Bush, wielkie brawa!
Dzięki!
Woodstock ’99, dzień pierwszy!
GODZ. 23.54
GODZ. 23.55
Jeśli nie możecie spać,
w tamtym hangarze jest rave.
Całonocna balanga.
W piątek 23 lipca miałem 29. urodziny.
Sto lat, Colinie
Postanowiłem odwiedzić hangar do rave’u z częścią ekipy.
O tak!
Byliśmy podekscytowani.
Już koło hangaru czuć było tę energię.
Wielkie skupisko 60 000 ludzi.
To przypominało pierwszy krąg piekieł,
jeśli w piekle jest zabawa.
Totalny brak zasad.
Wszyscy porozbierani i naćpani.
Lekko się porobiliśmy.
Podeszła do mnie śliczna hipiska
ze skrzydłami wróżki.
Spytała, czy chcę ecstasy.
Nazajutrz miałem pracę,
ale się zgodziłem, bo miałem 29. urodziny.
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Wszyscy dobrze się bawili, ale to było czuć.
Nie było kontroli.
Walcie się.
Nikt nie mówił, że przesadzają.
Tam były setki tysięcy ludzi.
Większość nago. To się prosi o kłopoty.
Pędzący pociąg się wykoleił.
Nie dało się niczego przewidzieć.
LUBIĘ CYCKI
GODZ. 7.59
GODZ. 8.00
Obudziłem się o ósmej.
Dziwnie się czułem.
Nie ogarniałem, co się dzieje.
Oczy miałem jak dwie bile.
Źrenice na pół głowy. Zrozumiałem,
że dopiero wchodzi mi ecstasy sprzed czterech godzin.
Dopiero będzie trip.
Próbowałem jeszcze godzinę się przespać.
Ale cały się trząsłem. Powtarzałem sobie, żeby oddychać.
Że muszę wstawać.
Spóźniłeś się.
Wziąłem sprzęt i walkie-talkie.
„No to wracamy na festiwal”.
SOBOTA
Czysty surrealizm.
W piątek było pięknie.
Ale w sobotę zapanował syf.
Co sądzisz o toaletach?
Syf, kiła, mogiła.
- Oceń. - Mogę przeklinać?
Ale smród!
- Ohyda. - Nie ma papieru.
- Najgorszy syf świata. - Ktoś korzystał z kibla?
To jak wsadzić nogę do toalety
niespłukiwanej od roku.
Zamknijmy te drzwi. Dzięki. Zaraz się porzygam.
Sobota miała być najlepszym dniem
najlepszego festiwalu rockowego dekady.
Limp Bizkit, Kid Rock, Fatboy Slim.
Dalej.
Ale nie tak pamiętamy ten dzień.
W sobotę wszystko zaczęło się sypać.
Halo?
Toalety były czubkiem góry lodowej.
Do produkcji zaczęły docierać wieści
o licznych omdleniach na terenie festiwalu.
Przyszliśmy w sobotę do pracy w ochronie.
Musieliśmy przejść dobre 800 metrów pasem startowym.
Przedzieraliśmy się przez śmieci, żeby dotrzeć do sceny.
Wszystkich śmieci się nie zabierze,
ale oni nie zrobili zupełnie nic.
Ohyda.
Śmietników było niewiele,
były przepełnione.
Dział sanitarny też miał cięcia budżetowe.
Wywóz śmieci i nieczystości zlecono podwykonawcom.
Wszystko zależało od nich.
Nie wiem, czy ludzi zabrakło,
czy po prostu woleli się bawić.
Nie wykonali swojej pracy.
Dzień drugi. Dobrej zabawy.
Podkręcę gitarę. Będzie głośno.
Możecie rzucać plastikowymi butelkami.
Patrzyłam na scenę z wieży.
Wszędzie było pełno śmieci.
Pomyślałam, że to koniec Woodstocku ’99.
Ostateczny upadek.
