łącznie spaliśmy może cztery godziny.
Byliśmy padnięci.
Nieprzytomni.
Są przepracowani.
Siedziałem wyczerpany w biurze z radiami u boku.
Nagle usłyszałem kanał producentów,
ten z Michaelem Langiem i Johnem Scherem.
Scena, słyszycie mnie?
Zamierzali rozdać 100 000 świeczek.
O rany.
Spojrzeliśmy na siebie z szefem.
Michael lubi świeczki.
Lubi i już.
Nie wiedziałem, że aż tak.
Zaplanowaliśmy czuwanie ze świecami
na końcówkę występu Red Hotów.
Dopiero była jatka w Columbine.
Amerykanie coraz głośniej mówili o przemocy z bronią palną.
Nasz festiwal miał zwrócić na to uwagę.
Chcieliśmy rozświetlić noc.
Świeczki miały być kulminacją festiwalu.
Wielką, wizualną demonstracją
głosu pokolenia w sprawie broni palnej.
Nie wiedziałem nic o świeczkach.
Od razu wykrzyczałem do radia,
że straż pożarna nie wyraziła zgody.
Nie wiem, co się dzieje.
John Scher kazał mi się zamknąć i opuścić kanał.
Ludzie są spokojni, bez obaw.
Najpierw wszystkim pozabierano łatwopalne przedmioty,
a teraz każe się im pozapalać świeczki.
Stałem z boku sceny.
Flea i jego goły tyłek byli dwa metry ode mnie.
Dosłownie.
Zaczęli grać „Under the Bridge”.
Nagle tłum stał się
olbrzymim morzem świeczek.
To było coś pięknego.
Świateł było coraz więcej.
Wśród setek tysięcy ludzi.
To był klimat pierwszego Woodstocku. Atmosfera pokoju,
jednoczące ludzi szczęście.
Pokój, skarbie.
Ale skończyło się inaczej.
Wręczyć ogień ludziom,
którzy od trzech dni żyją jak zwierzęta…
To nie była mądra decyzja.
W oddali zobaczyłem coś, co wyglądało jak pożar.
Spojrzeliśmy na siebie. „Źle to wygląda”.
Mówi ochrona wschodniej sceny. Przerwijcie koncert.
Stałem z boku sceny.
Byłem przejęty.
Bałem się, że ktoś ucierpi.
Poza tym wiedziałem, że to sprawa medialna.
Witamy ponownie w programie.
Koło głównej sceny wybuchł pożar.
Koncert przerwano chwilę temu. Nie wiadomo, co się dzieje.
To od początku był festiwal skrajności.
Dawajcie tu straż.
Zmartwił mnie ten pożar.
Rzeczy, które wymykają się spod kontroli, mogą powodować chaos.
Zachowajcie spokój. Nie chcemy…
Na miejscu była straż pożarna.
Michael pobiegł do remizy.
Ja wszedłem na scenę.
To nie jest część programu. Mamy prawdziwy problem.
Musi tu dotrzeć straż pożarna,
by ugasić ogień. Prosimy o współpracę.
Michael powiedział, że strażacy boją się wyjechać.
Wracaj tu.
Nie mogłem w to uwierzyć.
Chciałem jechać z nimi.
Niech się pierdolą.
To ich praca.
Wybuchł pożar,
więc nich go ugaszą.
Rozmawiałem za kulisami z Anthonym Kiedisem.
Poprosiłem go o pomoc w opanowaniu tłumu.
Odparł, że ludzie go nie posłuchają.
Że nie może nic zrobić.
O w mordę, prawdziwa apokalipsa.
Chcecie tego?
O tak!
Pierwszą piosenką na bis
był hołd dla Jimiego Hendrixa.
„Fire”.
Red Hoci grali,
a pod sceną pojawiały się ogniska.
Jedno za drugim.
Red Hot Chili Peppers!
Red Hoci skończyli koncert.
Wszyscy spodziewali się specjalnego występu.
Chcemy więcej!
Byliśmy nakręceni.
A tu impreza się skończyła.
Dobrze się bawiliście?
