‎ขอเสียงให้วงบุชหน่อย
‎ขอบคุณครับ
‎วู้ดสต็อก 99 วันแรก พาว!
‎(23:54:57 น.)
‎(23:54:58 น.)
‎(23:54:59 น.)
‎(23:55:00 น.)
‎(23:55:01 น.)
‎ถ้าคืนนี้นอนไม่หลับ ‎มีปาร์ตี้ในโรงเก็บเครื่องบินนะครับ
‎ปาร์ตี้กันยันรุ่ง
‎วันศุกร์ที่ 23 เป็นวันเกิดอายุครบ 29 ปีของผม
‎แฮปปี้เบิร์ธเดย์ คอลินที่รัก
‎ผมตัดสินใจไปปาร์ตี้ในโรงเก็บเครื่องบิน ‎กับพวกทีมงานฝ่ายผลิต
‎เย่
‎เอาเลย โอ้
‎เราตื่นเต้นกันมาก
‎แค่เดินไปใกล้โรงปาร์ตี้ก็สัมผัสได้ถึงพลังงานแล้ว
‎มีคนประมาณ 60,000 คนเบียดเสียดกันอยู่
‎เหมือนกำลังมองดูนรกขุมแรกอยู่เลย
‎ถ้านรกขุมแรกมันสนุกละก็นะ
‎มันบ้ามากๆ
‎ทุกคนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ‎แล้วก็เมายากันอย่างหลุดโลก
‎มึนนิดหน่อย
‎แล้วก็มีสาวฮิปปี้หน้าตาน่ารัก
‎ติดปีกนางฟ้า เดินเข้ามาหาผม
‎แล้วบอกว่า "เอายาอีมั้ย"
‎ถึงผมจะรู้ว่าผมต้องทำงานในวันรุ่งขึ้น
‎แต่ผมก็ตอบไปว่า ‎"เอาสิ วันเกิดครบ 29 ทั้งที จัดไป"
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎ทุกคนสนุกกันมาก แต่เรารู้สึกได้เลยว่า
‎ไม่มีการควบคุมใดๆ เลย
‎ไปตายซะ
‎ไม่มีคอยเตือนว่า "เฮ้ย แบบนี้มันเกินไปแล้วนะ"
‎มีคนอยู่ในพื้นที่เป็นแสนๆ
‎ส่วนใหญ่แก้ผ้ากันซะด้วย ‎ดูทรงแล้วยังไงก็ต้องเกิดเรื่อง
‎เหมือนรถไฟที่วิ่งไถลออกนอกราง
‎ไม่รู้เลยว่าจะไปชนกับอะไรบ้าง
‎(นมทำให้ผมสุขใจ)
‎(7:59:58 น.)
‎(7:59:59 น.)
‎(8:00:00 น.)
‎ผมตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงเช้า รู้สึกแปลกๆ
‎คิดในใจว่า "เป็นไรวะเนี่ย"
‎พอผมมองกระจกก็เห็นลูกตาใหญ่เท่าลูกสนุกเกอร์
‎รูม่านตาผมขยายใหญ่มาก ‎แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า "เวรแล้วไง
‎ยาอีที่กินเข้าไปสี่ชั่วโมงก่อน ‎เพิ่งมาออกฤทธิ์เหรอวะเนี่ย
‎ตอนนี้คือกำลังจะดีดสินะ"
‎ผมพยายามกลับขึ้นเตียงแล้วข่มตาให้หลับ ‎อยู่หนึ่งชั่วโมงเพื่อให้มันผ่านพ้นไป
‎แต่ผมกลับตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ‎"เอาละเว้ย หายใจเข้าๆ ต้องไปแล้ว"
‎มาช้านะ
‎แล้วผมก็สวมอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าที่ ‎วิทยุสื่อสารด้วย
‎"เอาละ กลับเข้างานกันได้แล้ว"
‎(วันเสาร์)
‎พอเดินเข้าไป มันเหมือนฉาก ‎ที่หลุดไปอยู่อีกโลกหนึ่งเลย
‎เมื่อวันศุกร์ทุกอย่างยังดูสวยงามอยู่
‎แต่พอมาวันนี้ นี่เราอยู่ในกองขยะชัดๆ
‎ขอทราบความคิดเห็น ‎เกี่ยวกับส้วมสาธารณะกลางแจ้งหน่อยได้มั้ยครับ
‎สกปรกมากครับ
‎- แค่ไหนครับ ‎- พูดหยาบได้มั้ยเนี่ย…
‎โห กลิ่นสุดยอด
‎- จะอ้วก ‎- กระดาษชำระก็ไม่มี
‎- ไม่เคยเห็นอะไรที่สกปรกมากเท่านี้เลย ‎- มีใครไปใช้ห้องน้ำรึยัง
‎เหมือนห้องน้ำที่คนไปขี้ทิ้งไว้แล้วไม่ได้กดมาเป็นปี
‎เดินเหยียบเข้าไป เห็นแล้วจะอ้วก
‎ขอปิดประตูก่อนนะ ค่อยยังชั่ว ‎ไม่งั้นอ้วกแตกอยู่ตรงนี้แน่
‎วันเสาร์ควรจะเป็นวันที่สนุกที่สุด
‎ของเทศกาลร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบทศวรรษ
‎ลิมป์บิซกิต
‎คิด ร็อก
‎แฟตบอยสลิม
‎เอ้า เร็วเข้า เร็ว
‎แต่ในความทรงจำของพวกเรา ‎ที่ไปร่วมงานนั้นจริงๆ มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
‎วันเสาร์เป็นวันที่ทุกอย่างเริ่มพังทลาย
‎ฮัลโหล
‎ส้วมเคลื่อนที่กำลังจะเป็นจุดเริ่มต้น ‎ของปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น
‎พวกเราที่สำนักงานฝ่ายผลิตเริ่มจะได้ข่าว
‎เรื่องความเสียหายที่เกิดขึ้น ‎กับโครงสร้างพื้นฐานทั่วพื้นที่จัดงาน
‎เรามาทำงานรักษาความปลอดภัยในวันเสาร์
‎ซึ่งต้องเดินบนรันเวย์เกือบหนึ่งกิโลเมตร
‎บนทางเดินมีขยะเกลื่อน ‎ชนิดที่เกือบจะต้องหาไม้โกยทาง
‎เพื่อเดินไปให้ถึงเวที
‎จะไม่ให้มีขยะเลยคงไม่ได้อยู่แล้ว
‎แต่สภาพตอนนั้นคือ ‎เหมือนไม่มีใครคิดจะเก็บอะไรเลย
‎สกปรกโสโครกสุดๆ
‎ถังขยะมีน้อยแล้วก็นานๆ จะหาเจอสักใบ
‎ถ้าเจอก็มีขยะเต็มจนล้นออกมา
‎แผนกความสะอาดก็เหมือนแผนกอื่นๆ ‎ที่โดนตัดงบเหมือนกันหมด
‎บริษัทจัดการขยะและของเสีย ‎ที่กะจะจ้างมาก็ถูกตัดออกไปหมด
‎เราก็เลยต้องพึ่งพวกรับจ้างรายย่อย
‎ไม่รู้ว่าเพราะขาดคนหรือแค่อารมณ์แบบว่า
‎"งานเทศกาลทั้งที ไปสนุกกันเถอะวะ"
