Drodzy goście, powitajmy parę młodą.
Wielkie brawa!
Pan i pani Abel. Gratulacje!
Przepraszam.
Mamo?
Przepraszam.
NA ZEWNĄTRZ
Spałeś trochę?
Jest dobra! Chodź!
Twoja kolej.
Zmiana, Josh!
Ale ciężko!
Fajnie.
Mamo, gdzie to?
Połóż tutaj.
Ale tato kazał zanieść leki do jego pokoju.
Możesz zostawić.
Poważnie?
Tato!
Może tam będzie coś przydatnego?
Sprawdźmy.
Hej.
No chodź.
Będziemy na dole.
Kyle będzie cię chronił.
Ale kto ochroni mamę?
Zostań.
Idziemy.
Panie Orly?
Kto to?
Zarządca.
Mówiłem, że coś tu znajdziemy.
Świetnie.
Potrzebujemy klucza.
Tato?
Znalazłeś?
- Tato! - Co?
Zabierz klucze.
Josh, on nie żyje.
Zimny trup.
Idź.
Wstawaj!
- Co się stało? - Zobaczył trupa.
Musi przywyknąć.
Spróbuj.
Ugryź tutaj.
Dobre?
Smakołyki z farmy.
Francis, chcę ci coś pokazać.
Może wciąż działa.
Czy to tutaj…
Pusty.
Ja to zrobię.
Zaczekajcie.
Boże, pobłogosław nas
i te dary,
które będziemy spożywać…
Z Twojej łaski.
…z Twojej łaski.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Lucas, odłóż to.
Daj mu spokój.
To sam cukier.
Zjedz kolację.
Lucas, powiedziałam…
Lukie.
Później dam ci więcej.
Josh.
- Szukam stacji. - Jemy kolację.
Przepraszam.
Pyszne.
Dziękuję.
A co jutro?
Mamy jedzenie.
Na jak długo?
Porównując skąd przyjechaliśmy,
tu nam będzie lepiej.
Mamy czystą wodę.
Trzeba tu zostać, dopóki nie wiemy, co się dzieje.
A skąd się dowiemy?
Nie ma zasięgu.
Ani prądu.
Informowali, że trzeba zmierzać na północ i omijać miasta.
Jeszcze bardziej na północ?
Zobacz, co się stało twoim rodzicom.
Przepraszam.
Pamiętam, co Alice napisała.
Jej rodzina zmierzała w góry.
To chyba niedaleko?
Nie będziemy szukać twojej dziewczyny.
Jasne?
Inni też tam poszli.
- Moi znajomi… - Nie żyją.
Oni też mieli rodziny.
Tęsknię za kolegami.
Wiem, Lukie.
Jedz.
JESTEŚ?
Nie myśl, że nie widzę, jak go traktujesz.
Francis, obiecałeś.
Nie…
Tatusiu…
Nie! Proszę!
Tatusiu!
Przepraszam! Proszę…
Francis!
Francis.
Ale cisza.
Chyba jesteśmy tu bezpieczni.
„Bezpieczni”.
Nie sądziłem, że użyję tu tego słowa.
To nie wystarczy, żebyśmy tu zostali.
Dlaczego?
Francis…
Gdy wczoraj cię ujrzałam,
zrozumiałam wszystko, co mówiłeś o tym miejscu.
I co przeszedłeś.
Tym bardziej powinniśmy stąd odejść.
Tak będzie lepiej dla ciebie i dla nas.
Czyli znów jesteśmy „my”.
Oboje popełniliśmy błędy.
Ja je popełniłem.
Ale ty…
Mogłaś mi powiedzieć wcześniej.
Gdybym to zrobiła,
nie bylibyśmy razem.
Nie mielibyśmy Lucasa.
Jestem gotowy ruszyć naprzód.
To ruszajmy.
TAM DOM, GDZIE SERCE TWOJE
Ta droga zaprowadzi nas na północ.
W góry, o których mówiła Alice. Tam wszyscy zmierzają.
