Bush'u alkışlayalım.
Teşekkürler!
Woodstock 1999, birinci gün!
23.55
Uyku tutmuyorsa hangarda bir rave partisi var.
Gece boyu parti.
O cuma, benim 29. yaş günümdü.
Mutlu yıllar Colin
Yapım ekibinden arkadaşlarla rave hangarına gittik.
Evet.
Bebeğim, işte böyle.
Hadi bakalım
Çok heyecanlıydık.
Hangara yaklaşırkenki o enerjiyi hissedebiliyordunuz.
Hadi bakalım
60 bin insan yan yanaydı.
Cehennemin ilk halkası eğlence olsaydı,
ilk halka bu olurdu.
Tamamen dengesizdi.
Yarım yamalak giyinilmişti, herkesin kafası çok iyiydi.
Hadi bakalım
Kafamız biraz iyi.
Bir ara peri kanatlı, kafası iyi hippi bir kız bana yaklaştı.
"Ekstazi ister misin?" dedi?
Sonraki gün çalışacağımı bilmeme rağmen
"Tamam, 29'a giriyorum. İçeyim." dedim.
Hadi bakalım!
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
Herkes eğleniyordu ama hissedebiliyordunuz.
Kontrol yoktu.
Siktir lan.
"Çok ileri gidiyorsun" diyecek biri yoktu.
Yüz binlerce insan oradaydı, çoğu çıplaktı.
Belaya davetiyeydi.
Tren raydan çıkmıştı.
Olacakları bilmiyordunuz.
MEMELER BENİ MUTLU EDER
08.00
Sabah 8'de uyandım. Tuhaf hissediyordum.
"Derdim ne benim?"
Aynaya baktım ve gözlerim bilardo topu gibi olmuştu.
Resmen pörtlemişlerdi. "Ha siktir,
dört saat önce içtiğim ekstazi etki ediyor" dedim.
"Şimdi başım belada."
Bir saat daha uyumaya çalıştım.
Ama titriyordum. "Nefes al" diyordum.
-"Gitmelisin." -Geciktin.
Eşyalarımı aldım, telsizimi aldım
ve "Tamam, festivale dönüyoruz" dedim.
CUMARTESİ
Çok sürreal bir ortamdı.
Cuma günü çok güzel olurdu
ama bugün pislik içinde yaşıyorduk.
Dışarıdaki tesislerle ilgili yorumunuz nedir?
Çok pis.
-Ne kadar? -Küfür edebilir miyim?
Kokuya bak!
-İğrenç. -Tuvalet kâğıdı yok.
-Gördüğüm en pis şey. -Tuvaleti kullanan oldu mu?
Bir yıl tuvalete girip, hiç sifonu çekmemişler gibi.
İğrenç bir yer.
Bu kapıyı kapatalım dostum. Çok sağ ol. Midem bulanıyor.
Cumartesi, son on yılın en büyük rock festivalinin
en önemli günü olacaktı.
Limp Bizkit, Kid Rock, Fatboy Slim.
Hadi beyler, hadi!
Ama o günü, hiçbirimiz bu şekilde hatırlamıyoruz.
Cumartesi, her şeyin yıkıldığı gündü.
Alo?
Tuvaletler sadece buzdağının ucuydu.
Yapım ofisinde festival süresince
bazı altyapı arızaları hakkında hikâyeler duymaya başladık.
Cumartesi güvenlik ekibindeydik.
Aşağı yukarı 800 metre kadar aşağı yürüdük.
Resmen sahneye gitmek için bir çöp tabakasının içinden geçtik.
Tamam, her çöpü toplayamazsınız.
Ama resmen hiçbir şey yapılmamıştı.
İğrenç bir yerdi.
Çöp kutuları çok azdı ve varsa da ağızlarına kadar
dolup taşmışlardı.
Temizlik bölümünde de bütçe kesintisi yaşanmıştı.
Çöp ve lağım hizmetleri de başka şirketlere verilmişti.
Biz de bu taşeronlara bel bağlıyorduk.
Belki yeterli sayıları yoktu, belki de
"Festivaldeyiz, eğlenelim" dediler.
Maalesef işlerini yapmadılar.
