Dostałem właśnie wiadomość.
Ktoś napisał, cytuję: „Może to ty stanowisz problem.
Ty i reszta dinozaurów kurczowo trzymających się przeszłości”.
Co za maniery!
Ponoć my stanowimy problem. Kyle, jak na to odpowiesz?
Nie my jesteśmy problemem.
Sprowokowano nas do wojny cywilizacyjnej,
której nie możemy przegrać, i jestem z tobą, żołnierzu. Jestem.
Jesteśmy sojusznikami w tym światowym konflikcie.
Obserwujemy, co dzieje się w Londynie, jak demaskujesz te wszystkie kłamstwa.
A ja jestem z tobą.
Jesteśmy zaszczyceni,
służąc u twojego boku.
Bo wiesz co, Kyle?
Osobiście lubię swój styl życia
i oddam za niego życie.
Zatrzymali mnie ostatnio.
Próbujcie dalej.
Cokolwiek robicie, tylko nas wzmacnia.
Jebać policję.
KARTOTEKA POLICYJNA
Skąd znasz mój adres?
Mam szczególny zestaw umiejętności.
Ktoś mógł zobaczyć.
Tak?
Tak.
- Jezu. - Często to słyszę.
Dobra.
- Co? - Tęsknię.
Przestań.
Serio, przestań wydzwaniać.
- Nękasz stalkera. - To ty dzwonisz.
Nieważne. Jezu. Do zobaczenia.
Wszyscy mają szukać tej łodzi.
Pamiętam.
- Widzimy się w pracy. - Cześć.
Dziewięciometrowy holownik. Czarno-biały. Odpowiada na Alfie Buchanan.
Przyjąłem.
Płynął na wschód od Wapping.
Obserwować. Namierzyć i zgłosić.
Nie zbliżać się ani nie wchodzić na pokład.
Czyli to prawda?
Są ukryte na łodzi?
Taki dostaliśmy cynk, więc trzymajmy kciuki.
Oczy szeroko otwarte.
Od Mostu Southwark do Londyńskiego czysto.
Płyniemy w stronę Mostu Tower.
Nabrzeże Wapping czyste. Kierujemy się do Ratcliff. Odbiór.
Hej, stój.
Mam cię.
Znaleźliście ją? Znaleźliście łódź?
Tak, jedziemy tam. Ile detonatorów widziałeś?
Sześć, siedem?
Mówiłem, że budują bomby. Podpałki.
To był, kurwa, obłęd.
Ze spokojem. Dobrze się spisałeś.
To co teraz?
Saperzy są w drodze.
Przeszukanie, konfiskata, zatrzymania. A ty wrócisz do domu przed kolacją.
- Tak? - Tak. Ostatnia prosta. Wytrzymaj.
- Wszystko gra? - Dzień dobry, szefie.
I jak?
Trwa ewakuacja.
- Saperzy? - Oceniają ryzyko.
- Diwy. - Pogonię ich.
- Na czym stoimy, Bren? - Tędy.
Zabrać wszystkich z łodzi i trzymać z dala od pomostu.
Przyjąłem.
Wycofać się na co najmniej 100 m.
Póki Pavel nie da zielonego światła.
- Jasne? - Działamy.
Dobra, ze spokojem.
Cisza na łączach. To tajna operacja.
Powtarzam, wyłączcie radia. Żadnych śladów.
Czekamy na znak.
Szefie, dam znać, kiedy będziemy gotowi.
Mam wrażenie, jakbym słyszał Cosmo we śnie.
Posłuchaj.
A co z tymi, którzy zapomną?
Spójrz tam.
Nadal widzę, jak odchodził tamtego dnia.
Ubrany w swoją elegancką kurtkę zapiętą pod samą szyję.
Spojrzał na mnie, gdy obserwowałem go z okna, i pomachał,
jakby wiedział, że już nie wróci.
Co tu nie gra?
Wiesz, jak długo Len Baker mieszkał pod piątką?
Trzy miesiące. Wyniósł się w październiku ’93.
Trzy lata przed tym, jak wysadził pub.
Zaraz, czyli Cosmo nawet go nie znał?
Tak, ale niby machał mu w swojej kurteczce.
Czyli on to sobie zmyślił?
Mówię, więc to prawda. Bóg wie, w co on wierzy.
Ewakuacja zakończona, szefie.
