Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AUGUSTO PINOCHET UGARTE AKING LANDAS - ALAALA NG SUNDALO
THE COUNT
Natural lang na nakatikim na ang konde natin ng dugo ng tao
mula sa iba't ibang sulok ng mundo.
Siyempre, dugong Ingles ang paborito niya.
Sabi niya, meron 'tong lasa ng Roman Empire.
Lasang balat ng Viking.
Mahirap ipaliwanag.
Mapait at maitim na dugo.
Kaya lang, sa kasamaang palad, natikman din ng konde
ang dugo ng South America, ang dugo ng mga manggagawa.
Di niya inirerekomenda 'to.
Sabi niya, lasang sunog. At medyo amoy aso.
Sama-samang lasa ng karaniwang tao na ilang linggong tumatagal sa panlasa.
Nagsimula ang komedya ilang siglo na ang nakakaraan.
Siyempre, sa France.
Nabuhay nang 20 taon ang batang Claude Pinoche
sa lumang ampunang Parisian.
Di niya kilala ang mga magulang niya.
Naging magiting na opisyal sa army ni Louis XVI.
Sa gabi, mag-iinom siya at maghahabol ng mga puta na nagtatrabaho sa beerhouse.
Hanggang isang araw, nalaman ng sundalong si Pinoche ang tunay niyang katauhan.
Kinabukasan, sinabi sa kanya ng mga puta,
na kinagat niya sa leeg ang isang pokpok habang lasing siya.
Di ko naaalala 'yon. Di totoo 'yan.
At kahit totoo pa 'yan, wala akong naaalala.
-Ano 'to? -Mamamatay ka.
-Ano'ng ginagawa n'yo? -Mamamatay ka!
Di nagtagal, nagsimula ang Rebolusyon laban kay Louis XVI.
At sa halip na ipagtanggol ang kanyang hari,
umalis si Pinoche.
Nagpanggap siyang rebolusyonaryo, nakabihis bilang magsasaka.
Pinanood niyang pugutan sa publiko ang mga maharlika.
Pinanood niyang bumagsak ang talim kay Marie Antoinette.
Mabuhay ang kalayaan!
Nagpasya siyang gagamitin ang kapangyarihan laban sa mga rebolusyon.
Walang hanggang alay sa pinugutang hari.
CLAUDE PINOCHE
Unang hakbang niya ang maglaho sa kasaysayan.
Dumalo siya sa sariling libing.
Paalam, Claude Pinoche.
Binaboy niya ang libingan ng isang babae at ninakaw ang ulo nito.
Binuksan niya ang libingan ng reyna.
Tinanggal niya ang ulo nito at ipinalit ang ulong ninakaw niya.
Umalis siya sa France na kakaunti ang pera at naglaho.
Paglipas ng ilang taon, lumitaw ang bampirang si Pinoche,
nilalabanan ang mga rebolusyon sa Haiti, Russia, at Algeria.
Pero napagod na siyang maging simpleng sundalo at nagpasyang maging kumander.
At para dito, pumili siya ng bansang walang hari.
Isang di mahalagang lugar sa South America.
Ikalawang Tenyente Augusto Pinochet Ugarte…
Noong 1935, lumitaw ulit siya gamit ang mas kilalang pangalan
sa bayan ng mga ulilang magsasaka, ang Chile.
…sumusumpang tutupad sa tungkulin ayon sa batas.
Susunod sa mga nakatataas…
Malinaw ang layunin niya. Maging hari.
…maging matapang at magiting na sundalo…
Pero di magiging perpekto ang plano nang walang babae.
Para dito, pumili siya ng mas masama pa
at walang konsensyang babae, si Lucía Hiriart.
Paglipas ng ilang taon, bilang heneral,
noong 1973, gumawa siya ng kudeta, pinasabog ang Tanggapan ng Gobyerno
para patalsikin ang sosyalistang presidenteng si Salvador Allende.
Kahit madalas mukha siyang bugaw sa likod ng mafia ng banana republic,
ang totoo, iniligtas ng munting heneral na 'to ang Chile
mula sa pamamayagpag ng Bolshevik.
Sa pribado, ipinag-utos niyang tawagin siyang "konde."
Sinakop at nagdala siya ng kapayapaan sa Chile, naging makapangyarihan,
at ginawang di matatalong milyonaryo ang sarili.
Sa loob ng apat na dekada, si Augusto Pinochet
ang dakila at matalinong kapitan heneral ng Republika ng Chile.
Noong di makatuwiran siyang sinukol ng mga awtoridad
sa krimen at katiwalian,
nagpasya ulit siyang dayain ang pagkamatay niya.
Para dito, ilang buwan siyang di uminom ng dugo,
hangga't tumigil ang tibok ng puso niya.
Papa, ano'ng problema?
-Hawakan n'yo siya. -Mama!
Hawakan n'yo siya!
Ano'ng problema, Pa?
Di ko kaya. Tulungan n'yo ako.
-Ayos lang siya. -Di siya maayos.
Papa!
Ano'ng nangyayari?
-Papa! -'Yong pulso niya.
-Tama na, Papa. -Di ko alam tumingin ng pulso.
Salamat, Heneral.
Mamamatay-tao.
Heil!
NEW MARKETS NON-GLOBAL CHILE
Di dapat tumagos ang kutsilyo sa gitna ng dibdib,
kasi mabubutas ang puso.
Makakasira 'yon.
Mas mabuting simulan sa paghiwa sa mga ugat sa leeg.
Dagdag bentahe din dito na maputol ang vocal chords.
At dahil dito, siyempre, maiiwasan ang pagsigaw.
Sabi nila, pag nasubukan mo daw ang makatas na kalamnan
ng tumitibok pang puso,
mahirap nang bumalik sa pagiging normal na tao.
Oras nang matulog.
Sa madilim at mamasa-masang lugar.
Siguro, sa bartolina. O sa imburnal.
O sa katawan ng babae.
Pag-aari ang maamo, birhen, at batang mukhang ito
ng isang marahas at masamang babae.
Siya ang pag-ibig. Siya ang Diyos, oo.
Pero higit sa lahat, bata at masarap siya.
Nangako ang Mother Superior na ipadadala ang pinakamagaling na exorcist na madre.
Babaeng di mababago.
Isang tunay na babae.
Madam.
Patingin ako.
Si Fyodor Krasnoff, isang pesteng Russian, ang kaning-baboy na 'to.
-Ano'ng kinain niya kahapon? -Pareho ng ngayon.
Gulay lang. Gaya ng lagi.