Dzieciaki nie będą zadowolone.
Nie zajmujemy się nimi dość dobrze.
Chcieli poczuć ducha Woodstocku,
tego z 1969.
Na pierwszym Woodstocku miałam 27 lat.
To była jedna z najważniejszych chwil w moim życiu.
Pokój i miłość.
Moja mama odegrała ważną rolę na Woodstocku w 1969.
Pomagała załatwiać żywność do darmowych garkuchni.
Tylu ludzi bawiło się razem, troszczyło się o siebie.
To mnie zmieniło.
Chciałam, żeby w 1999 było pięknie.
Wiedziałam, że śmieci pozostawione na ziemi oznaczają katastrofę.
Gdzie ludzie od odpadów?
Sama wzięłam worki na śmieci
i zaczęłam je rozdawać.
Nie wiedziała, w co się pakuje.
Mam dla was worki.
Pomóżcie.
Jedna osoba mówiła,
że zapłaciła za bilet 150 dolców i powinniśmy posprzątać.
A ja na to, że to nie taki Woodstock.
Może zabrakło im miłości. Robią tak…
To jest dzieło sztuki.
Złapcie z tej strony. Tutaj.
Jeśli w takim środowisku nie ma infrastruktury,
żeby obsłużyć taką liczbę ludzi,
zaczyna się robić chaos.
Skoro organizatorzy mają to gdzieś, to co mają myśleć uczestnicy?
Organizatorzy nie byli zorganizowani.
Tyle się działo,
a Michael i John nie przejmowali się
problemami z logistyką.
WOODSTOCK ’99 3 DNI POKOJU I MUZYKI
Jesteśmy za zapleczu Woodstocku ’99.
Są z nami trzej weseli decydenci. Oto Ossie Kilkenny,
Michael Lang i John Scher.
Po minach wnioskuję, że idzie dobrze.
Bardzo dobrze. Połowa za nami.
Dobrze się bawiliśmy.
Rok to planowaliśmy. Wypaliło.
Impreza jest świetnie zorganizowana.
Nie ma na świecie drugiego takiego festiwalu.
Były problemy, ale odosobnione.
Nikt tu się nie spodziewał pięciogwiazdkowego hotelu.
Odnieśliśmy sukces.
Spełniliśmy oczekiwania.
KŁAMCZUCH
Wszyscy się dobrze bawią.
Nikt nie narzeka.
- Dupki! - Posrane.
- Niedobrze. - Posrane.
Mieli klapki na oczach. Mówili, że jest dobrze.
A te miłe niespodzianki?
Rzeczy, które poszły lepiej, niż można było się spodziewać.
Pogoda nam bardzo pomogła.
GODZ. 13.14
GODZ. 13.15
Pierwszego dnia był upał, a drugiego było jak w piecu.
Wszędzie był beton.
Słońce jak w Lawrensie z Arabii.
Czas na rocka?
No dobra.
Kid Rock z Detroit!
Wszyscy czekają na Kid Rocka.
A to najgorętsza pora najgorętszego dnia w roku.
Wychodzi Kid Rock w futrze.
Pomyślałem, że mu odbiło.
Zrzucił je niczym James Brown.
I mówi: „Nazywam się Kid!”.
Stałem obok publiczności.
Zespół szalał, tłum także.
Koło mnie nikogo nie było, a się gotowałem.
Nie wyobrażam sobie, co było pod sceną.
Jak w piekarniku.
Przydzielono mnie do namiotu tuż pod sceną.
PIERWSZA POMOC
Słońce paliło.
Było tak wilgotno i gorąco,
że można było utonąć we własnym pocie.
Przynosili nam nieprzytomnych ludzi po udarze cieplnym.
Z widocznie wyschniętą skórą.
Widzicie, jak gorąco?
Spójrzcie na jego twarz.
Nie czuję nóg.
