‎(วันจันทร์)
‎(วันที่ 26 กรกฎาคม ปี 1999)
‎โห…
‎โอ๊ย ตายแล้ว
‎(โรม นิวยอร์ก)
‎บอสเนียรึเปล่าวะเนี่ย
‎ดูสิ
‎ช้าๆ หน่อยครับ
‎โห…
‎ตอนนั้นผมอายุ 26 ปี
‎เพิ่งเริ่มทำงานเป็นนักข่าว ‎ทำข่าวตามงานเทศกาลใหญ่ๆ
‎ผมมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในเพิงนักข่าว
‎แล้วรายงานกลับไปยังนครนิวยอร์ก
‎มันก็สนุกดีนะ
‎จนกระทั่งสิ่งนี้เกิดขึ้น
‎แล้วผมก็เดินดูความเสียหายที่เกิดขึ้น
‎เรียกได้ว่าเศษซากเลยละ
‎แล้วผมก็คิดว่า มันเป็นอย่างนี้ได้ไงวะเนี่ย
‎วู้ดสต็อก 99
‎(ซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎วู้ดสต็อก 99 มาแล้วโว้ย
‎มันน่าทึ่งมาก
‎ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนั้นมาก่อน
‎มันเป็นช่วงเวลาที่กำลังจะเป็นประวัติศาสตร์ ‎ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้มีส่วนร่วมด้วย
‎วู้ ไง ทุกคน
‎รู้สึกเหมือนเป็นพลังบริสุทธิ์
‎ความรักกับดนตรีที่สอดประสานเข้าด้วยกัน
‎ฉันไม่เคยคิดแม้แต่นิดเดียว
‎ว่านี่จะกลายเป็นประสบการณ์ ‎ที่ฉันจะไม่ลืมไปชั่วชีวิต
‎ตอนแรกทุกคนก็ดูมีความสุข ดนตรีก็เพราะ
‎ชูมือขึ้นสูงๆ หน่อยเร็ว
‎แน่นอนว่าทุกคนเมาปุ๊นกันถ้วนหน้า
‎เย่ เอาเลย
‎วู้ดสต็อก
‎เย่
‎รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี ไม่มีการควบคุมใดๆ เลย
‎มันไม่ใช่งานง่ายๆ เลย ‎เราประมาณการไว้ต่ำไปจริงๆ
‎เย่ๆ วู้!
‎เหมือนมหันตภัยที่กำลังก่อตัวขึ้น
‎เด็กๆ พวกนี้เริ่มจะโมโห
‎เย่
‎เริ่มจะวุ่นวายกันไปใหญ่แล้ว
‎เวรแล้ว
‎เรื่องเลวร้ายสุดขีดอาจจะเกิดขึ้นก็ได้
‎นี่ไม่ใช่การแสดงนะ มีปัญหาเกิดขึ้นจริงๆ
‎- แล้วก็นั่นแหละ ‎- ซวยแล้ว
‎น้ำมันก๊าด ไม้ขีด บรรลัย
‎เฮ้ย นี่มันเชี่ยอะไรวะ
‎เหมือนฉากในหนัง ‎ที่ซอมบี้ปีนข้ามกำแพงปราสาทเข้ามา
‎มันดำดิ่งลึกลงไปในความดำมืดของจิตใจมนุษย์
‎นี่มันเหมือน… ไม่รู้สิ เรื่องวัยเยาว์อันสิ้นสูญละมั้ง
‎ไม่มีคำไหนเหมาะจะอธิบายมากไปกว่านี้
‎เย่
‎มันกลายเป็นความอภิมหาวายป่วง
‎แม่เจ้าโว้ย
‎งานดนตรีและศิลปะวู้ดสต็อก
‎จะจัดขึ้นเป็นเวลาสามวัน ‎ที่ไวท์เลคในเบเธล นิวยอร์ก
‎เราจะให้คุณได้ชื่นมื่น ‎ไปกับวันเวลาที่สงบสุขเคล้าเสียงดนตรีเพราะๆ
‎จัดบนพื้นที่กว่า 1,500 ไร่
‎มีร้านค้ามากมายให้เลือกชม ‎คาดว่าการจราจรจะติดขัด
‎ดังนั้นขอควรออกจากบ้านเร็วๆ เพื่อมาให้ทัน
‎(ปี 1969)
‎(เบเธล นิวยอร์ก)
‎วู้ดสต็อกคือเทศกาลดนตรีแรก ‎ที่เป็นเหมือนวัฒนธรรมแหกคอกในสมัยนั้น
‎น่าจะมีแค่งานนี้แล้วก็เรื่องที่ไปเหยียบดวงจันทร์
‎เรามักจะคิดถึงสองเรื่องนี้เวลาคิดถึงยุค 60
‎มันเป็นการรวมตัวของสุดยอดนักดนตรี
‎(จิวเวล คิลเชอร์ ‎นักร้อง/นักแต่งเพลง)
‎ในยุคที่ดนตรีเบ่งบานที่สุด
‎วู้ดสต็อกเป็นหนึ่งในเหตุการณ์ที่
‎เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมและตัวตนของเรา
‎โอ้โฮ
‎ไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลยจริงๆ
‎เรื่องราวทั้งหมดของวู้ดสต็อก ‎เริ่มมาจากผู้ชายคนหนึ่ง
‎ไมเคิล แลง
‎คุณเป็นคนจัดการทุกอย่างเลยเหรอครับ
‎ใช่
‎(ไมเคิล แลง ‎ผู้ร่วมก่อตั้งวู้ดสต็อก)
‎วู้ดสต็อกสุดยอดมาก
‎ไม่อยากใช้คำว่า "ฟีล" เลย ‎แต่ที่นั่นฟีลมันได้จริงๆ
‎ตอนนั้นสงครามเวียดนามเป็นเรื่องใหญ่
‎ทุกคนไม่เห็นด้วยเลย
‎(ยุติสงครามก่อนที่สงครามจะยุติเรา)
‎- อยากจัดอีกรอบไหมครับ ‎- ถ้าทำได้นะ
‎ผมก็ไม่คิดอยากจัดอยู่ตั้งหลายปี
‎ไม่คิดว่าจะสร้างปรากฏการณ์ได้เหมือนครั้งนั้น
‎จากพลังแห่งสันติภาพ ความรัก และบุปผา
‎แต่พอมายุค 90 ผมก็เริ่มคิด ‎อยากทำวู้ดสต็อกให้คนรุ่นลูกบ้าง
‎ตอนนั้นกำลังเป็นวัยรุ่นกัน
‎ตอนนั้นเป็นตอนที่สังคมเรา ‎เริ่มมีปัญหาเรื่องความรุนแรงจากอาวุธปืน
‎วัยรุ่นสองคนใช้เวลาก่อเหตุห้าชั่วโมง ‎อยู่ในโรงเรียนมัธยมปลายโคลัมไบน์