Pavel, działajcie.
Jesteśmy tuż przy podejrzanej łodzi.
Sprawdzam drzwi.
Zamknięte.
Szukajcie kluczy.
Mam.
Dobrze.
Szukacie zielonej walizki.
Nie widzę…
Czekajcie.
Widzę walizkę.
Pusta.
Powtórz.
Nie ma ich w walizce.
Wycofać się. Detonatorów nie ma na łodzi.
Albo Billy je zmyślił, albo przez noc je wyładowano.
Pavel, wezwij techników. Może coś znajdą.
Przyjąłem. Technicy w gotowości.
Baza do V4.
Niebieskooki z dwójką wychodzą i idą w waszą stronę.
Przyjąłem. Widzimy dwójkę.
- Szefie? - Słucham.
Billy i Nigel wyszli.
Dokąd jadą? Do przystani?
Nie. Kierują się na wschód.
Jedziemy za nimi.
Śledźcie ich. Może doprowadzą nas do detonatorów.
Jest.
Młodociany skrytobójca.
Co jest?
- Wycieczka. - Siema.
W fajne miejsce?
Połączenie świętowania z obozem szkoleniowym.
Praca mnie zarzymała.
- Czyżby? - Tak.
Jakim cudem z taką twarzą nie trafiłeś do KRK?
Co świętujemy?
- Kto mu powie? - Ludzie przejrzeli na oczy.
Ludzie? Jacy ludzie?
Dobrzy ludzie. Właściwy sort.
W końcu zaczęli słuchać. Sorry, ale to co jest?
Brioszka.
Brioszka. Wygląda paskudnie.
I tak już zjedliśmy. Jedziesz z nami, Billy.
- Ze mną. - Wy za nami.
Jasne.
Możemy pogadać, Cos? To ważne.
Nie teraz. Wsiadaj do busa.
Spoko, to może poczekać.
Weź to sobie, stary.
- Finn, raportuj. - Ruszyli.
Kierują się na wschód. Auto jedynki i minibus.
Sian, jak sytuacja? Masz ich?
Telefon Niebieskookiego włączony. Sygnał jest czysty. Słuchamy.
Świętowanie z obozem szkoleniowym?
Pojechali na wycieczkę. Czemu nie?
Cosmo stał się sławny.
- Celebryta. - No, celebryta i kretyn.
Jedź za nimi. Zastąp Finna. Poproś Sian o wsparcie techniczne.
Ty też.
No weź. Niech on niańczy wtyczkę.
Konstruktor bomb przepadł. Nie mogę zgubić nikogo innego.
Gdzie June?
Pojechała na posterunek w Hackney.
Po co?
Jakieś problemy z matką Cerys.
Wrzeszczała o Billym Fieldingu. Morderca na wolności.
- Ashley Jones? - Tak.
- Znów przed posterunkiem? - Zgadza się.
I czemu June się w to miesza?
Ostrożnie z nią.
Z…
June.
To się źle skończy.
A to dlaczego?
Bo jesteś za miękki.
Cześć.
- Gdzie ona jest? - W vanie.
Dzięki.
Ashley.
Chodźmy. Albo ja, albo sędzia pokoju. A mam dziś urwanie głowy, więc…
O cholera.
- Co? - Orzeszki.
Kieran, podaj mieszankę studencką.
- Ktoś ma focha. - Co do cholery?
- Wiesz, o co biega? - No?
Jeździł z Cosmo jak królewna. A teraz musi się bujać z nami, nie?
Zszedłeś na drugi plan.
Ja pieprzę. Rzucać tak w szybę?
Chcesz? Banany są dobre.
- Nie trafiły mi się. - Nie?
ŁĄCZENIE Z DARKNETEM
- Kokos. - Nie rzucaj tym we mnie.
Rozbijemy się.
MAM PROŚBĘ
OMAR PISZE…
A ty co?
OMAR: JOŁ! ZALEŻY JAKĄ
CO TO ZA JEDNA?
HARRY PISZE…
HARRY: CZEGO POTRZEBUJESZ?
NAZWISKO, DANE, COKOLWIEK
HARRY: ZNALAZŁEM JĄ. TO JAKAŚ POLICJANTKA.
JUNE LENKER. ZARAZ WRZUCĘ ADRES…
BANKOWO POLICJANTKA SZMATA POLECI
ZAPCHLONY PIES!!!! ZOBACZYSZ, SUKO
Proszę.
