KIM JEST TA DZWONIĄCA?
SZUKAJĄ JEJ W OGÓLE? JEST BEZPIECZNA?
NIGDY W CIEBIE NIE ZWĄTPIŁAM, ERROLU MATHISIE
TO NAGRANIE PRZERAŻA NA TYLU PŁASZCZYZNACH
JEBAĆ POLICJĘ #SPRAWIEDLIWOŚĆDLAERROLA
Cześć, tu Sonya. Zostaw wiadomość, to odzwonię.
Sonya, to ja. Znowu.
Odbierz, proszę.
Na litość boską.
Ja bym tego nie robił.
Ciebie będą ścigać za ten przeciek.
Co? Nie ja to opublikowałam.
Umyślnie miałabym narazić kogoś na niebezpieczeństwo?
Pan prowadził tę sprawę.
- Pana powinni ścigać. - I będą.
Będą, jeśli stracimy kontrolę.
- Jezu. - Co z pewnością nastąpi.
- Jasne. - Jeśli tego nie usuną.
Twitter tak nie działa, więc...
Może z nimi porozmawiam.
Powiem wszystko, co wiem.
- Może to dobry pomysł. - Jasne.
Tak. Ludzie mają prawo zapoznać się z dowodami.
Wszystkimi, jak leci.
Tak? A co z przyznaniem do winy?
„Gardło”. „Pierś”. Co z tym?
Sądzisz, że naprowadzałem lub naciskałem podejrzanego,
ale dowody były przytłaczające. Zabrałem go do mieszkania. Przyznał się.
Miał alibi.
- Ten barber? Poważnie? - Mostapha Demir.
Wrócił do Istambułu.
Nie, rozmawiałam z nim. To z Errolem się wtedy widział.
To czemu tego nie naprostował? Czemu się nie odezwał?
Jeszcze pan pyta?
Nie widzi pan wielkiego kija w swojej dłoni?
Bał się. Bał się takich jak pan.
Rozumie pan, że to kwestia czasu,
nim chłopak dzwoniącej dowie się, co o nim mówiła?
A kiedy się dowie, Bóg wie, co jej zrobi.
- Wiem. - O ile już jej nie zabił.
A jedyne – jedyne! – co musiałby pan zrobić...
to zastanowić się: „A jeśli się pomyliłem?
A jeśli to nie był Errol? I jeśli nie on, to kto?”.
Myślisz, że nie kwestionuję swojego postępowania?
Robię to!
Każdego dnia!
- Jestem swoim największym wrogiem. - Tak? Kłóciłabym się.
Czekaj!
Dobrze, czemu nie?
Omówię z tobą dowody. Nie mam nic do ukrycia.
I to rozumiem.
KARTOTEKA POLICYJNA
Toksykologia, protokół sekcji.
Sąsiedzi, mieszkańcy.
Kto jeszcze był wtedy w Towers. Karani. Wszyscy z bazy. Proszę.
A przemoc domowa? Historia przemocy?
Było parę przypadków. Wszystko tam masz.
Poszlaka, przesłuchanie, wykluczenie. Zeznania świadków.
Sprawdzono wszystkie alibi. Przejrzyj sobie na spokojnie.
A Clive Silcox?
Silcox. Co z nim?
- Był przemocowcem. Czemu go tu nie ma? - Nie było go w budynku.
- Ale był w sąsiedztwie. - Lake Street. Wiem.
- Przesłuchaliście go? - Nie. Już mówię, co zrobiliśmy.
Porównaliśmy DNA i odciski przemocowców z tymi znalezionymi na miejscu zbrodni.
- No i? - Nic się nie pokryło.
- Silcox też nie? - Nie, nikt.
No dobrze. Zmieńmy perspektywę.
- A miejsce zbrodni? - Miejsce zbrodni.
Dobrze. Od czego chcesz zacząć?
Oględziny, materiał dowodowy,
protokoły zbiorcze?
I jeszcze te.
Uzupełniające.
- Proszę. - W mieszkaniu było dużo DNA?
Errol strzygł klientów w kuchni, na lewo.
Ciągle ktoś tam przychodził, więc tak. Odcisków też było sporo.
- Zapisywał gdzieś klientów? - Tak, w głowie.
Stali klienci. Imiona, nazwiska, ksywy – wszystkich sprawdziliśmy.
Zaraz, jeśli przychodzili tam obcy,
którzy byli już karani, ich DNA wyskoczyłoby w bazie?