Ponad 1000 osób otrzymało pomoc wskutek wyczerpania i odwodnienia
na festiwalu Woodstock ’99 w stanie Nowy Jork.
To nie był niedzielny spacerek. Nie doceniłem tej imprezy.
Pomyślałem, że mamy przesrane.
Wody!
Dajcie im wody, cholera.
Ludzie desperacko poszukiwali cienia.
To był prawdziwy koszmar.
Wszędzie szukali cienia.
Nie dało się uciec przed skwarem.
Nie było cienia.
Co to mówi o organizatorach
płacącym za bilety dzieciakom,
które chcą się dobrze bawić na Woodstocku?
Mówi, że mają ich w dupie.
GODZ. 15.57
GODZ. 15.58
Dzięki tej plakietce wejdę wszędzie.
Za mną, za tymi strzeżonymi bramami,
jest strefa artystów.
Atmosfera za kulisami była świetna. Mnóstwo garderób,
świetne zaopatrzenie. Kucharze.
Raz nawet zrobiliśmy grilla.
Artystów szanowano.
Jak leci?
Przyjechałem w sobotę limuzyną.
Wszyscy podpisywali wielką planszę.
Czułem się jak na czerwonym dywanie,
na rozdaniu nagród, a nie na festiwalu.
Sponsorzy zaszaleli.
Piwo Budweiser. Oglądacie Woodstock ’99!
Jak coś, to tam rozdają gadżety Converse.
Pewnie.
Fajnie, że nam to dajecie.
Pokój i miłość, czyli kapitalizm.
Nie ma co mówić, że czarne jest białe.
Tu nie chodziło o pokój i miłość.
Nie było poczucia wspólnoty i współpracy.
Nas rozpieszczano. Ale za płotem…
było z 40 stopni. Wszyscy stali na asfalcie.
Płacili osiem dolców za burrito.
Zdzierali z nich.
W sobotę ludzie byli wściekli.
Wtedy zaczęli w nas wszystkim rzucać.
Nagle uczestnicy festiwalu zaatakowali MTV.
Ludzie rzucają w nas czapkami.
Wiedzieli, że nadajemy na żywo. Robili to specjalnie.
Pięknie. Woodstock ’99 w pełnej krasie.
Słychać było, jak monety i baterie
uderzają o scenę.
Muszę patrzeć na wieżę.
Nie mogę wypatrywać nadlatujących kamieni.
To było przerażające.
Byliśmy na celowniku.
Reprezentowaliśmy coś, czym gardzili.
Mam dość Backstreet Boys w MTV Live.
- Zasrane… - Śmiało.
Mówię śmiało. To syf.
No proszę.
Przed wami Backstreet Boys.
Pod koniec lat 90. MTV było uosobieniem przemysłu muzycznego.
Jego przemiany od Woodstocku w 1969 do 1999.
Nie chodziło już o rewolucję,
a o sprzedaż.
Joey McIntyre, „Stay the Same”. Musicie to mieć.
Fani rocka nie widzieli siebie w prowadzących MTV.
Byli oni twarzami korporacji,
która niszczyła ich muzykę.
„Sprzedajecie się”, „Korporacje niszczą nam zabawę”, „Chcemy wolności”.
KORPO WON OD MUZY
Ssijcie pałę.
Nie wiem, czy to zmiana pokoleniowa
wśród młodych, ale mieli dość.
Backstreet Boys.
Ludzie się wściekli.
Jakiś gość chciał przypalić mnie cygarem w tyłek.
Ochroniarzy było za mało.
Za mało na 250 000 ludzi.
Ochrona na Woodstocku ’99 to żart.
Jak dzieci w żółtych koszulkach.
POKOJOWY PATROL
W 1999 roku miałem 18 lat.
Robiłem graffiti, uganiałem się za pannami,
chodziłem do klubów i na imprezy.
Usłyszałem od gościa,
że szuka ochroniarzy na Woodstock.
Zapłaci 500 dolców.
