Ostatnio usłyszałem taki klasyczny tekst.
Gość zapytał: „Słyszałeś, że Paul McCartney nie żyje?”.
Ja na to: „Co? Nie. Kiedy?”.
A on mówi: „Och,
trasa po USA, Cow Palace, 31 sierpnia 1965 roku. No.
CIA go zamordowało”. Powaga. „Rząd to wyciszył i znaleźli dublera”.
To mu mówię: „Nie. Grubymi nićmi szyte, stary,
bo jeśli to prawda, to kto napisał »Let It Be«?
J. Edgar Hoover? Noż, kurwa, wątpię.
Może to pianie Wingsów”.
Ale to pokazuje, prawda, że warto trzymać się faktów.
Nic ci nie jest? Żyjesz? JP, żyjesz?
- Czy on… - Nie ruszaj się.
JP, żyjesz? Nic ci nie jest? Co?
Pośliznąłem się.
Wpadł. Wyciągnąłem go.
Zamknij się, rozumiesz? Zamknij się.
Jesteś cały. Nic ci nie jest.
Dobra, drugie. Okej.
Dobra, ostatnie. Ile widzisz palców?
Nic mu nie jest! Koniec paniki. Głowa cała.
Wróć jak najszybciej.
- June. - Proszę pana.
- Wiesz już? - Tak, Kim dzwonił.
- Wezwał tu. - Dobrze.
- Żaden problem. - Kim, zbierajcie się.
Śladu ma po was nie być.
Jasne.
A co ze służbą więzienną? Zadzwonić? Powiedzieć, że go mamy?
Dzwoniłeś, żeby go odebrali?
Tak, załatwione.
Dobrze. Zmywajcie się.
- Dobra. - Ruchy.
- Zrób coś dla nas, June. - Tak?
Zawieziesz naszego zdolniachę do szpitala?
Niech go przebadają.
- Nie czekamy na karetkę? - Nie.
Lepiej zawieźć go samemu. Poproś o doktora Chakravarthiego.
- Chakravarthi? - Tak. Na zastępstwie, ale solidny.
A co z nim?
- Zbiegiem? - Tak, chce pan…
- z nim porozmawiać? - Tak.
Usiądę z nim i porozmawiam, czekając na ekipę z więzienia.
Zadzwoń, jak skończycie, dobrze?
Chciałem ci tylko zdać relację.
Dzięki.
Chodź, jedziesz ze mną.
- Jedźmy na William Street. - Jasne. Wsiada pan?
Nie.
Siądź z przodu.
Witaj, Billy.
KARTOTEKA POLICYJNA
Nie zasypiaj mi tu.
Mogę włączyć muzykę albo coś.
Nie.
Ale ty możesz zaśpiewać.
Jasne.
Stoję w kącie Patrzę, jak ją całujesz
- Wolisz spacer? To śpiewaj dalej. - No weź.
Jestem tuż obok Czemu mnie nie dostrzegasz?
Tańczę dalej…
- Sama. - Hej! Witamy na stacji impreza.
Da się jakoś wyłączyć tego flirciarskiego kokieciarza?
Aj, pojechałaś. A myślałem, że mam dobrą passę.
Wiesz, że wpadłem?
Tak. Nic się nie stało.
Było bardzo ślisko.
Ślisko? Serio? Rany. Dzięki, mamo.
- No co? - Najpierw sobota, a teraz to.
Nie udawaj, że nie masz trochę…
Trochę czego?
- Plac Suffolk. - Plac Suffolk? Czyli?
Co, nie pamiętasz?
Byłem na Nailsworth Street.
Ściągnęli mnie. Dodatkowe siły w terenie.
- Kojarzyłam twój głos. - To byłem ja.
W środku jebanego armagedonu. „Pilnie potrzebne wsparcie”.
To byłeś ty? To ty ostrzegałeś?
Tak, w chuj za późno, kiedy oni byli już w połowie ulicy.
JP…
Jebać to. Za długo czekałem. Spieprzyłem.
Pośliznąłem się, co? Jak dzisiaj.
Dzieciak nie żyje przeze mnie.
I muszę z tym żyć.
To nie była twoja wina.
Wystarczyło ostrzec, tak?
Tylko ostrzec. Czemu tego nie zrobiłem?
Wiesz co?
Wolałam, kiedy śpiewałeś.