No dobrze, chyba…
Ashley…
JP: H O CIEBIE PYTA!
Wzywają mnie. Zajrzę do pani później.
Przepraszam.
Nie jestem konfliktowa.
Konfliktowa?
Tak.
Tylko że głos w mojej głowie mówi…
„W ten sposób trzymasz ją przy sobie”.
Tak.
Wiem, rozumiem.
Ale nie ma pani czasem ochoty…
Po prostu…
Próbowałam.
Poszłam tam.
Ale chodziło wyłącznie o niego.
Wszyscy się spuszczają nad jego cierpieniem…
Gdzie pani poszła?
Do więzienia. Zobaczyć Billy’ego.
Wybaczyć mu.
Ale to był przekręt.
DANIEL HEGARTY: JESTEŚ POTRZEBNA
Muszę… Przepraszam, muszę iść, ale odezwę się, dobrze?
Podaj mi tylko wodę, dobrze?
Dzięki.
- Halo? - Hej.
Ponoć zajmujesz się przegraną sprawą.
Trzymasz za rączkę. Sądziłem, że to poniżej twojej godności.
Staczam się coraz niżej, prawda?
To były ciężkie dni.
- Ale jesteśmy coraz bliżej. - Tak?
Tak. Kiedy zakończymy operację,
dorwiesz go. Tego z Placu Suffolk.
- Wiem, zrozumiałam. - Dałem ci słowo i go dotrzymam.
Oglądaliście go rano?
- Kogo? - Cosmonautę.
„Jebać policję”?
Wiem, ale depczemy mu po piętach.
Mimo potknięcia z łodzią, zamkniemy go raz na zawsze.
Co? Co ci chodzi po głowie?
- Pytaj o cokolwiek. - Proszę nie kusić.
Z matką ofiary wszystko dobrze?
Ona ma imię.
Ashley.
Tak. Dobrze.
A czy coś mówiła?
Tak.
Ciekawe wspominki.
Ale wzięła coś na uspokojenie.
Czyli…
To dobrze. Wspominki.
Dobrze, więc…
To… ja już jadę.
Pośpiesz się, mamy mało ludzi.
Przepraszam.
W porządku, kochana.
Mówiła pani, że poszła zobaczyć się z Billym w więzieniu. Kiedy to było?
- Ze trzy miesiące temu. - Okej.
To był przekręt.
Przekręt? Dlaczego?
Ustawka.
Tak?
- Tak. - Jak to „ustawka”?
Do ostatniej chwili słowa nie pisnęli.
Tak? I co było potem?
Powiedzieli, że dobrze mi to zrobi.
Że mnie ukoi.
Ale na miejscu odkryłam, że jeśli się z nim zobaczę,
a on okaże skruchę…
Dzięki mnie wypuszczą go wcześniej.
Nie mogłam jej tego zrobić.
Kto to pani powiedział?
Kto powiedział pani o ustawce?
Kto to był?
Mój dobry Samarytanin.
I jak, Sian? Postępy w sprawie detonatorów?
Jeszcze nie, ale pracujemy nad tym.
Co mamy dziś w menu?
Liczymy na dziczyznę.
Co tam, młody?
O czym myślisz?
O niczym.
Znowu o niej?
Nie.
Słodko.
Chciałbym móc przywrócić ją do życia…
żebyś znów mógł ją zamordować.
Ją i jej puszczalską matkę.
Żartuję, Billy.
Żartuję. Kijem bym jej nie tknął.
Nawet twoim, Nige.
A to o czymś świadczy.
Szefie, podejrzani zaparkowali w lesie Thetford.
Dzięki. Rozstawcie się i obserwujcie.
Przyjąłem.
Sian, rozstawiamy się na północ od obozu podejrzanego.
Wysyłam ci lokalizację.
Mam, już jadę.
Umieram z głodu.
Okej, widzę chłopaka.
- JP? - Jestem dosłownie…
Jestem dosłownie w lesie, z robalami i resztą syfu.
Ale gdzie…
- Co? - Gdzie…
Co? Nie słyszę… June?
Słuchaj, JP. Znowu to samo.
Wiedziałam… On kłamie.
Nie wiem konkretnie, co się dzieje, ale…
Dosłownie słyszę co piąte słowo.
- Szlag. - June.
