KARTOTEKA POLICYJNA
Światło. Cień. Światło.
JEBAĆ PODWÓJNE STANDARDY POLICJI
Światło. Cień. Światło.
Spodziewałem się kogoś młodszego.
Nadkomisarz Hegarty, a to inspektorka Lenker.
Dla mnie latte, z dodatkową posypką.
Poszukujemy tych czterech mężczyzn w związku
z planowanym na dziś atakiem terrorystycznym
i mamy dowody umieszczające pana
- w centrum tego spisku. - A prawnik?
Presja czasu, ryzyko utraty życia…
- Czyżby? Czyli bez prawnika? - Wdrożyliśmy protokół bezpieczeństwa.
Bez.
- To nie brzmi bezpiecznie. - Jaki jest plan?
Cele i czas ataków.
- Dowody przeciwko panu. - Można przebierać.
Dwa w jednym.
Na kogo patrzeć?
Tak?
Dziękuję.
Dobrze, przedstawiam teraz oskarżonemu dowód rzeczowy KC007.
Strony z notesu znalezionego na pańskim biurku.
To pańskie, Thompson. Zaprzeczy pan?
Oskarżony nie zaprzecza. Co to jest?
Londyńskie puby?
Londyńskie ulice, meczet, meczet, meczet.
Co to jest? Możliwe cele?
Lista zakupów?
To wszystko pańskie plany.
Co to jest?
2-3-7-8-5.
Adres? Kod detonujący?
Panie Thompson?
Co to? To moje pismo? Nie wiem. Moje?
Ładny.
To pogrążające dowody.
Co? Zaraz, wy sądzicie, że to na poważnie?
Słuchajcie.
Widzicie to? Przeczytajcie.
„Odcinek specjalny”.
Bo widzicie, robię takie programy internetowe.
Cosmonauta.
Nie znacie. Dlaczego mielibyście?
Ale mamy odcinki specjalne…
Takie fikcyjne historie.
- Mamy w to uwierzyć? - To tylko pomysły.
Takie kręcone pod internetową publiczkę.
Patrzcie: logo, pomysły na merch.
A wy co myśleliście?
Że to podręcznik terrorysty?
Święty Graal. Ja pieprzę, uroczy jesteście.
- Dostanę po wszystkim kopię? - Tak, dostanie pan kopię bliżej rozprawy.
Nie szczypiemy się. Trafiłem na czarną listę, prawda?
Bez urazy.
To ma nas wystraszyć?
Słyszycie ich. Ruszyły marsze.
- Nic nie słyszę. - Powstał ruch.
- Zatrzymano pana… - Odzyskamy ten kraj.
- …w drodze po bomby. - Idziemy po ciebie…
- Mieszkanie 709. - …i ciebie.
Daję ci rok, maks.
- Gdzie znaleziono dowody… - Imperia upadają,
- ale wy, policja… - …na konstruowanie
- materiałów wybuchowych. - …polecicie jako pierwsi.
Koniec. Znikacie. Bum. Zastąpieni.
Przez pana i pańską hołotę?
- Nie sądzę. - Nie chodzi o mnie.
Chodzi o ciebie, Hermanie Munsterze.
A jeśli chodzi o kalambury, to nie znam mieszkania 7/11.
W życiu tam nie byłem.
Zatrzymano pana w drodze do mieszkania 709.
I jak chciałem tam wejść?
Gdzie moje klucze?
Gdzie klucze do tego mieszkania?
Zapytajcie tych opóźnionych, którzy mnie przeszukali.
Co pan robił w Middleton Towers?
Mogłbyś powtórzyć, Herman?
Co pan robił w Middleton Towers?
Kolega szuka czegoś na wynajem,
więc chciałem się rozejrzeć.
Ale wiecie co? Jestem trochę zajęty.
Siadaj.
Kto tam mieszka?
Pański wspólnik, Marco Rivelli, jak dobrze pan wie.