Tak. DNA.
Karani w mieszkaniu, sprawdziliśmy.
Znasz procedurę: poszlaka, przesłuchanie...
Wykluczenie, tak. To gdzie jest ta lista?
Tutaj.
Gdzieś tutaj.
Proszę cię bardzo.
To Claudia. Muszę odebrać.
Przerobiliśmy to wczoraj.
Sprawdziliśmy każdego z kryminalną przeszłością. Mamy sprawcę.
NAZWISKO KARTOTEKA CZYN
A jeśli podwoję stawkę?
Tak...
- Gdzie jesteś? - U siebie.
Nie, zostań tam. Podjadę.
Jest w domu.
Dobra.
Weź ją potrąć.
Cześć, jak możemy ci pomóc?
- Dokąd jedziecie? - Słucham?
Nie mamy czasu.
Spoko, w takim razie pójdę do wewnętrznego.
Wyślij jej adres. Dojedź do nas.
Dobrze.
To na pewno przypadek. Choć przyznam, że nieco dziwny.
- Tony nic wtedy nie mówił? - Ani słowa.
Żadnego: „Jego alibi się nie zgrywa,
- przymknij oko”? - Nie, przysięgam.
Nie zrobiłbym ci tego.
- Niczego bym nie ukrył. - Był w mieszkaniu ofiary.
Jego odciski były. I co to oznacza?
Był tam. Ale nie wiemy kiedy.
Dobra, mam to.
Przesłuchałem go o 14:30,
- 21 września 2011. - No i?
Potwierdził, że był w mieszkaniu Adelaide jakiś czas wcześniej.
W czerwcu. Przyszedł się ostrzyc.
Alibi na czas zabójstwa? Ma czy nie?
Ma.
Był w tym czasie w domu z żoną.
- Tak? - Ona z kimś się tam spierała.
Zaliczyła dzwona, ubezpieczyciel powiadomił policję.
A ty co zrobiłeś?
Zaznaczyłem, że alibi jest niepewne. Pociągnąłem sprawę dalej.
Nazajutrz Tony go odwiedził, przesłuchał drugi raz i...
Skreślił go z listy podejrzanych.
- Mówiłeś, że nie było jej w domu. - Wiem.
Ale znasz Tony'ego. To żołnierz. Honorowy człowiek. Nigdy by...
Nie zawiódłby nas.
Ja pójdę.
Tak?
Jest Stefan?
A pan to?
- Daniel. - No tak.
Prosił, żeby poczekał pan w ogrodzie.
Przyniosę wam herbatę.
- Herbatę? - Zaraz przyjdzie.
Dziękuję.
Pani Ash.
- Nic pani nie jest? Zranił panią? - Nie, zaraz mi przejdzie.
- Słucham? - Przyślij karetkę.
Belmont Drive 61, Chelmsford. Przemoc domowa.
- Przyjęłam. - Dziękuję.
Gdzie on jest?
- Gzie jest pani mąż? - Nie wiem.
Kazał posadzić pana w ogrodzie...
i grać na czas najdłużej, jak się da. Więc czekałam.
Stefan Ash?
- Znam go, to informator. - Pański?
Przez ostatnie cztery, pięć lat.
Ale nie wtedy. Wtedy współpracował z Tonym.
Obsługiwał automaty do gier. Wiesz, w barach i bilardowniach.
A kiedy tam był, udzielał pożyczek.
Kasa do ręki, żadnych pytań. Ładował kasę w mieszkania na wynajem.
Chodzi o to, że ma znajomości.
Więc przejąłem go, gdy Tony zachorował.
Protegido.
„Protegido”.
Dzwoniąca powiedziała, że facet jest chroniony.
- Rozmawiałaś z nią? - Tak.
Kiedy to powiedziała, pomyślałam: „Może to ktoś...”.
Z policji.
Jako informator myśli, że jest nietykalny.
To ma sens.
Te nieruchomości...
- O ilu mówimy? - Dziesiątkach.
- W Towers też? - Tak.
Pod czyim nazwiskiem notowano wtedy mieszkania?
- Jego czy lokatorów? - Lokatorów. Mógł się tam kręcić do woli.
Kto o nim jeszcze wiedział?
Tylko Tony.
A on?
Kim? Nie, życie bym mu powierzył.
- Tony'emu też pan ufał. - Jaki mamy plan?
Spisz wszystkie mieszkania,
których właścicielem jest Ash, jego żona albo spółki, których jest współdyrektorem.