Woodstock, ikinci gün. İyi eğlenceler.
Gitarımın sesini aç.
Kaydı başlattığımda plastik şişelerinizi atabilirsiniz.
Kuledeydim ve sahneye doğru bakıyordum.
Nereye baksam çöp vardı.
"Bu, Woodstock 1999'un sonu olacak" dedim.
"Bu gördükleriniz."
"Çünkü bu çocuklar memnun olmayacak.
Onlara iyi bakmıyoruz."
Onlar, Woodstock 1969'daki
Woodstock ruhunu istemişlerdi.
İlk Woodstock'ta 27 yaşındaydım.
Hayatımın en önemli etkinliklerinden biri.
Sevgi ve barış doluydu.
Annem Woodstock 1969'un önemli bir parçasıydı.
Bedava mutfaklar için yiyecek almakla sorumluydu.
O kadar insanın iyi geçindiğini, birbiriyle ilgilendiğini görmek
hayatımı değiştirdi.
Ben de Woodstock 1999'u iyi tutmak istedim.
Çöpler yerde kalırsa bir felaket olacağını biliyordum.
Atık Yönetimi nerede?
Ben de birkaç çöp torbası alıp insanlara dağıtmaya başladım.
Neye bulaştığını bilmiyordu.
Bölgeniz için çöp torbaları!
Hadi millet, yardım edin.
Biri bana şöyle dedi:
"Buraya gelmek için 150 dolar ödedim. Siz temizlemelisiniz."
Ben de "Bu farklı bir Woodstock" dedim.
Belki bu çocuklar yeterince sevgi görmedi. Belki böyle davranma sebepleri…
Durun, bu bir sanat eseri!
Hadi, ucundan tutun. Ucundan, buradan.
Böyle bir ortamdayken ve bunca insana yetecek kadar
çalışan sayınız olmadığında
işler çığırından çıkar.
Mekân sahibi umursamıyorsa siz niye umursayasınız ki?
Arka planda, bu etkinliğin yapımcıları organize değildi.
Sahada birçok şey oluyordu
ama Michael ile John, lojistik sorunlarla hiç ilgilenmiyordu.
WOODSTOCK 1999 ÜÇ GÜN DAHA BARIŞ VE MÜZİK
Woodstock 1999'da, çok mutlu insanlara benzeyen
üç önemli kişiyle birlikteyiz.
Ossie Kilkenny, Michael Lang ve John Scher burada. Nasıl gidiyor?
Mutlu gibisiniz. İşler iyi gidiyor olmalı.
İşler çok iyi gidiyor. Yarıladık.
Eğleniyorduk.
Bunu planlamak için bir yıl uğraşmıştık ve işler yürüyordu.
Her şey iyi organize edilmiş, iyi planlanmış.
Dünyada Woodstock gibi bir festival yok.
Evet, sorunlar vardı ama izole sorunlardı.
Gelen kimse Ritz-Carlton'da kalacakları beklentisiyle gelmemişti ki.
Başarılı oldu.
Beklentiler karşılandı.
YALANCI
En önemlisi de herkes eğleniyor.
Olumsuz bir şey diyen kimseyi duymadım.
-Götler! -Bok gibi!
-Güzel değil. -Bok gibi.
At gözlüklerini takmışlar, "Sorun yok" diyorlardı.
Peki ya hoş sürprizler?
Bu kadar iyi gitmesini beklemediğiniz şeyler var mıydı?
Bence hava durumu bizim için oldukça iyi oldu.
13.00
İlk gün sıcaktı. Ama ikinci gün fırın gibiydi.
Çok fazla beton vardı.
Arabistanlı Lawrence ayarında bir sıcaklık vardı.
Rock ister misiniz?
Evet!
Tamam.
Detroit'ten… Kid Rock!
Herkes Kid Rock için heyecanlanmıştı.
Yılın en sıcak yılının, en sıcak bölümüydü.
Kid Rock, kürk mantoyla çıktı.
Aklıma ilk gelen şey "Ha siktir, bu herif deli." oldu.
James Brown gibi böyle fırlattı.
"Benim adım Kid!" dedi.
Hadi.
Ben kalabalığın yan tarafındaydım.