Isang Cossack na pinanday ng vodka at bakal.
Di ko naiintindihan.
Gusto na daw niyang mamatay, di na siya umiinom ng dugo,
at ngayon mangunguha siya?
Kakaiba.
Siya ang nag-iisa at pinakatapat na alipin ng heneral.
Ayoko siyang mamatay.
Sa inyong lingkod, madam.
Sumaludo ka sa 'kin.
Maghanda ka. Darating ang mga anak ko.
Para magnakaw sa heneral.
Para magnakaw sa 'kin.
Ako na diyan.
Ang limang magkakapatid na 'to ang natitira sa pamilyang
naghari sa Chile nang halos 20 taon.
Malalaman nila ngayon kung bakit nagpasya ang tatay nilang
manguha ng mga puso sa malaking lungsod.
Nakakatakot ang pagpatay.
ARKO
Akala ko pa naman titigil na si Papa kasi matanda na, di pa pala.
Sino kayang nangangain ng mga puso?
-Di natin alam? -Hindi. Di talaga.
Ano'ng alam mo?
Gaya ng alam mo.
-Uy. Walang nanghuhusga sa 'yo. -Di din kita hinuhusgahan.
Matatanda na tayo para maging inosente. May dahilan bakit tayo andito.
Pumunta ako para sa ibibigay na pera.
Sinabi ko lang 'yon para pumunta ka, tanga.
-Wala silang ibibigay sa 'tin? -Naku naman.
Siyempre bibigyan tayo ng pera. Kumalma ka.
Di nila gagawin 'yon. Kahit piso.
Kailangan nating hanapin.
Nakatago ang perang 'yon sa mga papel, dokumento, at folder.
Natatakot ang mga tao sa mga patayang 'to.
Aba, sino ba'ng hindi?
Kinukuha nang buo ang mga puso ng tao.
Kakaiba 'yon.
Sana mahanap siya agad.
-Sino? -Ang pumapatay.
-Dapat nahanap na siya. -Nino?
Ng mga pulis.
Ayoko lang silang pumunta dito. 'Yon lang naman.
Di tayo dapat maghintay habambuhay para sa mamanahin natin.
Di naman habambuhay.
Meron talagang mahaba ang buhay.
-Naniniwala ka do'n? -Oo.
Sinamantala nila lahat ng babae't lalaki.
Binangga ang mga kotse, nagdaos ng mga party,
at winaldas ang pera ng estado sa mga murang alak at pekeng velvet.
Nanalo sila sa mga digmaan at binago ang bansa.
At nawalan sila ng kapangyarihan, tinanggalan ng dangal.
PURONG-PURO SILI
Alam ng buong pamilya na bampira ang kapitan heneral.
Nag-iisa sa pamilya.
Wala siyang kinagat sa mga anak niya,
mas gusto niyang mabuhay ang mga 'to sa pagkakasunod-sunod.
Magandang hapon.
Magandang hapon, Heneral!
Sino'ng nagsabing walang pag-ibig sa buhay ng mga bampira?
Ang problema, nauunang mamatay ang pag-ibig kaysa sa katawan.
Alam ng bampira na may hanggan ang pag-ibig.
Ito ang batang katawang magpapahirap sa kanila.
Ang puti at inosenteng laman na sisira sa pangarap at magdadala ng hirap.
Alam niya at ng lahat 'yon.
Kaya nga siya ang pinili.
Pinili siya dahil sa galing niya sa matematika.
Sa kakayahan niyang kuwentahin ang mga di malamang suma.
Pwede sana siyang surveyor o engineer,
pero ninakaw ng Diyos ang puso niya.
O 'yon ang paniniwala niya.
Santa Maria, Ina ng Diyos, ipanalangin mo kaming makasalanan
ngayon at kung kami'y mamamatay. Amen.
Aba Ginoong Maria, napupuno ka ng grasya.
Bukod kang pinagpala,
at pinagpala naman ang iyong anak na si Hesus.
Para saan ang pagbisitang ito?
Nag-aalala kami, Papa.
Talaga ba?
Muntik na akong mamatay noon. Ilang beses na tayong nagpaalaman.
Papa, may nangangain ng puso sa Santiago.
Meron?
Ako sana, pero parang di naman tama 'yon.
Bakit ko gugustuhing mabuhay sa bansang ayaw sa 'kin?
Di naman sa ayaw nila.
Hindi.
-Aba, dapat lang. -Wala silang utang na loob.
Tama 'yan. Wala silang utang na loob. Sakit sila sa ulo.
Pero aaminin ko, nagkamali din naman ako.
Mali sa accounting.
Talaga?
Alam n'yo na 'yon.
-Ang alin, Papa? -Hindi. Wala kaming alam.
Magulo 'yon.
Tinatanong ako ng mama n'yo sa mga sekretong bank account,
mga ari-arian sa buong mundo.
At wala akong maalala. Ano'ng magagawa ko? Wala akong alam.
Tapos naisip ko no'ng isang araw, may naalala ako.
Ano?
May mga luma akong libro sa basement.
Doon, sa tulong ng abogado at dating ministro,
may itinago kaming papel.
Ewan ko. Mga account, resibo, kontrata.
Malay natin? Baka mahalaga sila.
Nagpasya ang konde na ibigay ang sekretong yaman sa mga anak niya.
Nakakagulat ito.
Matagal ang paghihintay. Di ko maintindihan.
Di ko alam kung bakit gusto niyang itapon ang pera ng kinabukasan namin.
Papa?
Bakit ngayon, Pa?
Nakalimutan ko. Pero naalala ko na.
Ilang libong beses kitang tinanong.
Di ko nga maalala maliban ngayon. Kaya nga sinasabi ko na.
Bakit ang lulungkot n'yo?
Dapat masaya kayo.
Kung mahalaga ang mga papel na 'yon, paghati-hatian n'yo.
Kalahati sa mama n'yo, maghati kayo sa matitira.
Di ko naiintindihan ang nararamdaman niya para sa unano at nakakagalit na si Lucía,
magsasakang nakabihis ng balahibo.
Buong buhay niya bumukaka lang siya
at hinayaang parausan ng isang sundalo.
At dahil diyan, aalis na 'ko. Pagod na 'ko. Mamamatay na ako mamaya.
Pagpalain kayong lahat. Mahal na mahal ko kayo.
Buong puso ko. Totoo.
Pwedeng magsalita, Heneral?
Sige lang.
Mahal kita, Heneral.
Mahal kita, Papa.
