Ja to wezmę. Dziękuję.
Przepraszam.
Matko, czemu się ukrywasz?
Zaraz się zaczyna, a jego nie ma.
Nan, nie ma lorda Richarda.
W porządku. Idź na dół.
Jak może być w porządku?
- Conchita jest ubrana? - Tak. Idź na dół.
Nie miałam być główną bohaterką.
Chętnie pozwalałam
- mojej siostrze Jinny... - Przyjdzie.
...i przyjaciółkom o to wszystko rywalizować.
Wiem, że się zjawi.
Dziewczętom wmawia się, że jeśli historia nie jest historią miłosną,
to jest ona tragedią.
- Nie interesowało mnie... - A jeśli nie?
...występowanie w żadnej z nich.
Wszyscy wiedzieli, że moja przyjaciółka przeżywała historię miłosną.
Po burzliwym romansie z przystojnym angielskim lordem
mógł nadejść tylko głośny ślub,
który miał sprawić,
że każdy, kto jeszcze nie zazdrościł Conchicie, wkrótce jej pozazdrości.
Ale nikt nie zazdrości pannie młodej, której narzeczony się nie zjawił.
I co?
- Nic. A na dole? - Goście nic nie zauważyli.
- To miał być... - Conchie, zjawi się.
...najpiękniejszy dzień mojego życia. Wszyscy tu są.
Nienawidzę go. Nawet nie wiesz, jak bardzo go nienawidzę.
Boże.
Oczywiście kocham go. Wiem, że go kocham.
Powinnam była się domyślić.
Zeszłej nocy błądził myślami gdzieś daleko.
Richard nigdy nie jest dalej
- niż tutaj. - Och, Nan.
Powinnam była mu powiedzieć.
Ale nie chcę, żeby żenił się ze mną dlatego, że musi.
Chcę, żeby zrobił to dlatego, że mnie kocha.
Tak.
Jestem zhańbiona.
Gdzie on jest?
- Większość gości już... - Będzie dobrze.
Może zaczniemy wkładać suknię,
- a on zjawi się w międzyczasie... - Sama nie wiem.
- Co my zrobimy? - Przyniosę go.
Nan, ty idiotko.
Co ty wyprawiasz?
Przestań. Co ty robisz?
- Nan, jesteś szalona. - Przyniosę go.
- O Boże. - Co ona wyprawia?
Co ona robi?
Nie uciekam, nic z tych rzeczy.
- Nie! - Przykro mi.
Na pewno powinnaś...
- Mam go! - Tak! Tak, Nan!
Nan, wyglądasz jak straszydło.
Zawsze miło coś takiego usłyszeć.
Chodź na górę! Ślub!
- Mój ślub. - Tak, jest ślub.
- I nikt o nim nie wspomina. - Chodź, ogarnij się!
- Na ślub. - Słyszałeś?
Okazuje się, że trzeba być czystym.
- Tak. - Ale zamieszanie.
Chcesz się ożenić?
Nie... Ja nie... To nie były...
To nie były oświadczyny.
- Nan. Chodź, potrzebuję cię. - Annabel, przestań robić zamieszanie.
Z matkami nie jest łatwo.
To moja guwernantka, panna Testvalley.
- Wejdź, proszę. - Dobrze.
Naprawdę muszę już...
Nan, spójrz! Przyjechał. To powóz Dicka.
Oczywiście, że przyjechał!
- Nan, chodź! Muszę się ubrać! - Jest!
Wychodzę za mąż!
Nan.
Słuchaj, ani słowa.
W nocy nie zmrużyłem oka. Przekaż to Conchicie.
Nie zamierzam. I ty chyba też nie chcesz, żeby to dostała.
Conchita nie ma żadnych wad.
Oczywiście. Chodzi o moich rodziców.
Nie zasłaniaj się rodzicami.
Nie chcieliby przyjechać.
Mają ze mną same kłopoty.
Czy to lato nie było najcudowniejsze?
- Z Conchitą? - Tak.
Nie znałem tak cudownych chwil. Ale czy odnajdzie się w Anglii?
Czy się wpasuje?
Conchita nie jest kimś, kogo się nie zauważa.