Miejmy nadzieję.
To samo mówił wujek Diego, prawda?
Kto taki?
Wujek Diego.
Powiedział mamie, że trzeba jechać na północ.
Kiedy?
Nie pamiętam.
Słyszałem ich rozmowę przed wyjazdem z domu.
Tak, mamo?
Wiedziałem.
Zadzwonił sprawdzić, co u nas.
Ja też mam komórkę.
Podobno nie odbierałeś.
Czyżby?
„Ruszyć naprzód”.
Przestań.
Łżesz.
- Tato. - Nie teraz.
Dureń ze mnie.
- Tato. - Idiota.
- Mówię prawdę! - Tato!
Co?
Nie ma przejazdu.
Damy radę.
Nie, Iris.
Jest dość miejsca.
Musimy tylko odsunąć blokadę, zmieścimy się.
- Jak tam dojedziemy? - Damy radę!
Iris, posłuchaj.
Ustawiono tę blokadę nie bez powodu.
Robi się ciemno.
Za duże ryzyko.
Wracajmy.
Nie.
Iris.
Iris!
Boję się, tato.
Będzie dobrze.
Pokaż przepustkę…
Przepustkę.
Przepustkę…
- Mamo! - Zostańcie!
Pokaż przepustkę!
Padnij!
Pokaż przepustkę!
- Co ty sobie myślałaś? - Przepraszam.
Przepraszam…
Proszę…
Nie strzelaj! Dzieci!
Mamo! Tato!
Zapłacę!
- Przyjąłem! - Zapłacę!
Uciekamy! Szybko!
Zapłacę!
Tak jest!
Przyjąłem!
- Tak jest! - Przyjąłem!
Zapłacę!
Tak jest!
Zrobiliśmy, jak chciałaś.
DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ
Bum, bum!
Skręć tam! Jazda!
O nie! Wróg nadciąga!
- Bomba! - Użyjmy bazooki!
Uwaga, granat!
Pokonaliśmy ich! Kolejny poziom!
Skręcaj!
Użyjmy bomby!
Granat!
- Tędy. Ognia! - Tak jest!
Pełno zombiaków!
Celuj tam!
Kolejna bomba!
Tato!
Co to?
Niespodzianka.
Gdzie samochód?
- Zepsuł się. - Patrz!
- Super! - Zobacz to!
I rzekł Bóg:
„Niech stanie się światłość!”.
Ja pierdykam!
Zaczekajcie!
- To nie wszystko. - Co jeszcze?
- Klima? - Tak, proszę pana.
Centralna.
Ja pierdykam!
Tato! Josh mówi brzydkie słowa!
Mamy klimę! Wypas! Chodź!
Raz, dwa, trzy!
Zimno!
Wystarczy. Bo coś mu zrobisz.
Ale zimno.
Marnujesz paliwo.
Tylko na wyjątkowe okazje.
Chwila…
To nie wszystko.
- Co? - Nie?
Moja mama kochała dwie rzeczy.
Chłód…
i disco.
Śmiało.
Krok w tył. I klaszczemy!
Potrząsaj głową.
F + I = WESELE
Josh?
Czego?
Mogę tu posiedzieć?
Mama i tata są zajęci.
Też jestem zajęty.
- Czym? - Cholera.
Nieważne! Spadaj!
Lucas.
Przepraszam.
Ekstra!
Tata to zrobił?
Chyba tak.
Pamiętasz, co zrobił dla ciebie?
Chyba od dziecka to lubił.
To ich tata pochował?
Tak.
To wujek Diego.
Wyglądasz jak on.
Co? Wcale nie.
Może to naprawdę ty. Przeniosłeś się w czasie.
Spójrz na tatę.
FRANCIS W DOMU
Wygląda jak mama.
Jest smutny.
Czemu mama zawsze jest smutna?
Może jest zmęczona.
Czym?
Tym, co się dzieje.
Mną?
Nie myśl tak.
To czemu jest wciąż na mnie zła?