‎พวกเขาก็เลยไม่ได้ทำหน้าที่ ‎ที่ถูกจ้างมาให้ทำเลย
‎วู้ดสต็อก วันที่สอง ขอให้สนุกกันนะครับ
‎ขอเสียงกีตาร์ดังกว่านี้อีกๆ
‎(ไวเคลฟ ฌอง)
‎พอเริ่มเล่นเพลงนี้ ‎ถ้าอยากโยนขวดพลาสติกก็โยนได้เลย
‎ฉันอยู่บนหอคอยแล้วมองลงไปที่เวที
‎แล้วก็เห็นขยะเกลื่อนเลย
‎แล้วฉันก็พูดว่า "นี่แหละ ‎ที่จะกลายเป็นหายนะของวู้ดสต็อก 99
‎สิ่งที่กำลังเห็นอยู่นี่แหละ
‎เพราะเด็กพวกนี้ไม่พอใจแน่
‎เราดูแลพวกเขาได้ไม่ดีพอ"
‎พวกเขาอยากได้บรรยากาศ
‎แบบวู้ดสต็อก ปี 1969
‎ฉันอายุ 27 ตอนที่จัดงานวู้ดสต็อกขึ้นครั้งแรก
‎และมันก็เป็นหนึ่งในประสบการณ์ ‎ที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันเลย
‎มันเปี่ยมไปด้วยสันติภาพและความรัก
‎แม่ฉันมีบทบาทสำคัญในงานวู้ดสต็อก ปี 69
‎ท่านเป็นคนจัดหาอาหารมาให้ครัวปันอิ่ม
‎การได้เห็นหลายๆ คนมาร่วมกัน
‎และดูแลกันและกัน เปลี่ยนชีวิตฉันไปเลย
‎ฉันก็เลยอยากทำให้วู้ดสต็อก 99 ‎คงความงดงามแบบนั้นไว้
‎ซึ่งฉันรู้ว่าหายนะมาเยือนแน่ ‎ถ้าเรายังปล่อยให้ขยะเกลื่อนพื้นอยู่แบบนี้
‎ฝ่ายจัดการขยะอยู่ที่ไหน
‎ฉันก็เลยตัดสินใจลุยเอง ‎ไปหาถุงขยะมาหลายๆ ใบ
‎แล้วก็เอาออกไปแจกจ่าย
‎เธอไม่รู้เลยว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัวเข้าแล้ว
‎เอาถุงขยะไปเก็บขยะในที่ของตัว
‎เร็วเข้า มาช่วยกันหน่อย
‎มีคนหนึ่งมาพูดกับฉันว่า
‎"จ่ายค่าเข้างานไปแล้วตั้ง 150 ดอลลาร์ ‎ก็เก็บขยะกันเองสิวะ"
‎แล้วฉันก็บอกไปว่า ‎"วู้ดสต็อกงานนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนเลยสินะ"
‎เด็กๆ พวกนี้อาจจะไม่มีความรักที่มากพอก็ได้ ‎พวกเขาอาจจะทำตัวแบบนี้เพราะ…
‎ทุกคน นี่มันงานศิลปะนะ
‎เร็วเข้า เข็นกลับไป ทางนี้
‎พออยู่ในบรรยากาศแบบนั้น ‎และไม่มีโครงสร้างพื้นฐานที่เพียงพอ
‎ที่จะรองรับผู้คนจำนวนมากขนาดนั้นได้
‎ทุกอย่างก็จะเริ่มเละตุ้มเป๊ะ
‎เหมือนอารมณ์แบบว่า ‎"ขนาดคนจัดยังไม่แคร์ แล้วเราจะแคร์ทำไม"
‎(วู้ดสต็อก 99)
‎เบื้องหลังงานนี้ ‎พวกฝ่ายโปรดิวเซอร์ทำงานกันเละเทะมาก
‎เกิดปัญหาขึ้นหลายอย่างในงาน
‎แล้วไมเคิลกับจอห์นก็ไม่ให้ความสนใจ
‎กับปัญหาด้านโลจิสติกส์เลย
‎(วู้ดสต็อก 99 เพลิดเพลินกับ ‎สันติภาพเคล้าเสียงเพลงอีกสามวัน)
‎ขณะนี้เราอยู่เบื้องหลังเวทีวู้ดสต็อก 99 กับ…
‎เรียกได้ว่าเป็นสามหนุ่มที่ดูจะสุขสุดๆ ‎สามเจ้าพ่อ
‎ออสซี่ คิลเคนนี่ ไมเคิล แลง และจอห์น แชร์ ‎เป็นยังไงบ้างครับ
‎ดูท่าทางมีความสุขขนาดนี้ ‎งานคงราบรื่นดีสินะครับ
‎ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดีครับ ‎งานผ่านพ้นไปได้ครึ่งทางแล้ว
‎พวกเราสนุกกันมาก
‎เราวางแผนงานนี้กันมาเป็นปี แล้วมันก็ราบรื่นดี
‎ดูจะจัดงานกันได้อย่างเป็นระเบียบดีนะครับ ‎ดูเหมือนงานจะออกมาดีมากเลย
‎ไม่มีงานไหนในโลก ‎จะเหมือนวู้ดสต็อกอีกแล้วละครับ
‎ใช่ ปัญหาน่ะมี แต่ปัญหาก็ส่วนปัญหา
‎คงไม่มีใครหวังว่าจะได้กินอยู่หรูหรา ‎เหมือนอยู่โรงแรมริตซ์-คาร์ลตันหรอก
‎นับว่าสำเร็จด้วยดี
‎ทุกอย่างเป็นไปตามที่คาด
‎(โกหก)
‎ที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใดคือทุกคนสนุกมาก
‎ไม่มีใครพูดอะไรในแง่ลบเกี่ยวกับงานเลย
‎- ไอ้เชี่ยเอ๊ย ‎- งานโคตรเละ
‎- ไม่โอเลย ‎- โคตรแย่เลยว่ะ
‎นั่งไม่รู้ร้อนรู้หนาวแล้วเอาแต่พูดว่า ‎"ก็เรียบร้อยดีนี่"
‎แล้วมีเรื่องเซอร์ไพรส์ดีๆ มั้ยครับ
‎เรื่องที่ไม่นึกว่าจะดีแต่กลับดี
‎คงเป็นเรื่องสภาพอากาศ ‎ที่นึกว่าจะไม่ดีแต่กลับเป็นใจสุดๆ
‎(13:14:57 น.)
‎(13:14:58 น.)
‎(13:14:59 น.)
‎(13:15:00 น.)
‎(13:15:01 น.)
‎วันแรกร้อนมาก วันที่สองนี่เหมือนเตาเผาเลย
‎ทุกที่มีแต่ถนนคอนกรีต
‎(สกอตต์)
‎ร้อนแผดเผาเหมือนแดด ‎ในเรื่องลอว์เรนซ์แห่งอาราเบียเลย
‎อยากร็อกมันๆ กันมั้ย
‎อยาก
‎ได้เลย
‎ขอเชิญพบศิลปินจากดีทรอยต์… คิด ร็อก
‎(คิด ร็อก)
‎ถึงตอนนั้น ทุกคนก็ตื่นเต้นอยากดูคิด ร็อกกันแล้ว
‎ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ร้อนที่สุด ‎ของวันที่ร้อนที่สุดในปีนั้น
‎แต่คิด ร็อกก็ใส่เสื้อคลุมขนสัตว์เดินออกมา
‎ความคิดแรกของผมคือ ‎"เฮ้ย บ้าไปแล้วเหรอวะ"
‎แล้วเขาก็สลัดเสื้อคลุมออก ‎เหมือนที่เจมส์ บราวน์ชอบทำ
‎แล้วก็ตะโกนว่า "ฉันคือคิด!"