Bo my tak. Miło było was gościć.
Uważajcie na siebie.
Do zobaczenia.
Pod sceną została zgraja rozemocjonowanych, rozczarowanych ludzi.
Wyświetlili jedynie Jimiego Hendrixa
na telebimach.
To była ostatnia zapałka rzucona na kałużę benzyny.
Tłum eksplodował.
Dla publiczności był to sygnał, by wszystko spalić.
Płoń, kurwa!
Spalcie to!
Tłum palił wszystko, co tylko znalazł.
Więcej drewna!
To było straszne.
Publiczność opanował szał,
mentalność rozgniewanego tłumu.
Ludzie, którzy nigdy by tego nie zrobili,
rzucili się w wir niszczenia.
Destrukcja była jak szalejąca pożoga.
Niebo zapłonęło.
Wszędzie były ogniska.
Zapanował chaos.
Pali się dach! Nie trzeba nam wody!
- Hendrix gra, a Rzym płonie. - Boże.
Niebo jest pomarańczowe, wszędzie widać dym.
- Tak. - Szaleństwo.
Wybuchła panika.
Ekipa produkcyjna wyszła z przyczepy.
Zaczęli wrzucać nagłośnienie do furgonetki.
Sceny jak z Wietnamu.
- Czas stąd znikać. - Tak.
- Zwijamy się. - Już czas.
Robi się…
Uznali, że kończymy.
Załadowali nas do autobusu.
Żwawo.
Jedziemy.
Było co relacjonować,
ale zarząd nie chciał ryzykować niczyim życiem.
Do widzenia, Woodstocku, albo i nie.
Jechaliśmy drogą wyjazdową z festiwalu.
Jeszcze kawałek.
Wyjrzałem przez okno.
Cholera jasna.
- Stary. - Nagrywasz to?
Boże.
Wiedziałem, że coś się wydarzy i muszę to nagrać.
Skoczyłem jak w Diukach Hazzardu.
Wchodzimy. Wszędzie ogień.
Jesteśmy bliżej.
Pobiegłem w stronę ognia.
Wszyscy uciekali, my przeciwnie.
Nie wiedziałem, co zobaczymy.
Nagraj to.
To się wymyka spod kontroli!
Co tam się stało?
Jak we Władcy much.
Ludzie napierają na wieżę.
Chcieli przewrócić wieżę.
Wieża zaraz upadnie.
Słychać było, jak skrzypi.
Uwaga, wieża leci.
Nie!
O Boże.
Z wież zwisali ludzie.
Jak w Planecie małp.
Gdy formuje się stado,
ludzie są jak zwierzęta.
A ci wszyscy ludzie
zachowywali się jak zwierzęta.
Chcą tylko robić na nas hajs. Wkurzyliśmy się.
Nie da się poskromić buntu w latach 90.
Zabierzcie helikopter, prowokujecie ich.
Obserwowaliśmy tłum z wieży kontroli lotów.
Zabierzcie ludzi.
Zanim wyślemy ratowników, trzeba zabezpieczyć teren.
To była sytuacja wyjątkowa.
Spodziewałem się ofiar, stratowanych i zabitych.
Zagrożenie życia.
Potrzebne wsparcie.
Rzucają we mnie.
Dawajcie tu.
Informowano nas przez radio, by spodziewać się najgorszego.
Mieliśmy się barykadować.
Młodzież znudziła się tańczeniem wokół ognia przy wschodniej scenie.
Postanowili przenieść wybryki
na całą resztę terenu.
Na drodze stanęła im strefa handlowa.
Zostańcie tu.
Słyszeliśmy przez radio coraz więcej wołań o pomoc.
Poszedłem z ekipą do dwóch największych namiotów handlowych.
Na niektórych stoiskach było po 60, 70 tysięcy w gotówce.
Jak tam?
- W porządku? - Tak.
Kazaliśmy zgasić światła
i pozamykać stoiska.
Nie wychylać się, póki nie zamkniemy strefy.
Staraliśmy się zachować spokój,
żeby nie wzbudzać paniki.
Choć srałem pod siebie.