Nie wiem.
Ale…
gdy jesteś na kogoś zły,
czasami przenosisz to na innych.
To dlatego tata tak cię traktuje?
Nie wiem.
Tata jest taki, odkąd zaczęli się kłócić z mamą.
Może to dlatego.
Ale teraz się dogadują.
Myślisz, że przestaną się na nas wściekać?
Nie wiem.
Mam nadzieję.
Czy to nie dziwne?
Gdy świat się zawalił, oni się pogodzili.
To…
aronia.
Ironia.
Coś ci powiem.
Gdy dwoje ludzi się kocha,
przetrwają każde gówno…
i wszystko się ułoży.
Rodzice się kochają, prawda?
Więc się dogadają.
A potem…
dogadają się też z nami.
FRANCIS I JEGO PRZYSTOJNY BRAT
Dobrze wyglądasz.
Jak wsiok.
Ale ładnie.
Gotowa na życie na prowincji?
W ostatnim roku było między nami wiele nieporozumień.
To moja wina.
Wyrządziłem wam wiele krzywd.
Wybacz, że was zraniłem.
Że zraniłem ciebie.
Posłuchaj…
Nie mówię, że przywrócimy nasze dawne życie.
Ale zniknęły moje problemy i ludzie, którym byłem coś winien.
To dobrze, prawda?
Otrzymaliśmy drugą szansę.
Farma jest już nasza.
Dobrze.
Kocham cię.
Dzień dobry.
Co jesz, Lukie?
- Ryż! - Ryż?
Tylko ryż?
Tak nie może być.
Nie może.
Chcesz jajecznicę?
Kurwa.
Kurwa…
- Potrzebujesz szczepionki. - Nie miał wścieklizny. Był w obroży.
To chyba ja jestem pielęgniarką.
No właśnie.
Więc opatrz ranę.
Mówię poważnie.
Musisz iść do szpitala. Jeśli…
Nic mi nie jest.
Delta.
- Obóz Delta. - Ja pierdykam!
Powtarzam.
Obóz Delta.
Odbiór.
Nie…
Mamo! Tato!
Josh!
- Josh. - Mamo.
Co się stało?
Słyszałem coś w radiu.
Ktoś mówił.
Mamy w domu baterie?
Co usłyszałeś?
Nie wiem, coś o obozie.
Jakim obozie?
Nie pamiętam.
Przypomnij sobie. Skup się.
Na pewno coś słyszałeś?
Przyrzekam.
Jesteś pewny?
To radio od dawna nie działa.
Na bank coś słyszałem.
Jak? Bez zasilania?
Może naprawdę coś słyszał.
Zastanawiajcie się, co mógł usłyszeć.
Ja mam robotę.
Ten pies może wrócić.
O czym myślisz?
O radiu.
Nadal?
Skoro Joshua coś usłyszał,
to musimy być niedaleko.
Czego?
Obozu.
Francis, poważnie.
Mamy dość jedzenia i wody.
Możemy zreperować samochód.
Jeśli naprawdę jest zepsuty.
Most jest zamknięty, a ty nalegasz.
- To może się udać. - Rozumiem.
Chcesz zrobić tak…
Wziąć samochód, który nie działa,
pojechać setki kilometrów i odnaleźć ludzi w obozie,
którzy mogą być w gorszym położeniu od nas.
Może jest tam lekarz.
Ludzie, którzy mogą pomóc.
Zobacz, co ci się stało.
A gdyby pies ugryzł Lucasa?
Chcesz porównywać ugryzienie psa do tego czegoś na zewnątrz?
Wiesz, co tam się dzieje?
Czy zapomniałaś?
Pamiętasz, co było na moście?
Co się stało w szkole Lucasa?
Co z jego kolegami? Chcesz, żeby stał się jak oni?
Straszysz syna.
Lepiej się bać, ale żyć.
Po co martwemu odwaga?
Nie chcę umrzeć, tato.
Nie umrzesz.
Zadbam o to.
Tato?