Grup deliriyordu, kalabalık deliriyordu.
Yanımda kimse olmamasına rağmen durduğum yer sıcaktı.
Oradaki sıcaklığı hayal bile edemiyorum.
Fırın gibi olmalıydı.
Sahnenin hemen yanındaki bir çadırda görevliydim.
BARIŞ DEVRİYESİ İLK YARDIM
Güneş yakıcıydı,
nem ve sıcaklık o kadar yüksekti ki sadece ayakta dururken bile
kendi terinizle sırılsıklam oluyordunuz.
Sıcak çarpması yüzünden bayılan insanlar getiriliyordu.
Ciltleri kupkuru olmuştu.
Sıcaklığı görüyor musunuz?
Yüzüne bakın. Sıcaklığa bakın.
Bacaklarımı hissetmiyorum artık.
New York taşrasındaki Woodstock 1999 müzik festivalinde
1000'den fazla insan dehidrasyon ve yorgunluk tedavisi gördü.
Bu kolay bir iş değildi. Bu etkinliği çok hafife almıştım.
"Boku yedik" dedim.
Su!
Onlara biraz su verin!
Su!
İnsanlar çaresizce, her noktada gölge bulmaya çalışıyordu.
Gezegendeki en kıt şey gölge gibiydi
ve insanlar her yerde onu arıyordu.
Güneşten kaçılacak hiçbir şey yok gibiydi.
Bunu sağlamamışlardı.
Güzel bir Woodstock deneyimi yaşamak için para ödeyen çocuklara,
yapımcılar hakkında ne anlatır bu?
Sizi sikine takmadıklarını anlatır.
15.58
Bu sekizgen beni birçok yere sokabilecek.
Arkamdaki şu korunan kapıların ötesinde
sanatçı yerleşkesi var.
Kuliste atmosfer harikaydı. Bir sürü soyunma odası treylerı vardı,
içleri dolu doluydu. Aşçılar vardı.
Hatta büyük bir barbekü bile yapıldı.
Gruplara iyi muamele edildi.
-N'aber? -İyi.
Cumartesi günü uzun bir limuzin ile geldim.
Hepimizin imzalaması gereken büyük bir şey vardı.
Festivalden çok bir ödül törenindeymişiz de
kırmızı halıda yürüyormuşuz gibiydi.
Her şey tamamen sponsorluydu.
Budweiser birası. Woodstock 1999'u izliyorsunuz! Yaşasın!
Şansını denemek istersen Converse dağıtan bir yer var.
Kesinlikle.
Bunlar için teşekkürler.
Barış ve sevgi, eşittir kapitalist girişim.
Aynen öyle. Dobra konuşalım. Hadi.
Bu toplulukta o "Sevgi ve barış",
"Bu işte birlikteyiz" anlayışı yoktu.
Woodstock'ta çok şımartıldık. Ama o duvarın ardına geçince…
…hava 38 dereceydi, asfalt üstündelerdi.
Bir burrito sekiz dolar falan.
Çocuklar resmen soyuluyordu.
Cumartesi günü kızgınlardı.
İlk o zaman bize bir şeyler atmaya başladılar.
Dinleyiciler birden bizi, MTV'yi hedef almaya başlamıştı.
İnsanlar şapkalarını falan atıyor.
Canlı yayında olduğumuzu biliyorlardı. Sataşıyorlardı.
Harika. İşte Woodstock 1999 bu.
Havada uçuşan bozuk paralar, piller falan görüyordunuz.
Kuleye bakmam lazımdı.
Kafama doğru taş atılıp atılmadığını görmek için kalabalığa bakamazdım.
Çok korkunçtu.
Hedef gibi hissediyorduk.
Kızdıkları bir şeyi temsil ediyormuş gibiydik.
MTV yayınındaki Backstreet Boys'dan bıktım.
-Saçmalık bu. -Sözünü esirgeme.
Esirgemiyorum. Nefret ediyorum.
İşte böyle.
Backstreet Boys'a hoş geldiniz.
MİLENYUM
90'ların sonlarında, MTV, Woodstock 69 ile 99 arasında
müzik endüstrisinin dönüştüğü şeyi temsil ediyordu.