‎สังหารเพื่อนนักเรียน 12 ชีวิตและครูหนึ่งท่าน ‎มีผู้ได้รับบาดเจ็บอีก 30 ราย
‎ไอเดียก็คืออยากให้คนรับรู้ถึงปัญหา
‎และทำให้เด็กรุ่นนั้นได้รู้ว่าวู้ดสต็อกคืออะไร
‎ซึ่งก็คือวัฒนธรรมแหกคอก
‎ไม่มีความรุนแรง
‎มีแต่สันติภาพ ความรัก และดนตรี
‎แค่นั้นแหละ
‎เรามาทำกันเถอะ
‎(ปี 1999)
‎สัมผัสประสบการณ์วู้ดสต็อก ปี 99 ‎เป็นเวลาสามวันเต็ม
‎วงชั้นนำกว่า 40 วง ‎และแขกที่จะมาร่วมงานอีก 250,000 คน
‎(โรม นิวยอร์ก)
‎วู้ดสต็อก ปี 99 ทริปสำคัญในชีวิต
‎ตอนนั้นผมกับคีธอายุแค่ 16
‎รักนะฮะ แม่
‎(ทอม - คีธ)
‎ก่อนหน้านั้นผมไม่เคยไปคอนเสิร์ตเลย
‎โห ผมนี่แบบว่า "คอร์นไปด้วยเหรอวะ ‎ลิมป์บิซกิตด้วย เรจอะเกนสต์เดอะแมชชีนด้วย"
‎ผมเลยแบบ "เฮ้ย อย่างนี้ต้องไป"
‎ทอมถามว่า "อยากไปวู้ดสต็อกมั้ย" ‎"อยากสิวะ ฉันอยากไปวู้ดสต็อก"
‎วู้ฮู้ ได้ตั๋วมาแล้ว
‎ตอนที่ถือตั๋ววู้ดสต็อกอยู่ในมือ ‎ผมดีใจจนแทบระเบิด
‎แบบ "ว้าว นี่ต้องเป็นช่วงเวลา ‎ที่ดีที่สุดในชีวิตฉันแน่ๆ เลย"
‎เราจะได้ไปเจอสาวอายุไล่เลี่ยกัน ‎จะได้จีบ เผลอๆ อาจได้กินตับ
‎ฉันโชคดีมาก ‎ที่พ่อแม่ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
‎ฉันโตมาในครอบครัวคริสเตียนหัวโบราณ
‎ดูเอ็มทีวีไม่ได้ด้วยซ้ำ
‎(ซาร่า)
‎เพราะงั้นการมีตั๋วไปงานวู้ดสต็อก ‎ก็เหมือนเป็นการแหกกฎ
‎วู้!
‎วู้ ถึงแล้วโว้ย
‎พ่อแม่ฉันจำงานปี 1969 ได้ ‎ที่เป็นธีมสันติภาพและความรัก
‎ก็เลยคิดว่านี่คงเป็นโอกาสดี
‎ที่ลูกจะได้ไปอยู่ ‎ท่ามกลางเสียงดนตรีและผู้คนที่สามัคคีกัน
‎แต่ที่ฉันอยากทำคือไปเสพปุ๊นให้เมาจนหายอยาก
‎สันติภาพ
‎(สถานีดับเพลิง)
‎โอริลเลีย ออนแทรีโอ ออนแทรีโอเลยนะโว้ย
‎วู้!
‎ไง
‎(เทศกาลวู้ดสต็อก)
‎(การจราจรอาจติดขัด)
‎วู้ดสต็อก 99
‎ตอนช่วงฤดูร้อน ปี 1999 ‎เราจัดงานไอล์ออฟเอ็มทีวี
‎ที่แนสซอ บาฮามาส เกาะสวรรค์
‎พวกคุณจะได้เห็นเหล่าคนดัง
‎ที่ฉันได้ไปเจอมาในงานไอล์ออฟเอ็มทีวี
‎มีคนเจ๋งๆ เยอะมาก…
‎เอ็มทีวีบอกว่า ‎"คุณต้องกลับไปนิวยอร์ก ไปงานวู้ดสต็อก 99"
‎พอฉันได้ยิน "ให้กลับไปนิวยอร์ก
‎ฉันอยู่บาฮามาสนะยะ จ้างให้ก็ไม่กลับ"
‎แต่มันจะเป็นปาร์ตี้ครั้งใหญ่ที่สุดบนโลก
‎คนหนุ่มสาวกว่าสองแสนคน
‎มาฟังเพลงเจ๋งๆ ‎และปาร์ตี้หัวราน้ำกันสามวันเต็มๆ
‎งานใหญ่มหึมา
‎- ตรงนี้เหรอ ‎- ใช่ วางเลย
‎เอาตั๋วออกมาให้พร้อม
‎พอผ่านเข้าไปแล้วจะต้องถูกตรวจกระเป๋านะ
‎ตอนนั้นฉันอายุ 14 เพิ่งเข้าเรียนม.ปลายปีแรก
‎ฉันเป็นเด็กออกทอมๆ หน่อย ‎ชอบเอาผ้ามาผูกไว้บนหัว
‎เหล็กดัดฟันเต็มปาก
‎ฉันก็… ยังเด็กนั่นแหละ ยังซิง บริสุทธิ์ เด๋อด๋า
‎ฉันเคยไปดูคอนเสิร์ตมาก่อน
‎แต่ไม่เคยไปค้างคืน ‎ไม่เคยไปงานเทศกาลที่ใหญ่ระดับนี้
‎มันใหญ่มาก
‎ทุกคน เปิดกระเป๋าไว้เลย จะได้เร็วๆ
‎รปภ.ค้นกระเป๋าฉัน
‎ถ้ามีอาหารหรือเครื่องดื่มก็จะถูกริบหมด
‎คนส่วนใหญ่ที่เข้าไปในงาน
‎ถูกริบเอาน้ำไป
‎ซึ่งเป็นอะไรที่ไร้สาระมาก แค่น้ำเนี่ยนะ
‎(ผู้ดูแลความสงบ วู้ดสต็อก 99)
‎จากวิดีโองานปี 69 ที่ได้ดู
‎บรรยากาศสันติภาพและความรัก ‎ผมก็นึกภาพทุ่งหญ้ากว้างใหญ่
‎เนินเขาเป็นลูกๆ เหมือนในลอร์ดออฟเดอะริงส์
‎บ้านฮอบบิทอะไรแบบนี้ ‎แต่พอไปถึงผมก็ต้องอุทานว่า
‎"อ้าว เชี่ย"
‎นี่มันฐานทัพนี่หว่า
‎(16:45:09 น. ‎25 ก.ค. ปี 1999)
‎โอ้
‎โคตรแจ่ม
‎ผมคิดว่าจะมีชายชุดดำออกมาไหม
‎ในโรงเก็บเครื่องบินมียูเอฟโออยู่รึเปล่า ‎นี่ฉันเข้ามาที่ไหนวะเนี่ย
‎ต่างจากวู้ดสต็อกครั้งแรก ‎เหมือนหน้ามือกับหลังเท้าเลย
‎นี่มันอะไรกันวะเนี่ย
‎(หนึ่งปีก่อน)
‎องค์ประกอบที่คุณจำเป็นต้องมี ‎ถ้าคุณคิดจะจัดงานเทศกาล
‎ที่มีขอบเขตและขนาดที่กว้างใหญ่ระดับนี้ ‎คือคุณต้องมีเงินเป็นสิบๆ ล้านดอลลาร์
‎สถานที่ที่สามารถจัดงานแบบนั้นได้
‎แล้วก็หุ้นส่วนที่ทรงอิทธิพล
‎(จอห์น แชร์ ‎ผู้ให้ทุนจัดวู้ดสต็อก)