Chciałem zapytać, czy możemy włączyć generator.
Chcesz naładować komórkę?
Nie ma zasięgu.
Nie.
Myślałem o włączeniu odtwarzacza w salonie.
Może złapać jakiś sygnał.
To gramofon. Nie ma radia.
Chcę coś zrobić.
Robisz coś. Stój z boku i obserwuj.
Chcę tylko wiedzieć, co tam jest! I kto!
Nie widziałeś?
Wtedy na moście. Ty i Lucas prawie zginęliście.
Nie widziałeś tego?
Widziałem.
Mnie też widziałeś?
Co zrobiłem, żeby was ocalić?
Zrobiłbyś to samo?
Potrafisz zabić?
Tak.
Czyżby?
Tato!
Coś ci powiem.
Gdy byłem młodszy…
na tym polu roiło się od buntowników i złodziei.
Mój tata był ich celem numer jeden.
W końcu zrozumieli…
że Artura Abela III niełatwo przestraszyć.
Było jak na Dzikim Zachodzie.
Każdy miał broń.
Jesteś gotów zabić?
Tato… Tatusiu!
Stań porządnie.
Jak ty celujesz?
Pokaż.
Muszka i…
Muszka, szczerbinka. Musisz widzieć coś takiego.
- O tak. - Nie rozumiem.
Cel, muszka, szczerbinka. To wszystko. Dawaj.
Strzelaj.
Francis, co się dzieje?
Uczę go strzelać.
Czy to konieczne?
W jego wieku zabiłem już kilka zwierząt.
Musi się nauczyć.
Dalej, Francis.
Co jest?
Czemu nie trafiasz?
Musisz tylko dobrze przymierzyć.
Masz cel przed sobą. Co jest?
Cel, muszka, szczerbinka.
W czym problem?
Strzelaj.
Strzelaj, Francis!
Dość!
Dobrze.
Tato.
W imię Ojca i Syna.
O Boże.
Mój Boże, Francis!
- Francis… - W nogi!
- Josh, uciekaj! - Szybko!
Mamo!
Tato…
W imię Ojca i Syna!
Do środka!
Dzieci!
W imię Ojca i Syna.
Idź. No już!
…i Syna.
- Tato… - Spokojnie.
W imię Ojca i Syna.
To moja ziemia.
Odejdź, kochanie.
Mamo.
W imię Ojca i Syna.
Francis!
Co ty robisz?
Co robisz?
Co teraz?
Zegarek taty.
Co tu robisz?
Hannah…
Ona jest…
Zakażona?
A Timmy?
Pamiętasz, jak byliśmy dziećmi?
Zawsze tu wędkowaliśmy, ale nic nie mogłeś złowić.
Pan Orly ci pomagał.
Co tu robisz?
Jadę na północ.
Chciałem tylko zajrzeć do rodziców.
Czy oni…?
Zdziwiłem się, że tu jesteś.
To ostatnie miejsce,
gdzie bym się ciebie spodziewał.
Tata miał rację.
Wróciłeś.
To nigdy nie był mój dom.
Ale on już nie żyje.
Teraz może być mój.
Na pewno?
Myślisz, że nie dam rady?
Posłuchaj…
- Nie bez powodu odszedłeś. - Ten powód jest martwy.
Tak jak to miejsce.
Na jak długo starczy wam zapasów?
To farma.
- Jasne, braciszku. - Damy radę.
To dobrze.
A co z nami?
Też jest dobrze?
Fran…
Za to, co się wydarzyło…
Przepraszam.
To było tak dawno.
Miałem…
chwilowe zaćmienie umysłu.
Przepraszam.
Posłuchaj.
Nie przyjechałem tu dla rodziców.
Tak naprawdę…
chcę wam pomóc.
Znam drogę na północ.
Pozwól wam pomóc.
Sam wiesz.
Nie utrzymasz rodziny przy życiu.
Spójrz w lustro.
Nawet siebie nie ocalisz.