Zwołam grupę do zadań specjalnych.
- Niewielką, z naszych. - Jasne.
Szlag.
- Co? - Przeciek.
Ludzie podchwycili. Jest już wszędzie.
Wiele wzburzonych osób chce o tym porozmawiać.
Połączył się z nami Marvin z Poplar. Słuchamy cię, Marvinie.
Mam dość policji.
Tylko gadają, że się zmienili, a tak naprawdę są tacy sami.
...z ważną informacją i co się stało?
To tylko czcze gadanie.
Od lat walczy o swojego syna. I jak skończyła?
...przejechana przez zwyroli, którzy zamknęli jej syna.
Dziękuję za przyjście i poświęcony nam czas.
Powiem krótko.
Rozumiem i podzielam obawy dotyczące upublicznionego nagrania.
Jeśli – czego się obawiamy – było to prawdziwe zgłoszenie,
najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa zgłaszającej.
Dlatego nie mogę więcej powiedzieć.
Jednak zapewniam, że to nasz priorytet
i będę się dzielić nowymi informacjami.
Dziękuję. Przykro mi...
Mamy sporo pracy.
Bardzo dziękuję.
Posłuchajcie.
Dzień dobry, policja.
Mamy 17 adresów.
Pięć w Towers, reszta w okolicy.
Dzień dobry, policja. Poszukujemy narażonej osoby. Mogę?
Podejrzany to Stefan Ash.
Biały mężczyzna, koło pięćdziesiątki. Zachować ostrożność.
Policja. Szukam Stefana Asha. Znacie go?
Iberoamerykanka brazylijskiego pochodzenia.
Ma na imię Carla, jej życie może być zagrożone.
Chloe?
Nic.
Dziękuję za współpracę, miłego dnia.
Weźcie pod uwagę, że media nakręcają społeczność.
Uważajcie na siebie.
Wszystko jasne? Do dzieła.
- Jeden, pierwsze czyste. - Blok dwa, drugie czyste.
- Blok dwa, trzecie czyste. - Blok jeden, parter czysty.
Blok jeden, pierwsze czyste.
Blok dwa, pierwsze czyste.
Blok Marquis, czysty.
Alpha Bravo Jeden, czy możesz podać mi...
Przepraszam pana.
Kto to?
- Policja. - Co się dzieje?
Nic. Zostańcie w mieszkaniu.
Sprawdzamy część mieszkań w związku ze śledztwem.
Dziękuję.
Chodzi o Errola?
Już dobrze, chodź.
June.
Sprawdziłam wskazane adresy. Niech pan zgadnie, kogo właśnie...
Patricka Burrowesa.
Była z nim młoda kobieta?
- Tak. - Są bezpieczni?
- Tak. - Dobrze.
Szlag!
To on?
To on, to ten policjant.
Cardwell do jednostki 12. Manningham Flats czyste.
- Na pewno? - Na sto procent.
Jeśli kogoś chowasz, to nie na widoku.
Ukrywasz go poza zasięgiem wzroku, z dala od sąsiadów. Towers?
Sprawdziliśmy, tu jej nie ma.
Zaraz, ma pan rację.
June!
Warwick Flats.
W zeszłym roku było głośno o azbeście na siódmym piętrze.
Zamknęli całe piętro, a firma budowlana splajtowała.
Porzucili robotę. Wyczyścili całe piętro.
- A jeśli jest tam? - Tak.
- Tak? - Tak, chodźmy.
Idziemy na siódme piętro, odbiór.
- Szybko. - Przyjąłem.
Carla.
Weź tę stronę.
Sprawdźcie drzwi.
Policja, jest tu kto?
Policja, otworzyć.
Halo!
Ash!
Policja! Jest tu kto?
Ash!
Carla!
Ty głupia, jebana dziwko.
- June, tak? - Nie.
No dalej! Chcesz spróbować?
Chcesz...
Chcesz spróbować? Co?
Chcesz to zjebać?
Gleba, kurwa!
Gdzie ona jest?
Nie ruszaj się.
Ani drgnij, zwyrolu! Leżeć.
Jeb się.
- Stul ryj. - Carla!
Carla!
Carla.
Carla!
Carla.
Dobrze.
Carla. Tak masz na imię?
Tak masz na imię?
Już dobrze, jestem z policji.
Nazywam się June Lenker. Jesteś bezpieczna.