‎ตอนนั้นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลัก
‎คือจอห์น แชร์ ‎จากเมโทรโพลิแทนเอนเตอร์เทนเมนต์
‎ตอนนั้นผมเป็นนักลงทุนที่ประสบความสำเร็จอยู่นะ
‎ผมลงทุนกับรายการใหญ่ๆ ไปเยอะ
‎เดอะโรลลิงสโตนส์ ‎เดอะเกรตฟูลเดด แล้วก็เดอะฮู
‎ไม่เคยมีงานไหนเลย
‎ในประวัติศาสตร์ของธุรกิจดนตรี ‎ที่ต้องใช้เงินมากขนาดนี้
‎จอห์น แชร์เป็นคนที่ค่อนข้างดุ
‎เข้มงวดมาก ซึ่งสำหรับผม ‎เขาเป็นหุ้นส่วนที่เหมาะที่สุด
‎ผมก็เลยเริ่มคุยกับทีมงาน
‎(เจฟฟ์ โรว์แลนด์ ‎ผู้บริหาร เมโทรโพลิแทนเอนเตอร์เทนเมนต์)
‎ตอนที่ผมได้ยินว่าจะจัดวู้ดสต็อก 1999 ‎ผมก็ขำก๊ากเลย
‎ผมนี่แบบ "จะบ้าเหรอ ‎นี่มันวันเมษาหน้าโง่รึเปล่า"
‎เราไม่คิดจะจัดงานอีกรอบอยู่แล้ว
‎(ปี 1994)
‎(ซอเกอร์ทีส์ นิวยอร์ก)
‎เราเคยพยายามจัดงานวู้ดสต็อกในปี 1994
‎งานวู้ดสต็อก 94 ก็มีปัญหาเหมือนกัน
‎เป็นยังไงบ้างครับ
‎ก็ราบรื่นดีครับ แต่ฝนเริ่มตกนิดหน่อย
‎ฝนเทลงมา รั้วก็พัง
‎พังรั้วเข้ามาแล้วไปร่วมงานกันเลย
‎คนดูอย่างน้อยครึ่งหนึ่งเข้างานโดยไม่เสียตังค์
‎นี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตฟรีนะครับ ต้องเสียตังค์
‎ดนตรีในงานสุดยอดมาก แต่ไม่ได้กำไรเลย
‎แล้ววู้ดสต็อก 99 ก็บังเกิด
‎คือเราจำเป็นจะต้องทำกำไรให้ได้ไง
‎ไมเคิลไปเจอฐานทัพอากาศ ‎พื้นที่ 885 ไร่ ที่ไม่ใช้การแล้ว
‎(ฐานทัพอากาศกริฟฟิสส์ ‎โรม นิวยอร์ก)
‎เขาเลยมองว่านี่อาจเป็นโอกาสทำกำไร
‎จุคนได้ 15,000 คน มีถนนพร้อม
‎มีการรักษาความปลอดภัย มีโรงพยาบาล
‎มีทุกอย่างที่เราเคยเสียเงินสร้าง ‎เป็นล้านดอลลาร์เมื่อปี 1994
‎จอห์นเลยรู้สึกกระตือรือร้นอยากจะจัดงานอีกครั้ง
‎ตอนนั้นผมคิดจริงๆ ว่า ‎มันเป็นโอกาสทำกำไรได้มหาศาล
‎และผมก็คิดว่าทุกคนก็ตื่นเต้น
‎เอ่อ… ทุกคนบอกว่า ‎"อย่าหาทำนะโว้ย ไอเดียนี้แม่งไม่ได้"
‎แต่จอห์นก็ใช้อำนาจตัดสินใจ ‎คว่ำบอร์ดผู้บริหารทั้งหมดเลย
‎บอกว่า "ฉันเป็นซีอีโอ ฉันจะจัด"
‎พวกเราก็เลยจำใจต้องจัดวู้ดสต็อกกันอีกครั้ง
‎ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย
‎ครั้งนี้จะเกิดขึ้นที่ฐานทัพอากาศกริฟฟิสส์ในโรม
‎ผมรู้ว่าสิ่งที่เรากำลังจะจัดขึ้น
‎ในพื้นที่นี้จะเป็นโชว์ที่ยอดเยี่ยมที่สุด ‎ที่ทุกคนจะได้สัมผัส
‎นี่ไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินใจลำบากขนาดนั้น ‎เหมือนที่หลายคนคิด
‎(โจ กริฟโฟ ‎อดีตนายกเทศมนตรี โรม นิวยอร์ก)
‎ทำไมถึงอยากเอาสถานะทางการเมืองมาเสี่ยง
‎ตอนนั้นผมคิดว่ามันเป็นเรื่องดีสำหรับชุมชน
‎โดยเฉพาะหลังจากฐานทัพปิดทำการ
‎ผมเลยคิดว่า "ถ้าเราทำสำเร็จ ‎มันจะเป็นเรื่องที่ดีงามสุดๆ"
‎มันจะเป็นเรื่องที่น่าจดจำไปตลอด ‎สำหรับผู้คนในละแวกนี้
‎ที่แน่ๆ คือเมืองโรมในนิวยอร์ก
‎จะเป็นที่รู้จักของคนทั่วโลกหลังฤดูร้อนนี้ผ่านพ้นไป
‎(ไม่ใช่วู้ดสต็อกสมัยพ่อแม่)
‎เพื่อให้แน่ใจว่าจะขายตั๋วได้
‎เราเลยจองคิวศิลปินที่ดังระดับต้นๆ ของโลก
‎เร้ดฮ็อตชิลลี่เป็ปเปอร์ส
‎เชอริล โครว์
‎คอร์น
‎ลิมป์บิซกิต
‎ทุกคนเลยคิดว่า… นี่ผมไม่ได้จะพูดเกินจริงนะ
‎แต่ทุกคนคิดว่ามันต้องสร้างประวัติการณ์แน่นอน
‎เร็วเข้า ออกกำลังกายมาเพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ
‎ผมจำได้ว่าเราอยากเจิมเวที
‎ตามแบบที่เคยทำมา
‎ก็เลยเอาเสื้อมัดย้อมห่อขวดแชมเปญ
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ขวดไม่แตกเลย
‎สู้ๆ
‎- แรงอีก ‎- นั่นแหละ
‎ฟาดไปเลย
‎- จะแตกแล้วๆ ‎- แตกแน่ๆ
‎ทำไมไม่เขย่าแล้วเปิดเอาวะ
‎พอหวนคิดเรื่องขวดแชมเปญนั่น
‎ผมก็คิดได้ว่าตอนนั้นมันอาจเป็นลางร้ายก็ได้
‎วู้ดสต็อก 99
‎(วันที่หนึ่ง)
‎(วันศุกร์)
‎นี่ไงล่ะ
‎แม่เจ้าโว้ย
‎เตรียมตัวสนุกกันดีกว่า
‎มาสนุก มาปาร์ตี้กัน เอาให้สุดเหวี่ยงไปเลย
‎(11:59:58 น.)