-Mahal kita. -Mahal kita.
-Mahal kita, Papa.
Lucía?
Wag mong ipasabi sa 'kin 'yan sa harap ng mga bata.
Gusto kita.
Nalilibugan ako sa 'yo. Naaakit ako sa 'yo, matandang puta.
Pwede mo ba akong paputukan bago ka mamatay?
Pagpawisin mo ako gaya ng dati?
Sasakyan kitang parang kabayo ng bandido.
Sa huling bahagi ng 1990s, bilang pagkilala sa mahaba niyang serbisyo,
kinagat ng konde si Fyodor at ginawang bampira.
Dati pa naman siyang mamamatay-tao
na natutunan ang kasanayan niya sa School of the Americas
at itinayo ang Villa Grimaldi concentration camp
sa panahon ng diktadurya, pumatay sa daan-daang rebolusyonaryo.
Ikaw ba ang nanguha ng mga puso?
Hindi po, madam. Di ko po kailangan.
Pambihira. May lihim na relasyon ang utusan at maybahay.
Luma na, pero nakakasukang krimen 'to.
Ang mga dokumento.
Madam?
Ang pera.
Paumanhin.
Ipagpalagay na nating alam ni Lucía na kakagatin siya ni Fyodor balang araw,
kung ayaw gawin 'yon ng konde, gaya ng nakalipas na 60 taon.
Bakit di ako mamatay?
-Dahil ayaw mo. -Siyempre gusto ko.
Buhay na ako nang 250 taon.
Pero pwede pa nang 250 taon.
Ayokong mabuhay pa nang 250 taon. Diyos ko.
Bakit hindi?
Tinawag nila 'kong magnanakaw.
Pwede mong tawaging mamamatay-tao ang sundalo, pero di magnanakaw.
Pumatay ako ng mga Komunista. Marami sila!
Pero aakusahan nila akong magnanakaw.
Ipinahiya nila ako.
Pero nagnakaw ka naman, di ba?
Sige na, kagatin mo na lang kaya ako?
At mangunguha tayo sa gabi.
Dugo lang.
Tapos pupunta tayo sa basement kung nasaan ang mga puso.
Kakainin natin.
At babata ulit tayo.
Pupunta tayo sa ibang bansa na may ibang pangalan.
Bilang mga kinse anyos.
Kasama ng ibang army.
Pero di ko maintindihan kung bakit di ako mamatay.
Nilalagyan mo ng dugo ang pagkain ko.
Nilalagyan mo ng dugo ang pagkain ko para mabuhay ako.
-Di ba? -Hindi.
"Presidente Allende, di ka ipagkakanulo ng hukbo mo!"
Ano?
'Yan ang sabi ko sa kanya.
At ano? Trinaydor ko siya kinabukasan.
Ideya ko 'yon.
Oo, pero walang may alam no'n.
Paghihiganti ko 'yon.
May misyon ako. Misyong dumurog.
Durugin ang mga anarkista.
Durugin ang mga unyon ng manggagawa, mga Republikano, at mga pinalayang alipin.
Pero umibig ka sa 'kin.
Magkasama tayo nang 60 taon.
Ano pa bang gusto mo? Nasa 'yo na ang lahat. Mga anak, apo.
Reyna ka na ng disyertong 'to.
Ano pa bang inirereklamo mo?
May brandy tayo gabi-gabi. Nag-uusap tayo. Magkahawak-kamay.
Ano pa'ng gusto mo?
Maging halimaw gaya mo.
Hindi. Siguradong may iba pang dokumento.
Sa Ingles.
Mga sulat sa bangko, bono, cashier check, dokumento ng may-ari.
Mga gano'n.
Gaya nito?
Patingin.
Gaya nito.
Darating ang kaibigan mo?
-Di ko siya kaibigan. -Sino?
-Sinabihan mo ang accountant mo? -Oo.
Di siya makakapunta. Assistant lang.
Ngayon?
-'Yon ang kasunduan. -Di ako pumayag.
-Mapagkakatiwalaan ba? -Oo. Militar ang pamilya niya.
-Pero babae siya. -Oo nga.
Paumanhin.
Bata ba siya?
-Oo. -Ano naman ngayon?
Basta't naiintindihan niya at di haharap sa press, ayos na.
Babayaran ba siya?
Siyempre. At malaki. Para di siya maging problema.
Lahat na ba 'to?
Itatanong ko sa heneral.
Pero mukhang hindi.
Mayaman na tayo.
Oo nga.
-Salamat. -Paumanhin.
Salamat.
Good morning.
Hello. Sa wakas. Papa!
Ano?
Ito ang accountant na tutulong sa 'tin.
Ano'ng pangalan niya?
Carmen.
Carmencita.
Bibilangin ko ang pilak n'yo at titimbangin ang ginto.
Palihim, siyempre.
Maganda 'yan.
Pero mukhang wala nang natira. Mahirap lang ako.
Hahanapin ko ang perang di n'yo alam na meron kayo.
-French ba 'yon? -Oo.
Naiintindihan mo ba ang pambatang French ko?
Nakalimutan ko na ang wika ng Sun King.
Di malilimutan ang wika ng pagtataksil at digmaan.
Siguro.
Sa Bagong Tipan, French lang ang alam ng Diyos.
Kung tama ang alaala ko,
nakikinig ang Diyos nang may pagmamahal sa mga bumubulong nang French.
Mahal ng Diyos ang gandang Siya mismo ang lumikha.
Banidoso Siyang artista.
Artistang nilikhang perpekto ang mga babae.
Maganda 'yan.
Oo.
Ang ganda nga.
-Salamat. -Walang anuman.
Ituring mong bahay 'to.
Paumanhin.
Kaso ito ng pagmamay-ari.
Parang permanenteng pagbubuntis
sa anak ng kaaway ng Panginoon.
Pumasok kaya sa katawan niya ang demonyo?
-Oo. Pumasok siya. -Paano?
Minsan pumapasok siya sa sugat.
Nangyayari 'to sa mga sundalo sa labanan.
Minsan naman, pumapasok siya sa butas ng pwet,
pag nagtatalik ang mga lalaki.
Ang bunganga mo.
Makabayang sundalo ang papa ko, sinasabi ko sa 'yo.
Oo naman. Nangyari 'yon sa sugat sa labanan.
-Tama. -Oo naman.
Uy.
Ipinanganak kaya siyang ganito?
Baka isa siya sa mga hayop na…
Hayop sa impiyerno?
Oo. Taong walang kaluluwa. Aso.