Wystarczyło podpisać kwit.
Spojrzeliśmy w prawo i w lewo.
„My? Serio?”
Nie chcieliśmy ochrony w mundurach i z bronią.
Nie chcieliśmy ludzi od władz,
policji i tak dalej.
Nasza ochrona nie była uzbrojona. To pokojowy patrol.
BUFET VIP
POKOJOWY PATROL
Czym jest dla was Woodstock?
Forsa, seks i dupeczki.
Chłopaki wiedzą, o co chodzi w Woodstocku.
Spotkaliśmy znajomych z Brooklynu.
Spytałem, kto ma skręta.
Nikt z ochroniarzy nie robił tego, co miał robić.
Ktoś mnie zapytał, co mi daje ta koszulka.
Jako oportunista odparłem, że wszystko.
Wiedziałem, że tak nie jest. „A wejdę za kulisy?”
„Jasne”. „Opylisz mi ją?”
„Cztery stówy”. „Biorę”. Miałem jeszcze drugą.
To było niebywale śmieszne.
„Zobaczymy, co będzie”.
GODZ. 17.30
Dalej!
Pokaż.
W połowie festiwalu
tłum wiedział, że wolno mu wszystko.
Nie było żadnych konsekwencji.
Piękny motylek.
Dziękuję bardzo.
Trzeba jej zrobić masaż.
Spore grupki facetów otaczały kobiety.
Krzyczeli im w twarz, żeby zdjęły staniki.
Psychologia tłumu. Robi się groźnie.
Odsuńcie się, panowie.
- Właśnie. - Dziewczyna się udusi.
Jedną dziewczynę poniósł tłum.
Spytałam, jak było, licząc, że fajnie.
Odparła, że znienawidziła mężczyzn.
Część ludzi próbuje unieść uczestnika,
robi to, co powinna.
Ale równie wielu facetów łapie za piersi
i za tyłek.
Miałam wtedy 14 lat.
Nigdy mnie tak nie obmacywano.
Od soboty docierały do mnie
informacje o molestowaniu.
Ale wiele kobiet dobrowolnie ściągało staniki.
Wchodziły do mosh pitu i tłum je niósł.
Czy ktoś mógł dotknąć piersi?
Na pewno.
Co można było zrobić?
Raczej nic.
To smutne, że w latach 90. tak było
i było to akceptowane.
To był weekend pełen braku szacunku.
Organizatorów względem uczestników.
Uczestników do festiwalu.
Mężczyzn do kobiet.
Narastała agresja i wrogość.
To była dzicz.
GODZ. 18.57
GODZ. 18.58
Dziś zagra Limp Bizkit.
Mam nadzieję, że nikt nie ucierpi.
Czcze życzenia.
Oby mieli sporo noszy i bandaży.
Uwielbiałam Limp Bizkit. Byłam podjarana.
Cieszą się, że zobaczą Limp Bizkit.
Wtedy był to jeden z najsłynniejszych zespołów świata.
Zrobicie rozpierdziel, żeby tłum oszalał?
To było ich pięć minut. Limp Bizkit przyciągnęło najwięcej ludzi,
to dla nich młodzi ludzie tłumnie ciągnęli
do stanu Nowy Jork.
Fani Limp Bizkit to nie zwolennicy elit.
To przeciętni fani rocka.
A to byli idole tych niedocenianych.
Liczy się „Nookie”!
Ich hitem było wtedy „Nookie”.
Do tej piosenki mogłam się bujać.
„Nookie” było hitem lata. Wszyscy to śpiewali.
Fred Durst nie był wielką gwiazdą rocka.
Był jednym z nas. Nosił koszulki DC.
Nosił czapki daszkiem do tyłu.
Widzieliśmy w nim siebie.
Podobało mi się, że mieli wszystko w dupie.
Do zobaczenia w pace.
Był łobuzem. Zawsze…
Nakłaniał ludzi do niezłych jazd.