‎(11:59:59 น.)
‎(12:00:00 น.)
‎ผมนี่แบบ "ว้าว เราอยู่ในงานวู้ดสต็อกเหรอเนี่ย
‎จริงๆ ใช่มั้ย ใครอย่ามาหยิกนะโว้ย
‎เพราะฉันไม่อยากตื่น นี่มันเจ๋งสุดยอดเลย"
‎วู้ดสต็อก 99 ภูมิใจเสนอ…
‎เจมส์ บราวน์
‎จริงๆ แล้วเจมส์ บราวน์ต้องเป็นคนเปิดงาน
‎แต่เขาไม่ได้เซ็นสัญญามาให้ผม ‎ก็เลยเป็นศิลปินคนเดียวที่ไม่ได้ขึ้นเล่น
‎เอเย่นต์ของเขาโทรหาผมไม่หยุด ‎เพราะเจมส์ยืนกรานว่า
‎เขาต้องได้รับค่าจ้างทั้งหมด ‎ก่อนที่จะขึ้นเล่นในตารางที่เหลือ
‎"คุณบราวน์จะไม่ขึ้นเวที ‎ถ้าคุณไม่จ่ายค่าจ้างที่เหลือ
‎คุณบราวน์ไม่ขึ้นเล่นหรอก เชื่อสิ
‎เดี๋ยวคุณต้องมีปัญหาแน่นอน"
‎ผมเลยบอกเขาว่า ‎"มีคนดู 200,000 ชีวิตอยู่ที่นี่
‎ถึงเจมส์ไม่เล่น พวกเขาก็ไม่กลับบ้านหรอก
‎ผมอยากให้เขาขึ้นเล่นนะ
‎แต่ผมจะไม่จ่ายเงินเพิ่มให้เด็ดขาด"
‎มีผู้ชายตะโกนพูดว่า
‎"ให้โอกาสครั้งสุดท้ายนะ ‎ถ้าไม่จ่าย เขาจะไม่ขึ้นเวที"
‎เจมส์ บราวน์
‎โห่
‎แล้วผมก็บอกไปว่า
‎"งั้นช่วยอะไรอย่างสิ
‎รอแป๊บนะ ผมอยากให้คุณฟังอะไรหน่อย"
‎หนึ่ง สอง สาม
‎ผมบอกว่า "ไปแดกขี้ซะ"
‎เจมส์รู้ว่ามันเป็นยังไง
‎เขารู้ว่านี่ไม่ใช่คอนเสิร์ตธรรมดาทั่วไป
‎นี่คือวู้ดสต็อก
‎เย่
‎นี่เป็นงานที่ใหญ่ที่สุดเลยค่ะ ‎ฉันไม่เคยเห็นคนเยอะเท่านี้มาก่อนเลย
‎วู้!
‎ฉันตื่นเต้นมาก ลิงโลดสุดขีด
‎โยกหัวไม่หยุด พลังเยอะสุดๆ
‎(วันที่หนึ่ง)
‎วันแรกเว้ย วันแรก
‎ได้เวลาหาเบียร์กระแทกปาก
‎มีลานเบียร์ใหญ่มาก
‎ยังไม่ทัน 11 โมงดี ‎คนก็ซัดเบียร์กันไปแล้วคนละสามสี่แก้ว
‎ฉันนี่แบบ "อายุถึงรึยังน่ะ หนู"
‎ลานเบียร์วู้ดสต็อก เมาเละกันหมดแล้ว
‎หวัดดี วู้ดสต็อก
‎เป็นงานที่คนเสพยากันอย่างเสรี
‎ขายยากันโจ้งๆ เลย
‎ชูถุงอะไรก็ไม่รู้
‎แล้วก็ตะโกนขายกันตรงนั้นเลย
‎ผมเห็นผู้ชายคนนึงก้มลงมา ‎สะพายกระเป๋าเป้อยู่ แล้วก็พูดว่า
‎"เอาเห็ดมั้ยพี่" ผมก็ว่า "ลองก็ได้วะ"
‎ไม่รู้สิ ไม่เคยลองมาก่อน
‎แล้วผมก็นอนแผ่หรา ดีดตาตั้ง ‎เพราะเห็ดเมานั่นแหละ
‎พอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าก็แบบว่า ‎"นั่นยูเอฟโอใช่มั้ยวะ"
‎(วู้ดสต็อกดอทคอม)
‎ฉันโทรหาแม่เพราะแม่สั่งไว้ว่า ‎"พอเข้าที่เข้าทางแล้วก็โทรหาแม่นะ
‎จะได้สบายใจว่าลูกสบายดี" ‎แต่ฉันเพิ่งจัดแอซิดไป
‎ฉันบอกว่า "แม่ ที่นี่สนุกสุดๆ
‎หนูสนุกมากเลย" ‎แม่ก็ถามว่า "มีอะไรบ้างเหรอ"
‎ฉันก็บอกว่า ‎"คนเดินแก้ผ้ากันเต็มเลย เจ๋งสุดๆ"
‎แม่ฉันก็ว่า "ว่าไงนะ" ‎ฉันเลยตัดบท "แค่นี้นะ แม่"
‎แล้วก็วางเลย
‎(โทรออกเท่านั้น)
‎คนโป๊น่ะเหรอ ใช่ เดินกันให้ควั่ก
‎- หน่มน้ม ‎- เชียร์ลีดเดอร์คนสวย
‎มีผู้หญิงที่เขียนข้อความไว้บนหน้าอก
‎สวยใช่มั้ยล่ะ รู้สึกดีนะ
‎ผู้ชายแก้ผ้าพุงพลุ้ยตัวใหญ่ๆ
‎ไม่ได้อยากดูเลย
‎ความโป๊เปลือยคือความสามัคคีค่ะ
‎เพียงแค่สิบดอลลาร์ ‎คุณก็จะได้รูปวาดสีพ่นวู้ดสต็อก 99
‎ไว้ที่ไหนก็ได้บนตัว
‎ฉันว่าทุกคนอยากรู้สึก ‎เป็นส่วนหนึ่งของอะไรสักอย่าง
‎การได้เห็นผู้หญิงมากมายเปลือยกาย
‎และสนุกกันอย่างเต็มที่ ‎ทำให้รู้สึกปลดปล่อยมาก
‎มันเป็นเหมือนช่วงเวลาอิสระเสรี
‎ที่ทุกคนจะเป็นใครก็ได้ที่อยากเป็น
‎บรรยากาศตอนนั้นเต็มไปด้วย ‎ความเป็นไปได้และพลังบวก
‎พวกเราในฐานะทีมผลิตก็ตื่นเต้นกันมาก
‎ตอนนั้นเราก็อายุ 20 กว่า
‎แต่พยายามจัดงานที่ใหญ่อลังการ
‎(เจ็ดเดือนก่อนหน้า)
‎ปีนั้นเป็นปีสุดท้ายของสหัสวรรษ
‎ก็เลยรู้สึกเหมือนงานนี้จะเป็นงานยักษ์
‎ผมเลยยินดีช่วยงานทุกอย่าง
‎ขอแค่ไม่ต้องทำความสะอาดส้วมเคลื่อนที่
‎มองเห็นแถวหลังรึยัง
‎สำหรับผม มันเหมือนฝันที่เป็นจริง
‎ผมทำงานโดยใช้งบประมาณที่ดูเหมือนจะไม่จำกัด
