PONIEDZIAŁEK
26 LIPCA 1999
Dobry Boże.
Boże!
ROME W STANIE NOWY JORK
Kurwa, to Bośnia?
Popatrz.
Zwolnij.
O rety.
Miałem wtedy 26 lat.
Byłem początkującym dziennikarzem. Opisywałem ten głośny festiwal.
Spędzałem dużo czasu w biurze prasowym,
informując Nowy Jork.
Było fajnie.
Do czasu.
Przyglądam się tym zniszczeniom.
Właściwie masakrze.
Jak to się stało?
Woodstock 1999!
NETFLIX — SERIAL DOKUMENTALNY
Woodstock ’99! Tak jest!
To było piękne. Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
To przełomowy moment. Nie wierzę, że brałem w tym udział.
Cześć!
Flower power,
miłość, muzyka i harmonia.
Nie miałam wątpliwości.
To miało być wspomnienie życia.
Na początku było miło. Muzyka była dobra.
Ręce w górę.
Wszyscy byli naćpani po uszy.
Tak jest!
Woodstock.
Panowała złowieszcza atmosfera. Nie było kontroli.
To nie był niedzielny spacerek. Nie doceniliśmy tego.
Zbierało się na burzę.
Dzieciaki się wkurzały.
To się wymyka spod kontroli.
O w mordę.
Mogło się zdarzyć coś bardzo złego.
To nie jest część programu. Mamy problem.
Stało się.
Cholera!
Nafta, zapałka, bum.
Kurwa, co jest?
To przypominało szturm zombie na zamek.
Ujawniły się najgorsze demony ludzkiej natury.
Masakra, jak z Władcy much.
Nie da się inaczej tego opisać.
Zrobił się totalny chaos.
O Boże.
Trzydniowy festiwal Woodstock w White Lake i Bethel w stanie Nowy Jork
to proste i niespieszne dni pełne spokoju i muzyki.
To ponad 240 hektarów pól
i stoisk. Spodziewamy się dużego ruchu.
Wyjedźcie wcześniej.
BETHEL W STANIE NOWY JORK
Woodstock to festiwal muzyki kontrkulturowej.
To Woodstock i może lądowanie na Księżycu
kojarzą nam się z latami 60.
Występowali tam najlepsi.
A to najlepsza epoka muzyki.
Woodstock to jedno z wydarzeń,
które wpisały się w kulturę i DNA.
O rety.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem.
Cała historia zaczyna się od jednego człowieka.
Michael Lang.
Ty tu rządzisz?
Tak.
Woodstock był ekstra.
Nie lubię słowa „atmosfera”, ale ta była niesamowita.
O wojnie w Wietnamie było głośno.
Byliśmy przeciwni.
ZAKOŃCZ WOJNĘ, NIM ONA WYKOŃCZY CIEBIE
- Powtórzycie to? - Jeśli się uda.
Przez wiele lat nie chciałem powtórki. Nie sądziłem, że da się powtórzyć efekt
pokoju, miłości i Flower Power.
Ale w latach 90. zacząłem myśleć o Woodstocku dla moich dzieci.
Były nastolatkami.
Powszechnym problemem stała się przemoc z użyciem broni.
Dwóch nastolatków rozpoczęło pięciogodzinną jatkę w szkole w Columbine,
zabijając 12 uczniów i nauczyciela, a także raniąc 30 innych osób.
Chcieliśmy nagłośnić ten problem
i pokazać młodym, czym był Woodstock.
Kontrkulturą.
Bez przemocy.
Pokój, miłość i muzyka.
I tyle.
Do dzieła.
Przeżyjcie Woodstock ’99 przez trzy dni.
Ponad 40 najlepszych zespołów i 250 000 ludzi.
ROME W STANIE NOWY JORK
Woodstock ’99, podróż twojego życia.
Mieliśmy wtedy z Keithem po 16 lat.
Kocham cię, mamo.
Wcześniej nie byłem na koncercie.
„Korn tam będzie, Limp Bizkit, Rage Against the Machine.
Musimy tam być”.
Tom spytał: „Chcesz jechać na Woodstock?”. „No pewnie”, odparłem.
Hura! Bilety!
Gdy dostałem bilet, czułem się jak król świata.
To będzie najlepszy czas w moim życiu.
Poznamy dziewczyny w naszym wieku, pogadamy, może trafi się seks.
Miałam szczęście, że rodzice nie wiedzieli.
To byli konserwatywni chrześcijanie.