May mga halimaw sa 'tin.
Mga nilalang ng demonyong walang kaluluwa.
May itim na usok lang sa loob ng dibdib.
Di na sila maililigtas. Kailangan lang silang patayin.
Ayokong magdusa ang papa ko.
Sa totoo lang, matinding laban 'to.
Nakakaawa at madrama si Satanas, pero walang tigil.
Kung mapagod ako, papatayin niya 'ko.
Wala akong pakialam.
-Ay. -Biro lang.
-Iha? -Ano 'yon?
Ingatan mo ang tatay ko.
Sa demonyo ang dahas. Masasakal siya sa pag-ibig ng Diyos.
Susunugin siya ng agwa bendita.
Kapag umatras na ang mananalakay, magiging kritikal ang tatay mo.
Mararatay siya.
Kung makaligtas siya, ibig sabihin, may kaluluwa siya.
Kahit na kaunting kaluluwa lang,
pag-aari pa din 'yon ng Espiritu Santo, at ililigtas ko 'yon.
May 12 bahay sa dokumentong 'to.
Karaniwan ang mga pamumuhunang kumikita gaya nito
sa mga pamilyang ayaw magtrabaho.
Dapat 14 'yan.
Fourteen.
-Walang record no'n dito. -Ano?
-Paano mawawala ang ari-arian? -Ano ba.
Twelve, 14. Ano'ng pagkakaiba?
Hindi, kailangan nating linawin 'to.
Pera ko ang pinag-uusapan dito.
-Pera mo? -Oo, pera ko.
Tumahimik kayo. Pagtrabahuhin n'yo siya.
Iniistorbo ba kita?
Hindi. Kabaliktaran.
Gusto kong nakakakita ng inggitan at dahas.
Nagdudulot ng pagtataksil ang ganitong pag-uugali.
Nagtatanim ako ng kalituhan.
Dahil susunod diyan ang sisihan at pagkakanulo.
Di kita naiistorbo?
-Hindi. -Naiistorbo ako. Nagtatrabaho ako.
Ano 'tong CEMA Chile?
Center for Chilean Mothers. Andiyan 'yon.
Kumuha ng pera sa Command Headquarters ng Army,
na galing sa pagbebenta ng armas, papunta sa CEMA Chile, tama ba?
Mama?
Walang dokumento ng accounting.
Sabi dito, First Lady ang presidente ng CEMA. Ikaw 'yon.
May inilipat ding pondo galing sa opisina ng embassy,
at Military Chiefs papuntang CEMA Chile.
Buti na lang nalaman ang impormasyong 'to, ano?
Di ko naiintindihan.
Mana mo ba ang pinag-uusapan dito, Mama?
-Di pa ako patay, anak. -Di nga, pero malapit na.
Patung-patong na kasinungalingan 'to, Ma.
Gagawin kang milyonaryo ng mga kasinungalingang 'yan.
Kung mamamatay siya, dapat ayusin natin 'to.
Di ko alam kung ano'ng pinag-aawayan n'yo.
Ililipat ko agad ang lahat ng makikita natin sa inyo.
-Gaya ng winter home. -Anong winter home?
-Sa La Parva? -Hindi, sa Aspen.
Sa United States?
Di pwede. Ibinigay ni Papa sa 'kin 'yon dahil ayaw n'yo sa skiing.
Gusto kong matuto.
Di ba hahatiin ang lahat, Papa?
Oo nga, pero ibinigay na sa 'kin 'to, sa 'kin lang.
Di ako papayag sa kawalan ng hustisya.
Tinitingnan ko ang kaso n'yo.
Matapos ng nakakasukang paninirang-puring 'yon,
inutos mo daw ang pagkawala at pagpatay sa libu-libong Chilean.
-Ako? -Oo.
May ebidensya din laban sa 'yo sa mga sekretong dokumento.
Nakaw na yaman.
Dahil dito, palagay ko, may mga ari-arian kang nakatago sa batas.
Oo. Kaya nga kailangan kong mamatay. Gusto nilang makialam sa lahat.
Sige. Pero di ka namatay no'ng sinabi nila.
Kahit ngayon, kitang-kita ko, mas malakas ka pa sa kalabaw.
-Talaga ba? -Oo.
Gano'n ba?
Masasabi mo ba kung nasa'n ang mga sekretong account na 'to?
Oo naman.
-Ayoko silang mamatay sa gutom. -Sige.
-Pero di ako magnanakaw. -Hindi.
Ang magnanakaw, nangunguha ng di kanila, ikaw nagpapayaman sa kapangyarihan mo.
-Mismo. -'Yon lang ang paraan.
Tahimik na heneral ako.
Isang intelektuwal.
Tapos may nangumbinsi sa 'king
gumawa ako ng kudeta para patalsikin ang Marxista-Leninistang si Allende.
Pagkatapos no'n, pinalibutan na ako ng mga lalaking amoy pabango.
May isang lalaking dumating at inalok ako ng pera.
Sabi niya, "Wag kang mag-alala."
"Ipagbubukas kita ng bank account sa Caribbean."
Sabi ko, "Sige."
Pagkatapos no'n, humingi siya ng pabor.
Gusto niyang bilhin nang mura ang mga pag-aari ng estado.
Saka ko naintindihang bina-blackmail niya ako.
Pagkatapos no'n, marami nang nakikipag-usap sa 'kin.
Inaalok nila sa 'kin ang lahat. Sa madaling sabi, yumaman ako.
Sa sobrang yaman, nagpalagay si Lucía ng chandelier sa itaas ng bathtub.
Sumikat din ako sa buong mundo sa pagtalo sa Komunismo.
Kawawa ka naman at nabiktima ka ng masamang manipulasyon.
At di mo alam na nasangkot ka na sa paglalako ng impluwensya.
Aksidenteng binabayaran ng masasamang negosyante.
Oo, biktima talaga ako sa lahat ng ito.
Pero mahirap paniwalaan 'yan dahil ikaw ang kapitan heneral.
Bayaning dapat mas matalino kaysa sa mga negosyanteng 'yon.
Oo naman.
Naisip mo bang ibigay ang yaman mo sa mga organisasyon ng simbahan?
Pag ginawa ko 'yon, papatayin ako ng mga anak ko.
Pero di ba 'yon ang gusto mo? Ang mamatay?
Oo nga, pero ngayon,
nagpasya akong mas mabuti kung magsisimula ako ng bagong buhay.
Kung 'yon ang gusto mo, kung gusto mong ulitin ang katatakutan,
hanapin natin ang kayamanan sa mga papel na 'to.