Woodstock, za nami miłe popołudnie.
Ale dość tego szajsu.
Staliśmy przy barierkach. Po tym, co przeszliśmy z Korn…
POKOJOWY PATROL
Istniały pewne obawy.
Trwał drugi dzień bezsenności.
Coraz więcej dragów i alkoholu.
Co to będzie?
Jedyni w swoim rodzaju.
Limp Bizkit!
Wychodzisz na scenę przed 250 000 ludzi,
czujesz ich wzrok,
unosisz rękę, a oni robią to samo. Czujesz się jak dyrygent.
Jesteście gotowi?
Publiczność to orkiestra.
No dobra. Najpierw przód.
Fred to robił. Kierował tłumem.
Tak jest! Wszyscy w górę!
Nie widziałem takiego mosh pitu.
Jako młody, ambitny dziennikarz
widziałem w tym świetną okazję.
Nie było innego dziennikarza,
który by tam wszedł.
Wchodzę.
Stoję w tłumie.
Mówię do mikrofonu.
Odpycham ludzi, robię uniki.
Stoję w mosh picie 30 metrów od sceny.
Oberwałem w głowę frisbee i butem.
Dave Blaustein, ABC News.
Tłum falował niczym jeden żywy organizm.
Niezła z was banda pojebusów.
Napięcie sięgało zenitu. Tłum był jak bomba.
Kurwa, ale zajebiście.
Wybuchła, gdy grali „Break Stuff”.
Zadam wam osobiste pytanie.
Mają taki wstęp. „Kto słucha NSYNC?”
I tłum gwiżdże.
Kto obudził się kiedyś rano
i uznał, że to nie będzie dobry dzień,
więc czas coś rozjebać?
„No to dziś jest taki dzień, że się zesrało”.
…że się zesrało.
„Aż chce się coś rozjebać”.
Widzieliśmy id i ego Freda Dursta,
które na scenie walczyły z jego superego.
Jego mina mówiła wszystko.
„O w dupę”.
Odzywało się superego.
„Spokojnie, Fred. Wyluzuj i nie szalej”.
Ale do drugiego ucha szepcze ego. „Zróbmy to”.
Czas zajrzeć w głąb siebie.
„Weźmy tę negatywną energię”…
…i wyrzućmy ją z siebie.
Wkurza was druga połówka?
Wkurzają rodzice, szef?
Wkurza was robota?
Fred rozumiał, przez co przechodziliśmy.
Mówił do każdego osobiście.
Jesteście ze mną?
No to lecimy.
A potem dodał:
„Do tego kawałka macie dać czadu”.
I tyle. Nafta, zapałka. Bum.
Od „miłego dnia”
przeszliśmy do „robimy rozpierdol”.
Ludzie na siebie skakali. Deptali się, krwawili.
Jak na wojnie.
Próbowałem ochraniać dostęp do sceny.
Przypomniałem sobie,
że na wieży jest mój kumpel Chris.
Pilnowałem wieży dźwiękowców.
Czułem tę atmosferę.
Można się wystraszyć.
Nas było dziesięciu.
Otaczał nas rozszalały tłum.
Realizatorzy wywiesili szyld
z napisem „Alamo”.
Ludzie zaczęli walić w płyty ze sklejki.
Potem uwiesili się na płocie.
Pojawiły się głowy. Podnosili się.
Serce zaczęło mi walić. Strasznie.
Jak zombie szturmujące zamek.
Ludzie szarpali sklejkę,
próbując zniszczyć ogrodzenie.
Byłam w szoku.
Cała scena się trzęsła.
To była masakra.
Chłopaki z wieży wzywali pomocy.
Potrzebuję wsparcia. Dajcie tu ludzi.
Wraz z wieloma ochroniarzami
popędziliśmy na pomoc.
Przyszli chłopaki spod barierki.
Zarządzili ewakuację i zwialiśmy.