‎และทำงานกับหลายคน ‎ที่เป็นยอดฝีมือในวงการตัวเอง
‎การได้ทำงานกับไมเคิล แลง ‎เป็นอะไรที่สุดยอดมาก
‎เขาเป็นคนที่จัดงานวู้ดสต็อกหนแรก
‎ฉันเป็นผู้ช่วยของไมเคิล แลง
‎ฉันทึ่งกับความคิดของเขามาก
‎เขาดูเป็นคนที่ใจเย็นอยู่เสมอ
‎ฉันมักจะมีความรู้สึกว่า ‎ไมเคิลคุมทุกอย่างได้อยู่หมัด
‎แถวหลัง ยกมือขึ้นซิ
‎เย่
‎ฉันอยากเก็บบันทึกประสบการณ์ครั้งนั้นไว้
‎ก็เลยเอากล้องวิดีโอไปด้วย ‎แล้วก็พยายามถ่ายไว้ให้มากที่สุด
‎- ทำอะไรน่ะ ‎- พอเราวนดูรอบๆ…
‎ทำท่าผายมือสวยๆ โชว์สถานที่ ‎เหมือนในช่องทีวีไดเร็คไง
‎ที่อยู่ข้างหน้าคือบริเวณปิ๊กนิก
‎ความรู้สึกแรกของฉันคือ ‎"โอ้โห ยางมะตอยทั้งนั้นเลย"
‎มันไม่เหมือนที่ผมคิดไว้เลย
‎เป็นพื้นที่อุตสาหกรรมทางทหาร
‎ที่ถูกปรับปรุงให้เป็นที่จัดงานวู้ดสต็อก
‎มีโรงเก็บเครื่องบินใหญ่เบ้อเริ่ม
‎แล้วก็รันเวย์ลาดยางที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
‎มันไม่ได้ให้ความรู้สึกว่า…
‎"นี่คือวู้ดสต็อก" เลย
‎เราทำแผนผังของพื้นที่มาแล้ว
‎ในแผนที่มีพื้นที่ 12,000 กว่าไร่
‎พอดูไปดูมาก็คล้ายๆ รูปสามเหลี่ยมใหญ่ยักษ์
‎ด้านนี้ของถนนลาดยางมีเวทีที่สอง
‎ส่วนอีกด้านเป็นเวทีหลัก
‎ตรงนี้เป็นพื้นที่ตั้งแคมป์ ‎ส่วนข้างล่างนี่เป็นโรงไว้จัดปาร์ตี้
‎ออฟฟิศก็รวมอยู่ตรงนี้
‎พื้นล้อมรอบลาดยางเกือบทั้งหมดเลย
‎แล้วก็มีกำแพงแน่นหนายาวเกือบ 13 กิโลเมตร ‎ล้อมรอบบริเวณทั้งหมด
‎เพื่อกันไม่ให้คนแอบเข้ามาดูฟรี
‎(เวทีหลัก)
‎แผนทั้งหมดคือทำให้เป็น ‎ดินแดนแห่งความฝันวู้ดสต็อก
‎พร้อมนะ
‎นี่คือกลอง เรียกว่ากลองอมยิ้ม
‎หลายคนเสนอไอเดียดีๆ มากมาย
‎นี่เป็นงานรวมหมู่ที่มีการทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน
‎เป็นสิ่งที่คนแถวนี้ต้องการเลยแหละ ผมว่านะ
‎(สเตจซ้าย)
‎แผนที่วางไว้สุดยอดมากเลยแหละ
‎มีภาพวาดสวยงาม ‎ที่บรรยายว่าจะตกแต่งพื้นที่ยังไงบ้าง
‎เหมือนฝันเป็นจริงเลย
‎ด้วยความที่มีกำแพงล้อมรอบ ‎มันคงจะดูน่าเกลียดมาก
‎เราเลยตัดสินใจทำกำแพงแห่งสันติภาพ ‎จะได้ดูสวยขึ้นมาได้
‎ฉันถ่ายรูปไว้หมดเลย
‎มันสวยมากจริงๆ นะ
‎ถึงจะมีอุปสรรคอยู่บ้าง ‎แต่เราก็หาอะไรเจ๋งๆ หลายอย่าง
‎มาไว้ในงาน ไม่ว่าจะเป็นพระจากทิเบต
‎สนามกีฬาวิบาก โรงหนัง
‎โรงปาร์ตี้ขนาดใหญ่ยักษ์
‎เราหวังมากว่าจะได้นำเอา
‎ความเป็นวู้ดสต็อกดั้งเดิมแบบปี 69 ‎มารวมเข้ากับงานปี 99 ด้วย
‎เป็นความคิดที่โลกสวยมาก
‎(14:41:37 น.)
‎(14:41:38 น.)
‎(14:41:39 น.)
‎(14:42:40 น.)
‎(14:42:41 น.)
‎ทุกท่านครับ นี่คือผู้เข้าชิงตำแหน่ง
‎หัวใจและจิตวิญญาณแห่งวู้ดสต็อกในปีนี้ ‎โปรดต้อนรับคุณเชอริล โครว์
‎(เชอริล โครว์)
‎สวัสดีค่ะ หนุ่มสาวเปลือยหน้าตาดีทั้งหลาย
‎ผมจ้างเชอริล โครว์มา ‎เพื่อผู้ฟังที่ชอบแนวซอฟต์ร็อก
‎โชว์ของเชอริลยอดเยี่ยมมาก
‎แต่ก็มีพวกห่ามๆ ตะโกนแซว
‎"ขอดูนมหน่อย"
‎อยากดูนมฉันเหรอ
‎ค่าดูนมฉันแพงกว่าค่าตั๋วหลายเท่านะ จะบอกให้
‎เธอเป็นผู้หญิงที่สวย ‎เจ้าพวกนั้นก็เลยทำเป็นหมาหยอกไก่ไปงั้นแหละ
‎แต่มันไม่เหมาะสมอย่างแรง
‎- มันก็เจ๋งดีนะคะ ที่… ‎- นมสวยว่ะ เชอริล
‎- หา ‎- เลิกทะเลาะกับโคลนรึยังครับ
‎พอฉันเสร็จจากที่นี่ ฉันจะรีบฝ่าเข้าไปในฝูงชน
‎แล้วก็ไปแนะนำตัวเองให้พวก *** ได้รู้จัก
‎นั่นคือตอนที่เราเริ่มพูดกันว่า
‎"อืม… ดูเหมือนจะมีบางอย่างในกลุ่มคนดูนี้
‎ที่ไม่ได้มาที่นี่แค่เพราะอยากฟังดนตรีเพราะๆ"
‎(ดิออฟสปริง)
‎นูเดิลส์ ดูฝูงชนนี่สิ
‎เด็กพวกนี้แม่งเมาเละ เอาไม่อยู่เลยโว้ย
‎พวกแกภูมิใจกันมากมั้ยวะ
‎ไง 99 โว้ย วู้!