Tama 'yan.
Nagtatanong ako ng mga personal na tanong kasi kailangan sa trabaho.
Pero mausisa din ako at mahilig magbigay ng opinyon.
Magaling. Maganda 'yan.
Ano namang sisirain mo sa bagong buhay mo?
Ang International Court sa Hague.
Tapos, di ko pa alam.
Di ko pa masyadong naiisip. Kapapasya ko pa lang mabuhay.
Wala nang mas nakakakilabot kaysa makitang umiibig ang isang tao.
Sana natuwa ka sa presensya ko.
Oo naman.
Mas masama kaysa sa katawang walang puso.
Sabi ng mga makasalanan, meron akong umaakit ng ikawalang pagkakataon.
-Ano 'yon? -Di ko alam.
Baka dahil amoy bird of paradise ako.
Pwede ding bagong hormone na nagbabago sa amoy ng pawis ko.
Di nga kita maamoy.
Di magtatanghalian si Papa?
Papasok ka?
Siyempre naman.
Lumang dugo ito.
Mga lumang puso ng lumang katawan.
Di sila makakapagbigay ng buhay gaya ng sariwang dugo.
Ama namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo.
Mapasaamin ang kaharian Mo.
Sundin ang loob Mo dito sa lupa para ng sa langit.
Bigyan Mo kami ngayon ng kakanin.
At patawarin Mo kami gaya ng pagpapatawad namin sa nagkasala sa 'min.
At wag Mo kaming ipahintulot sa tukso at iadya Mo kami sa masama. Amen.
Ama namin, sumasalangit Ka, sambahin ang ngalan Mo.
Mapasaamin ang kaharian Mo…
Aba Ginoong Maria…
Wag kang manguha sa labas, Heneral.
Bakit hindi?
Wag mong sayangin ang oras ko. Tinutulungan kitang mamatay.
Wag kang magkakamali. Di ako natutuwa sa 'yo.
Pumatay ng Komunista? Kahit sino kaya 'yon.
Di kahit sino lang.
Tinuruan ko ang mga sundalo kong pumatay bilang kasiyahan.
Kasiyahan din ba ang pangunguryente
sa dibdib ng mga babae?
May pagmamahal pa.
Kasiyahan.
Noong kinagat kita, naghubo ka.
Bakit mo ginawa 'yon?
Wag kang manguha, Heneral.
'Yong accountant, madre siya.
Gusto niyang palabasin ang demonyo sa loob ko.
Pero,
walang laman ang loob ko.
Ako din.
Pareho tayong halimaw sa gabi.
Ginawa ang gabi para sa mga magnanakaw gaya mo.
Hilig ko dating pumatay.
Hilig mong magnakaw.
Hindi, gusto ko ding pumatay.
Pero di ako pwedeng maging magsasaka, Fyodor.
Kailangan ko ng pundasyon, ng matibay na tatayuan.
Kailangan ko ng tutulong sa 'kin. Tagapaglingkod na gaya mo.
Ayokong maglaba ng maruruming kumot.
Anong maruming kumot?
'Yong dudumihan n'yo ni Lucía.
Di ko siya ginagalaw.
Hindi pa?
Hindi.
Sige na, galawin mo na siya.
Pero hinay-hinay lang sa pagsigaw.
Masyadong pambabae.
Sa 'yo na ang asawa ko. Regalo ko na sa 'yo.
Gawin mo ang gusto mo sa kanya.
Pero akin ang pera.
Pwede ka bang kunan ng larawan?
Nakulong kayong magkakapatid no'ng 2007 sa pagdispalko…
Bilanggong politikal kami.
Oo. Pero inakusahan din kayo ng pagwasak…
Pa'no mo gagawin ang exorcism?
Pag-ibig ng Diyos.
Kung di umalis ang demonyo?
-Bahala na ang Banal na Espiritu. -Lintik na Espiritu.
Ano'ng plano mo kung di aalis ang demonyo?
Gagamitan ko siya ng plastic.
-Paano 'yon? -Ilalagay ko sa ulo niya.
-Para di makahinga. At puputulin… -Ang ari?
-Di na kailangan 'yon. -Putulin mo lahat.
Alam mo ba ang sekretong papeles, cashier check, at bearer bond?
-Oo ba 'yan? -Oo.
Bakit di mo agad hinanap
sa mga panahong parang buhay na bangkay ang tatay mo?
Sabi mo nga, iniimbestigahan kami ng mga makakaliwang hukom.
Di tamang hanapin ang di deklaradong pera.
May nahanap na paraan ang nanay ko para tumanggap ng donasyon.
At ilan sa mga donasyong 'yon umabot sa 'min.
Malaking pagkakamali na kumain ng puso ng matandang babae.
Malamig at malapot ang dugo.
Ilang taon nang di nangunguha ang konde.
Pumurol na siya.
Pagkatapos ng atake sa Twin Towers no'ng 2001,
pinuwersa ng US Senate ang mga institusyon sa pananalapi
na bitiwan ang paglilihim para malaman kung paano pinopondohan ang terorismo.
Lintik na mga Amerikano.
Sinilip nila ang pamilya n'yo at ang mga account sa pekeng pangalan.
At itinabi ang larawan ni Osama bin Laden sa tatay n'yo.
-Ilang account ba 'to? -Siguro nasa 125 sa US.
Siguro?
'Yon ang nakita ng judge. Di masyadong naghanap.
Di niya nakita ang nasa Germany, Bahamas, o Gibraltar.
Maraming alyas ang tatay n'yo, gaya ng Daniel López,
para itago ang krimen niya.
Alam mo kung bakit ordinaryong pangalan?
Di kriminal na alyas 'yon.
Di 'yon stage name. Nom de guerre 'yon.
Para labanan ang mga batas na proteksyon kontra sa krimen sa pera.
Ginamit niya 'yon
para pumantay ang kita niya sa yaman
ng mga tinulungan niyang maging milyonaryo.
Kaya gumawa siya ng pangit na alyas para sa marangal na layunin?
Siguro nga ilegal 'yon ayon sa batas ng walang utang na loob na bansang 'to,
pero biyaya 'yon sa mata ng banal na hustisya.
Magaling sa martial arts ang papa namin at kayang di huminga nang sampung minuto.
O higit pa.
-Higit pa? -Pati pulso niya.
Kaya no'ng birthday ni mama, inatake siya,
pinuntahan siya ng mga doktor, sinuri ang vitals, at sinabing patay na siya.