Usłyszeliśmy jakieś okrzyki.
Tłum wyglądał jak ciemna chmura nadciągająca w naszą stronę.
Olbrzymia grupa ludzi.
Śpiewali Rage Against the Machine.
„Walcie się, nie posłucham was”.
Walcie się, nie posłucham was
W mordę.
Darmocha!
Zapanowała anarchia, chaos i mentalność tłumu.
Ludzie łapali kartony płyt.
Wchodzę, wszyscy idą.
Pośrodku strefy handlowej
stało sześć bankomatów.
Ktoś je zauważył. Wszystko się zatrzymało.
Ktoś krzyknął: „Bankomaty!”. Tłum rozpoczął szarżę.
Forsa!
Teraz demolują bankomaty.
O Boże.
Wszystko, co miało związek z Woodstockiem,
trafiło na listę do demolki.
Przeszedłem, idę do was.
Przyszedł każdy, kto miał plakietkę, kto nas znał.
Chcieli się ukryć.
Cztery krótkofalówki aż wyły.
Jeden z pracowników biura poszedł do drzwi,
żeby je zabarykadować.
Nikt nie wiedział, co będzie dalej.
Pamiętam dźwięk eksplozji.
Płonie kilka przyczep.
Płonęły przyczepy.
Musieliśmy to nagrać, więc pobiegliśmy.
Stał tam cały rząd ciężarówek.
Miały butle z gazem.
Jak walnie, będzie sporo ofiar.
Staliśmy w pierwszym rzędzie.
Nagle…
O cholera.
Bum, o rany.
Jakby wybuchła bomba.
Zaraz za nią druga.
Kurwa, niedobrze.
Narobiliśmy hałasu, skurwiele!
Policzmy ludzi i spadamy.
Nie ma co ryzykować.
Jakby runęły mury Jerycha.
Wtedy uznaliśmy, że czas się wycofać.
Usłyszałem wybuch.
Ludzie uciekali jak szaleni.
Nagle trach. Obrywam czymś w brzuch.
Widzę faceta w masce.
Ruchy!
Do tyłu. Jesteśmy.
Przyjechała policja stanowa.
Wycofać się. Oni to ogarną.
Policjanci szli jak szturmowcy.
Mieli pałki i tarcze.
„O kurde”.
Policja stanowa robi porządek.
Przegrupujmy się i spadajmy.
Michael nie zamierzał pokazać, że się przejmuje.
A na pewno się tym przejmował.
Wyszłam z nim na zewnątrz. Pewnie chciał wybadać,
co powie gwardia narodowa.
Wyszedłem w tłum, żeby się zorientować.
Okropne zakończenie niezłego weekendu.
Pomyślałem, że czeka nas sporo sprzątania.
Wszedł do strefy handlowej.
Nie widziałem go przez kilka tygodni.
Chciałem powiedzieć: „Jesteś Michael Lang. Colin Spear,
zawsze chciałem cię poznać”.
Ale on tylko przeszedł się po tym bałaganie.
Nie spytał, czy u nas wszystko gra.
Miał to gdzieś.
Szkoda, że tak się skończyło.
Ale tak bywa. Żyje się dalej.
To smutne. Poczułem, że to koniec.
Nie będzie już kolejnego Woodstocku.
Michael.
Odejdź, Pilar.
Co za spokojne podejście.
Wspaniale.
To był…
To był koniec.
PONIEDZIAŁEK
Jest godzina 6.30.
Pilar mówi: „Mamo, musisz to zobaczyć”.
Wsiadłyśmy do jej auta, żeby zrobić rundkę.
Boże.
Jak w strefie wojny. Wszędzie śmieci i dymiące ogniska.
Trafiłyśmy na dwanaście naczep.
Powiedziałam Pilar,
że Woodstock spłonął.
Oto Duke Devlin. Towarzyszy festiwalowi od 1969 roku.
Jak się dziś czujesz?
Jest okropnie pod wieloma względami.
Jak posprzątamy, to będzie koniec Woodstocku.
To smutne, co tu dużo mówić.