‎บรรยากาศเต็มไปด้วยความโชว์แมน ‎แบบทุบอกตัวเอง อะไรงี้
‎พวกหนุ่มมหา'ลัยผิวขาว ไม่ใส่เสื้อ ‎ตะโกนว่า "ขอดูนมหน่อย"
‎ในวันแรก เราให้พระทิเบตสวดมนต์อวยพร
‎เพื่อให้เกิดความรู้สึกสงบสุขและสบายใจ
‎แต่ก็มีพวกเด็กเกรียนๆ ‎ทำลายบรรยากาศสงบสุขไปหมด
‎เหมือนมาเพื่อก่อกวน
‎สันติโว้ย ไอ้น้อง
‎ยุค 90 โดยเฉพาะช่วงปลายยุค
‎เป็นช่วงเวลาที่แตกต่างมาก
‎มีทั้งข่าวฉาวของบิล คลินตัน
‎แล้วก็มี…
‎อเมริกันพายเป็นหนังคอมเมดี้เรตอาร์ ‎ที่ประสบความสำเร็จที่สุดที่เคยมีมา
‎เนื้อหาเต็มไปด้วย…
‎(เดวิด บลอสทีน ‎นักข่าว)
‎เรื่องทางเพศจากมุมมองของผู้ชาย
‎แล้วก็มีไฟท์คลับ
‎ที่นำเสนอประเด็นความเป็นชาย ‎และลัทธิบริโภคนิยมได้อย่างน่าสนใจมาก
‎เราทุกคนถูกทีวีหล่อหลอมให้คิดว่า
‎สักวันเราจะเป็นดาราหนังระดับเทพ ‎เป็นร็อกสตาร์ แต่เราไม่ได้เป็นหรอก
‎แต่ประเด็นที่สำคัญที่สุดคือเรื่องความรุนแรง
‎มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจน ‎ถึงเรื่องจิตวิทยาเบื้องหลังความรุนแรง
‎ของวัยรุ่นหลายคนที่ไปงานวู้ดสต็อก 99
‎(15:49:03 น.)
‎(15:49:04 น.)
‎(15:49:05 น.)
‎(15:49:06 น.)
‎(15:49:07 น.)
‎ขอย้ำเตือนกันหน่อยนะครับว่าวันนี้ร้อนแน่
‎น่าจะขึ้นไปถึง 32 องศาเซลเซียส
‎เพราะฉะนั้นต้องดื่มน้ำให้มากๆ ‎และพยายามทำตัวให้เย็นเข้าไว้นะครับ
‎วันนั้นร้อนสุดๆ น่าจะเกือบ 38 องศา
‎แน่นอนว่าทุกคนหิวน้ำแทบตาย
‎แล้วก็รู้สึกบ้าคลั่ง
‎- วู้! ‎- เย่!
‎ร้อนมากซะจนต้องดื่มน้ำชั่วโมงละเกือบสี่ลิตร
‎เพื่อให้ร่างกายไม่ขาดน้ำ
‎มีที่กดน้ำดื่มเหมือนกันแหละ
‎แต่ต้องต่อคิวรออย่างน้อย 25 นาที
‎เพราะเขาไม่ให้เราเอาอะไรเข้าไปเลย
‎คนเลยไปหาซื้อน้ำขวดดื่ม
‎แพงจนไม่มีใครซื้อได้เลย
‎(เครื่องดื่มเย็นๆ)
‎สมัยนั้นน้ำหนึ่งขวดน่าจะประมาณ 65 เซ็นต์
‎แต่ในงานวู้ดสต็อก ‎น้ำเปล่าขายกันขวดละสี่ดอลลาร์
‎ซึ่งทำให้คนโมโหกันมาก
‎- แพงกว่าที่คาดไว้มั้ยครับ ‎- กะฟันหัวแบะเลยนะเนี่ย
‎เฉพาะนี่กับนี่ก็เก้าดอลลาร์
‎ฉันก็คิดว่า ‎"ทำไมทุกอย่างมันโคตรแพงอย่างนี้วะ"
‎(สามเดือนก่อนหน้า)
‎ไงจ๊ะ สาว
‎ทีแรกเราก็คิดว่าเราต่างมีอุดมการณ์เดียวกัน
‎ที่อยากจัดงานเทศกาลสุดพิเศษนี้ขึ้น ‎โดยไม่ต้องคำนึงถึงค่าใช้จ่าย
‎ทำรายการของที่ต้องใช้มาสิ
‎ฉันต้องใช้เงินอย่างน้อย 250,000 ดอลลาร์
‎แต่เราก็เริ่มจะรู้สึกถึงความพยายามที่จะลดต้นทุน
‎ผมอยากขอพูดอย่างจริงใจเลยนะว่า ‎ผมอยากขอบคุณทุกคนจริงๆ
‎ทุกคนสุดยอดมากๆ
‎ทำหน้าที่กันได้อย่างดี ‎นี่เป็นประสบการณ์ที่วิเศษจริงๆ
‎ไม่มีงานแบบนี้เกิดขึ้นที่ไหนในโลกอีกแล้ว
‎แต่ประเด็นก็คือ นี่คืองานที่ต้องสร้างกำไร ถูกมั้ย
‎ตอนนั้นแหละที่ผมรู้สึกว่างานนี้ไม่ใช่
‎การสร้างประสบการณ์ที่ดี ‎สำหรับคนที่อยากดูคอนเสิร์ตหรือไปงานเทศกาล
‎แต่มันคือการตัดงบลงเรื่อยๆ ‎เราต้องเปลี่ยนแปลงอะไรหลายอย่าง
‎เพราะเราทำกำไรไม่ได้
‎เป้าหมายของพวกเขาคือการหาเงิน
‎(ที่จอดรถร้านค้า)
‎และสิ่งที่พวกเขาเลือกที่จะทำก็คือ ‎ขายสิทธิ์ให้แผงลอยขายอาหาร
‎เยี่ยมยอด โคคาโคล่า
‎ซึ่งเป็นเรื่องน่าเศร้าที่พอทำข้อตกลงกัน
‎กลุ่มที่บริหารจัดการเรื่องนี้ ‎ก็เข้ามาควบคุมราคาสินค้าหมด
‎ซึ่งเราไม่สามารถทำอะไรได้เลย
‎ความหวังและความฝันของงานที่เปี่ยมด้วย ‎สันติภาพ ความรัก และความเข้าใจแบบปี 1969
‎ล่มสลายหายไปกับตา
‎เหตุผลหลักที่ว่าทำไม ‎งานปี 1999 ถึงมุ่งอยากทำกำไร
‎ตามที่ผมคิดคือเป็นเพราะว่า ‎ความรู้ผิดชอบชั่วดีมันหายไปหมด
‎ตอนที่พวกเขาได้รับเงินก้อนโต
‎คุณกำลังรับชมวู้ดสต็อก 99
‎วู้!