A co z tym budynkiem, który wysadziliście w lesie?
Tak. Mnie też to zaskoczyło.
Tak. Myślałem, że to fajerwerki.
- Fajerwerki? - Tak, w tym vanie. Do…
- Do odcinka specjalnego. - Jasne.
Żadne fajerwerki. Bomby. Odpalane pańskimi detonatorami.
Siedem detonatorów, podpałek, które pan pozyskał.
Ja pierdolę.
Fan teorii spiskowych, co?
- To żadna teoria spiskowa. - Foliarz.
O Boże. Wywieranie nacisku, manipulacja… Już to kiedyś robiłeś, prawda?
A ty robisz za małpę na posyłki.
Był pan w tym lesie. Widział pan, jak on umiera.
Widziałem?
Pomyślmy…
kto zabił Marco?
Tak naprawdę?
Ale masz minę.
Billy.
Wyszedł stamtąd o własnych siłach.
Zaraz, ona wie? Herman, ona nie wie, prawda?
Nadążaj, złotko. On odpalił bombę.
- Podaj nam listę celów. - Na czyj rozkaz?
Twój?
Światło. Cień. Światło.
Światła to tam nie ma, co?
Szukacie po omacku.
Po omacku.
Tak?
- Jesteście potrzebni. - Co się stało?
Jeszcze nic, ale Jen coś ma.
O co chodziło z Billym i lasem?
To on? Billy zdetonował bombę?
- Nie było mnie tam. - Wiadomość z wywiadu.
Namierzyli jeden z telefonów.
- Gdzie? - Parking stacji Elsfield.
Pół godziny temu.
Pół godziny?
Finn, melduj.
Jestem w terenie z Pavlem.
Już włączam obraz.
Zamek puścił. Pavel, ruszaj.
- Szefie? - Jestem.
Pavel!
Wycofać się. Wszyscy do tyłu.
- Co to jest? - Cofnąć się!
Dobra, do tyłu.
Pavel?
Jest aktywny.
Mamy aktywny ładunek. Bezprzewodowy zapalnik.
Tak, to nasz detonator.
- Sporo materiałów wybuchowych. - Więcej niż w lesie?
Tak.
O ile?
Na oko trzykrotnie.
Następna stacja: Moorgate.
Proszę. Mój zespół to znalazł, 23 minuty temu.
Twoi chłopcy. Spójrzmy na plecaki.
Nigel i Phil byli ostatnio widziani w drodze na peron.
Chcą wysadzić pociągi? Taki jest plan?
Nic o tym nie wiem.
A dwie bomby zostawione w vanie?
Kto miał je wziąć? Ty i Billy?
To tylko kwestia czasu,
nim powiążemy te plecaki z bombą, która wybuchła w lesie.
Już nad tym pracujemy.
Niby jesteś bezpieczny?
Siedzisz sobie w ciepełku, kiedy twoi ludzie wysadzają pół Londynu?
Dobrze odmierza?
Nie jesteś bezpieczny.
Wygrywając, przegrasz. Wiesz o tym?
Jesteś z tym powiązany.
Jeśli umrą dziś ludzie, to przyjdą po ciebie.
Nie. Po was, nie po mnie.
Nie, ona ma rację.
W najgorszym razie stracę emeryturę, ale z ciebie zrobią przykład.
Nie sądzę.
Kolego, to Londyn.
Tygiel kulturowy.
Przyganiał kocioł.
Nie ucierpią tylko Brytyjczycy.
Pamiętasz 7. lipca?
Osiemnaście flag państwowych opuszczonych do połowy masztu. Pomyśl.
Boże broń, że będą tam Amerykanie.
Albo Indyjczycy, obywatele Emiratów, sojusznicy, umowy o ekstradycji –
wylądujesz w Teksasie albo w Rijadzie.
- Guantanamo. - W kombinezonie.
- Pierdolenie. - Kara śmierci.