‎เอาเลย
‎ผมเดินออกไปอยู่ข้างๆ ฝูงชน
‎วงเล่นดนตรีกันอย่างบ้าระห่ำ ‎คนดูก็สนุกกันอย่างบ้าคลั่ง
‎ตรงที่ผมยืนอยู่ร้อนมาก ‎ขนาดไม่มีคนมายืนเบียดข้างๆ นะ
‎ผมนึกไม่ออกเลยว่าตรงพื้นที่หน้าเวที ‎จะร้อนเดือดขนาดไหน
‎คงจะน้องๆ เตาอบ
‎ผมได้รับมอบหมายให้ประจำอยู่ที่เต็นท์ข้างเวที
‎(หน่วยดูแลความสงบ ‎ปฐมพยาบาล)
‎แดดร้อนมาก
‎ทั้งร้อนทั้งชื้นมากถึงขนาดที่แค่ยืนอยู่เฉยๆ
‎ก็เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวได้เลย
‎หลายคนเป็นลมแดดและถูกหามออกมา
‎พอจับผิวดูก็รู้สึกเลยว่าแห้งผาก
‎เห็นมั้ยว่าร้อนขนาดไหน
‎ดูหน้าเขาสิ แล้วจะรู้ว่ามันร้อนแค่ไหน
‎ขาผมไม่มีความรู้สึกแล้ว
‎กว่า 1,000 คนถูกพาตัวมารักษา ‎อาการเพลียจากความร้อนและอาการขาดน้ำ
‎ในงานเทศกาลดนตรีวู้ดสต็อก 99 ‎ในอัพสเตท นิวยอร์ก
‎งานนี้ไม่ใช่ง่ายๆ เลย ‎ผมประเมินการณ์ไว้ต่ำไปมากๆ
‎ผมพูดกับตัวเองเลยว่า "ซวยแล้ว"
‎ขอน้ำๆ
‎ขอน้ำให้คนหน่อยสิวะ
‎ขอน้ำๆ
‎ผู้คนพยายามวิ่งรนหาที่ร่ม
‎เหมือนกับว่ามันเป็นสิ่งที่หายากที่สุดในโลก
‎คนพยายามหาร่มเงาจากทุกสิ่งที่หาได้
‎เป็นสถานการณ์ที่ไม่สามารถหนีไปไหนได้เลย
‎เพราะไม่มีที่ให้หนี
‎แล้วพวกเด็กๆ จะมองคณะผู้จัดงานยังไงบ้างล่ะ ‎หลังจากที่เสียเงินเสียทอง
‎เพื่อที่จะสัมผัสกับประสบการณ์ดีๆ ที่วู้ดสต็อก
‎มองยังไงน่ะเหรอ ‎ก็มองว่าพวกนั้นแม่งไม่คิดถึงเด็กๆ เลยไงล่ะ
‎(15:57:57 น.)
‎(15:57:58 น.)
‎(15:57:59 น.)
‎(15:58:00 น.)
‎ป้ายแปดเหลี่ยมห้อยคอนี่ ‎เป็นบัตรผ่านให้เข้าไปได้หลายที่ในวู้ดสต็อก 99
‎ทางด้านหลังผม ‎เลยประตูทางเข้าที่คุ้มกันแน่นหนาเข้าไป
‎เป็นที่พักของเหล่าศิลปินครับ
‎บรรยากาศหลังเวทีดีมากๆ ‎มีตู้เทรลเลอร์ที่ทำเป็นห้องแต่งตัวเยอะเลย
‎จัดไว้อย่างดี แถมยังมีเชฟ
‎มีจัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกันครั้งนึงด้วยมั้ง
‎ศิลปินได้รับการดูแลเป็นอย่างดี
‎- เป็นไงบ้าง ‎- ก็ดี
‎ผมไปถึงที่งานในวันเสาร์โดยรถลีมูซีน
‎จำได้ว่ามีแผ่นกระดานใหญ่ๆ ที่ให้ทุกคนเซ็นชื่อ
‎รู้สึกเหมือนเดินอยู่บนพรมแดง ‎ในงานประกาศรางวัล
‎มากกว่าเดินเข้างานเทศกาล
‎สปอนเซอร์ยั้วเยี้ยไปหมด
‎เบียร์บัดไวเซอร์ คุณกำลังดูวู้ดสต็อก 99 วู้!
‎มีซุ้มแจกคอนเวิร์สฟรีด้วยนะ เผื่อจะอยากไปขอ
‎แน่นอน
‎ขอบคุณนะที่ไปเอามาให้
‎สันติภาพและความรัก ‎รวมกันเป็นการลงทุนที่หวังฟันกำไร
‎- เอาแล้วไง ‎- ว่ากันตรงๆ ไปเลย
‎ไม่ได้มี "สันติภาพและความรัก" เลยสักนิด
‎ไม่มีบรรยากาศความสามัคคีกันของผู้คนเลย
‎เราอยู่กันอย่างสุขสบายในงานวู้ดสต็อก ‎แต่ถ้าข้ามกำแพงไปอีกฝั่งละก็…
‎ร้อนเกือบ 38 องศา พื้นเป็นยางมะตอย
‎ต้องจ่ายเงินซื้อเบอร์ริโตอันละแปดดอลลาร์
‎พวกเด็กๆ โดนฟันเงินกันหัวแบะ
‎พอมาวันเสาร์ก็อารมณ์เสียกันหมดแล้ว
‎และวันนั้นแหละที่ทุกคนเริ่มปาข้าวของใส่เรา
‎จู่ๆ พวกคนดูก็เริ่มปาข้าวของมาที่เรา ‎คณะเอ็มทีวี
‎ขณะนี้ผู้คนกำลังปาหมวก ‎กับข้าวของอย่างอื่นกันเพียบเลย
‎พวกเขารู้ว่าเรากำลังถ่ายทอดสด ‎เหมือนตั้งใจทำแบบนั้นใส่เราเลย
‎เยี่ยมเลย นี่แหละครับ ‎งานวู้ดสต็อก 99 ในภาพที่งดงามที่สุด
‎ได้ยินเสียงโยนเหรียญเป็นกำ ‎หรือเสียงเหมือนอาวุธอะไรก็ไม่รู้
‎ก้องสะท้อนอยู่ในกองถ่าย
‎ผมต้องมองไปที่หอคอย
‎มองไปที่คนดูไม่ได้ ‎ก็เลยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่หินจะลอยมาเจาะหัว
‎น่ากลัวมากจริงๆ ครับ
‎เราเริ่มรู้สึกเหมือนตกเป็นเหยื่อ
‎เหมือนเราเป็นตัวแทนของ ‎อะไรสักอย่างที่พวกเขาเกลียด
‎ผมเบื่อแบ็คสตรีทบอยส์ในเอ็มทีวีไลฟ์ ‎ผมเบื่อมากๆ
‎- แม่งโคตรไร้สาระ… ‎- พูดมาเลย ไม่ต้องเกรงใจ
‎เกรงใจที่ไหน ผมโคตรเกลียดแม่ง…
‎นี่แหละครับ
‎โปรดต้อนรับแบ็คสตรีทบอยส์
‎(มิลเลนเนียม)
‎ในช่วงปลายยุค 90 เอ็มทีวีเป็นศูนย์รวม ‎ของสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงวงการบันเทิงในยุคนั้น
‎ที่เปลี่ยนแปลงนับจากวู้ดสต็อก 69 ‎มาจนถึงวู้ดสต็อก 99
‎มันไม่เกี่ยวกับการสร้างความเปลี่ยนแปลง ‎อีกต่อไปแล้ว แต่แค่ "ซื้อเสื้อสิ"
‎โจอี้ แมคอินไทร์ อัลบั้ม "สเตย์เดอะเซม" ‎ไปหาซื้อกันไว้นะคะ