‎กล้องสี่เดิน
‎เราอยากทำแบบเก็บตังค์คนที่ดูผ่านทีวี
‎เพื่อให้คนที่ไม่ได้ไปงานได้มีส่วนร่วมอยู่ที่บ้าน
‎สัมผัสประสบการณ์ครั้งใหญ่ในชีวิตอยู่ที่บ้าน ‎ผ่านการจ่ายเพื่อรับชม
‎เป็นแพ็กเกจแบบจ่ายเหมา ‎ราคา 59.95 ดอลลาร์ ได้ดูครบสามวัน
‎ซึ่งทำให้เราได้เงินก้อนโต
‎วู้! หวัดดี
‎ผมชื่อแอรอน ซาดอฟสกี้ ‎โปรดิวเซอร์ฝ่ายผลิตรายการทีวีเพื่อรับชม
‎เขาไม่ได้วางกฎเกณฑ์หรือลิมิต ‎หรือบอกผมเลยว่าต้องทำอะไรยังไง
‎ผมอยากถ่ายคนที่มางานนี้เพื่อมีเซ็กซ์
‎คนที่มาเพื่อเสพยา
‎และคนที่มาที่นี่ ‎เพื่อใช้ชีวิตให้สุดเหวี่ยงแบบวู้ดสต็อก
‎เปิดนมให้ดูหน่อย
‎ยิ่งถ่ายอะไรบ้าๆ ได้ยิ่งดี
‎เอาเลย
‎ผมจะบอกให้ทีมงาน
‎ไปหาถ่ายฉากดีๆ ของเด็ดๆ มาให้ได้มากที่สุด
‎ตามธรรมเนียมแล้ว ‎การถ่ายงานเทศกาลเพื่อฉายทางทีวี
‎จะต้องเน้นดนตรีเป็นหลัก
‎แต่ที่ออกรายการที่ให้จ่ายเพื่อรับชมนั้น ‎คนละเรื่องกับที่เคยมีมาเลย
‎เอาเลย
‎การที่กล้องรายการทีวีเดินถ่ายในงาน ‎ยิ่งทำให้คนในงานอยากโชว์กันเข้าไปใหญ่
‎และยิ่งแสดงพฤติกรรมที่สุดติ่งมากขึ้นเรื่อยๆ
‎กลายเป็นสวนสัตว์มนุษย์ที่มีแต่เรื่องพิสดารบัดสี
‎เสียตังค์ดูทีวีบ้าบอ ‎ฉันไม่ชอบดูทีวีโว้ย ไอ้พวกเวร
‎นี่แน่ะๆ อยากโดนบ้างมั้ย เย่
‎เย่
‎(21:03:17 น.)
‎(21:03:18 น.)
‎(21:03:19 น.)
‎(21:03:20 น.)
‎(21:03:21 น.)
‎โว้ ที่รัก โชว์แบบนี้เป็นไงวะ ‎นี่แค่วันศุกร์เองนะ
‎ฉันจำได้ว่าพวกวัยรุ่นในงานพูดว่า
‎"ฉันมาเพื่อดู…" ซึ่งคำตอบก็มักจะเป็น…
‎- คอร์น ‎- คอร์น
‎"ฉันมาเพื่อดูคอร์น"
‎(คอร์น)
‎คืนนี้มีแฟนวงคอร์นกี่คนบ้างวะ
‎สมัยนั้น วงดังๆ ส่วนใหญ่มักเป็นวงฮาร์ดร็อก
‎ลิมป์บิซกิต คอร์น เรจอะเกนสต์เดอะแมชชีน
‎นี่ไม่ใช่ดนตรีฮิปปี้โลกสวยสมัยวู้ดสต็อก 69
‎แต่เป็นดนตรีที่เต็มไปด้วยความโกรธคลั่ง
‎วงพวกนี้เป็นส่วนหนึ่งของนูเมทัล
‎ความเกรี้ยวกราดของคนดู ‎ยิ่งทำให้เห็นถึงจิตวิญญาณร็อกแอนด์โรล
‎ทุกคนเคยเห็นมอชพิทกันมาแล้ว ‎แต่มอชพิทในงานนี้คือ
‎อีกขั้นนึงเลย
‎คุณไม่มีวันมองออกเลยว่า ‎ฝูงคนดูจะควบคุมตัวเองกันได้ยังไง
‎ไม่กี่วันก่อนหน้างานจะเริ่ม
‎เราประชุมกันกับหัวหน้าแต่ละฝ่าย
‎แล้วผมที่ตอนนั้นอายุ 22 ก็ยกมือขึ้น
‎แล้วพยายามบอกทุกคนว่า
‎น่าจะพิจารณาเรื่องวงที่จะเชิญมาเล่นกันให้ดีๆ
‎วงที่จอห์นเชิญมาเล่น ‎โดยเฉพาะพวกวงที่ดนตรีหนักๆ น่ะ
‎ไม่ใช่วงที่ผมคุ้นหน้าเลย ‎ผมไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นเป็นใคร
‎ส่วนมากผมก็จะปรึกษาไมเคิลก่อนนะ
‎เราไม่เคยเชิญวงไหนมาโดยที่เขาไม่เห็นด้วย
‎ผมเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามเตือนสติ
‎ผู้หลักผู้ใหญ่ที่นั่งกันอยู่เต็มห้อง ‎ที่ดูจะไม่รู้เลยว่า
‎พวกเขาจัดวงแบบไหนมาเล่น
‎ไมเคิล แลงกับทุกคนมองมาที่ผม
‎ส่งสายตาว่าผมควรหุบปากซะ
‎(21:14:58 น.)
‎(21:14:59 น.)
‎(21:15:00 น.)
‎(21:15:01 น.)
‎(21:15:02 น.)
‎นี่ไงล่ะ
‎แม่เจ้าโว้ย
‎ทุกคอนเสิร์ตที่ผมเคยไปร่วมทำงานมา ‎ผมไม่คิดว่าจะมีงานไหน
‎ที่ฝูงคนดูจะแสดงความเดือดก่อนวงขึ้นแสดง
‎มากเท่ากับวงคอร์นเลย
‎เรามองหน้ากันแล้วพูดว่า
‎"ให้ตายสิ กำลังจะเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
‎ขอเสียงไฮแฮตหูซ้ายดังอีกหน่อย
‎บรรยากาศหลังเวทีดีดมาก ผมตื่นเต้นสุดขีด
‎ผมจำได้ว่าเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว
‎มองตัวเองในกระจกแล้วพูดว่า ‎"โหแม่ง โคตรเลยว่ะ"
‎งานใหญ่มาก
‎ผมกับทอมพูดกันว่า ‎"พอถึงคอนเสิร์ตคอร์น เราต้องไปอยู่ข้างหน้า"
‎เราไปถึงหน้าเวทีและได้ยินเสียงกีตาร์
‎พอขึ้นท่อนกีตาร์มา แบบ แต่ว ตะแหน่วๆ
‎เพลงเริ่มมันขึ้นเรื่อยๆ คนก็ยิ่งคลั่งกันเข้าไปใหญ่
‎ผมจำท่อนอินโทรได้ เราเดินออกไปบนเวที
‎พอเดินออกไปแล้วเห็นฝูงชนมหึมา
‎ผมนี่แบบ "เชี่ยแม่ง!"