- A co dopiero bliskich? - Wara od mojej rodziny.
Co sobie myślałeś?
Że są twoi?
Że farma jest twoja?
Złoty chłopak, co?
Masz tupet!
Pierdol się!
Rozumiem.
- Mój przyjazd był błędem. - I to dużym!
Gdybyś zmienił zdanie.
Kurwa!
Spóźniłem się.
Dogadaliście się z tatą?
Tak czy nie?
Jestem zmęczona.
Wiem.
Spójrz lepiej na siebie.
Macie taki sam uśmiech.
Ja i kto?
Nikt.
Widzę, że masz doświadczenie.
Wystarczy. Masz to opanowane.
Halo?
Spokojnie.
Nie wejdzie.
Jest coraz słabszy.
Niedługo wszyscy zdechną.
Znów będziemy mogli wyjść.
Ty idź pierwszy.
Ty…
idź…
pierwszy.
Iris!
- Co się dzieje? - Zaatakował mnie.
Ale go zabiłem.
Szybki był. Widziałem też drugiego.
- Wielu jeszcze zostało. - Co z tobą?
Musiałeś to zrobić?
Co ze mną? Właśnie to!
Wielu jeszcze zostało.
Są wszędzie.
Nie możemy wychodzić na zewnątrz.
Zakaz wychodzenia! Słyszysz?
Są tacy szybcy.
Co z tobą? Do środka!
Co jest?
Szukałem Lucasa.
Gotowa?
Co to ma być?
Wyjątkowa okazja.
Co to, tato?
Policzcie do trzech.
Raz…
dwa…
trzy!
Już są święta?
Dopiero wrzesień.
Wrzesień, grudzień - co za różnica?
Możemy mieć własne święta.
Chodźcie!
Słyszeliście tatę. Są święta.
Co to?
Toi ozdoba od mojej mamy.
Archanioł Gabriel.
Boże, pobłogosław nas i te dary,
które będziemy spożywać z Twojej łaski.
Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.
Musimy coś zrobić, by poczuć świąteczny nastrój.
Co wy na to?
Zagramy w grę?
Jaką?
Niech każdy powie, co chce dostać pod choinkę.
Święty Mikołaj słucha.
Kto zacznie?
Ja mogę.
Chcę nowy rower.
Gdzie będziesz jeździł?
W salonie?
Na zewnątrz.
Niby jak?
Pozwól bratu pomarzyć o nowym rowerze.
A ty?
Co byś chciał?
Nie wiem.
Może mapę.
Jaką mapę?
Spytaj tatę.
Nie wiem, o czym mówi.
Francis, co to za mapa?
Joshua, odpowiesz?
Ta, którą widziałem.
Gdzie?
W twoim pokoju.
Gdybym miał tam mapę, mama dawno by ją zobaczyła.
Możliwe.
W porządku.
Skoro chcesz mapę, dostaniesz ją w następne święta.
A ty, tato?
Co chcesz na święta?
Ja?
To proste.
Chcę kolejnego dziecka.
Co?
Nie sądzisz, że to pora na nowego członka rodziny?
Myślę o tym od tygodni.
Lukie, mówiłeś, że chciałbyś mieć braciszka.
Tak, ale…
Już czas.
Jaki czas?
Nie żartuj w ten sposób.
Mówię serio!
Świat się zatrzymał, ale czy nasze życie też musi?
Możemy żyć normalnie.
Nic już nie jest normalne.
Tym bardziej musimy trzymać się razem.
Powiększmy naszą rodzinę.
Nie.
Jak to?
Nie będę tak żyć.
To nie jest normalne.
Tak się nie da.
Wiesz, czego sobie życzę?
Chciałabym stąd odejść.
Nie za miesiąc.
Nie za tydzień.
Chcę odejść teraz.
Natychmiast.
Już o tym rozmawialiśmy.
Spójrz na nasze jedzenie.
Kiedy zapasy się skończą?
Nieważne, ile świec zapalisz, to nie będą wykwintne dania.