Nie pozwalali mi oglądać MTV.
Kupno biletu było przejawem buntu.
Udało się!
Rodzice znali koncepcję pokoju i miłości.
Uznali, że to niezła okazja dla ich dziecka.
Doświadczy muzyki i harmonii.
Ja chciałam się porobić jak świnia.
Pokój.
STRAŻ POŻARNA
Orillia, Ontario! Jebane Ontario!
Co tam?
FESTIWAL WOODSTOCK MOŻLIWE KORKI
Woodstock ’99!
Tego lata w 1999 roku robiliśmy Isle of MTV
w Nassau na Bahamach, na Paradise Island.
Zobaczycie gwiazdy,
z którymi się spotkam.
To masa fajnych ludzi.
Ale MTV postanowiło wysłać mnie do Nowego Jorku na Woodstock ’99.
„Powrót do Nowego Jorku?
Jestem na Bahamach. Nie chcę wracać”.
Ale to miała być największa impreza na świecie.
Ćwierć miliona młodych ludzi
oraz trzy dni wspaniałej muzyki i nieprzerwanej zabawy.
Ogromna impreza.
- Tutaj? - Połóż.
Przygotujcie bilety.
Bagaże będą sprawdzane.
Miałam 14 lat. To był mój pierwszy rok liceum.
Byłam chłopczycą. Miałam bandanę na głowie.
Aparat na zębach.
Byłem młoda. Byłam dziewicą i w ogóle.
Bywałam już na koncertach,
ale nigdy całą noc ani na takim festiwalu.
Był ogromny.
Otwórzcie torby, będzie szybciej.
Ochrona przeszukała mi torbę.
Zabrano nam jedzenie i napoje.
Większości uczestników zabrano wodę.
Absurd, bo to tylko woda.
POKOJOWY PATROL WOODSTOCK ’99
Widząc nagrania z 1969 roku
i wszechobecną miłość, wyobrażałem sobie puste pole.
Wzgórza jak we Władcy Pierścieni.
Jak u hobbitów. A to, co zobaczyłem…
Kurczę.
To baza wojskowa.
GODZ. 16.45 25 LIPCA 1999
Ale jazda.
Myślałem, że zaraz wyjdą faceci w czerni.
W hangarze jest ufo? Gdzie ja przylazłem?
Dalej od pierwowzoru się nie dało.
Co się stało?
ROK WCZEŚNIEJ
Aby zorganizować festiwal na taką skalę,
potrzeba dziesiątek milionów dolarów,
miejsca, które pomieści imprezę,
i potężnego wspólnika.
Wtedy jednym z największych graczy
był John Scher z Metropolitan Entertainment.
Byłem dobrym promotorem.
Promowałem wiele imprez.
The Rolling Stones, The Grateful Dead i The Who.
Nigdy w historii branży muzycznej
nie organizowano tak kosztownej imprezy.
John Scher jest porywczy.
Twardy. To dla mnie odpowiedni partner.
Zacząłem o tym rozmawiać z zespołem.
Gdy dowiedziałem się o festiwalu, wybuchnąłem śmiechem.
„To prima aprilis?”
Nie powtórzymy tego.
Próbowaliśmy wskrzesić Woodstock w 1994 roku.
Woodstock z 1994 miał swoje problemy.
Jak leci?
Dobrze, ale zaczyna padać.
Była ulewa. Ogrodzenie runęło.
Rozwalcie płoty i dołączcie do nas.
Co najmniej połowa uczestników weszła za darmo.
To nie jest darmowy koncert.
Muzyka była niesamowita, ale festiwal nie zarobił.
A tu nagle Woodstock ’99.
Musieliśmy zarobić.
Michael znalazł zamkniętą bazę lotnictwa, miała 140 hektarów.
Uznał, że tak możemy zarobić.
Mieli 15 000 miejsc noclegowych. Były tam drogi.
Ochrona i szpital.
Było tam wszystko, na co wydaliśmy miliony w 1994 roku.
John był zachwycony i podekscytowany.
Uznałem, że festiwal przyniesie spore zyski.
Wszyscy byli podekscytowani.
Wszyscy mówili, że to zły pomysł.
Ale John, jako prezes, uchylił decyzję rady.
Powiedział, że w to wchodzimy.
I znów robiliśmy Woodstock.
Historia zatoczy koło,
tym razem w bazie lotniczej Griffiss w Rome.
Wiem, że zorganizujemy
najlepszy festiwal, jaki widział świat.