Jest jak Słońce.
- A dzisiejszy dzień... - Jest na pokaz.
Ojciec Conchity pokochał twój tytuł lorda. Cały Nowy Jork ma zobaczyć, ile zarobił.
Conchita kocha ciebie.
Rety.
Tak. A czego oczekują od ciebie rodzice?
Nie wiem. Mam wrócić do domu i nabrać rozsądku.
- Boże, Nan. Ona jest cudem. - Tak.
- Upijam się nią. - Tak! Ty i Conchita.
Kto by chciał postępować rozsądnie? I pozostać niezauważonym?
Dokąd się wybierasz?
Do środka. Wezmę ślub z moją piękną...
...cudowną żoną!
Nan,
powiedz Conchicie, że ją kocham.
Ona już to wie, idioto.
Do głównego wejścia, proszę. Zaraz się żenię.
Jesteś najpiękniejszą istotą, jaką kiedykolwiek widziałam.
Oprócz Jinny.
I Lizzy.
I pudla.
Cóż, jesteś w mojej pierwszej piątce.
- Pierwszej piątce? - Może szóstce.
Oczywiście nie interesuje cię podziw.
Nie interesuje mnie podziw ze strony mężczyzn.
Ale mogę sama się podziwiać, prawda?
Jesteś skomplikowana. Wszystkie jesteśmy.
- Dobrze, wybiorę... - Conchito, wyglądasz przepięknie.
Nieziemsko.
Dziewczęta, wypijmy za nowy świat.
Małżeństwa, mężczyźni, przyjęcia.
Niekoniecznie w tej kolejności.
- Co jest najważniejsze? - Co?
Kochane, my zawsze jesteśmy najważniejsze.
- Zawsze. - Zawsze.
Przysięgamy krwią czy szampanem?
- Szampanem! - Jasne!
NA PODSTAWIE POWIEŚCI
ŁOWCZYNIE
Powodzenia.
Nie zapomnisz o mnie w Anglii, prawda?
Przypomnij mi... kim jesteś?
O rany.
- Bądź duszą przyjęcia. - Jesteśmy przyjęciem.
Muszę zdjąć te podwiązki. Strasznie drapią.
Drogie panie.
Przepraszam.
Na dole.
- Przepraszam. - Przepraszam.
Stale wpadam na kogoś na schodach.
Takie jest ryzyko, gdy się na nich tańczy.
Cóż, zwykle po prostu po nich schodzę.
Czasem zeskakuję,
jeśli na dole widzę coś, co mnie cieszy.
Nie mógłbym wybrać gorszego momentu, ale muszę ruszać.
- Dokąd? - Do domu. Moja matka umiera.
Wybacz. Nie wierzę, że mówię to na głos.
Nie to, że lekarze zawsze...
Zwykle nie mają o niczym pojęcia.
Dostałem miejsce na statku dopiero na dziś wieczór,
choć wszystkich błagałem. Więc muszę...
Dotrzesz do domu, a twoja matka będzie zachwycona.
- Szkoda, że nie możesz mi towarzyszyć. - Towarzyszyłam. Z tego punktu do tego.
Nasza pierwsza podróż.
A tak w ogóle, jestem Nan. Nan St. George.
Żegnaj, Nan St. George.
Oto jesteśmy.
- I zajęło to jedynie pięć lat. - Pięć krótkich lat.
Moja droga, kiedy byliśmy sąsiadami w maleńkiej Saratodze,
któż by pomyślał...
Że przeniesiecie się tu w ślad za nami.
- Ten prostacki śmiech. - Kochanie, jesteś tu teraz.
Ciesz się tym.
Drogie panie.
To chyba stąd jest najlepszy widok na przyjęcie.
Pani Paramore.
Jest. Spójrzcie na jej suknię.
Och, pani Paramore.
Miałyśmy nadzieję, że pomówimy o zaproszeniach na bal.
Pani St. George, pani Paramore.
A to moja Jinny. Jedna z druhen.
- I moja Lizzy. - Och tak, St. George.
- Rodzina z Saratogi. - Teraz mieszkamy w mieście.