Te potwory na zewnątrz zdychają.
Może nie wszystkie, ale większość.
Biegam szybciej od nich.
Ty tak.
Oczywiście. Ale co z nimi?
Zostaliśmy tu, bo nie daliby rady.
Nie będę się kłócić. Rozumiem.
Ale rozejrzyj się. Nie mamy co jeść!
Trzeba poszukać pożywienia.
Kto to zrobi?
Ty?
Wzmocniłeś ściany, ale nie zorganizowałeś jedzenia.
Stale tylko trzcina cukrowa!
Słyszeliście, chłopaki?
Wasza mama nas opuszcza.
Żeby znaleźć jedzenie!
Skąd pewność, że wrócisz?
Bo to moje dzieci!
Nie.
Wiem, że już nie wrócisz.
Nawet nas nie lubisz.
Od początku tego nie chciałaś.
Pragnęłaś dokądś pójść.
Wiecie, że już kiedyś mama chciała nas zostawić?
Francis, przestań.
Zostawisz nas?
Mamo?
Co on mówi? Dokąd idziesz?
„Muszę odnaleźć siebie”. Nie tak mówiłaś?
Kiedy zamierzałaś im powiedzieć?
Że chcesz nas zostawić.
Kiedy chciałaś powiedzieć?
Odpowiedz.
Nie okłamuj ich.
Chciałam wam powiedzieć.
Zamierzałam się pożegnać.
Dlaczego odchodzisz?
To nie wasza wina.
To nie przez ciebie.
Nie byłam szczęśliwa.
Źle ze mną.
Jestem zmęczona.
Chciałam tylko…
Sama nie wiem.
Chciałam zacząć od nowa.
Stać się dobrą osobą, żeby być dla was lepszą mamą.
Mów prawdę, Iris.
Zdradź prawdziwy powód, dla którego chciałaś odejść.
Chłopcy, wasza matka łże.
Od samego początku.
Zapytajcie ją, co naprawdę zrobiła.
To, co się wydarzyło, nie ma związku z obecnym problemem.
Czyżby?
Chcę ocalić nas wszystkich.
Chcę pójść po pomoc! Nie rozumiesz?
Pomoc od kogo?
On nie żyje!
Nie ma go.
Chce odejść, żeby kogoś odszukać.
A kogo?
Mów, do cholery!
Nie mów tak do mamy!
Nie wtrącaj się, bękarcie!
Przestań!
Chcę odejść od ciebie! Nie rozumiesz?
Nic już między nami nie ma!
Rozumiesz?
Możemy przestać udawać?
Proszę! Mam dość.
Nie rób tego dzieciom.
Daj mi tę mapę.
Francis!
Czy to ta?
Francis…
Co ty wyprawiasz?
Dawaj mi to!
Francis, co z tobą?
Co ty wyprawiasz? Oddaj to!
Puść, do cholery!
Wcinajcie.
„Gdy rodzice chłopca odkryli prawdę…
byli…
byli na niego źli”.
Lucas…
Ćwiczysz czytanie?
Tak.
Jak się kończy ta historia?
Chcę wiedzieć, co tu się wydarzy.
Mogę dołączyć?
Mogę?
CHŁOPIEC, KTÓRY WOŁAŁ O POMOC
„Gdy rodzice chłopca odkryli prawdę,
byli na niego bardzo źli”.
Wiesz, dlaczego byli na niego źli?
Dowiedzieli się, że ich okłamuje.
Kłamie, że zaatakował go wilk,
bo chce, żeby rodzice i mieszkańcy wioski mu pomogli.
Dlaczego to robi?
Może…
chce zwrócić na siebie uwagę.
Może myśli, że rodzice już go nie kochają,
i dlatego to robi.
A może po prostu jest złym człowiekiem.
Wiesz…
Znam takiego chłopca.
Podobny do ciebie!
Ma nawet twój uśmiech.
Chodź.
Spójrz.
Co ty robisz?
A jak myślisz?