Artık konu devrim değildi. Artık konu" Tişörtümü al" olmuştu.
Joey McIntyre, "Stay the Same." Mutlaka alın.
Rock fanları için MTV VJ'leri kendilerinden biri değildi.
Müziklerine zarar veren şirket bütününün yüzü gibilerdi.
"Bizi sattınız", "Şirket gelip eğlencemizi bozuyor,
özgür olmak istiyoruz."
ŞİRKETLER MÜZİĞİMİZDEN UZAK DURSUN
Yarağımı ye.
Gençlik kültüründeki nesilsel bir değişim miydi bilmiyorum
ama bıkmışlardı.
Backstreet Boys.
İnsanlar kızgındı.
Biri arkamdan yaklaşıp puroyla götümü yakmaya çalıştı.
Durduracak kadar güvenlik de yoktu.
250 bin insana yetecek kadar güvenlik yoktu.
Woodstock 1999'da güvenlik şaka gibiydi.
Sarı tişörtlü çocuklar gibilerdi.
BARIŞ DEVRİYESİ
1999'da henüz 18 yaşındaydım.
Grafiti yapar, kız peşinde koşar,
gece kulüplerine, festivallere falan giderdim.
Biri gelip "Woodstock 1999'da
güvenlik olacak adam arıyoruz" dedi.
"Gelmen için 500 dolar veririz."
"Bu formu imzalarsan güvenliksin" kadar basit bir şeydi.
Resmen kendimizden emin olamayıp
"Biz mi? Emin misiniz?" demiştik.
Üniformalı, silahlı birini falan istemedik.
Hükûmetin, polis devletinin nüfuzu buraya tesir etmesin istedik.
O yüzden güvenliklerimiz silahsızdı, barış devriyesiydi.
WOODSTOCK EKPRES VIP BÜFE
BARIŞ DEVRİYESİ
Woodstock sizin için ne demek?
Benim için para, seks ve karı demek.
Belki sahiden de Woodstock ruhunu yakalamışsınızdır.
Brooklyn mahallerinden tanıdığımız insanlarla karşılaştık.
"Kimde cigara var? İçelim." diyordum.
Kimse yapması gerekeni yapmıyordu.
Bir ara biri gelip tişörtü giymemin ne işe yaradığını sordu.
Fırsatçı davranıp "Ne istersen o işe yarar" dedim.
Yaramadığını biliyordum. "Kulise sokar mı?" dedi.
"Sokar" dedim. "Satmak ister misin?" dedi.
"400 dolar" dedim. Aldı. Çantamda bir tişört daha vardı.
Komikti. "Şuna bak, şaka gibi."
Neler olacağını öngörüyorduk.
17.30
Hadi! Evet!
Göster.
Festivalin ortalarında
kalabalığın çoğu başlarına bir şey geleceğinden
korkmadan istediğini yapabileceğini fark etmişti.
Güzel kelebek.
Çok teşekkürler.
-Hey. -Şu kıza masaj lazım.
Kalabalık grup erkekler kadınların etrafını sarıp
üstlerini çıkarmaları için tezahürat yapıyorlardı.
Çete psikolojisi biraz tehlikeli olmaya başladı.
Beyler, onu rahat bırakın. Korkutuyorsunuz.
-Evet, biraz açılır mısınız? -Lütfen. Boğulacak kız.
Genç bir kadın, kalabalık üstünde tutuluyordu.
"Nasıldı?" dedim. Harika diyecek sandım.
Havada taşınıyordu. "Erkeklerden nefret ediyorum" dedi.
Bazıları gerçekten de yapmaları gerektiği gibi
sizi ileri doğru taşıyordu.
Ama bir o kadarı da sizi taşırken memenizi tutmaya çalışıyor,
poponuzu ellemeye falan çalışıyordu.
Gençtim. Daha 14 yaşındaydım.
O bölgelerime hiç el sürülmemişti.
Cumartesi gününden sonra
bazı kadınlara kötü muamele edildiğini duydum.
Ama gönüllü olarak üstlerini çıkaran birçok kadın da vardı.
Sahne önüne gidince de kalabalık sizi eliyle taşırdı.
Biri göğüslerine dokunmuş mudur? Eminim dokunmuştur.