- Oko za oko. - Jasne. Nie ma opcji.
Zależy, gdzie trafisz.
Progi dowodowe w sprawach karnych są różne.
Niektóre miejsca podchodzą do ciężaru dowodu nieco bardziej liberalnie.
Pora puścić to z dymem, Billy.
- Serio? - Tak. A co, chcesz pomóc?
- Zależy, co planujesz. - Coś wielkiego.
Jak bardzo?
Użyj wyobraźni, młody.
Tego chcesz?
Zginąć jak stary Len?
Wujek Len?
Pradawny Len?
Daj spokój.
Stać cię na więcej.
Ludzie cię słuchają.
Nie jestem agresywny.
Jestem showmanem.
Właśnie, showmanem.
Właśnie.
I dopisało ci szczęście.
To jeden z tych rzadkich momentów, kiedy możesz wybrać.
Co wybrać?
Jak chcesz spędzić resztę życia.
A my ci w tym pomożemy,
jeśli chcesz.
Macie tu jakichś prawników, bo…
wiecie, może coś słyszałem. Takie tam żarty.
Przekomarzanki.
Tyle że lepiej się pośpieszcie.
Przepraszam.
Cliff.
Wynegocjuj warunki ze świadkiem.
Jasne.
Jakieś granice?
Granice?
Jak mówiłem, użyj wyobraźni.
PROSIMY O CISZĘ TRWA NAGRYWANIE PRZESŁUCHANIA
Mów mi Clifford.
Mamy czas, inaczej by nie negocjował.
„Użyj wyobraźni”. Co to znaczy?
Zgadnij.
Nietykalność?
Co na to Dencik?
Równie dobrze może się teraz ukrywać w kiblu z resztą góry.
Zostaliśmy tylko we dwoje.
Szefie?
Kim?
Namierzyliśmy piątkę.
- Kiedy? - Teraz.
Żyje. Monitoring go wyłapał.
- Gdzie? - East Ham High Road.
- Dokąd idzie? - Nie mamy pewności.
Co jest celem?
Jest coś w pobliżu?
Nie wiem, ale obserwujemy go.
- Atecy? - Chyba w drodze…
…negocjator…
Idzie na rynek.
- Sian, obraz z East Ham? - Na razie nic.
Kim, możesz potwierdzić jego tożsamość?
Tak.
Potwierdzam.
Na pewno? Jesteś na 100% pewien?
- Tak. - Nikogo nie ma w pobliżu?
Nie. Ludzie są wszędzie.
Mamy go w zasięgu wzroku?
Co? Nie słyszę…
Co powiedział?
Atecy czekają na rozkaz.
Jednostka Delta-7,
tu nadkomisarz Daniel Hegarty, wsparcie wywiadowcze.
Czekajcie na mój rozkaz.
Czekamy na pozwolenie na użycie broni.
- Sian. Kamery? - Nic. Przykro mi.
Przechodzą przez jezdnię, idą za samochodami.
Kim, nie mamy obrazu. Można bezpiecznie użyć broni? Tak czy nie?
Delta-7, odpowiedzcie.
Nie wiem… Idzie na rynek…
Czy mamy widok na podejrzanego?
Czekam na pozwolenie.
Przyśpiesza.
Dan?
Macie pozwolenie. Zastrzelić go.
Przyjąłeś?
Zobaczył nas. Delta-3 się zbliża.
Ucieka.
Policja!
Nie ruszaj się!
- Cofnąć się! - Nie ruszaj się!
Szlag.
Kim. Podaj status podejrzanego.
Potwierdzam eliminację celu.
Kim, możesz potwierdzić tożsamość zmarłego?
Tak, to on. Podejrzany numer pięć.
Materiały wybuchowe?
Saperzy je rozbrajają.
Otoczcie teren kordonem.
PODEJRZANY NR 5 ANDY HAIGH
- Inspektorko. - Co?
Mamy widok z monitoringu.