- Mąż odniósł sukces na giełdzie... - Brawa. Dla was wszystkich.
Pani Closson,
- te przekąski są godne lorda. - Dziękuję.
Wybacz, matko. Czy miałam...
- Zachowałaś się jak trzeba. - Pani St. George,
Nie może pani gościć na żadnym nowojorskim balu w tym sezonie.
- Niby dlaczego... - Moja matka...
Lady Brightlingsea.
Tak, oczywiście.
Moja matka nalega, żebym zaprosił panią i pani córki,
druhny Conchity, do Londynu.
Londynu?
Tego Londynu? W Anglii?
- Wszystkie druhny Conchity? - Pani Paramore, mówi się,
że dla bardziej wyrafinowanych dziewcząt Nowy Jork jest zbyt ciasny.
- Bardzo ciasny, zgadzam się. - Ja też się zgadzam.
Stąd pilna potrzeba...
Otwarcie sezonu.
...by Jinny i pozostałe debiutantki
zostały przedstawione podczas Balu Debiutantek.
Królowej.
To bardzo miłe ze strony lady Brightlingsea.
Och, pani Paramore.
W przyszłym sezonie, gdy Jinny wróci, o ile oczywiście wróci,
może da się przekonać i wpadnie na pani skromny bal.
Panno Testvalley, zna pani lorda Richarda?
Annabel, wkrótce się przekonasz,
że Anglia to bardzo ciasne miejsce.
Lady Hopeleigh prosiła, żebym ci przypomniała...
Lady Hopeleigh nie powinna mi o niczym przypominać.
Jean Hopeleigh debiutuje w tym tygodniu na Balu Królowej.
Jej przyszłość jest w twoich rękach.
Matko, Jean Hopeleigh powinna wiedzieć,
że nigdy nie ożenię się z nikim, kto poluje na mój tytuł.
Ma piękną skórę, Theodore, duże oczy, równe ramiona.
I nie jest pusta jak niektóre.
Wiesz, że takie okazje...
Chętnie pozwoliłbyś, by zastąpił cię mechaniczny książę Tintagelu.
Gdybyś tylko mógł.
Gapienie się jeszcze znoszę.
Ale ten hałas i nonsens...
Tylko się rozejrzyj, Theodore. Dla mnie.
Proszę o wyrafinowaną młodą damę.
Wracaj do środka, Nan.
Patrzcie, angielskie drzewo.
Angielski żywopłot!
Angielska owca na angielskiej łące.
Co u ciebie, owco?
Nan, proszę.
Jinny, potargasz sobie włosy.
Jak Jinny upnie dziś włosy?
Na głowie.
Może. Ale Lizzy, jakiś lord na pewno zauważy, że twoje bardziej lśnią.
Mówię tylko, że twoja cera olśniewa w porównaniu z cerą Lizzy.
To moja najlepsza przyjaciółka.
Na pewno lord i lady Brightlingsey uroczyście nas powitają.
„Brittlesey”, matko.
Mówiłam ci ze sto razy.
„Brittlesey”. Tak to się wymawia.
Cała ja. Nie potrafię tego zapamiętać.
Na pewno rodzice lorda Richarda będą przemili.
Pracowała pani dla nich. Są tacy?
Przemili?
Tak. Tak...
Na swój sposób.
Jedzie do nas cała upiorna ferajna.
Tylko dwie najstarsze, Virginia i Elizabeth, są debiutantkami.
A mimo to podróżują całą hordą.
James, wiesz, że jako drugi syn
musisz zbić fortunę albo wżenić się w nią.
Owszem, to nowobogaccy. I na pewno są koszmarni,
ale jeśli wyrzutki z Nowego Jorku oznaczają dla nas naprawę dachów,
to musimy jakoś znieść tę inwazję.
Przynajmniej będzie tu sucho.
Zostanę sprzedany temu, kto da najwięcej?
A mam w ogóle wybór?
Oczywiście. Są dwie.
Czy będzie beze mnie zagubiony?
Ojciec? Oczywiście.
Obyś bez niego czuła się pewniej.
Mam nadzieję, że wy zawsze będziecie pewne siebie.
My? Jesteśmy pewne siebie jak olbrzymki.