Ben ne yapabilirdim?
Bence hiçbir şey yapamazdım.
Geçmişi düşününce 90'larda
bu işlerin böyle kabul görmesi bence üzücüydü.
Hafta sonu boyunca hiç saygı yoktu.
Organizatörlerin bize saygısı yoktu.
Çalışanların saygısı yoktu.
Erkeklerin, kadınlara saygısı yoktu.
Bu yüzden ciddi bir öfke ve düşmanlık birikiyordu.
Çılgınca bir şeydi.
18.58
Bu akşam Limp Bizkit bizimle. Umarım kimse ciddi bir yaralanma yaşamaz.
Ama bilemiyorum.
Umarım sedye ve sargıları bol bol vardır.
Büyük Limp Bizkit hayranıydım. Onları göreceğimiz için heyecanlıydık.
Limp Bizkit'i gördüklerine sevindiler.
O vakit dünyanın en büyük gruplarından biriydi.
Kalabalığı coşturabilecek misiniz?
Bu gerçekten onların anıydı. Bence gençlerin çoğu
New York'un ortasındaki bu yere onun için gelmişti.
Limpda Bizkit hayranları elitist gruplardan değildi.
Onlar ortalama rock hayranlarıydı.
Dünyadaki yer altı rock şampiyonlarıydı.
Her şey nookie için!
Büyük şarkıları "Nookie"ydi.
Heyecanlanmak istiyorsam bu şarkıya dans ederdim.
Hepsini Nookie için yaptım
"Nookie", yazı ele geçirmişti. Herkes bunu söylüyordu.
Fred Durst, ünlü bir rock yıldızı gibi değildi.
Bizden biri gibiydi. DC tişörtleri giyerdi.
Ters beyzbol şapkası takıyordu. Kendimizi yakın hissediyorduk.
Hiçbir şey takmamalarına bayılıyordum.
Hapiste görüşürüz.
Elebaşı gibiydi. İnsanlar…
İnsanlara delice şeyler yaptırırdı.
Woodstock, oldukça sakin bir akşamüstü oldu.
Ama o sakinlik bitti artık.
Barikattaydık.
Önceki gece Korn'la yaşananlardan sonra…
BARIŞ DEVRİYESİ
…biraz endişeliydik.
Artık insanların hiç uyumadan geçirdiği ikinci güne gelmiştik.
Çok daha fazla uyuşturucu ve alkol vardı. Ne olacak sizce?
Tek ve yegâne…
…Limp Bizkit!
Sahneye çıktığınızda 250 bin insan size bakıyorsa
ve kalabalığı yönlendirebiliyorsanız orkestra şefi gibi olursunuz.
Başlayalım mı lan?
Onlar da orkestranızdır.
Tamam millet. Önden arkaya doğru söyleyin.
Fred de öyle yaptı. Onları oynatıyordu.
Aynen böyle. Hadi, kalkın millet!
Sahne önünü daha önce hiç böyle görmemiştim.
Hırslı, genç bir muhabir olarak
bunu büyük bir fırsat olarak gördüm.
Hadi Limp Bizkit burada
O sahne önüne gidecek benden başka muhabir yoktu.
Ritmi getir
Gidiyordum.
Aynen böyle
Hazır mısınız? Kalkın o zaman!
Sahne önünde mikrofona konuşuyordum,
insanlar beni itiyordu, eğiliyordum.
Sahneden 30 metre uzaktayım.
Kafama frizbi ve ayakkabı geldi.
Dave Blaustein, ABC News.
Kalabalık dalgalanıyordu. Tek bir organizma gibiydi.
Amma manyak heriflersiniz.
Kalabalıkta biriken gerginliğe bakınca el bombası gibiydi.
Manzara çılgın lan.
"Break Stuff" şarkısı esnasında o bomba patladı.
Size kişisel bir sorum var.
Küçük bir açılış var. "Kaçınız NSYNC'yi seviyorsunuz?"
Onlar da yuhluyor.
Kaçınız bir sabah uyandığınızda
gününüzde olmadığınızı bir şeyleri kırmak istediğinizi düşündünüz?
"Bu, her şeyin boka sardığı o günlerden biri millet!"