- Co tam widać? - Już włączam.
Opuszczają stację Moorgate.
Dwójka i czwórka. Z kiedy to?
- Dziewięć minut temu. - A potem? Gdzie są teraz?
Łączymy się z pobliskimi kamerami.
A gdzie jest trójka?
Nie wsiadł do pociągu. Kierował się na wschód.
Szukamy go.
- Szefowo? - Widziałaś to?
Tak, oglądamy nagranie.
Może pani chwilę poczekać?
Wysyłam. Potrzebuję potwierdzenia i śledzenia z tej lokalizacji.
Dwójka i czwórka opuściły Moorgate.
Mogę oddzwonić?
Cliff, mamy biały dym?
Tak. Zsynchronizowany atak o 12.45.
- 12.45. - Za 24 minuty.
- Szlag. - Cele?
Jest propozycja.
- Prosi o nietykalność. - No tak.
Czyli nie zostałby oskarżony o detonatory, atak ani nic takiego?
- Co? - W podręczniku tego nie ma.
- Gadałeś z Maksem? - Tak. Twoja decyzja.
Maksem? Kim jest Max?
- Max to… - Prawnik.
- Jak ja. - Dla wywiadu.
Czyli co proponuje? Nietykalność w jakim wymiarze?
Zwykle to przysługuje cennym informatorom.
W praktyce oznacza dożywotnią ochronę przed ściganiem.
- Co? Nie możemy go tknąć? Nigdy? - To zależy.
Od czego?
Są ograniczenia, tak?
Tak. Zbrodnie karane dożywociem byłyby wyłączone z tego porozumienia.
Zaraz. To przez niego jesteśmy oblężeni na własnym podwórku.
Tak, wiem.
Nie wspominając o zmarłym funkcjonariuszu w Leeds.
Wiem, że to nieidealne. Ale to rynek sprzedawcy, a zegar tyka.
Słuchajcie.
June. Daj mi minutę.
To nie jest nasza jedyna opcja. Namierzyliśmy dwóch z nich.
- Tak, w Moorgate. - Inspektorko.
Weszli na Leadbetter Street sześć minut temu.
- Moorgate. W porze lunchu. - Potrzebuję listy możliwych celów
- w promieniu 1,5 km. - Będzie długa.
Riley jest w drodze z atekami.
- A czwarty? - Zmierza na wschód od Elsfield.
- Wiemy coś więcej? - Nie.
Tuż po 12.00 wypiął rower elektryczny.
Tak? Gdzie?
- Jedzie w stronę Forest Gate. - To zbyt ogólne. Za duże ryzyko.
Pójdźmy na układ. To okazja.
Okazja na co?
Jezu. Tak się mówi. Idź na układ, a nikt nie zginie.
Skąd pewność, że Cosmo zna cele?
Nie wiemy tego. Ale jak mówią. Rzut kością.
Rzuć kością.
Drabina oznacza wygraną.
- To cholerny wąż. - Jedno i drugie.
Właśnie przez to tak nas nienawidzą.
- Trudno. - Cieszy mnie ten optymizm.
- Może widzę rzeczy, które ty wypierasz. - Nie mów mi, kim jestem.
- Nie jestem taka jak ty. - Szefowo. Przepraszam.
- Chyba ich namierzyliśmy. - Chyba czy na pewno?
- Nie mamy pewności. - Cholera.
- Szlag. - June.
Zdecydujmy wspólnie.
- Dobrze. - Na pewno?
Wal się.
Clifford.
Idziemy na układ.
Zdobądź cele.
Ile ich jest?
Trzy.
Targ halal na East Ham.
Co jeszcze?
Clairmont Hotel, Bardene Street.
Ośrodek wypoczynkowy dla uchodźców. Z jacuzzi.
Dalej? A Moorgate?
Centrum Imigracyjne. Tam uderzą podwójnie.