Wielu jeszcze zostało.
Wszędzie dookoła.
Gdzie?
Minęły tygodnie.
Jak mamy wyjść na zewnątrz?
Po co? Na poszukiwania?
Co?
On nigdy tu nie wejdzie.
Przenigdy.
Co za brednie.
Co powiedziałeś?
Że to brednie.
- Joshua, przestań. - Nie.
Niech mówi.
Nie musisz tego robić.
To jaki masz plan?
Wpuścimy ich wszystkich?
Jakich „wszystkich”?
Już ich nie ma! Po prostu chcesz nas zamknąć!
Ty sukinsynu.
Dlatego nie sprowadziłeś auta i zniszczyłeś mapę!
Zamykasz dom, bo nie obchodzi cię, co tam jest!
Zamknij mordę!
Chcesz nas więzić tak jak rodzice więzili ciebie!
Ty skurwysynu!
Francis!
Masz tupet!
Pierdolony…
Nawet nie umiesz być posłusznym.
Skurwysynu.
Słuchajcie mnie…
Robię to wszystko dla was!
Chcę wam zapewnić bezpieczeństwo!
Zostaniecie w środku!
W środku!
Halo?
Czy jest tam ktoś?
- Kto tam? - Josh.
Proszę mi pomóc.
Nazywam się Corcuera. Jestem żołnierzem.
Proszę o pomoc.
Żadnej pomocy!
Proszę. Choć trochę wody albo jedzenia.
Błagam pana.
Mam broń!
Błagam. Nie mam dokąd pójść.
Proszę pana…
Jestem żołnierzem.
Nie będę powtarzał!
Raz…
- Dwa! - Proszę…
Josh!
Co ty wyprawiasz?
Odsuń się!
Nie zostałem ugryziony. To tylko rana.
Jestem człowiekiem. Żadnych ugryzień.
- To krew z rany… - Francis, nie!
- Iris! - To zwykła rana.
Kiedy to się stało?
Wczoraj.
Mów do mnie. Skąd się tu wziąłeś?
Z obozu Delta.
To właśnie ten obóz.
Dobrze.
Gdzie on jest?
Jakieś pół dnia drogi stąd.
Szukaliśmy w mieście zapasów.
Gdy wracaliśmy…
zaatakowały nas te…
Moi koledzy zginęli.
Tylko ja przeżyłem.
Miałem rację.
Wielu jeszcze zostało.
To zależy, gdzie się pojedzie.
Stąd do obozu Delta prawie ich nie ma.
Zginąłbym, gdyby nie mężczyzna, który mi pomógł.
Mężczyzna?
Nie znałem go.
Nie wiem, jak się nazywa,
ale kazał mi pobiec w tę stronę.
Miałem biec w tym kierunku…
aż ujrzę wasz dom.
Co się z nim stało?
Nie wiem. Gdy się obejrzałem…
już go atakowali.
Wszystko działo się tak szybko.
Przykro mi.
Przepraszam.
Okłamałeś mnie.
Ty mnie pierwsza.
Zostaw go.
Nie uda się pomóc.
Nie.
Tato…
Pomóżmy mu.
Jeden warunek.
On nie jest zakażony.
Jutro się okaże.
Synku…
co się dzieje?
Odchodzę stąd.
Co?
Dokąd? Nie możesz.
Poszukam wujka Diego.
Wiem, że może nam pomóc.
Nie słyszałeś, co mówił Corcuera?
Wujek mógł tego nie przeżyć.
Chcę spróbować.
Dłużej nie wytrzymam.
Mam dość taty.
Już mnie nawet nie zauważa.
To dlatego, że…
Nie jest moim prawdziwym ojcem.
Wiem.
Ale to wciąż mój tata.
Chciałbym, żeby to zrozumiał.
Nie jest z nim dobrze.
Potrzebuje pomocy.
Ucieknijmy stąd.
Nie mogę zostawić twojego brata samego.
Powiedz Lucasowi…
że musi być dzielny.