…günlerden biri millet!
"Bir şeyleri kırmak istiyorsunuz."
Uyanmak istemediğin O günlerden biri
Her şey boku yemiş Herkes boktan
Neden bilmiyorsun Meşrulaştırmak istiyorsun
Birinin kafasını koparmak…
Sahnede Fred Durst'ün altbenliği, benliği ve üstbenliğinin
kapıştığını görebiliyordunuz.
Gel de al
Yüzündeki ifadeyi görebiliyordunuz.
"Ha siktir."
Üstbenliğin var.
"Tamam, sakin ol Fred. Uslu ol. Delice bir şey yapma."
Ama sonra benlik ortaya çıkıyor. "Siktir et, yapalım gitsin!"
Derinlere inme zamanı.
"Tüm o negatif enerjiyi al…"
…ve içini boşalt.
Kızsal sorunlarınız mı var? Erkeksel sorunlar mı?
Ailevi sorunlar mı? Patronsal sorunlar mı?
İş sorunları mı?
Fred, o an yaşadıklarımızı anlamış gibiydi
ve söyledikleri kalabalıkta herkeste karşılık buldu.
Anladınız mı Woodstock?
Tamam. Hadi.
Sonra da şunu ekledi:
"Bu şarkı başlayınca, siz de başlayın."
İşte bu kadardı. Benzin ve kibrit. Bom.
Bana kıracak bir şey ver!
"Güzel bir gün geçiriyoruz"dan
"Bir şeyleri yok edeceğiz, delireceğiz" noktasına vardı.
Siktiğim yüzünü mü dağıtsam?
Birbirlerine dalıyorlar, düşürüyorlar, kafaları kanıyor.
Triyaj durumu var resmen. Savaş alanı gibi.
Siktiğim testeresi
Gel de al
Sahnedekileri korumak için barikatta duruyordum
ama sonra arkadaşım Chris'in ses kulesinde olduğu aklıma geldi.
O an ses kulesinde çalışıyordum
ve insanlar etrafımızdaydı.
Korkunç bir görüntüydü.
Adadaki on kişi gibiydik.
Tamamen raydan çıkmış bir kalabalık etrafımızı çevirmişti.
Sesçiler oraya "The Alamo" yazan bir tabela asmışlardı.
İnsanların kontrplak desteklere vurmaya başladığını gördük.
Sonra tırmanmaya başlayanlar oldu.
İnsanlar birbirini itiyordu.
O zaman kalp atışım hızlandı. Korkunçtu.
Kale duvarlarından tırmanan zombiler gibiydi.
İnsanlar gelip gidiyordu,
kontrplak vardı, onu yıkmaya çalışıyorlardı.
"Ha siktir" dedim. Ses sahnesinin sallandığı görülüyordu.
O an acil çağrısı gibiydi.
Ses kulesindekiler yardım istedi.
Destek lazım. Adamlarınızı buradan çekin.
Ben ve birçok diğer güvenlik görevlisi
onlara yardım etmek için barikatın üstünden atladı.
Barikattakiler geldi. Bizi gördüler.
"Gidiyoruz" dediler ve kaçtık.
O ana dair hatırladığım tek şey bir insan denizi arkamızdan
bizi sararken barikatın üstünden atladığımızdı.
Biraz ses verin lan!
Sahnenin yanından izledim.
Fred, kalabalığı ateşliyordu.
Kalabalığın gittikçe taşkınlaştığını
ve kontrolden çıktığını gördüm.
Bize penislerini gösterip bıraksalar çok daha kolay olur.
Discovery kanalında bir belgesel izliyor gibiyim.
Umarım aralarından bazıları bacak arasına tekme yer ve üremez.
Başta eğlenceliydi.
Sonra "Buradan çıkmalıyım" demeye başladım.
Artık eğlenmiyordum.
Bir an cidden orada öleceğimi sandım.
Annem Woodstock'ta öldüğümü TV'de görecekti falan.
Cam şişeyle kafasına vurulan bir kız gördüm.
Güvenliğin hakkını vereyim, kızı alıp çıkardılar.
Onları revire kadar takip ettim
ve gördüğüm şey inanılmaz ürkütücü ve korkunçtu.