- Nie. - Podejdę do ciebie.
- Nie. - Już dobrze.
Jesteś bezpieczna. Spójrz na mnie.
- Gdzie on jest? - Spójrz na mnie.
- Gdzie on jest? - Jesteś ranna?
Jesteś ranna? Okej.
Tędy.
On cię już nie skrzywdzi.
Chodź, tędy. Dasz sobie radę.
Dasz radę.
Jesteś dzielna.
Już dobrze.
Już dobrze. Jesteście bezpieczni.
Uważajcie.
Hej, odsunąć się.
Zróbcie przejście, proszę.
Idź sobie!
- Wypad! - Z drogi!
Tato!
Szlag.
Kto to rzucił?
Jebane psy!
Wracajcie do środka.
Idziemy.
To on zabił moją mamę?
Joł! Tutaj! Zabił moją mamę?
Odsuńcie się. Musimy jechać.
Odsunąć się. No dalej...
Spójrz na mnie!
Odsunąć się! Do domów.
Jedź!
To ja.
Ona jest nielegalna.
Nie ma prawa do pobytu, więc możecie ją odesłać.
Do jebanej Rwandy czy gdzie tam.
O ile ją w ogóle wezmą... Spójrz na to.
Spójrz na tę koszulę. Dostałem ją od żony.
Ręcznie szyta przez ślepe pandy.
No dobra, to jaka jest wersja?
Żadna.
Gdzie ten szpital?
- Krwawię. - Niedaleko.
Posłuchaj. Ten chłopak z parku, który został postrzelony...
Nadążaj, mamy już sprawcę. Nie skupiasz się.
To coś innego.
Gang z Parkhill? Co ci załatwić?
Drogi zaopatrzenia, łańcuch dostaw. Mogę ci z tym pomóc.
Mogę sprawić, że zrobi się ciekawie.
Mogę co nieco powiedzieć.
Wyspowiadać się ze wszystkiego. Zobaczymy, gdzie to nas zaprowadzi.
- Łapiesz? - Rób jak chcesz.
No weź, stary.
Coś wymyślimy. Podrzuć jakiś plan.
- Czego chcesz? - Nietykalności.
Za co?
Za atak na tę młodą kobietę?
Czy tą drugą? Adelaide?
Nic ci, kurwa, nie powiem.
- Tak. - Ani słowa.
Wszytko jest tutaj, pod kopułą.
Nie chcę ci dokręcać śruby, ale łapiesz?
Coś za coś. Rączka rączkę myje.
Musisz mi tylko pomóc.
Spójrz na mnie!
Ten człowiek już nie żyje.
Ale policja znalazła w jego domu dowody rzeczowe,
które dość jednoznacznie wskazują, że to on zabił Adelaide.
Słucham?
Minie kilka tygodni, nim sprawa trafi do sądu,
ale policja i prokuratura zrzekły się prawa do obrony.
Czyli...
Errol?
Rozumiesz, co mówimy?
Miała rację.
Twoja mama.
Miała rację.
To on zabił. Nie ty.
Tony.
Podpasowała ci ta laska.
Spójrz na siebie, co to ma być? Próbujesz wzbudzić litość?
Wybrałem nie ten dom.
Rozmawiałem ze związkiem. Czekają na opinię koronera,
ale może skończy się na nieostrożnej jeździe.
Bez zarzutu zabójstwa.
To...
Tak, to... O Boże.
A ta druga sprawa? Jak to się nazywa?
Uporczywe nękanie? Wyszedłeś za kaucją, więc źle nie jest.
Słyszałeś o Errolu?
Tak. Drań się wywinął.
Więc...
Jak w zasadzie wygląda nasza sytuacja?
Dochodzenie wewnętrzne.
Wyślą nas na jakieś kursy i tyle?
Nie. Obawiam się, że to koniec.
Powinieneś był mi powiedzieć.
Myślałem, że se jaja robisz.
Wiedziałeś, że Stefan ją zabił?
Nie wiedziałem, bo to nie on.
- Miał alibi? - Musiałbym sprawdzić notatki.
Ja je sprawdziłem.
Ani słowa o alibi. Tylko o żonie.
- A jej nie było w domu. - O co ci biega?
Na co się umówiliście?
Na nic.
Co zaoferował w zamian za skreślenie z listy podejrzanych?
Pamiętasz tę bandę psychicznych szmatogłowych z meczetu w Edmonton?
- Pamiętasz? - Stefan.