Kaya niya bang ulitin 'yon?
Hindi. Kasi gusto na talaga niyang mamatay.
Baka galing sa malayong kamag-anak 'yong pangalan.
O baka noong '80s, may pinatay ang kapitan heneral
na Daniel López, sinunog ito, at itinapon sa dagat mula sa chopper.
-Di kayang pumatay ng papa ko. -Siyempre naman.
Mga tauhan niya ang gumagawa ng masasamang gawaing 'yon.
'Yong pagpapatawa ng papa mo ang tinutukoy ko.
Posibleng gumamit ang kapitan heneral ng pangalan ng nawawalang bilanggo
para manloko at magbiro nang masama
na 'yong mga pumatay lang kay Daniel López ang makakaintindi.
Imposible 'yan. Di nakakatawa ang papa ko.
-Mahal ko siya. -Alam ko.
Naniniwala ka ba sa Diyos?
Oo. Naniniwala.
Pumasok ako sa Catholic school.
No'ng mamatay si Franco, nagpakamatay ang tatlong madre.
Bakit hinahayaan ng Diyos ang demonyo? Dapat pinatay na Niya, di ba?
Misteryo 'yon. Pero may tiwala kami sa Diyos.
Sabi namin sa Kanya, kontento na kaming walang alam
dahil balang araw, titira kami sa makikisig niyang braso.
-Naiintindihan mo ba? -Oo.
Pa'no kung may demonyo sa loob ko?
Mahilig ako sa alak, lalaki, kotse, at sapatos.
'Yon ba ang demonyo?
Si Satanas 'yon, tumatawag.
At ano'ng iniaalok ng Diyos?
Puro at tunay na pag-ibig.
Pangarap kong makita ang mukha ng walang hanggang Diyos.
Punyetang 'yan.
Andito tayo para makita ng Diyos kung matutukso sa demonyo.
At natukso ako. May mga ginawa ako. Pagnanasa ang problema ko.
Masama ako.
Masamang-masama.
Sorry.
Hindi, wag. Sang-ayon ako sa 'yo.
Ang totoo, andito ako para harapin ang demonyo.
Makasalamuha siya.
Mahalin siya.
Matukso niya.
Para mahawakan niya ako. At mahawakan ko siya.
Para maipahiya ko siya.
At makita niya ang ginagawa ko.
Wala nang mas masustansiya pa sa puso ng dalaga.
May partikular na hormone, kemikal
na nagpapaapoy sa dugo ng walang hanggang lalaki.
Di gano'n ang bagong biktimang 'to.
Pero problemado ang konde.
Alam mo bang sinabi ng kapatid mo ang lahat?
Ano'ng sinabi niya?
Ipinatawag niya ako para iligtas ang masamang kaluluwa ng tatay n'yo.
Sinapiang kaluluwa.
'Yan nga ang matagal na naming ipinagdarasal.
Lahat ng heneral na nanalo sa gera, may karapatang
mandambong at magpakayaman.
Oo naman.
At nakakalungkot na ang mga tagapagmana nila, gaya mo,
di makakahati sa dangal nila.
Ang di matalong Chilean army
nagpagamit sa tatay mo para makapagnakaw?
Pwede naman.
Pero tingnan mo, bumili ako noon ng kompanya ng bakal sa army.
Ang mura. Sobrang mura.
Dahil lugi na.
At matapos ang ilang taon,
ibinenta ko ulit ang kompanyang 'yon sa army nang tatlong milyon.
Bale, magkano na 'yon? Parang 1,000% ang tubo?
Di ko alam kung ilan, eksakto. Di ako magaling sa math.
Iniligtas mo sa pagkalugi?
Hindi, lugi pa din. Wala akong ginawa.
Bumili ang Chilean army ng luging kompanya ng bakal
gamit ang tseke ng tatay mo?
Oo.
At idineposit mo ang tatlong tseke na 'yon sa halagang tatlong milyong dolyar,
sa mga sekretong bank account sa Washington na peke ang pangalan.
Oo.
-Oo. -Pero nakatago ang mga 'yon.
Noong nalaman, di kami inimbestigahan.
Tuloy lang ang buhay namin.
-Masaya at malaya. -Paumanhin, sir.
Malaya ka kasi nagbanta ang tatay mo ng bagong kudeta kung iimbestigahan kayo.
Oo, pero sang-ayon ang lahat ng Christian Democrat noon.
At gumana naman.
Tatlong milyong dolyar sa personal na tseke. Tatlong milyon.
Parang sobrang dami,
pero sa pangkabuuan, di naman talaga.
Ikumpara mo kina Fulgencio Batista at Ferdinand Marcos.
Kumpara sa kanila, kalokohan ang yaman namin.
Mga kurakot at mamamatay-tao pa sila.
Ang simple ng pag-iisip mo.
"Mas kaunti ang ninakaw ng tatay ko." Masama lang ang magsasabi niyan.
Bobong di naniniwala sa eksperimento ng tao.
Salamat.
May mga dokumento pa ba dito?
Wala na.
Pa'no ba napunta 'yon dito? Naaalala mo ba?
Sakay sila ng helicopter. Wala ako dito no'n.
At itinago mo sa basement?
Siguro.
Umiinom ng dugo para mabuhay.
-Mahirap na sakripisyo 'yon. -Mahirap nga.
Isipin n'yo din ang kahihiyan na itago ang pera
para mapanatili ang mahabang buhay.
Pero nasaan ang pera?
Inaalam ko pa. Pero sabihin mo.
-May accounts ba sa Panama? -Oo.
-Okay. -Anim 'yon.
Pito.
Makakakuha ba kayo ng pera sa mga account na 'yon?
Hindi ko kaya.
Bumili kami ng mga antique na libro at gamit.
Di mahilig ang tatay ko sa gano'n.
-Alam mo ba 'yon? -Hindi.
Nag-ipon ng maraming basura ang tatay ko.
Ang sombrero ni Napoleon.
Espada ni O'Higgins.
Damit na pag-aari ng reyna sa France.
Huling tanong.
'Yong utusan n'yo…
Umiinom din siya ng dugo.
Puting Russian siya.
Pumatay ng Bolsheviks. Libo. 'Yong andito sa bansa, siyempre.
Ganti sa Russian Revolution na nagpatapon sa pamilya niya.
Nagturo siya ng mga nagpapahirap.
Kinagat siya ni papa sa binti bilang pasasalamat
at ginawang imortal.
Pero alam n'yong masama ang utusang 'yon.
Isa lang ang bayag niya. Parang si Hitler.