MINISTERSTWO SPRAW WEWNĘTRZNYCH
WYJCIE EWAKUACYJNE NIE BLOKOWAĆ
Policja!
Na ziemię! Nie ruszać się!
Ręce na widoku!
Na ziemię! Połóż się!
Na ziemię! Nie ruszaj się.
Baza, Alfa-1. Oddano strzały.
Siódemka, sprawdź go.
- Nie żyje. - Wyeliminowany.
Potwierdzam. Czwórka nie żyje.
Lobby czyste. Dwójka wciąż na wolności. Przeszukujemy budynek.
Alfa-10, nie ukończono ewakuacji.
W środku są cywile.
Zrozumiałem.
- Pierwsze piętro czyste! - Co z pozostałymi celami?
Jen, melduj, proszę.
Ewakuowaliśmy hotel. W środku są saperzy.
Trójka się gdzieś pojawiła?
Nie. Może się wystraszył? Nie wiem.
Lobby na drugim czyste.
Atak na funkcjonarusza! Wschodnia klatka, drugie pięto…
Schody! Dalej!
Mamy rannego. Powtarzam, mamy rannego.
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚW. BEATRYCZE
Kieran? O Boże. Miałeś grać na pianinie.
Już jestem.
Pomóż Maddie ze skrzydłami.
- Klej nie trzyma. - Dobrze.
Cholerne…
Nie wychodzić. Macie tu zostać.
- Szlag. - Policja!
Nie strzelać! Plecak!
Macie tu, kurwa, zostać!
Nie dotykać tego!
Macie tego nie dotykać!
Jest! W drzwiach!
- Dalej! - Na ziemię!
Skupcie się na celu!
Policja!
Widzę podejrzanego.
- Cel Kierana? Mów. - Ten hotel.
- Dla uchodźców. - Nie ma go tam.
- Wszystko albo nic. - Czemu miałbym kłamać?
Szefie.
To on.
Szlag.
Policja! Nie ruszaj się!
Odłóż telefon na ziemię, natychmiast.
A teraz zdejmij plecak i powoli odłóż go na ziemię.
Dobrze. Powoli wstań.
Ręce w górze. Mów, co każę, a nic ci się nie stanie.
Odsuń się od plecaka.
- Dalej. - Zmieniłem zdanie.
- Odsuń się. - Zmieniłem zdanie.
Kurwa.
Mamy podejrzanego.
Brawo.
Nie wątpiłem w ciebie.
Już po wszystkim.
Macie je?
Tak.
Wszystkie siedem bomb.
Ranny policjant.
Nikt z cywili nie ucierpiał, więc…
wszystko dobrze.
A co z Nigelem? I chłopakami?
Cosmo, czy on…
Pójdzie do więzienia czy co?
Słuchaj, moja koleżanka, Jen, zawiezie cię do kryjówki.
Na kilka nocy.
Póki nie pozałatwiamy pewnych spraw.
Billy.
Jesteś wolny.
Zapraszam ze mną.
- Hej. - Cześć.
Dzwonię, żeby powiedzieć,
że jestem bezpieczna.
To dobrze.
Odnieśliśmy dziś zwycięstwo…
Widziałem wiadomości.
No tak, więc…
koniec paniki.
Przynajmniej na dziś.
Dobrze.
Juro podrzucę ci auto.
Hej… posłuchaj…
chciałem ci powiedzieć…
że spakowałem twoje rzeczy.
Takie podstawowe.
Powinnaś się wyprowadzić.
- Tak? - Tak, to…
Tak sądzę.
Jasne, w porządku.
Jak chcesz.
Okej, super.
Kurwa…
Kurwa mać!
- Leo? - To jest, kurwa, mój dom!
Wiedziałaś, że o to poproszę!
- Leo. Nie rozłą… - To mój dom, jebana szmato.
Leo. Rany. Wiesz…
- O cholera. - Ulało ci się. Nie posądzałam cię o to.
Jebana szmata?
Naprawdę?