Spójrz na Jinny, jest jak wieżowiec.
- Mabel! - Widzę cię!
Możemy wszystkie być jak wieżowce.
Ciekawe, czy Conchita pęka już w szwach... ze szczęścia.
Dziewczyny!
Witajcie!
Dziewczyny!
Conchie!
- Nan! - Spójrz tylko.
Wyglądasz idealnie.
O Boże.
Dziewczyny.
Nigdy nie są spokojne. Żadna z nich.
Wiecznie się kręcą i wiercą.
Uważajmy, żeby na nas nie wpadły.
Zanim się spostrzeżemy, nie będzie w Anglii rodziny
bez amerykańskiej trucizny w żyłach.
Bez nich nie będzie nas stać na truciznę...
...ani na żyły.
Robisz zakupy?
Tylko obserwuję.
Wszystkie są tak bogate jak Conchita?
Jeden z ojców jest w armii amerykańskiej.
Oni nie mają armii.
Zwą go „pułkownikiem”.
W Stanach Zjednoczonych nawet dentystów zwą „pułkownikami”.
Dziewczęta, nie wyobrażacie sobie,
jakie piętno ciąża odciska na tańcu.
Chodźmy do środka. Oprowadzę was po domu.
Czy od czasu ciąż i nasz taniec ucierpiał?
Nie słyszałam żadnych skarg.
Cóż za błogosławieństwo, pani Elmsworth, że Conchita jest tak mocno ciężarna.
Zaiste, kwitnie.
I minęło tak niewiele miesięcy od ślubu.
Oczywiście udają, że rozpoczęciem sezonu jest spotkanie z królową,
ale to tylko popołudniowa przystawka.
To wieczorem zacznie się zabawa. Na balu.
Mam nadzieję, że przywiozłyście biżuterię.
Każda dziewczyna w Londynie wyczekuje Balu Debiutantek.
Czekają całe życie, by zobaczyć prawdziwego księcia,
a potem paradują po schodach, by zdobyć męża.
Są tak dumni ze starych rzeczy, że zapominają, że we współczesnym świecie
mamy już grzejniki
i światło elektryczne.
Conchie, nic ci nie jest?
To miejsce jest pełne żmij. Uważaj, żeby któraś cię nie ukąsiła.
Myślisz, że wszyscy czują te motylki w brzuchu?
Moja droga, nasi mężowie dorobili się na handlu,
więc nasze motylki są gorsze.
Jak w ogóle śmiemy istnieć?
Przez pięć lat zamykano nam drzwi przed nosem.
Jestem zaskoczona, że nie mamy jeszcze spłaszczonych nosów.
Przyzwyczajcie się do oceanu ciszy i pływajcie w nim tak, jak potraficie.
Ja jeszcze nie utonęłam.
Czyż zupa nie jest przepyszna?
Jest taka czerwona. I ciepła.
- Prawda, pani Elmsworth? - To bardzo ciepła zupa.
Jeśli dowiedziałam się czegoś o Anglikach,
to tego, że umieją podgrzać zupę.
Ale nie jest zbyt gorąca. Co za ulga, lady „Brightlingsea”.
- Brightlingsea. - „Brittlesey”. Lady Brightlingsea.
Tęskniłyśmy za tobą w Nowym Jorku.
On był zbyt zajęty, by za wami tęsknić.
Anglia oferuje wiele szans mężczyznom.
Cudowne jest to, że my, dziewczęta, możemy siedzieć w domu
i czekać na ich powrót.
Co planujesz na jutro, Richardzie? Jazdę konną, strzelanie... karty?
Oby nie na raz.
To by nie było...
Na koniu.
Podobają mi się pańskie obrazy, lordzie Seadown.
Wszystkie?
Cóż...
Wiele z nich mi się podoba.
Pewnie są warte fortunę.
Jak dobrze, że nie musiały zostać sprzedane.
Richard umie wynajdować rzeczy, które są sporo warte.
Czy to lady Jane Grey?
- Gdzie? - Pojawia się na tak niewielu portretach.
Myślałam, że to George Gower,
ale jeśli to lady Jane Grey...
