UNHA SERIE DE NETFLIX
Veña!
Ves? Saíu todo ben.
Quero ser unha letra!
Ai, tío, por que é tan longa a fila?
Ai, mimá!
Eh, ponte na fila!
Lixo!
Cheiras iso, Max?
Se o cheiras, fuches ti.
Non, a comida.
Si!
É o cheiro delicioso dun experimento de Po.
As costelas definitivas.
Cociñado a fogo lento cen anos
por chefs con ADN dun chef con fama de enfadado.
Parece que suaba moito.
Eh, non te coes!
Coarse é o máis baixo que un pode caer.
Se me ves coarme, non me volvas falar.
Que? Non! Nós falamos falando.
É certo, pero coarse é un delito contra a sociedade civilizada, Max.
Os que o fan deberían botalos fóra!
Os que se coan son animais!
Sen ofender.
Ofendinme algo.
É malísimo, Max.
Empreguei a túa especie para explicarme.
Coarse é o máis narcisista, egoísta, arrogante…
Obxectivo conseguido. Costelas localizadas.
Cando volva ver alguén coarse, voulle cantar as corenta.
Acábase de coar.
Será posible!
Non te vas coar diante nosa. Verdade?
Non me coei. O portal tróuxome aquí.
Teño unha misión,
e non podes facer nada para determe.
Ai, non?
Seguridade! Coouse!
Coouse unha aquí!
Alerta! Coouse alguén!
Tes problemas.
Roxanne, sácaa de aquí.
Ó final da cola!
Que?
Non! Trabucácheste.
Coouse ela, nós non fixemos nada.
Non é o que pon a multa.
ALITERACIÓN DA ORRDE
"Aliteración da orrde."
Eh, é difícil escribir cando lle tes medo ó papel.
É unha violación vergoñenta dos nosos dereitos recreativos!
É todo culpa túa.
- Sabotaches a miña misión. - Que misión? A de coarte?
Non tes nin idea do que fixeches.
De onde eu veño os alimentos procesados non existen.
Un futuro lúgubre onde tes que cociñar todo dende cero.
Nin comida rápida nin de quentar no microondas.
Imaxina un sitio onde se queres cereais,
tes que sementar os grans, collelos e moelos.
Onde os nuggets de polo
son só algo que liches na rede escura.
Un lugar onde a avoa non fai galletas,
só che conta historias delas.
Non, non pode ser.
Estiven anos investigando cal era a mellor comida para vir comer.
E por culpa túa a miña misión está en risco.
Veña, ho, ninguén vai crer iso.
Vés do futuro?
Conta.
Xa que trouxeches cadeiras, eu son Eco, e este é Chío.
Dentro de 300 anos,
a comida dá noxo
grazas a un experimento do Profesor Dumas.
Si, claro. Un nome inventado.
Inventeino eu porque os libros non din o seu nome.
Censúrano.
Lin que hoxe é o día de probar as mellores costelas.
Oíches iso?
En 300 anos aínda falan do boas que están as costelas,
por iso se quixo coar e agora estamos ó final da cola.
Eh, fuches ti o que comezou a berrar e a golpear tixolas.
Déixanos sós, que te coaches!
Max mais eu imos por costelas.
Vale, iremos ó comezo da cola a ocupar o noso lugar.
Listo, Max?
Max?
Prometinlle a James que non lle falaría se se coaba,
e non lle falo.
Por que é tan duro?
Xa agardamos na cola. Tecnicamente non nos coamos,
volvémonos meter.
Lémbrase de nós?
Tenda, crocodilo falador.
Xenial, grazas.
Se o fas es home morto, rapaciño.
Sen coarse!
Só me volvía meter!
Eu xa o vía vir.
As nosas costelas de novo!
Sequera non son mentireiro.
Quen mente?
Ti, señora "Veño do futuro"!
Veño, e por iso sei como facer que Roxanne nos deixe tranquilos.
Agora si que mentes.
Como coñeces a Roxanne se vés do futuro?
Roxanne tamén viaxa no tempo?
Non.
É unha roca que segue viva,
e encántalle xogar a pedra, papel, tesoiras.
Non lle gusta nada.