W stu procentach. Antyterroryści zgarnęli całą chwałę.
Nic dziwnego.
Ale to on ruszył sprawę.
To była dobra akcja.
Tak, dobra akcja.
Dzięki niemu ludzie wciąż chodzą po ziemi.
- Przyznam, że aniołkiem to on nie był. - Ale czasem trzeba przymknąć oko.
Pieniądze nie wiadomo skąd. Siniaki i zadrapania.
- Aresztowanie. - Wszyscy to przeżyliśmy.
W akademii cię tego nie uczą.
Trzeba rozważyć korzyści.
Puścić coś mimo uszu.
To kalkulacja.
O to chodzi.
Pasterz dla wilków.
O tym mówię.
Ale nie to, Tony. Nie morderstwo.
Jasne. Nie morderstwo?
Tak to wyjaśnisz jego żonie?
Zabawne, co?
Po tych wszystkich latach pracy jako kluczowy informator
odstrzelili go w drodze na dołek.
Musisz przyznać, że to bardzo dogodne.
W sieci to wyczytałeś?
Sprzedałeś go. Masz mnie za idiotę?
Sprzedałeś info gangusom z Parkhill, że Stefan był kretem.
„Jeśli chcecie go dopaść, to macie okazję”, mylę się?
To, co wyprawiał pod twoim nosem –
z kasą, laseczkami i całą resztą.
Poszedłbyś na dno jak Belgrano.
Oberwałem w brzuch.
Rykoszetem.
Jedna dla ciebie. Sześć dla niego.
Ale powstałeś z martwych jak ten... Jak on się nazywał?
Tony.
Łazarz. Chodzący truposz.
Wygląd już masz, trzeba przyznać.
Idealnie pasujesz do roli.
Klnę się na Boga.
Klnę się na Boga, możesz sprawdzić moje billingi.
Nikomu nie dałem cynka.
Kim.
Kim? Niczego mu nie kazałem.
Oczywiście, w tym rzecz. Nie musiałeś.
To my odwalaliśmy za ciebie brudną robotę i dobrze o tym wiesz, jebany hipokryto!
Jak powiedziałem,
zrobię, co mogę w sprawie dochodzenia.
Ale puściłeś go bez alibi.
Ty za to bekniesz.
Słucham?
Potrzebują kozła ofiarnego.
Dorzuć podżeganie wobec Claudii
i wyrok masz jak w banku.
Życie dla ciebie narażałem, i to nie raz.
Byliśmy 62, jak ta grupa doborowa.
- Sześćdziesiątki dwójki. - Jak twój wuj.
Z 62. Dywizji Powietrznodesantowej, który rozjebał Drezno
i nawet mu to za nie podziękowali. Ale zrobił, co miał zrobić.
Wymyśliłem to.
To bujda. Mój jedyny wuj, Charlie, ma lęk wysokości.
Mam załatwić kogoś, kto to posprząta?
Ukrzyżują mnie.
Może strzelę sobie w łeb.
Pogorszyło mi się!
Pogorszyło mi się i miałem tego dosyć!
Oczywiście jak tylko dowiedziałem się o wątpliwościach wokół skazania Mathisa,
zrobiłem wszystko, co mogłem, by to wyjaśnić.
Natomiast Tony... sierż. Gilfoyle,
obawiam się, że po tylu latach pracy pod przykrywką...
przywykł do pracy w pojedynkę.
Nauczył się ukrywać to, kim był, kim jest.
Tak mi się wydaje, ale nie mnie to oceniać.
Czy chciałby pan coś jeszcze dodać?
Tak, jedną rzecz.
Dobra, miejmy to za sobą.
Hej, wszystko dobrze?
Napisałem coś.
Mogłem wysłać.
Po prostu to powiedz.
„Jest dwóch Errolów.
Jeden opiekował się mną i moją mamą.
I poszedł do więzienia, mimo że był niewinny.
Wiem, jak to jest, gdy zostajesz całkiem sam.
Drugi zabił moją mamę.
A ja się od niego odciąłem.
Nigdy go nie odwiedziłem.
Nienawidziłem go”.
Wybrałem nie tego.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Cześć.
Jakieś wieści z góry?
Rozmawiałaś z Claudią?
Sprzedała ci gadkę o „czarnej owcy”?
Tak.
Brzmiała na wyćwiczoną, jak tak teraz pomyślę.
Ale zadzwoniłam, bo...
Nie wiem skąd, ale miała już kopię nagrania.