To chyba za wcześnie na Gowera, prawda?
Zawsze sądziłam, że dziewięć dni to za krótko
na bycie królową. Ale to było, zanim przekroczyłam Atlantyk.
Bardzo trafne.
A co pani sądzi o tym obrazie, panno St. George?
Podobają mi się... jej ramiona.
Naprawdę jest dopiero 22.30?
To nie kwestia zegarów, po prostu czas tu wolno mija.
Dziewczyny, byłam tak strasznie głodna piękna i rozmów.
Seadown dziś nie głodował.
Może na jutrzejszym balu spróbujesz nie skupiać na sobie uwagi.
Och, tak. Oczywiście.
Zrobię miejsce na twoje celne spostrzeżenia na temat sztuki.
„Podobają mi się jej ramiona”.
Zadbam o to.
Przestań.
Czyścisz w ogóle paznokcie? Patrz.
Czekajcie. Muszę wam jutro pokazać moją suknię.
Ja już... Przestańcie.
Idę.
Nie pożałujecie.
Głowa do góry, kochanie. Wciąż jesteś tą ładną.
Pewnego dnia stanę się tą, która kiedyś była ładna.
Co wy tam, na Boga, robicie?
Jesteśmy ludźmi.
- To nie Nowy Jork, Conchito. - Zauważyłam.
Co z „byciem duszą towarzystwa”?
Teraz jesteś lady Marable, więc czas stać się żoną.
Nikt tu się tak nie zachowuje. Prosiłem, żebyś się zachowywała.
- Kup sobie psa. - Chciałaś tu przyjechać.
- Chciałam ciebie. To ciebie kocham. - A ja ciebie.
Ale te złowrogie spojrzenia i wzajemne uszczypliwości...
To pole bitwy.
Wrócę w przyszłym tygodniu.
Wyjeżdżasz? Mając żonę w takim stanie?
Zostało ci wiele tygodni.
A co z balem?
Wybacz. Muszę stąd na jakiś czas wyjechać.
Cóż, bez ciebie mnie nie puszczą.
- Przepraszam. - Nie pójdę. Cudownie.
- Conchie, wszystko dobrze? - Nie.
Nie pójdę na bal.
Na lekceważenie i dezaprobatę mogę liczyć i w domu.
Mówiłem, prawda?
Może się nie odnaleźć w Anglii.
- Mówiłeś też, że się nią upijasz. - I cudownie jest się upijać.
Oczywiście, ale nie codziennie.
I nie od rana do wieczora. Nie pod czujnym okiem moich rodziców.
Wydaje nam się, że po pogrzebie będzie łatwiej.
Ale oczywiście tak nie jest.
A więc... jutro jest Bal Debiutantek?
Tak.
Co jeszcze trzeba zrobić?
Twoja matka była najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem.
Nie dało się jej namalować.
Panna Testvalley powiedziała: „Jak najniżej”.
Wtedy królowa wyciąga dłoń...
A ty ją liżesz.
Myślisz, że królowa zauważy, jeśli wypadnie ci kosmyk?
Matka zauważy.
To prawda. I pamiętaj, broda w górę, oczy w dół.
Rozmawiaj ze wszystkimi mężczyznami, ale używaj krótkich słów,
by ich nie zdezorientować.
Nie pytajcie. Ptakowi poszło gorzej.
Och, Jinny. Niech no tylko Londyńczycy cię zobaczą.
Obiecajcie, że będziecie tańczyć do upadłego.
Widziałaś moje buty?
- Ledwo chodzę. - Dam radę.
Tańcz do upadłego. Słyszysz?
No chodź, Nan!
Jinny, chodź.
Dziewczęta, to nie czas na zabawy. Powozy już jadą.
Jinny, to twoja szansa.
Będzie tylko jedna, więc traktujmy to poważnie.
- No już, już. - Conchie...
...nic ci nie jest?
Nie pokochałam go dlatego, że jest lordem.
A teraz nie jest nawet mężczyzną.
Wsiedliśmy na statek jako równi, a im bardziej zbliżał się do domu,
tym bardziej oddalał się ode mnie.
Boże, tak się cieszę, że tu jesteście.