Só cumprir a lei coas persoas equivocadas.
Si? Rétaa a unha partida se cres que non teño razón.
Créoo. E non a tes. Vouna retar.
Eh, Roxanne.
Xogas a pedra, papel, tesoiras?
Se gano, déixasnos volver ó noso sitio ó comezo da cola.
E se ganas, pódesnos botar de aquí.
Por que non?
Hoxe non che dei brasa.
Pedra, papel, tesoiras!
Tesoiras!
Pedra!
Es malísimo!
Eu tiña razón e ti es ben parvo.
Si, James, que che pasa?
Era un bo plan.
Sabía que eu sabía que o papel envolve a pedra.
Esperaba que sacara papel, que lle gana á pedra,
por iso saquei tesoiras, que cortan o papel.
Non o entendes, é supercomplicado.
Pero xogabas a pedra, papel, tesoiras.
É culpa túa por coarte
e amolarnos coa parvada esa do futuro.
Se non queres que te avise cos meus coñecementos…
Do Profesor Dumas?
Non, os chefs humanos que cociñan a fogo lento
son extraterrestres que vos engordan para comervos, e xa.
Engórdannos para comernos?
Non quero que me coman!
Se cadra as barbantesas, pero de aí non paso.
Non, Max, quieto.
Minte coa teoría do sombreiro de folla de lata.
Non teño sombreiro.
Teño tecnoloxía para que non me lean a mente.
E non minto.
As costelas son para abrandarvos
e para estardes tenros ó cociñar.
Intentas asustar a Max.
Négaste a aceptalo e prívalo da verdade.
Es ti a que intentou coarse na cola.
E es ti o que nos sacou dela.
Porque te querías coar diante nosa.
Non soporto que o meu amigo
e alguén que case non coñezo, pero con potencial de amiga,
berren con tanto odio!
Vou acabar con isto dunha vez.
Como?
Coándome na parte da atrás
e comer costelas ou que me coman os extraterrestres.
Dilles ás barbantesas que xa paso delas.
- Eh, a onde cres…? - Papel.
Sacádemo!
Vou tras del.
Por que? Cres que está en perigo?
Non, dende aquí non demostro que te equivocabas.
- Teño que detelo. - Papel na pedra!
Amigos discutindo.
As costelas están boísimas.
As costelas!
Deixa algunhas!
Agarda. Que fago?
Se as como,
non son mellor que os se coaron e mirei mal.
Xa non vou poder mirarme nun espello.
Quen os necesita?
Rapaciños, que facedes aquí?
Max, é o chef británico enfadado.
O festín comeza cedo.
Si, grazas, Chef.
Extraterrestres.
- Extraterrestres! - Dis ti?
Son xigantes e falan, pero non teñen por que selo.
Non o creo.
Sabía que non viñas
porque o Profesor Dumas arruinase o futuro da comida.
Non minto.
Ben, intrusos… Ou debía dicir aperitivos?
Tedes o honor de que vos comamos primeiro.
Dripflong, Smorgplank, collédeos.
Si, grazas, Chef.
Que carnosas!
Que fas?
Xantar.
Como xantas agora?
Vannos devorar bechos británicos que poden ser extraterrestres.
Son do futuro e sei que vai pasar.
E que vai pasar?
Morres se non admites que tiña razón.
Xamais!
Vale.
Si, grazas, Chef.
Comezarei co pequeno e esponxoso.
James!
Agarda, non estou moi tenro!
Déixame comer costelas.
Non as precisas.
Semellas un malvarisco tenro e esponxoso.
Vale, Eco, tiñas razón!
Xenial.
Para!
Vin comer, igual ca ti.
Ata máis ver.
Si, grazas, Chef.
Non demostra que sexan extraterrestres.
Non morremos!
Non chocaría con alguén que se coou, pero…
Non me coei.
Non estaría aquí se o Profesor Dumas non arruinara a comida.
Veña, a comer!
Non debiades estar aquí.
Un momento.
E se xogamos a pedra, papel, tesoiras,
pero desta, se gano, podemos rematar de comer?
De acordo.
Pedra, papel, tesoiras!
De verdade, que che pasa?
Subtítulos: María Suárez Seijas
Salchicha!