- Francis! - Tatusiu!
Dziękuję.
Dzień dobry.
Wciąż żyjesz.
Gdzie Joshua?
Lukie?
Nie wiem.
Mamo!
Joshua odszedł.
- Francis! - Wy musicie zostać ze mną.
Francis!
Nie!
Francis!
Nie…
Francis, nie…
Nie rób tego swoim…
- Zostajecie. - Francis…
Francis!
Lucas.
Nic ci nie jest?
Francis?
Miłego Dnia Niepodległości.
Ugotowałem coś.
Zjedzmy.
- Skąd to masz? - Było na zewnątrz.
Spróbuj, Lukie.
Nie.
- Jestem głodny. - Nie.
Czemu? Chłopak jest głodny.
Nie!
Smaczne! Widzisz?
Pychotka!
Super!
Lukie!
Spróbuj.
Gdy byłem dzieckiem…
Gdy byłem dzieckiem
i nie zjadałem do końca,
tato wściekał się na mnie.
Teraz ja cię karmię,
a ty odmawiasz?
Masz farta.
Trudno dziś znaleźć pożywienie.
Co?
Masz rację.
Zgadzam się.
Na zewnątrz nic dla mnie nie ma.
Tu mi się podoba.
Potrzebuję cię.
Naprawdę cię potrzebuję.
Ja ciebie też.
Ale nie mogę ci ufać.
Francis.
Ty skurwielu!
Pierdol się!
Mamo?
Lucas.
Czy tata nas zabije?
Może zrobię jak ten chłopak?
Jaki chłopak?
Lukie! Co się stało?
Przepraszam.
Za co?
Co jest?
Uciekaj! Szybko!
Nie.
- Iris! - Uciekaj!
Iris!
Ty pierdolona…
Nie, tatusiu.
- Tatusiu! - Tatusiu!
- No już! - Będę grzeczny!
Tato, ja nie…
Francis!
- Gotowy? - Jestem dzielny.
To prawda.
Znajdziemy twojego brata.
W tę stronę…
Uciekaj…
W tę stronę…
Uciekaj!
- Do środka! - Uciekaj!
Lucas.
Mamo!
Uciekaj w tę stronę!
Szybko!
Mamo!
Uciekaj w tę stronę!
Iris!
Mamo!
Uciekaj w tę stronę!
Uciekaj!
Uciekaj w tę stronę!
Mamo!
- Mamo! - Lucas!
Mamo!
- Ty skurwielu! - Mamo!
Uciekaj!
W tę stronę!
Ty!
Francis.
Wystarczy.
Wpuściłaś to do naszego domu?
Do mojego domu?
Nie.
Naraziłaś moją rodzinę.
To był ostatni raz.
Nigdy więcej.
- Nie! - Mamo, tato…
Lukie, jesteś cały?
Pokaż.
Już dobrze.
Jesteś bardzo dzielny.
Co robisz?
Wiesz, co się stanie.
Pomóż nam.
Francis.
Do kurwy nędzy!
Zagryź to mocno.
Jesteś dzielny, prawda?
Najdzielniejszy na całym świecie.
Iris?
Nie!
Wszystko będzie dobrze.
Francis!
Musimy go zabrać do szpitala.
Potrzebuje krwi.
Francis, samochód!
Zostań z nami.
Tato?
Francis…
Mamo…
Odpoczywaj.
Dałem radę?
Tak.
Dałeś.
Mam takie odważne dziecko.
Lucas…
Przepraszam.
Bardzo cię przepraszam.
Przepraszam.
Wybacz, Lucas.
Obiecuję, że cię nie zostawię.
Będę lepszą mamą.
Będę lepsza.
Josh.
Tato!
Przepraszam!
Tato!
Przepraszam!
- Tato! - Josh…
Tato…
- Przepraszam… - Josh…
Tato…
Synu.
Tato…
Gdy pozostaniesz wspomnieniem
Czy nadal będziesz mnie kochać?
Napisy: Maciej Dworzyński