‎สำหรับแฟนๆ เพลงร็อก ‎เหล่าวีเจเอ็มทีวีเหมือนเป็นคนละพวกกัน
‎และพวกเขาก็เป็นหน้าเป็นตาของบริษัทใหญ่ยักษ์
‎ที่กำลังทำให้ดนตรีของพวกเขาดูด้อยลง
‎"เห็นแก่เงินใช่มั้ยล่ะ"
‎หรือไม่ก็ "บริษัทยักษ์ใหญ่ทำให้หมดสนุกเลย ‎พวกเราอยากเป็นอิสระ"
‎(อย่าให้บริษัทหาเงินมายุ่งกับดนตรีของเรา)
‎ไอ้พวกห่าเหว
‎ไม่รู้ว่าตอนนั้นอยู่ในช่วงรอยต่อรุ่นสู่รุ่น
‎ในวัฒนธรรมวัยรุ่นรึเปล่า แต่พวกนั้นเละมาก
‎แบ็คสตรีทบอยส์
‎ทุกคนบ้าคลั่ง
‎มีผู้ชายเดินมาข้างหลังฉัน ‎แล้วพยายามเอาซิการ์จี้ก้นฉัน
‎และไม่มีรปภ.มากพอ ‎ที่จะหยุดยั้งเหตุการณ์แบบนี้ได้
‎เอาจริงๆ นะ รปภ.ไม่มากพอ ‎ที่จะดูแลคน 250,000 คนได้เลย
‎การรักษาความปลอดภัยในวู้ดสต็อก 99 เละมาก
‎เหมือนแค่เอาเด็กมาใส่เสื้อสีเหลือง
‎(ผู้ดูแลความสงบ)
‎ในปี 1999 ตอนนั้นผมอายุ 18
‎ยังชอบพ่นสีบนกำแพง ไล่ป้อสาว
‎ไปเที่ยวไนท์คลับ ‎ยังทำอะไรสนุกๆ พวกนั้นอยู่เลย
‎มีผู้ชายคนนึงมาบอกว่า ‎"เฮ้ย ฉันต้องหาคนมาสมัคร
‎งานรปภ.ที่เทศกาลวู้ดสต็อก 99
‎ถ้าไปจะให้ 500 ดอลลาร์"
‎ประมาณว่า ‎"แค่ลงชื่อในใบนี้ นายก็จะได้เป็นรปภ."
‎เราเกือบมองข้างหลังสองรอบ ‎ว่ามีใครดูอยู่มั้ยแล้วถามว่า
‎"พวกผมเนี่ยนะ เอาจริงดิ แน่ใจนะ"
‎เราไม่อยากได้คนในเครื่องแบบหรือคนที่พกปืน
‎เราไม่อยากให้มีอิทธิพลจากรัฐบาล
‎หรือรัฐตำรวจ หรืออะไรทำนองนั้น ‎เพราะงั้นเราก็เลยจ้างรปภ.
‎ที่ไม่พกอาวุธ เรียกว่าผู้ดูแลความสงบ
‎(วู้ดสต็อกเอ็กซ์เพรส ‎วีไอพีบุฟเฟต์)
‎(ผู้ดูแลความสงบ)
‎วู้ดสต็อกมีความหมายกับคุณยังไงบ้าง
‎สำหรับผมมันหมายถึงเงิน เซ็กซ์ แล้วก็สาว
‎ว้าว หนุ่มๆ พวกนี้ ‎เข้าใจจิตวิญญาณของวู้ดสต็อกอย่างถ่องแท้
‎เราได้เจอคนรู้จักจากละแวกใกล้เคียงในบรุกลิน
‎ผมเลยว่า "ใครมีกัญชามั่ง มาจัดกันหน่อย"
‎เจ้าพวกนั้นไม่ได้ทำหน้าที่ตั้งแต่วันแรกที่ไปถึงเลย
‎จนมีคนเดินมาถามผมว่า ‎ใส่เสื้อตัวนี้แล้วทำอะไรได้เหรอ
‎ผมเป็นนักฉวยโอกาส เลยบอกไปว่า ‎"ใส่เสื้อตัวนี้แล้วจะทำอะไรก็ได้"
‎ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ได้หรอก ‎"เหรอ ถ้าใส่แล้วไปหลังเวทีได้มั้ย"
‎"ได้สิ" "งั้นขายมั้ย"
‎"สี่ร้อยดอลลาร์" "จัดมา"
‎ผมมีเสื้ออีกตัวในกระเป๋า
‎น่าขำมั้ยล่ะ แบบ "ดูสิ ก็มันเละขนาดนี้"
‎เดาได้เลยว่าจะเป็นยังไงต่อไป
‎(17:30:00 น.)
‎(17:30:01 น.)
‎(17:30:02 น.)
‎(17:30:03 น.)
‎(17:30:04 น.)
‎เอาเลย เย่
‎โชว์หน่อยๆ
‎พองานผ่านไปได้ครึ่งทาง
‎หลายคนก็เริ่มรู้แล้วว่าพวกเขาจะทำอะไรก็ได้
‎โดยไม่ต้องกลัวว่าจะโดนอะไร
‎ผีเสื้อสวยจัง
‎ขอบคุณที่ชมนะคะ
‎- เฮ้ย ‎- น้องสาวคนนี้อยากโดนลูบแน่ะ
‎ผมเริ่มเห็นผู้ชายกลุ่มใหญ่ๆ ‎คุยเล่นกันเป็นวงล้อมรอบสาวๆ
‎พูดเป็นจังหวะใส่หน้าให้ถอดเสื้อบิกินี่ออก
‎จิตวิทยาหมู่เริ่มจะอันตรายขึ้นมาหน่อยๆ แล้วนะ
‎เฮ้ยๆ ถอยมาให้เขามีที่หน่อย ‎แบบนี้มันน่ากลัวนะ
‎- ใช่ ถอยไปหน่อยได้มั้ย ‎- ถอยเหอะ เดี๋ยวหายใจไม่ออกหรอก
‎มีผู้หญิงคนนึงเพิ่งจะโต้คลื่นมนุษย์มา
‎ฉันก็ถามว่า "เป็นไงบ้าง" คิดว่าคงสนุกน่าดู
‎เพราะเพิ่งโต้คลื่นมนุษย์มา ‎แล้วเธอก็ว่า "ฉันเกลียดผู้ชายทุกคนแล้ว"
‎หลายคนพยายามอุ้ม
‎และเคลื่อนสาวๆ ไปบนคลื่นอย่างที่ควรจะเป็น
‎แต่ก็มีอีกหลายคนที่พยายามแต๊ะอั๋งบ้าง
‎หรือไม่ก็บีบตูดบ้างขณะที่ยกตัวเราเคลื่อนผ่านไป
‎แล้วตอนนั้นฉันยังเด็กไง อายุแค่ 14
‎ฉันไม่เคยโดนสัมผัสบนร่างกายแบบนั้นมาก่อน
‎ผมว่าน่าจะตั้งแต่วันเสาร์
‎ที่เริ่มได้ยินคนรายงานว่ามีผู้หญิงถูกผลักไปมา
‎แต่ก็มีหลายคนที่ยินดีถอดเสื้อออกเอง
‎และเข้าไปในมอชพิท และโดนจับโต้คลื่นมนุษย์
‎อาจจะโดนสัมผัสหน้าอกมั้ย ‎ผมว่าต้องโดนอยู่แล้วแหละ
‎แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะ
‎มองไม่ออกเลยว่าจะทำอะไรได้
‎พอมองย้อนกลับไป มันน่าเศร้านะที่ในยุค 90
‎เรื่องพวกนั้นเป็นเหมือนสิ่งที่คนทำเป็นปกติ ‎และได้รับการยอมรับ
‎ตลอดทั้งสุดสัปดาห์ ผู้คนไม่เคารพสิทธิกันเลย
‎พวกผู้จัดงานก็ไม่เคารพเรา
‎พวกผู้ร่วมงานก็ไม่เคารพสถานที่จัดงาน
‎ผู้ชายไม่ให้ความเคารพผู้หญิง
‎ความโกรธและความอาฆาตแค้น ‎มันก็เลยคุกรุ่นอยู่
‎เป็นอะไรที่บ้าคลั่งที่สุดเลย
‎(18:57:57 น.)