- Słuchaj…
Muszę się z tobą spotkać.
Nie bardzo.
Przyjedziesz? Jest nas za mało.
Wyślę ci swoją lokalizację.
- Dobra, mam. - O cokolwiek chodzi,
- załatwimy to, okej? - Tak.
- Dobra. - Na razie.
No, pa.
No. Coś w stylu obozu wojskowego, baraków.
Opuszczone.
Co nowego?
Wiesz… relację górze.
- Boże dopomóż. - Słyszysz mnie? Szefie?
Cholera.
- Przerwało? - Tak.
Sian! Co tak długo?
Dzięki za pomoc.
A to co? Wyprzedaż?
Straciliśmy dźwięk z telefonu.
- Jak to? - Jak to możliwe?
Sygnał padł. Nie ma zasięgu.
- Szlag. - Musimy improwizować.
Proszę. Co wy na to?
- Powiedz coś. - Stara szkoła.
Próba mikrofonu.
Zbastuj.
To Essex, a nie Mur Berliński.
Trzeba nakierować. Wprawicie się.
Podejdźmy bliżej.
Gdzie masz kurtkę?
Jak widać nie wziąłem. A gdzie ty masz swoją?
Kurtkę?
Ciepło mi.
To po ciula pytasz mnie?
Żeby podtrzymać… Po prostu… Chodź już.
Kto by pomyślał, że Bambi, będzie taki smaczny.
- Zajebisty. - Oby.
- Słyszałeś o przyprawach? - A ty o wdzięczności?
Nie, dzięki.
- Jedz. - Nie chcę.
- Jedz. - Dokładkę, Kieran?
Nie, dość już zjadł.
- Kurwa, grubo. - Nie dla ciebie.
Grubo.
Śmiało, podaj dalej.
Chcesz moje?
Co masz?
Zostaw to zwiędłe mięcho dziewczynie.
On ma dziewczynę.
Nie mówił?
- Spierdalaj. - To prawda.
Mogę do niej zadzwonić.
- Co? - No.
Mam jej numer i w ogóle.
Jak to szło?
Jak to szło? Kurde.
Już wiem, 997.
Że co?
Twój kolega tutaj? Pracuje dla policji.
Co? Pogrzało go.
Pierdoli od rzeczy.
No, jesteś jebanym kretem!
- Tak? - Tak.
Naprawdę!
- I pocisz się jak jebana świnia! - Tak?
- No dalej. - Puść!
- Dalej! - Dowal mu!
- Siadać! - Już.
Zostań tu. Nie ruszaj się!
Nazywa się June Lenker.
Szlag.
- Co? - Nazywa się June Lenker.
- Że, kurwa, co? - Kryminalna z Dalston.
- Dzwoń do szefa. - Szlag.
- Dzwoń. - Nie mam zasięgu.
Sian?
Sian, mamy sytuację krytyczną.
Patrzcie, to ona.
- Co, kurwa? - Mam zdjęcie.
Widzicie?
- Szlag! - Zamknij się!
Kto to?
W życiu jej nie widziałem.
- Nie? - Nie.
O Boże.
Widziałem ją.
Słyszałeś?
- Co? - Dał sygnał.
Kaszlnął trzy razy. Musimy wkroczyć.
- I co zrobić? - Zabrać go.
- Widziałem ją. - Gdzie?
Pamiętacie, jak uciekł?
Posłuchaj.
Powieszą go na drzewie.
Sian, wezwij uzbrojone wsparcie, na, kurwa, cito.
Przyjęłam, wzywam.
- Kiedy będą? - Pół godziny.
- Pół? - Ja pierdolę!
Szukaliśmy go, a ja wszedłem do tego bloku.
Jakiego, kurwa, bloku?
Z dostawą.
Mieszkanie, w którym się ukrywał.
I ta…
Ta suka! Posłuchaj mnie.
Szła do mieszkania, w którym się ukrywał.
- Widziałem ją! - Ściema!
- Ryj! - Pieprzy głupoty.
Ktoś to ogarnia? Bo ja nie bardzo.
Mówiła: „Ja tu mieszkam. Co tu robisz?
Którego mieszkania szukasz?”.
- To policjantka! - Kłamie. Łże jak z nut.
To ta sama laska!
Chrypka cię dopadła?
Znowu daje sygnał.
- Widzisz? - Słuchaj, ich jest pięciu.