Pamiętam tylko skok przez barierkę
i zamykające się za mną morze ludzi.
Zróbcie pierdolony hałas!
Widziałem koncert z boku sceny.
Fred podkręcał tłum.
Zrobił się chaos.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Mogliby po prostu pokazać fiuty,
byłoby z głowy.
Jak w filmie dokumentalnym na Discovery.
Miejmy nadzieję, że dostaną kopa w jaja
i nie będą się rozmnażać.
Najpierw było fajnie.
Ale potem chciałem uciec.
Przestało być fajnie.
W pewnym momencie myślałem, że umrę.
Że mama zobaczy mnie w telewizji. Jako ofiarę.
Widziałem dziewczynę, która oberwała w głowę butelką.
Ochrona od razu ją wyniosła.
Poszedłem za nimi do strefy medycznej,
gdzie zobaczyłem coś przerażającego i szokującego.
Krew na ziemi, szyte rany na głowie,
ludzi pod kroplówką.
Ktoś miał złamaną nogę.
Kilka osób leżało bez życia na składanych łóżkach.
Miałem sześciu, siedmiu pacjentów jednocześnie.
Zużyliśmy wszystkie materiały, zapasy i wyposażenie.
Wszystko.
Miałem już dość.
Chciałem iść do domu.
Woodstock, wstajemy!
Fred ich nie powstrzymywał.
Przyłączył się. Wskoczył na płytę i sam płynął po tłumie.
Jak Jack Sparrow z pchłami.
Nie wiedziałem, co on wyprawia.
Nigdy wcześniej nie przerwałem występu.
Woodstock 1999!
Poszedłem do kierownika produkcji i powiedziałem, że kończymy.
Złapmy oddech.
Wielu waszych braci i sióstr ucierpiało.
Limp Bizkit opuszcza scenę.
Widziałeś kiedyś coś takiego?
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
Co poczułeś, gdy zaczęli demolkę
i wyrywali płyty z wieży?
Stary, to nie nasza wina.
I tyle.
Niesamowita sprawa. Grubo.
Nie wziąłem pod uwagę,
że Fred to kawał gnoja.
Podobało mu się.
Mógł ich szybko uspokoić.
A on ich podkręcał.
Nie ma sensu obwiniać Freda.
Nie da się kontrolować 300 000 ludzi.
Mógł jedynie dać z siebie wszystko.
I tak zrobił.
Nie można winić Limp Bizkit za to, że byli sobą.
To jak winić misia za misiowe sprawy.
Limp Bizkit tacy już są.
W sobotę po raz pierwszy poczułam się zagrożona.
Czuć było, że szykuje się coś poważnego.
Pozostało pytanie, co, kiedy i gdzie.
Impreza mogła trwać dalej tylko w jednym miejscu.
W hangarze do rave’u.
GODZ. 00.44
GODZ. 00.45
Atmosfera była złowieszcza.
Słyszałem o niszczeniu ogrodzenia.
A teraz ci ludzie szli do mnie,
chcąc spędzić u mnie noc.
Dziesiątki tysięcy ludzi.
Na każdą osobę w środku
przypadały cztery chcące wejść.
Można sobie wyobrazić,
jakie to niebezpieczne.
Idziemy.
Gwiazdą wieczoru był Fatboy Slim.
Całe popołudnie spędziłem w garderobie,
słysząc, że jest lekki chaos.
Nikt mi nie powiedział o zniszczeniach
czy o przemocy.
Na scenie myślałem tylko o tym,
że to wielka chwila.
Musiałem dorównać energią publiczności.
Zacząłem od „Fatboy Slim is Fucking in Heaven”.
Mocny kawałek.
Przykuł uwagę tłumu.
W jednej chwili wszyscy czekali, a w drugiej trzymali ręce w górze.
Lubię chaos i być w jego centrum.
A to był chaos.
Na Woodstocku ’99
rave pokazał prawdziwe oblicze publiczności.