‎(18:57:58 น.)
‎(18:57:59 น.)
‎(18:58:00 น.)
‎(18:58:01 น.)
‎คืนนี้มีลิมป์บิซกิตนะครับ
‎ขอให้โชคดี ไม่บาดเจ็บกันทุกคนนะ
‎แต่ก็ ไม่รู้สิ
‎หวังว่าเปลหามกับผ้าปิดแผลจะมีพอนะ
‎ฉันเป็นแฟนตัวยงของวงลิมป์บิซกิต ‎แล้วเราก็ตื่นเต้นมากที่จะได้ดูพวกเขาเล่น
‎ผมว่าทุกคนดีใจที่จะได้ดูลิมป์บิซกิตกันนะ
‎ตอนนั้นลิมป์บิซกิตเป็นวงหนึ่ง ‎ที่ดังระดับแนวหน้าของโลก
‎พวกคุณจะทำให้เวทีลุกเป็นไฟเลยมั้ยครับ ‎จะทำให้คนดูคลั่งกันมั้ยเนี่ย
‎ตอนนั้นเป็นยุคทองของพวกเขาจริงๆ ‎และฉันคิดว่าลิมป์บิซกิตเป็นเหตุผลหลัก
‎ที่ทำให้คนหนุ่มสาวดั้นด้นเดินทางกันมา
‎ยังใจกลางรัฐนิวยอร์ก
‎แฟนวงลิมป์บิซกิตไม่ใช่พวกผู้ดีไฮโซอะไร
‎เป็นแค่แฟนเพลงร็อกธรรมดาทั่วไป
‎พวกเขาเปรียบดั่งไอดอล ‎ของคนที่เป็นเหมือนเบี้ยล่างในสังคม
‎ก็ต้องนุกกี้อยู่แล้ว
‎เพลงดังของวงคือ "นุกกี้"
‎ถ้าฉันอยากรู้สึกมัน ฉันก็จะเปิดเพลงนี้
‎เพลงนุกกี้ดังเปรี้ยงในช่วงหน้าร้อน ‎ไปทางไหนก็มีแต่คนร้องเพลงนี้
‎เฟร็ด เดิร์สต์ไม่เหมือน ‎นักร้องเพลงร็อกดังๆ คนอื่น
‎เขาเป็นเหมือนพวกเรานี่แหละ ใส่เสื้อยืดดีซี
‎สวมหมวกแก๊ปกลับด้าน ‎ทำให้รู้สึกว่าเขาเป็นคนเข้าถึงง่าย
‎ผมทึ่งกับการที่พวกเขาไม่สนสี่สนแปดใดๆ ทั้งสิ้น
‎เจอกันในคุก
‎เขาเป็นเหมือนหัวโจกเลย เขามักจะทำให้…
‎เขามักจะชักนำให้คนทำอะไรบ้าๆ
‎ไง วู้ดสต็อก บ่ายวันนี้มันเงียบไปหน่อยมั้ย
‎เอางี้นะ มาทำให้มันหายเงียบกันดีกว่า
‎เราอยู่กันที่แนวรั้วกั้น
‎หลังจากเหตุการณ์ตอนที่วงคอร์นเล่นเมื่อคืนก่อน…
‎(ผู้ดูแลความสงบ)
‎ทุกคนเลยแอบหวั่นใจนิดๆ
‎เอาละ นี่เป็นวันที่สองแล้ว ‎ที่หลายคนสนุกสุดเหวี่ยงจนไม่ได้หลับได้นอน
‎ทั้งเสพยา ทั้งดื่มเหล้ากันเข้าไปอีก ‎แล้วอะไรจะเกิดขึ้นล่ะ
‎หนึ่งเดียว วงนี้…
‎ลิมป์บิซกิต
‎พอเดินออกมาบนเวทีแล้วมีคน 250,000 คน
‎มองกลับมา
‎แล้วพอขยับแขนหน่อย ทุกคนก็ลุกฮือ… ‎เหมือนเป็นวาทยากรวงออร์เคสตรา
‎พร้อมจะเริ่มกันรึยังวะ
‎คนดูเปรียบเสมือนวงออร์เคสตรา
‎เอาละ ทุกคน ‎จากแถวหน้าไปหลังสุดให้ทำแบบนี้
‎นั่นแหละคือสิ่งที่เฟร็ดทำ ‎เขาสั่งให้คนดูเคลื่อนไหวตามใจชอบ
‎นั่นแหละ เอาละ ทุกคนยืนขึ้น
‎มอชพิทครั้งนั้นเป็นอะไรที่ ‎ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลยในชีวิต
‎ในฐานะนักข่าวหนุ่มที่อยากได้ข่าว
‎ผมมองว่ามันเป็นโอกาสที่ดีสุดๆ
‎ไม่มีนักข่าวคนไหนที่นี่
‎ที่จะเดินเข้าไปในมอชพิทนั่นแน่ๆ
‎ผมนี่แหละจะเข้าไป
‎ผมอยู่ในมอชพิท พูดใส่ไมโครโฟน
‎ผลักคนออกไปบ้าง หลบคนบ้าง
‎ขณะนี้ผมอยู่ในมอชพิท ‎ที่อยู่ห่างจากเวทีประมาณ 30 เมตร
‎หัวผมถูกฟาดด้วยฟริสบี้กับรองเท้าแล้วเรียบร้อย
‎เดฟ บลอสทีน ช่องข่าวเอบีซี
‎ฝูงคนเคลื่อนไหวกันเป็นลูกคลื่น ‎เหมือนเป็นเนื้อเดียวกันเลย
‎มีแต่คนบ้าโว้ย
‎ถ้าพิจารณาดูจากอารมณ์ที่คุกรุ่นของคนดูในตอนนั้น
‎เหมือนระเบิดมือเลย
‎นี่มันโคตรเหลือเชื่อเลยว่ะ
‎พอเล่นเพลง "เบรกสตัฟฟ์" ‎ตอนนั้นแหละที่ระเบิดมือมันปะทุ
‎ขอถามคำถามส่วนตัวหน่อยนะ
‎มีการถามนำสั้นๆ ว่า "มีใครชอบเอ็นซิงก์บ้าง"
‎แล้วก็ได้ยินเสียง "โห่"
‎มีใครบ้างที่ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ‎แล้วคิดว่าวันนี้ต้องไม่ใช่วันที่น่าเบื่อ
‎แล้วออกไปทำลายข้าวของซะ
‎"วันนี้ก็เป็นวันแบบนั้นเลย ‎วันอภิมหาวายป่วงไงล่ะ"
‎ให้ทุกอย่างแม่งพังให้หมด
‎"รู้สึกอยากพังอะไรสักอย่างจริงๆ โว้ย"
‎คุณจะเห็นจิตไร้สำนึก อัตตา ‎และอภิอัตตาของเฟร็ด เดิร์สต์
‎กำลังสู้กันอยู่บนเวที
‎เห็นสีหน้าเขาเลยว่าแบบ
‎"เชี่ยแม่ง"
‎แล้วอภิอัตตาก็พูดว่า
‎"เอาละ ใจเย็นนะ เฟร็ด ‎ทำให้มันดีๆ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ"
‎แต่แล้วจิตไร้สำนึกก็พูดว่า ‎"โคตรเจ๋ง เอาเลยโว้ย"
‎ได้เวลาลงลึกเข้าไปในใจ
‎"เอาพลังงานด้านลบทั้งหมด…"
