‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ไปๆ
‎เห็นมั้ย อะไรก็เวิร์กไปหมด
‎ฉันอยากเป็นตัวหนังสือบ้าง
‎(ตอน วงล้อมเพื่อนคู่แค้น)
‎นี่ เจมส์ แอคโค่หาที่อยู่ได้รึยัง
‎ฉันบอกเธอแล้ว ‎ว่าให้พักที่รถบ้านไปยาวๆ เลยก็ได้
‎จนถึงอนาคตของเธอได้เลย
‎นายใจดีชะมัด ‎ที่ไว้ใจให้คนใช้ของส่วนตัวของนาย
‎โอเค ฉันเป็นคนใจดีนะแม็กซ์
‎แต่ถ้านายทำฉันเคือง
‎ฉันก็ไม่กลัวที่จะโวย
‎(หนูตะเภาแสนรัก)
‎นายจะพูดอะไรมั้ย
‎แน่นอน ฉันพูดแน่
‎- อะไร ‎- เปล่า ทุกอย่างเรียบร้อยดี
‎ดี เมื่อกี้นายทำเสียงเหมือนมีอะไรผิดปกติเลย
‎ถ้าฉันมีปัญหา เธอจะรู้แน่
‎เจ๋ง งั้นฉันออกไปเอาชีสพัฟฟ์ ‎กับเนยถั่วเพิ่มก่อนนะ
‎บ๊ายบาย ขอให้สนุกนะ
‎เธอไม่รู้ตัวได้ยังไงว่าเธอทำอะไรกับที่นี่
‎มันรกมาก
‎นายก็พยายามบอกเธอแล้ว
‎ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจ ‎เธออาจไม่เข้าใจการถอนหายใจ
‎ในอนาคตไม่ถอนหายใจกันเหรอ
‎นายต้องคุยกับเธอแล้วละ ด้วย… เอ่อ คำพูดน่ะ
‎ทำไมฉันต้องเป็นคนบอกแอคโค่ด้วย ‎ว่าเธอเป็นแขกที่ไม่ดี
‎คนที่มั่นใจเขาทำกันแบบนั้น
‎ฉันว่ามันน่าสังเวชสุดๆ ที่เราซึ่งเป็นคนไม่พอใจ
‎ต้องพูดกับคนที่ทำให้เราไม่พอใจตลอด
‎แล้วสิทธิของเราในฐานะพลเมืองดี
‎ที่จะแค่บอกใบ้หรือพูดลับหลังพวกเขา
‎หรือทิ้งจดหมายสนเท่ห์ไว้ล่ะ
‎ทำไมเราต้องบอก
‎คนที่ฉันแทบจะรู้อยู่แล้วว่าผิด ว่าเขาผิดด้วย
‎สรุปว่านายกลัวที่จะคุยกับแอคโค่
‎เปล่า กลัวเหรอ เปล่าเลย
‎แน่ใจนะ เพราะฉันได้กลิ่นความกลัว
‎เหมือนผึ้ง
‎ฉันไม่ได้กลัวนะ
‎ถึงเวลาที่เราต้องให้แอคโค่เลิกทำที่นี่รกแล้ว
‎นายจะพูดตรงๆ ใช่มั้ย
‎ว่านายรู้สึกยังไง ‎และบอกให้เธอให้เกียรติคลับเฮาส์ของเรา
‎ใช่
‎(ไม่! ห้ามเข้า - ออกไป!)
‎ด้วยการพูดอ้อมๆ ถนอมน้ำใจ
‎นี่ เกิดอะไรขึ้น
‎โหย เสียดาย เธอพลาดอะ
‎มีการประกาศว่าเซกุเป็นสายพันธุ์ที่ต้องคุ้มครอง
‎ฉันเป็นสมบัติของชาติ
‎เธอคงต้องไปหาที่อยู่ใหม่แล้วละ
‎เสียใจด้วยนะ เธอจะทำยังไงล่ะทีนี้
‎งั้นคงต้องไปอยู่กับนายแล้วละ
‎ใช่ ฉันคิดว่าเธอคงต้องไปอยู่กับฉันแล้วละ
‎ทำไมไม่พูดสิ่งที่คิดล่ะ
‎คงไม่เป็นไรหรอก ว่ามั้ย
‎ไม่เอาน่า ไม่มีทางที่
‎พ่อแม่ฉันจะยอมให้คนสกปรก ‎อย่างแอคโค่อยู่กับเราหรอก
‎ทำอะไรน่ะ
‎เตรียมดูน่ะสิ
‎งานนี้หายนะแน่ ‎และฉันอยากเห็นแล้วว่ามันจะเป็นยังไง
‎เก่งนะเนี่ย
‎และนั่นคือวิธีที่ศาสตราจารย์ดูมัส ‎ทำลายอาหารของทุกคน
‎ฉันเกลียดหมอนั่น
‎เดี๋ยว พ่อแม่โอเคที่แอคโค่มาอยู่กับเราเหรอ