Nie była to dla mnie trudna decyzja. Wiele osób się dziwi,
że naraziłem swoją polityczną karierę.
Sądziłem, że pomagam społeczności,
zwłaszcza w obliczu następstw zamknięcia bazy.
Powiedziałem, że jeśli się uda, to będzie coś niezwykłego.
To będzie długo wspominane.
Wiem na pewno, że Rome w stanie Nowy Jork
zyska rozgłos na całym świecie.
Aby bilety się rozeszły,
wzięliśmy największych artystów.
Red Hot Chili Peppers, Sheryl Crow, Korn, Limp Bizkit.
Nie chcę przesadzać, ale wszyscy czuli,
że to historyczne wydarzenie.
Dalej. Ćwiczysz nie bez powodu.
Postanowiliśmy ochrzcić scenę w tradycyjny sposób.
Wzięliśmy koszulę i butelkę szampana.
Jeden, dwa, trzy.
Nie chciała się stłuc.
Dasz radę.
- Mocniej! - Tak jest.
Rozwal ją!
- Strzeli! - Tak jest.
No przywal.
Patrząc wstecz,
to mogło być prorocze zdarzenie.
Woodstock ’99!
DZIEŃ PIERWSZY
PIĄTEK
Tak jest!
O cholera!
Czeka nas wspaniała zabawa.
Bawcie się dobrze, imprezujcie i zaszalejcie!
GODZ. 12.00
„Jesteśmy na Woodstocku”.
„To się dzieje, nie szczyp mnie.
Nie chcę się obudzić. Jest super”.
Woodstock z dumą przedstawia
Jamesa Browna.
James Brown miał rozpocząć festiwal,
ale nie podpisaliśmy umowy.
Tylko tej jednej.
Jego agent do mnie wydzwaniał. James bardzo nalegał
na wypłatę gaży przed występami.
„Pan Brown nie wejdzie na scenę bez wynagrodzenia.
Nie ma nawet takiej opcji.
Wpakujecie się w kłopoty”.
Odparłem: „Jest tu 200 000 ludzi.
Nie wrócą do domu, jeśli nie zagra.
Chciałbym, żeby zagrał, ale na razie więcej nie zapłacę”.
A facet wrzasnął,
że to ostatnia szansa.
Albo zapłacę, albo odejdzie.
James Brown!
A ja na to:
„Jedna rzecz.
Zaczekaj. Chcę ci coś pokazać”.
„Raz, dwa, trzy”.
Dodałem: „Pieprz się”.
James zrozumiał,
że to niezwykły występ.
To był Woodstock.
To największa impreza w historii. Nigdy nie widziałam takiego tłumu.
Byłam podekscytowana. Tańczyłam.
Machałam głową jak szalona.
DZIEŃ 1
Dzień pierwszy.
Czas poszukać piwka.
Mieli wielki ogródek piwny.
O 11 wszyscy byli już po czterech piwach.
Widać było, że są niepełnoletni.
Ogródek piwny Woodstocku. Wszyscy pijani.
Siemano, Woodstock.
Nikt tam nie gonił za narkotyki.
Sprzedawano dragi na widoku.
Ludzie podnosili torebki i krzyczeli, co mają.
Zobaczyłem zgarbionego kolesia z plecakiem.
Miał grzybki. Postanowiłem spróbować.
Wcześniej tego nie robiłem.
Leżę na plecach, zupełnie porobiony,
i patrzę w niebo. „To UFO?”, pytam.
Zadzwoniłam do mamy, bo prosiła, żeby dać znać.
A ja byłam na kwasie.
„Mamo, wspaniale się bawię.
Jest super”. „A co tam jest?”
„Wszędzie nadzy ludzie. Jest super”.
„Co powiedziałaś?” A ja na to, że muszę kończyć.
I klik.
TYLKO POŁĄCZENIA WYCHODZĄCE
Nagość była wszędzie.
- Piersi. - Piękna cheerleaderka.
Kobiety miały napisy na piersiach.
Ładnie? A jak wygodnie.
Duzi, grubi, nadzy goście. Nie chciałem tego widzieć.
Nagość to jedność.
Za dziesięć dolców można zrobić tatuaż aerografem
na dowolnej części ciała.
Każdy chciał przynależeć,
a widok tylu nagich, szczęśliwych kobiet wyzwalał.
To była chwila wolności,
w której każdy był tym, kim chciał.