‎ปลดปล่อยแม่งให้หมดออกไปจากตัวซะ
‎มีปัญหาเรื่องสาวใช่มั้ย ‎มีปัญหาเรื่องหนุ่มใช่มั้ย
‎มีปัญหากับพ่อแม่ใช่มั้ย ‎มีปัญหากับเจ้านายใช่มั้ย
‎มีปัญหาเรื่องงานใช่มั้ย
‎มันเหมือนกับว่าเฟร็ดเข้าใจปัญหาของพวกเรา
‎และสื่อสารกับจิตใจของคนดูแต่ละคนในตอนนั้น
‎เข้าใจหัวอกฉันมั้ย วู้ดสต็อก
‎เอาละ ปลดปล่อยมันเลย
‎แต่แล้วเขาก็พูดว่า
‎"พอเพลงเริ่ม เอาให้สุดตีนเลยนะโว้ย"
‎แค่นั้นแหละ
‎น้ำมันก๊าด ไม้ขีด บรรลัย
‎จาก "วันนี้เป็นวันดี"
‎ไปเป็น "กูจะพังทุกสิ่งทุกอย่าง ‎กูจะบ้าให้สุดๆ ไปเลยโว้ย"
‎ดำผุดดำว่ายกันอยู่ในคลื่นฝูงชน ‎บางคนก็โดนเหยียบจมตีน
‎เลือดออกหัว เต็นท์กลายเป็นเหมือน ‎ที่คัดกรองผู้บาดเจ็บในสนามรบเลย
‎ผมยืนอยู่บนรั้วกั้น พยายามป้องกันเวทีอยู่
‎แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า
‎เพื่อนผมที่ชื่อคริสอยู่ที่หอควบคุมเสียง
‎ตอนนั้นผมทำงานอยู่ตรงหอควบคุมเสียง
‎และรู้สึกได้ว่ามีคนมาอออยู่รอบๆ
‎มันน่ากลัวมากเลยครับ
‎เหมือนพวกเราสิบคนติดอยู่บนเกาะ
‎รายล้อมไปด้วยฝูงคนที่กำลังบ้าคลั่ง
‎พวกฝ่ายควบคุมเสียงแขวนป้ายไว้
‎เขียนว่า "ดิ อลาโม"
‎(ดิ อลาโม)
‎เราเห็นคนเริ่มพยายามทุบแผ่นไม้อัด
‎พอรู้ตัวอีกทีก็เห็นมือคนโผล่ขึ้นมาข้างบน
‎แล้วก็หัวคน เห็นคนผลักกันขึ้นมาข้างบน
‎ตอนนั้นใจผมสั่นไปหมด กลัวมากเลย
‎เหมือนฉากในหนัง ‎ที่ซอมบี้ปีนข้ามกำแพงปราสาทเข้ามา
‎คนโยกตัวกันอย่างแรง
‎มีแผ่นไม้อัดอยู่ ‎แล้วคนก็พยายามจะฉีกแผ่นไม้ออกมา
‎ฉันนี่แบบ "เชี่ยแล้ว" ‎มองเห็นเลยว่าเวทีควบคุมเสียงเริ่มโงนเงน
‎ตอนนั้นเหมือนเป็นสัญญาณฉุกเฉินเลย
‎เหมือนพวกที่หอควบคุมเสียง ‎กำลังส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ
‎ขอกำลังเสริมด่วน เอาคนออกไปจากที่นั่นเดี๋ยวนี้
‎ผมกับรปภ.อีกหลายคน
‎กระโดดข้ามที่กั้นเพื่อไปช่วยพวกเขา
‎พวกรปภ.ที่อยู่ตรงรั้วกั้นมาหาเรา ‎พวกเขาเห็นเหตุการณ์
‎บอกว่า "ฟังนะ ทุกคน รีบไปจากตรงนี้เร็ว" ‎แล้วพวกเราก็โกยกันเลยครับ
‎ผมจำภาพเหตุการณ์ตอนนั้นไม่ค่อยได้ ‎นอกจากตอนที่พุ่งหลาวข้ามรั้วกั้นไป
‎ขณะที่คลื่นมนุษย์ถาโถมมาจากด้านหลัง
‎ขอเสียงหน่อย
‎ผมดูอยู่จากตรงข้างเวที
‎เฟร็ดทำให้คนดูฮึกเหิมมาก
‎แล้วผมก็เห็นมันค่อยๆ
‎เละเทะขึ้นเรื่อยๆ จนเอาไม่อยู่
‎รู้มั้ย ผมว่าถอดกางเกงโชว์จู๋ให้มันจบๆ ไปเหอะ
‎รู้สึกเหมือนกำลังดูสารคดี ‎ในช่องดิสคัฟเวอรี่แชนเนลอยู่เลย
‎หวังว่าจะมีคนโดนเตะผ่าหมาก
‎จะได้ไม่แพร่พันธุ์
‎แรกๆ ก็สนุกดี
‎แต่ไปๆ มาๆ กลายเป็นความรู้สึกแบบ ‎"ฉันต้องออกไปจากตรงนี้แล้วว่ะ
‎แบบนี้มันไม่สนุกแล้วนะ"
‎ตอนนั้นผมคิดอยู่ในหัวขึ้นมาแวบนึงว่า ‎ผมอาจจะตายอยู่ตรงนั้นจริงๆ
‎แม่อาจจะเห็นข่าวในทีวีว่าลูกตายในงานวู้ดสต็อก
‎ผมเห็นเด็กผู้หญิงโดนขวดแก้วตีหัว
‎โชคดีที่รปภ.เข้ามาพาเธอออกไป
‎แล้วผมก็ตามไปที่เต็นท์ปฐมพยาบาล
‎ภาพที่ผมเห็นทำให้ผมขนลุกและตกใจมาก
‎ผมเห็นกองเลือดบนพื้น ‎เห็นคนต้องโดนแม็กเย็บแผลที่หัว
‎เห็นคนถูกใส่สายน้ำเกลือ
‎มีอยู่คนนึงดูเหมือนว่าขาจะหัก
‎หลายคนนอนอยู่บนเตียงพับ ‎ดูนิ่งไม่ไหวติงเหมือนไม่มีชีวิต
‎ตอนนั้นผมดูคนไข้ทีเดียวหกเจ็ดคนพร้อมกัน
‎ใช้หมดทุกอย่างเลย ทั้งอุปกรณ์ ‎ของทุกอย่างที่เตรียมไว้
‎หมดทุกอย่างเลย ‎จนผมพูดกับตัวเองว่า "แม่งเอ๊ย พอกันที
‎ฉันจะกลับบ้าน ฉันขอลาออก"
‎เฮ้ย วู้ดสต็อก ลุกขึ้นมาสิโว้ย
‎เฟร็ด เดิร์สต์ไม่พยายามหยุดยั้งคนดูเลย
‎เขาร่วมด้วยซะอีกแน่ะ
‎เขาขึ้นไปยืนบนไม้กระดาน ‎แล้วพยายามโต้คลื่นมนุษย์ด้วย
‎เขาโบกมือเป็นระวิง ‎เหมือนตอนที่แจ็ค สแปร์โรว์ไล่หมัด
‎แบบนี้เลย แล้วผมก็แบบ "ทำอะไรวะนั่น"
‎ผมไม่เคยสั่งหยุดการแสดงในชีวิตมาก่อนเลย
‎วู้ดสต็อก 1999
‎ผมเดินไปหาผู้จัดการฝ่ายผลิต ‎แล้วบอกว่า "เฟร็ด จบโชว์เดี๋ยวนี้"
‎เรามาพักหายใจกันก่อนนะครับ
‎มีพี่ๆ น้องๆ ของเราได้รับบาดเจ็บ
‎ลิมป์บิซกิตลงจากเวทีมาแล้วครับ
‎เฟร็ด เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตมั้ยครับ
‎ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลย
‎รู้สึกกลัวมั้ยครับตอนที่คนดูเริ่มทำลายข้าวของ
‎แล้วฉีกแผ่นไม้ออกมาจากหอคุมเสียง
‎โห แต่มันไม่ใช่ความผิดพวกเรานี่
‎ผมพูดได้แค่นี้แหละ ‎เป็นประสบการณ์ที่โคตรเจ๋งเลย สุดจริง
‎ผมลืมนึกไปว่า ‎เฟร็ด เดิร์สต์เป็นพวกที่ไม่รู้จักคิด
‎เขาสนุกไปกับมัน
‎เฟร็ดสามารถช่วยพูดให้คนสงบลงได้ทันที
‎แต่เขากลับทำให้ฮึกเหิมมากขึ้นเรื่อยๆ
‎การโยนความผิดให้เฟร็ด ‎เป็นเรื่องที่ไม่สมควรทำอย่างยิ่งเลย
‎ไม่มีทางที่เขาจะควบคุมคน 300,000 คนได้เลย
‎สิ่งที่ดีที่สุดที่เขาสามารถทำได้ ‎ก็คือทำการแสดงให้ออกมาดีที่สุด
‎ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาทำ
‎ผมไม่คิดว่าเราควรจะโทษลิมป์บิซกิต ‎ที่ทำการแสดงแบบลิมป์บิซกิต
‎เหมือนโทษหมีที่เกิดเป็นหมี
‎พวกเขาก็แค่เป็นลิมป์บิซกิต
‎คืนวันเสาร์เป็นคืนแรกที่ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยจริงๆ
‎เหมือนเหตุการณ์คุกรุ่นขึ้นเรื่อยๆ ‎และกำลังจะนำไปสู่เหตุการณ์ที่เลวร้าย
‎แต่คำถามก็คือเหตุการณ์อะไรล่ะ ‎จะเกิดเมื่อไหร่ ที่ไหน
‎เหลือที่เดียวที่จะไปเฮฮาปาร์ตี้กันต่อได้
‎ก็ที่โรงปาร์ตี้ไง
‎(00:44:57 น.)
‎(00:44:58 น.)
‎(00:44:59 น.)
‎(00:45:00 น.)
‎(00:45:01 น.)
‎รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย
‎ผมได้ยินเรื่องที่คนพังกำแพงมาทั้งวัน
‎ตอนนี้ก็แห่กันมาที่บริเวณที่ผมดูแล
‎เพื่อใช้เวลาในค่ำคืนนี้ที่เหลือร่วมกับผม
‎ผู้คนเป็นหมื่นๆ
‎คนข้างในแออัดกันมากพอแล้ว
‎ข้างนอกยังมีคนเยอะกว่าอีกสามเท่า ‎ที่อยากเข้ามาข้างใน
‎ในใจสามารถคาดคะเนได้เลยว่า ‎สถานการณ์แบบนี้มันอันตรายขนาดไหน
‎ไปเลยๆ
‎ไฮไลท์ของงานคือแฟตบอยสลิม
‎ผมอยู่แต่ในห้องแต่งตัวตลอดช่วงบ่าย ‎ได้ยินแค่คนพูดกันว่า
‎"ข้างนอกวุ่นวายกันนิดหน่อย"
‎แต่ไม่มีใครบอกผมเลยว่ามีการทำลายข้าวของ ‎และมีความรุนแรงเกิดขึ้นด้วย
‎ตอนเดินขึ้นเวที ผมคิดอยู่อย่างเดียวว่า
‎"นี่เป็นช่วงเวลาสำคัญ
‎พยายามทำใจฮึกเหิมให้เท่าคนดู"
‎(แฟตบอยสลิม)
‎เริ่มจากท่อน ‎"แฟตบอยสลิมอีสฟักกิ้งอินเฮฟเว่น"
‎มันเป็นประโยคที่แรงมาก
‎เพื่อดึงดูดความสนใจของทุกคน
‎ทีแรกคนก็ยืนรอดูว่าจะมีอะไร ‎เผลอแป๊บเดียวก็กระโดดกันตัวลอย
‎ผมชอบความวุ่นวาย ‎แล้วผมก็ชอบอยู่ท่ามกลางความวุ่นวาย
‎ซึ่งตอนนั้นวุ่นวายแน่นอน
‎ที่งานวู้ดสต็อก 99
‎งานปาร์ตี้นั่นน่าจะแสดงให้เห็นว่า ‎กลุ่มคนดูจริงๆ แล้วเป็นยังไง
‎และความปรารถนาจริงๆ คืออะไร
‎ผู้คนเละเทะกันไปหมด
‎เต้นกันหลุดโลก เดินไปเดินมาเหมือนซอมบี้
‎ผมจำได้ว่าเห็นคนเอาหัวโขกพื้นจนเลือดออก
‎เพราะยาหลอนประสาท ‎หรือยาเสพติดอะไรก็ตามที่เสพเข้าไป
‎เห็นคนเดินแจกยาอีกันโต้งๆ เลย
‎ผมจำได้ว่าฉายไฟส่องไปตามมุมห้อง
‎และเห็นคนคุกเข่าเอากันอยู่ตรงนั้น
‎เป็นประสบการณ์ที่ป่าเถื่อนมากๆ
‎ผมมองเห็นจากบนเวทีเลย ‎กำแพงด้านหนึ่งของโรงปาร์ตี้น่ะ
‎มีกลุ่มคนเปลือยกาย ‎เรียงแถวหน้ากระดานเอามือยันกำแพง
‎แล้วข้างหลังก็มีคนต่อแถวหน้ากระดานอีกแถว
‎ทำอะไรกันอยู่เหรอครับ
‎จะให้ใช้คำไหนจากพระคัมภีร์มาบรรยายดีล่ะ
‎ไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ ทั้งสิ้น ‎พวกกฎหรือการรักษาความปลอดภัย
‎ไม่ค่อยมีความหมายสักเท่าไหร่
‎วู้ดสต็อก 99
‎ถ้าเป็นในสารคดีก็จะถึงตอนนี้แหละ
‎ที่จะได้ยินซาวด์เอฟเฟ็กต์ ‎เหมือนโดรนบินเข้ามาแบบ…
‎ตอนนี้แหละที่กำลังจะเกิดเรื่อง
‎ผมจำได้ว่ามีคนพูดว่า "อ้าวเฮ้ย นั่นอะไรวะ"
‎แล้วผมก็จำได้ว่ามองผ่านหน้าต่างออฟฟิศออกไป
‎แล้วเห็นอะไรคล้ายๆ ไฟสองสามดวง
‎กำลังผ่านเข้ามาในโรงปาร์ตี้
‎และผมก็รู้เลยว่ามีปัญหาแน่
‎(1:54:57 น.)
‎(1:54:58 น.)
‎(1:54:59 น.)
‎(1:55:00 น.)
‎(1:55:01 น.)
‎มีคนไปขโมยรถชาวบ้าน
‎แบบนี้ต้องหยุดแล้วนะ อันตรายมาก
‎ผมก็เลยเพิ่งรู้ว่า ‎ไอ้ที่ผมนึกว่าเป็นเวทีเต้นเคลื่อนที่
‎เหมือนโพเดียมที่มีคนอยู่บนนั้น ‎ประมาณ 20 ถึง 30 คน
‎จริงๆ แล้วมันคือรถตู้
‎เราเลยลงกันไปที่พื้น
‎แล้วไปถึงรถคันนั้น ‎ที่กำลังเคลื่อนผ่านเข้าตึกไปได้ครึ่งทาง
‎โอ้โหแม่ง
‎ตอนนั้นคนเริ่มสะกิดผมแล้วบอกว่า
‎"หยุดเล่นก่อน ต้องเอารถตู้ออกไป"
‎"โธ่ ทำไมต้องคืนนี้ด้วย ‎นี่มันงานวู้ดสต็อกเชียวนะ"
‎คือมัน… มันกำลังไปได้ดีแท้ๆ
‎น่าผิดหวังชะมัด
‎ต้องเอารถออกไปนอกสถานที่นะครับ
‎ไม่งั้นแฟตบอยก็เล่นต่อไม่ได้นะ
‎แล้วผู้คนก็เริ่มปาข้าวของใส่เขา แล้วก็ผมด้วย
‎ไม่ใช่ความผิดผมนะ
‎ตอนนั้นแหละที่ทุกอย่าง
‎เริ่มจะรู้สึกไม่ค่อยสนุกแล้ว
‎ให้ตายสิ อะไรจะเละเทะปานนี้
‎ผมเดินไปถึงรถตู้ตรงฝั่งผู้โดยสาร
‎แล้วก็มองเห็นผู้ชายที่ขับรถอยู่
‎ตาของเขานี่เยิ้มเชียว
‎สติล่องลอยไปอยู่ไหนไม่รู้
‎หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย
‎ผมจำได้ว่ามีคนตะโกนว่ามีอาวุธ
‎เป็นมีดพร้าเล่มเก่าๆ ที่สนิมจับ
‎ผมเลยไปที่ประตูด้านข้าง ‎แล้วลองเลื่อนดู ประตูก็เปิด
‎และภาพแรกที่ผมเห็นก็คือเด็กผู้หญิง ‎ที่เหมือนจะอายุแค่ 15 หรือ 16
‎เธอ… โดนถลกเสื้อขึ้นมาเหนือหน้าอก
‎ส่วนกางเกงก็ถกลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า ‎สภาพหมดสติ
‎มีผู้ชายอยู่หลังรถตู้ ‎กำลังดึงกางเกงขาสั้นขึ้นมาสวม
‎ผมตกใจมาก ตกใจจนขวัญเสีย
‎เจ้าหน้าที่ควบคุมเวทีพาเธอไปหลังเวที
‎แล้วรถพยาบาลก็มาพาเธอออกไป
‎ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายในรถตู้
‎แต่เราแค่พยายามใส่เกียร์ว่าง ‎แล้วดันรถตู้ออกไปนอกโรงปาร์ตี้
‎ไม่มีใครรู้เลยว่าเพิ่งเกิดเรื่องอะไรขึ้น
‎มันเป็นความรู้สึกที่เลวร้ายมาก เวลาที่คิดว่า
‎ตอนที่ทุกคนกำลังสนุกกันอยู่
‎และผมที่อยากทำให้ทุกคนรักกัน
‎กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นตรงหน้าโดยที่เราไม่รู้
‎ทีมงานของผมทุกคนกับค่ายเพลง
‎เริ่มรู้สึกกระวนกระวาย ‎ผมเห็นในแววตาของพวกเขา
‎พวกเขาไม่ได้ทำเกินไป
‎มันเริ่มจะรุนแรงขึ้นแล้ว ‎และรู้สึกไม่ปลอดภัยอีกต่อไป
‎"มีรถรออยู่ตรงนั้นแล้ว ‎ไม่ต้องห่วงแผ่นเสียงหรอก
‎เดี๋ยวเราเอาตามไปให้ ไปขึ้นรถเดี๋ยวนี้เลย
‎ต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว"
‎เลือดสูบฉีดจนหูผมร้อนผ่าวไปหมด
‎ผมทำตามที่ทีมงานว่าและรีบเผ่นออกมา
‎เราขับรถตรงไปที่สนามบิน
‎และนอนที่นั่นจนถึงเวลาเครื่องออกในวันถัดไป
‎วู้ดสต็อก 99
‎ภาพของเด็กผู้หญิงในรถตู้คันนั้น
‎เป็นแค่ผลจากการปล่อยให้ ‎เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ที่นั่น
‎มันควรจะเป็นวู้ดสต็อก
‎แต่ผมคิดว่าตอนนั้นเรารู้แล้วว่า ‎นี่มันไม่ใช่วู้ดสต็อกเลยสักนิด
‎แต่เป็นแค่งานที่เละตุ้มเป๊ะ
‎วู้ดสต็อก วู้!
‎ตอนนั้นไม่สามารถควบคุมอะไรได้แล้ว
‎ถึงจุดอันตรายแล้ว และนั่นแหละที่น่ากลัว
‎คืนวันเสาร์คือตอนที่นรกแตกจริงๆ
‎สถานการณ์บ้าคลั่ง และแล้ววันอาทิตย์ก็มาถึง
‎เราจะออกไปจากที่นี่ครับ ผมว่าเราต้องไปแล้ว
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์