Czemu się śmiejesz? Z czego się, kurwa, śmiejesz?
Czuję, jakbym musiał wziąć rozbieg. Potrzebuję wziąć rozbieg, żeby powiedzieć…
Przepraszam.
Nie przepraszaj.
Oboje cierpimy.
Można się przyznać, nie? Jeśli nie teraz, to kiedy?
No.
Nie wiem, mam wrażenie, jakbym był gloryfikowaną niańką.
Może tego chciałeś?
Tak trochę?
Pełny pakiet.
No i mogłeś nas ratować czy coś.
No, może.
Może. Ale dla mnie to było dużo więcej.
Wiesz, chciałem mieć swoje dzieci.
Nie że Jacob mi nie wystarczał, bo wystarczał, ale chciałem…
dzielić to z tobą.
Czemu nie mówiłeś?
Nie wiedziałem, czy chcesz.
Ciągle mówiłaś o pracy i myślałem…
Nie wiem.
Czy to wymówka?
A nie chciałem zepsuć tego…
Nie chciałem ryzykować tym…
co mieliśmy.
Powinieneś był zapytać.
Tak.
Czemu to robimy?
Czemu teraz to na mnie zrzucasz?
Nie wiem.
Już za późno, prawda?
Prawda?
Już za późno.
Nie mów…
Miałem zapytać.
Więc pytam…
Kochamy cię, Cosmo!
SZEŚĆ TYGODNI PÓŹNIEJ
Co ty tu robisz?
Wizyta domowa.
Nie dzwoniłeś. Martwiłem się.
Jasne.
- Załapałeś się na występ? - Następnym razem.
Mówię ci, to istny zwierzyniec.
Współczuję twojej asystentce.
Leo? Dobrze mówię?
Pech, prawda?
Pewnie musiała być w szoku.
Znaleźli gościa, który to zrobił?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Słyszałem, że to mógł być fan.
Od kogo?
Takich tam ludzi, wiesz.
Różne plotki.
Ale nic nie mogłem poradzić. Bo nie mówię ludziom, co mają robić.
A może to się nie stało.
Może to zmyśliłeś.
Zastanawiałeś się?
Żartuję.
Już to przerabialiśmy.
Stary materiał, chociaż…
Ponoć rozwijasz skrzydła.
Nowy Jork, Kolorado.
Tak, kilka spotkań.
Spodziewam się raportu.
Nie. Na to się nie umawialiśmy.
Wystawiam miejscowych, mogę dorzucić Niemcy,
ale nie tamtych, byli dla mnie mili.
Ale bez paszportu nie polecisz.
Gavin.
Myślisz, że masz nade mną władzę?
Do pięt mi nie dorastasz, Herman.
Już się dobrze bawisz.
Czekaj.
Wszystko z nim dobrze?
Z kim?
Billym.
Jeśli go zobaczysz, przekaż, że nie mam do niego żalu.
Zrobisz to?
Tak.
Czy on…
w ogóle o mnie pytał?
I jak było?
No wiesz.
Powiedział cokolwiek?
Jakieś nazwiska?
Nie, nie tym razem.
Przykro mi.
Nie musimy tego ciągnąć.
Możemy go przekazać wywiadowi.
- To zbyt wiele, zbyt szybko. - Nie.
Zostawiamy go.
Szukamy dalej.
Wracaj do domu.
- Wezwę ci taksówkę. - Usiądź.
- Na pewno? - Siadaj.
Siadaj, do cholery. Na chwilę.
Proszę.
Jeśli mógłbym jakoś pomóc, jakkolwiek.
Jestem tu.
Dziękuję.
Żaden problem.
Możemy prosić jeszcze jednego?
I kawę dla mnie.
Kawę?
Z tego tam?
Czemu nie?
Lepiej ty niż ja.
Co mogę rzec?
Jestem optymistą.
Ja pierdolę.
Napisy: Daria Okoniewska