W poniedziałek rano wszędzie był bałagan.
Przyjechały ekipy telewizyjne.
Nie mieliśmy komórek.
Wiedzieliśmy, że rodzice osiwieją. Widzieli, co się stało.
Były zamieszki. Masakra.
Jakieś wybuchy, ogniska. Ludzie przez nie skakali.
Wszystkim rzucali. Dzicz.
Banda wariatów.
Przyjechałabyś na kolejny Woodstock?
No pewnie. Bez wątpienia.
To zabrzmi dziwnie, ale choć najadłam się strachu,
było super.
Widziałam ulubionych artystów.
To był weekend życia.
Nigdy się tak nie bawiłem.
Minęły 22 lata,
a ja nadal tak uważam.
Nie było żadnych zasad. Robiłem, co chciałem.
Totalna anarchia.
Bawiłem się jak nigdy.
Cieszę się, że tam byłem. Ale jazda.
Pełna wolność, zero odpowiedzialności.
Niebezpieczne połączenie.
Myśleliśmy, że to już koniec,
zrobimy, co trzeba, napiszemy swoje.
A tu niespodzianka.
Cały świat wiedział, że skończyło się katastrofą.
Zdjęcia i nagrania były wszędzie.
Woodstock ’99, weekend rock and rolla w stanie Nowy Jork.
…zapanował chaos. Uczestnicy niszczyli namioty i sprzęt,
wozy z żywnością.
Woodstock ’99 pogrążył się w dymie…
Okradziono stoiska, przewrócono wieże oświetleniowe.
Święto rock and rolla zmieniło się w zamieszki.
Nazajutrz poszliśmy do biura.
Podpisaliśmy umowy o poufności,
nie wolno nam było rozmawiać z mediami.
„To miał być festiwal pokoju i miłości, a wyszły zamieszki”.
Co można usłyszeć gorszego niż to, co widzieli ludzie?
Każdy miał swoje teorie co do przebiegu i przyczyn wydarzeń.
Plotki szalały.
Zastanawiam się, czy producenci
w niedzielę uznali,
że udało im się stworzyć duży,
całkiem zorganizowany festiwal rockowy,
ale to nie był Woodstock.
Aż tu nagle nadszedł niedzielny wieczór
i woodstockowe pandemonium.
Pewnie w celu zwiększenia sprzedaży pamiątek
po festiwalu.
Całkowity absurd.
To nieprawda.
Skończmy tę konferencję w tym tysiącleciu.
W poniedziałek rano zwołano końcową konferencję.
Nasz promotor, Michael Lang.
Cześć.
Nie miało być tej konferencji.
To oczywiste.
Ryzykowaliśmy wszystkim.
Woodstock był w poważnych opałach.
Pracowałem do 5.30.
Widziałem niewielką grupę ludzi.
Kręcili się tu i tam, rozniecali ogniska.
Ale nie winiłbym wszystkich uczestników
za to, że paru dupków zjebało. Wybaczcie.
Nie poczuwali się do odpowiedzialności.
Uznali, że to parę czarnych owiec.
Kto ma oczy, widział, że tysiące dzieciaków
szabrowało, niszczyło i podpalało.
Rome spłonęło jak Rzym.
Nie chodzi o to, kto wszczął zamieszki.
Sęk w tym, dlaczego wybuchły.
Kwestia kulturowa. Są wśród nas anarchiści.
Niektórzy bardziej się obnoszą.
Takich trzeba się pozbyć.
To nie kwestia problemów, a energii.
Publika była nakręcona, nie chciała przestać.
Chcieli więcej.
Było im mało wrażeń.
Nie byli gotowi, by już kończyć.
To szalony margines.
Ludzie zarówno uprzywilejowani,
jak i bojący się dorosnąć,
znaleźć prawdziwą pracę,
założyć rodzinę i tak dalej.
Pałali gniewem.
Won!
Co właściwie poszło nie tak?
Jednym słowem? Chciwość.
Nikt nie przejmował się uczestnikami.
Wykorzystano te dzieciaki.
Jak dostali kasę, zaczęli traktować ludzi jak psy.