Aż kipiało możliwościami i optymizmem.
Jako ekipa produkcyjna byliśmy bardzo podekscytowani.
Byliśmy przed trzydziestką,
chcieliśmy stworzyć coś niezwykłego.
SIEDEM MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
To był koniec tysiąclecia.
Czułem, że to wielkie wydarzenie.
Nie obchodziło mnie, co robię, dopóki nie czyściłem kibli.
Widać wszystkich z tyłu?
To było spełnienie marzeń.
Miałem nieograniczony budżet.
Miałem najlepszych ludzi w branży.
Wspaniale się pracowało z Michaelem Langiem,
organizatorem pierwszego Woodstocku.
Byłam asystentką Michaela Langa.
Fascynował mnie jego umysł.
Zawsze był bardzo spokojny.
Sprawiał wrażenie, że ma wszystko pod kontrolą.
Tył, ręce do góry.
Chciałam uchwycić te chwile.
Wzięłam kamerę i nagrywałam, co się dało.
Co tam robisz?
Pokazywałam miejscówkę jak na kanale zakupowym.
To miejsce na posiłki.
Najpierw pomyślałam, że to sam asfalt.
Nie tego się spodziewałem.
Wojskowy kompleks przemysłowy,
który przerabiano na teren festiwalu.
Ogromne hangary
i niezwykle długi pas startowy.
Nie było czuć, że…
to Woodstock.
Oto plan terenu festiwalu.
Mapa obejmuje 2000 hektarów.
Teren wygląda jak wielki trójkąt.
Po tej stronie lądowiska była druga scena.
Tutaj była główna scena.
Na górze był pole namiotowe, a na dole hangar do rave’u
i nasze biura.
Wszystko oddzielał asfalt.
Teren otoczono 13-kilometrowym, wytrzymałym ogrodzeniem.
Żeby nikt nie wszedł bez biletu.
To miała być woodstockowa kraina marzeń.
Gotów?
To lizakowy bębenek.
Wielu ludzi miało świetne pomysły.
To wspólne, interaktywne wydarzenie.
Czegoś takiego nam trzeba.
Plany były niesamowite.
Były piękne projekty.
To było spełnienie marzeń.
Ogrodzenie miało być obrzydliwe,
więc postanowiono stworzyć piękny, pokojowy mur.
ZNASZ CZARY?
Sfotografowałam cały.
Był piękny.
Pomimo trudności upchnęliśmy na festiwalu niesamowite elementy,
od tybetańskich mnichów
przez park rozrywki po hangar filmowy
i olbrzymi hangar do rave’u.
Chcieliśmy przenieść wartości z 1969 do 1999 roku.
Byliśmy naiwni.
GODZ. 14.41
GODZ. 14.42
Panie i panowie, tegoroczna pretendentka
do tytułu serca i duszy Woodstocku. Powitajmy Sheryl Crow!
Jak się macie, piękni, nadzy ludzie?
To był występ dla miłośników łagodnego rocka.
Sheryl była fantastyczna.
Ale wulgarne okrzyki się zdarzały.
„Pokaż cycki!”
Pokazać cycki?
Za mało zapłaciłeś, mój drogi.
To piękna kobieta. Myśleli, że im się poszczęści.
To było niestosowne.
- Fajnie… - Cyce jak donice!
- Co? - Kąpałaś się w błocie?
Jak stąd wyjdę, wejdę w tłum
i pogadam z paroma…
Na samym początku mówiliśmy:
„W tym tłumie są ludzie,
którzy nie przyszli tu tylko dla muzyki”.
Noodles, spójrz na ten tłum.
Banda pijanych, niesfornych dzieciaków.
Jesteście z siebie dumni?
Siemano, Woodstock!
Panowało tam męskie ego. Jak bicie się w klatkę.
Biali studenci bez koszulek krzyczący: „Pokaż cycki!”.
Pierwszego dnia mnisi tybetańscy pobłogosławili festiwal.
To dało poczucie spokoju.
Ale trafili się studenci, którzy chcieli je zakłócić.
Przyjechali tam, by przeszkadzać.
Pokój, bracie!
Lata 90., zwłaszcza późne lata 90.,
były zupełnie inne.
To czas skandalu z Clintonem.
To czas…
American Pie było najbardziej udaną komedią dla dorosłych.
Kipiało seksualnością z męskiej perspektywy.
Mamy też Podziemny krąg
z bardzo ciekawym podejściem do męskości i konsumpcjonizmu.