- Nagrania. - Jak Errol się przyznaje.
Chciałam osobiście panu powiedzieć, że nie dostała tego ode mnie.
Więc...
Pan jej to dał?
Tak.
Czemu?
Nie chciałem przeceniać swoich sił.
Kulka w brzuch koncentruje myśli.
Wiesz, świeży start.
I te sprawy.
Jeśli mnie zwolnią, to trudno.
Nie boję się.
- Co zrobili? - Postąpili jak należy.
Niezależny funkcjonariusz przeanalizował nagranie.
Sporządził raport.
Wiesz, co napisał?
„Niejednoznaczne pod względem dowodowym”.
Nic jasno nie wskazywało, że naprowadzałem podejrzanego.
Ale pan to wie.
Czas pokaże, do czego zdolne jest każde z nas.
Z synem dobrze?
Tak.
Dobrze.
Dostał lekcję.
A pańska córka?
Poznałam ją. Mówiła, że rozmawiałyśmy?
Wypłakiwała oczy, gdy leżał pan w szpitalu.
Nie wiedziałem.
Od dawna bierze?
Dość dawna.
Wyprowadziła się.
Próbuje stanąć na nogi. Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Wiem, co o mnie myślisz.
To bez znaczenia.
Dla mnie ma znaczenie.
Myślisz, że jestem uprzedzony.
A jest pan?
Możliwe.
Brak mi perspektywy, by ocenić własne działania.
Pierwszy bym się zorientował, że jestem rasistą, co?
A potem był Errol.
Widzisz, dla mnie...
Ważne są szczegóły.
Tak. Tak samo jak dla ciebie.
Tak.
Dziewięć dni na dziesięć, analizowałby pan każdy protokół,
każde alibi,
każdy przecinek.
Czemu wtedy nie?
Nie w jego przypadku?
Popisujesz się.
W życiu! Nie ma czym.
Nie świruj. Odetniesz sobie palce!
- Ja go tego nauczyłem. - Bzdura.
- Ciepło ci? - Zamarzam.
Widzę.
Synu.
Gdzie twoja matka? Poszła do kościoła?
Nie, tato. Jest tu z nami.
Widzisz?
Co ona tam robi?
Chcesz jeszcze piwo?
O czym myślisz?
Możesz powiedzieć.
- Jak się poznaliśmy. - Whitecross.
Pytałam cię o aresztowanie. Czy pamiętasz, dlaczego się przyznałeś.
- Powiedziałeś... - Nie.
Czułam, że chcesz mi coś przekazać.
Tak?
Wiem, jak on to zrobił.
Zabrał cię do mieszkania, byliście tam sami.
Ty i Hegarty.
Nie miał prawa tego robić. Zwłaszcza bez obecności obrońcy.
- O co pytasz? - Czemu nikomu nie powiedziałeś?
Nie powiedziałeś ani mamie, ani swoim obrońcom, Sonyi.
Spójrz na niego.
Inny chłopak.
Ale wtedy, po tych wszystkich przejściach, jak powołano go na świadka...
Nie mogłem dokładać mu cierpienia.
Poza tym wierzyłem mu.
Był sześcioletnim dzieckiem.
- Przeżył traumę. - Słyszał co słyszał.
Co dokładnie słyszał?
Że ją krzywdzę.
„Zatłukę cię”.
Uwierzyłem mu.
- Dokąd uciekła? - Przez dziurę.
Pewnego wieczoru się pokłócili.
Jak się pokłócili?
Krzyczeli.
I o czym krzyczeli?
O pieniądzach.
- Pieniądzach? - Tak.
Patrick...
co on powiedział? Co powiedział twojej mamie?
„Zatłukę cię”.
Naprawdę?
Możemy to wyłączyć?
Uciekła.
Dokąd?
Przez dziurę.
Uciekła.
Dokąd?
Przez dziurę.
Zatłukę cię.
Zatłukę cię, zobaczysz.
Chcesz wiedzieć, co o tobie powiedział?
- Tak. - Słuchaj.
Zatłukę cię.
- Co powiedział twojej mamie? - „Zatłukę cię”.
Naprawdę?
Nie mówił o Errolu.
Powtarzał słowa jakieś postaci z bajki.
Pan to wiedział.
I zatruł jego myśli.
Zatruł tym całe jego życie, prawda?
A co z trzymaniem się faktów?
Co z tym?
Napisy: Daria Okoniewska