Posłuchaj, Nan...
Czy kiedy przyjdzie na świat to dziecko...
Będę przy tobie.
- Tak. - Będę tu. Oczywiście.
- To dobrze. - Tak.
- To prawdziwe dziecko. - Tak.
Jak to w ogóle...
I będzie wyglądało tak jak ja. Ma sporo szczęścia.
Od tego są w końcu dzieci, ale...
Nie będzie wyglądało tak jak oni.
A jeśli będą patrzyli na moje dziecko tak, jak patrzą na mnie?
Będę przy tobie. To mogę obiecać.
- Naprawdę? - Tak, oczywiście.
Och, Nan.
Więc dziewczęta mają tylko schodzić po schodach,
a mężczyźni wybierają po jednej?
Szkoda, że nie ma Conchity.
Co za tort.
Podeszłabym, ale ledwo chodzę.
Strasznie cisną mnie buty.
Dlaczego wszyscy...
- Kim on jest? - To gość honorowy,
książę Tintagelu.
Książę?
Najlepsza partia w Anglii.
Och, Nan.
Dziewczęta. Patrzcie pod nogi.
Ponoć matka księcia dokonała już wyboru w jego imieniu.
Spójrzcie. Jean Hopeleigh.
A książę jest idealnym synem.
Tam są.
Głowa wysoko, Jinny. Ramiona do tyłu.
Czternastka jest w formie.
Nan?
To ponoć Amerykanki.
Czyli bezczelne i wulgarne. Proszę sobie wyobrazić te góry pieniędzy.
Proszę sobie je wyobrazić na plecach, z rozłożonymi nogami.
Albo proszę je sobie wyobrazić jako istoty ludzkie, których nie obchodzi
pańska opinia ani tytuł.
Nan St. George.
Okno, kolczyk, schody.
Wybacz, wypowiadam tylko kolejne słowa.
To ty.
Masz już dość?
Są jak bydło.
To dość niemiłe. Uważam, że wyglądają uroczo.
Owszem, są urocze,
ale to też istoty ludzkie, zabawne i mądre.
Jak twoja matka?
Tak mi przykro.
Idziemy?
Oczywiście.
Zapraszam.
Sama nie wiem, czy chcę go zjeść, czy się w nim schować.
To długa noc, zdążymy zrobić jedno i drugie.
Tęsknisz za nią?
To coś więcej.
Matki są niezastąpione.
Tęsknię za światem, w którym była ona.
Właściwie tęsknię też za swoim ojcem.
Nawet gdy jestem z nim w pokoju.
Co u licha? Co to było?
Tańczmy dalej.
Jest naprawdę źle, co?
Gorzej być nie może.
Nie należy cię wpuszczać wysoko.
- Kolczyki, buty... - Kolczyk to nie moja wina.
Jeśli w przyszłości staniesz na krześle...
To co? Co niby zrobisz?
Powstrzymam cię. W jakiś sposób.
Annabel!
Mówiłam. A niby jej to nie interesuje.
To samo robiłaś wczoraj na kolacji.
Jak mam przy niej sprawić, by mnie zauważano?
Nieźle sobie z tym radzisz.
Tak bardzo się staram i jestem wyczerpana,
a ta suknia jest taka ciasna.
Nan nawet tego wszystkiego nie lubi.
Lordów, tytułów i reszty. Uważa, że to głupie.
Owszem. Kto chciałby uczestniczyć...
Ja. Podoba mi się to. Chciałam kogoś poznać.
Przebyłyśmy taką drogę, a ty robisz zamieszanie
i jak zwykle wszystko psujesz.
Na pewno twoja siostra stara się tak mocno jak ty.
Zrzuciła but na tort.
Dlaczego zawsze stajesz po jej stronie?
Wiesz w ogóle dlaczego?
Gdzie twoja duma?
Moja duma, Virginio?
Jest tutaj.
Dokładnie tutaj.
Moją dumą jest Nan, jesteś nią ty. Moje dziewczynki.
Przepraszam.
- Nie rozumiesz, Nan. - Czego?
Tu jest jak w Nowym Jorku. Po prostu nienawidzą nas z innego powodu.