Wychowani na telewizji wierzymy,
że będziemy gwiazdami kina i rocka, ale to ściema.
I przede wszystkim przemocy.
Film dobrze obrazuje stan psychologiczny
młodzieży z Woodstocku ’99.
GODZ. 15.49
Przypominam, że będzie gorąco.
Dziś nawet 32 stopnie.
Pamiętajcie, by pić i się schładzać.
Było niesamowicie gorąco. Chyba z 40 stopni.
Umieraliśmy z pragnienia.
Można było ześwirować.
Trzeba było pić z pięć litrów wody na godzinę,
żeby się nie odwodnić.
Na miejscu były fontanny.
Ale staliśmy w kolejce 25 minut,
bo nie wolno było wnieść wody.
Poszliśmy kupić butelkę wody.
Nikogo nie było na nią stać.
ZIMNE NAPOJE
Wtedy butelka wody kosztowała 65 centów.
Ale na Woodstocku kosztowała cztery dolce.
Ludzie się wściekli.
- Jest drożej, niż się spodziewałaś? - Zdzierstwo.
Dałem za to dziewięć dolców.
Zastanawiałam się, skąd tak absurdalne ceny.
Proszę pani.
Początkowo myśleliśmy, że mamy wspólny cel,
organizując ten festiwal bez względu na cenę.
Daj mi listę potrzebnych rzeczy.
Potrzebuję co najmniej 250 000 $.
Potem mieliśmy wrażenie,
że zaczęto ciąć koszty.
Chcę wszystkim szczerze podziękować.
Byliście niesamowici.
Świetnie się spisaliście. To niezwykłe doświadczenie.
Nigdzie na świecie czegoś takiego nie dokonano.
To przedsięwzięcie komercyjne.
Wtedy zrozumiałem, że przestało chodzić
o bywalców koncertów i festiwali.
Pojawiły się cięcia budżetowe. Zmiany.
Nie zarabialiśmy.
Celem był zysk.
W końcu sprzedali prawa do cateringu.
Cudownie. Coca-cola.
Niestety grupa, która się tym zajmowała,
miała pełną kontrolę nad cenami,
nic nie mogliśmy zrobić.
Wszystkie nadzieje i marzenia o pokoju, miłości i zrozumieniu z 1969
całkowicie zniknęły.
Festiwal zorganizowano głównie dla pieniędzy.
Wrażliwość ustąpiła
na rzecz wielkiej wypłaty.
Oglądacie Woodstock ’99!
Czwórka.
Chcieliśmy zrobić płatną transmisję,
by nieobecni mogli wziąć udział.
Zostańcie w domu i obejrzyjcie festiwal życia w telewizji.
Pakiet wszystkich trzech dni kosztował 59,95 $.
Sporo zarobiliśmy.
Co tam?
Jestem Aaron Sadovsky producent płatnej transmisji.
Nie wyznaczono mi zasad, ograniczeń ani definicji.
Kręciłem ludzi, którzy przyjechali się bzykać,
którzy przyjechali ćpać,
żyć Woodstockiem.
Pokaż cycuszka.
Zamierzałem nagrać szaleństwo.
Wysyłałem ekipę
i dostawałem pełno materiału.
Zawsze w telewizji pokazywano festiwale z muzycznego punktu widzenia.
Płatna transmisja wywróciła to do góry nogami.
Tak jest!
Kamery zachęciły uczestników
do coraz dzikszego zachowania.
To było ludzkie zoo.
Transmisja! Wkurwia mnie telewizja!
Chcecie tego?
GODZ. 21.03
Ale zajebista jazda, a to dopiero piątek!
Pamiętam, jak dzieciaki mówiły:
„Przyszliśmy dla”… Dalszy ciąg zwykle brzmiał…
- Korn. - Korn.
„Przyszliśmy dla Korn”.
Ilu jest tu dziś fanów Korn, skurwiele?
Wtedy większość najgłośniejszych zespołów grała hard rocka.
Limp Bizkit, Korn, Rage Against the Machine.
To nie były hipisowskie grupy z 1969.
W tej muzyce jest wściekłość.
Tak wyglądały koncerty nu metalowe.
Agresja publiczności uosabiała ducha rock and rolla.
Widzieliśmy już mosh pity, ale to, co się tam działo,
to inny świat.
Nie wiedzieliśmy, jak można opanować taki tłum.
Kilka dni przed rozpoczęciem festiwalu
spotkaliśmy się z szefami działów.