Zamieszki były kulminacją wściekłości na ceny.
Było gorąco, cuchnęliśmy. Byliśmy zmęczeni i skacowani.
Ludzie mieli dość.
Ulegli najgorszej naturze.
Konferencja zostawiła kiepski posmak.
U wszystkich.
Żegnamy się z Woodstockiem ’99.
Nara, gnojku.
Potem było już tylko gorzej.
Po festiwalu,
gdy wróciłam do biura, rozdzwonił się telefon.
Dzwoniła matka w histerii,
której zgwałcono córkę.
Policja stanu Nowy Jork bada cztery przypadki gwałtu
z festiwalu Woodstock.
Washington Post informuje o dochodzeniu w sprawie gwałtów.
Pracownicy reagowania kryzysowego widzieli przypadki molestowania,
czasem przed samą sceną.
Po festiwalu słyszałam wiele historii
o molestowaniu i gwałtach.
Widząc zachowanie facetów, wcale mnie to nie dziwi.
Wszechobecne przywileje.
Jak z rasizmem i seksizmem.
Podziałem klasowym.
To koncepcja bycia lepszym,
zmuszania innych, do czego chcemy.
Wtedy trzeba było stawić temu czoła i jakoś to znieść.
Nie słyszałem o żadnych gwałtach
czy atakach na kobiety przed końcem festiwalu.
Kobiety zostały potraktowane okropnie.
Byliśmy odpowiedzialni za uczestników.
Dlatego ponosimy odpowiedzialność za to, co spotkało te kobiety.
Ale to się działo po cichu. W namiotach.
Ktoś mówił, że w mosh picie. Niemożliwe.
Woodstock był małym miastem.
Spodziewać się można,
że będzie tam tyle gwałtów, co w 250-tysięcznym mieście.
Nie pochwalam tego, bo to okropne.
Chciałbym, żeby winni zostali ukarani.
Ale tam było 200 000 ludzi.
Przemoc nie nabrała tempa na tyle,
by spowodować szersze problemy,
nie licząc skrzywdzonych kobiet.
Co za bzdura.
Na Woodstocku nie było właściwej ochrony.
Oszczędzali na niej.
Jeśli ktoś organizuje wydarzenie,
odpowiada za bezpieczeństwo uczestników.
Oni byli nieprzygotowani.
Zgromadzili 250 tysięcy ludzi,
licząc na łut szczęścia.
SZUKAM KWASU I CYCKÓW
Ludzie ucierpieli. Nie ma wymówki.
Dziewczyny powinny się bawić, tak samo jak faceci.
Ruchy społeczne jak Me Too są bezpośrednim następstwem
okropnych sytuacji z Woodstocku ’99.
Ludzie narzekają na kulturę „woke”,
ale ja się cieszę, że to już nie jest akceptowalne.
Wtedy to my byliśmy dziećmi.
Teraz jesteśmy dorosłymi. Rodzicami.
Cieszę się, że moich córek nigdy to nie spotka
i nie pomyślą, że tak ma być i już.
Zrozumieliśmy, kim nie chcemy być.
Postawiliśmy pewne granice. Coś, co sprawi,
że nie wrócimy już do tego piekła.
POKAŻ CYCKI
WOODSTOCK ’99 FESTIWAL SZTUKI I MUZYKI
Woodstock ’99 zapamiętam jako zmarnowaną okazję.
W latach 90.
młodzież miała w głowie co innego.
Przyjechała dla muzyki.
Nie była w stanie stawić czoła problemom społecznym.
No i był też margines.
Grupa dupków w tłumie.
Nie da się zrobić selekcji.
Nie da się.
Woodstock nie umrze.
Woodstock ’69 był wyjątkowy, miał swoją magię.
Czy ’99 mu zaszkodził?
Może trochę.
TRZY MIESIĄCE PO NAGRANIU WYWIADU MICHAEL LANG ZMARŁ
No dobra.
Dziękuję.
KOLEJNY FESTIWAL WOODSTOCK NIE JEST PLANOWANY
Napisy: Konrad Szabowicz