SERIAL NETFLIX
Uciekaj!
I wszystko się udało.
Też chcę być literą!
KOLEJKA JEST!
BUDKA Z JEDZENIEM
Rany. Co tak długo?
Nie ma mowy.
Na koniec kolejki!
Do śmieci!
Czujesz to, Max?
Kto czuje, ten produkuje.
Mówię o jedzeniu.
Tak!
To cudowny aromat pierwszego eksperymentu Dirt!
Idealne żeberka!
Pieczone przez 100 lat
przez kucharzy z DNA wściekłego szefa kuchni.
Chyba dużo klnie.
Nie wpychaj się!
Nienawidzę wpychających się.
Jeśli to zrobię, nie gadaj już ze mną.
Wtedy byśmy nie gadali!
Tak, ale wcinanie się do kolejki to zbrodnia przeciw ludzkości.
Takich ludzi trzeba wykluczać. To zwierzęta.
Bez urazy.
- Połowicznie się uraziłem. - To takie złe.
Obrażam twój gatunek, by dowieść swego.
Wcinanie się to narcystyczna, samolubna i arogancka…
Cel namierzony. Żeberka zlokalizowane.
Gdy zobaczę kogoś takiego, ostro się z nim policzę.
Masz okazję.
Co, do wcinki?
Nie pozwolimy ci na to.
Nie?
Przeniosłam się tu portalem.
Mam misję i nie powstrzymasz mnie.
Czyżby?
Ochrona! Wcina się!
Wepchnęła się w kolejkę!
Wepchnęła się!
No i masz problem.
Roxanne, zabierz ją.
Na koniec!
Co?
Źle to zrozumiałaś.
To ona się wcisnęła!
Nie według kodeksu.
ZAKUCANIE ŁADU
„Zakucanie ładu”.
Ciężko pisać, gdy boisz się papieru.
To haniebne pogwałcenie naszego prawa do rekreacji!
To twoja wina.
Zepsułeś moją misję.
By wciąć się w kolejkę?
Nie masz pojęcia, co zrobiłeś.
Pochodzę z czasów bez przetworzonego jedzenia.
Ponurej przyszłości, gdzie gotujesz dania od podstaw.
Bez fast foodów i mikrofali.
Gdy masz ochotę na płatki,
musisz wyhodować, zebrać i zmielić ziarno.
O nuggetsach z kurczaka
czytaliśmy tylko w czeluściach Internetu.
Babcie nie robiły ciastek,
a tylko o nich opowiadały.
Nie. To niemożliwe.
Przez lata badałam,
jakie danie zjeść w przeszłości.
A ty naraziłeś moją misję.
Daj spokój. Nikt w to nie wierzy.
Jesteś z przyszłości?!
Opowiadaj.
Skoro już mamy krzesła. Jestem Echo, a to Birdie.
Za 300 lat jedzenie jest ohydne
z powodu eksperymentów profesora Dumasa.
Jasne. Co za zmyślone nazwisko.
Owszem, bo w książkach nie ma jego prawdziwego.
Przez cenzurę.
Podobno dzisiejsze żeberka są najlepsze w historii.
Słyszałeś?
Tak, za 300 lat wciąż wspominają te żeberka.
Dlatego wcięła się w kolejkę i nas wyrzucili.
To ty zacząłeś krzyczeć i rzucać sprzętem na biwak.
Zostaw nas, wcinaczko.
Idę z Maxem na żeberka.
Pójdziemy na przód kolejki i odzyskamy nasze miejsce.
Gotowy, Max?
Max?
Obiecałem nie gadać z nim, jeśli się kiedyś wepchnie
i tak się stało.
Czemu to takie ciężkie?
Staliśmy w kolejce. Nie wcinamy się,
tylko wracamy do niej.
Pamięta nas pani? Namiot, gadający krokodyl?
Dzięki.
Spróbuj, a zginiesz, pączusiu.
Nie wcinaj się.
Wracałem do kolejki!
Przewidziałam to.
Znów to zepsułeś.
- Chociaż nie kłamię! - A kto kłamie?
Ty! Że jesteś z przyszłości!
Bo jestem. Znam Roxanne. Wiem, jak się jej pozbyć.
I wiem, że kłamiesz.
Jak możesz ją znać, skoro żyjesz za 300 lat?
Ona też podróżuje w czasie?
Nie.
Jest kamieniem. Żyje za 300 lat
i lubi papier, kamień, nożyce.