Miałem 22 lata i podniosłem rękę.
Chciałem zwrócić uwagę
na występujących artystów.
Zespoły, które umówił John, przynajmniej te od mocnej muzyki,
nie były mi znane. Nie miałem pojęcia, kim są ci ludzie.
O wszystko pytałem Michaela.
Zatwierdził wszystkie występy.
Byłem młodym chłopakiem, który chciał przemówić
do sali pełnej dorosłych.
Nie wiedzieli, kogo wynajęli.
Michael Lang i reszta spojrzeli,
jakbym miał się zamknąć.
GODZ. 21.14
GODZ. 21.15
Tak jest!
Ożeż w mordę!
Pracowałem przy wielu koncertach, ale nigdy nie widziałem,
by występ jakiegoś zespołu ekscytował publiczność jak Korn.
Patrzyliśmy na siebie, zastanawiając się, co się stanie.
Hi-haty trochę głośniej w lewej.
Za kulisami było elektryzująco. Byłem podekscytowany.
Poszedłem do garderoby,
spojrzałem w lustro i pomyślałem: „O kurwa”.
Ale ludzi.
Wiedzieliśmy, że na Korn musimy stać pod sceną.
Idziemy i słyszymy gitarę.
Nagle usłyszeliśmy riff.
Utwór się rozkręca,
ludzie zaczynają szaleć.
Pamiętam intro. Wyszliśmy.
Wychodzę i widzę olbrzymi tłum. Nie dowierzałem.
Taki widok na własne oczy
szokuje o wiele bardziej.
Wyszedł i mówi:
- „Jesteście”… - „Gotowi?”
Tłum oszalał.
Podniosłem wzrok i zobaczyłem fale,
dźwięk wędrujący po tłumie.
To uwolniło całą tę energię.
Nie ma żadnej substancji na tym świecie,
która pozwoliłaby poczuć, jak to jest mieć przed sobą taki tłum.
Korn wywołał szaleństwo.
Mieliśmy w głowie myśl,
że stanie się coś złego. Ale co i kiedy?
Tłum musiał ochłonąć.
Dalej, Woodstock!
Widziałem rzeczy niewytłumaczalne.
Cała sekcja tłumu
przesunęła się o dwa metry w prawo.
Byle nie upaść.
Bo nas zadepczą.
Masa osób przeszła przez barierkę.
Wodospad ciał.
Ochroniarzy było za mało.
Szczęki. „Potrzebujemy większej łodzi”.
Dalej!
Gdy tłum cię niósł, oberwałeś w głowę.
- Jesteś duży. Upuścili cię? - No.
- Zgubiłeś aparat. - No.
- Powtórzyłbyś to? - No.
Ludzie łamali ręce, a byli przeszczęśliwi.
Czułem, że zrobiłem coś niesamowitego.
Daliśmy czadu.
Korn rozsadził scenę. Byli niesamowici. Po nich będzie Bush.
Gdzie się podzieje ta energia?
Współczułem Bush. Była masakra.
Korn, jeszcze raz!
Widziałem występ Korn na monitorach.
Było tam strasznie.
To się mogło źle skończyć.
Ciężko uspokoić nakręcony tłum.
Piątek, jeszcze jeden zespół.
Bush.
Musieliśmy dać z siebie wszystko,
a to stresuje.
Wiedziałem, że połowa publiczności
była bardziej zachwycona występem Korn.
Wielka niewiadoma.
Wyobraźcie sobie
skok w najgłębszą otchłań oceanu.
To takie uczucie.
W takiej sytuacji trzeba wpłynąć na emocje.
Nasz występ ukazywał współpracę, nie rozpierdziel.
Taki mamy wizerunek, to lubimy.
To był taki występ. „Kocham was i kocham wszystkich”.
Panny wzdychały.
Wszyscy są zadowoleni?
Gavin rozumiał folklor Woodstocku.
Przywrócili takie podejście.
Hipisi kontra fani hard rocka.
Tłum był nadal żywiołowy, ale w porównaniu z tym, co się działo,
nieco spokojniejszy.
Jestem dumny z tego, że uspokoiliśmy tłum,
zrobiliśmy to, na co wszyscy liczyli.
Chwilowo uniknęliśmy katastrofy.
Zobaczymy o wiele więcej!
Woodstock!
Woodstock, maleńka!
Woodstock ’99, dzień pierwszy.
GODZ. 23.59
Napisy: Konrad Szabowicz