- Muszę zostać zauważona. - Zostałaś zauważona.
- Wszyscy mówili... - Zrobiłam krok naprzód.
Tymczasem ty jesteś fascynująca, głośna,
zawsze masz coś zabawnego lub mądrego do powiedzenia,
a mężczyźni zlizują ci tort z palców.
- To był jeden mężczyzna. - Nie żartuję, Nan.
To moje życie. To ważne.
Matka wiecznie cię broni i staje po twojej stronie.
Kiedy mówię, że dobrze mi idzie, odpowiada: „Nan też”.
Wszystko kręci się wokół ciebie.
A nie powinno, bo nie jesteś nawet jej córką.
Co?
Nie powinnam tego mówić.
Co powiedziałaś? Co takiego powiedziałaś?
- Nie. - Co powiedziałaś?
Nie moja wina, że trzymali to w tajemnicy. Byłam małą dziewczynką.
- Wiesz, jaki jest tata. To... - Co to za tajemnica?
Jeden z romansów taty...
Matka chciała uniknąć skandalu.
Nikt nie wiedział i nikt nie wie.
Nan, nie powinnam była ci tego mówić. Przepraszam.
Proszę, nie mów matce.
- Proszę, Nan. - Tu jesteście.
Annabel, przebyłyśmy taką drogę i wydaje się,
że istotnie trochę wszystkich rozpraszasz.
Panna Testvalley zaproponowała, że jutro o świcie
pojedzie z tobą na tydzień czy dwa...
Zamki, o których rozmawiałyśmy. Świeże powietrze w Kornwalii.
Lady Hopeleigh mówiła, że Jean czekała na ciebie na balu.
Może śmiało czekać.
A co ty możesz, Theo?
Mieć święty spokój, matko.
Aż poznam dziewczynę, która nie wie, kim jest książę.
Nie wiem, gdzie znaleźć taką istotę.
Nie chcę, by polowano na mnie jak na dzikie zwierzę.
Chyba rozprostuję nogi.
Nan?
Nan!
Rozmawiałeś z bankiem?
Jest gorzej, niż sądziłem.
Jak poszło z Amerykanką?
Widziałem ją...
...i wszystko idzie zgodnie z planem.
W takim razie będziesz potrzebował tego.
Należał do matki.
Na Boga,
Angielki radziły sobie z tym od pokoleń
i jakoś nie marudziły.
- Dziecko się zbliża. - Dobrze.
Przyj. Dobra dziewczyna.
Nie wiedziałam, że ktoś...
Przestraszyłem cię...
Gdybym wiedział, że ktoś jeszcze tu jest...
Przepraszam.
Nie szkodzi.
To chyba nie moje.
Nie. Byłyby...
- Dość... - Ciasne?
- Tak. - Tak.
Jesteś artystą?
- Maluję. - Naprawdę?
Ja tylko...
Podziwiałam to światło.
Czyż nie jest...
Trudno mi sobie wyobrazić lepsze miejsce do malowania,
choć nigdy nie trzymałam pędzla.
Plaża czyni z nas wszystkich artystów.
To nie tylko plaża, ale i klify.
No i zamek. Widziałeś go z bliska?
Jest niezwykły.
Tak sądzę.
- Cóż, ja... - Cóż...
- Powinienem... - Tak.
Jestem Nan.
Theo.
- Theo? - Theo.
Mogę?
Och, Boże. To pomyłka.
To...
- Cóż... - To ptak.
- To... - Jest piękny.
Wygląda jak...
- Jak jakaś żaba. - Nie.
To przegrana sprawa, więc zacząłem od nowa...
Tak jakby.
Wyobraź sobie, czym może się stać.
Wybacz. Wydaje mi się, że rzadko rozmawia się
tak swobodnie z... kimś, kogo tak słabo się zna.
Tak uważasz? Myślę, że tak jest łatwiej.
Może moglibyśmy...
Często tu bywam. Maluję albo pływam.
Obawiam się, że wracamy do domu, do Nowego Jorku.
Cóż... Wielka szkoda.
Powodzenia z... żabo-ptakami?
Dziękuję.
Żegnaj.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK