Ten chłopak. Czy może jego też sfabrykowali?
Mogą mnie zamknąć.
Bóg mi świadkiem, że właśnie próbowali. Ale faktem jest, że nikt nie zginął.
Nikt nie zginął! Nikt.
A teraz macie Margo i jej ekipę, którym pomaga ta banda za mną.
Kłamstwem uzasadniają ograniczanie naszych praw.
Czystkę wolności. To prawdziwa zbrodnia.
NIKT NIE ZGINĄŁ
Światło, cień, światło.
Wdech, wydech.
Płyń z falą, daj się ponieść.
Zauważ, jak oddech porusza twoim ciałem.
Wdech. Wydech.
NIEZNANY NUMER
Siema. Włożyłbyś coś na siebie.
Standard życia ci się podniósł.
Masz balkon?
En suite?
Czekoladki na poduszkach też?
Bawi cię to? Rozrywki ci dostarczam?
- Billy. - Pomogłem wam.
Dałem wam nóż. Mieliście o mnie dbać.
- Spokojnie. - Wiesz, jak to jest,
jak ściga cię cały świat?
Nie mieliśmy pojęcia, że to trafi do mediów.
Przysięgam.
- To nie my, słowo. - Macie mnie za nic.
To nieprawda. Niby dlaczego tu jestem?
- Możesz na mnie liczyć. - Nie.
- Jestem tu. - Wyrzucił moje leki.
Bez nich nie śpię. Plecy mnie nakurwiają.
Nie umiem spać, nie umiem... Dostarczcie mi je tutaj.
- Teraz! - Trójka w drodze.
- Wiem, że... - Wchodzi.
...dla was to gra, ale wiesz co?
Skończyłem. Wypisuję się. Róbcie sobie, co chcecie,
bo w dupie mam ten jebany układ!
Billy, tu Dan.
Nic się nie zmieniło. Umowa obowiązuje.
Ten telefon, który trzymasz, strzeż go jak oka w głowie.
Jeśli chcesz pogadać, JP jest do dyspozycji dzień i noc, tak?
Tak, Billy? Powiedz to.
Tak.
Trzymaj się Cosmo, bądź sobą. Skup się na tym. Spraw, by gadał.
Cokolwiek o robiących bomby, fabryce bomb...
Jak mam to robić, skoro utknąłem w tej klitce?
Cierpliwości, Billy. Sam do ciebie przyjdzie.
- Zaraz, ktoś idzie. - To Kieran.
To tylko Kieran ze śniadaniem dla ciebie.
Hamburgerem.
Widzisz? Jesteśmy tu. Dzieli nas kilka sekund.
Jeśli nie będziesz mógł zadzwonić, a poczujesz się zagrożony, daj sygnał.
- Jaki sygnał? - Zaciśnij dłoń w pięść,
przyłóż do ust i kaszlnij trzy razy. Pokaż.
Jeszcze raz.
Zuch chłopak. A teraz znajdź detonatory.
A ty się skup.
On potrzebuje twardej ręki. Rozkazów, a nie współczucia.
Znowu do siebie gadasz?
Billy?
KARTOTEKA POLICYJNA
Wybuchła kłótnia.
Która konkretnie?
Słucham.
Myślę, że ta...
wyprowadzka Jake’a.
I inne sprawy też.
Jak moja praca, o której...
Nie możesz mówić.
Ale nie wgłębiając się w szczegóły...
sporo ludzi na mnie polega.
- Twoja rodzina na tobie polega. - Polegała.
Czas przeszły.
Zaczęliśmy się wzajemnie obwiniać, a przynajmniej ja tak zrobiłem.
No i...
tak, to w pełni moja wina, więc przepraszam.
To zabrzmiało dość wielkodusznie.
Ale tak naprawdę to tak jakbyś...
Upraszczał to, co naprawdę myślisz?
Tak.
Wiesz, to dość ironiczne, że...
to ja upraszczam.
Pościeliliśmy sobie już dawno temu.
Co to znaczy?
Kiedy robi się trudno, nierozmawianie jest lepsze niż kłótnia.
- I... - Dość.
Poczekaj. Ty właśnie tak...
Nie zaprzeczaj. Ty tego chciałaś i teraz ja właśnie tak robię.
Jezu Chryste.
Pomówmy o tym.
Ja mam zacząć?
Mam wrażenie, że przyjęłaś go za pewnik. Jacoba.
I szczerze mówiąc, wyprowadził się, bo porównał nasz dom
z domem ojca i tam czuł się lepiej.
Nie dziwię mu się, a ty?
Promieniujesz chaosem.
Rozsmarowujesz go na pieprzonych ścianach,
a my musimy udawać, że nic się nie dzieje.
Bez przekleństw.
Przepraszam.
Dobrze. Twoja kolej.
To mój syn, kochanie. Nie twój, tylko mój.
Tak.
Ale już nie, prawda?
A rodzina? Jakiś komentarz?
Brak protokołu z autopsji.
WĄTPLIWOŚCI CO DO „ZABÓJSTWA”
Tylko sfabrykowane zdjęcie.
Czy on w ogóle istniał? Ten chłopak. Czy może jego też sfabrykowali?
Mogą mnie zamknąć.
Bóg mi świadkiem, że właśnie próbowali. Ale faktem jest, że nikt nie zginął.
Nikt nie zginął!
...banda marionetek za mną.
- Co jest z tymi ludźmi? - Wiem.
Wszystkie media to podchwyciły: „Może coś jest na rzeczy?”.
- Wiem. - I „Światło, cień, światło”, tak?
Świt żywych trupów.
- Jakbyśmy dali mu... - Dali mu jebany megafon.
Hej, a wy co? Wagary?
Jakieś wieści w sprawie noża?
Vinnie z laboratorium właśnie dzwonił.
No i?
Kicha. Znaczy, to jest narzędzie zbrodni. Krew na nożu, ale...
Ale co?
Brak odcisków.
Noż kurwa mać.
Kilka fragmentów niemożliwych do identyfikacji.
- Czyli nic nie mamy? - Niestety.
Ale jakby nie patrzeć, Mały Tim to z niego nie był, co?
Ten wasz Rohaan.
Miał sporo za uszami.
Miał 15 lat.
Ci szmatogłowi na wiecu?
Siedmiu z nich to ekstremiści z listy obserwacyjnej.
- Dobra. - Ja pierdolę.
- Nie musisz gdzieś iść? - Ja tylko mówię.
Od dwudziestu paru lat wysadzają i zrzucają twoich kumpli z dachów.
Jakich kumpli?
Liberałów, dobrodusznych naiwniaków, ludzi o innej orientacji.
No tak.
Poszedł na ten wiec. Działania mają konsekwencje.
- Tak? - Tak.
Nie zgadniecie, co powiedział mi Larry na Hackney Fields.
Nie zgadnę. Co takiego powiedział ci Larry na Hackney Fields?
Podobno Cosmo Thomson wcale tak bardzo nie przestrzelił.
W jakiej kwestii?
Tego zdjęcia.
„Światło. Cień. Światło”.
Było przerabiane.
„Podobno”.
Ktoś, może z ósmego piętra, nieważne,
wziął to zdjęcie
- i „przerobił”. - Jesteś skrajnym kretynem, wiesz?
On jej, kurwa, umarł na rękach.
Nie rozpłacz się.
Mamusia tu jest.
Kutas.
Po co my w ogóle próbujemy?
No po co?
Szlag.
- Przepraszam. - To nic.
Cholera.
- Musisz... Tym... - Nie.
Dziękuję.
Ivy, dzień dobry.
Jeśli chodzi o dezinformację, mamy bardzo jasne wytyczne.
Nie komentujemy. Nie dyskutujemy. Ale co ty o tym sądzisz?
Szczerze?
Chrzanić wytyczne.
Nie możemy tego ignorować. To się wymknęło spod kontroli.
Co sądzisz o matce chłopaka?
Zaynab?
Spędziłam z nią tylko chwilę. Stylistka paznokci.
- Jest bardzo młoda. - Postępowa? Przystępna?
- W sensie? - Zgodzi się na konferencję prasową?
- Udręka. - O jej ból chodzi.
Konfrontujemy to, ukręcamy kłamstwom łeb.
Ale nie bądźmy naiwni, jeśli sądzisz, że tego nie udźwignie...
Tak się składa,
że właśnie tu jedzie, żeby poznać postępy w sprawie.
Musiałybyśmy taktownie to rozegrać.
Ja mam ją zapytać o tę konferencję?
Proszę.
Miałam się do nich nie zbliżać.
To było wtedy.
Porozmawiasz z nią?
Słuchaj, nie robię z ciebie kozła ofiarnego, jeśli o to...
Nie żebyś...
Jeśli mamy to zrobić,
to chcę wziąć kogoś, kto im to wyjaśni.
Znajomą prawniczkę.
Już z nią współpracowałam.
I mówi po pendżabsku.
Jasne, nie widzę przeszkód.
SZKOŁA PODSTAWOWA IM. ŚW. BEATRYCZE
Dzień dobry.
ZDJĘCIA Z WIECU!!
Proszę pana.
Proszę pana!
Słyszę, nie musisz krzyczeć.
Mary zwymiotowała na Abdula.
Abdul!
Gdzie jesteś?
Chodź, wyczyścimy cię.
Który to miesiąc?
Będzie ze 40. rok.
Stresuje się poza domem.
Wszystko dobrze, abu?
Jak to miałoby wyglądać?
Wcześniej wszystko pani wyjaśnimy.
No i przećwiczymy, tak?
Gdzie usiąść, co mówić.
Herbaty?
Nie trzeba, abu.
To, co wydarzyło się na czuwaniu.
Że niby Rohaan nie zginął.
Dzięki temu moglibyśmy to przerwać.
Ale nie ukrywam, że to ryzykowne.
Padną pytania,
mogą być niegrzeczne lub nachalne.
Na przykład?
Pytania o panią, o Rohaana.
- Na przykład? - Jaką jest pani matką,
- jak go pani wychowała. - To...
- obraźliwe. - Wiem.
To czysta ignorancja.
Wiemy. Ale będą panią osądzać i analizować.
Mam już tego dosyć.
Ostatecznie wszystko zależy od pani.
To pani decyzja.
Ale trudna nie jest.
Jestem jego mamą.
Kto jak nie ja go obroni?
Czyli to on? Kieran?
To on zadźgał Rohaana? To jego nóż.
- Albo on go ukrywał. Dla kogoś innego. - Tak czy owak, mamy problem.
Kieran myśli: „Kto zabrał nóż z mojej szafki?”.
A Billy był tam ostatni.
I siedzi zamknięty w wieżowcu. Więc co robimy?
Trzymamy kurs.
Nie reagujemy?
Tylko cię informuję.
Szlag.
POLICJA CENTRALNEGO LONDYNU
Co z nią?
Nie mogła spać. Zadzwoniła o 3.00 nad ranem.
Co mówiła?
Rohaan wyrzucił część jej ubrań parę dni przed śmiercią.
- Co? - Takie na wyjście na miasto.
Cekinowy top.
To się zdarzyło raz, ale zarzucił jej, że się nie szanuje.
Kto o tym wie?
Nikt.
Nie zradykalizował się.
Był zwykłym zbuntowanym nastolatkiem. Miała 16 lat, gdy go urodziła.
No więc?
Chciałam cię ostrzec.
Wydaje się mocno nerwowa.
Dobrze, pogadam z nią.
Jest jeszcze jedno.
Co?
Tylko nie rób z tego problemu.
O co chodzi?
Wszystko dobrze?
Wie pani, co mi kazali?
„Nie uśmiechaj się”.
Upewniają się tylko, żeby nie została pani źle zrozumiana.
Tak, to też mówili.
Źle zrozumiana?
Jestem taka skołowana.
No tak.
- Co? - Wiem, o co chodzi.
Mam to zdjąć?
- Nie. - Tak.
- Nie... - Wie pani co?
Wychodzę. Nie zrobię tego.
- Zaraz. - Nie dam rady.
Proszę poczekać i mnie posłuchać.
Okej? Będzie dobrze.
Pamiętaj, dla kogo tu jesteś.
Nie dla mnie ani nikogo innego.
Jesteś tu dla niego.
Dla niego.
Co się dzieje?
Wy dwaj. Dogadujecie się?
- Tak, jasne. - No.
Dobrze.
Narzędzie zbrodni, jak wiecie,
nie ściągnęliśmy pełnych odcisków.
Ale po akcji z Kieranem ponownie wysłałem ją do zbadania.
I?
Przeprowadzono badanie DNA i zidentyfikowano częściowy profil
z podstawy uchwytu.
- To on? Kieran? - Nie.
Więc kto?
Marco Rivelli.
Co za Marco Rivelli?
Były żołnierz. Królewscy Fizylierzy.
Znajdź go, Kim. Pogadaj z Sian.
Zidentyfikuj go, śledź. To miejscowy.
- Gdzie i z kim się spotyka. - Jasne.
A ty zbierz informacje.
Praca, kontakty, powiązania.
Cokolwiek, co łączy go z Cosmo lub jego gangiem.
I nie muszę chyba dodawać, że to zostaje między nami.
Naszą trójką i Sian.
Póki nie dowiemy się więcej. To tylko częściowy profil.
Szefie.
DOPASOWANIE DNA: 99,93%
Brzmi świetnie.
Przepraszam, to te kolczyki. Powinnam je zdjąć?
Nie trzeba. Wszystko dobrze.
Dobrze. Gotowa?
Okej. Przygotuj się na flesze.
Tędy. Dziękuję.
OŚWIADCZENIE PRASOWE ZAYNAB HUSSAIN
BĄDŹ SILNA
MATKA ZAMORDOWANEGO NASTOLATKA PRZEMAWIA DO MEDIÓW
Dobrze. Zaynab przeczyta krótkie oświadczenie.
Nazywam się
Zaynab Hussain.
I chcę przedstawić kilka faktów.
Mam syna.
Nazywa się Muhammad Rohaan Hussain.
I 19 dni temu...
- Dobra jest. To jej oddam. - ...został zadźgany w tym mieście.
Dobrze, odpowiemy na pytania.
Tak, Rachel?
Rachel Ashton.
Moje kondolencje. Ale nasuwa się pytanie,
co on robił pośród radykałów? Ekstremistów?
Był tylko dzieckiem, jak każde inne.
Musi go pani brakować.
Tak. Był wyjątkowy.
To zawsze nasz Ro robił nam psikusy, rozśmieszając wszystkich.
Moja mama już odeszła, ale mawiała...
że on potrafi skraść serce.
Bardzo dobra. Przejdę na islam, walić to.
Christine Taylor.
W internecie krąży mem: „Nikt nie zginął”.
Tak, wiem o nim.
Wielu internautów sugeruje,
że Rohaan to zmyślona postać.
Na miłość boską.
- Co im pani powie? - Nie musisz odpowiadać.
Co im powiem?
Powiem: „Ziomek,
od tego internetu mózg ci wypaliło”.
Ja pieprzę. Pozwolisz jej na to, Cosmo?
Prawdziwe.
Wszystko.
- Co ona tak gmera przy uchu? - Kiedy?
Wcześniej.
O, tu.
Jeszcze raz.
Patrz.
Jebana szmata. Chodź, Andy.
Co mam zrobić?
Odkopać go gołymi rękami?
Nie zmyśliłam go.
Dlaczego miałabym to zrobić?
Przygotuj sprzęt.
Już.
Co mam powiedzieć, by powstrzymać te kłamstwa,
że on nigdy nie istniał?
Istniał.
Był moim synem.
Bardzo dziękujemy. To wszystko. Koniec pytań.
Masz nagranie?
Tak. Jesteś na żywo.
Czyste telewizyjne fellatio.
„Musi go pani brakować”.
Nie potrafi się powstrzymać.
„Dobrze wypadłam?”
Macie dowód, korporacyjne pierdolenie zaprojektowane tak,
żeby w waszych konsumenckich móżdżkach nie pojawiła się żadna niezależna myśl.
Ten guzek tam? To słuchawka.
Spływają przez nią instrukcje od tych na górze.
Po co ten cały teatrzyk?
Dlaczego ten reżim tak uparcie próbuje wmówić nam –
rodzimym mieszkańcom tej niegdyś wspaniałej wyspy –
że mamy się, do cholery, czuć winni?
Że aż karmią nas tą rozmemłaną ściemą,
serwowaną przez aktorów z doczepionymi cyckami.
Nikt nie zginął!
Nikt nie zginął.
105 TYŚ. WYŚWIETLEŃ
Nikt nie zginął.
Zalało media społecznościowe. Trafiło nawet na główne strony gazet.
- Jak do tego doszło? - Nie wiem, Sonya.
Co powinnam zrobić?
Zadzwonić do Zaynab?
Nie wiem.
Dobra, muszę kończyć.
Mogłam to powstrzymać. Powinnam była zareagować.
Nie wiesz tego ode mnie, ale są dobre wieści.
To prawda?
- O czym? - O krwi na nożu?
Mamy podejrzanego?
Zatrzymamy go, tak?
Jeśli go podejrzewamy, musimy poinformować górę.
- Nie ma dość dowodów. - Zwlekając...
- To tylko częściowy profil, za mało. - ...utrudniamy pracę techników.
- Poza tym to niewłaściwy ruch. - Co pan robi?
Jeśli zatrzymamy go pod zarzutem zabójstwa,
Cosmo z ekipą się ukryją. Wrócimy do punktu wyjścia.
Przepraszam, a co niby łączy tego Rivelliego z Cosmo?
- Nie są powiązani. - Nóż to powiązanie.
Nóż był w szafce Kierana.
Słuchaj, na wszystko jest czas i miejsce.
Najpierw zamkniemy temat detonatorów,
a potem pójdziemy... Ty pójdziesz i zatrzymasz Rivelliego. Masz moje słowo.
Pańskie słowo?
Tymczasem te kłamstwa się roznoszą, a te cholerne, ohydne trolle...
Posłuchaj mnie. To, co robimy tutaj, dzieje się w realnym świecie.
Prawdziwe bomby rozrywają prawdziwe ciała.
Ten cały świat cieni tam... Coś ty myślała?
Że od razu ruszymy zatrzymać go za zabójstwo twojego chłopaka?
- Nie mojego. - Postawimy mu zarzuty?
Wbijemy jego głowę na pal? Myślisz, że te klauny się poddadzą?
- Nie. - Nie.
Prawda to przestarzała waluta, której oni nie rozpoznają.
Dajesz im fakty i co robią?
Tak je zalewają szambem,
że nikt już nie wie, gdzie jest góra, a gdzie dół.
Nie, przepraszam, ale to pieprzenie.
- Przykro mi. - Możemy ochronić wtyczkę.
Powiemy, że to nie on dostarczył dowody. Powiemy, że to z badań krwi. Od świadka.
- Zbyt ryzykowne. - Mieliśmy umowę!
Umowę?
Nie widziałaś tabliczki przed drzwiami?
To wywiad. Prewencja.
Gasimy pożary, zanim wybuchną.
Chłopak nie żyje. Nie wróci.
Przykro mi. Takie życie,
ale nie zaprzepaszczę Samphire, żeby zrobić ci przyjemność!
A jeśli nie ma bomb?
I stracimy Rivelliego, bo odmówił pan działania?
Kobieta miała na sobie chustę. Co miałaś zrobić? Zedrzeć ją?
Pójdziemy gdzieś?
Widziałam.
Myślisz, że patrzyła?
- To zdjęcie. - Nie wyrastasz z bycia ministrantem.
Poleciała do Rejkiawiku na trzy miesiące.
Na jakąś wymianę.
Nie wiem. Mamy trudny okres.
Brzmi znajomo.
Ale twój wydaje się spoko.
Mój?
Tak, Leo?
Znalazłem go w necie.
- Pali zioło i stalkuje. - No weź. Atrakcyjny.
Tak, potrafi być. Póki nie zamęcza mnie swoim bełkotem.
Bełkotem?
Tak. Bla, przeniesienie, bla, problemy, bla, parasocjalność.
Gaduła.
- Tak. - No, ja też gadam.
Poszliśmy do łóżka, nie wymieniając słowa.
Z Leo przez dwie godziny rozmawialibyśmy o celowości odbywania stosunków.
Mówi,
że najszczęśliwsza jestem rozczarowana.
Jesteś idealna.
Mówi, że mam paranoję.
Tak?
Co?
Może masz powody.
Co masz na myśli?
Kojarzysz to zdjęcie?
Plac Suffolk? „Światło, cień, światło”? A gdybym ci powiedział, że jest fałszywe?
To tylko pieprzenie Kima.
Tylko pieprzenie?
Pamiętasz tego gościa,
tego faceta z... Miał dziecko na ramionach.
Tak. No i?
Ósme piętro chciało zdjęcia dla prasy.
Chcieli przejąć kontrolę nad narracją.
PR rzucił na nie okiem, czas gonił, a oni je odrzucili.
Odrzucili je. „Co z nim nie tak?”, pyta ósme piętro. No i...
Wiesz, chodzi o wytyczne.
Nie mogą opublikować zdjęcia z dzieckiem.
Zamażesz twarz, prosisz się o kłopoty.
Więc co zrobili?
Podmienili go.
Wycięli ojca z dzieckiem i zastąpili tym gościem.
Czyli Cosmo miał rację?
Ja pierdolę. Myśmy to zrobili.
Zaraz, skąd ty to wiesz?
- Kto ci powiedział? - A jak myślisz?
Szefie.
Czemu nie śledzisz Marco Rivelliego?
Śledziłem. Śledzę.
Byłem w jego mieszkaniu. Auto jest, jego nie ma.
Ale widzisz, wyszukałem blachy.
Godzinę temu wychodził z supermarketu,
więc pojechałem tam to potwierdzić.
- Okej. - Patrz.
KOSTKI LODU
- Marco. - Tak. Spójrz, co kupił.
Czy ja się nie mylę?
Nadtlenek wodoru, nitrogliceryna, reakcja chemiczna. Co robisz?
Zasypujesz lodem.
Znaleźliśmy konstruktora.
Mieszka niedaleko.
Saperzy przeprowadzają kontrolę.
- Nie mów, że go nie ma. - Nie ma. Ciemno, ani śladu.
Saperzy wszystko sprawdzili, można wejść.
Dobrze.
Wyszedł w pośpiechu.
Kim.
To on. Ale gdzie on jest?
I gdzie ma fabrykę?
Znajdźcie go.
Heja.
Cześć.
Zaszalałem trochę w Salvino’s.
Tak?
Mieliśmy oszczędzać.
Tak, ale...
Dzwoniłem.
Wiem.
Pomyślałem: „Walić to.
Nie czas na półśrodki, gdy przyrządzasz Dona Corleone przeprosinowych kolacji”.
Tak.
Tak...
Byłem okropny.
Przepraszam.
Nie chcę cię stracić.
Co?
Muszę się umyć.
Jasne...
Pośpiesz się, bo zaraz będę flambirował.
Żartuję.
A może nie?
Cerys?
Ja pierdolę, jak ty wyglądasz.
Cosmo czeka w aucie.
Ubierz się.
Przejedziemy się.
Szefie, Cosmo jedzie gdzieś z Billym.
Dobre wieści, wziął telefon.
Masz zdalny dostęp? Chcę ich słyszeć.
Przełączam.
Nie ma korków.
- Jakieś 10-15 minut. - Cholera.
Zabrał Billy’ego?
A jak cię ze mną zobaczą?
No wiem. Jest dreszczyk, nie?
Co widzisz?
Birgham Road.
Serwis telefonów.
Menele. Paskudne żarcie na wynos.
Nie, stary.
Patrzysz na inwazję.
Prawie nie ma białych.
Kebabownie. Pakolskie knajpy. Wezwanie do modlitwy po arabsku.
I ta banda, wszyscy z brodami i pieprzonymi espresso.
Mają wyrąbane.
Lubią być wypaczani przez inne kultury.
My, tubylcy, zapomnieliśmy, że to kiedyś był potężny kraj.
Sto lat temu facet w twoim wieku rządziłby krajem wielkości Walii.
A teraz podkuliliśmy ogon: „Proszę bardzo, częstujcie się”.
„Weźcie nasze kobiety”.
Szkolenia z różnorodności. Nieuświadomione uprzedzenia.
Już nawet nie wiemy, jak żyć.
Przykre, ale to...
Pozostał śmiech.
Śmiej się, płacz, ale coś z tym zrób.
Nigel, zatrzymaj się po lewej.
Możemy go zgarnąć?
Ukrywanie zbiega?
Nie.
Czekamy.
Nie bez powodu podjął takie ryzyko.
Zatrzymasz się na rogu?
Tutaj.
Opuść szybę.
- A oni? - Nie przejmuj się.
Tam niedaleko dorastałem.
Wtedy można było na sobie polegać. Nikt nie zamykał drzwi na klucz.
Wiesz czemu?
Mili sąsiedzi.
Nie, Billy.
Bo byliśmy Anglikami.
Piątka, mieszkał pod piątką.
- Kto? - Leonard.
Len. Pierdzielona legenda.
W niedziele pozwalał mi myć swój samochód.
Straszny złom, ale on go odpicował, wiesz?
Podobają ci się? Trochę retro, ale fajne, co nie?
No?
Len mi je dał.
Nadawaliśmy...
na tej samej fali.
Przymierz.
A jak je pognę?
Zakładaj.
No proszę.
- No. - Pasują ci.
Nadal widzę,
jak odchodził tamtego dnia.
Ubrany w swoją elegancką kurtkę zapiętą pod samą szyję.
Spojrzał na mnie, gdy obserwowałem go z okna, i...
Pomachał, jakby...
wiedział, że już nie wróci.
Czemu? Co się stało?
Ogień było widać z Katedry Świętego Pawła.
Bomby z gwoździami.
Len. Wszystkie trzy.
Brick Lane. Rzeźnicy halal. I jakiś pub dla ciot w Shoreditch.
Na szczęście gejątka nie wróciły.
Wiesz, przypominasz mi go.
Tak?
Tak.
Wiesz, on wziął sprawy w swoje ręce.
Coś czuję, że ty też tak zrobisz.
Oddaj je.
Złodziej.
No dobra, Nige. Pokażmy mu najlepsze.
Ruszyli.
Co teraz, szefie?
Co robimy?
Obserwujemy ich.
Uwaga na stopień.
Detonatory.
Mamy ich siedem.
Wypadły z tira.
Nie zdążą się, kurwa, zorientować.
Co sądzisz, Billy?
Zrobię to.
Cokolwiek chcesz, zrobię to.
Wszystkie jednostki za tą łodzią.
Płynie na wschód w stronę Barking i Tilbury.
Możliwe ładunki wybuchowe na pokładzie. Zachować szczególną ostrożność.
JAK BYŁO NAPRAWDĘ
KONIEC Z TERRORYZMEM PAŃSTWA
Billy.
Napisy: Daria Okoniewska