Co? Co znowu?
Jedziemy.
- Dokąd? - Jak myślisz?
Do więzienia.
- Zaraz… - Co my tu mamy?
Zostało ci sześć lat wyroku,
plus, pierwsze z brzegu, matka tej biedaczki.
- Włamanie. - Nic jej, kurwa, nie zrobiłem.
- Zakłócanie porządku na placu. - Nie!
Napaść na funkcjonariusza.
- Nieprawda! - Słowo przeciwko słowu.
To twoje życie, tak?
Ja ci tylko mówię, że zanim wyjdziesz, będziesz siwiuteńki jak ja.
- Cześć, skarbie. - Hej. To ja.
Cześć.
Słuchaj, Zac dzwonił.
Mogą zabrać Jacoba w następny wtorek?
Bo Leah ma te cyrkowe wygibasy i bardzo jej zależy na obecności Jacoba…
Tak, jeśli on tego chce.
Nie rozmawialiśmy już o tym?
Tak?
Może. Po prostu… Posłuchaj, wiesz…
Wiesz już, o której wrócisz?
Nie, jeszcze nie.
Nie jestem pewna.
- Widzimy się później. - Okej, do zobaczenia.
Nie powiedziałeś jej.
Jake, to nie jest rozmowa na…
Powiemy jej później.
To był Leo, mój partner.
Nienawidzę tego słowa.
No, ja też.
Dzwoni z telefonu mojego syna,
bo wie, że wtedy zawsze odbiorę.
- Podstępniak. - Wiem.
I kto tu teraz flirtuje?
Pomarzyć możesz.
Muszę wracać do domu. Wyjaśnić, że mnie do was przydzielili.
- To problem? - Możliwe.
Pracowałam już z twoim szefem.
Mówił?
Nie.
- Ale chodzą słuchy. - Tak? Jakie?
Że robiłaś mu pod górkę, ale ostatecznie dobrze się skończyło.
Coś w tym stylu.
- John-Paul Brownlee? - Tak.
No dobrze. Pokaż, co potrafisz.
Chciałbyś.
Żebyś wiedziała.
- Halo? - Wszystko z nim dobrze?
Przerażająco normalnie, jak zakładam.
Dobrze. Słuchaj, potrzebuję cię.
Wyślę ci adres. Jak szybko dotrzesz?
Co się dzieje? Gdzie służby więzienne?
- W drodze. - Pytał go pan?
O Plac Suffolk? Atak nożem? Jasne.
- No i? - Parę nazwisk,
sprawdzimy je. Żadnych rewelacji, ale jest sprawa.
Ukrywał się z gangiem
i puścił parę.
Napomknął o czymś innym.
- Co ma pan na myśli? - Potrzebuję świadka.
- Jasne. - Dobrze.
Billy. Inspektorka Lenker.
No dobrze. Zaczynamy.
Tak jak mówiłeś.
Opowiedz mi o Placu Suffolk.
Widziałam cię tam.
Nie miałem wyboru, tak? Musiałem tam pójść.
„Wyświadczyć im przysługę”, mówili. Taki…
- Test? - Tak.
Miałeś przy sobie nóż?
Jasne, że nie.
- Mówili, że to zgrywa. - Zgrywa?
Miał być oklep, tak?
- Nauczka dla szmatogłowych. - Kto go zabił?
- Nie wiem. - Kto zabił chłopaka?
Nie wiem.
Jeszcze nie.
Powtórz wszystko to, co mówiłeś mnie.
Dobra.
- Jeden z typów mówił… - Kto?
Nie wiem. Nie znam nazwisk, ale się…
- przechwalał. - Co mówił?
Mówił coś o…
siedmiu podpałkach dla Lanarkshire.
Siedmiu podpałkach?
Co to jest? Co to znaczy?
Daj nam chwilę.
Co?
Jak stoimy z kryjówką? Mieszkanie, pokój, szopa. Cokolwiek.
Załatw to jak najszybciej. Dobra. Cześć.
Co to ma być? Co się dzieje?
Między innymi tropię broń.
Monitoruję broń palną, ładunki wybuchowe itepe, itede lub części, które zgubiono,
- zaginęły lub mogły zostać… - Skradzione.
Końca nie widać.
Ale cofnijmy się do maja zeszłego roku. Ile to? Dziesięć miesięcy temu?
Tir jadący z portu w Harwich zostaje zepchnięty z drogi przez uzbrojony gang.
Skradziono ładunek, m.in. siedem detonatorów wojskowych,
które zamówił kamieniołom z jakiejś nieoświeconej części Szkocji.
Siedem podpałek.
Tak. Detonatory, części zapasowe, wielkie mi halo. Ale mamy…
pewną obawę.
Cosmo Thompson.
To jego gang ukrywał Billy’ego.
Naprawdę nazywa się Gavin Woznyiak.
Obserwujemy go.
Dlaczego? Co takiego zrobił?
Kiedyś przemycał broń palną dla skrajnej prawicy.
Tak głosiła plotka. To i, no wiesz, standardowa śpiewka.
Ma program internetowy, którego nikt nie ogląda.
Mieliśmy go za narcyza, paplę, ale on jest kimś więcej.
No wiesz, on jest… Są tam pieniądze.
Rodzinny biznes. Już padł, ale on jest ambitny.
Siedem detonatorów,
siedem zapalników.
A potem co?
Zatrzyma, sprzeda czy użyje?
Więc sprawa jest pilna, w toku, a my jesteśmy w lesie.
Nie mamy nic. Aż do teraz. Dzisiaj.
Nie będzie lepszej okazji na dorwanie Cosmo.
Chce pan wypuścić Billy’ego?
Tak.
Jako naszą wtyczkę.
Co oni planują? Gdzie mają siedzibę?
Ale nie możemy zwlekać.
- Jezu. - Jezu, to genialne, czy…
Pan tak może?
Ja tylko wykorzystuję okazję. Jak ci się nie podoba, to trudno.
Ale może nam się przyda, będąc w jaskini lwa.
Może ustali tożsamość twojego fiaska na pl. Suffolk.
Dwie pieczenie.
Myśli pan, że się zgodzi?
Mogę z nim porozmawiać.
Uciekł z więzienia, więc zmotywowany jest.
Tak.
Zwiadowca?
Może. Będą go szukać, z pewnością.
Jeśli Cosmo zwęszy, że Billy z nami gada,
ta operacja się skończy, zanim się zacznie.
Dobrze, super.
Wyślij mi adres. Dzięki.
Dobra, spadajmy stąd.
Wszystko gra?
Tak.
Okej. Idę do vana, ty jedź za nami.
Tak jest.
Wysłałem ci adres kryjówki. Ruszamy.
- Gdzie jest Billy Boy? - Na Mare Street.
Niedawno był nad kanałem.
Kanałem? Koleś jest zbiegiem.
Co on robi nad kanałem?
- Cosmo wie? - Nie, wysłałem Kierana na rowerze.
JEDŹ ZA BILLYM. NAMIERZAJ JEGO TELEFON
Właśnie go szuka.
Znajdź go, jasne?
Mówię ci.
Coś tu, kurwa, nie gra.
Czego chcesz?
Tych detonatorów.
Siedmiu podpałek dla Lanarkshire.
Ale teraz albo nigdy.
Działamy szybko albo wcale.
Wiesz, że będziemy cię ochraniać.
- Będziesz bezpieczny. - Pieprzenie.
Załatwmy to porządnie. Chcę to na piśmie.
Na piśmie? Co ty myślisz?
- Że konto w banku otwierasz? - Jeb się.
Nie jesteś w pozycji do negocjacji, tak?
Masz ostatnią szansę, żeby zrobić coś ze swoim życiem.
Więc jak?
Tak czy nie?
- Cześć, Leo. - Mamo?
Cześć, skarbie. Co tam?
Jacob, co jest?
Jacob?
- Chcę przenieść Rashforda do taty. - Rashforda?
Dobrze, ale to chomik, skarbie. Musi mieć stały dostęp do jedzenia i wody.
No wiem, więc…
To kto się nim zajmie?
Ja.
Ty? Ale…
Chcę zamieszkać z tatą.
Tylko na trochę, okej?
- Dlaczego? - Nie wiem.
- Przeze mnie? - Nie…
- Powiedziałam coś albo zrobiłam… - Nie, nie o to chodzi.
- Chodzi o pracę? Bo zawsze mogę… - Nie!
Więc co? Przez Lea?
Nie, nie przez Lea! Po prostu…
Nie wiem, u nich się więcej dzieje.
Chcę pobyć z siostrami.
A Morowa uczy mnie gotować ryż.
Tak?
Czyli wyprowadzasz się, żeby nauczyć się gotować ryż?
Nie, nie żeby gotować ryż, mamo.
Przepraszam.
Posłuchaj, Jake…
Jeśli tego właśnie chcesz, ja…
W porządku. Zawsze powtarzaliśmy z tatą…
Po prostu mam wrażenie, że tego nie przemyślałeś,
w ogóle.
Mamo…
Poczekaj, aż wrócę do domu.
- Mamo? - Wtedy możemy…
Mamo.
Dzisiaj mnie odbiorą.
Dzisiaj?
Tak, po próbie chóru Hazel.
To nie fair, Jake.
Możesz chociaż poczekać, aż wrócę do domu?
Jacob.
Będę za jakąś godzinę.
Góra.
Jacob.
Wiesz, że jesteś dla mnie najważniejszy.
Na całym świecie. Wiesz o tym, tak?
Słuchaj, muszę kończyć. Zadzwonię później, okej?
- Napisali. Ósme piętro. - Okej.
- Gdzie winda? - Tam.
Dobra. Zabierz go do windy.
Cichaczem, mają zwiadowców.
No i?
Jak poszło?
- Działamy. - Za jaką cenę?
Chce mieć czyste konto.
Czyste? Za dzisiaj? Za ucieczkę?
Chce wrócić do domu.
Domu czyli… Co to znaczy?
- Wyrok za zabójstwo. - Zabójstwo córki Ashley?
- Tak. - Nie ma mowy, zostało mu sześć lat.
- Wiem. - Nie można odpuścić mu zabójstwa.
Wystarczy, że pogadamy z radą ds. warunków.
Obiecał mu to pan?
Jeśli się spisze. Robi za prowizję.
Tak się umówiliśmy, więc…
Chodźmy schodami. Sprawdzimy teren.
To są jakieś jaja?
Ładne mieszkanie.
Zabierz go tutaj.
Nie może pan tego zrobić.
Nie mówisz szczerze.
Powiedziałaś to dla zasady.
Przepraszam.
Kim.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Do widzenia.
- June. - Przepraszam, że dzwonię.
Jak sytuacja pod blokiem?
Nic ciekawego.
Kilka minut temu był tu dostawca, ale chyba tylko przejeżdżał.
Miej oczy dookoła głowy.
I wyślij kogoś do szpitala.
Mam robotę dla JP. Niech przyjeżdża jak najszybciej.
Szefie, a co z Billym?
Kim.
Wszystko w porządku?
Wszystko dobrze, tak.
Ona wie?
Powiesz jej?
Dzwoń, jak coś cię zaniepokoi.
Tak?
Wicekomendantka chce z panem pomówić.
Pomówić? O czym znowu?
To chyba coś pilnego.
W porządku.
Przygotuj wszystko.
- Służymy jej wysokości. - Tak jest.
Ja do niej zadzwoniłam. Nie ma pan nic przeciwko?
No cóż…
Oszczędziłaś mi fatygi. Właśnie miałem ją informować.
Mamy drugie mieszkanie niżej.
6. PIĘTRO
- Przygotuję sprzęt. - Dobrze.
- Daj mi tablet. - Dobrze.
Herbaty?
Czarna.
Z mlekiem i cukrem.
Kim?
- Dostawca wrócił. - Ten sam? Przed blokiem?
Jesteś pewien?
Tak. Kask, buty. Na to wygląda.
- Co robi? - On…
Na pewno nie dowozi pizzy.
Dobra, mamy problem.
To jeden z chłopców Cosmo.
Jak nas znaleźli? Namierzają nas?
Nie, przeszukaliśmy Billy’ego.
A jego telefon?
Jen.
Jen!
Tak?
Telefon odebrany Billy’emu.
Wyłączyłaś go?
Tak, chyba tak.
Chyba? Jen?
Proszę poczekać.
Szlag.
Dobra.
Wysyła esemesa.
Jest włączony.
NIEZNANY NUMER
Przyszedł esemes.
O treści?
„Gdzie jesteś?
Które mieszkanie?”
Jest ich więcej.
NADAJNIK ZNAJDUJE SIĘ W PROMIENIU 50 M
Wyłącz go, Jen.
Tak.
- Wyłącz go. - Już wyłączam.
BRAK SYGNAŁU
- Mówiłem mu, telefon włączony. - Wiem!
To czemu go wyłączył?
- Ponoć psy tam były. - Psy? Gdzie?
Nad kanałem.
Kieran ma tam wejść
i pukać do każdego jebanego mieszkania, póki się nie dowie, co jest grane.
- Zrozumiano? - Tak.
Wicekomendantka już czeka.
Dobrze.
Chcesz dołączyć do rozmów na szczycie?
Jasne.
Twój wybór.
Potrzebuje pan mojej pomocy.
To ma sens,
bo Ivy będzie chciała potwierdzenia, a ty tam byłaś i słyszałaś, co mówił.
Bo pan tego dopilnował.
- June… - Zaplanował to pan.
To miało sens, żeby mieć świadka, a ty w dodatku jesteś z zewnątrz.
- Z zewnątrz? - Tak.
Może mogłabyś mi pomóc?
Jak mówiłem, nikt cię nie zmusza.
- Ale wiesz, co powiem? - Co?
Sprawdzałaś rejestry dotyczące tego zabójstwa?
- Nie. - No cóż,
nie ujmując Mike’owi i jego ludziom.
Kupa czasu zmarnowana na nic niewiedzących gapiów.
Brak świadków, brak narzędzia zbrodni. Grają na umorzenie śledztwa.
- Tak? - Tak.
Jeśli chcesz złapać sprawcę, to został ci Billy.
- To jedyny punkt zaczepienia. - Okej.
Szefie.
Na nic nie naciskam.
Ale tu masz wszystko.
W rejestrach.
Oto jestem, gotów czy nie.
Dan.
Szefowo.
Mamy skazanego mordercę,
który uciekł z więzienia.
Pojawił się na Placu Suffolk.
A ty chcesz zaryzykować i zrobić z niego wtyczkę? Zgadza się?
- Tak. - Dobrze.
To nie zajmie długo. Słucham.
- Siedem zapalników dla Lanarkshire. - Detonatory zniknęły.
Skradziono je przy użyciu broni.
Znam kontekst. I co planujesz?
Billy mówi, że Cosmo je ma.
Potencjalnie może nam pomóc
powstrzymać możliwy atak terrorystyczny i ocalić życie ludzkie.
Może, potencjalnie, możliwy. Pozwól, że ci przerwę.
To brzmi jak czcza gadka.
- Czcza gadka? - Tak.
Ploteczki.
Coś, co podsłuchał, stojąc w kolejce po obiad w więzieniu.
To nie są plotki.
On już nie stoi w kolejkach po obiad, prawda?
Ma powiązania z możliwymi terrorystami.
Kurwa mać.
POLICJA CENTRALNEGO LONDYNU ZDARZENIE NA PLACU SUFFOLK
POUFNE
June, jak sytuacja?
OŚWIADCZENIE ŚWIADKA #2
WSZYSTKO DZIAŁO SIĘ TAK SZYBKO
OŚWIADCZENIE ŚWIADKA #1
NADAL NIE POTRAFIĘ SOBIE PRZYPOMNIEĆ NIKOGO KONKRETNEGO
NIE ZNALEZIONO BRONI
To uciekinier i skazany morderca.
Jeśli mogę,
okoliczności zbrodni, którą popełnił, były…
szczególne.
Szczególne? W jakim sensie?
Miał 17 lat, tak? Ledwo sznurówki potrafił wiązać.
Jasne, czyli nie morderca. Kociak.
Nie. Zabił ją, owszem.
Ale byli dziećmi, o które dbała opieka społeczna.
Ona ma 16 lat, on jest niewiele starszy.
Podobała mu się. On jej nie.
Mieli jakąś imprezę, bal szkolny czy coś, nie wiem.
I podał jej ketaminę.
Narkotyki były trefne.
Billy o tym wiedział.
Wiedział i się tym chełpił, a ona zmarła w wyniku zatrucia.
Bóg wie, co on sobie myślał.
Sędzia nie miał wątpliwości.
Tak. Ale ani wcześniej, ani później nie wykazał skłonności do przemocy.
A rodzina ofiary?
Nie ma rodziny.
No, tylko matka.
I przyjmie ze zrozumieniem układanie się z mordercą córki?
Matka to smutny przypadek.
Dobrze ją znają na psychiatrii u św. Tomka.
Odbierz.
Wszystko dobrze?
Ja pierdolę.
Szlag…
Tak, Kim zapomniał kluczy.
Przez większą część roku gonimy własny ogon.
- I tak, jest pewne ryzyko. - Ryzyko?
Tak.
Ale będziemy ostrożni.
Możemy założyć ręce i odesłać Billy’ego za kraty,
ale on jest wewnątrz.
Cieszy się zaufaniem naszego celu, Cosmo Thompsona,
który jest na liście obserwacyjnej. Jest w systemie i nie ma od tego ucieczki.
Powiedzmy, że za kilka miesięcy, tygodni lub dni…
Boże broń przed masową tragedią, tutaj, na naszej własnej ziemi.
Kurz opada, komisja prowadzi kolejne polowanie na czarownice.
„Kto co i kiedy wiedział?” Co pani powie? Że wiedziała?
Że informowano, dostała pani cynk?
Mogła pani to powstrzymać, ale nic nie zrobiła?
Udanych akcji nikt nie pamięta.
Wiemy o tym.
To te nieudane.
One są naszą spuścizną.
Zasięgnijmy drugiej opinii, dobrze?
- Jesteś proszona. - Co?
Obok.
- Kto przyszedł, synu? - Dostawa?
Pomyłka.
June?
Proszę pani.
Co sądzisz o zaangażowaniu Billy’ego Fieldinga?
Ja?
Jeśli to ma znaczenie…
korzyści przewyższają ryzyko.
Jesteś pewna?
Tak.
Mike i jego zespół nic nie mają. Widziałam rejestry, a…
Billy Fielding tam był.
Widziałam go.
Był po drugiej stronie placu, więc to nie on zabił.
Ale jest powiązany.
To kluczowy świadek.
Nasz jedyny świadek.
Szkoda zmarnować taką okazję.
Nie zagraża ludności?
Twoim zdaniem? Dan?
W twojej opinii.
Nie, nie zagraża. Ma pani moje słowo.
Twoje słowo.
Pięć minut. Dam wam znać.
Nie wyrzucaj sobie, że postąpiłaś słusznie.
Zrobimy to,
a ty dorwiesz zabójcę.
Szefie, ten dostawca.
Jest w budynku.
Okej, June. Zajrzysz do Billy’ego?
- Bierzmy się do dzieła. - Dobrze.
Tak?
Macie pozwolenie. Ale współpracujecie z Kontrterroryzmem.
- Gdzie jest? - Zbliża się.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Działamy. Zamykamy mieszkanie. Nikt z nim nie gada.
- Na cztery spusty. - Okej.
Słyszałam jakieś hałasy na klatce.
- Tak? - Tak. Jacyś ludzie wchodzili na górę.
- Dzięki. - Okej.
Hej.
- Jesteś cały? - Przeżyję.
To zdałem śpiewająco.
A ty?
Powiem ci coś…
Co?
Dwie minuty z tym facetem i czuję się cała oślizgła.
- Jesteś zdrowy? - Tak.
- Na pewno? - Tak.
Dobrze. Mamy decyzję ósmego piętra.
Kciuki w górze, możemy działać.
- Mogę cię prosić? - Tak.
Będziesz jego kontaktem.
Póki działa pod przykrywką, kontaktuje się z tobą.
Ze mną? Dlaczego?
Bo uratował ci życie.
Więc coś was łączy.
- Dobrze. - Tak?
- Nie no, świetnie. - Okej.
June, możesz już iść.
Jebać to.
JP. Oddaj mu telefon.
Przyda ci się.
Włącz go. Napisz, że do nich wyjdziesz.
Billy?
Billy!
Przepraszam.
Kogo szukasz?
Nie podali numeru mieszkania.
O nie.
- Koszmar. - No.
Ale to nie mogło być 89, bo to moje mieszkanie.
- Tak? - Tak. Wiedziałabym.
Przykro mi.
A podali nazwisko?
Zostawiłem kartkę przy rowerze.
O nie.
To nie jest twój dzień.
A pukałeś pod dwójkę? Na dole? Zawsze zamawiają na wynos.
Na razie.
Poszedł.
- Nie. - Wszystko w porządku.
Poszedł. Nie ma go. Włącz telefon.
- Skapną się. - Billy.
Włącz telefon.
Dowie się. Przejrzy mnie.
- Kto? - Cosmo.
- Nie dowie się, jeśli zrobisz, co każę. - Nie wiesz, jaki on jest!
Hej, Billy.
Powiedz, że ukrywałeś się w kanale.
Włącz telefon.
Ukrywałeś się, policja przyszła i poszła.
- Policja… Co? - Tak.
Policja poszła, więc włamałeś się do tego bloku.
- Niby jak? - Dobre pytanie.
- Kombinujesz. - Piwnica.
Masz. Piwnica, parking, tak? Schodami do mieszkania 89.
89?
- Tak. - A potem?
A potem co? Właścicielka przyszła. Czarna kobieta. Przypał.
Wyłączyłeś telefon.
Tak? I dalej?
Schowałem się.
Dobrze.
- Widzisz? - No.
Dobrze.
To mi się podoba. A potem co?
Poczekałem, aż znów wyjdzie.
To…
- Mówiłem ci. - Tak, ma wrodzony talent.
Nie musisz się go obawiać.
On jest dobry, ale ty jesteś lepszy.
Pod wieloma względami.
Więc dalej, włącz telefon. Powiedz, żeby cię odebrali.
WŁĄCZANIE…
Zuch.
Wyrzuć go przez okno.
- Co? - To żart.
Żartował.
Ja zszedłbym schodami.
Billy.
Posłuchaj mnie.
Całe to zaufanie, którym cię dziś obdarzam…
Nie wystawiaj go na próbę.
Okej?
Znajdź mi te detonatory, tak?
Chodź do mnie.
To smutne, ale jesteśmy gatunkiem na wymarciu.
Prawda nikogo już nie obchodzi.
Jest niechciana, niepotrzebna.
Miotamy się jak w cholernym matriksie.
Ale to pokazuje, prawda? Że warto trzymać się faktów.
Wal! Dalej. Cztery!
Pięć!
Sześć!
Siedem!
- Halo? - Billy napisał. Jest w drodze.
Andy, możemy…
Możemy to pokazać?
Zamkną nas za to, bez wątpienia, ale co mi tam.
Przekażę mu.
- W porządku? - A u ciebie?
Powiedz Cosmo, że go mamy.
Wszyscy to widzieliśmy. Upewnili się.
Plac Suffolk.
Młody człowiek… Jak to powiedzieć?
O urodzie Mohammeda.
Rohaan. Przez dwa A.
Dźgnięty nożem w tarka dal.
To smutne, bardzo smutne.
Mamy go. Jest w drodze.
No dobrze, żaden ze mnie Galileusz.
Ani pieprzony Sir James Dyson, ale to nie jest takie skomplikowane.
Słońce świeci albo nie.
A tu mamy dwie twarze wyraźnie oświetlone przez słońce,
a ten prosiaczek w środku jest w cieniu.
Jak to fotograficznie możliwe?
Światło.
Cień.
Światło.
Wiem, prawda bywa taka męcząca, nie?
Ale czemu? Czemu policja…
Nie mówię, że policja. To jeszcze nieudowodnione.
Ale czemu ktokolwiek z połową mózgu
umieściłby tę poszlachtowaną fotografię we wszystkich mediach głównego nurtu?
Młody chłopak zabity przez „agresywny gang”.
„Skrajnych prawicowców”.
Niebezpieczeństwo. Dracarys. O kurwa! To Voldemort!
Co jest grane? Tak na serio.
Światło.
- Cień. - Światło.
- Jeszcze raz. - Światło. Cień. Światło.
Gdzie byłeś?
- Gdzie byłeś? - Ukrywałem się.
- Ukrywałeś? - No.
Przed czym?
Przed czym? Przed… policją. No.
Widziałem ich.
Jestem jak ta emotka, której wybucha głowa.
- Czemu wyłączyłeś telefon? - Nie wiem, nie myślałem trzeźwo.
Światło. Cień. Światło.
- Co z tobą? - Jestem tylko…
- Brałeś coś? Bo wyglądasz… - Jestem nakręcony.
Po takiej nocy aż mnie nosi.
Macie żarcie? Padam z głodu.
Właź.
Co jest grane? Tak na serio.
Światło.
Cień.
Światło. Jeszcze raz.
Światło. Cień. Światło.
Jest nasz mały czort.
Gdzieś ty był?
Co robiłeś?
Macie nas za debili?
Napisy: Daria Okoniewska