Di kumakain nang normal.
Karne o dumi ng tao ang kinakain niya.
O dumi ng hayop.
Kaya dinidilaan niya ang pwet ng mga aso.
Di mo pa siya nakita?
Hindi.
Hindi pa.
Pumatay ka daw nang mahigit 300 bilanggong politikal.
Magaling ka.
Inosente ako.
Hinatulan ka nang 865 taon sa kulungan.
Ewan ko kung bakit andito ka.
Dahil meron kang kamukha at kapangalan
na nakakulong dahil sa sentensiya mo.
Ako lang 'to.
Itinuro sa 'kin ng Chilean Army ang halaga ng torture.
Sumunod lang ako sa mga utos sa 'kin
no'ng sinasanay akong sundalo
ng mga gurong binayaran ng gobyerno ng Chile.
Alam ko ang nararamdaman mo.
Ano?
Sa torture, ang pangako ng sakit mas mabisa pa kaysa sa mismong sakit.
Dahil sa paghihintay na 'yon, nagwawala ang imahinasyon.
Ano'ng gagawin mo sa 'kin?
Sasaksakan kita ng malamig.
Bawat taon, binibisita ng konde ang dati niyang palasyo
para tingnan kung ginawan na ba siya ng rebulto.
Hindi pa.
Ang kitid ng isip nila.
Di patas ang kasaysayan.
Di niya ako kakagatin.
Siya 'yong nanguha ng puso no'ng isang gabi.
-Ako 'yon. -Hindi.
Ako ang lumabas at nanguha.
Siya. Nakadamit bilang kapitan heneral.
Ako 'yon. Isinuot ko ang uniporme niya. Ako.
'Yong utusan ang gumawa.
Nakadamit bilang heneral niya.
Tinupad ang hangarin niya sa kapangyarihan.
Ginaya niya ang hari para patayin ito.
Pinagtaksilan ang pinakamamahal niya.
Ginawa ko 'yon para pumunta ang mga anak mo.
-Para gawin ang ano? -Patayin siya.
Gustong mamatay ng heneral, pero di kaya.
Bakit hindi?
Merong pumipigil.
Sino?
Di ko alam kung sino.
Gusto mong patayin ng mga anak ko ang heneral kasi di mo magawa.
Di ko siya mapapatay. Kinagat niya 'ko.
Gusto mong kunin ang yaman at babae niya?
Sino ang babae niya?
Ako.
Ako ang babae niya.
Hindi na. Mukhang mahal na niya ang batang French accountant.
Mahilig ang heneral sa mga pinong kabayo.
Paumanhin.
Pinakikiusapan kita, Satanas, prinsipe ng mundong 'to,
kilalanin ang kapangyarihan at lakas ni Hesukristo.
Siyang tumalo sa 'yo sa disyerto,
dumaig sa 'yo sa hardin, inisahan ka sa krus.
At sa muling pagkabuhay, inagaw sa 'yo ang gantimpala't dinala sa liwanag.
Inuutusan kita, Satanas, manloloko ng sangkatauhan,
na iwan ang nilalang ng Diyos na ito, na minarkahan mo ng kasamaan.
Iwan mo ang lalaking 'to na ginawang banal na templo ng Diyos.
FINAL REPORT PAMILYA PINOCHET
Ako.
Panahon nang pumunta sa timog.
Ulit.
Dahil di ito ang unang gerang nilabanan ko sa larangang 'to.
Kailangan ko na ngayon dahil sumobra na ang konde natin.
Tawagin n'yo na akong konserbatibo,
dahil di pwedeng payagan ang pambatang pagtitinginang 'to.
Akala ko kaya kong ikuwento 'to na nasa kuwarto lang ako.
Pero wala nang ibang pagpipilian.
Sa mga dokumento at perang 'to, mahuhuthutan ng simbahan ang Chilean army,
gobyerno ng Chile,
at ang mga negosyanteng nag-donate ng pera at alahas nila
para tulungan si Mama.
Pero bata lang si Carmen.
Pasaway.
Perpekto ang isip niya.
Maganda at kriminal.
Mas magaling siya sa 'kin.
Andito siya para magnakaw.
Punyetang 'yon.
-Punyeta. -Sinabi ko sa kanya ang lahat.
-Nanakawin niya 'yon. Lahat 'yon. -Di 'yon ang sabi niya.
-Iba-blackmail niya tayo. -Hindi, tanga.
Magnanakaw siya. Ipapahiya tayo.
Iba-blackmail niya ang iba.
-'Yan lang ba ang kopya? -Tingnan natin sa kuwarto.
At ang pera? Nasaan ang pera?
Tiningnan n'yo sa maleta?
-Di ko naiintindihan. -Papatayin siya.
-Ng madre. -At isisisi sa 'kin.
May dala siyang martilyong pilak.
-Tsaka holy water at iba pa. -Ha?
May dala siyang martilyong pilak.
-Bingi ka ba? -Di niya ako papatayin.
Hindi.
Naloko na ako noon. Di na mauulit 'yon.
-At si Mama? Nasaan siya? -Kasama ni Fyodor.
Di niya din ako papatayin. Di ko hahayaang patayin ako ng batang 'to.
Patayin mo siya.
Di pwede. Papatayin muna ako ng heneral.
Mas tapat ka pa sa kanya kaysa sa 'kin?
Kakagatin kita.
-Ayoko. -Ngayon na. Kakagatin na kita.
Ako ang reyna dito.
Wag ka nang magulo.
Dayuhan ako sa siglong 'to.
At sa 'yo, walang hanggang buhay.
Kung kakagatin mo ako, patayin mo muna ang heneral.
Paumanhin.
Ipanalo mo ang gera para sa 'kin…
Ano?
Bitawan mo 'ko!
Margaret?
Sino ang masuwerteng babae?
Di ko alam.
Bagong kakilala ko. Magbabakasyon kami.
Magbihis ka.
Masayang makita ka. Akala ko patay ka na.
Meron pa palang mga lumang taong gaya ko.
Bakit mo siya kinagat?
Kasi mahal ko siya.
Ako ang mahal mo, Konde.
Ang pinakauna mong mahal.
Maraming taong nakaraan, manggagawa ako
sa ubasan sa Southern France.
Mahirap ang buhay, pero di ako namatay sa gutom.
Minsan ang mga marino na dumadaong sa Marseille
pupunta sa bukid at magpaparaos sa mga magsasakang dalaga
na makikita nila sa mga sibuyas o ubas.
Mababangis sila.