‎แน่นอนอยู่แล้ว
‎นักดาราศาสตร์ฟิสิกส์จะได้อยู่บ้านเดียวกับ ‎คนที่มาจากอนาคตบ่อยแค่ไหนเชียว
‎ใช่ และแม่กับพ่อก็คุยกันเสมอ
‎ว่าจะดีแค่ไหนถ้าได้เลี้ยงเด็กอีก
‎แพทริก พูดมากไปแล้ว
‎พ่อ พ่อแม่เจมส์เพิ่งบอกเขาว่า ‎แอคโค่จะย้ายมาอยู่ด้วย
‎ทำป๊อปคอร์นหน่อย
‎ฉันสร้างแกขึ้นมา ‎เพราะฉันต้องการคนทำป๊อปคอร์นให้ฉัน
‎ฉันออกแบบให้แกมีแขนที่ใช้ทำป๊อปคอร์นได้ ‎เพื่องานแบบนี้โดยเฉพาะ
‎พ่อหิวแล้วด้วย
‎แอคโค่ที่รัก ทำตัวตามสบายได้เลยนะจ๊ะ
‎ได้ค่ะ
‎อยากให้รองเท้าฉันทำได้มั่งจัง
‎นี่ บางทีแอคโค่อาจจะอยากกินโดนัทนะ
‎พ่อเตรียมของโปรดของลูกไว้ในครัวน่ะ
‎โดนัทของผม
‎สุดที่รักจ๋า
‎พาฉันออกไปจากฝันร้ายนี่ที
‎หูย อยากกินโดนัทจัง
‎พ่อ พ่อออกแบบแขนผม ‎ให้ทำโดนัทได้ด้วยรึเปล่าครับ
‎เปล่า มันเป็นเรื่องเดียวที่ฉันลืม
‎โอเคพ่อ หยุดพูดได้แล้ว ‎ผมพยายามจะดูรายการของผมอยู่
‎แจ๋ว
‎ในอนาคตเราไม่มีโดนัท มีแต่รูโดนัท
‎พื้นที่ว่างตรงกลางโดนัท ‎เพราะมันไม่มีอยู่ในยุคของฉัน
‎- เอามา ‎- เฮ้ย
‎จะกินมั้ย
‎ไม่เป็นไร ขอบใจ
‎แน่ใจนะ มันอร่อยมากเลย
‎ไม่อะ ฉันไม่เป็นไร
‎อืม ไม่อยากให้เสียของ
‎ไม่อยากทิ้งของพวกนี้ไว้ ‎มันจะดึงดูดแขกที่ไม่ต้องการ
‎ใช่ แขกที่ไม่ต้องการ
‎อาจจะไม่เป็นไรก็ได้ ‎ยังไงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรไฟไหม้
‎ฉันจะสงบสติอารมณ์ด้วย ‎"ฟอร์เรียลเฮาส์ไวฟ์ออฟแอตแลนติส" ละกัน
‎โอ้พระเจ้า บริดเจ็ท มันไม่ใช่แบบนั้น
‎โอ้พระเจ้า บริดเจ็ท เธอดีเกินไปสำหรับเขา
‎ไม่เอาน่า บริดเจ็ท
‎เจ๋งเลย เวลาทีวี ขอดูด้วยคนได้ปะ
‎ได้สิ
‎พวก นายเห็นนี่มั้ย
‎ไม่เห็นไม่ได้แล้วละ
‎ลุ้นชะมัด เขาจะระเบิดแล้ว
‎(บั๊ญ)
‎อะไรกัน เห็นฉันเป็นเด็กเมื่อวานซืนรึไง ‎ใส่เกือกออกไปเดี๋ยวนี้เลย
‎เกือก
‎เกือกเจ๋งเนอะ
‎ในอนาคต ทุกอย่างจะสั่งการด้วยเสียง
‎เอาแล้ว! เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างแล้ว!
‎ฉันจะไปดูทีวีในห้องฉัน
‎รายการนี้ห่วยแตก ไม่มีความขัดแย้งเลย
‎รู้อะไรไหม พอกันที โทรไปบอกสถานีดีกว่า
‎ในที่สุดก็มีความสงบ
‎ฮัลโหล
‎ทำไมนายไม่คุยกับแอคโค่
‎ฉันเบื่อที่จะเชียร์ตัวละครของนายในตอนนี้จริงๆ
‎ตอนเหรอ แม็กซ์ นี่ชีวิตฉันนะ
‎และเธอกำลังทำลายมันเหมือนที่ทำลายรถบ้าน
‎สิ่งเดียวที่นายต้องทำคือใจกล้าหน้าด้าน
‎เหมือนที่ผิวฉันด้าน ฉันว่ามันช่วยได้มาก
‎- แม่นายบอกให้ฉันนอนกับนาย ‎- รายการกลับมาแล้ว ไปละ
‎กระดูกหักแล้ว!