Ich prawdziwe pragnienia.
Tłum był poza kontrolą.
Wszyscy tańczyli jak zombie.
Widziałem, jak ludzie walą łbem o podłogę,
aż do krwi.
Przez psychotropy, cokolwiek brali.
Niektórzy chodzili i rozdawali ecstasy.
Świeciłem latarką po kątach
i widziałem ludzi uprawiających seks na podłodze.
Totalny poganizm.
Ze sceny widziałem, jak przy jednej ścianie
nadzy ludzie ustawili się z rękami w górze.
Za nimi ustawił się drugi rząd.
Co robili?
Jakiego biblijnego zwrotu użyć?
Zero zasad.
Przepisy i ochrona nie miały znaczenia.
Woodstock ’99!
To jest ten moment waszego filmu,
w którym wchodzi buczenie.
Wtedy zaczęły się problemy.
Pamiętam, jak ktoś powiedział: „Kurwa, co to?”.
Wyjrzałem z okna gabinetu.
Widziałem jakby parę świateł,
które wkraczały w tłum.
Wiedziałem, że mamy problem.
GODZ. 1.54
GODZ. 1.55
Mają pojazd.
Musimy im przerwać. To niebezpieczne.
Zauważyłem coś, co uznałem za unoszącą się platformę do tańca,
podium na 20 czy 30 osób.
To była furgonetka.
Zeszliśmy na parkiet,
gdy do połowy wjechała już do budynku.
Cholera jasna!
Ludzie do mnie przychodzili.
Mówili, żeby wyłączyć muzykę i zabrać ten wóz.
„Tylko nie dziś. To Woodstock”.
A szło nam tak dobrze.
Rozczarowany!
Proszę o zabranie stąd pojazdu.
Inaczej nie wznowimy występu.
Publiczność zaczęła w nas wszystkim rzucać.
To nie moja wina.
W tamtej chwili
przestałem się dobrze bawić.
Kuźwa, ale bałagan.
Podszedłem do drzwi pasażera.
Widziałem kierowcę.
Oczy mu się świeciły.
Był nieobecny.
Polecenie dla ochrony.
Ktoś krzyczał, że widać broń.
To była stara, zardzewiała maczeta.
Podszedłem i otworzyłem boczne drzwi.
Zobaczyłem dziewczynę. Wyglądała na 15 czy 16 lat.
Miała odsłonięte piersi.
Spodnie na kostkach.
Była nieprzytomna.
Był z nią facet, który zakładał spodenki.
Zatkało mnie. Życie ze mnie uszło.
Od razu zabrano ją na zaplecze
i odjechała karetką.
Nie wiem, co się stało z tym gościem.
W furgonetce wrzuciliśmy luz, żeby ją wypchnąć.
Nikt nie wiedział, co właśnie zaszło.
Aż trudno sobie wyobrazić,
że w środku wspaniałej zabawy,
gdy ja głosiłem ze sceny wzajemną miłość,
działo się coś takiego.
Moja ekipa i ludzie z wytwórni
byli zszokowani. To było widać.
Nie przesadzali.
Robiło się niebezpiecznie.
„Tam jest wóz. Płytami się nie martw.
Weźmiemy je, wsiadaj.
Trzeba wiać”.
Czułem pulsującą adrenalinę.
Zrobiłem, co mi kazano. Zwiałem.
Pojechaliśmy na lotnisko.
Spałem tam, bo następnego dnia miałem lot.
Woodstock ’99!
Widok tej dziewczyny w furgonetce
był konsekwencją tego, na co pozwolono.
To miał być Woodstock.
Wtedy już wiedzieliśmy, że nic z tego.
To był chaos.
Nie było już kontroli.
Było niebezpiecznie i strasznie.
W sobotnią noc rozpętało się piekło.
Szaleństwo. A przed nami niedziela.
Czas się stąd zabierać.
Idziemy.
Napisy: Konrad Szabowicz