Mają pierdoloną kuszę.
Jakoś nigdy o tym nie wspominałeś.
Myślałem, że to sąsiadka. Serio.
To było wczoraj, zobaczyłem jej zdjęcie.
- Widziałem je. - Jasne, tak.
To się kupy nie trzyma, prawda?
Zapytaj go o nóż.
- Jaki, kurwa, nóż? - Ten z placu…
Ukradł go z szafki!
I pewnie przekazał policji!
Policji… Billy? O czym on mówi?
Mówię, jak było. To kret!
- Pogrzało cię? - Serio.
- To jebany kret! - Skoro tak, to gdzie oni są?
Gdzie ta policja?
Gdybym był kretem, wszyscy bylibyście już zakuci.
A ty pierwszy.
Nie jestem taki jak wy, tak?
Ja nie pajacuję.
Jestem mordercą, zbiegiem.
Jestem, kurwa, Billy Kidem.
A wy co macie na koncie?
Co macie na koncie?
Farbę na ryjach. Tak?
Jesteście, kurwa, żałośni.
Myślałem, że wypowiadamy wojnę!
Miałem was za żołnierzy.
Przestańcie marudzić jak pizdy i weźcie się do roboty! Walczcie!
Widziałem ją.
Zamknij się!
Schowaj się.
Co jest?
Właśnie po to tu przyjechaliśmy.
On ma rację.
Policja siedzi mi na dupie.
Czują krew. Co robimy?
Atakujemy pierwsi.
- Tak. - Tak.
Póki oni jeszcze buty wkładają.
Witamy na imprezie, Marco.
- Dobrze cię widzieć. - Was też.
Dobra, chodź.
Wszystko przygotowane…
Szlag. To Marco, zabójca z pl. Suffolk.
- Sian, kiedy będą? - 20 minut.
- W porządku, Marco? - Tak.
Masz wszystko? Są tam?
Dobra, kto chce coś wysadzić?
Głodny? Została nam dziczyzna.
Potem.
Co on tam ma?
Materiały wybuchowe.
W końcu.
- Kim. - Siódemka.
Marco, zabójca z pl. Suffolk, przyjechał.
I przywiózł cholerną bombę w vanie.
Tak twierdzi. Wygląda na to…
Nie wiem, że wysadzą ją w lesie.
- A wsparcie? - Daleko.
- Pożytek z nich jak z dziurawego wiadra. - A wtyczka?
Jest z nimi. On…
Co?
Nic mu nie grozi, chyba.
To się nagrywa?
Nie, dzwonię z komórki na kartę.
- Co robimy? - Nic.
Nic?
Niech to się samo rozegra.
Zrobią… test.
Szefie?
Pozwól mnie. Ja chcę.
Żebym wiedział jak. Jak już zrobimy to na serio.
- Tak? - Tak. Zrobię, co chcesz.
- Cos? - Co? W porządku.
Dobra, Billy Kidzie. Dobra, działaj.
Pokaż, na co cię stać.
Weź torbę.
Spokojnie.
Dobrze.
- Dobrze. Gotowy? - Tak, gotowy.
Zatrzymujemy ich czy nie?
Mamy to.
Co ty robisz?
Zostajemy, oczy otwarte, dziób zamknięty.
Jasne? To rozsądne posunięcie.
Dobra, chodź.
Dobra, to… odsuńmy się.
To cholerna bomba.
Nie ma minusów.
To nasza wtyczka. A jeśli zginie?
Zostaw wiadomość po sygnale.
Aby ponownie nagrać wiadomość, wciśnij krzyżyk.
Hej, to znowu ja. Gdzie jesteś?
Jestem tuż obok pinezki.
Połóż ją.
Delikatnie, jak szklankę mleka.
Nie słyszę ich.
Nie.
Nie, nie teraz.
Nie.
Szlag… Sian, komunikacja padła.
No dalej, JP. Odbierz.
Dalej.
Ostrożnie.
Walić to.
Co ty wyprawiasz?
To nasza wtyczka.
JP. Kurwa mać.
Podłącz.
O tak.
Gdzie jesteś?
To ten numer.
Oddalasz się.
A kiedy powiem, wciskasz słuchawkę.
Nic więcej.
Billy?
DZWONIĘ…
- Chłopaki! - Billy!
Napisy: Daria Okoniewska