‎ของเก่า
‎สงสัยจะเสีย
‎นี่ นายโอเคมั้ย
‎โอเคเหมือนลูกแก้วนั่นเลย
‎เจ๋ง
‎ฉันจะไปเล่นในถังขยะน้ำวนนะ
‎ลูกแก้วฉัน พรมฉัน
‎ขออีกรอบแล้วฉันจะกลับไปแล้วเพื่อน ‎เอาตุ๊กตุ่นของนายมาเล่นได้นะ
‎บริดเจ็ท
‎เธอทำลายของของฉันไม่ได้ถ้าฉันไม่มีของ
‎แม่เจ้า เขาสติหลุดแล้ว แบบนี้สิถึงจะสนุก
‎เฮ้ย ของของนายหายไปไหนหมดเนี่ย
‎ตอนนี้ฉันเป็นพวกมินิมอลแล้ว
‎ตั้งแต่ฉันไปห้องน้ำน่ะเหรอ
‎ใช่ ฉันอยากเปลี่ยนชีวิต
‎โอเค แปลว่านายไม่อยากได้ของของนายแล้ว
‎ใช่ ฉันต้องการแค่อาหาร เสื้อผ้า และที่พัก
‎เอาใหม่นะ แค่อาหารกับที่พักก็พอ
‎พื้นของฉันคือพื้นของเธอ ‎อยากนอนตรงไหนก็ตามสบายนะ
‎ไม่ละ ขอบใจ ฉันต้องการเตียง
‎ไชโย สำเร็จแล้ว เธอไปแล้ว
‎เป็นไปไม่ได้
‎ใช่ น่าเบื่อ
‎มันอาจเป็นแค่ช่วงพักโฆษณา
‎ในที่สุดโฆษณาก็จบแล้ว
‎(หมอนของแอคโค่)
‎เฮ้ย อะไรกัน…
‎เตียงของแอคโค่
‎โทรศัพท์ของแอคโค่
‎กระจกของแอคโค่
‎โปสเตอร์ของแอคโค่
‎ประตูของแอคโค่
‎เก้าอี้เม็ดโฟมของแอคโค่
‎ลูกแก้วหิมะของแอคโค่
‎นี่ อย่าแตะต้องของของฉันได้มั้ย ‎มันทำให้ระบบแจ้งเตือนทำงาน
‎หมายความว่าไง "ของของเธอ"
‎ก็นายบอกว่าไม่ต้องการของพวกนี้แล้ว
‎และฉันต้องการของบางอย่าง
‎ตอนนี้มันเลยเป็นของของฉัน
‎นายเรียนหนังสือ นายเข้าใจแหละ
‎เออ เข้าใจ
‎เข้าใจว่าอยากให้เธอออกไปจากห้องฉัน
‎ว่าไงนะ
‎ไม่มีอะไร
‎นี่ ฉันว่าเจ๋งมากเลย ‎ที่นายให้ฉันแตะต้องของของนายได้ทุกอย่าง
‎แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ
‎ฉันไม่ชอบให้ใครแตะต้องของของฉัน
‎คืองี้ ในอนาคตน่ะ มันเรียกว่ามารยาททั่วไป
‎ทุกอย่างโอเคมั้ยเจมส์
‎แตะต้อง!
‎เฮ้ย ฉันมองเห็นสี
‎มันสวยงาม และมีชีวิตชีวา และ…
‎อืม ขาวดำอีกแล้ว
‎แตะต้อง!
‎บอกว่าอย่าแตะต้องของของฉันไง
‎นี่ นายต้องปล่อยเซกุนะ เขาเป็นสมบัติของชาติ
‎เขาไม่ใช่สมบัติของชาติ
‎อะไรนะ
‎ฉันกุเรื่องขึ้นมาเพื่อให้เธอออกไปจากรถบ้าน
‎เพราะเธอทิ้งขยะเกลื่อนกลาดตลอดเวลา
‎และทำเนยถั่วเลอะจอยเกมด้วย
‎แล้วเธอก็ย้ายมาอยู่บ้านฉัน
‎กินโดนัทของฉัน
‎ยึดทีวีของฉัน ‎และยึดครองทุกอย่างที่เคยเป็นของฉัน
‎เพื่อที่จะได้ทำลายมันด้วยสินะ
‎และเรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย ‎ถ้าเธอรู้ว่าเธอเป็นคนสกปรก
‎นายจะบอกอะไรกันแน่
‎เธอมันสกปรก!
‎โอเค
‎ก็ถ้านายอยากให้ฉันทำความสะอาดรถบ้าน ‎ทำไมไม่บอกล่ะ
‎เรียบร้อย
‎แค่นั้นเหรอ
‎ใช่ ในอนาคต เราไม่โกรธแล้วพูดอ้อมๆ
‎ถ้าโกรธเราก็โหดเต็มที่
‎ขยะหายไปหมดแล้ว
‎อุ๊ย เกือบลืมแน่ะ…
‎แม่เจ้า ดูเทคนิคพิเศษนั่นสิ
‎ฉันไม่อยากทำลายความมินิมอลของนาย
‎เลยกำจัดของทุกอย่างในห้องนาย
‎ยกย่องความเป็นเซ็นสุดๆ
‎รู้สึกดีมั้ยที่ได้พูดความในใจออกมาซะที
‎เจมส์
‎มีอะไรอยากพูดมั้ย
‎ฉันได้ยินเสียงถอนหายใจ
‎ไม่ ฉันไม่เป็นไร
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล
‎บริดเจ็ท