Yer kan doluydu. Kafasına zımba vurulan biri vardı.
Serum verilenler vardı.
Birinin bacağı kırık gibiydi.
Cansız gibi uzanmış birkaç insanın sedyelerde uzandığını gördüm.
Aynı anda altı, yedi hastayı tedavi ediyordum.
Her şeyimizi tüketti. Ekipmanımız, malzemelerimiz.
Her şey bitmişti. "Eyvah, işim bitti." dedim.
"Eve gitmek istiyorum. İstifa ediyorum." dedim.
Hey, Woodstock! Kalkın ulan!
Fred Durst, onları durdurmaya çalışmadı.
Onlara katılıyordu. Bir tahtaya çıktı. Kalabalığın onu taşımasını istiyordu.
Pirelenmiş Jack Sparrow gibi dans ediyordu.
"Ne yapıyor bu?" diye bakıyordum.
Daha önce hayatımda hiçbir konseri yarıda kesmedim.
Woodstock 1999!
Yapım müdürüne gidip "Fred, şov bitti" dedim.
Sakinleşelim, nefeslenelim.
Yaralılar var, onlar sizin kardeşleriniz.
Limp Bizkit indi.
Fred, hayatında böyle bir şey hiç gördün mü?
Hayatımda böyle bir şey hiç yapmamıştım.
Mekânı parçalamaya, kulenin kontrplaklarını
sökmeye başladıklarında korktun mu?
Tanrım. Dostum, bu bizim suçumuz değil.
Tek diyebileceğim bu. Harikaydı, müthişti.
Fred Durst'ün adinin teki olduğunu hesaba katmamıştım.
Keyif alıyordu.
Fred, onları bir dakikada sakinleştirebilirdi.
Ama kalabalığı gaza getiriyordu.
Kimse Fred'i suçlamamalı.
300 bin insanı kontrol etmenin bir yolu yok.
Yapabileceği en iyi şey, verebileceği en iyi şovu vermekti.
O da bunu yaptı.
Limp Bizkit'i kendisi olduğu için suçlayamazsınız.
Ayıyı, ayı olduğu için suçlamak gibi.
Limp Bizkit böyle biri işte.
İlk kez cumartesi gecesi tehlikede hissettim.
Ufak ufak yaşanacak ciddi bir şeye hazırlanılıyor gibiydi.
Akıldaki tek soru ne, ne zaman ve nerede idi.
Partiyi devam ettirmek için gidilebilecek tek yer vardı.
O da rave hangarı.
00.45
İçimde kötü bir his vardı.
Hayranların duvarları parçaladığını duyuyordum.
Şimdi bütün bu kalabalık akşamı benimle geçirmeye
tesisime geliyordu.
On binlerce insan vardı.
İçeride bir kişi varsa dışarıda girmeyi bekleyen dört kişi vardı.
Durumun ne kadar tehlikeli olduğunu hayal edebilirsiniz.
Gidelim.
Ana konser Fatboy Slim'indi.
Tüm gün soyunma odamdan çıkarılmadım. İnsanlar "Dışarısı kaotik" diyordu.
Ama kimse hasar olduğunu, şiddet uygulandığını söylememişti.
Sahneye çıkarken düşünebildiğim tek şey
"Bu büyük bir an"dı.
"Enerjimi, kalabalık kadar yüksek tutmalıyım."
Fatboy Slim cennette sikişiyor
"Fatboy Slim is Fucking in Heaven" şarkısıyla başladım.
Cesur bir başlangıçtı.
Fatboy Slim cennette…
Herkesin ilgisini çekmek için.
Bir an herkes bir şey olacak diye beklerken
diğer an herkes havalanmıştı.
Kaosu ve kaosun merkezinde olmayı severim.
Kaos kesinlikle vardı.
Woodstock 1999'da
muhtemelen seyircinin gerçekliğini ve gerçek arzularını
ortaya çıkaran yer rave'di.
Millet kontrolden çıkmıştı.
Deli gibi dans ediyorlar, zombi gibi yürüyorlardı.
Artık nasıl bir ilaç içtilerse kafalarını, kanayana dek
yerlere vuranları görüyordum.
Açık açık insanların dolanıp ekstazi dağıttığını görüyordunuz.
Köşelere doğru el feneri tuttuğumda dört bir yanda seks yapanlar vardı.
Tam bir pagan deneyimi.
Öyle ki hangarın bir duvarında
çıplak birkaç insanın ellerini duvara dayayıp yaslandığını,
arkalarında da sıra olduğunu gördüm.
Ne yapıyorlardı?
İncil'den hangi kelimeyle tarif etsem?
Kural yoktu. Kanun, güvenlik gibi şeyler
pek anlam ifade etmiyordu.
Woodstock 1999!
Belgeselin bu noktasında alçak uçan dron geliyor ve…
Tam da o an terslikler başladı.
Birinin şöyle dediğini duydum: "Ha siktir, o ne lan?"
Ofis camından dışarı baktığımda
rave'e doğru giriş yapan bazı ışıklar gördüm.
Bir sorunumuz olduğunu anladım.
01.55
Bir araca el koymuşlar.
Bunu durdurmalıyız. Çok tehlikeli oldu.
Üstünde 20, 30 kadar kişinin durduğu
bir dans podyumu sandığım yerin
minibüs olduğunu öğrendim.
Aşağı indik ve binaya doğru giren arabayla yolda karşılaştık.
Ha siktir!
Sonra omzuma vuranlar oldu.
"Müziği durdur, minibüsü çıkarmalıyız."
"Bu gece olmaz. Burası Woodstock yani."
Her şey çok iyi gidiyordu.
Hayal kırıklığı!
O aracı bölgeden uzaklaştırın.
Yoksa Fatboy devam etmeyecek.
İnsanlar ona ve bana bir şeyler atmaya başladı.
Benim suçum değil!
Tam da o an her şey daha az eğlenceli görünmeye başladı.
Lanet olsun. Şu kaosa bak lan.
Minibüsün yolcu tarafına geldim ve bir adamın sürdüğünü görüyordum.
Gözleri parlıyordu resmen.
O an orada değildi.
Amir güvenlik komutası.
Biri silah var diye bağırmıştı.
Şu eski, paslı palalardandı.
Yan kapıya gittim, açtım. Direkt açıldı.
İlk gördüğüm şey 15, 16 yaşlarında, tişörtü sıyrılmış,
ve pantolonu ayaklarına kadar indirilmiş, baygın bir kızdı.
Onun yanındaki bir adam da şortunu giyiyordu.
Şok olmuştum. Donup kaldım.
Sahne görevlisi onu kulise götürdü
ve ambulansla götürüldü.
Minibüsteki adama ne oldu bilmiyorum
ama minibüsü o bölgeden uzaklaştırmaya çalıştık.
Olanlardan herkes bihaberdi.
İnsanlar eğlenirken,
ben insanlara birbirini sevmelerini söylerken
bir yandan biz bilmeden bunların olduğunu düşünmek
gerçekten çok can sıkıcı.
Ekibim ve kayıt şirketi korkmuştu. Gözlerinden anlaşılıyordu.
Abartmıyorlardı.
İşler boka sarıyordu ve orası güvenli değildi.
"Orada bir araba var. Kayıtlarını dert etme.
Onları biz alırız. Sen arabaya bin.
Buradan gitmeliyiz."
Adrenalin tüm vücudumu sarmıştı.
Bana söyleneni yaptım ve kaçtım.
Doğruca havaalanına gittik
ve sonraki günkü uçuşumuza dek orada uyuduk.
Woodstock 1999!
Minibüste gördüğümüz kız
aslında orada başından beri olmasına izin verilenlerin ürünüydü.
Bu, Woodstock olacaktı.
O ana dek sanırım hepimiz Woodstock olmadığını fark etmiştik.
Bu… Sadece bir kaostu.
Woodstock! Yaşasın!
Artık cidden kontrolden çıkmıştı.
Artık tehlikeliydi ve bu korkunçtu.
Cumartesi gecesi ortalık karıştı.
İşler boka sardı. Daha pazar vardı.
Burayı terk edeceğiz. Sanırım gidiyoruz.
Alt yazı çevirmeni: Anıl Çetinkaya