‎พอได้เห็นกับตาตัวเอง
‎มันยิ่งทำให้ช็อกมากกว่าเดิมสิบเท่า
‎เขาออกมาแล้วพูดว่า "พร้อม…"
‎"กันรึยัง"
‎คนดูสติกระเจิดกระเจิง
‎พอผมมองออกไปก็เห็นแต่คลื่น
‎เหมือนคลื่นเสียงที่ซัดไปจนถึงข้างหลังสุด
‎เหมือนพลังงานมหาศาลถูกปลดปล่อยออกมา
‎ไม่มียาตัวไหน ไม่มีอะไรในโลก
‎ที่จะให้ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่ ‎ฝูงคนดูมากมายทั้งหมดนั่นอยู่ในกำมือเรา
‎คอร์นทำให้คนดูคลั่งกันไปหมด
‎จนทำให้เราคิดว่า
‎จะต้องเกิดเรื่องแน่ๆ ‎เหลือแค่รอเวลาและดูว่าจะเป็นเรื่องอะไร
‎คนดูต้องตั้งสติกันหน่อย
‎เอาเลย วู้ดสต็อก
‎ผมเห็นหลายสิ่งที่เกิดขึ้น ‎โดยที่ไม่มีใครจับต้นชนปลายถูก
‎มีฝูงชนกลุ่มหนึ่ง
‎จู่ๆ ก็พากันเทไปทางขวาประมาณเกือบสองเมตร
‎ล้มไม่ได้นะ ห้ามล้มเด็ดขาด
‎ไม่งั้นคาตีนแน่
‎คนเยอะแยะมากมายไหลข้ามที่กั้นมา
‎พากันไหลเทลงมาเหมือนเป็นน้ำตก
‎ควรจะต้องมีรปภ.มากกว่านั้นเยอะเลย
‎เหมือนฉากนั้นในจอว์สน่ะ ‎ที่ว่า "เราต้องใช้เรือใหญ่กว่านี้"
‎เอาเลย
‎เจฟฟ์คะ คุณหัวกระแทก ‎ตอนโดนจับโต้คลื่นมนุษย์ใช่มั้ย
‎- คุณตัวใหญ่นะ ตกพื้นเลยเหรอคะ ‎- ครับ
‎- กล้องหายด้วยใช่มั้ย ‎- ครับ
‎- อยากทำแบบนั้นอีกมั้ยคะ ‎- ครับ
‎แขนแทบจะหักกันอยู่แล้ว ‎แต่ก็ยังตะโกน "วู้ดสต็อก 99 เจ๋งสุดเลยโว้ย"
‎ผมรู้สึกเหมือนผมได้ทำในสิ่งที่ยอดเยี่ยมลงไป
‎เราเล่นได้โคตรสุดยอด
‎คอร์นทำให้เวทีลุกเป็นไฟ ‎พวกเขาสุดยอดจริงๆ บุชขึ้นเป็นวงต่อไป
‎ซึ่งเป็นปัญหาแน่นอน ‎เพราะคนดูกำลังเดือดเลือดพล่าน
‎(คอร์น)
‎ผมสงสารวงบุชมากที่ต้องเล่นต่อจากเรา ‎คนดูบ้าระห่ำมาก
‎ขอเสียงให้วงคอร์นอีกครั้งเร็ว
‎(แกวิน รอสส์เดล ‎นักร้องนำวงบุช)
‎ผมดูโชว์วงคอร์นในมอนิเตอร์
‎ซึ่งเป็นอะไรที่น่ากลัวมากครับ
‎อาจเป็นสถานการณ์ที่คุมไม่ได้
‎เมื่อฝูงชนคลั่งถึงขนาดนั้นแล้ว ‎มันยากที่จะทำให้สงบลงมา
‎ไหนๆ ก็วันศุกร์ มีให้ฟังอีกวงครับ
‎บุช
‎(บุช)
‎ประมาณว่า "ไหนโชว์ฝีมือหน่อยซิ"
‎และมันก็ทำให้ประหม่าได้สุดๆ เลย
‎ผมรู้ดีว่าคนครึ่งหนึ่ง
‎อาจจะกำลังอินกับโชว์จากวงคอร์นอยู่
‎เดาไม่ถูกเลยว่าจะเป็นยังไง
‎ถ้าจะให้นึกภาพ
‎คงประมาณโดดจากเรือลงไปในทะเลที่มืดมิด
‎แค่นั้นแหละครับ
‎และพอเป็นแบบนั้น ‎เราต้องเปลี่ยนอารมณ์ผู้คนให้ได้
‎เรามักจะสนับสนุนกันและกัน ‎มากกว่าจะมาแข่งขันกัน
‎เราพยายามส่งเสริมสิ่งนี้เพราะเราชอบแบบนี้
‎เขาออกมาเปลี่ยนแนวเป็นสันติภาพและความรัก ‎แบบ "ผมรักคุณ ผมรักทุกคน"
‎เขาหล่อจนใจละลายเลย
‎ทุกคนมีความสุขกันมั้ย
‎แกวินเข้าใจตำนานที่คนเล่าขานเกี่ยวกับวู้ดสต็อก
‎พวกเขานำตำนานนั้นกลับมา
‎เป็นเหมือนฮิปปี้ที่ออกมาต่อกรกับแฟนๆ ฮาร์ดร็อก
‎ฝูงชนก็ยังสนุกสนานกันอยู่ ‎แต่ถ้าเทียบกับโชว์เมื่อกี้แล้ว
‎นับว่าสงบลงหน่อย
‎ผมภูมิใจนะที่เรานำคนดูกลับมา
‎สู่บรรยากาศที่ทุกคนหวังว่า ‎จะได้สัมผัสในเทศกาลนี้
‎ซึ่งแตกต่างจากบรรยากาศแบบที่เป็นอยู่
‎ฉันว่าต้องเห็นนรกกันมากกว่านี้เยอะเลยว่ะ
‎วู้ดสต็อก
‎วู้ดสต็อกโว้ย
‎วู้ดสต็อก 99 วันแรก
‎(23:59:55 น.)
‎(23:59:56 น.)
‎(23:59:57 น.)
‎(23:59:58 น.)
‎(23:59:59 น.)
‎คำบรรยายโดย เพียงพัชร์ น้ำทิพย์