Roxanne lubi tylko egzekwować niewłaściwe przepisy.
Skoro jesteś pewien, zaproponuj jej grę.
Jestem. I zrobię to!
Hej, Roxanne.
Gramy w papier, kamień, nożyce?
Jeśli wygram, wrócimy na sam przód kolejki.
Jeśli wygrasz, wyrzucisz nas stąd.
Czemu nie? Chętnie tobą porzucam.
Raz, dwa, trzy!
Nożyce!
Kamień!
Dałeś ciała!
Jednak jesteś strasznie głupi.
- Co z tobą nie tak? - Plan był dobry.
Wiedziałem, że wie, że wiem, że papier bije kamień.
Liczyłem, że zagra papier, który bije kamień,
i zagrałem nożyce, które biją papier.
Po prostu grałem w złożony sposób.
A ona w papier, kamień, nożyce.
To wina twojego wcięcia się i głupich gadek o przyszłości.
Jeśli nie zdradzać wam swojej wiedzy…
O profesorze Dumasie?
Nie, ci genialni kucharze to obcy,
którzy tuczą was, by potem was zjeść.
Ale spoko.
Tuczą nas, a potem zjedzą? Nie chcę być pożarty przez obcych!
Może przez modliszkę, ale nikogo innego.
Zostań, Max.
To tylko jej szurska teoria spiskowa.
Nie jestem szurem.
Mam technologię, by nie czytano mi w myślach.
I nie kłamię.
Żeberka zmiękczą was od środka,
byście byli kruchutką pieczenią.
Chcesz wystraszyć Maxa.
A ty zatajasz przed nim prawdę.
To ty wcięłaś się w kolejkę.
A przez ciebie nas wywalili.
Bo się przed nas wcięłaś.
Nie chcę, by mój przyjaciel
i nieznajoma ze sporym potencjałem
wymieniali się w krzyku faktami!
Rozstrzygnę to raz na zawsze!
Jak?
Zakradnę się od tyłu.
Zjem żeberka albo zjedzą mnie obcy.
Powiedzcie modliszkom, że nie są już jedyne.
- Gdzie ty się… - Papier!
Zabierzcie to!
Biegnę za nim.
Bo wierzysz mi, że coś mu grozi?
Nie, stąd nie dowiodę, że się mylisz.
Chyba że się wcina. Wtedy go powstrzymam.
Znajomi kłótnie.
Żeberka dają lepiej.
Żeberka!
Też chcę!
Chwila. Co ja robię?
Jeśli je zjem,
będę taki sam, jak ci, którzy się wcinają.
Nie będę w stanie spojrzeć w lustro.
Po co one komu?
Co tu robicie, dzieciaki?
Max, to wściekły brytyjski szef kuchni.
Uczta przyszła wcześniej.
Dziękuję, szefie!
No i obcy.
- Obcy! - Obcy?
Nie każdy wielki owad musi być z kosmosu.
Nie kupuję tego.
Wiedziałem, że nie wróciłaś przez profesora Dumasa.
Nie kłamałam.
Cóż, intruzi. A raczej „przystawki”.
Brawo. Zjemy was jako pierwsi.
Bierzcie ich!
Tak jest, szefie!
Ale soczyste!
Co robisz?
Jem.
Jak możesz teraz jeść?
Pożerają nas brytyjskie robale, być może obcy.
Po prostu znam przyszłość.
- I co się stanie? - Zginiesz, chyba że przyznasz mi rację.
Nigdy!
Dobrze.
Dziękuję, szefie.
Zacznę od małej kulki.
James!
Nie jestem taki miękki.
Daj mi zjeść żeberek.
Nie ma potrzeby.
Wyglądasz jak pyszna pianka.
Echo, miałaś rację!
Spoko.
Przestań!
Też chciałem tylko zjeść.
Spadam.
Tak jest, szefie!
To wciąż żaden dowód.
Żyjemy!
Zwykle nie dałbym piątki wcinającej się…
Nie wcięłam się.
Nie byłoby mnie tu, gdyby profesor Dumas nie zepsuł jedzenia.
Jedzmy!
Nie powinno was tu być!
Chwila. Zagrajmy w papier, kamień, nożyce.
Jeśli wygram, pozwolisz nam zjeść.
Dobra!
Raz, dwa trzy!
Co jest z tobą nie tak?
Napisy: Krzysztof Zając
Kiełbaska!