SERIAL NETFLIX
Uciekaj!
I wszystko się udało.
Też chcę być literą!
COŚ TU BRZYDKO PACHNIE
SZKOŁA W DIRT
Dezodorant! Jak dorosły!
Hej! Co się stało?
Wczoraj zapisałem się do klubu.
- Jakiego? - Szachowego.
Po co?
Bo jako jedyny nie mam konika.
Nawet mój przyjaciel go ma. Rywalizujące Uczucia.
Wylewam siódme poty, by coś znaleźć, a nigdy się nie pociłem.
Fakt, trochę śmierdzisz.
Bez obaw, pomogę.
- Masz. - Dzięki.
Co robisz? Nasmaruj tym pachy.
„Uwaga: tylko na pachy!”
Może to mój konik?
Zbuntuję się etykietom!
Co jest? Słone i śmierdzące?
To nie łzy, tylko pot.
Pocisz się z oczu? Niemożliwe!
Akurat na lekcje.
Może nie zauważą mnie za tobą.
Kto to? James?
Cześć.
Wciąż ci przykro, że pokonałem cię w szachy?
Może mój fanklub ma miejsca. Dołącz do naszej partyjki.
Nie! I nie pokonałeś mnie.
Odszedłem wobec ignorancji na błędne nazwy figur.
Czemu król ma krzyż?
I co robi tam goniec? To szachy, nie poczta.
Bronisz się, więc chcę cię nękać,
ale łzy sugerują, że cię zraniłem,
a nie chcę tracić energii na frajera. Spadam stąd.
Nie gapcie się. Idę. Co za wstydliwy moment.
W końcu ustało.
Brawo, James!
Pokonałeś rywala emocjami. To naprawdę dojrzałe.
Jestem pod wrażeniem.
Rywala? Czy dręczyciela?
W Rywalizujących Uczuciach to jedno i to samo.
Używamy uczuć, by wygrać.
To mój konik.
DOŁĄCZ
Owszem.
Max to nasza „najlepsza beksa”.
Ale jego odwieczny rywal, Cud-Jason…
Nie mów o nim. Stresuje mnie.
Wysłał mi zdjęcie z zeszłorocznym trofeum.
W butach z krokodyla!
Zastraszające i modne.
Wiesz co, James?
Mamy akurat kontuzjowanego. Skręcony kanalik łzowy.
Hej.
Dołączysz do nas na jutrzejszą rywalizację?
Bardzo byś nam pomógł.
Dzięki, ale sam nie wiem.
Zaraz zaczynamy ćwiczenia. Przekonaj się.
Zobaczysz, czy to twój konik.
RYWALIZUJĄCE UCZUCIA
Emocje.
Zbierzcie się.
Poznajcie Jamesa.
Może do nas dołączy.
Cześć.
Nie stój tak. Pokaż, co potrafisz.
Dobra, chwilkę.
Od zera do kałuży w 1,8 sekundy.
Nie widziałem czegoś takiego.
Zmiażdżysz Cud-Jasona.
Zmiażdżysz go. Na drobny pył.
Ugotujesz go we własnych łzach.
W końcu wygramy mistrzostwo.
- Brawo! - Dobra robota.
Tak!
To mój konik! Słyszysz?
Przecież to mój konik.
Słyszałeś oklaski.
Twoje łzy nie są prawdziwe.
Jakaś zasada zabrania dezodorantów?
Nie. Kto używałby ich do czegoś złego?
To nie oszukuję.
Robię to dla ciebie. Masz koszmary o Cud-Jacksonie.
Cud-Jasonie.
Jackson, Jason, Jarek. Nieważne.
Zaufaj mi, pokonam go. Będzie super.
MISTRZOSTWA
Co za tłum.
Spójrz na tych kujonów
z eleganckimi wdziankami i domami ze schodami.
Uwielbiam pieniądze.
To on. Cud-Jason.
Nie powinienem gardzić uczniami,
ale gardzę nim.
Wybacz, pomyślałem o szczeniaku widzącym pierwszy wschód.
Zapłacę za tę chusteczkę!
Emocowcy, pierwsza runda.
Rywale staną do emocjonalnej debaty.
W lewym narożniku
Cud-Jason, mistrz o kruchym sercu i tęczowym języku.
W prawym narożniku mamy Maxa.