Siyempre, ginahasa niya ako.
Pero ang kakaiba, mas interesado siya
sa leeg ko.
Habang ginagawa niya ang krimen inuulit-ulit niya ang pangalan niya.
-Strigoi. -Strigoi.
Nagbebenta daw siya ng mga alipin.
Habambuhay daw niya akong alipin.
Pagkatapos ng ilang buwan, nalaman kong ginawa akong bampira ni Strigoi.
At nabuntis niya ako.
Buti na lang, bumabalik-balik sa ubasan si Strigoi.
Kailangan ko siyang makita para pasalamatan sa ginawa niya.
Sa pagtatalik na 'yon, may nabuong magandang bata.
Na hindi ko kayang alagaan.
No'ng Pebrero 25, 1766, lumabas ka sa sinapupunan ko.
Iniwan kita sa basket
na nakasulat ang pangalan mo.
CLAUDE PINOCHE
Ako, si Margaret Roberts, isang magsasakang maraming buhay.
Tinawid ko ang Channel papuntang Great Britain.
At noong 1951, pinakasalan si Denis Thatcher at kinuha ang pangalan niya.
Iron Lady ang tawag nila sa 'kin.
Ang walang tinag na si Margaret Thatcher.
Di mo nakilala ang nanay mo.
At wala akong balita sa 'yo kahit dalawang siglo akong naghanap.
Sa Falklands War,
tinulungan mo kami, nang di mo alam na ako,
na nanay mo, ang prime minister.
Paglipas ng ilang taon, ang judge na 'yon
naglabas ng international warrant laban sa 'yo
dahil sa kaso sa karapatang pantao at hinuli ka sa London.
Binisita kita sa Virginia Waters
para pasalamatan ka sa ginawa mo para sa England,
nakilala kita, pero wala akong sinabi.
Simple lang ang mensahe. Dapat palayain ang heneral.
Matatag na kaibigan siya ng Britanya.
Kaalyadong sumuporta sa 'tin sa Falklands War.
Nagbigay siya ng mahalagang impormasyon laban sa kaaway na Argentina.
Sa Chile dapat litisin si Pinochet, hindi sa England.
Ikaw ang anak
ng bampirang si Strigoi.
At ako ang pinakamamahal mo.
At simulan na natin ang buhay nang magkasama.
Pero bago 'yon, patayin mo muna siya.
Hindi.
Hinayaan ko ang sugo ng Simbahang 'to para gustuhin mo uling mabuhay.
Mabisa at nakakaantig 'yon,
pero dapat mamatay siya at ikaw ang papatay sa kanya.
Wag kang mag-alala. Walang nakakaunawa sa pag-ibig ng mag-ina.
Lucía.
Matandang punyeta.
Sabi na nga ba't gusto mo ang asawa ko.
Ayusin mo ang salita mo, katutubo.
At di ko siya ninanakaw. Akin siya.
Kinagat mo siya?
Ngayon mo lang siya nakilala at kinagat mo na siya?
Nakakabuwisit ka. Amoy Fyodor ka.
Naaamoy ko siya hanggang dito.
Traydor.
Di na rin mamamatay si Mama?
Pati si Carmencita.
Patay. Wala nang matitira sa 'tin.
Ano?
Kung di mamamatay si Papa, wala tayong makukuha.
Kung magpatayan sila?
-Bakit nila gagawin 'yon? -Sa pera?
Mahal at galit sila sa isa't isa. Ibang uri sila.
Mataas na uri.
Bakit di natin sila patayin?
Papatay kayo ng apat na bampira?
Di ko papatayin si Mama.
South America.
Puno ng alaala ang sekretong kuwarto ng konde.
Nakakatawang panggagaya sa maharlikang buhay sa France
bago ang lagim ng rebolusyon.
'Yon ang time machine niya.
At si Carmen ang reyna niyang nakabihis bilang…
Marie Antoinette.
Sa 'yo na siya.
Gaya ng lahat ng lalaki, tanga ang anak ko na di maintindihan ang mga babae.
Marami siyang minahal at sinunog
pero wala siyang talinong unawain ang maliwanag na plano.
Nakakakilabot na matanda.
Walang perang matanda.
Walang nagmamahal!
Lintik.
Di mo alam pa'no manalo sa gera.
Tama nga sila. Di magkasama ang ganda at talino.
Ang katapusan ng katawa-tawang relasyong 'to.
Inialay niya ang buhay niya para sa utos ng Espiritu Santo.
Perpektong relihiyosong panatiko.
Dapat mabuhay ulit ang Simbahan natin,
gaya ng Panginoong Hesukristo.
Amen, Monsignor.
Pagkatapos mo sa report, talunin mo si Satanas
at patayin ang bampira.
At kung may makita kang dokumento na nakapangalan sa kanya
na magagamit ng Simbahan natin, kunin mo.
Mga bangko, account number, kompanya, dokumentong pinirmahan ng mahalagang tao,
ministro, negosyante, kahit sino, paaminin mo sila.
Sige.
Tara na?
Papa?
Papa.
Lintik naman.
Tara na?
Papa?
Di alam ng mga pilistino na nanloob sa lugar na 'to
na ang tunay na kayamanan sa bahay na 'to
ay ang mga librong kinolekta ng anak ko sa mahabang buhay niya.
Mga sulat ni Napoleon sa kapatid.
Mga diary ni Darwin.
Ang unang kopya ng Mein Kampf ni Adolf Hitler.
Deklarasyon ng Kalayaan ng Chile.
At marami pang kayamanang isusubasta namin nang milyun-milyon.
Ito ang nakamit ng konde.
Higit pa sa pagpatay, buhay na niyang gawin kaming bayani ng kasakiman.
ARKO
Alam ng lahat na pinakamasarap ang puso ng mga bampira.
Sila din ang pinakamabisa sa pagpapabata sa katawan namin.
Mahirap ipaliwanag, pero bawat hibla ng puso na bumababa sa mga dibdib namin
mas pinababata kami.
Pinili ng anak kong manatili sa gumuhong bansang 'to.
Wala naman akong magagawa.
Laging nasusunod ang kabataan ngayon.
Sabi niya, andito daw ang mga pinakadelikadong
makakaliwa.
Malalaman natin.
Baka magustuhan kong
na maging mayaman sa bansa ng mahihirap.
Kung may gusto kang marinig, magtanong ka sa lalaki.
Kung may gusto kang mangyari, magsabi ka sa babae.
ANG WAKAS
Tagapagsalin ng Subtitle: Arneo Alcos