Wygra ten, kto poruszy widzów.
A temat? „Uczciwość w sporcie”.
Na mój sygnał. Gotowi, do emocji!
Uczciwość w sporcie to klucz,
bo bez niej to zwykłe oszukiwanie!
Dzięki.
Ale jest ważniejsza kwestia.
Czym jest uczciwość?
Zaparło mi dech. Naprawdę.
Przejmę pałeczkę. Bez obaw, kumplu.
Możemy zastanawiać się, czym jest uczciwość,
popijając filozoficzną herbatkę,
ale możemy też przyznać, że można nie być w pełni uczciwym,
gdy szkodzi to zespołowi.
Zespoły odbiłyby się od dna,
gdyby trenerzy mówili im, że nie mają szans?
Ile bójek wybuchłoby, gdyby zawodnicy zawsze byli szczerzy?
„Walisz jak fujara”.
„A ty jesteś cienki bolek”.
„Chcesz? To wal, cwaniaku!”
To byłaby istna rzeź!
Tak naprawdę,
jeśli wygrywasz, nieuczciwość jest lepsza.
Zwycięzca rundy pierwszej!
Zwycięzca!
Czas na muzyczne łzy. Tu się rozklejam.
Rywale wysłuchają najsmutniejszej piosenki.
Kto wypełni wiadro łzami, wygrywa.
Zniszcz go!
Beksy gotowe? Raz, dwa, trzy!
Cel namierzony!
Zwycięzca!
Bez zaskoczenia.
Teraz bitwa na przytulanie
i emocjonalne uściski.
Kto pierwszy się podda, przegra.
Co?
Uściski mają być czyste. Bez naciągania i gilgotania.
Zasady to zasady,
a ja je egzekwuję. Jasne?
Raz, dwa, trzy!
- Uścisk. - Tulas!
Tulenie!
Rozerwij go, James!
Zwycięzca!
To się dzieje naprawdę.
Jeszcze runda i wygramy.
Mógłbym zjeść swoje wymioty z radości.
Tak właśnie robią muchy.
Czas.
Musiało coś zostać.
Tego szukasz?
Tak!
Co robisz?
Słyszałeś Muchę. Wygramy mistrzostwo.
Przecież to twój konik.
Już nie.
Splamiłeś go swoimi stęchłymi i nieco duszącymi zapachami.
Dobra, to będzie mój konik.
To nigdy nie będzie twój konik.
Póki używasz Sępiego Szponu, Tygrysiego Lśnienia, Zamieci Ninji,
Armaty Pantery, Wilczej Armii czy Łasiczej Torpedy.
Mój dezodorant!
Znajdź swój konik.
Ostateczne starcie, nasza ostatnia konkurencja.
Zaraz się rozpłaczę.
Dlatego podwajam punkty.
Każdy może wygrać. Ostatnia emocjonalna debata.
Temat!
„Kradzież konika przyjaciela. Dobry czy zły pomysł?”
Dam radę, Max.
James!
Nie płaczę, wspomagam się dezodorantem.
Taka prawda.
Tak. Moje łzy były mokre od kłamstwa.
Rywalizujące Uczucia to nie mój konik,
tylko mojego kumpla, Maxa.
Życie bez konika jest lepsze od życia bez Maxa.
James!
Bycie przyjacielem to twój konik.
Nie klaszczcie!
To oszust!
Cud-Jason wygrywa!
Jak miło.
Ukłon.
Cedula!
Fakt, cebula.
- Wiem, cedula. - Co?
Potem o tym pogadamy. To oszust!
James i Cud-Jason zostają zdyskwalifikowani.
Nikt nie wygrywa?
Nie!
Nie wygram nawet bez Cud-Jasona?
Nie!
To niesprawiedliwe!
Życie jest nie fair!
Nagły zwrot akcji. Mamy nowego zwycięzcę!
Tak!
Jak antyperspirant mógł nas poróżnić?
Powinni przed tym ostrzegać.
Racja, pozwijmy ich. Może to będzie mój konik!
Cud-Jasonik przegrał i o kupce nie pamiętał.
Becz na to!
W końcu wygrałem!
- Zasługujesz na to trofeum. - Bo jestem najlepszy?
Bo nie oszukiwałeś.
Racja!
Rycz, Cud-Jasoniku!
Napisy: Krzysztof Zając